Vikifontaro eowikisource https://eo.wikisource.org/wiki/Vikifontaro:%C4%88efpa%C4%9Do MediaWiki 1.47.0-wmf.14 first-letter Aŭdvidaĵo Specialaĵo Diskuto Uzanto Uzanto-Diskuto Vikifontaro Vikifontaro diskuto Dosiero Dosiero-Diskuto MediaWiki MediaWiki-Diskuto Ŝablono Ŝablono-Diskuto Helpo Helpo-Diskuto Kategorio Kategorio-Diskuto Aŭtoro Aŭtoro-Diskuto Paĝo Paĝo-Diskuto Indekso Indekso-Diskuto TimedText TimedText talk Modulo Modulo-Diskuto Event Event talk 104 15027 126013 47168 2026-08-06T10:13:48Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126013 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> Klare estis tamen, ke sur la fundo fluis profunda akvo, ke inter ĝiaj muroj batalis fortegoj—pri tio oni vidis kelkajn, estu nemultajn, ŝaŭmelŝprucojn, kiuj siatempe kaŭzis sufiĉe da pridiskuto. La mastrino estis la solfilino en la domo kaj edziniĝis tre juna. Tiam, tuj post la festo, okazis en ŝi unua ŝanĝiĝo, okulvidebla por ĉiu—la gaja, sincera knabino iĝis subite serioza kaj kaŝema. Tio estis des pli stranga, ĉar la gajeco kaj malkaŝemo estis familiaj ecoj; la virinoj de Heikkilä estis de antikvaj tempoj ankoraŭ kun sesdek kaj sepdek jaroj egale gajaj, kiel la plej multaj ĉe dekses jaroj. La aero estis plena je supozoj. Ĉu ŝiaj gepatroj devigis ŝin al kontraŭvola edziniĝo? Pri tio neniu havis scieton, kaj ĝi estis eĉ nekomprenebla, ĉar ankaŭ la juna mastro estis el familio distingita kaj konsiderata kiel riĉa, kvankam kun iom malsimila karaktero ol la Heikkilä’a. Ĉu ŝi eble havis junamiton, kiu ankoraŭ ne foriĝis el la menso? Ankaŭ tio estis neebla, ĉar tiaj aferoj ne restas sekretaj. Ĉu la interrilatoj de la juna paro estis malbonaj? Pri tio ekzistis neniaj pruvoj—la solaĵo, pri kiu oni sciis, estis la stranga ŝanĝiĝo en la mastrino, kiu kvazaŭ envualis en griza nubo ĉion ĉe ŝi. Unu fojon tamen ekbrilis lumeto de ĝojo—ĉe naskiĝo de infano. Ĝi estis knabo, kaj ĝi kvazaŭ disŝutis varman sunlumon en la vivon de la mastrino. Sed tio daŭris nur mallongan antaŭtagmezon—poste ĉio refalis en la grizaĵon. Poste okazis ŝanĝetoj en la domo. La maljuna mastro mortis, kaj kelkajn semajnojn poste ankaŭ lia edzino—tio laŭdire ankaŭ estis familia eco, neniu el la virinoj de Heikkilä iam longe vivis post sia edzo.<noinclude><references/></noinclude> kdj2jf6bz6spusnspsdndpzalbe6naa 104 15028 126014 47169 2026-08-06T10:21:22Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126014 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> Kaj nun oni vidis la mirindaĵon, ke ĉe la juna mastro, kaptinta la bridojn de la domo, okazis ŝanĝiĝo. Nenia laboregisto li iam estis; nur dum la plej urĝa tempo li ekpartoprenis en la eksteraj laboroj, sed alie li plejparte pasigis sian tempon ĉe lignaĵistaj kaj tiaspecaj enĉambraj laboroj. Nun fariĝinte mastro, li lasis ĉiujn klopodojn al la servistoj, fanfaronante nur pri tio, kion ĉion li intencis fari, kiujn novkampojn plugsarki kaj novajn konstruaĵojn starigi—li intencis per unu fojo »reordigi Heikkilä’n laŭ nova kredo». Fakte li komencis »reordigi» en proksima gastejo, forsarkante ŝtopilojn el la bierbotelaj buŝoj kaj konstruante vaporantajn glasojn el tiam novega modtrinkaĵo, rumo. La vojaĝoj al la urbo ankaŭ plioftiĝis, kaj la viro, antaŭe deckonduta, nebabilema, nune revenis nur malfruvespere, veturante kun senbrida rapidego, draste kriegante ĉe la vojkurbaĵoj kaj en la vilaĝoj kaj aere svingante ledrimenan skurĝon. »Bildo de sia patro, kvankam multe pli maldeca!» ekdiris la homoj la kapon balancante, ĉar vivegaj ĉevaloj estis dum generacioj la emblemoj de la familio, kaj la rimena skurĝo transiris jam kiel hereda sceptro tra du generacioj—kiel memoraĵo pri iama ĉefo de la familio, ekscesa foiristo. Kaj tute same kiel nune la filo, siatempe la avo-apudjuĝisto<ref>vidu vortklarigojn en la fino!</ref> kriegis kaj ensorbis brandon kvazaŭ putra ligno, kvankam li neniam fordrinkis la piedojn de sub si nek ian dignecan teniĝon de apudjuĝisto. En la filo subite ekkreskis ĉiuj distingiloj de la familio, krom la fiera sinteno, kiu donis neflekseblecon al la spino de la antaŭaj reprezentantoj.<noinclude><references/></noinclude> e2eury7kxtowueu9wcekrvjcna7und4 104 15029 126015 47170 2026-08-06T10:54:56Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126015 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> Kelkaj kredis sin nun kompreni la pli fruan ŝanĝon ĉe la mastrino—ŝi kredeble havis ian antaŭsentan timon pri ĉi tia estonto. Tamen ne mankis ankaŭ tiuj, laŭ kies opinio la mastro komencis drinki pro tio, ke la mastrino estis tia. La mastrino mem iĝis dum tiuj tempoj ankoraŭ pli kaŝema. Oni apenaŭ ricevis respondon de ŝi, kaj en ŝiaj grandaj, bluaj okuloj estis videbla dolora, embarasa esprimo, kvazaŭ ŝi demandis de la tuta mondo, kion ŝi nun devas fari. Tiam sekvis unu la alian duo da okazoj, kiuj havis decidan efikon je la sekvinta vivo en Heikkilä. La mastro revenis unu vesperon en ekstre ekscesa humoro hejmen. Nova skurĝo ornamita per ruĝa tenilŝnuro svingadis jam de malproksime, kaj li enveturis en la korton tiom furioze, ke unu fosto de l’pordego renversiĝis kun bruo, kaj la ĉevalo pro tio timiĝinta galopis kelkfoje ĉirkaŭ la korta plano. La ebriulo pro tio furioziĝis kaj direktis la ĉevalon rekte al stala muro, kontraŭ kiu ĝi sin ĵetis, tiel ke la genuoj kaj timonoj ekklakis. Nun komenciĝis la puno. La skurĝo plaŭdis kaj la tremanta besto saltadis devigate de ĝi alten kontraŭ la muro, tiel ke splitoj disŝiritaj per la hufoj flugis ĉiuflanken. Sammomente la mastrino estis vidata sur la perono. »Lasu la senkulpan beston en paco!» tremetanta voĉo aŭdiĝis kaj ŝi elpaŝis kontraŭ la mastron. La alparolito ekrigardis kvazaŭ ruzebatito trans sia ŝultro, desaltis de la ĉaro, lasis la ĉevalon tie kaj rapidis kun ŝanceliĝantaj paŝoj kontraŭ la mastrinon.<noinclude><references/></noinclude> eiggzpx0vggur0oc3ty7p9gz8dl2sx2 104 15030 126016 47171 2026-08-06T10:59:24Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126016 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> »Certe mi, diablo prenu, instruos ankaŭ la hominojn danci!» li kriaĉis alproksimiĝinte kaj ekbatis per la skurĝo sur la ŝultron de la mastrino. Dua frapego trafis la vizaĝon—ĉe la orelo komencis elgutadi ruĝaĵo. Tiam atake enkuris sur la korton duo da viroj el vilaĝa vojo ĉe la korta barilo—ili estis fojnistoj el najbaraĵo, revenantaj de herbejo, kiuj okaze ĉeestis kaj ne povis sin deteni vidante la abomenan scenon. »Lasu! Mi ankoraŭ ne bezonas fremdulan helpon—ies helpon!» aŭdiĝis la voĉo de la mastrino tiel malvarme retenanta, ke la viroj nepre haltis. La brutulo okulumis la rigardantojn. »Nur bonvenon al revena regalado—certe sufiĉas el ĉi tio ankaŭ por la najbaro!» li ironie kriis. La batoj de l’vipo rekomencis plaŭdi. Sed la mastrino staris kvazaŭ kolono sur sia loko, sen movetiĝo, sen tremeto sur la vizaĝo. Tio estis tiom stranga, ke la fojnistoj ne povis daŭrigi sian vojon nek alveni por helpo kontraŭ la malpermeso. »Morgaŭ pli, se estos bezone!» la skurĝinto ekdiris, ankoraŭ foje frapis kaj poste kun unu mano impone en la poŝo, per la alia moke la vipon al la vilaĝa vojo svingante, paŝis al la ŝtuparo kaj tie ankoraŭ preterpase disfrapegis teren la tintantajn vitrojn de unu el la peronaj fenestroj. Sed la mastrino staradis ankoraŭ senmova meze en la korto, kvazaŭ ne klare perceptante, kio ĵus okazis. Kaj restis ankoraŭ staradi, kiam la falĉistoj foren ekiris la kapon balancantaj kaj mallaŭte interparolantaj. Pasis duo da tagoj—el Heikkilä estis aŭdata neniu ekknaro de muso, ĉio ŝajne repaciĝis.<noinclude><references/></noinclude> swu6clrg12ipfgd577pe18jl1lgjzr7 2 19715 126011 125996 2026-08-06T09:48:22Z HenriLeFoll 4277 /* sintakso */ 126011 wikitext text/x-wiki = vikifontaro = == uzantoj == * [[Uzanto:Lepticed7|Lepticed7]] : [[:Specialaĵo:Kontribuoj/Lepticed7|kontribuoj]] - [[Uzanto:Lepticed7/Farotaĵoj|Farotaĵoj]] * [[Uzanto:Pairko|Pairko]] : [[:Specialaĵo:Kontribuoj/Pairko|kontribuoj]] * [[Uzanto:Agloforto|Agloforto]] : [[:Specialaĵo:Kontribuoj/Agloforto|kontribuoj]] * [[Uzanto:KatiTuluzo|Kati]] : [[:Specialaĵo:Kontribuoj/KatiTuluzo|kontribuoj]] * [[Uzanto:Marqnt98|Marqnt]] : [[:Specialaĵo:Kontribuoj/Marqnt98|kontribuoj]] == sintakso == * ĉ - ŭ - ’ - „ - „ - “ - « - » - ¼ - ½ - ¾ * ♀ - ♂ - ☆ - ★ - ✶ * {{Ĉeflitero|L|a}} ĉeflitero * <nowiki>~~~~</nowiki> : [[Uzanto:HenriLeFoll|HenriLeFoll]] ([[Uzanto-Diskuto:HenriLeFoll|diskuto]]) 16:09, 13 jun. 2023 (UTC) * <nowiki>{{Centre|de}} S^oj ou {{Sup|oj}}</nowiki> text{{Sup|oj}} * <nowiki>{{Steletoj|r=1}}</nowiki> {{Steletoj|r=1}} * [[Ŝablono:A/dokumentado|A,E ]] : <nowiki>{{a|12}}</nowiki> * [[Ŝablono:De/dokumentado|De]] : <nowiki>{{de|Aŭtoro}}</nowiki> * [[Ŝablono:F/dokumentado|F]] : <nowiki>{{f|DE|c|g=80%}} - {{f|DE|c}} </nowiki> * mankas <nowiki>{{Ornamaĵo}}</nowiki> * <nowiki>{{DekstraMaldekstra|Kiu}}</nowiki> * <nowiki>{{smallcaps|La}}</nowiki> * vdk/vdf : ĉirkaŭprenis - <nowiki>{{Vdk|ĉirkaŭ|prenis}} {{Vdf|ĉirkaŭ|prenis}}</nowiki> * <nowiki>{{dro|Zamenhof}} </nowiki> * <nowiki>{{rh|maldekstra|centra|dekstra}} </nowiki> * <nowiki> {{---|3em}} ou ---- </nowiki> * <nowiki> {{tab}} </nowiki> * <nowiki> <ref>texte</ref> <ref name="p17" /></nowiki> * <nowiki><ref>{{Vikipiednoto|Fragmento}}</ref></nowiki> * {{SIC|floruj|floroj}} : <nowiki>{{SIC|floruj|floroj}}</nowiki> o83sppuq7txe1z0br1rrt02w28ey7l5 104 36568 126010 111095 2026-08-06T09:19:47Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126010 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><section begin="ĉ8"/>kiu Napoleono mem restis, kaj de kie li eĉ komandis sian armeon dum parto de la batalo. Aŭdinte kaj vidinte ĉion, ĉiuj sentis sin profunde kortuŝitaj, kaj vere dankemaj, ke nuntempe, anstataŭ esti malamikoj de la bravoj Francoj, ni havas sinceran interkomprenadon kun ili; kaj ĉiuj trinkis kore al la ''{{Lingvo|fr|Entente}}'' ''{{Lingvo|fr|Cordiale}}'', esperante, ke la estonteco portos ankaŭ al ĉiuj nacioj pli bonan interkomprenadon kaj ĉiamdaŭran pacon. Dum la reveno al Bruselo, Fraŭlino Tod, la sola Skotino en la bandeto, komencis interesiĝi pri Esperanto, kiel klarigita de Brown. Ŝi eĉ interesiĝis pri Brown mem, dum li, kvankam li ne trovis ŝin tiel agrabla (laŭ sia opinio) kiel Fraŭlino Dora Dufer, kiun li renkontis en Parizo, almenaŭ ŝatis ŝian karakteron, kaj ricevis multe da plezuro el la interparolado. Sed, se Fraŭlino Tod iam estus pensinta serioze pri Brown kiel estonta amanto, ŝi tuj ŝanĝiĝis post la foriro el la vagonaro. Kiel mi diris en la komenco de ĉi tiu libro, Brown estis preskaŭ senhara, sed pro tio, ke li permesis al la haroj ĉe la flankoj kreski tre longaj, kaj brosis tiujn longajn harojn trans la verton, li iomete sukcesis kaŝi la fakton de la senhareco. Je la okazo nun pritraktata, la vento, pli fortiĝinte dum la tuta tago, blovis kiel uragano; ĝi kvazaŭ kuris post Brown, levis lian ĉapelon, kaj blovis la longajn harojn ĉiudirekten, je la granda amuzo de ĉiuj. Fraŭlino Tod lin rigardis kun teruro; ŝi tute elreviĝis, kaj neniam poste povis vidi la malfeliĉulon, ne pripensante lian absurdan aspekton je tiu momento. Kvankam Brown ne scias tion, li estas savita de unuiĝo kun la skota nacio per "la larĝeco de unu haro." {{Titolo|Ĉapitro IX.}} "Ĉu io vin maltrankviligis, Jack?" demandis Brown, ekviante, ke Morris sidas en profunda pensado, kun malfermita letero en la mano. "Iomete," li respondis, transdonante la leteron <section end="ĉ8"/><noinclude><references/></noinclude> beirmqdi8wq9k7p6rw96zy1cp8z3jtq 104 36728 126009 111171 2026-08-06T09:13:32Z HenriLeFoll 4277 126009 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude><section begin="ĉ10"/>kontraŭstaris liajn argumentojn, kaj fine la tri kunveturis al la ''Monopole''. La leganto jam divenis ke la Hispanoj parolis angle, alie nia amiko ne estus denove renkontinta ilin kun tiom da plezuro. Dum la babilado en la hotelo, li sciiĝis, ke ili faras rondvojaĝon, kaj, post vizito al Ostendo, intencas pasigi kelkajn semajnojn en Anglujo, antaŭ ol reiri hejmen. “Nia programo ne estas tute fiksita,” diris Sinjoro Manuel, “esceptinte ke ni volas esti en Ostendo je la dekkvina por vidi la “Batalo de Floroj,” kiu tiam okazos.” Robinson pripensadis tion dum la fino de la vespero, dezirante rerenkonti siajn novajn amikojn, aŭ, pliĝuste, la ĉarman Isabelon, kiu jam kreis “novan senton” en lia koro. Sed li timis tion, kion dirus la amikoj, se li anoncus sian intencon iri Ostendon anstataŭ Berlinon. Fine, la momento alvenis por diri “adiaŭ,” kaj kiam la patro esprimis esperon, ke ili renkontiĝos denove en Anglujo, Robinson diris mallaŭte al la fraŭlino: “Kial ne en Ostendo?” “Vi ĝin deziras?” demandis ŝi ridetante. “Tutkore!” li respondis. “Ni ne ankoraŭ decidis pri hotelo; sed atendu min antaŭ la kazino ĵaŭdon.” “Je kioma horo?” “Je la tria!” diris ŝi. “Mi estos tie; ĝis tiam, adiaŭ!” <section end="ĉ10"/> <section begin="ĉ11"/>{{Titolo|Ĉapitro XI.}} {{sc|Estis}} la dekkvina, sed, anstataŭ belega, brila kaj korinspiranta tago, kian postulas “Batalo de Floroj,” ŝajnis ke lia moŝto “J.P.”<ref>Jupiter Pluvius.</ref> intencas subakvigi la teron ĝis la lasta guteto da pluvo. Efektive, pluvis, ne guton post guto laŭ kutimo, sed amase, kiel akvofalo. Tra fenestroj de hoteloj, pensionoj, domoj kaj dometoj, multege da vizitantoj rigardis ĉagrene kaj malpacience. Simpation ni sentas por ĉiuj, sed aparte por la tri<section end="ĉ11"/><noinclude><references/></noinclude> l6aqc4mqxo2t3hqlagya3x2ofhx52tz 104 44886 126008 125982 2026-08-06T03:53:54Z Castelobranco 7 /* Validigita */ 126008 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Castelobranco" /></noinclude>{{f|'''La dezerto'''|c|g=125%}} {{c|aŭ}} {{f|La celo de la vivo.|c|g=125%}} {{---|5em}} {{f|Alegorio de '''I. B. Levinson.'''|c}} {{f|Tradukis '''N. Kuŝnir.'''|c|g=90%}} {{---|3em}} '''B'''onfarema riĉulo, ekvolinte rekompenci sian sklavon, liberigis lin kaj donis al li ŝipon, plenigitan de komercaĵo, kaj diris al li: "Jen mi donas al vi la ŝipon kun ĉio, kio sin trovas tie; veturu en la maron, al fremdaj landoj, komercu, kiel vi nur ekvolos, kaj la profito, kiun vi ellaboros, estu via. La sklavo, humilege salutinte, forveturis en la maron. Ne pasis ankoraŭ kelkaj tagoj, la maro ekbruegis, ekŝanceligis la ŝipon, kaj la lasta ekbatiĝis sur ŝtonegoj kaj disrompiĝis en pecetojn; la tuta komercaĵo enfalis en la maron kaj ĉiuj homoj, kiuj troviĝis sur la ŝipo, dronis, — restis nur li mem. Kun grandaj turmentoj kaj danĝeroj li alvenis al ia insulo, malsata, senvesta kaj sen ĉio. Li komencis iradi sur la insulo, irante kaj plorante. Kaj jen li vidas en la malproksimo grandan urbon kaj grandan amason da popolo, kiu iras, triumfe proksimiĝante al li. Alveninte al li, ili ekkriis: „Vivu nia reĝo, vivu nia reĝo!!“ kun tiuj vortoj ili sidigis lin en reĝan kaleŝon kaj kondukis lin en la urbon; li estis enkondukita en reĝan palacon, envestita en multekostajn vestojn, lian kapon oni ornamis per ora krono, sidigis lin sur ora trono, kaj ĉiuj eminentuloj de la urbo salutis antaŭ li sur la genuoj, ĵurante obei lin kaj servi lin humilege. En la komenco la nova reĝo pensis, ke tio ĉi estas sonĝo, sed, kiam pasis iom da tempo, li konvinkiĝis, ke li vere estas reĝo.<noinclude><references/></noinclude> 7kyx4w1myh94pcgm41jo5wwcnproj69 106 44899 126001 2026-08-05T17:17:33Z Lepticed7 3194 Kreis novan paĝon kun "" 126001 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Tipo=journal |Titolo=[[Herezulo]], [[Herezulo#1935|1935]] |Subtitolo= |Volumo= |Aŭtoro= |Tradukinto= |Redaktoro= |Antaŭparolisto= |Lingvo= |Eldonejo= |Eldona_loko= |Jaro= |Fonto=pdf |Bildo=1 |Serio= |Paĝoj=<pagelist /> |Enhavo= |Rimarkoj= |Vikifontaro_Traduko=false }} kfqu95o9hxmdy8zoupztbgkr7424d1v 104 44900 126002 2026-08-05T17:20:25Z Lepticed7 3194 /* Sen teksto */ 126002 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Lepticed7" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> 15kao14tdmtj1bc8w6x345153986pi5 104 44901 126003 2026-08-05T18:20:13Z Lepticed7 3194 /* Provlegita */ 126003 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Lepticed7" /></noinclude>{{f|'''PRI SENNACIISMO'''|c|g=150%}} {{f|'''Publika letero al la adeptoj k simpatiantoj de l’sennaciismo'''|c}} ::::Karaj Gekamaradoj! Akceptinte preni sur mi la gvidadon super la ''Sennaciista'' ''Frakcio'', mi volas komenci ĉi tiun laboron per rapida ekzameno al la mallonga historio de nia ismo. Poste mi montros per kelkaj ekzemploj la strangajn kaj reakciecajn konsekvencojn de l’ fama principo pri l’ rajto por ĉiuj popoloj al memdispono, kaj fine respondos al la demande : Ĉu estas racie esperi, ke en la estonto la sennaciismo fariĝos ''ideoforto'', ludanta similan rolon, kiel tiu de l’ nuntempa naciismo? Por eviti en tia historia, konstata kaj anticipa ekzameno ĉian pedantecon, mi elektis la formon de letero, kaj penos paroli familiare, kiel dubema verserĉanto, sin turnanta al aliaj serĉemaj homoj. Kiuj opinias jam esti trovintaj la veron, tiuj ne legu ĉi tiun skribaĵon. Dogmemuloj ĉiaspecaj iru for! Aŭ ili ŝtopu al si la orelojn por ne aŭdi herezaĵojn… {{***}} La termino ''sennaciismo'' aperis antaŭ 13 jaroj. Ĝi do prezentas sin ankoraŭ nun kvazaŭ juna, petolema bubo. En sia sepa jaraĝo ĝi jam estis en Lajpzigo, okaze de la IX-a S.A.T.-Kongreso, mortkondamnita de Stalina lakeo. Sed li ne estis sufiĉe forta por ke la ekzekuto povu esti plenumata. Male, tiu kondamno plivigligis kaj hardigis la bubon, kiu tiam prepariĝis por la vivbatalo. Estas interese noti, ke la vorto ''sennaciismo'' sonis unuafoje en Moskvo mem, kiel atestas artikolo, aperinta en la 3-a numero de ''La Nova Epoko'', revuo tiutempe eldonita de grupo da kamaradoj, simpatiantaj al S.A.T. En Aŭgusto 1922, okaze de mia trisemajna ĉeesto en Sovetio, ili ja petis, ke mi verku artikolon por ilia organo. Konsentinte, mi do liveris al la « Novepokanoj » skribaĵon kun la titolo : ''Sennaciismo''. Tiam ne ankoraŭ ekzistis ortodoksa eklezio marksisma. Poste, de tempo al tempo, aperis en la S.A.T.-organoj artikoloj kun pure sennaciisma karaktero. Neniu tiam riproĉis. Male multaj kamaradoj el Sovetio mem kun entuziasmo skribis al mi aprobe kaj gratule. Ĉefe en tiu mondparto la sennaciismo trovis varmajn adeptojn. En 1924, eĉ aperis ĉe S.A.T. ''A.B.C. de Sennaciismo'', verkita de {{pc|Elsudo}}, pseŭdonimo de la sovetia kamarado V. Kolŝinski. Verdire, malgraŭ la titolo,<noinclude><references/></noinclude> ssk962efsw5f4drrj7ahm08h0oop46g 126004 126003 2026-08-05T18:20:49Z Lepticed7 3194 126004 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Lepticed7" /></noinclude>{{f|'''PRI SENNACIISMO'''|c|g=150%}} {{f|'''Publika letero al la adeptoj k simpatiantoj de l’sennaciismo'''|c}} ::::Karaj Gekamaradoj! Akceptinte preni sur mi la gvidadon super la ''Sennaciista'' ''Frakcio'', mi volas komenci ĉi tiun laboron per rapida ekzameno al la mallonga historio de nia ismo. Poste mi montros per kelkaj ekzemploj la strangajn kaj reakciecajn konsekvencojn de l’ fama principo pri l’ rajto por ĉiuj popoloj al memdispono, kaj fine respondos al la demande : Ĉu estas racie esperi, ke en la estonto la sennaciismo fariĝos ''ideoforto'', ludanta similan rolon, kiel tiu de l’ nuntempa naciismo? Por eviti en tia historia, konstata kaj anticipa ekzameno ĉian pedantecon, mi elektis la formon de letero, kaj penos paroli familiare, kiel dubema verserĉanto, sin turnanta al aliaj serĉemaj homoj. Kiuj opinias jam esti trovintaj la veron, tiuj ne legu ĉi tiun skribaĵon. Dogmemuloj ĉiaspecaj iru for! Aŭ ili ŝtopu al si la orelojn por ne aŭdi herezaĵojn… {{Steletoj}} La termino ''sennaciismo'' aperis antaŭ 13 jaroj. Ĝi do prezentas sin ankoraŭ nun kvazaŭ juna, petolema bubo. En sia sepa jaraĝo ĝi jam estis en Lajpzigo, okaze de la IX-a S.A.T.-Kongreso, mortkondamnita de Stalina lakeo. Sed li ne estis sufiĉe forta por ke la ekzekuto povu esti plenumata. Male, tiu kondamno plivigligis kaj hardigis la bubon, kiu tiam prepariĝis por la vivbatalo. Estas interese noti, ke la vorto ''sennaciismo'' sonis unuafoje en Moskvo mem, kiel atestas artikolo, aperinta en la 3-a numero de ''La Nova Epoko'', revuo tiutempe eldonita de grupo da kamaradoj, simpatiantaj al S.A.T. En Aŭgusto 1922, okaze de mia trisemajna ĉeesto en Sovetio, ili ja petis, ke mi verku artikolon por ilia organo. Konsentinte, mi do liveris al la « Novepokanoj » skribaĵon kun la titolo : ''Sennaciismo''. Tiam ne ankoraŭ ekzistis ortodoksa eklezio marksisma. Poste, de tempo al tempo, aperis en la S.A.T.-organoj artikoloj kun pure sennaciisma karaktero. Neniu tiam riproĉis. Male multaj kamaradoj el Sovetio mem kun entuziasmo skribis al mi aprobe kaj gratule. Ĉefe en tiu mondparto la sennaciismo trovis varmajn adeptojn. En 1924, eĉ aperis ĉe S.A.T. ''A.B.C. de Sennaciismo'', verkita de {{sc|Elsudo}}, pseŭdonimo de la sovetia kamarado V. Kolŝinski. Verdire, malgraŭ la titolo,<noinclude><references/></noinclude> epln6537v4zwbge1u9csdlfmw6lwyyu 126006 126004 2026-08-05T21:22:40Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 126006 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|'''PRI SENNACIISMO'''|c|g=150%}} {{f|'''Publika letero al la adeptoj k simpatiantoj de l’sennaciismo'''|c}} ::::Karaj Gekamaradoj! Akceptinte preni sur mi la gvidadon super la ''Sennaciista'' ''Frakcio'', mi volas komenci ĉi tiun laboron per rapida ekzameno al la mallonga historio de nia ismo. Poste mi montros per kelkaj ekzemploj la strangajn kaj reakciecajn konsekvencojn de l’ fama principo pri l’ rajto por ĉiuj popoloj al memdispono, kaj fine respondos al la demando : Ĉu estas racie esperi, ke en la estonto la sennaciismo fariĝos ''ideoforto'', ludanta similan rolon, kiel tiu de l’ nuntempa naciismo? Por eviti en tia historia, konstata kaj anticipa ekzameno ĉian pedantecon, mi elektis la formon de letero, kaj penos paroli familiare, kiel dubema verserĉanto, sin turnanta al aliaj serĉemaj homoj. Kiuj opinias jam esti trovintaj la veron, tiuj ne legu ĉi tiun skribaĵon. Dogmemuloj ĉiaspecaj iru for! Aŭ ili ŝtopu al si la orelojn por ne aŭdi herezaĵojn… {{Steletoj}} La termino ''sennaciismo'' aperis antaŭ 13 jaroj. Ĝi do prezentas sin ankoraŭ nun kvazaŭ juna, petolema bubo. En sia sepa jaraĝo ĝi jam estis en Lajpzigo, okaze de la IX-a S.A.T.-Kongreso, mortkondamnita de Stalina lakeo. Sed li ne estis sufiĉe forta por ke la ekzekuto povu esti plenumata. Male, tiu kondamno plivigligis kaj hardigis la bubon, kiu tiam prepariĝis por la vivbatalo. Estas interese noti, ke la vorto ''sennaciismo'' sonis unuafoje en Moskvo mem, kiel atestas artikolo, aperinta en la 3-a numero de ''La Nova Epoko'', revuo tiutempe eldonita de grupo da kamaradoj, simpatiantaj al S.A.T. En Aŭgusto 1922, okaze de mia trisemajna ĉeesto en Sovetio, ili ja petis, ke mi verku artikolon por ilia organo. Konsentinte, mi do liveris al la « Novepokanoj » skribaĵon kun la titolo : ''Sennaciismo''. Tiam ne ankoraŭ ekzistis ortodoksa eklezio marksisma. Poste, de tempo al tempo, aperis en la S.A.T.-organoj artikoloj kun pure sennaciisma karaktero. Neniu tiam riproĉis. Male multaj kamaradoj el Sovetio mem kun entuziasmo skribis al mi aprobe kaj gratule. Ĉefe en tiu mondparto la sennaciismo trovis varmajn adeptojn. En 1924, eĉ aperis ĉe S.A.T. ''A.B.C. de Sennaciismo'', verkita de {{sc|Elsudo}}, pseŭdonimo de la sovetia kamarado V. Kolŝinski. Verdire, malgraŭ la titolo,<noinclude><references/></noinclude> rtfzuh8j20dt9yh4kwfr5efhjtqeyu1 104 44902 126005 2026-08-05T19:29:49Z Lepticed7 3194 /* Provlegita */ 126005 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Lepticed7" /></noinclude>la verketo ne estas pure sennaciisma. Almenaŭ ĝi montras malprecizan emon forlasi la trabatitan vojon de la internaciismo. Sed venis la tempo, kiam en Sovetio absolutisma spirito faris el la verkoj de Marks kaj Lenin rigidan dogmon, kiun ĉiu devas agnoski, se li ne deziras esti konsiderata kiel « kontraŭrevoluciulo » kaj sekve malliberigata kaj diversmaniere silentigata. Kiam la nova ismo estis solene kondamnita kiel « kontraŭ-revolucia », « porimperialisma » dekliniĝo, tiam kelkaj sovetiaj kamaradoj bonintence provis pruvi, ke ĝi ne kontraŭas la instruojn de Marks kaj Lenin. Tio ne helpis kaj finfine ili pente devis frapi al si la bruston, konfesi sian eraron aŭ tute silenti. Verdire, mi persone neniam atentis, ĉu la sennaciismo akordiĝas aŭ ne kun la diroj de famaj kaj aŭtoritataj teoriuloj. Ĉe la konstato, ke mia vidpunkto estas iel hereza, mi ne miris pro tio. Marks, Lenin, Kropotkin k. a. ne estis esperantistoj. La lingvan problemon ili ne konsideris. Sed mi estas mondlingvano, esperantisto kaj sekve ne povas malatenti faktoron, kiun mi opinias grava, en prikonsidero super soci-politikaj demandoj. Neniam mi havis la opinion, ke la esperantista movado estas io akcesora kaj ne inda je atento de l’ laboristaj gvidantoj. Por diskonigi la novan ismon kaj montri ĝian apartan karakteron, ĝian originalecon, ni eldonis 3.000-ekzemplere la ''Manifesto-n de la Sennaciistoj'', kiun espereble vi ĉiuj legis atente, kompreneme, se ne ĉiarilate aprobe. Por defendi la ekzistorajton de nia tendenco en la kadro de S.A.T., stariĝis la « Sennaciista Frakcio », kies sidejo migris de Nov-Jorko al Ŝtutgarto, de tie al Plzen, de ĉi tiu lasta urbo en Parizon. La malnovaj frakcianoj scias, ke aperis dek-naŭ numeroj de ''Sennaciista Bulteno''. La dek-kvar unuajn prizorgis kamarado T. Veder, la du sekvantajn kamarado H. Vagner, kaj la tri lastajn kamarado J. Ŝtadler. Ĉiuj tiuj numeroj konsistis el multobligitaj kopioj. Proksimume cento da gekamaradoj ricevis la organon de l’ Frakcio. De nun la sennaciistoj trovos pli konvenan, pli komfortan hejmon sur la paĝoj de ''Herezulo''. Nun mi venu al la dua punkto de ĉi tiu letero, nome al la antitezo de nia ismo. {{Steletoj}} Paroli pri sennaciismo en nia epoko, tio sonas preskaŭ ironie. Ni ĉiuj ja scias, ke ĉie en la mondo pli kaj pli bolas,<noinclude><references/></noinclude> b2tsohhnszftv6zy0ncvhwcsrekcpo5 126007 126005 2026-08-05T21:30:15Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 126007 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>la verketo ne estas pure sennaciisma. Almenaŭ ĝi montras malprecizan emon forlasi la trabatitan vojon de la internaciismo. Sed venis la tempo, kiam en Sovetio absolutisma spirito faris el la verkoj de Marks kaj Lenin rigidan dogmon, kiun ĉiu devas agnoski, se li ne deziras esti konsiderata kiel « kontraŭrevoluciulo » kaj sekve malliberigata kaj diversmaniere silentigata. Kiam la nova ismo estis solene kondamnita kiel « kontraŭ-revolucia », « porimperialisma » dekliniĝo, tiam kelkaj sovetiaj kamaradoj bonintence provis pruvi, ke ĝi ne kontraŭas la instruojn de Marks kaj Lenin. Tio ne helpis kaj finfine ili pente devis frapi al si la bruston, konfesi sian eraron aŭ tute silenti. Verdire, mi persone neniam atentis, ĉu la sennaciismo akordiĝas aŭ ne kun la diroj de famaj kaj aŭtoritataj teoriuloj. Ĉe la konstato, ke mia vidpunkto estas iel hereza, mi ne miris pro tio. Marks, Lenin, Kropotkin k. a. ne estis esperantistoj. La lingvan problemon ili ne konsideris. Sed mi estas mondlingvano, esperantisto kaj sekve ne povas malatenti faktoron, kiun mi opinias grava, en prikonsidero super soci-politikaj demandoj. Neniam mi havis la opinion, ke la esperantista movado estas io akcesora kaj ne inda je atento de l’ laboristaj gvidantoj. Por diskonigi la novan ismon kaj montri ĝian apartan karakteron, ĝian originalecon, ni eldonis 3.000-ekzemplere la ''Manifesto-n de la Sennaciistoj'', kiun espereble vi ĉiuj legis atente, kompreneme, se ne ĉiarilate aprobe. Por defendi la ekzistorajton de nia tendenco en la kadro de S.A.T., stariĝis la « Sennaciista Frakcio », kies sidejo migris de Nov-Jorko al Ŝtutgarto, de tie al Plzen, de ĉi tiu lasta urbo en Parizon. La malnovaj frakcianoj scias, ke aperis dek-naŭ numeroj de ''Sennaciista Bulteno''. La dek-kvar unuajn prizorgis kamarado T. Veder, la du sekvantajn kamarado H. Vagner, kaj la tri lastajn kamarado J. Ŝtadler. Ĉiuj tiuj numeroj konsistis el multobligitaj kopioj. Proksimume cento da gekamaradoj ricevis la organon de l’ Frakcio. De nun la sennaciistoj trovos pli konvenan, pli komfortan hejmon sur la paĝoj de ''Herezulo''. Nun mi venu al la dua punkto de ĉi tiu letero, nome al la antitezo de nia ismo. {{Steletoj}} Paroli pri sennaciismo en nia epoko, tio sonas preskaŭ ironie. Ni ĉiuj ja scias, ke ĉie en la mondo pli kaj pli bolas,<noinclude><references/></noinclude> 8rhznebg1jdmai78175gtdjgasirvic 104 44903 126012 2026-08-06T09:53:24Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126012 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>Morris iris al la hotela oficejo, kaj rapide tralegis la nomojn de la nove alvenintaj vizitantoj; li legis laŭte : ::Doktoro Privat, el Ĝenevo. ::Gesinjoroj Prudhomme, el Rejmso. ::Gesinjoroj Blaise-Jones, el Klaphamo. ::Sinjoro Millidge, el Dulviĉo. ::Sinjorino Snap, el Londono. “Haltu!” kriis Robinson. “''Jen'' la kaŭzo de lia malapero. Ni enpaku.” {{f|ĈAPITRO VIII.|c}} Ĉi TIO ne estas gvidlibro, alie mi certe estus verkinta kelkajn ĉapitrojn pri la mirindaj allogaĵoj de Bruselo. Image, mi alkondukus la leganton je la sesa matene en la ''Grand' Place'', kie troviĝas la plej belaj konstruaĵoj de la meza epoko. Kun li (aŭ pli bone kun ŝi), mi suprenirus la ŝtuparon de la ''Hôtel de Ville'', kaj, alveninte supren, lacigita, treege varma, kaj preskaŭ sen spirpovo, mi priskribus la ĉirkaŭajn vidindaĵojn . . . Sed, feliĉe, ĉi tio ''ne'' estas tia libro ; ''ne'' estas necese supreniri la longan ŝtuparon, kaj tial, mi povas restadi sur komforta apogseĝo, ĝis la tri amikoj reunuiĝos. {{c|✶ ✶ ✶ ✶ ✶ ✶ ✶}} “Pluvas!” diris Brown, rigardante la hotelfenestron, unu matenon, post kelktaga restado en Bruselo.” “Pluvas? ” demandis Robinson. “Do fine decidigas min, mi restos ĉi tie.” “Vi ŝercas !” diris Morris. “Tute ne!” li respondis, “mi pli amas ludi bilardon ol viziti muzeojn kiel hieraŭ.” “Do, ĝis la revido!” diris Brown, spertinte, ke nenia argumento, bona aŭ nebona, povos ŝanĝi la volon de la amiko, kiam li vere decidis pri io. Tial, Brown kaj Morris eliris por viziti la ''Palais de Justice'', sed, promenante sur la strato ''de la Régence'', Morris<noinclude><references/></noinclude> lnmhcnk0nszwps4wnhvr1lede1t8ome