Vikifontaro eowikisource https://eo.wikisource.org/wiki/Vikifontaro:%C4%88efpa%C4%9Do MediaWiki 1.47.0-wmf.20 first-letter Aŭdvidaĵo Specialaĵo Diskuto Uzanto Uzanto-Diskuto Vikifontaro Vikifontaro diskuto Dosiero Dosiero-Diskuto MediaWiki MediaWiki-Diskuto Ŝablono Ŝablono-Diskuto Helpo Helpo-Diskuto Kategorio Kategorio-Diskuto Aŭtoro Aŭtoro-Diskuto Paĝo Paĝo-Diskuto Indekso Indekso-Diskuto TimedText TimedText talk Modulo Modulo-Diskuto Event Event talk 3 14696 126964 46308 2026-09-18T02:30:23Z Max 4768 Max movis paĝon [[Uzanto-Diskuto:SHB2000]] al [[Uzanto-Diskuto:SHB]]: Automatically moved page while renaming the user "[[Special:CentralAuth/SHB2000|SHB2000]]" to "[[Special:CentralAuth/SHB|SHB]]" 46308 wikitext text/x-wiki <div style="border: 1rem #dd0000 ridge; padding: 0.5em;">Hello! Please message me on [[m:User talk:SHB2000|meta.wikimedia.org]] instead. I may not notice messages on this page.</div> ojy2vkqs676esjrcfi79dwyt0tjr5xc 104 29370 126893 89885 2026-09-17T17:09:04Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126893 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>tagoj ni havas la permeson resti ĉi tie, flugi trans ĉi tiun grandan arbaron, rigardi de tie la palacon, en kiu ni naskiĝis kaj kie loĝas nia patro, vidi la altan turon de la preĝejo, en kiu estas entombigita nia patrino. Ĉi tie la arboj kaj arbetaĵoj ŝajnas al ni parencaj, ĉi tie la sovaĝaj ĉevaloj galopas tra la vastaj stepoj, kiel ni tion vidis en nia infaneco; ĉi tie la karbisto kantas la malnovajn melodiojn, laŭ kiuj ni en nia infaneco tiel ofte dancadis; ĉi tie estas nia patrujo, ĉi tien nin tiras nia koro, kaj ĉi tie ni trovis vin, nia kara fratineto. Ankoraŭ dum du tagoj estas al ni permesite resti ĉi tie, poste ni devas flugi trans la maron en belegan landon; kiu tamen ne estas nia patrujo. Sed kiamaniere ni nin aranĝos, ke ni povu preni vin kun ni? Ni ne havas ŝipon nek boaton." "Kion mi povas fari, por liberigi vin?" demandis la fratino. Ili interparolis preskaŭ dum la tuta nokto, nur por kelke da horoj la dormo fermis iliajn okulojn. Elizo vekiĝis de la bruo de la cignaj flugiloj, kiuj moviĝadis super ŝi. La fratoj denove kolektiĝis, flugis en grandaj rondoj, kaj fine ili forflugis malproksimen, tamen restis unu el ili, la plej juna. La cigno metis sian kapon sur ŝian bruston, kaj ŝi karesadis ĝiajn plumojn; dum la tuta tago ili restis kune. Vespere la aliaj revenis, kaj kiam la suno subiris; ili aperis en sia homa formo. "Morgaŭ ni forflugos de ĉi tie, kaj ni ne povos reveni pli frue, ol post unu jaro; sed vin ni neniel povas tiel forlasi! Ĉu vi havas kuraĝon por akompani nin? Mia brako estas sufiĉe forta, por porti vin tra la arbaron; ĉu la flugiloj de ni ĉiuj ne havus sufiĉe da forto, por flugi kun vi trans la maron?" "Jes, prenu min kun vi!" diris Elizo. La tutan nokton ili pasigis en tio, ke el elasta ŝelo de saliko kaj el junko ili plektis fortikan reton; sur ĝi kuŝiĝis Elizo, kaj kiam la suno leviĝis kaj la fratoj aliformiĝis en sovaĝajn cignojn, ili prenis la reton per siaj bekoj kaj ekflugis kun sia kara fratino, kiu ankoraŭ dolĉe dormis, alten al la nuboj. La radioj de la suno brilis al ŝi rekte en la vizaĝon, tial unu el la cignoj ŝvebis super ŝia kapo, por ombri ŝin per siaj larĝaj flugiloj. Ili estis jam malproksime de la tero, kiam Elizo vekiĝis. Ŝajnis al ŝi, ke ŝi ankoraŭ sonĝas, tiel stranga ŝajnis al ŝi la fakto, ke ŝi estas portata tra la aero alte super la maro. Flanke de ŝi kuŝis branĉo kun belegaj maturaj beroj kaj fasko da aromaj radikoj. Ilin kolektis kaj kuŝigis por ŝi la plej juna frato, kaj danke ŝi ridetadis al li, ĉar ŝi konsciis, ke tio estis li, kiu flugis super ŝia kapo kaj ombris ŝin per la flugiloj. Ili ŝvebis tiel alte, ke la unua ŝipo, kiun ili ekvidis sub si, aperis al<noinclude><references/></noinclude> jywr2ucq28uz9pd7cvr2gk8ntk4yfss 104 29371 126895 89886 2026-09-17T17:16:30Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126895 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>ili kiel mevo, kuŝanta sur la akvo. Granda nubo troviĝis sub ili, havante la formon de turoj, amasigitaj unu sur la alia, kaj sur tiu nubo Elizo rimarkis sian propran ombron kaj la ombron de la dek unu cignoj, ĝi akompanis kvazaŭ ia grandegulo ilian rapidan flugadon. Tio estis bildo, similan al kiu ŝi neniam antaŭe vidis. Sed iom post iom, kiam la suno leviĝis pli alten kaj la nubo restis malproksime sub ili, la ŝvebanta ombra bildo malaperis. Dum la tuta tago ili flugis seninterrompe, kiel sago flugas tra la aero, tamen nun, kiam ili devis porti sian fratinon, la flugado estis senteble malpli rapida ol ordinare. Jen prepariĝis fulmotondro kaj la vespero alproksimiĝis. Kun timo Elizo vidis, ke la suno ĉiam pli kaj pli malleviĝas kaj ĉiam ankoraŭ oni ne vidas la solecan rokon en la maro. Ŝi havis la impreson, ke la cignoj pli forte frapas per la flugiloj. Ha, ŝi estis la kulpo, ke ili ne povis flugi sufiĉe rapide! Kiam la suno estos subirinta, ili tuj devos fariĝi homoj, falegi en la maron kaj droni. Tiam ŝi el plej profunda koro preĝis al Dio; ŝi tamen rimarkis ankoraŭ nenian rokon. La nigra nubo ĉiam pli kaj pli alproksimiĝis, la fortaj puŝoj de la vento antaŭdiris ventegaĵon. La nuboj kunbuliĝis en unu solan, grandan, minacan mason, kiu en formo de bulego da plumbo ŝoviĝadis antaŭen. Ekbrilis fulmoj unu post alia. Jen la suno atingis la nivelon de la maro. Al Elizo forte batis la koro. Subite la cignoj ekflugis malsupren, tiel rapide, ke ŝi pensis, ke ŝi falas. Sed jen ili denove ŝvebis. Kiam la suno jam duone subakviĝis, ŝi nur tiam rimarkis la malgrandan rokon sub si. Ĝi aspektis ne pli granda ol foko, kiu levis la kapon el la akvo. La suno rapide malleviĝis; nur mallarĝa strio brilis ankoraŭ super la akvo; tiam iliaj piedoj ektuŝis firman grundon. La lumo de la suno estingiĝis kiel lasta fajrero de brulanta papero. Ŝi vidis, ke la fratoj staras ĉirkaŭ ŝi brakon sub brako, sed pli da loko, ol estis nepre necesa por ili kaj ŝi, ĉi ne estis. La maro frapadis sur la rokon kaj verŝiĝadis super ĝin kiel pluvego; la ĉielo lumis, kvazaŭ ĝi estus en flamoj, kaj la tondro aŭdigadis brue frapon post frapo. Sed la fratino kaj la fratoj tenis sin reciproke je la manoj kaj kantis preĝojn, el kiuj ili ĉerpis konsolon kaj kuraĝon. Kiam komencis tagiĝi, la aero estis pura kaj trankvila. Tuj kiam la suno leviĝis. la cignoj kun Elizo forflugis de la insuleto. La maro ankoraŭ alten leviĝadis, tiel ke, ŝvebante alte en la aero, lli havis la impreson, kvazaŭ la blanka ŝaŭmo sur la mallume verda maro estas milionoj da cignoj, kiuj balanciĝas sur la akvo. Kiam la suno leviĝis pli alten, Elizo rimarkis antaŭ si duone naĝantan en la aero montoriĉan landon kun briletantaj glaciamasoj sur la rokoj,<noinclude><references/></noinclude> grcfj22nb7afyq4tg40b8a8e5gqv1n0 104 29372 126896 89887 2026-09-17T17:23:02Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126896 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>kaj en la mezo de tiu lando etendiĝis vastega palaco kun unu fantazia kolonaro super la alia. En la profundo ondiĝadis palmaj arbaroj kaj belegaj floroj tiel grandaj kiel muelradoj, Ŝi demandis, ĉu tiu lando estas la celo de ilia vojaĝo, sed la cignoj balancis la kapon, ĉar tio, kion ŝi vidis, estis la belega, konstante ŝanĝiĝanta nuba palaco de la feino Fata-Morgana. Neniu homo povas tien eniri. Elizo rigardis ĝin senĉese. Subite la montoj, arbaroj kaj la palaco mem disfalegis, kaj anstataŭ ili aperis dudek majestaj preĝejoj, ĉiuj similaj unu al la alia, kun altaj turoj kaj pintarkaj fenestroj. Ŝajnis al ŝi, ke ŝi aŭdas la sonadon de orgeno; sed tio, kion ŝi aŭdis, estis nur la maro. Ŝi estis jam tute proksima al la preĝejoj, kiam ili aliformiĝis en ŝiparon, kiu veturis sub ŝi. Ŝi ekrigardis atente, kaj tiam montriĝis, ke tio estas nur la mara nebulo, kiu ruliĝadis super la akvo. Jes, senĉesaj aliformiĝoj prezentiĝadis antaŭ ŝiaj okuloj. Sed jen ŝi ekvidis ankaŭ la efektivan landon, al kiu ili rapidis. Tie staris belegaj bluaj montoj kun cedraj arbaroj, urboj kaj palacoj. Longe antaŭ la sunsubiro ŝi sidis sur roko antaŭ granda kaverno, kiu estis ĉirkaŭkreskita de delikataj verdaj rampaj kreskaĵoj, kiuj aspektis kiel broditaj tapiŝoj. "Nun ni rigardos, kion vi hodiaŭ nokte sonĝos ĉi tie!" diris la plej juna frato kaj montris al ŝi ŝian dormoĉambron. "Ho se mi sonĝus, kiamaniere mi povas vin liberigi!" ŝi respondis. Tiu penso okupadis ŝin tiel vive, ŝi tiel plenkore petadis Dion pri helpo, eĉ dum la dormado ŝia spirito plue preĝadis, ke fine ekŝajnis al ŝi, ke ŝi flugas alte en la aeron al la nuba palaco de Fata-Morgano, kaj la feino eliris al ŝi renkonte, bela kaj brilanta. Kaj tamen ŝi similis al la maljuna virino; kiu en la arbaro donis al ŝi berojn kaj rakontis al ŝi pri la cignoj kun la oraj kronoj. "Viaj fratoj povas esti liberigitaj!" ŝi diris; "sed ĉu vi havas kuraĝon kaj persiston? La maro estas pli mola ol viaj delikataj manoj kaj tamen ĝi aliformigas la malmolajn ŝtonojn, sed ĝi ne sentas la doloron, kiun viaj fingroj sentos, ĝi ne havas koron, ne suferas la timon kaj turmentojn, kiujn vi devos tratoleri. Ĉu vi vidas ĉi tiun urtikon, kiun mi tenas en mia mano? El la sama speco kreskas multe ĉirkaŭ la kaverno, en kiu vi dormas. Nur ili kaj ankaŭ tiuj, kiuj elkreskas el la tomboj de la tombejo, estas uzeblaj. Rimarku: ilin vi devas ŝirkolekti, kvankam ili brulvundos vin tiel, ke viaj manoj estos plenaj de vezikoj. Kiam vi batos la urtikon per viaj piedoj, vi ricevos linon, el kiu vi devas plekti dek unu maŝkirasojn kun longaj manikoj; ĵetu ilin sur la dek unu cignojn, tiam la sorĉo pasos. Sed memoru bone, ke de la komenco ĝis la fino de tiu laboro, se ĝi daŭrus eĉ jarojn, vi ne devas paroli; la unua vorto, kiu<noinclude><references/></noinclude> 5flo3hre5t5tqn7t2zrl2jj46ldqn8k 104 29373 126897 89888 2026-09-17T17:29:48Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126897 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>eliros el viaj lipoj, frapos kiel mortiga ponardo la koron de viaj fratoj; de via lango dependas ilia vivo. Ĉion ĉi tion bone rimarku al vi!" Samtempe ŝi ektuŝis la manon de Elizo per la urtiko; ĉi tiu bruligis kiel fajro, tiel ke la reĝidino vekiĝis de doloro. Estis luma, hela tago, kaj tute apud la loko, kie ŝi dormis, kuŝis urtiko simila al tiu, kiun ŝi vidis, en la sonĝo. Tiam ŝi stariĝis sur la genuoj, dankis Dion kaj eliris el la kaverno, por tuj komenci sian laboron. Per siaj delikataj manoj ŝi komencis ŝiri la abomenindan urtikon, kiu efikis kiel fajro. Grandajn vezikojn ĝi aperigis sur ŝiaj manoj kaj brakoj, sed volonte ŝi estis preta tion suferi, se ŝi povos per tio liberigi siajn fratojn. Ŝi batis ĉiun urtikon per siaj nudaj piedoj kaj plektis la verdan linon. Kiam la suno subiris, venis la fratoj kaj eksentis teruron, kiam ili trovis, ke ŝi estas muta. En la komenco ili pensis, ke tio estas nova sorĉo de ilia malbona duonpatrino; sed kiam ili ekvidis ŝiajn manojn, ili komprenis, kion ŝi faras por ili. La plej juna frato ploris, kaj sur la lokoj, kien falis liaj larmoj, ŝi plu ne sentis doloron, tie malaperis la bruligantaj vezikoj. La nokton ŝi pasigis ĉe sia laboro, ĉar ŝi ne povis havi trankvilecon ĝis ŝi liberigos siajn fratojn. En la daŭro de la tuta sekvanta tago, dum la cignoj forestis, ŝi sidis en sia soleco, sed neniam la tempo tiel rapide forflugis por ŝi. Unu maŝkiraso estis jam preta, kaj ŝi komencis la duan. Jen inter la montoj ekaŭdiĝis la sonoj de ĉaskorno. Ŝi ektimis. La sonoj fariĝis ĉiam pli proksimaj; ŝi aŭdis bojadon de hundoj. Terurite ŝi retiris sin en la kavernon, ligis en unu faskon la urtikojn, kiujn ŝi kolektis kaj pretigis, kaj sidiĝis sur ĝi. Subite granda hundo alsaltis el inter la arbetaĵoj, kaj tuj poste alia kaj ankoraŭ alia. Post kelke da minutoj ĉiuj ĉasistoj staris antaŭ la pordo. La plej bela el ili estis la reĝo de la lando, kiu nun aliris al Elizo. Neniam li vidis pli belan knabinon. "De kie vi venis, vi belega infano?" li diris al ŝi. Elizo balancis la kapon, ŝi ne devis ja paroli, ĉar de tio dependis la vivo kaj saviĝo de ŝiaj fratoj. Siajn manojn ŝi kaŝis sub la antaŭtuko, por ke la reĝo ne vidu, kion ŝi devas suferi. "Akompanu min!" li komencis denove; "ĉi tie vi ne devas resti. Se vi estas tiel same bona, kiel vi estas bela, tiam mi vestos vin per veluro kaj silko, mi metos al vi sur la kapon la oran kronon, kaj vi loĝos en mia plej riĉa palaco!" Kaj li levis ŝin sur sian ĉevalon. Ŝi ploris kaj intertordis la manojn, sed la reĝo diris: "Mi deziras nur vian feliĉon,<noinclude><references/></noinclude> 7xrmd6jh1za2wchexm311599ctcg1r6 104 29374 126901 89889 2026-09-17T17:37:21Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126901 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>iam vi dankos min pro tio!" Kaj li ekgalopis antaŭen inter la montoj, tenis ŝin antaŭ si sur la ĉevalo, kaj la ĉasistoj galopis post li. Kiam la suno subiris, antaŭ ili kuŝis la belega reĝurbo kun siaj preĝejoj kaj kupoloj, kaj la reĝo enkondukis ŝin en la palacon, kie en la altaj marmoraj salonoj plaŭdis grandaj fontanoj, kie la muroj kaj plafonoj estis ornamitaj per pentraĵoj; sed ŝi tion ne rigardis, ŝi ploris kaj malĝojis. Kontraŭvole ŝi toleris, kiam la virinoj metis sur ŝin reĝajn vestojn, enplektis perlojn en ŝiajn harojn kaj surtiris delikatajn gantojn sur ŝiajn bruligitajn fingrojn. Kiam ŝi staris en sia tuta ornamo, ŝi estis tiel ravante bela, ke la kortego ankoraŭ pli profunde kliniĝis antaŭ ŝi, kaj la reĝo elektis ŝin, ke ŝi estu lia fianĉino, kvankam la ĉefepiskopo balancis la kapon kaj flustris, ke la bela arbara knabino certe estas sorĉistino, ke ŝi blindigis iliajn okulojn kaj trompis la koron de la reĝo. Sed la reĝo ne aŭskultis tion, li ordonis, ke muziko ludu, ke oni surtabligu plej delikatajn manĝaĵojn, ke la plej ĉarmaj knabinoj dancu ĉirkaŭ ŝi, kaj oni kondukis ŝin tra bonodoraj ĝardenoj en plej luksajn salonojn. Sed eĉ unu rideto ne aperis sur ŝia buŝo kaj ne ekbrilis el ŝiaj okuloj; oni vidis en ili nur malĝojon, kiel ŝian porĉiaman heredaĵon kaj propraĵon. La reĝo malfermis malgrandan ĉambron tute apude de tiu, en kiu ŝi estis dormonta. Ĝi estis ornamita per belegaj verdaj tapiŝoj kaj plene similis al la kaverno, en kiu la reĝo ŝin trovis. Sur la planko kuŝis la fasko da lino, kiun ŝi estis ŝpininta el la urtikoj, kaj sub la plafono pendis la maŝkiraso, kiu estis jam prete trikita. Ĉion ĉi tion kunprenis unu el la ĉasistoj kiel rimarkindaĵon. "Ĉi tie vi povas revi, kvazaŭ vi estas en via antaŭa hejmo!" diris la reĝo. "Jen estas la laboraĵo, kiu tie vin okupadis. Nun, meze de via lukso, estos al vi interese pensi pri la pasinta tempo." Kiam Elizo ekvidis tion, kio estis tiel kara por ŝia koro, rideto aperis sur ŝia buŝo kaj la sango revenis en ŝiajn vangojn; ŝi pensis pri la liberigo de siaj fratoj, kisis al la reĝo la manon; kaj li alpremis ŝin al sia koro, kaj li ordonis, ke per ĉiuj preĝejaj sonoriloj oni anoncu la edziĝofeston. La bela muta knabino el la arbaro fariĝis la reĝino de la lando. Kvankam la ĉefepiskopo flustris malbonajn vortojn en la orelon al la reĝo, ili tamen ne penetris en lian koron; la edziĝo restis decidita, la ĉefepiskopo mem devis meti al ŝi la kronon sur la kapon, kaj en sia kolero li premis al ŝi la ringegon de la krono tiel forte al la frunto, ke tio faris al ŝi doloron. Sed pli premanta ringego ĉirkaŭis ŝian koron: la malĝojo pri siaj fratoj; en komparo kun tio la korpa sufero estis nenio.<noinclude><references/></noinclude> 9pcp9nb32wfrwv558kd2cepi2suuy6x 104 29375 126908 89890 2026-09-17T17:46:03Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126908 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> Ŝia buŝo estis muta, ĉar unu sola vorto mortigus ja ŝiajn fratojn, sed ŝiaj okuloj spegulis ŝian internan amon al la bona, bela reĝo, kiu faradis ĉion, por ŝin ĝojigi. Ŝi amis lin kun ĉiu tago pli varmege kaj pli sincere. Ho, se estus permesite al ŝi sin konfidi al li, konfesi al li sian suferadon! Sed ŝi devis esti muta, ŝi devis mute plenumi sian laboron. Tial en la nokto ŝi sekrete foriĝadis de lia flanko, iradis en sian kaŝitan ĉambreton, kiu estis aranĝita kiel la kaverno, kaj ŝi trikis unu maŝkirason post la alia; sed kiam ŝi komencis la sepan, ŝi plu ne havis linon. Kiel ŝi sciis, la urtikoj, la solaj, kiujn ŝi povas uzi, kreskas sur la tombejo, sed ŝi devis mem ilin deŝiri; kiamaniere nun tion fari? "Ho, kion signifas la doloro de miaj fingroj en komparo kun la turmento, kiun suferas mia koro!" ŝi pensis. "Mi devas riski, Dio ne fortiros de mi Sian manon!" Kun kora timo, kvazaŭ ŝi entreprenus malbonan aferon, ŝi en unu lunluma nokto ŝtelmaniere iris malsupren en la ĝardenon, kaj tra la longaj aleoj kaj dezertaj stratoj ŝi iris al la tombejo. Tie sur unu el la plej larĝaj tombaj ŝtonoj ŝi ekvidis rondeton da malbelaj sorĉistinoj. lli demetis de si siajn ĉifonaĵojn, kvazaŭ ili volus sin bani, kaj per siaj longaj, malgrasaj fingroj ili fosis en la freŝajn tombojn kaj elprenis la viandon de la mortintoj. Elizo devis iri tute proksime preter ili, kaj ili fiksis sur ŝi siajn malbonajn rigardojn, sed ŝi preĝis, kolektis la bruligantajn urtikojn kaj prenis ilin kun si al la palaco. Nur unu sola homo ŝin vidis, la ĉefepiskopo; li ankoraŭ ne dormis, kiam la aliaj dormis. Nun konfirmiĝis do lia opinio, ke ŝi ne estas tia, kia devas esti reĝino; ŝi estis sorĉistino, kaj tial ŝi malsaĝigis la reĝon kaj la tutan popolon. Ĉe la konfesprenado li rakontis al la reĝo, kion li vidis kaj kion li timas; kaj kiam lia lango parolis tiujn maljustajn vortojn, la skulptitaj sanktulbildoj balancis siajn kapojn, kvazaŭ ili volus diri: "Ne estas tiel, Elizo estas senkulpa!" Sed la ĉefepiskopo komentariis tion alie, li asertas, ke ili atestas kontraŭ ŝi, ke ili balancas la kapojn pri ŝiaj pekoj. Tiam du grandaj larmoj elfluis sur la vangojn de la reĝo, kaj kun dubo en la koro li iris hejmen. En la nokto li ŝajnigis, ke li dormas, sed trankvila dormo ne venis sur liajn okulojn; li rimarkis, kiel Elizo leviĝis, kiel ŝi tion ripetadis ĉiunokte, kaj ĉiufoje li senbrue sekvis ŝin kaj vidis, kiel ŝi malaperas en sia ĉambreto. Kun ĉiu tago lia mieno fariĝadis pli malserena. Elizo tion bone vidis, sed ŝi ne komprenis la kaŭzon. Tia sintenado ŝin turmentis, kaj krom tio kiel multe ŝi suferis en sia koro pri siaj fratoj! Sur la reĝan veluron kaj purpuron fluadis malsupren ŝiaj maldolĉaj larmoj; kiel brilantaj<noinclude><references/></noinclude> juzzx7gzcx0dvkpnhf4n6ebn04r3wsr 104 29376 126909 89891 2026-09-17T17:52:30Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126909 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>diamantoj ili kuŝis sur tiuj ŝtofoj, kaj ĉiuj, kiuj vidis tiun riĉan belegaĵon, deziris esti reĝinoj. Dume ŝia laboro estis baldaŭ finiĝonta, nur unu maŝkiraso ankoraŭ mankis, sed ŝi nun ne havis plu linon kaj eĉ ne unu urtikon. Unu fojon, nur ĉi tiun lastan fojon, ŝi tial devis ankoraŭ iri al la tombejo kaj ŝirkolekti kelke da plenmanoj. Kun timego ŝi pensis pri tiu soleca vagado, kun timego ŝi pensis pri la teruraj sorĉistinoj, sed ŝia volo estis tiel same neŝancelebla, kiel ŝia fido je la Eternulo. Elizo iris, sed la reĝo kaj la ĉefepiskopo ŝin sekvis kaj vidis, kiel ŝi eniris tra la pordo de la tombejo kaj malaperis. Kiam ili aliris al la tombejo, ili ekvidis sur la tomba ŝtono la sorĉistinojn, tiel same, kiel Elizo ilin vidis, kaj la reĝo sin deturnis, ĉar li supozis, ke inter ili troviĝas tiu, kies kapo ankoraŭ en ĉi tiu nokto ripozis ĉe lia brusto. "La popolo ŝin kondamnu!" li diris, kaj la popolo ŝin kondamnis al forbruligo sur lignaro. El la luksaj reĝaj salonoj oni trenis ŝin en malluman, malsekan malliberejon, en kiun la vento fajfadis tra la krada fenestro; anstataŭ la veluro kaj la silko oni donis al ŝi la faskon da urtikoj, kiun ŝi kolektis; sur ĝi ŝi povis kuŝigi sian kapon. La malmolaj brulpikantaj maŝkirasoj, kiujn ŝi estis trikinta, devis servi al ŝi anŝtataŭ kusenoj kaj litkovrilo, tamen tio estis la plej agrabla, kion oni povis al ŝi donaci. Ŝi denove komencis sian laboron kaj fervore preĝis al Dio. Ekstere antaŭ ŝiaj fenestroj la strataj buboj kantadis mokokantojn pri ŝi, kaj neniu ŝin konsolis per ia kora vorto. Sed jen ĉirkaŭ la vespero tute antaŭ la krado mem ekbruis flugilo de cigno; tio estis la plej juna el la fratoj, kiu fine eltrovis la fratinon. Laŭte ŝi ekploris pro ĝojo, kvankam ŝi sciis, ke la venonta nokto eble estos la lasta, kiun ŝi vivos. Sed nun ŝia laboro estis ja preskaŭ finita kaj ŝiaj fratoj estis ĉi tie. La ĉefepiskopo venis, por pasigi kun ŝi la lastan horon, tion li promesis al la reĝo; sed ŝi balancis la kapon kaj petis lin per la rigardo kaj la mieno, ke li denove foriru. En tiu nokto ŝi devis ja fini sian laboron, ĉar alie ĉio estus vana, vana estus ŝia doloro, ŝiaj larmoj, ŝiaj sendormaj noktoj. La ĉefepiskopo forlasis ŝin kun koleraj vortoj, sed la kompatinda Elizo konsciis sian senkulpecon kaj laboris plue. La malgrandaj musoj kuradis sur la planko, trenadis la urtikojn ĝis ŝiaj piedoj, por ankaŭ iom helpi, kaj la turdo sidiĝis ĉe la krado de la fenestro kaj kantis tiel gaje, kiel ŝi povis, por ke ŝi ne perdu la kuraĝon. Komencis krepuski, post unu horo la suno estis leviĝonta; tiam la dek unu fratoj staris antaŭ la pordego de la palaco kaj postulis, ke oni konduku ilin al la reĝo. Sed oni respondis al ili, ke tio ne povas fariĝi, ĉar<noinclude><references/></noinclude> hrjtnjqfq5isocrbgvx2rkyem64qfew 104 29377 126913 89892 2026-09-17T17:59:53Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126913 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>estas ja nokto, la reĝo dormas kaj oni ne povas permesi al si veki lin. Ili petis, ili minacis, la gardistaro venis, eĉ la reĝo mem eliris el sia dormoĉambro kaj demandis, kion tio signifas; sed en tiu momento radiante leviĝis la suno, kaj oni plu vidis jam neniun fraton, sed super la palacon forflugis dek unu sovaĝaj cignoj. El la urba pordego torente moviĝadis la tuta popolo, por vidi, kiel oni forbruligos la sorĉistinon. Mizera ĉevalaĉo tiris la ĉaron, sur kiu ŝi sidis. Oni vestis ŝin per kitelo el maldelikata saktolo; ŝiaj longaj belegaj haroj senorde ondiĝadis ĉirkaŭ la bela kapo, ŝiaj vangoj estis kadavre palaj, ŝiaj lipoj malforte moviĝadis, dum ŝiaj fingroj plektadis la verdan linon. Eĉ sur sia vojo al la morto ŝi ne interrompis la komencitan laboron, la dek maŝkirasoj kuŝis antaŭ ŝiaj piedoj, la dekunuan ŝi trikis; la popolamaso mokis ŝin. "Rigardu la sorĉistinon, kiel ŝi murmuras al si mem; preĝolibron ŝi ne havas en la mano, ne, kun sia abomeninda sorĉaĵo ŝi tie sidas. Disŝiru tion al ŝi en mil pecojn!" Ĉiuj alpuŝiĝis al ŝi kaj volis tion disŝiri. Tiam alflugis dek blankaj cignoj, ili sidiĝis ĉirkaŭ ŝi sur la ĉaro kaj batis per siaj grandaj flugiloj. Tiam la popolamaso timigite retiriĝis flanken. "Tio estas signo el la ĉielo! Ŝi certe estas senkulpa!" flustris multaj, sed eldiri tion laŭte ili ne kuraĝis. Nun la juĝeja servisto prenis ŝin je la mano. Tiam ŝi rapide ĵetis sur la cignojn la dek unu maŝkirasojn, kaj subite montriĝis dek unu graciaj reĝidoj, sed la plej juna havis cignan flugilon anstataŭ unu el la brakoj, ĉar al lia maŝkiraso mankis unu maniko, kiun ŝi ankoraŭ ne finis. "Nun estas al mi permesate paroli!" ŝi ekkriis, "mi estas senkulpa!" Kaj la popolo, kiu vidis, kio okazis, kliniĝis antaŭ ŝi, kiel antaŭ sanktulino, sed ŝi mem senvive falis en la brakojn de siaj fratoj, tiel efikis sur ŝi la streĉeco, timo kaj doloro. "Jes, senkulpa ŝi estas!" diris la plej aĝa frato kaj rakontis nun ĉion, kio okazis; kaj dum li parolis, disvastiĝis bonodoro kiel de milionoj da rozoj, ĉar ĉiu lignopeco de la lignaro eligis radikojn kaj branĉojn. Tie staris bonodora arbetaĵaro, alta kaj granda, kun ruĝaj rozoj; sed plej supre balanciĝadis floro blanka kaj luma, kiu brilis kiel stelo. Ĝin derompis la reĝo, metis ĝin sur la bruston de Elizo, kaj tiam ŝi vekiĝis kun paco kaj feliĉo en sia koro. Ĉiuj preĝejaj sonoriloj eksonoris per si mem, kaj la birdoj alflugis en grandaj amasoj. Oni faris edziĝofestan procesion returne al la palaco, tian, kian ankoraŭ neniam vidis iu reĝo. {{---|3em}}<noinclude><references/></noinclude> dpurgiywqbbwxjx51gvsq0lz9un6vcg 104 29378 126917 89894 2026-09-17T18:20:42Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126917 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|Ĝardeno de la paradizo|c|g=150%}} Estis iam reĝido; neniu havis tiom multajn kaj tiel belajn librojn, kiel li. Ĉion, kio okazis iam en ĉi tiu mondo, li povis en ili legi kaj vidi pentritan en plej belaj bildoj. Pri ĉiu popolo kaj pri ĉiu lando li povis ricevi informojn; nur pri tio, kie troviĝas la ĝardeno de la paradizo, en tiuj libroj ne estis eĉ unu vorto. Sed ĝuste pri tio li plej multe pensadis. Kiam li estis ankoraŭ tre malgranda kaj estis komenconta sian lernadon, lia avino rakontis al li, ke ĉiu floro en la ĝardeno de la paradizo estas plej dolĉa kuko kaj ĝiaj stamenoj estas plej delikata vino; ke sur unu el tiuj kukoj troviĝas historio, sur alia geografio aŭ aritmetikaj tabeloj; ke oni bezonas nur manĝi la kukon, kaj tiam oni jam scias sian taskon, kaj ju pli oni manĝas, des pli da historio, geografio kaj tabeloj oni ricevas en sian kapon. Tiam li tion kredis; sed kiam li elkreskis, pli lernis kaj fariĝis pli saĝa, li nature komprenis, ke la belegaĵoj de la gardeno de la paradizo devas havi tute alian karakteron. "Ho, kial Eva deŝiris frukton de la arbo de sciado! Kial Adam manĝis la malpermesitan frukton! Se mi estus sur lia loko, mi ne lasus tenti min al tio. Neniam la peko venus en la mondon!" Tion li diris tiam, sed tion saman li diris ankoraŭ, kiam li havis la aĝon de deksep jaroj. Nur pri la ĝardeno de la paradizo li ĉiam meditadis kaj pensadis. Unu tagon li iris en la arbaron; li iris sola, ĉar tio estis lia plej granda plezuro. Estis jam vespera krepusko, nuboj kolektiĝis, fariĝis tiel forta pluvego, kvazaŭ la ĉielo estus unu sola kluzo, el kiu falegas la akvo. Estis tute malluma nokto. La reĝido glitfaladis sur la malseka herbo, falpuŝiĝadis sur la nudaj ŝtonoj, kiuj elstaradis el la rokeca tero. De ĉio fluis akvo, la kompatinda reĝido ne havis sur si eĉ unu sekan fadenon. Li devis rampi trans grandajn blokojn da ŝtono, kie la akvo trasorbiĝadis el la alta musko. Li estis tiel laca, ke li nur malfacile povis sin teni sur la piedoj. Subite li ekaŭdis strangan bruon kaj ekvidis antaŭ si grandan, hele prilumitan kavernon. Interne de ĝi flamis fajro tia, ke oni povus<noinclude><references/></noinclude> 1muve4ldzaakjv7247dh1l5fuse33n5 104 29379 126918 89895 2026-09-17T18:27:14Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126918 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>rosti sur ĝi tutan bovon, kaj similan celon la fajro efektive havis. Plej bela cervo kun majesta kornaro troviĝis sur rostostango kaj malrapide estis turnata inter du dehakitaj abioj. Virino iom maljuna, alta kaj forta, kvazaŭ ŝi estus maskita viro, sidis ĉe la fajro kaj ĵetadis en ĝin unu lignopecon post la alia. "Venu pli proksimen!" ŝi diris al li, "sidiĝu ĉe la fajro, por ke viaj vestoj sekiĝu." "Ĉi tie estas ia malagrabla trablovo!" diris la reĝido kaj sidiĝis sur la planko. "Tio fariĝos ankoraŭ pli malbona, kiam miaj filoj venos hejmen," respondis la virino, "Vi troviĝas en la kaverno de la ventoj, miaj filoj estas la kvar ventoj de la mondo. Ĉu vi povas tion kompreni?" "Kie estas viaj filoj?" demandis la reĝido. "Unu malsaĝulo povas pli multe demandi, ol dek saĝuloj povas respondi!" respondis la virino. "Miaj filoj estas memstaraj kaj ne demandas permeson; ili ludas pilkon kun la nuboj tie supre en la salono de la mondo." Kaj ŝi montris supren. "Ha, tiel!" diris la reĝido. "Cetere vi turnas vin al mi iom maldelikate kaj ne parolas tiel milde, kiel la virinoj, kiujn mi ordinare vidas ĉirkaŭ mi!" "Jes, tiuj havas nenion alian por fari! Sed mi devas esti maldelikata kaj severa, se mi volas teni en ordo miajn filojn. Kaj tion mi povoscias, kvankam ili estas grandaj obstinuloj. Ĉu vi vidas la kvar sakojn, kiuj pendas tie sur la muro? Tiujn sakojn ili tiel same forte timas, kiel vi iam timis la vergon malantaŭ la spegulo. Kredu al mi, ke mi povoscias kvietigi ilin, kaj tiam ili devas eniri en la sakon; ni ne faras ceremoniojn. Tie ili sidas kaj mi ne ellasas ilin, por denove vagi, pli frue, ol kiam mi trovas tion bona. Sed jen venas unu el ili!" Tio estis la norda vento, kiu eniris kun vera glacia malvarmo; grandaj hajleroj falis sur la plankon, kaj flokoj da neĝo flugadis ĉirkaŭ li. Liaj pantalonoj kaj jako estis el ursaj feloj; ĉapo el ursa felo sidis sur lia kapo ĝis sub la oreloj. Longaj pendoglacioj pendis sur lia barbo, kaj unu hajlero post la alia faladis malsupren de la kolumo de lia jako. "Ne iru tuj al la fajro!" diris la reĝido, "ĉar vi povus facile ricevi frostodifektojn sur la vizaĝo kaj sur la manoj!" "Frostodifektojn!" ekkriis la norda vento kaj laŭte ridis. "Frosto ĝuste estas mia plej granda plezuro! Cetere kia speco de mizeraĵo vi estas? Kiamaniere vi venis en la kavernon de la ventoj?" "Li estas mia gasto," diris la maljuna virino, "kaj se tia klarigo vin ne kontentigas, vi povas iri en la sakon. Vi konas mian opinion!"<noinclude><references/></noinclude> 3xzlky7559ntuic2dms2yg3y5oxqn09 104 29380 126920 89897 2026-09-17T18:38:32Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126920 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> Nu, tio helpis, kaj la norda vento rakontis, de kie li venas kaj kie li pasigis preskaŭ tutan monaton. "De la Glacia Maro mi venas," li diris, "mi estis kun la rusaj rosmarĉasistoj sur la Ursa Insulo. Mi sidis kaj dormis sur la direktilo, kiam ili de Nordkap ŝipe elveturis sur la maron. Kiam mi de tempo al tempo iom vekiĝis, la ventegbirdo flugadis ĉirkaŭ miaj piedoj. Tio estas komika birdo, ĝi faras rapidan frapon per la flugiloj, poste ĝi tenas ilin etenditaj senmove kaj tamen rapide flugas." "Nur ne rakontu tro detale!" diris la patrino de la ventoj. "Vi venis do al la Ursa Insulo?" "Belege, belege tie estas. Tio estas grundo kvazaŭ kreita por dancado, plata kiel telero, duone degelinta neĝo sur musko. Tie kuŝis akraj ŝtonoj kaj skeletoj de rosmaroj kaj blankaj ursoj, kiuj aspektis kiel gigantaj brakoj kaj kruroj, kovritaj de verdeta ŝimo. Oni povus kredi, ke la suno neniam lumis sur ili. Mi blovis iom en la nebulon, por ke oni povu ekvidi la sopiratan veturilejon; tio estis domo, konstruita el rompitaĵoj de ŝipoj kaj kovrita per feloj de rosmaroj. La internan flankon oni turnis eksteren, ĝi aspektis ruĝa kaj verda. Sur la tegmento sidis vivanta blanka urso kaj murmuregis. Mi iris al la marbordo, elserĉis la nestojn de la birdoj kaj rigardis la nudajn idojn. Kiam ili kriis kaj malfermis la bekojn, sopirante manĝaĵon, mi blovis al ili en la faŭkon tiel, ke ili lernis teni la bekon fermita. Tute malsupre ĉe la bordo ruliĝadis rosmaroj kiel intestaj vermoj aŭ gigantaj akaroj kun porkaj kapoj kaj ulnolongaj dentoj!" "Vi rakontas bone, mia fileto!" diris la patrino. "Ĉe la sola aŭdado jam kolektiĝas al mi salivo en la buŝo!" "Kaj jen oni komencis la ĉasadon! La harpunon oni enpuŝis al la rosmaro en la bruston tiel, ke radio da varma sango elŝprucis trans la glacion kiel fontano. Tiam mi rememoris ankaŭ mian ludon. Mi montris, kiel mi povoscias blovi, kaj mi arangis tiel, ke miaj maristoj, la altegaj glacimontoj, enpremis la boatojn. Hu, kiel oni fajfis, kiel oni kriis, sed mi fajfis pli laŭte. La korpojn de la mortigitaj bestoj, la kestojn kaj ŝnuregojn, ĉion ili devis elpaki sur la glacion! Mi ŝutadis super ili la neĝajn flokojn, kaj en iliaj enpremitaj ŝipetoj kune kun ilia akiraĵo mi naĝigis ilin suden, por tie gustumi salan akvon. Ili neniam plu venos al la Ursa Insulo!" "Vi faris do malbonaĵon!" diris la patrino de la ventoj. "Pri la bonaĵo, kiun mi faris, rakontu aliaj!" li diris; "sed jen estas mia frato de la okcidento; lin mi plej multe amas, li havas odoron de maro kaj alportas kun si agrablan malvarmon."<noinclude><references/></noinclude> d08fgh7h2tusjmfqs0d40rwqqzruz8v 104 29381 126923 89898 2026-09-17T18:49:18Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126923 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> "Ĉu tio estas la malgranda Zefiro?" demandis la reĝido. "Jes, li estas Zefiro!" respondis la maljuna virino; "sed li ne estas plu tiel malgranda. En la antikvaj tempoj li estis beleta knabo, sed nun tio pasis!" Li aspektis kiel sovaĝa viro kaj havis sur si kusenan ĉapelon, por ne difektiĝi. En la mano li portis bastonegon el mahagona ligno, elhakitan en la Amerikaj mahagonaj arbaroj. Pli modesta bastono ne kontentigus lin. "De kie vi venas?" demandis la patrino. "El la primitivaj arbaroj!" li diris; "kie la dornoplenaj lianoj prezentas netrapenetreblan densejon inter la arboj, kie la akvoserpento kuŝas en la malseka herbo kaj la ekzistado de homoj ŝajnas superflua!" "Kion vi tie faris?" "Mi observadis la profundan riveron, mi observadis, kiel ĝi ĵetas sin de la rokoj, fariĝas polvo kaj flugas ĝis la nuboj, por porti la ĉielarkon. Mi vidis sovaĝan bubalon, kiu naĝis sur la rivero, sed la fluo fortiris ĝin kun si; ĝi estis pelata kune kun amaso da sovaĝaj anasoj, kiuj ĉe la akvofalo leviĝis en la aeron, sed la bubalo falis malsupren. Kia plezuro tio estis! Kaj mi blovis tian ventegon, ke plej maljunegaj arboj elradikiĝis kaj disbatiĝis en lignetojn!" "Kaj krom tio vi nenion alian faris?" demandis la maljunulino. "Mi faris transkapiĝojn en la savanoj, mi karesis la sovaĝajn ĉevalojn, mi deskuis kokosojn. Jes, jes, mi povus rakonti multe da historioj, sed oni ne devas ĉion rakonti, kion oni scias. Tion vi ja scias, kara patrineto!" Kaj li kisis sian patrinon tiel skuege, ke ŝi preskaŭ renversiĝis. Li efektive estis sovaĝa knabego. Poste venis la suda vento kun turbano kaj kun flugetanta beduena mantelo. "Estas tre malvarme ĉi tie!" li diris kaj ĵetis lignon en la fajron. "Oni povas tuj vidi, ke la norda vento venis la unua!" "Estas tiel varmege ĉi tie, ke oni povus rosti blankan urson!" respondis la norda vento. "Vi mem estas blanka urso!" diris la suda vento. "Ĉu vi volas esti enŝovitaj en la sakon?" demandis la maljunulino: "Sidiĝu tie sur la ŝtono kaj rakontu, kie vi estis." "En Afriko, kara patrino!" li respondis. "Mi estis kun la Hotentotoj ĉe ĉasado kontraŭ leonoj en la lando de la Kafroj. Kia herbo tie kreskas sur la ebenaĵoj, verda kiel olivoj. Tie dancis la antilopo, kaj la struto vetkuris kun ĝi, mi tamen havas pli rapidajn krurojn. Mi venis en la dezerton al la flava sablo, kie aspektas kiel sur la fundo de la maro. Mi<noinclude><references/></noinclude> 6kzzd701ileqdz9rfgv8u5koceliy91 104 29382 126924 89899 2026-09-17T18:56:42Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126924 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>renkontis karavanon; ili ĝuste en tiu momento estis buĉantaj sian lastan kamelon, por ricevi trinkakvon, sed ili ricevis nur malmulte. La suno bruligis de supre, kaj la sablo elspiris ardantan varmegon de malsupre. Tiam mi komencis ruladi min en la delikata libera sablo kaj turnoblovis ĝin alten en formo de grandaj kolonoj. Kia danco tio estis! Vi devus vidi, kiel timigite staris la dromedaro kaj la komercisto tiris al si la kaftanon super la kapon! Li ĵetis sin antaŭ mi vizaĝaltere kiel antaŭ Alaho, sia Dio. Nun ili estas enterigitaj, super ili ĉiuj staras piramido el sablo. Se mi iam ĝin forblovos, tiam la suno blankigos iliajn ostojn, tiam la vojaĝantoj povos vidi, ke tie jam ankaŭ pli frue estis homoj, - alie oni en la dezerto ne povus tion kredi." "Sekve nur malbonaĵon vi faris!" diris la patrino. "Marŝu en la sakon!" Kaj antaŭ ol li tion rimarkis, ŝi kaptis la sudan venton ĉirkaŭ la korpo kaj enpuŝis en la sakon. Li ruladis sin sur la planko, sed ŝi sidiĝis sur li, kaj tiam li devis kuŝi trankvile. "Vi havas efektive petolemajn knabojn!" diris la reĝido. "Jes, certe!" ŝi respondis, "kaj mi havas la eblon kvietigi ilin. Jen venas la kvara!" Tio estis la orienta vento, kiu aperis en Ĥinaj vestoj. "Vi nun venas do tie?" diris la patrino; "mi pensis, ke vi estis en la ĝardeno de la paradizo!" "Tien mi flugos nur morgaŭ!" diris la orienta vento. "Morgaŭ finiĝos ĝuste cent jaroj de la tago, kiam mi tie estis. Nun mi venas el Ĥinujo, kie mi dancis ĉirkaŭ la porcelana turo tiel, ke ĉiuj sonoriletoj tintis. Malsupre sur la strato la mandarenoj ricevis batojn, la bambuaj kanoj estis rompitaj sur iliaj ŝultroj, kaj tamen tio estis oficistoj de la unua ĝis la naŭa gradoj. Ili kriis: ‚Mi tre dankas, mia patra bonfaranto!’ Sed tion ili diris nur tial, ke ili devis, kaj mi sonoradis per la sonoriloj kaj kantis: tsing, tsang, tsu!" "Vi petolis ĉe tio!" diris la maljunulino. "Estas bone, ke vi morgaŭ venos en la ĝardenon de la paradizo; tio faras nur bonan efikon sur via klereco. Trinku tiam diligente el la fonto de la saĝo kaj alportu ankaŭ al mi boteleton da akvo el tie." "Mi tion faros!" diris la orienta vento. "Sed kial vi enmetis en la sakon mian fraton de la sudo? Ellasu lin! Li rakontu al mi pri la birdo fenikso; la reĝidino en la ĝardeno de la paradizo ĉiam volas aŭdi pri ĝi, ĉiufoje kiam mi post cent jaroj faras al ŝi mian viziton. Malfermu la sakon, tiam vi estos mia kara, dolĉa patrino kaj mi ankaŭ donacos al vi du plenajn poŝojn da teo, tute verda kaj freŝa, kiun mi mem ŝirkolektis sur la loko de ĝia kreskado."<noinclude><references/></noinclude> 4y7e884laovj25m3mjoe8btu49gxzg3 104 29383 126925 89900 2026-09-17T19:14:08Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126925 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> "Nu, pro la teo, kaj ankaŭ pro tio, ke vi estas mia plej amata infano, mi malfermos la sakon." Ŝi tion faris, kaj la suda vento elrampis, sed li havis mienon tre ĝenitan, ĉar la fremda reĝido ĉion vidis. "Jen mi donas al vi palman folion por la reĝidino," diris la suda vento. "La folion donis al mi la maljuna birdo fenikso, la sola, kiu estis en la mondo. Per sia beko ĝi gratis sur la folio sian tutan biografion, ĉiujn cent jarojn de sia vivo. Nun ŝi mem povas tion legi. Mi mem tion vidis, kiel la birdo fenikso mem metis fajron sub sian neston, sidis en ĝi kaj forbrulis, kiel edzino de hindo. Kiel kraketis la sekaj branĉoj! Estis terura fumo kaj odoro! Fine ĉio hele ekflamis kaj la maljuna birdo fenikso fariĝis cindro; sed ĝia ovo kuŝis ruĝe ardante en la fajro, ĝi krevis kun granda krako, kaj la ido elflugis. Nun ĝi estas la reganto super ĉiuj birdoj kaj la sola birdo fenikso en la mondo. En la palma folio, kiun mi donis al vi, ĝi elmordis truon, kiel saluton al la reĝidino." "Nun do ni antaŭ ĉio manĝu!" diris la patrino de la ventoj, kaj ĉiuj alsidiĝis, por manĝi la rostitan cervon. La reĝido sidis apud la orienta vento, tial ili baldaŭ interamikiĝis. "Aŭskultu, diru al mi, mi petas," komencis la reĝido, "kia reĝidino tio estas, pri kiu oni ĉi tie tiel multe parolis, kaj kie efektive troviĝas la ĝardeno de la paradizo?" "Ho ho!" respondis la orienta vento, "se vi volas veni tien, tiam iru morgaŭ kun mi; sed mi devas al vi diri, ke depost la tempo de Adam kaj Eva neniu homo tie estis. Ilin vi ja konas el via Biblia historio?" "Kompreneble!" diris la reĝido. "Kiam ili tiam estis forpelitaj, la ĝardeno de la paradizo enfalis internen de la tero, ĝi tamen konservis sian varman sunlumon, sian mildan aeron kaj sian tutan belegecon. Tie loĝas la reĝino de la feinoj; tie troviĝas la insulo de feliĉo, kien neniam penetras la morto kaj kie vivi estas ĉarmege! Sidiĝu morgaŭ sur mia dorso, kaj tiam mi vin kunprenos kun mi. Mi pensas, ke tio estos farebla. Sed por hodiaŭ estas sufiĉe paroli pri tio, ĉar mi volas dormi." Kaj ili ĉiuj iris dormi. Tre frue matene la reĝido vekiĝis, kaj kun granda mirego li ekvidis, ke li troviĝas jam alte super la nuboj. Li sidis sur la dorso de la orienta vento, kiu tre garde lin tenis. Ili ŝvebis tiel alte en la aero, ke la arbaroj kaj kampoj, riveroj kaj lagoj aspektis kvazaŭ sur geografia karto. "Bonan matenon!" diris la orienta vento, "vi povas kuraĝe ankoraŭ iom dormi, ĉar sur la ebena tero sub ni ne troviĝas multe da vidindaĵo Aŭ eble vi volas kalkuli la preĝejojn? Tie sur la verda tabulo ili aspektas<noinclude><references/></noinclude> coq1fkg1moes4d01y4zcv5ttqhqnfto 104 29384 126926 89901 2026-09-17T19:36:29Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126926 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>kiel punktoj de kreto." Tio, kion li nomis verda tabulo, estis kampoj kaj herbejoj. "Estis malĝentile, ke mi ne diris adiaŭ al via patrino kaj al viaj fratoj!" diris la reĝido. "Se oni dormas, oni estas pardonata," diris la orienta vento, kaj ili ekflugis pluen ankoraŭ pli rapide. Oni povis tion aŭdi en la arbarpintoj de la arbaroj; kiam ili flugis super ĉi tiuj, ĉiuj branĉoj kaj folioj bruis; oni povis tion aŭdi sur la maro kaj sur la lagoj, ĉar kie ajn ili flugis, la ondoj leviĝadis pli alte kaj la grandaj ŝipoj profunde malleviĝadis en la akvon, kiel naĝantaj cignoj. Kiam vespere fariĝis mallume, la grandaj urboj prezentis belegan vidaĵon. Jen tie, jen ĉi tie aperis lumoj malsupre. Tio faris tian impreson, kvazaŭ oni ekbruligis pecon da papero kaj vidas la multajn malgrandajn fajrerojn, kiuj rapide denove malaperas, kiel infanoj, kiuj rapidas el la lernejo. La reĝido plaŭdis per la manoj, sed la orienta vento petis lin, ke li tion ne faru kaj ke li prefere tenu sin fortike, ĉar alie li facile povus fali malsupren kaj pendhalti sur iu preĝeja pinto. La aglo en la nigraj arbaroj flugis facile, sed la orienta vento flugis pli facile. La kozako sur sia malgranda ĉevalo galopis rapidege sur la ebenaĵo, sed pli rapidege galopis antaŭen la reĝido. "Nun vi povas jam vidi la Himalajon!" diris la orienta vento, "ĝi estas la plej alta montaro en Azio, baldaŭ ni atingos la ĝardenon de la paradizo!" Ili direktis sin pli suden, kaj la aromo de spicoj kaj floroj baldaŭ leviĝis al ili. Figoj kaj granatoj kreskis sovaĝe, kaj la sovaĝa vinberbranĉo havis sur si bluajn kaj ruĝajn berojn. Ĉi tie ambaŭ malleviĝis kaj etendis sin sur la mola herbo, kie la floroj balancis la kapon al la vento, kvazaŭ ili volus diri: "Ni salutas vin je via reveno!" "Ĉu ni estas nun en la ĝardeno de la paradizo?" demandis la reĝido. "Ne, ankoraŭ ne!" respondis la orienta vento, "sed ni baldaŭ tien venos. Ĉu vi vidas tie la rokan muregon kaj la grandan kavernon, antaŭ kiu la vinberbranĉoj pendas malsupren kiel grandaj verdaj kurtenoj? Tie ni devas trairi. Envolvu vin en vian mantelon, ĉar kiel ajn varmege ĉi tie rostas la suno, unu paŝon plue estas glacie malvarme. La birdo, kiu flanke preterflugas, havas unu flugilon ekstere en la varma somero kaj la duan interne en la malvarma vintro." "Tio do estas la vojo al la ĝardeno de la paradizo?" demandis reĝido. Nun ili eniris en la kavernon. Hu, kiel glacie malvarme tie estis! Tamen tio ne longe daŭris. La orienta vento etendis siajn flugilojn, kaj ili lumis kiel brilanta fajro. Ha, kia kaverno tio estis! La grandaj ŝtonblokoj, de kiuj gutadis la akvo, pendis super ili en plej fantaziaj<noinclude><references/></noinclude> 69wfls2kxvs52dr9elpvrqpcs69rmi1 104 29385 126930 89902 2026-09-17T20:05:03Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126930 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>formoj: Jen la vojo estis tiel malvasta, ke ili devis rampi sur la manoj kaj piedoj, jen ĝi estis tiel alta kaj vasta, kiel en la libera aero. Aspektis kvazaŭ tombaj kapeloj kun mutaj orgentuboj kaj ŝtoniĝintaj standardoj. "Sajnas al mi, ke al la ĝardeno de la paradizo ni iras per la vojo de la morto?" diris la reĝido, sed la orienta vento ne respondis eĉ unu vorton, sed nur montris antaŭen, kaj plej bela blua lumo radiis renkonte al ili. La ŝtonblokoj super ili ĉiam pli kaj pli dissolviĝis en nebulon, kiu fine fariĝis tiel klara kaj travidebla, kiel blanka nubo en la lumo de la luno. Nun ili troviĝis en plej ĉarma milda aero, tiel freŝa kiel sur la montoj, tiel aroma kiel ĉe la rozoj en la valo. Tie fluis rivero tiel klara, kiel la aero mem, kaj la fiŝoj en ĝi brilis kiel arĝento kaj oro; purpurruĝaj angiloj, el kiuj ĉe ĉiu moviĝo ŝprucis bluaj fajreroj, ludis malsupre en la akvo, kaj la larĝaj folioj de la akva rozo havis la kolorojn de ĉielarko, la floro mem estis ruĝete brulanta flamo, kiun nutris la akvo tiel same, kiel lampo ricevas sian nutraĵon de la oleo. marmora ponto, fortika, sed konstruita tiel arte kaj delikate, kvazaŭ ĝi estus el puntoj kaj vitraj perloj, kondukis super la akvo al la insulo de feliĉo, kie floris la ĝardeno de la paradizo. La orienta vento prenis la reĝidon sur siajn brakojn kaj transportis lin tien. Tie la floroj kaj la folioj kantis la plej belajn melodiojn el lia infaneco, sed tiel mirinde bele, kiel nenia homa voĉo povas kanti. Ĉu tio estis palmaj arboj aŭ gigantaj akvaj kreskaĵoj, kiuj tie kreskis? Tiel sukoriĉajn kaj grandajn arbojn la reĝido antaŭe neniam ankoraŭ vidis. En longaj girlandoj tie pendis plej mirindaj grimpokreskaĵoj, tiaj, kiajn oni vidas pentritajn per farboj kaj oro nur sur la rando de malnovaj libroj de legendoj aŭ kiaj ofte estas traplektitaj en la ĉapitrokomencaj literoj. Tio estas plej strangaj miksaĵoj el birdoj, floroj kaj spiralaĵoj. En la herbo apude staris amaso da pavoj kun etenditaj radiantaj vostoj. Jes, jes, estis efektive tiel! Sed kiam la reĝido ilin ektuŝis, li rimarkis, ke tio estis ne bestoj, sed kreskaĵoj. Tio estis grandaj lapoj, kiuj tie radiis kiel belega vosto de pavo. Leonoj kaj tigroj simile al lertaj katoj saltadis inter la verdaj plektobariloj, kiuj odoris kiel la floraĵoj de olivarbo, kaj la leonoj kaj tigroj estis malsovaĝaj; la sovaĝa arbara kolombo, briletante kiel plej bela perlo, tuŝetadis per siaj flugiloj la kolharojn de la leonoj, kaj la ordinare tiel timema antilopo staris kaj balancadis la kapon, kvazaŭ ĝi ankaŭ volus kune ludi. Jen venis la feino de la paradizo; ŝiaj vestoj radiis kiel la suno, kaj ŝia vizaĝo estis milda kiel la vizaĝo de pia patrino, kiam ŝi sentas sin tute feliĉa koncerne sian infanon. Ŝi estis juna kaj ĉarma, kaj plej belaj knabinoj, ĉiu kun lumanta stelo en la haroj, ŝin sekvis.<noinclude><references/></noinclude> eerqunpikc7mvxh3br7gwqjmxc150df 0 45041 126931 126740 2026-09-17T22:49:16Z SkoRo 5510 Traduko p.759 126931 wikitext text/x-wiki '''Claude Gueux''', ''Victor Hugo'', 1834 ''(Traduko: Vasko R., 2026)'' ''Claude Gueux'' de Victor Hugo jam estas tradukita en Esperanton. La nuna traduko estis farita sendepende kiel tradukekzerco. <div style="text-align: center; font-size: 160%;"> KLAŬDO GUEUX </div> <div style="width: 30%; margin: 15px auto;"> <hr> </div> <div style="margin-left: 20%; margin-right: 20%; text-align: justify; font-size: 90%; "> <div style="text-indent: 1.5em;"> Antaŭ sep aŭ ok jaroj, viro nomata Klaŭdo Gueux<ref>Klaŭdo Gueux estis reala persono. Tial « Gueux » estas familia nomo kaj ne estas tradukenda. Ĝi estas prononcata /gø/ laŭ la franca prononco. Ĝia koincido kun la franca komuna nomo « gueux » (« mizerulo », « vagabondo ») estas hazarda.</ref>, malriĉa laboristo, loĝis en Parizo. Li kun si havis virinon, kiu estis lia amantino, kaj la infanon de tiu virino. Mi diras la aferojn tiel, kiel ili estas, lasante al la leganto kolekti la moralajn konsiderojn laŭgrade, kiam la faktoj semas ilin sur lia vojo. La laboristo estis kapabla, lerta, inteligenta, tre malbone traktita de la edukado, tre bone traktita de la naturo, ne scipovante legi kaj scipovante pensi. Unu vintron mankis laboro. Nek fajro, nek pano en la mansardo. La viro, la virino kaj la infano malsatis kaj malvarmis. La viro ŝtelis. Mi ne scias, kion li ŝtelis; mi ne scias, kie li ŝtelis. Kion mi scias, estas, ke tiu ŝtelo alportis al la virino kaj al la infano tri tagojn da pano kaj fajro, kaj al la viro kvin jarojn da malliberejo. Por pasigi sian punon, la viro estis sendita al la centra malliberejo de Clairvaux. Clairvaux, abatejo, el kiu oni faris Bastilon; ĉelo, el kiu oni faris kabanon; altaro, el kiu oni faris pilorion. Kiam ni parolas pri progreso, jen kiel iuj homoj ĝin komprenas kaj efektivigas. Jen la afero, kiun ili metas sub nian vorton. Ni daŭrigu. Alveninte tien, oni metis lin en karceron dum la nokto kaj en laborejon dum la tago. Ne la laborejon mi kondamnas. Klaŭdo Gueux, antaŭe honesta laboristo, de nun ŝtelisto, estis digna kaj serioza figuro. Li havis altan, jam sulkitan frunton, kvankam li ankoraŭ estis juna, kelkajn grizajn harojn perditajn inter nigraj tufoj, mildan kaj fortan okulon fortege profunditan sub bone formita brova arko, malfermajn naztruojn, elstaran mentonon, disdegnan lipon. Estis bela kapo. Ni vidos, kion la socio faris el ĝi. Li havis maloftan parolon, maloftan geston, ion ordoneman en sia tuta persono, al kio oni obeis, pensan mienon, pli seriozan ol suferantan. Kaj tamen li multe suferis. En la prizono, kie Klaŭdo Gueux estis enfermita, estis laborejestro, speco de funkciulo propra al malliberejoj, kiu havas samtempe ion de giĉetisto kaj komercisto, kiu faras samtempe mendon al la laboristo kaj minacon al la malliberulo, kiu metas la ilon en la manoj kaj la katenojn sur la piedoj. Tiu ĉi estis sin mem subspeco de la speco, vortŝpara viro, tirana, sekvante siajn ideojn, ĉiam tenante sian estrecon per mallonga kondukilo ; cetere, okaze, bona kunulo, bona princo, joviala, mokanta kun gracio ; malmola pli ol firma ; kun neniu rezonante, eĉ ne kun si mem ; bona patro, bona edzo, sendube, kio estas devo, ne virto ; en unu vorto, ne malica, aĉa. Estis unu el tiuj homoj, kiuj havas nenion vibrantan nek elastan, kiuj konsistas el inertaj molekuloj, kiuj ne resonas je la ŝoko de iu ajn ideo, je la kontakto de iu ajn sento, kiuj havas glaciajn kolerojn, mornajn malamojn, incitiĝojn sen emocioj, kiuj flamiĝas sen varmiĝi, kies varmkapablo estas nula, kaj kiujn oni ofte dirus faritaj el ligno ; ili flamas ĉe unu fino kaj estas malvarmaj ĉe la alia. La ĉefa linio, la diagonala linio de la karaktero de tiu ĉi viro, estis la tenaceco. Li estis fiera esti tenaca, kaj komparis sin al Napoleono. Tio estas nur optika iluzio. Estas multaj homoj, kiuj estas trompitaj de tio kaj kiuj, je certa distanco, prenas tenacecon por volo, kaj kandelon por stelo. Do, kiam tiu ĉi viro estis unufoje laŭiginta tion, kion li nomis ''sian volon'', al io sensenca, li iris kun fiera kapo kaj tra ĉiu densejo ĝis la fino de la sensencaĵo. Obstineco sen inteligento estas malsaĝeco veldita al la fino de la stulteco kaj servanta al ĝi kiel plilongigo. Tio iras malproksimen. Ĝenerale, kiam privata aŭ publika katastrofo falis sur nin, se ni, laŭ la ruboj kuŝantaj sur la tero, analizas, kiel ĝi estis konceptita, ni preskaŭ ĉiam trovas, ke ĝi estis blinde konstruita de mediokra kaj obstina homo, kiu fidis al si mem kaj sin mem admiris. Tra la mondo estas multaj el tiuj etaj obstinaj fataloj, kiuj kredas sin providencoj. Jen do kio estis la laborejestro de la centra malliberejo de Clairvaux. Jen el kio estis farita la fajrilo, per kiu la socio frapis ĉiutage sur la malliberulojn por eltiri el ili fajrerojn. La fajrero, kiun tiaj fajriloj elŝiras el tiaj ŝtonetoj, ofte flamigas incendiojn. Ni jam diris, ke post sia alveno al Clairvaux, Klaŭdo Gueux estis numerita en laborejo kaj nitita al tasko. La laborejestro konatiĝis kun li, trovis lin bona laboristo kaj traktis lin bone. Eĉ ŝajnas ke unu tagon, estante bonhumora kaj vidante Klaŭdon Gueux tre malĝoja, ĉar tiu viro ĉiam pensis pri tiu, kiun li nomis ''sian virinon'', li rakontis al li, pro jovialeco kaj por pasigi la tempon, kaj ankaŭ por konsoli lin, ke tiu malfeliĉulino fariĝis publikulino. Klaŭdo demandis malvarme, kio fariĝis el la infano. Oni ne sciis. Post kelkaj monatoj, Klaŭdo alklimatiĝis al la aero de la malliberejo kaj ŝajnis ne plu pensi pri io ajn. Ia severa sereno, propra al lia karaktero, estis repreninta la superecon. Post proksimume sama daŭro de tempo, Klaŭdo estis akirinta apartan influon super ĉiuj siaj kunuloj. Kiel per ia neesprimita konvencio, kaj sen ke iu ajn sciu kial, eĉ ne li mem, ĉiuj tiuj homoj konsultis lin, aŭskultis lin, admiris lin kaj imitis lin, kio estas la lasta supreniranta grado de admiro. Ne estis malgranda glorio esti obeita de ĉiuj tiuj malobeemaj naturoj. Tiu imperio venis al li sen ke li pri ĝi estu pensinta. Tio venis de la rigardo, kiun li havis en la okuloj. La okulo de la homo estas fenestro, tra kiu oni vidas la pensojn, kiuj iras kaj venas en lia kapo. Metu homon, kiu enhavas ideojn inter homojn, kiuj ne enhavas ilin ; post difinita tempo kaj pro nerezistebla leĝo de altiro, ĉiuj mallumaj cerboj humile kaj kun adoro gravitos ĉirkaŭ la radianta cerbo. Estas homoj, kiuj estas fero, kaj homoj, kiuj estas magneto. Klaŭdo estis magneto. En malpli ol tri monatoj, do, Klaŭdo estis fariĝinta la animo, la leĝo kaj la ordo de la laborejo. Ĉiuj tiuj nadloj turniĝis sur lia ciferplato. Li devis kelkfoje mem dubi, ĉu li estis reĝo aŭ malliberulo. Estis ia mallibera papo kun siaj kardinaloj. Kaj, per natura reakcio, kies efiko plenumiĝas sur ĉiuj skaloj, amata de malliberuloj, li estis malamata de la provosoj. Estas ĉiam tiel. La populareco neniam iras sen la malfavoro. Amo de la sklavoj ĉiam estas duobligita de la malamo de la mastroj. Klaŭdo Gueux estis grandega manĝulo. Estis apartaĵo de lia konsisto. Li havis la stomakon farita tiel, ke la manĝaĵo de du ordinaraj viroj apenaŭ sufiĉis por lia tago. S-ro de Cotadilla havis unu el tiuj apetitoj, kaj ridis pri ĝi ; sed tio, kio estas ĝoja okazo por granda Hispana duko, kiu havas kvincent mil ŝafojn, estas ŝarĝo por laboristo, kaj malfeliĉo por malliberulo. Klaŭdo Gueux, libera en sia subtegmento, laboris la tutan tagon, gajnis sian kvar-funtan panon kaj manĝis ĝin. Klaŭdo Gueux, en malliberejo, laboris la tutan tagon kaj ricevis senŝanĝe por sia peno unu kaj duono funtoj da pano kaj kvar uncojn da viando. La porcio estas neelpetebla. Klaŭdo do kutime malsatis en la malliberejo de Clairvaux. Li malsatis, kaj estis ĉio. Li ne parolis pri tio. Tiel estis lia naturo. Unu tagon, Klaŭdo ĵus englutis sian magran porcion, kaj denove rekomencis labori sur sia teksilo, kredante trompi la malsaton per la laboro. La aliaj malliberuloj manĝis ĝoje. Juna, pala, blanka, malforta viro venis stari ĉe li. Li tenis en la mano sian porcion, kiun li ankoraŭ ne tuŝis, kaj tranĉilon. Li restis tie, starante apud Klaŭdo, mienante voli paroli kaj ne aŭdaci. Tiu viro, kaj lia pano, kaj lia viando ĝenis Klaŭdon. — Kion vi volas ? Li diris fine, abrupte. — Ke vi faru al mi servon, diris timeme la juna viro. — Kion ? rediris Klaŭdo. — Ke vi helpu min manĝi tion. Mi havas tro multe da ĝi. Larmo rulis en la fiera okulo de Klaŭdo. Li prenis la tranĉilon, dividis la porcion de la juna viro en du egalajn partojn, prenis unu el ili kaj ekmanĝis. — Dankon, diris la juna viro. Se vi volas, ni tiel dividos ĉiutage. — Kiel vi nomiĝas? diris Klaŭdo Gueux. — Albino. — Kial vi estas ĉi tie ? rediris Klaŭdo. — Mi ŝtelis. — Ankaŭ mi, diris Klaŭdo. Efektive, ili tiel dividis ĉiutage. Klaŭdo Gueux estis tridek-ses-jara, kaj kelkfoje li ŝajnis kvindekjara, tiom severa estis lia kutima penso. Albino estis dudek-jara, oni donus al li dek sep jarojn, tiom da senkulpeco ankoraŭ estis en la rigardo de tiu ŝtelisto. Intima amikeco estiĝis inter tiuj du viroj. Amikeco de patro al filo pli ol de frato al frato. Albino estis ankoraŭ preskaŭ infano ; Klaŭdo estis jam preskaŭ maljunulo. Ili laboris en la sama laborejo, ili kuŝis sub la sama ŝlosoŝtono, ili promenis en la sama korto, ili mordis la saman panon. Ĉiu el la du amikoj estis la universo por la alia. Ŝajnas, ke ili estis feliĉaj. Ni jam parolis pri la laborejestro. Tiu viro, malamata de la malliberuloj, ofte estis devigita, por ke ili obeu lin, uzi Klaŭdon Gueux, kiu estis amata de ili. Ofte okazis, ke por antaŭhaltigi ribelon aŭ tumulton, la aŭtoritato sen titolo de Klaŭdo Gueux donis helpon al la oficiala aŭtoritato de la estro. Efektive, por reteni la malliberulojn, dek paroloj de Klaŭdo valoris dek ĝendarmojn. Klaŭdo plurfoje faris tiun servon al la estro. Tial la estro kore malamis lin. Li ĵaluzis ĉi tiun ŝteliston. Li havis en la profundo de sia koro sekretan, envian, nefleksiĝeman malamon kontraŭ Klaŭdo, malamon de suvereno de leĝo al suvereno de fakto, de tera povo al spirita povo. Tiuj malamoj estas la plej aĉaj. Klaŭdo multe amis Albinon, kaj ne pensis pri la estro. Unu tagon, unu matenon, kiam la kondamnitoj pasadis duope de la dormejo al la laborejo, giĉetisto vokis Albinon, kiu staris apud Klaŭdo kaj avertis lin, ke la estro alvokis lin. — Kio oni volas de vi ? diris Klaŭdo. — Mi ne scias, diris Albino. La giĉetisto forkondukis Albinon. La mateno pasis. Albino ne revenis al la laborejo. Kiam alvenis la horo de la manĝo, Klaŭdo pensis, ke li renkontos Albinon en la korto. Albino ne estis en la korto. Oni revenis al la laborejo, Albino ne reaperis en la laborejo. La tago fluis tiel. En la vespero, kiam oni forkondukis la malliberulojn en ilian dormejon, Klaŭdo serĉis Albinon per la okuloj, kaj ne vidis lin. Ŝajnas, ke li multe suferis en tiu momento, ĉar li alparolis giĉetiston, kion li neniam faris. — Ĉu Albino estas malsana ? li diris. — Ne, respondis la giĉetisto. — Do, de kie tio venas, ke li ne reaperis hodiaŭ? — Nu ! diris neglekteme la ŝlosilportulo, tio estas, ke oni translokis lin al alia zono. La atestantoj, kiuj poste atestis pri tiuj faktoj, rimarkis, ke ĉe tiu respondo de la giĉetisto, la mano de Klaŭdo, kiu portis en ĝi flamantan kandelon, iomete tremis. Li rediris trankvile : — Kiu ordonis tion ? La giĉetisto respondis — M. D. La laborejestro nomiĝis M. D. La sekva tago pasis same kiel la antaŭa, sen Albino. Vespere, je la horo de la fino de la laboroj, la estro, M. D. venis fari sian kutiman rundon en la laborejo. Tuj kiam Klaŭdo vidis lin, li demetis sian ĉapon el dika lano, li butonumis sian grizan veston, mornan livreon de Clairvaux, ĉar en malliberejoj oni konsideras, ke respekte butonumita vesto faras bonan impreson al la superuloj, kaj li staris, kun sia ĉapo en la mano, ĉe la enirejo de sia benko, atendante la pason de la estro. La estro pasis. — Sinjoro! diris Klaŭdo La estro haltis kaj deturnis sin duone. — Sinjoro, rediris Klaŭdo, ĉu vere oni translokis Albinon de zono? — Jes, respondis la estro. — Sinjoro, daŭrigis Klaŭdo, mi bezonas Albinon por vivi. Li aldonis: — Vi scias, ke mi ne havas sufiĉe por manĝi kun la hejma porcio, kaj Albino dividis sian panon kun mi. — Estis lia afero, diris la estro. — Sinjoro, ĉu ne ekzistas maniero remeti Albinon en la saman zonon kiel mi ? — Neeble. Estas prenita decido. — De kiu ? — De mi. — Sinjoro D., rediris Klaŭdo, temas pri vivo aŭ morto por mi, kaj tio dependas de vi. — Mi neniam revenas pri miaj decidoj. — Sinjoro, ĉu mi faris ion al vi? Kion mi faris al vi? — Nenio. — En tiu kazo, diris Klaŭdo, kial vi apartigas min de Albino? — Ĉar, diris la estro. Tiu klarigo donita, la estro pasis plu. Klaŭdo mallevis la kapon kaj ne replikis. Povra leono en kaĝo, al kiu oni prenis lian hundon! Ni devas diri, ke la ĉagreno pro tiu apartigo neniel ŝanĝis la kvazaŭ malsanan manĝavidon de tiu malliberulo. Cetere, ĉe li nenio ŝajnis rimarkeble ŝanĝiĝi. Li ne parolis pri Albino al neniu el siaj kunuloj. Li promenis sola en la korto dum la horoj de ripozo, kaj li malsatis. Nenio plu. Tamen, tiuj, kiuj bone konis lin, rimarkis ion sinistran kaj malhelan, kio densiĝis sur lia vizaĝo tagon post tago. Cetere, li estis pli pacema ol iam. Pluraj volis dividi sian porcion kun li, sed li rifuzis ridetante. Ĉiuvespere, ekde la klarigo, kiun donis al li la estro, li faris ian frenezaĵon, kiu mirigis ĉe viro tiel serioza. Kiam la estro, reveninte je la kutima horo de sia rundo, pasis antaŭ la teksilo de Klaŭdo, Klaŭdo levis la okulojn kaj fiksrigardis lin, poste li alparolis lin per tono plena je angoro kaj kolero, kiu estis samtempe preĝa kaj minaca, nur per tiuj du vortoj : ''Kaj Albino?'' La estro afektis ne aŭdi aŭ foriris ŝultrumante. Tiu viro malpravis ŝultrumanti, ĉar estis evidente por ĉiuj spektantoj de tiuj strangaj scenoj, ke Klaŭdo Gueux estis interne decidinta ion. La tuta malliberejo atendis kun anksio, kia estas la rezulto de tiu lukto inter tenaceco kaj decido. Estis konstatite, ke unu fojon interalie Klaŭdo diris al la estro : — Aŭskultu, sinjoro, redonu al mi mian kunulon. Vi faros bone, mi certigas al vi. Rimarku, ke mi diras tion al vi. Alia fojo, unu dimanĉon, kiam li estis en la korto, sidanta sur ŝtono, kun la kubutoj sur la genuoj kaj la frunto en la manoj, senmove dum horoj en la sama sinteno, la kondamnito Faillette alproksimiĝis al li, kaj kriis al li ridante : — Al diablo, kion do vi faras tie, Klaŭdo? Klaŭdo malrapide levis sian severan kapon, kaj diris: — ''Mi juĝas iun.'' Fine, unu vesperon, la 25-an de oktobro 1831, kiam la estro faris sian rundon, Klaŭdo frakasis sub sia piedo, kun vitra bruo, vitron de brakhorloĝo, kiun li trovis matene en koridoro. La estro demandis, de kie venis tiu bruo. — Nenio, diris Klaŭdo, estas mi. Sinjoro la estro, redonu al mi Albinon, redonu al mi mian kunulon. — Neeble, diris la mastro. — Tamen necesas, diris Klaŭdo per mallaŭta kaj firma voĉo ; kaj, rigardante la estron rekte en la vizaĝon, li aldonis : — Pripensu. Hodiaŭ ni estas la 25-a de oktobro. Mi donas al vi ĝis la 4-a de novembro. Giĉetisto rimarkigis al M. D., ke Klaŭdo minacis lin kaj ke tio estis kazo por karcero. — Ne, ne karcero, diris la estro kun malŝatema rideto, necesas esti bonkora kun tiaj homoj! La sekvan tagon, la kondamnito Pernot alparolis Klaŭdon, kiu promenis sola kaj pensema, lasante la aliajn malliberulojn petoli en malgranda sunluma kvadrato ĉe la alia fino de la korto. — He! Klaŭdo, pri kio vi pensas? Vi ŝajnas malfeliĉa. — ''Mi timas'', diris Klaŭdo, ''ke baldaŭ okazos ia malfeliĉo al tiu bona M. D.'' Estas naŭ plenaj tagoj de la 25-a de oktobro ĝis la 4-a de novembro. Klaŭdo ne lasis pasi eĉ unu sen serioze averti la estron pri la stato pli kaj pli dolora en kiun la malapero de Albinon metis lin. La estro, laca, punis lin unufoje dudek kvar horoj da karcero, ĉar lia preĝo tro similis al ordono. Jen ĉio, kion Klaŭdo ricevis. La 4-a de novembro alvenis. Tiun ĉi tagon, Klaŭdo vekiĝis kun serena vizaĝo, kiun oni ankoraŭ ne vidis ĉe li ekde la tago, kiam la decido de M. D. apartigis lin de sia amiko. Leviĝante, li priserĉis en speco de kesto el blanka ligno, kiu estis ĉe la piedo de lia lito kaj kiu enhavis liajn kelkajn ĉifonvestojn. Li eltiris el ĝi tondilon de kudristino. Tio estis, kun nekompleta volumo de l'''Émile'', la sola afero kiu restis al li de lia edzino, kiun li amis, de la patrino de lia infano, de lia iama feliĉa eta hejmo. Du moveblaĵoj tute senutilaj por Klaŭdo : la tondilo povis servi nur al virino, la libro nur al instruitulo. Klaŭdo sciis nek kudri nek legi. Kiam li trairis la malnovan, senhonorigitan kaj kalkblankigitan klaŭstron, kiu servas kiel promenejo vintre, li proksimiĝis al la kondamnito Ferrari, kiu atente rigardis la grandegajn rungojn de fenestro. Klaŭdo tenis en la mano la malgrandan tondilon ; li montris ĝin al Ferrari, dirante : — Ĉi vespere mi tranĉos ĉi tiujn rungojn per ĉi tiu tondilo. Ferrari, nekredema, ekridis, kaj ankaŭ Klaŭdo. Tiun matenon, li laboris pli fervore ol kutime ; neniam li laboris tiel rapide kaj tiel bone. Li ŝajnis doni grandan prezon al tio, ke li finu matene ĉapelon el pajlo, kiun antaŭpagis al li honesta burĝo el Troyes, s-ro Bressier. Preskaŭ antaŭ tagmezo, li malsupreniris pretekste al la laborejo de la lignaĵistoj, kiu troviĝis en la teretaĝo, sub la etaĝo, kie li laboris. Klaŭdo estis amata tie, kiel cetere ĉie, sed li malofte eniris. Ankaŭ : — Ha! Jen Klaŭdo! Oni ĉirkaŭis lin. Estis festo. Klaŭdo ĉirkaŭrigardis en la ĉambro. Neniu kontrolisto estis tie. — Ĉu iu havas hakilon por prunti al mi ? li diris. — Por kio fari ? oni demandis lin. Li respondis : — Por mortigi ĉi-vespere la laborejestron. Oni prezentis al li plurajn hakilojn, por ke li elektu. Li prenis la plej malgrandan, kiu estis tre akra, kaŝis ĝin en sia pantalono kaj eliris. Estis tie dudek sep malliberuloj. Li ne petis ilin konservi la sekreton. Ĉiuj gardis ĝin. Ili eĉ ne parolis pri la afero inter si. Ĉiu atendis siaflanke, kio okazos. La afero estis terura, rekta kaj simpla. Neniu komplikaĵo estis ebla. Klaŭdo povis esti nek konsilita nek denuncita. Post unu horo, li alparolis junan dek-ses jaran kondamniton, kiu oscedis en la promenejo, kaj konsilis al li lerni legi. En tiu momento, la malliberulo Faillette aliris Klaŭdon kaj demandis lin, kion diable li kaŝis tie en sia pantolono. Klaŭdo diris: — Tio estas hakilo por mortigi M. D. ĉi-vespere. Li aldonis: — Ĉu tio videblas ? — Iomete, diris Faillette. La resto de la tago estis ordinara. Je la sepa horo, oni refermis la malliberulojn, ĉiun sekcion en ĝia asignata laborejo ; kaj la kontrolistoj eliris el la laborĉambroj, kiel ŝajnis esti la kutimo, por ne reveni ĝis post la rundo de la estro. Klaŭdo Gueux estis do riglita, kiel la aliaj en sia laborejo kun siaj kunuloj de teksilo. Tiam okazis en tiu laborejo eksterordinara sceno, sceno nek sen majesto nek sen teruro, la sola de tiu speco, kiun neniu historio povas rakonti. Estis tie, kiel konstatis la posta juĝa enketo, okdek du ŝtelistoj, inkluzive de Klaŭdo. Post kiam la kontrolistoj lasis ilin solaj, Klaŭdo ekstaris sur sia benko, kaj anoncis al la tuta ĉambraro, ke li havis ion por diri. Oni silentis. Tiam Klaŭdo laŭtigis la voĉon kaj diris: — Vi ĉiuj scias, ke Albino estis mia frato. Mi ne havas sufiĉe por manĝi el tio, kion oni donas al mi ĉi tie. Eĉ aĉetante nur panon per la malmulto kiun mi gajnas, tio ne sufiĉus. Albino dividis sian porcion kun mi ; mi amis lin unue, ĉar li nutris min, poste ĉar li amis min. La estro, M. D., apartigis nin. Tio neniel ĝenis lin, ke ni estu kune ; sed li estas malica viro, kiu ĝuas turmenti. Mi redemandis al li Albinon. Ĉu vi vidis ? Li ne volis. Mi donis al li ĝis la 4-a de novembro, por ke li redonu al mi Albinon. Li metigis min en karcero pro tio, ke mi tion diris. Mi, dum tiu tempo, juĝis lin kaj kondamnis lin al morto. Ni estas la 4-a de novembro. Li venos post du horoj por fari sian rundon. Mi avertas vin, ke mi estas mortigonta lin. Ĉu vi havas ion por diri pri tio ? Ĉiuj silentis. Klaŭdo daŭrigis. Li parolis, laŭŝajne, per neordinara elokventeco, kiu cetere al li estis natura. Li deklaris ke li bone scias, ke li estas faronta perfortan agon, sed ke li ne kredis malpravi. Li apelaciis al la konscienco de la okdek unu ŝtelistoj, kiuj aŭskultis lin : Ke li troviĝas en kruda ekstremaĵo; Ke la neceso fari al si mem justecon estas senelirejo, en kiu oni kelkfoje troviĝas engaĝita; Ke vere, li ne povas preni la vivon de la estro sen doni la sian, sed ke li trovas bone doni sian vivon por justa afero; Ke li longe pripensas, kaj nur pri tio, jam de du monatoj; Ke li kredas bone ke li ne lasos sin forkonduki de la rankoro, sed ke, se tiel estus, li petegas, ke oni avertu lin; Ke li honeste submetas siajn kialojn al justaj homoj, kiuj ĉirkaŭas lin; Ke li do estas mortigonta M. D., sed ke, se iu havas ion por riproĉi al li, li estas preta aŭskulti ĝin. Nur unu voĉo leviĝis kaj diris ke antaŭ ol mortigi la estron, Klaŭdo devas lastfoje provi paroli al li kaj klini lin. — Tio estas justa, diris Klaŭdo, kaj mi faros tion. Ok horoj sonoris ĉe la granda horloĝo. La estro devis veni al la naŭa horo. Post kiam tiu stranga kasacio kvazaŭ ratifis la kondamnon, kiun li prononcis, Klaŭdo tute reprenis sian serenecon. Li metis sur tablon ĉion, kion li posedis el tolaĵoj kaj vestaĵoj, la povran havaĵon de la malliberulo, kaj, alvokante unu post la alia, tiujn el siaj kunuloj, kiujn li amis plej multe post Albino, li disdonis al ili ĉion. Li gardis nur la malgrandan tondilon. Poste, li kisis ĉiujn. Kelkaj ploris, kaj li ridetis al tiuj. En tiu lasta horo estis momentoj, kiam li parolis kun tiom da trankvilo kaj eĉ da gajeco, ke pluraj el liaj kunuloj interne esperis, kiel ili poste deklaris, ke li eble forlasos sian rezolucion. Li eĉ unu fojon amuziĝis per la estingado de unu el la malmultaj kandeloj, kiuj lumigis la laborejon, per la blovo de sia naztruo, ĉar li havis malbonajn kutimojn de sia edukado, kiuj ĝenis lian naturan dignon pli ofte ol necesus. Nenio povis malhelpi, ke tiu iama stratknabo kelkfoje havu la odoron de la Pariza stratkanaleto. Li ekvidis junan kondamniton, kiu estis pala, kiu rigardis lin per fiksaj okuloj kaj kiu tremis, sendube atendante tion, kion li estis vidonta. — Nu! Kuraĝon, juna viro! diris Klaŭdo milde al li, tio daŭros nur momenton. Kiam li estis disdoninta ĉiujn siajn vestaĉojn, farinta siajn adiaŭojn, manpreminta al ĉiuj, li ĉesigis kelkajn maltrankvilajn babiladojn, kiuj okazis tie kaj tie en la plej malhelaj anguloj de la laborejo kaj li ordonis, ke oni rekomencu labori. Ĉiuj obeis silente. La laborejo, kie tio okazis, estis oblonga ĉambro, longa paralelogramo, truita de fenestroj en ĝiaj du longaj flankoj kaj de du pordoj, kiuj frontis unu la alian ĉe ĝiaj du ekstremoj. La teksiloj kun siaj benkoj estis vicigitaj ĉe ĉiu flanko apud la fenestroj, la benkoj tuŝantaj la muron laŭ rekta angulo, kaj la restinta libera spaco inter la du vicoj de teksiloj formis ian longan vojon, kiu iris rekte de unu pordo al la alia kaj tiel trairis la tutan ĉambron. Estis tiu longa vojo, sufiĉe mallarĝa, kiun la estro devis travoji dum sia inspektado ; li devis eniri tra la suda pordo kaj eliri tra la norda pordo, post kiam li estis rigardinta la laborulojn dekstre kaj maldekstre. Ordinare, li faris tiun trairon rapide kaj sen halti. Klaŭdo mem reiris al sia benko kaj rekomencis labori, kiel Jacques Clément rekomencis preĝi. Ĉiuj atendis. La momento proksimiĝis. Subite, oni aŭdis frapon de sonorilo. Klaŭdo diris : — Estas antaŭsonoro. Tiam li leviĝis, grave trairis parton de la ĉambro kaj iris apogi sin per la kubuto sur la angulon de la unua teksilo maldekstre, tute apud la enirpordo. Lia vizaĝo estis tute kvieta kaj bonvolema. Naŭ horoj sonis. La pordo malfermiĝis. La estro eniris. En tiu momento, en la laborejo fariĝis silento de statuoj. La estro estis sola, kiel kutime. Li eniris kun sia joviala, kontenta kaj necedema vizaĝo, ne vidis Klaŭdon, kiu staris maldekstre de la pordo, kun la dekstra mano kaŝita en sia pantolono, kaj pasis rapide antaŭ la unuaj teksiloj, balancante la kapon, maĉante siajn parolojn kaj ĵetante tien kaj tien sian banalan rigardon, sen rimarki, ke ĉiuj okuloj ĉirkaŭ li estis fiksitaj sur terura ideo. Subite, li abrupte deturniĝis, surprizite aŭdinte paŝon malantaŭ si. Estis Klaŭdo, kiu silente sekvis lin dum kelkaj momentoj. — Kion faras ci tie, ci? diris la estro ; kial ci ne estas ĉe cia loko? Ĉar homo ne plu estas homo tie. Estas hundo. Oni cias lin. Klaŭdo Gueux respondis respekte: — Tio estas, ke mi devas paroli al vi, sinjoro la estro. — Pri kio? — Pri Albino. — Ankoraŭ! diris la estro. — Ĉiam! diris Klaŭdo. — Nu! daŭrigis la estro plu marŝante, ĉu ci do ne havis sufiĉe de dudek kvar horoj en karcero? Klaŭdo respondis, daŭre sekvante lin : — Sinjoro la estro, redonu al mi mian kunulon. — Neeble. — Sinjoro la estro, diris Klaŭdo kun voĉo, kiu estus kortuŝinta la demonon, mi petegas vin, remetu Albinon kun mi, vi vidos, kiel bone mi laboros. Vi, kiu estas libera, por vi tio ne gravas; vi ne scias, kio estas amiko ; sed mi, mi havas nur la kvar murojn de la prizono. Vi povas iri kaj veni, vi ; mi, mi havas nur Albinon. Redonu lin al mi. Albino nutris min, vi tion bone scias. Tio kostus al vi nur la penon diri jes. Kion tio faras al vi, se en la sama ĉambro estas viro kiu nomiĝas Klaŭdo Gueux, kaj alia, kiu nomiĝas Albino? Ĉar tio ne estas pli komplika ol tio. Sinjoro la estro, mia bona sinjoro D., mi vere petegas vin, en la nomo de la ĉielo! Klaŭdo eble neniam antaŭe diris tiom multe samfoje al provoso. Post tiu peno, elĉerpita, li atendis. La estro replikis kun gesto de malpacienco : — Neeble. Estas dirite. Nu, ne plu parolu al mi pri tio. Ci enuigas min. Kaj, ĉar li hastis, li plirapidigis sian paŝon. Klaŭdo same. Tiel parolante, ili ambaŭ alvenis apud la elirpordon. La okdek ŝtelistoj rigardis kaj aŭskultis, anhelante. Klaŭdo delikate prenis la baskon de la vesto de la estro. — Sed almenaŭ, por ke mi sciu, kial mi estas mortkondamnita! Diru al mi, kial vi apartigis lin de mi. — Mi jam diris tion al ci, respondis la estro. Ĉar. Kaj, turnante la dorson al Klaŭdo, li etendis la manon al la klinko de la elirpordo. Post la respondo de la estro, Klaŭdo malantaŭeniris unu paŝon. La okdek statuoj, kiuj estis tie, vidis eliri el lia pantalono lian dekstran manon kun la hakilo. Tiu mano leviĝis, kaj antaŭ ol la estro povis ekkrii, tri hakoj, terura afero diri, frapitaj en la sama vundo, malfermis lian kranion. Dum li falis malantaŭen, kvara hako tranĉvundis lian vizaĝon. Poste, kiel lanĉita furiozo ne haltas subite, Klaŭdo Gueux fendis lian dekstran femuron per kvina, senutila hako. La estro estis morta. Tiam Klaŭdo ĵetis sian hakilon kaj ekkriis : ''Nun al la alia!'' La alia estis li mem. Oni vidis lin tiri el sia vesto la malgrandan tondilon de « sia edzino », kaj, sen ke iu pensu malhelpi lin, li enpuŝis ĝin en sian bruston. La klingo estis mallonga, la brusto profunda. Li fosis en ĝi longe kaj pli ol dudek fojojn, kriante : — Koro de damnito, mi ne trovos vin! — Kaj fine, li falis banita en sia sango, sveninta sur la mortiton. Kiu el la duo estis viktimo de la alia? Kiam Klaŭdo rekonsciiĝis; li estis en lito, kovrita per tolaĵoj kaj bandaĝoj, superŝutita per kuracado. Ĉe lia litkapo estis monaĥinoj de Karitato, kaj ankaŭ, juĝisto de enketo, kiu okupiĝis pri la afero kaj demandis lin kun granda intereso: — ''Kiel vi fartas ?'' Li perdis grandan kvanton da sango, sed la tondilo, per kiu li havis la kortuŝan superstiĉon sin bati, ne bone plenumis sian devon ; neniu el la batoj kiujn li portis al si estis danĝera. Estis mortigaj por li nur la vundoj, kiujn li faris al M. D. La pridemandadoj komenciĝis. Oni demandis al li, ĉu li estis tiu, kiu mortigis la laborejestron de la malliberejo de Clairvaux. Li respondis: ''Jes''. Oni demandis al li, kial. Li respondis : ''Ĉar''. Tamen, en iu momento, liaj vundoj plimalboniĝis. Li estis kaptita de malbona febro por kiu li preskaŭ mortis. Novembro, decembro, januaro kaj februaro pasis en kuracadoj kaj preparoj. Kuracistoj kaj juĝistoj diligente okupiĝis pri Klaŭdo. Unuj kuracis liajn vundojn, aliaj starigis lian eŝafodon. Ni mallongigu. La 16-an de marto 1832, li aperis, perfekte kuracita, antaŭ la krima kortumo de Troyes. Ĉio, kion la urbo povis doni en popolamason, estis tie. Klaŭdo havis bonan sintenon antaŭ la korto. Li estis zorge razita, li havis nudan kapon, li portis tiun mornan veston de la malliberuloj de Clairvaux, fenditan je du specoj de grizo. La prokuroro de la reĝo plenigis la ĉambron per bajonetoj « por ke, li diris al la publiko, ili povu enteni ĉiujn kanajlojn kiuj devis figuri kiel atestantoj en tiu afero. » Kiam oni devis komenci la debatojn, aperis neordinara malfacilaĵo. Neniu el la atestantoj de la eventoj de la 4-a de novembro volis atesti kontraŭ Klaŭdo. La prezidanto minacis ilin per sia arbitra povo. Tio estis vana. Tiam Klaŭdo ordonis al ili atesti. Ĉiuj langoj malligiĝis. Ili diris tion, kion ili vidis. Klaŭdo aŭskultis ilin ĉiujn kun profunda atento. Kiam unu el ili, pro forgeso, aŭ pro kora inklino al Klaŭdo, preterlasis faktojn malfavorajn al la akuzato, Klaŭdo ilin restarigis. De atesto al atesto, la serio de la faktoj kiujn ni ĵus disvolvis, disvolviĝis antaŭ la korto. Estis momento, kiam la virinoj, kiuj estis tie, ploris. La juĝeja vokisto alvokis la kondamniton Albino. Estis lia vico atesti. Li eniris ŝancelante. Li plorĝemis. La ĝendarmoj ne povis malhelpi lin fali en la brakojn de Klaŭdo. Klaŭdo subtenis lin kaj diris ridetante al la prokuroro de la reĝo : — Jen kanajlo, kiu dividas sian panon kun ĉiuj, kiuj malsatas. — Kaj li kisis la manon de Albino. La listo de la atestantoj elĉerpita, sinjoro la prokuroro de la reĝo leviĝis kaj parolis tiel : — Sinjoroj la ĵurianoj, la socio ŝancelus ĝis siaj fundamentoj, se la publika punpostulo ne atingus la grandajn kulpulojn, kiel tiun, kiu, ktp. </div> </div> sasyebqlcn9s70ije7g1ew9czbj42u5 10 45054 126871 126683 2026-09-17T13:53:30Z Castelobranco 7 +kategorio 126871 wikitext text/x-wiki <includeonly>* 1907: [[Indekso:Brazila Revuo Esperantista - Aprilo 1907.pdf|Aprilo]] &bull;&#32; [[Indekso:Brazila Revuo Esperantista - Majo 1907.pdf|Majo]] &bull;&#32; [[Indekso:Brazila Revuo Esperantista - Junio 1907.pdf|Junio]] &bull;&#32; [[Indekso:Brazila Revuo Esperantista - Julio 1907.pdf|Julio]] &bull;&#32; [[Indekso:Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf|Aŭgusto]] &bull;&#32; [[Indekso:Brazila Revuo Esperantista - Septembro 1907.pdf|Septembro]] &bull;&#32; [[Indekso:Brazila Revuo Esperantista - Oktobro 1907.pdf|Oktobro]] &bull;&#32; [[Indekso:Brazila Revuo Esperantista - Novembro-Decembro 1907.pdf|Novembro-Decembro]]</includeonly><noinclude> [[Kategorio:Brazila Esperantisto|*]] </noinclude> ms0o3ywgbfjurpui99q6aycxnc2yn8d 106 45057 126867 126633 2026-09-17T12:42:18Z Castelobranco 7 * 126867 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Tipo=journal |Titolo=[[Brazila Revuo Esperantista]], [[Brazila Esperantisto/Majo 1907|Majo 1907]] |Subtitolo= |Volumo= |Aŭtoro= |Tradukinto= |Redaktoro=Alberto Alvares F. Vieira; Reynaldo F. Geyer; Everardo Backheuser |Antaŭparolisto= |Lingvo= |Eldonejo=M. Piedade kaj K-io |Eldona_loko=Rio-de-Ĵanejro, Brazilo |Jaro=1907 |Fonto=pdf |Bildo=1 |Serio={{Serio/Brazila Esperantisto}} |Paĝoj=<pagelist /> |Enhavo= |Rimarkoj=''Ĉi tiu estas '''dulingva verko'''. Iuj partoj de ĝia enhavo estas en la [[:pt:Galeria:Brazila Revuo Esperantista - Majo 1907.pdf|portugala Vikifontaro]].'' [[pt:Galeria:Brazila Revuo Esperantista - Majo 1907.pdf]] |Vikifontaro_Traduko=false }} [[Kategorio:Indeksoj - Brazila Esperantisto]] 5ea349elz5o0e53ti3uwk2kvxfkbeui 104 45074 126911 126719 2026-09-17T17:54:32Z Castelobranco 7 126911 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude>{{rh|1^a Jaro|Aprilo|N.^o 1}} {{f|☆ BRAZILA ☆|g=150%|c}} {{f|'''REVUO ESPERANTISTA'''|g=200%|c}} {{---|100px}} {{f|'''Redakcio''': Alberto Alvares F. Vieira - Reynaldo F. Geyer — Everardo Backheuser|c}} ---- Al nia glorega Majstro {{c|D^ro LAZARO LUDOVIKO ZAMENHOF}} {{dekstre|'''La Brazila Revuo Esperantista'''}}<noinclude><references/></noinclude> 0zfb58hm3urd0g39skfil4xxa0qki1c 0 45102 126939 126863 2026-09-17T23:26:31Z Castelobranco 7 126939 wikitext text/x-wiki <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aprilo 1907.pdf" from=10 to=13 onlysection="Kroniko" prev="[[De Babel ao Esperanto]]" next="[[Brazila Klubo Esperanto]]" header=1 /> [[Kategorio:Tekstoj de Brazila Esperantisto|Kroniko 190704]] [[Kategorio:Tekstoj de 1907]] cbr4mkf8h1n9i2egodroxmls3e8dmb4 106 45131 126868 2026-09-17T13:40:51Z Castelobranco 7 +1 126868 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Tipo=journal |Titolo=[[Brazila Revuo Esperantista]], [[Brazila Esperantisto/Julio 1907|Julio 1907]] |Subtitolo= |Volumo= |Aŭtoro= |Tradukinto= |Redaktoro=Alberto Alvares F. Vieira; Reynaldo F. Geyer; Everardo Backheuser |Antaŭparolisto= |Lingvo= |Eldonejo=M. Piedade kaj K-io |Eldona_loko=Rio-de-Ĵanejro, Brazilo |Jaro=1907 |Fonto=pdf |Bildo=1 |Serio={{Serio/Brazila Esperantisto}} |Paĝoj=<pagelist /> |Enhavo= |Rimarkoj=''Ĉi tiu estas '''dulingva verko'''. |Vikifontaro_Traduko=false }} [[Kategorio:Indeksoj - Brazila Esperantisto]] 1v4nbb9nwru5nd945kxurcp0lzd2v4w 104 45132 126869 2026-09-17T13:43:56Z Castelobranco 7 /* Ne provlegita */ Kreis novan paĝon kun "" 126869 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> sgdprza41g6lr4rkmi5stuancolkso6 104 45133 126870 2026-09-17T13:44:38Z Castelobranco 7 /* Ne provlegita */ 126870 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> sgdprza41g6lr4rkmi5stuancolkso6 106 45134 126872 2026-09-17T13:57:47Z Castelobranco 7 +1 126872 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Tipo=journal |Titolo=[[Brazila Revuo Esperantista]], [[Brazila Esperantisto/Aŭgusto 1907|Aŭgusto 1907]] |Subtitolo= |Volumo= |Aŭtoro=Alberto Alvares F. Vieira; Reynaldo F. Geyer; Everardo Backheuser |Tradukinto= |Redaktoro= |Antaŭparolisto= |Lingvo= |Eldonejo=M. Piedade kaj K-io |Eldona_loko=Rio-de-Ĵanejro, Brazilo |Jaro=1907 |Fonto=pdf |Bildo=1 |Serio={{Serio/Brazila Esperantisto}} |Paĝoj=<pagelist /> |Enhavo= |Rimarkoj= |Vikifontaro_Traduko=false }} [[Kategorio:Indeksoj - Brazila Esperantisto]] 7n6jklt2qyn00wqdfh2m95l5lqcpkkf 126873 126872 2026-09-17T13:58:13Z Castelobranco 7 126873 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Tipo=journal |Titolo=[[Brazila Revuo Esperantista]], [[Brazila Esperantisto/Aŭgusto 1907|Aŭgusto 1907]] |Subtitolo= |Volumo= |Aŭtoro= |Tradukinto= |Redaktoro=Alberto Alvares F. Vieira; Reynaldo F. Geyer; Everardo Backheuser |Antaŭparolisto= |Lingvo= |Eldonejo=M. Piedade kaj K-io |Eldona_loko=Rio-de-Ĵanejro, Brazilo |Jaro=1907 |Fonto=pdf |Bildo=1 |Serio={{Serio/Brazila Esperantisto}} |Paĝoj=<pagelist /> |Enhavo= |Rimarkoj= |Vikifontaro_Traduko=false }} [[Kategorio:Indeksoj - Brazila Esperantisto]] 7f0ee5si7x6n4yx5r0dn7k50xlizfy8 104 45135 126874 2026-09-17T13:59:53Z Castelobranco 7 /* Ne provlegita */ Kreis novan paĝon kun "1.a Jaro ☆ REVUO Aŭgusto N. 5 BRAZILA ☆ ESPERANTISTA ORGANO OFICIALA DE BRAZILA LIGO ESPERANTISTA Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj La Estraro de la Brazila Ligo Esperantista (B. L. E.) invitas ĉiujn grupojn aŭ Societojn de Brazillando aliĝi kaj forte suba- pogi la novan ligon, kiu, de nun, senlace laboros al la diskonigo de nia lingvo, gin progresigante en la landoj atingeblaj per por- tugala lingvo. Tial ni petas tujan sendon de: 1e) sciigo pri l'... 126874 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Castelobranco" /></noinclude>1.a Jaro ☆ REVUO Aŭgusto N. 5 BRAZILA ☆ ESPERANTISTA ORGANO OFICIALA DE BRAZILA LIGO ESPERANTISTA Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj La Estraro de la Brazila Ligo Esperantista (B. L. E.) invitas ĉiujn grupojn aŭ Societojn de Brazillando aliĝi kaj forte suba- pogi la novan ligon, kiu, de nun, senlace laboros al la diskonigo de nia lingvo, gin progresigante en la landoj atingeblaj per por- tugala lingvo. Tial ni petas tujan sendon de: 1e) sciigo pri l'aliĝo kaj la ele- klo de l'delegito al la Komitato (plena adreso); 2°) kiel eble plej baldaŭe, la kotizajo laŭ la regularo. La jara kotizajo povas esti sendata aŭ per unu fojo aŭ per ĉiumonataj sendoj (50% de là enspezo). Se la grupoj deziras ricevi la revuon ope, po iom pli malalta prezo, ili nur bezonas sciigi la Ligon pri la nombro de l'pa- gintaj grupanoj, se, male, laŭ ordinara prezo ni devas sendi rekte ĝin al la liganoj, necesas ke ai konu la adresojn. La Estraro. NoTo.-Deksespağa, kiel unue intencita, nia revuo estas nesufiĉa, kaj forrestis interesaj fakoj. La esperantistoj brazilaj metu la Ligon en kondiĉoj pligrandigi la gazeton.-LA RED.<noinclude><references/></noinclude> g9ge1k50vxfejrksx5n3t7on4pt3x9c 126910 126874 2026-09-17T17:54:15Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126910 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude>{{rh|1^a Jaro|Aŭgusto|N.^o 5}} {{f|☆ BRAZILA ☆|g=150%|c}} {{f|'''REVUO ESPERANTISTA'''|g=200%|c}} {{---|100px}} {{f|ORGANO OFICIALA|c}} {{f|DE|c}} {{f|BRAZILA LIGO ESPERANTISTA|c}} ---- <section begin="Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj"/>{{f|Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj|g=200%|c}} La Estraro de la ''Brazila Ligo Esperantista'' (B. L. E.) invitas ĉiujn grupojn aŭ Societojn de Brazillando aliĝi kaj forte subapogi la novan ligon, kiu, de nun, senlace laboros al la diskonigo de nia lingvo, ĝin progresigante en la landoj atingeblaj per portugala lingvo. Tial ni petas tujan sendon de: 1^e) sciigo pri l'aliĝo kaj la elekto de l'delegito al la ''Komitato'' (plena adreso); 2^o) kiel eble plej baldaŭe, la kotizaĵo laŭ la regularo. La jara kotizaĵo povas esti sendata aŭ per unu fojo aŭ per ĉiumonataj sendoj (50% de la enspezo). Se la grupoj deziras ricevi la revuon ope, po iom pli malalta prezo, ili nur bezonas sciigi la ''Ligon'' pri la nombro de l'pagintaj grupanoj, se, male, laŭ ordinara prezo ni devas sendi rekte ĝin al la liganoj, necesas ke ni konu la adresojn. {{dekstre|''La Estraro''}}. {{etmajuskloj|Noto}}. - Deksespaĝa, kiel unue intencita, nia revuo estas nesufiĉa, kaj forrestis interesaj fakoj. La esperantistoj brazilaj metu la ''Ligon'' en kondiĉoj pligrandigi la gazeton. - {{etmajuskloj|La Red.}} <section end="Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj"/><noinclude><references/></noinclude> bpwylz1c5mmsxf33a040sjqndqm4a61 104 45136 126875 2026-09-17T14:05:57Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126875 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|130}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongresso de Esperanto"/>{{f|'''LA BRAZILA KONGRESO DE ESPERANTO'''|g=150%|c}} {{f|Honorata de la ĉeesto de la Ministro de l'Internaferoj, kiu prezidis la malferman kunsidon|c}} Ĝi estis, ĝi estas ankoraŭ nia precipa afero en tiu ĉi numero. En la pasinta numero de nia Revuo, ni sciigis niajn legantojn pri la programo, kaj pri la projektoj. Ili preskaŭ tute efektiviĝis, kaj ni devas aldoni, ke la Kongreso estis por nia propagando utila, ĉar ĉiuj jurnaloj devige iom diris pri ĝi, tio kio estas bona rimedo por la disvastigado de nia lingvo. Sed priskribu ni sen varmeco la okazintaĵojn, por ke ĉiuj, kiuj ne ĉeestis ĝin, imagu se nia plezuro ne estas natura. {{---|5%}} La prepara kunveno okazis la 12 an, ĉe la salono de la Asocio de Terkulturo. Sro. Backheuser, kiel prezidanto de la organiza komisiitaro, malfermis la kunsidon kaj Sro. Ernani Mendes legis la multegon da leteroj alvenin taj el ĉiuj landoj. Aparte ni devas citi tiun de Sro. de Beaufront tre varma kaj tre amika. La donacoj de Firmo Hachette kaj Sro. Montrosier tre placis la Kongreson. Poste oni aklamis la estraron. Jen: :Prez.: Dro. João Keating (Suda Stelaro). :1 Vicprez: Dro Couto Fernandes (Brazila Klubo). :2a Viceprez: Dro. Haroldo Amaral (Espero Katolika). :3a Viceprez: Severino de Freitas (Grupo de Niteroj). :Generala Sekretario: R. Fred. Geyer (E.S. Sud-Rio-Granda). :Sekretarioj: Leonel Gonzaga (Sociedade Esp. Brazileira). :João Duarte Silveira (Grupo de Petropóils); Francisco Var- zea (G. Verda Stelo). Sro. Keating kaj la aliaj dankis la elekton kaj, antaŭ la fermo, Sro. Backeuser prezentis la jenan proponon, tuj akceptita, kun longa aplaŭdado: <section end="La Brazila Kongresso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> mpnkxxbdg778abo0rcx5e45dq4h9j8f 126900 126875 2026-09-17T17:37:15Z Castelobranco 7 126900 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|130}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongreso de Esperanto"/>{{f|'''LA BRAZILA KONGRESO DE ESPERANTO'''|g=150%|c}} {{f|Honorata de la ĉeesto de la Ministro de l'Internaferoj, kiu prezidis la malferman kunsidon|c}} Ĝi estis, ĝi estas ankoraŭ nia precipa afero en tiu ĉi numero. En la pasinta numero de nia Revuo, ni sciigis niajn legantojn pri la programo, kaj pri la projektoj. Ili preskaŭ tute efektiviĝis, kaj ni devas aldoni, ke la Kongreso estis por nia propagando utila, ĉar ĉiuj jurnaloj devige iom diris pri ĝi, tio kio estas bona rimedo por la disvastigado de nia lingvo. Sed priskribu ni sen varmeco la okazintaĵojn, por ke ĉiuj, kiuj ne ĉeestis ĝin, imagu se nia plezuro ne estas natura. {{---|5%}} La prepara kunveno okazis la 12 an, ĉe la salono de la Asocio de Terkulturo. Sro. Backheuser, kiel prezidanto de la organiza komisiitaro, malfermis la kunsidon kaj Sro. Ernani Mendes legis la multegon da leteroj alvenin taj el ĉiuj landoj. Aparte ni devas citi tiun de Sro. de Beaufront tre varma kaj tre amika. La donacoj de Firmo Hachette kaj Sro. Montrosier tre placis la Kongreson. Poste oni aklamis la estraron. Jen: :Prez.: Dro. João Keating (Suda Stelaro). :1 Vicprez: Dro Couto Fernandes (Brazila Klubo). :2a Viceprez: Dro. Haroldo Amaral (Espero Katolika). :3a Viceprez: Severino de Freitas (Grupo de Niteroj). :Generala Sekretario: R. Fred. Geyer (E.S. Sud-Rio-Granda). :Sekretarioj: Leonel Gonzaga (Sociedade Esp. Brazileira). :João Duarte Silveira (Grupo de Petropóils); Francisco Var- zea (G. Verda Stelo). Sro. Keating kaj la aliaj dankis la elekton kaj, antaŭ la fermo, Sro. Backeuser prezentis la jenan proponon, tuj akceptita, kun longa aplaŭdado: <section end="La Brazila Kongreso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> 9lrdpitazkyzfopcesu9jm0b1ip49h9 104 45137 126876 2026-09-17T15:43:29Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126876 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|131}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongresso de Esperanto"/>« Tial, ke la brazila esperantistaro ne povas sendi specialan reprezentanton al la Tria Kongreso kunvenonta en Kembriĝ, kiel ĝi sendis al la Dua en Ĝenevo; Tial, ke ĉiuj aŭ preskaŭ ĉiuj brazilaj grupoj kaj kluboj elektis, kiel honoran prezidanton, Sron. Ludoviko de Beaufront - prezidanto de la Franca Societo p. p. Esperanton, tio, kio pruvas niajn amikecon kaj admiron al tiu granda apostolo de nia lingvo. «Tial, ke Sro. de Beaufront akceptis bonkore tiun amikecon kaj ĝin respondis eĉ pli amike, kiel pruvas la letero ĵus legita, mi proponas ke; La Brazila Kongreso de Esperanto elektas Sron L. de Beaufront por reprezenti Brazilujon ĉe la 3^a Internacia {{sic|Kongresso|Kongreso}} Esperantista ». La solena malferma kunsido okazis ĉe la grandega kaj bela salono de la Asocio Komercoficistoj (ĉiam tre favora al ni). Unu grava afero ni devas rimarkigi ĉar ĝi estas granda helpo jen por nia propagando nacia, jen por la propagando en eksterlando: Lia Moŝto Dro. Tavares de Lyra, Ministro de l'Internaj Aferoj kaj de la Instruado persone cèestis tiun kunsidon kaj plezure {{sic|akceptes|akceptis}} ''prezidi'' la laborojn. Tuj post kiam li sidiĝis sur la prezida seĝego, Sro. Backheuser proponis, ke la Kongreso elektu lin kiel prezidanton honoran. (Aklame aprobita). Ankaŭ estis aklamita prezidanto honora Dro. Zamenhof, laŭ propono de Soj. H. Mendes, R. Geyer kaj A. Couto Fernandes. Sro. Miguel Calmon, ministro del'Publikaj Laboroj, kaj Lia Eminenta Moŝto Sro. Kardinalo Arcoverde riprezentiĝis ankaŭ. La reprezentanto de Sro. Kardinalo estis Sro. Abato Benedito Marino, tre fervora esperantisto. Poste, Sro. Medeiros e Albuquerque dum preskaŭ unu horo paroladis portugale pri la taŭgeco de Esperanto por ĉiuj celoj, pro ĝia facileco, kaj rakontante anekdotojn post anekdotoj li ridetigis la aŭdantaron, preskaŭ 1000 personoj kiuj plenigis la salonon kaj kiuj atentege aŭdis lin.<section end="La Brazila Kongresso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> 2i0sma9w3yrepp2gicghi2l73vvrn9p 126902 126876 2026-09-17T17:37:27Z Castelobranco 7 126902 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|131}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongreso de Esperanto"/>« Tial, ke la brazila esperantistaro ne povas sendi specialan reprezentanton al la Tria Kongreso kunvenonta en Kembriĝ, kiel ĝi sendis al la Dua en Ĝenevo; Tial, ke ĉiuj aŭ preskaŭ ĉiuj brazilaj grupoj kaj kluboj elektis, kiel honoran prezidanton, Sron. Ludoviko de Beaufront - prezidanto de la Franca Societo p. p. Esperanton, tio, kio pruvas niajn amikecon kaj admiron al tiu granda apostolo de nia lingvo. «Tial, ke Sro. de Beaufront akceptis bonkore tiun amikecon kaj ĝin respondis eĉ pli amike, kiel pruvas la letero ĵus legita, mi proponas ke; La Brazila Kongreso de Esperanto elektas Sron L. de Beaufront por reprezenti Brazilujon ĉe la 3^a Internacia {{sic|Kongresso|Kongreso}} Esperantista ». La solena malferma kunsido okazis ĉe la grandega kaj bela salono de la Asocio Komercoficistoj (ĉiam tre favora al ni). Unu grava afero ni devas rimarkigi ĉar ĝi estas granda helpo jen por nia propagando nacia, jen por la propagando en eksterlando: Lia Moŝto Dro. Tavares de Lyra, Ministro de l'Internaj Aferoj kaj de la Instruado persone cèestis tiun kunsidon kaj plezure {{sic|akceptes|akceptis}} ''prezidi'' la laborojn. Tuj post kiam li sidiĝis sur la prezida seĝego, Sro. Backheuser proponis, ke la Kongreso elektu lin kiel prezidanton honoran. (Aklame aprobita). Ankaŭ estis aklamita prezidanto honora Dro. Zamenhof, laŭ propono de Soj. H. Mendes, R. Geyer kaj A. Couto Fernandes. Sro. Miguel Calmon, ministro del'Publikaj Laboroj, kaj Lia Eminenta Moŝto Sro. Kardinalo Arcoverde riprezentiĝis ankaŭ. La reprezentanto de Sro. Kardinalo estis Sro. Abato Benedito Marino, tre fervora esperantisto. Poste, Sro. Medeiros e Albuquerque dum preskaŭ unu horo paroladis portugale pri la taŭgeco de Esperanto por ĉiuj celoj, pro ĝia facileco, kaj rakontante anekdotojn post anekdotoj li ridetigis la aŭdantaron, preskaŭ 1000 personoj kiuj plenigis la salonon kaj kiuj atentege aŭdis lin.<section end="La Brazila Kongreso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> ic9q6siup91pttljeh3ehsvgd0iux1l 104 45138 126877 2026-09-17T15:54:17Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126877 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|132}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongresso de Esperanto"/>Sro. Ministro inaŭguris la ekspozicion, kaj li petis multe da informoj, legis kelkajn librojn kaj miriĝis pro la grandnombra biblioteko de nia kara lingvo. Kiel li, preskaŭ ĉiuj ĉeestantoj unu post la aliaj sin informis pri nia afero. Pri la ekspozicio la antaŭa numero de nia Revuo sufiĉe diris; ni devas aldoni nur ke ĝia aranĝado arta kaŭzis bonegan impreson al ĉiuj, eĉ al la esperantistoj. En la sekvantaj tagoj, de post dimanĉo 14^a ĝis jaudo 18^a, la Kongreso tre aktive diskutadis la raportojn. Ni ne provas ĉi tie, pro la manko de spaco, detale raporti ilin; jen la resumo: Oni fondis ''Brazilan Ligon Esperantistan'', kies definitiva reglaro estas la jena: :«Art. 1^a - Estas kreita la «Brazila Ligo Esperantista». Societoj kaj grupoj donos al ĝi kvin po cent (50%) ilia enspezo, do Negrupanoj pagos ĉiuduonjare 5$000. :Art. 2^a - La «Estraro» de la ''Ligo'' formiĝas el: unu prezidanto, unu sekretario kaj unu kasisto; plie estos «Komitato Konsila» el tiom da delegitoj kiom da grupoj aliĝintoj. La sidejo de l' ''Estraro'' estas Rio de Janeiro. Ĉiu kongreso elektos l' ''Estraron''. :Art. 3^a - Ĉiu aliĝonta grupo devas kunmetiĝi el almenaŭ kvin anoj. :Art. 4^a - La ''Estraro'' decidos sen antaŭa konsulto al la ''komitato konsila'', kiam la ''estraranoj'' plene akordiĝas, tamen, se unu el ili malsame opinias pri ia decido la Komitato devas esti skribe pridemandata. :§ Sola - Post alveno de duono pli unu el la respondoj atendotaj, la malkonsento estas tuj decidota. :Art. 5^a - La ''Estraro'' rajte devas: 1) Enkasigi la enspezon, kiun ĝi rajtas ricevi de l'grupoj (50%), neniam malpli ol 5$000 ĉiujare po grupano paginta, kaj 50% de la ekzamenaj taksoj - 2) Eldoni broŝurojn kaj librojn propagandajn aŭ helpi tiujn, kiuj estos pretaj ilin eldoni kaj, kiel eble plej baldaŭ, eldoni la oficialan organon de la ''Ligo'', «Brazila Revuo Esperantista». - 3) Preparigi naciajn aŭ internaciajn kongresojn, kies loko kunvena kaj epoko la antaŭa kongreso estos decidinta. - 4) Doni la titolon «profesoro aprobita». - 5) Dissendi al la grupoj la eldo-<section end="La Brazila Kongresso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> 3ioszvqyy6bnz4y5ovnaxzzlfz5sy5h 126903 126877 2026-09-17T17:37:41Z Castelobranco 7 126903 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|132}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongreso de Esperanto"/>Sro. Ministro inaŭguris la ekspozicion, kaj li petis multe da informoj, legis kelkajn librojn kaj miriĝis pro la grandnombra biblioteko de nia kara lingvo. Kiel li, preskaŭ ĉiuj ĉeestantoj unu post la aliaj sin informis pri nia afero. Pri la ekspozicio la antaŭa numero de nia Revuo sufiĉe diris; ni devas aldoni nur ke ĝia aranĝado arta kaŭzis bonegan impreson al ĉiuj, eĉ al la esperantistoj. En la sekvantaj tagoj, de post dimanĉo 14^a ĝis jaudo 18^a, la Kongreso tre aktive diskutadis la raportojn. Ni ne provas ĉi tie, pro la manko de spaco, detale raporti ilin; jen la resumo: Oni fondis ''Brazilan Ligon Esperantistan'', kies definitiva reglaro estas la jena: :«Art. 1^a - Estas kreita la «Brazila Ligo Esperantista». Societoj kaj grupoj donos al ĝi kvin po cent (50%) ilia enspezo, do Negrupanoj pagos ĉiuduonjare 5$000. :Art. 2^a - La «Estraro» de la ''Ligo'' formiĝas el: unu prezidanto, unu sekretario kaj unu kasisto; plie estos «Komitato Konsila» el tiom da delegitoj kiom da grupoj aliĝintoj. La sidejo de l' ''Estraro'' estas Rio de Janeiro. Ĉiu kongreso elektos l' ''Estraron''. :Art. 3^a - Ĉiu aliĝonta grupo devas kunmetiĝi el almenaŭ kvin anoj. :Art. 4^a - La ''Estraro'' decidos sen antaŭa konsulto al la ''komitato konsila'', kiam la ''estraranoj'' plene akordiĝas, tamen, se unu el ili malsame opinias pri ia decido la Komitato devas esti skribe pridemandata. :§ Sola - Post alveno de duono pli unu el la respondoj atendotaj, la malkonsento estas tuj decidota. :Art. 5^a - La ''Estraro'' rajte devas: 1) Enkasigi la enspezon, kiun ĝi rajtas ricevi de l'grupoj (50%), neniam malpli ol 5$000 ĉiujare po grupano paginta, kaj 50% de la ekzamenaj taksoj - 2) Eldoni broŝurojn kaj librojn propagandajn aŭ helpi tiujn, kiuj estos pretaj ilin eldoni kaj, kiel eble plej baldaŭ, eldoni la oficialan organon de la ''Ligo'', «Brazila Revuo Esperantista». - 3) Preparigi naciajn aŭ internaciajn kongresojn, kies loko kunvena kaj epoko la antaŭa kongreso estos decidinta. - 4) Doni la titolon «profesoro aprobita». - 5) Dissendi al la grupoj la eldo-<section end="La Brazila Kongreso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> eekzp0t85claxwbxhgd9w13ghm5eavk 104 45139 126878 2026-09-17T16:02:16Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126878 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude><section begin="La Brazila Kongresso de Esperanto"/>naĵojn naciajn aŭ eksterlandajn. - 6) Kreigi konsulejojn en ĉiuj partoj de l'lando, kunigantaj kaj profitigantaj la informojn. :Art. 6^a - Ĉiu ligano ricevos senpage la oficialan organon. :Art. 7^a - La delegitoj de l' grupoj, kiuj konsistigas la ''komitaton konsilan'', estos elektataj de l' grupoj, inter kiuj kaj la ''Ligo'' ili estos la peruloj. Estis ankaŭ kreitaj «ekzamenoj» por atestoj pri «kapableco» kaj diplomoj de «profesoro aprobita» laŭ la jena regularo: :Art. 1^a - Estas kreita la ekzameno por «atesto pri kapableco» farota ĉe iu ajn de l' grupoj aliĝintaj al la ''Ligo''. :Art. 2^a - Estas kreita la ekzameno por la diplomo «profesoro aprobita», kiun povas fari ĉiuj, kiuj havas la ''ateston'' kaj deziras lernigi Esperanton. :Art. 3^a - Ciu aliĝinta grupo elektos ekzamenan komitaton, starigante takson kies kvindek po cent apartenos al la ''Ligo''. :Art. 4^a - ''La atesto'' estos donata de l' grupoj kaj la ''diplomo'' de profesoro de la ''Ligo'', laŭ regularo, kiun ĝi publikigos. :Art. 5^a - La aliĝintaj grupoj nur aprobos la kursojn de profesoroj aprobitaj. La 1^a Kongreso elektis la urbon de São Paulo por ke en la fino de 1908 tie okazu la dua; kaj la ''Ligo'' metis sur la ŝultrojn de niaj sanpaŭlaj samideanoj Sroj. João Keating, Haroldo Amaral kaj E. S. Hunter la taskon de ĝia organizado. Pri la vortaro, kiu estas estinta la precipa celo del'Kongreso, oni decidis tuj enpresi la verkon de Sro. Tobias Rabello Leite, de li donacita al la Kongreso, post korekta revidado de speciala komisiitaro: Caetano Coutinho, Reinaldo Geyer kaj Arlindo de Souza. En la venonta kongreso ĉiuj diskutados ĝin kaj tiam la dua eldono aperos tute korektita. Pri la projekto de nia kunulo Sro. Backheuser pri «lingvaj reformoj» (Vidu la 4.^an numeron de B. R. E.) oni post longega diskutato aprobis lian projekton kun korektaĵoj de Sro. Couto Fernandes kaj Ernani Mendes. Jen la fina redaktado, sendita al la Kembriĝa Kongreso:<section end="La Brazila Kongresso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> czaa75ai6zes3esqfeij1jf6haoybib 126898 126878 2026-09-17T17:30:14Z Castelobranco 7 126898 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|133}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongresso de Esperanto"/>naĵojn naciajn aŭ eksterlandajn. - 6) Kreigi konsulejojn en ĉiuj partoj de l'lando, kunigantaj kaj profitigantaj la informojn. :Art. 6^a - Ĉiu ligano ricevos senpage la oficialan organon. :Art. 7^a - La delegitoj de l' grupoj, kiuj konsistigas la ''komitaton konsilan'', estos elektataj de l' grupoj, inter kiuj kaj la ''Ligo'' ili estos la peruloj. Estis ankaŭ kreitaj «ekzamenoj» por atestoj pri «kapableco» kaj diplomoj de «profesoro aprobita» laŭ la jena regularo: :Art. 1^a - Estas kreita la ekzameno por «atesto pri kapableco» farota ĉe iu ajn de l' grupoj aliĝintaj al la ''Ligo''. :Art. 2^a - Estas kreita la ekzameno por la diplomo «profesoro aprobita», kiun povas fari ĉiuj, kiuj havas la ''ateston'' kaj deziras lernigi Esperanton. :Art. 3^a - Ciu aliĝinta grupo elektos ekzamenan komitaton, starigante takson kies kvindek po cent apartenos al la ''Ligo''. :Art. 4^a - ''La atesto'' estos donata de l' grupoj kaj la ''diplomo'' de profesoro de la ''Ligo'', laŭ regularo, kiun ĝi publikigos. :Art. 5^a - La aliĝintaj grupoj nur aprobos la kursojn de profesoroj aprobitaj. La 1^a Kongreso elektis la urbon de São Paulo por ke en la fino de 1908 tie okazu la dua; kaj la ''Ligo'' metis sur la ŝultrojn de niaj sanpaŭlaj samideanoj Sroj. João Keating, Haroldo Amaral kaj E. S. Hunter la taskon de ĝia organizado. Pri la vortaro, kiu estas estinta la precipa celo del'Kongreso, oni decidis tuj enpresi la verkon de Sro. Tobias Rabello Leite, de li donacita al la Kongreso, post korekta revidado de speciala komisiitaro: Caetano Coutinho, Reinaldo Geyer kaj Arlindo de Souza. En la venonta kongreso ĉiuj diskutados ĝin kaj tiam la dua eldono aperos tute korektita. Pri la projekto de nia kunulo Sro. Backheuser pri «lingvaj reformoj» (Vidu la 4.^an numeron de B. R. E.) oni post longega diskutato aprobis lian projekton kun korektaĵoj de Sro. Couto Fernandes kaj Ernani Mendes. Jen la fina redaktado, sendita al la Kembriĝa Kongreso:<section end="La Brazila Kongresso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> ksosnd01z4ahmz961007wwvm1bd5bdq 126904 126898 2026-09-17T17:37:51Z Castelobranco 7 126904 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|133}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongreso de Esperanto"/>naĵojn naciajn aŭ eksterlandajn. - 6) Kreigi konsulejojn en ĉiuj partoj de l'lando, kunigantaj kaj profitigantaj la informojn. :Art. 6^a - Ĉiu ligano ricevos senpage la oficialan organon. :Art. 7^a - La delegitoj de l' grupoj, kiuj konsistigas la ''komitaton konsilan'', estos elektataj de l' grupoj, inter kiuj kaj la ''Ligo'' ili estos la peruloj. Estis ankaŭ kreitaj «ekzamenoj» por atestoj pri «kapableco» kaj diplomoj de «profesoro aprobita» laŭ la jena regularo: :Art. 1^a - Estas kreita la ekzameno por «atesto pri kapableco» farota ĉe iu ajn de l' grupoj aliĝintaj al la ''Ligo''. :Art. 2^a - Estas kreita la ekzameno por la diplomo «profesoro aprobita», kiun povas fari ĉiuj, kiuj havas la ''ateston'' kaj deziras lernigi Esperanton. :Art. 3^a - Ciu aliĝinta grupo elektos ekzamenan komitaton, starigante takson kies kvindek po cent apartenos al la ''Ligo''. :Art. 4^a - ''La atesto'' estos donata de l' grupoj kaj la ''diplomo'' de profesoro de la ''Ligo'', laŭ regularo, kiun ĝi publikigos. :Art. 5^a - La aliĝintaj grupoj nur aprobos la kursojn de profesoroj aprobitaj. La 1^a Kongreso elektis la urbon de São Paulo por ke en la fino de 1908 tie okazu la dua; kaj la ''Ligo'' metis sur la ŝultrojn de niaj sanpaŭlaj samideanoj Sroj. João Keating, Haroldo Amaral kaj E. S. Hunter la taskon de ĝia organizado. Pri la vortaro, kiu estas estinta la precipa celo del'Kongreso, oni decidis tuj enpresi la verkon de Sro. Tobias Rabello Leite, de li donacita al la Kongreso, post korekta revidado de speciala komisiitaro: Caetano Coutinho, Reinaldo Geyer kaj Arlindo de Souza. En la venonta kongreso ĉiuj diskutados ĝin kaj tiam la dua eldono aperos tute korektita. Pri la projekto de nia kunulo Sro. Backheuser pri «lingvaj reformoj» (Vidu la 4.^an numeron de B. R. E.) oni post longega diskutato aprobis lian projekton kun korektaĵoj de Sro. Couto Fernandes kaj Ernani Mendes. Jen la fina redaktado, sendita al la Kembriĝa Kongreso:<section end="La Brazila Kongreso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> eqd4d08oue87u1ff8zhcvexsr66066i 104 45140 126879 2026-09-17T16:10:18Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126879 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude><section begin="La Brazila Kongresso de Esperanto"/>:Art. 1^a - Proponoj pri klarigoj aŭ pri pliperfektigo, ĉu pri la gramatiko ĉu pri la vortaro, devas esti sendataj al la Lingva, Komitato por ke, post diskutato, gi aprobu aŭ malaprobu ilin. :Art. 2^a - La decidoj de la L. K. estos devigaj por la esperantistoj. :Art 3^a - Neniu povas uzi la proponitajn reformojn antaŭ la fina decido de la L. K. :Art. 4^a - Tiu ĉi decido estos sendata al ĉiuj konataj grupoj esperantistaj, al jurnaloj kaj al la eminentularo de nia lingvo. :Art. 5^a - La «Kongreso» opinias, ke ĉiu reformo en la lingvo estas nekonvena dum la propaganda periodo. La solena ferma kunsido okazis la 19^an ĉe la Instituto de Muziko. Ĝi estis belega; la salono pleniĝis precipe je fraŭlinoj tio, kio donis al ĝi tre agrablan ''aspekton''. La organizintoj de la festo Soj. Couto Fernandes, Arruda Beltrão kaj la muzikestro Quirino de Oliveira ĝin aranĝis tre bonmaniere. Ni iom detale ne devas raporti ĉar ĉiuj penadis tre fervore por ke la kantoj, la ĥoroj kaj la poezioj estu bone luditaj. Tamen ni ne povas forgesi la grandan helpon de Sro. Francisco Braga, glora {{sic|muzikkisto|muzikisto}} brazila, kiu speciale por la okazo verkis muzikon, tre bone kantita de Sro. Carlos de Carvalho kaj publikigita en la Junia numero de la bela ĉiumonata revuo ''Renascença'', kaj tiun de Sro. Beltrão dank'al kies plopodoj nia kara himno l'Espero tiel entuziasmigis la aŭdantaron. Jen la programo, kiu, laŭ la opinoj de konataj muzikistoj, estis unu el la plej belaj festoj en la Tutmondo. Kiel postfestoj, estis du: unu en Niterojo, najbara urbo, kaj alia en Rio. La Niteroja festo estis aranĝita de ''Gremio Dramatico'' kaj dediĉita al la kongresanoj. Oni ludis propagandan komedion, tre ridigan, «Ne parolu min pri tio...» de H. X. ({{sic|pseudonimo|pseŭdonimo}} de konata esperantisto), bonege luditan de la ĝentila fraulino Laura Calheiros kaj de Sroj Irineu Coelho, João Duarte, Jonathas Botelho, Ernani Bastos, kaj Jorge do Couto. En speciala intermezo Sroj. Luiz Marguti kaj Antenor Costa<section end="La Brazila Kongresso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> 43psxls9ad596hwo2zgfw4nzahrj1xu 126899 126879 2026-09-17T17:30:30Z Castelobranco 7 126899 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|134}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongresso de Esperanto"/>:Art. 1^a - Proponoj pri klarigoj aŭ pri pliperfektigo, ĉu pri la gramatiko ĉu pri la vortaro, devas esti sendataj al la Lingva, Komitato por ke, post diskutato, gi aprobu aŭ malaprobu ilin. :Art. 2^a - La decidoj de la L. K. estos devigaj por la esperantistoj. :Art 3^a - Neniu povas uzi la proponitajn reformojn antaŭ la fina decido de la L. K. :Art. 4^a - Tiu ĉi decido estos sendata al ĉiuj konataj grupoj esperantistaj, al jurnaloj kaj al la eminentularo de nia lingvo. :Art. 5^a - La «Kongreso» opinias, ke ĉiu reformo en la lingvo estas nekonvena dum la propaganda periodo. La solena ferma kunsido okazis la 19^an ĉe la Instituto de Muziko. Ĝi estis belega; la salono pleniĝis precipe je fraŭlinoj tio, kio donis al ĝi tre agrablan ''aspekton''. La organizintoj de la festo Soj. Couto Fernandes, Arruda Beltrão kaj la muzikestro Quirino de Oliveira ĝin aranĝis tre bonmaniere. Ni iom detale ne devas raporti ĉar ĉiuj penadis tre fervore por ke la kantoj, la ĥoroj kaj la poezioj estu bone luditaj. Tamen ni ne povas forgesi la grandan helpon de Sro. Francisco Braga, glora {{sic|muzikkisto|muzikisto}} brazila, kiu speciale por la okazo verkis muzikon, tre bone kantita de Sro. Carlos de Carvalho kaj publikigita en la Junia numero de la bela ĉiumonata revuo ''Renascença'', kaj tiun de Sro. Beltrão dank'al kies plopodoj nia kara himno l'Espero tiel entuziasmigis la aŭdantaron. Jen la programo, kiu, laŭ la opinoj de konataj muzikistoj, estis unu el la plej belaj festoj en la Tutmondo. Kiel postfestoj, estis du: unu en Niterojo, najbara urbo, kaj alia en Rio. La Niteroja festo estis aranĝita de ''Gremio Dramatico'' kaj dediĉita al la kongresanoj. Oni ludis propagandan komedion, tre ridigan, «Ne parolu min pri tio...» de H. X. ({{sic|pseudonimo|pseŭdonimo}} de konata esperantisto), bonege luditan de la ĝentila fraulino Laura Calheiros kaj de Sroj Irineu Coelho, João Duarte, Jonathas Botelho, Ernani Bastos, kaj Jorge do Couto. En speciala intermezo Sroj. Luiz Marguti kaj Antenor Costa<section end="La Brazila Kongresso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> 17hv8ioxwa4ys84rhecr1turn04vw96 126905 126899 2026-09-17T17:38:02Z Castelobranco 7 126905 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|134}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongreso de Esperanto"/>:Art. 1^a - Proponoj pri klarigoj aŭ pri pliperfektigo, ĉu pri la gramatiko ĉu pri la vortaro, devas esti sendataj al la Lingva, Komitato por ke, post diskutato, gi aprobu aŭ malaprobu ilin. :Art. 2^a - La decidoj de la L. K. estos devigaj por la esperantistoj. :Art 3^a - Neniu povas uzi la proponitajn reformojn antaŭ la fina decido de la L. K. :Art. 4^a - Tiu ĉi decido estos sendata al ĉiuj konataj grupoj esperantistaj, al jurnaloj kaj al la eminentularo de nia lingvo. :Art. 5^a - La «Kongreso» opinias, ke ĉiu reformo en la lingvo estas nekonvena dum la propaganda periodo. La solena ferma kunsido okazis la 19^an ĉe la Instituto de Muziko. Ĝi estis belega; la salono pleniĝis precipe je fraŭlinoj tio, kio donis al ĝi tre agrablan ''aspekton''. La organizintoj de la festo Soj. Couto Fernandes, Arruda Beltrão kaj la muzikestro Quirino de Oliveira ĝin aranĝis tre bonmaniere. Ni iom detale ne devas raporti ĉar ĉiuj penadis tre fervore por ke la kantoj, la ĥoroj kaj la poezioj estu bone luditaj. Tamen ni ne povas forgesi la grandan helpon de Sro. Francisco Braga, glora {{sic|muzikkisto|muzikisto}} brazila, kiu speciale por la okazo verkis muzikon, tre bone kantita de Sro. Carlos de Carvalho kaj publikigita en la Junia numero de la bela ĉiumonata revuo ''Renascença'', kaj tiun de Sro. Beltrão dank'al kies plopodoj nia kara himno l'Espero tiel entuziasmigis la aŭdantaron. Jen la programo, kiu, laŭ la opinoj de konataj muzikistoj, estis unu el la plej belaj festoj en la Tutmondo. Kiel postfestoj, estis du: unu en Niterojo, najbara urbo, kaj alia en Rio. La Niteroja festo estis aranĝita de ''Gremio Dramatico'' kaj dediĉita al la kongresanoj. Oni ludis propagandan komedion, tre ridigan, «Ne parolu min pri tio...» de H. X. ({{sic|pseudonimo|pseŭdonimo}} de konata esperantisto), bonege luditan de la ĝentila fraulino Laura Calheiros kaj de Sroj Irineu Coelho, João Duarte, Jonathas Botelho, Ernani Bastos, kaj Jorge do Couto. En speciala intermezo Sroj. Luiz Marguti kaj Antenor Costa<section end="La Brazila Kongreso de Esperanto"/><noinclude><references/></noinclude> jnoubwcv9ygxxj1a6iy9t4w22snx31l 104 45141 126880 2026-09-17T16:19:00Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126880 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|135}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongresso de Esperanto"/>ludis violonon kaj oboeon kaj Sro. Francisco Almeida deklamis entuziasme la «''Preĝon sub la verda Standardo''». Kiel lasta okazintaĵo, sed ne la malplej ĝoja, ni devas citi la tagmanĝon efektivigitan la 21 an, la jubilean tagon de Esperanto, al kiu partoprenis la plej fervoraj esperantistoj de nia propagando. Estis en «Hotel Pariz», kie nia lingvo sonis gaje dum la babilado vigla kaj senpripensema. Post la manĝo ĉiuj are veturis ĝis ''Leme'', la plej bela marbordo de Brazillando, kie la gajeco nur estis, ĉe l'fino, ombrata de l'proksima disiĝo, post la gravaj tagoj de l'Unua Kongreso Brazila de Esperanto. {{---|20%}} <section end="La Brazila Kongresso de Esperanto"/> <section begin="Kroniko"/>{{f|'''Kroniko'''|g=200%|c}} '''Konkurso de Brazila Klubo «Esperanto»''' - Ni publikigis en alia loko la tradukon de l'rakonteto de ''Coelho Netto'', kiu en la ordigo de la juĝintoj ricevis la unuan lokon. Ĝi estas tiu de ''Anch'io sono esperantista'', kaj l'aŭtoro videbligas preskaŭ plenan posedon de nia bela lingvo, precipe, ecojn de bona, eleganta stilisto, kion niaj legantoj rimarkos unuavide. Ĉi sube ni donas la {{sic|pseudonimojn|pseŭdonimojn}} de l'aŭtoroj de la ses unuaj plej bonaj tradukoj kaj la raporton de la juĝintoj Sroj A. Caetano Coutinho, Geyer kaj Backheuser, pri la rezulto de l'Unua konkurso de la ''Brazila Klubo''. Jen estas: :1^a loko - Anch'io sono esperantista :2^a " - Sensperta Esperantisto :3^a " - Brian-Born :4^a " - Ni laboru kaj esperu :5^a " - Dankemo :6^a " - Eĉ guto malgranda k. t. p. <section end="Kroniko"/><noinclude><references/></noinclude> l69f7m56obryamjv8tyr63o7vsbxgx8 126906 126880 2026-09-17T17:38:12Z Castelobranco 7 126906 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|135}}</noinclude><section begin="La Brazila Kongreso de Esperanto"/>ludis violonon kaj oboeon kaj Sro. Francisco Almeida deklamis entuziasme la «''Preĝon sub la verda Standardo''». Kiel lasta okazintaĵo, sed ne la malplej ĝoja, ni devas citi la tagmanĝon efektivigitan la 21 an, la jubilean tagon de Esperanto, al kiu partoprenis la plej fervoraj esperantistoj de nia propagando. Estis en «Hotel Pariz», kie nia lingvo sonis gaje dum la babilado vigla kaj senpripensema. Post la manĝo ĉiuj are veturis ĝis ''Leme'', la plej bela marbordo de Brazillando, kie la gajeco nur estis, ĉe l'fino, ombrata de l'proksima disiĝo, post la gravaj tagoj de l'Unua Kongreso Brazila de Esperanto. {{---|20%}} <section end="La Brazila Kongreso de Esperanto"/> <section begin="Kroniko"/>{{f|'''Kroniko'''|g=200%|c}} '''Konkurso de Brazila Klubo «Esperanto»''' - Ni publikigis en alia loko la tradukon de l'rakonteto de ''Coelho Netto'', kiu en la ordigo de la juĝintoj ricevis la unuan lokon. Ĝi estas tiu de ''Anch'io sono esperantista'', kaj l'aŭtoro videbligas preskaŭ plenan posedon de nia bela lingvo, precipe, ecojn de bona, eleganta stilisto, kion niaj legantoj rimarkos unuavide. Ĉi sube ni donas la {{sic|pseudonimojn|pseŭdonimojn}} de l'aŭtoroj de la ses unuaj plej bonaj tradukoj kaj la raporton de la juĝintoj Sroj A. Caetano Coutinho, Geyer kaj Backheuser, pri la rezulto de l'Unua konkurso de la ''Brazila Klubo''. Jen estas: :1^a loko - Anch'io sono esperantista :2^a " - Sensperta Esperantisto :3^a " - Brian-Born :4^a " - Ni laboru kaj esperu :5^a " - Dankemo :6^a " - Eĉ guto malgranda k. t. p. <section end="Kroniko"/><noinclude><references/></noinclude> juerpogrv9x8lha4djn3hw4ijxbyebu 104 45142 126881 2026-09-17T16:19:48Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126881 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45143 126882 2026-09-17T16:20:03Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126882 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45144 126883 2026-09-17T16:20:19Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126883 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45145 126884 2026-09-17T16:20:30Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126884 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45146 126885 2026-09-17T16:21:07Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126885 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45147 126886 2026-09-17T16:21:16Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126886 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45148 126887 2026-09-17T16:21:24Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126887 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45149 126888 2026-09-17T16:21:33Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126888 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45150 126889 2026-09-17T16:21:58Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126889 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45151 126890 2026-09-17T16:22:10Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126890 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45152 126891 2026-09-17T16:22:23Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126891 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45153 126892 2026-09-17T16:23:20Z Castelobranco 7 /* Ne provlegita */ Kreis novan paĝon kun "1. Jaro Augusto N.° 5 Deribl. ☆ BRAZILA ☆ REVUO ESPERANTISTA MONATA MENSAL Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista ENHAVO (SUMARIO) Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj. Noto. La Unua Kongreso Brazila de Esperanto (honorata per la ĉeesto de I'Ministro de Internaferoj). Kroniko. La Tri Amikinoj (A. Duval kaj Couto Fernandes). Esperanto no Estrangeiro. Esperanto Praktika. ELDONO DE M. PIEDADE KAJ K.io Rua da Assemblea, 46 Rio de Janeiro BRAZILUJO" 126892 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Castelobranco" /></noinclude>1. Jaro Augusto N.° 5 Deribl. ☆ BRAZILA ☆ REVUO ESPERANTISTA MONATA MENSAL Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista ENHAVO (SUMARIO) Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj. Noto. La Unua Kongreso Brazila de Esperanto (honorata per la ĉeesto de I'Ministro de Internaferoj). Kroniko. La Tri Amikinoj (A. Duval kaj Couto Fernandes). Esperanto no Estrangeiro. Esperanto Praktika. ELDONO DE M. PIEDADE KAJ K.io Rua da Assemblea, 46 Rio de Janeiro BRAZILUJO<noinclude><references/></noinclude> 65i7e6l6sz3ethmexxx790a0u11et1f 126919 126892 2026-09-17T18:38:16Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126919 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude>{{rh|1^a Jaro|Aprilo|N.^o 1}} ---- {{f|BRAZILA|g=150%|c}} {{f|REVUO ESPERANTISTA|g=200%|c}} {{f|MONATA - MENSAL|c}} {{f|Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista|c}} {{---|100px}} {{f|'''ENHAVO (SUMARIO)'''|g=120%|c}} : Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj. : Noto. : [[La Unua Kongreso Brazila de Esperanto]] (honorata per la ĉeesto de l'Ministro de Internaferoj). : Kroniko. : La Tri Amikinoj (A. Duval kaj Couto Fernandes). : Esperanto no Estrangeiro. : [[Esperanto Praktika]]. {{---|200px}} {{f|ELDONO DE|g=100%|c}} {{f|'''M. PIEDADE KAJ K.^io'''|g=120%|c}} {{f|Rua da Assembléa, 46 - Rio de Janeiro|c}} {{f|'''--- BRAZILUJO ---'''|c}} Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista ENHAVO (SUMARIO)<noinclude><references/></noinclude> 81gqr5ema2e1rmhcjd7k2ezw09v1e3k 126921 126919 2026-09-17T18:38:33Z Castelobranco 7 126921 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude>{{rh|1^a Jaro|Aŭgusto|N.^o 5}} ---- {{f|BRAZILA|g=150%|c}} {{f|REVUO ESPERANTISTA|g=200%|c}} {{f|MONATA - MENSAL|c}} {{f|Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista|c}} {{---|100px}} {{f|'''ENHAVO (SUMARIO)'''|g=120%|c}} : Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj. : Noto. : [[La Unua Kongreso Brazila de Esperanto]] (honorata per la ĉeesto de l'Ministro de Internaferoj). : Kroniko. : La Tri Amikinoj (A. Duval kaj Couto Fernandes). : Esperanto no Estrangeiro. : [[Esperanto Praktika]]. {{---|200px}} {{f|ELDONO DE|g=100%|c}} {{f|'''M. PIEDADE KAJ K.^io'''|g=120%|c}} {{f|Rua da Assembléa, 46 - Rio de Janeiro|c}} {{f|'''--- BRAZILUJO ---'''|c}} Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista ENHAVO (SUMARIO)<noinclude><references/></noinclude> lnmh2l9ycvhmgddmjojtls2oukcevm6 126922 126921 2026-09-17T18:42:04Z Castelobranco 7 126922 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude>{{rh|1^a Jaro|Aŭgusto|N.^o 5}} ---- {{f|BRAZILA|g=150%|c}} {{f|REVUO ESPERANTISTA|g=200%|c}} {{f|MONATA - MENSAL|c}} {{f|Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista|c}} {{---|100px}} {{f|'''ENHAVO (SUMARIO)'''|g=120%|c}} : [[Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj]]. : Noto. : [[La Brazila Kongreso de Esperanto|La Unua Kongreso Brazila de Esperanto]] (honorata per la ĉeesto de l'Ministro de Internaferoj). : Kroniko. : La Tri Amikinoj (A. Duval kaj Couto Fernandes). : Esperanto no Estrangeiro. : [[Esperanto Praktika]]. {{---|200px}} {{f|ELDONO DE|g=100%|c}} {{f|'''M. PIEDADE KAJ K.^io'''|g=120%|c}} {{f|Rua da Assembléa, 46 - Rio de Janeiro|c}} {{f|'''--- BRAZILUJO ---'''|c}} Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista ENHAVO (SUMARIO)<noinclude><references/></noinclude> 6gyfqqutxnv4x728f5bpy5wa3ix0g1j 126954 126922 2026-09-18T01:04:35Z Castelobranco 7 126954 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude>{{rh|1^a Jaro|Aŭgusto|N.^o 5}} ---- {{f|BRAZILA|g=150%|c}} {{f|REVUO ESPERANTISTA|g=200%|c}} {{f|MONATA - MENSAL|c}} {{f|Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista|c}} {{---|100px}} {{f|'''ENHAVO (SUMARIO)'''|g=120%|c}} : [[Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj]]. : Noto. : '''[[La Brazila Kongreso de Esperanto|La Unua Kongreso Brazila de Esperanto]]''' (honorata per la ĉeesto de l'Ministro de Internaferoj). : [[Kroniko (Brazila Revuo Esperantista, Augŭsto 1907)|Kroniko]]. : [[La Tri Amikinoj]] (A. Duval kaj Couto Fernandes). : Esperanto no Estrangeiro. : [[Esperanto Praktika]]. {{---|200px}} {{f|ELDONO DE|g=100%|c}} {{f|'''M. PIEDADE KAJ K.^io'''|g=120%|c}} {{f|Rua da Assembléa, 46 - Rio de Janeiro|c}} {{f|BRAZILUJO|c}}<noinclude><references/></noinclude> 2hygkjoik93spnlpv6r17nthibq1r7b 104 45154 126894 2026-09-17T17:10:06Z Lepticed7 3194 /* Ne provlegita */ Kreis novan paĝon kun "<section begin="Pri Meksiklando"/>kondamnis kaj mortigis, sed kiamaniere! Unue, la registaraj soldatoj disŝiris lian karnon per fajropreniloj; poste fraprompis liajn ostojn kaj fine bruligis la restaĵojn. Belega, civiliza ago! Oni taksas dekdu milionoj la nombron de meksikanoj mortigitaj de hispanoj dum ilia trijarcenta regado. <section end="Pri Meksiklando"/> <section begin="Soermus en Leipzig"/>{{f|'''Soermus en Leipzig'''|g=150%|c}} En klasbatal... 126894 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Lepticed7" /></noinclude><section begin="Pri Meksiklando"/>kondamnis kaj mortigis, sed kiamaniere! Unue, la registaraj soldatoj disŝiris lian karnon per fajropreniloj; poste fraprompis liajn ostojn kaj fine bruligis la restaĵojn. Belega, civiliza ago! Oni taksas dekdu milionoj la nombron de meksikanoj mortigitaj de hispanoj dum ilia trijarcenta regado. <section end="Pri Meksiklando"/> <section begin="Soermus en Leipzig"/>{{f|'''Soermus en Leipzig'''|g=150%|c}} En klasbatalo ĉiuj kaj ĉiaj rimedoj taŭgas al revoluciulo, por malutili kaj fine frakasi la kapitalistan kontraŭulon. Tiom pli tiaj rimedoj, kies posedo plena kaj perfekta metus la pezoforton nepre en la manojn de venkanta proletaro, noblaj artoj kaj sprita penso. Ja, ni bone konscias, ĉar ni sentas ĝin ĉiupaŝe, ke en kapitalistaj landoj la burĝaro havas la monopolon sur ĉiujn havaĵojn kaj sur la tutan produktadon, inkluzive la art- kaj spiritproduktado restos kriplaĵo ĝis kiam ekposedos proletaro la ekonomian monopolon, forpelinte kapitalistan rabistaron. Tamen estus granda eraro, voli rezigni pro tiu ekkono je ĉiuj edukaj provoj inter nia klasanaro, eraro, kiu plej akre venĝus sin en la momento, kiam revolucio eksplodos en sia plej matura punkto kaj sukcesos forpreni per unu bato al burĝoj tiujn privilegiojn, kiujn ili posedas depost jarcentoj. Do per tiaj konsideroj ni SAT-anoj okupas nian lokon en klasbatala fronto, kune preparas novan socian konstruaĵon, metante teknikan ilon, la lingvon esperanto, je la servo de proletaro. Ni eĉ ja konscias, ke la sennacieca lingvo per si mem entenas econ revoluciigan. Do ni SAT-anoj plej bone ankaŭ povos juĝi pri la valoro distinga de revolucia ''muziko'' kiel ilo de klasbatalo, de klaseduko. Ekzistas ja muziko proleta, kiu vere kapablas unuigi nin en sento unueca, klaseca, kiu sennaciigas kiel la komuna lingvo, ĉar tia muziko estas altgrade komuna proleta lingvo. Certe, ne en ĉiu regiono oni samgrade kutimas <section end="Soermus en Leipzig"/><noinclude><references/></noinclude> 1jc1dahawtaaeyo5xtb7laqz2if36vn 0 45155 126907 2026-09-17T17:40:12Z Castelobranco 7 +1 126907 wikitext text/x-wiki <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf" from=6 to=11 onlysection="La Brazila Kongreso de Esperanto" prev="[[Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj]]" next="[[Kroniko (Brazila Revuo Esperantista, Augŭsto 1907)|Kroniko]]" header=1 /> [[Kategorio:Tekstoj de Brazila Esperantisto|Brazila Kongreso de Esperanto]] [[Kategorio:Tekstoj de 1907]] 0jq9eyz1f88spvpxmdel3is801aybl5 0 45156 126912 2026-09-17T17:56:17Z Castelobranco 7 +1 126912 wikitext text/x-wiki <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf" from=5 to=5 onlysection="Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj" next="[[La Brazila Kongreso de Esperanto]]" header=1 /> [[Kategorio:Tekstoj de Brazila Esperantisto|Kroniko 190708]] [[Kategorio:Tekstoj de 1907]] 3hiszogy6key8v4l1x7iqwskkfp21o4 126940 126912 2026-09-17T23:27:16Z Castelobranco 7 126940 wikitext text/x-wiki <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf" from=5 to=5 onlysection="Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj" next="[[La Brazila Kongreso de Esperanto]]" header=1 /> [[Kategorio:Tekstoj de Brazila Esperantisto|Al la Societoj kaj Grupoj brazilaj]] [[Kategorio:Tekstoj de 1907]] mujusc1gldnieoaq9b045xrqke05bks 104 45157 126914 2026-09-17T18:07:25Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126914 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|144}}</noinclude><section begin="Esperanto Praktika"/>La distancoj inter urboj, landoj kaj kontinentoj, iam nemezureblaj, igas pli kaj pli mallongaj, de kiam ni povas la horoj mezuri la vojoj tramaraj tiel facile kaj oportune, kiel la stratetoj de niaj urboj. Naturaj baroj, montaro kaj oceano, arbarego, klimato, jam tre malmulte genas la homojn, kaj tute jam ne estas la gravaj faktoroj, kiuj antaŭe difinis kaj fiksis la gentajn, la urbajn kaj landajn karakterojn ĉe la loĝantoj, kiuj senĉese penadas, kaj sukcese, liberigante de kunnaskitaj katenoj, progresante al la celo, supera, konscia vivado. Estas la puso de vivo disrompanta la sen vivajn murojn miljarajn. La homoj sin jetas unu kontraŭ la aliaj, sed pacemaj sin mem rekonante ĉe ĉiu fremdulo. Estas historia, nekontraŭstarebla emo al la unuiĝo, kiu animas la homojn kaj ili tiun ĉi realigas eĉ kontraŭvole, ne kiel utopion kriman, naskita de tirana perfortulo kronita. sed kiel funde sentatan bezonon de la tuta homaro propramove konstruante sian propran feliĉecon. Tial, nia lingvo nur kiam ni povas ĝin uzi buše en interparolado kun la fremduloj nin donas plenan kaj puran ĝojon. La unuan fojon, en nia lando, Esperanto servis por kompreniĝo inter diverslingvuloj, okaze de l'veno de nia samideano Paul Berthelot, kiu perlaborante sian vivon kiel kompoŝtisto travojaĝas la mondon, dissemante ĝermojn de sana entuziasmo por nia afero. Paul Berthelot parolas kelke da lingvoj, tamen ne la portugalan de kiu li ne komprenas eĉ unu frazon. kvankam li scias la hispanan, skribe al ĝi tre simila kaj por ni facilega... Ni estas, do, laŭvorte devigataj kun li paroli per la helpa lingvo, kaj kia intensiva gojo nin kaptas, kiam, ni, kiuj dum tiom da jaroj studas lingvojn poste taŭgaj apenaŭ por legado, tiel bone ''kapablas'' diri ĉion, ĉion, kion ni volas, rapide, korekte, per tiu mirinda Esperanto, lernita en iom da monatoj de liber-hora, kvazaŭluda laboro. Pri ĉiuj temoj ni babilas, seriozaj, premantaj, humoraĵoj, kaj tiel oni kutimas la orelojn al la sonoj amikaj de ''nia'' lingvo, ke oni, post disiĝo, ankoraŭ penas ilin reteni, kaj oni sentas vivan aŭdan impreson, kiel se ĉiuj preter-pasantoj ne jam parolus portugale sed ĉiuj nian, la ''naturan'' lingvon... Iafoje okazas, ke ni estas rondo da diverslingvuloj, italoj, hispanoj, francoj, kiuj, ĉiuj, pli-malpli bone parolas portugale, escepte Berthelot; tiam kvazaŭ nature oni parolas la helpan lingvon kaj, mirinde, post la unuaj momentoj, eĉ la personoj nesciantaj Esperanton ekdivenas kaj fine komprenas ĉion. Kiam oni ilin revidas... gramatikon de nia lingvo certege oni trovas en iliaj manoj. Kion ne faris longa serio da argumentoj, sola fakto palpebla tuj realigis. Jes, kiel la ''naturaj'' lingvoj, Esperanto precipe estas parolota, estas buŝa interkomprenilo.<section end="Esperanto Praktika"/><noinclude><references/></noinclude> 7mk70zghn7zhm121kgf0dgipym1i5db 104 45158 126915 2026-09-17T18:09:41Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126915 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|143}}</noinclude>---- <section begin="Esperanto Praktika"/>{{f|'''ESPERANTO PRAKTIKA'''|g=150%|c}} '''La utileco de Esperanto'''. Jam sufiĉege ni montris, en tiu ĉi fako, kiel multmaniere la internacia lingvo, de nun, treege helpas la homon en liaj kreskantaj rilatoj inter la plej diversaj landoj kaj rasoj. Dum longa tempo, oni certe preskaŭ nur skribe uzos la helpan idiomon, ĉu en komerco aŭ scienco, ĉu en ĉiuj aliaj ĉiam pli grandnombraj formoj de internacia vivado, tamen ja ne estos tia la ĉefa rolo de nia lingvo.<section end="Esperanto Praktika"/><noinclude><references/></noinclude> cx97a6hgar6ll1g9svyybl60mtk0lqi 0 45159 126916 2026-09-17T18:11:33Z Castelobranco 7 +1 126916 wikitext text/x-wiki <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf" from=19 to=20 onlysection="Esperanto Praktika" header=1 /> [[Kategorio:Tekstoj de Brazila Esperantisto|Esperanto Praktika]] [[Kategorio:Tekstoj de 1907]] 0jf9vwixyj7o855tqcesa2vo80icrmq 104 45160 126927 2026-09-17T19:39:06Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126927 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|136}}</noinclude>«Kvankam ĉiuj havas kelkajn erarojn, tamen la rezultato estas kontentiga. Ŝajnas al ni, ke la plej granda klopodo de la tradukintoj estis la elekto de konvena traduko por kelkaj vortoj, kiel ''aspero tojo, trovador, ronda, candido, batidos, aba, errante, encolhida'', kiujn ne enhavas niaj vortaroj en la senco kun kiuj ili aperas en la rakonto. Ni rimarkis, en la tradukoj, precipe la erarojn: malproprecon de elektitaj vortoj, mankon de akuzativo, trouzon kaj malbonuzon de akuzativo kun prepozicioj kaj verboj netransitivaj (''esti''), de sia, de el; ke anstataŭ kiu, havi kiel nepersona kaj kiel helpa verbo, k. c. Estas ankoraŭ citinda la uzadon de pasiva participo kun verboj, kiuj ĝin ne akceptas, ''kreskita, longiĝita'' anstataŭ ''kreskinta, longiĝinta'', ĉar kreski kaj longiĝi forigas la ideon de ''aganto'', ne estante do ia ''suferanto''. La verboj formitaj per ''iĝi'' (fariĝi) havas ĉiam aktivan participon, kies finiĝo estas ''iĝanta, iĝinta, iĝonta''. La rezultato estis, ni ripetas plene kontentiga. La konkursoj havas tiun bonan econ: ili devigas la konkurantoj labori, studadi, perfektiği en nia kara Esperanto». Al ''Brazila Klubo'' ni prezentas la plej korajn gratulojn pri lia fruktodona iniciato, kiu kredeblo estos baldaŭ imitata de niaj grupoj en la ŝtatoj. Malferminte la kuvertojn, kiuj enhavis la verajn nomojn de l'konkurantoj, la estraro de B. K. E. konstatis ke la premiitoj estas: :1^a João Keating, Campinas, esperantisto de du jaroj. :2^a Arlindo de Souza, Rio de Janeiro. :3^a E. St. Clair Hunter, Santos, esperantista de Junio 1906^a. Pri la tri aliaj la juĝinta komisiitaro opinias ilin indaj de honora cito. La premioj estis disdonataj ĉe festa kunveno de l' ''Brazila Kongreso de Esperanto''.<noinclude><references/></noinclude> 4l28yl9kv7qv2xl1vijrpzk37iq83qo 126928 126927 2026-09-17T19:51:08Z Castelobranco 7 126928 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|136}}</noinclude><section begin="Kroniko"/>«Kvankam ĉiuj havas kelkajn erarojn, tamen la rezultato estas kontentiga. Ŝajnas al ni, ke la plej granda klopodo de la tradukintoj estis la elekto de konvena traduko por kelkaj vortoj, kiel ''aspero tojo, trovador, ronda, candido, batidos, aba, errante, encolhida'', kiujn ne enhavas niaj vortaroj en la senco kun kiuj ili aperas en la rakonto. Ni rimarkis, en la tradukoj, precipe la erarojn: malproprecon de elektitaj vortoj, mankon de akuzativo, trouzon kaj malbonuzon de akuzativo kun prepozicioj kaj verboj netransitivaj (''esti''), de sia, de el; ke anstataŭ kiu, havi kiel nepersona kaj kiel helpa verbo, k. c. Estas ankoraŭ citinda la uzadon de pasiva participo kun verboj, kiuj ĝin ne akceptas, ''kreskita, longiĝita'' anstataŭ ''kreskinta, longiĝinta'', ĉar kreski kaj longiĝi forigas la ideon de ''aganto'', ne estante do ia ''suferanto''. La verboj formitaj per ''iĝi'' (fariĝi) havas ĉiam aktivan participon, kies finiĝo estas ''iĝanta, iĝinta, iĝonta''. La rezultato estis, ni ripetas plene kontentiga. La konkursoj havas tiun bonan econ: ili devigas la konkurantoj labori, studadi, perfektiği en nia kara Esperanto». Al ''Brazila Klubo'' ni prezentas la plej korajn gratulojn pri lia fruktodona iniciato, kiu kredeblo estos baldaŭ imitata de niaj grupoj en la ŝtatoj. Malferminte la kuvertojn, kiuj enhavis la verajn nomojn de l'konkurantoj, la estraro de B. K. E. konstatis ke la premiitoj estas: :1^a João Keating, Campinas, esperantisto de du jaroj. :2^a Arlindo de Souza, Rio de Janeiro. :3^a E. St. Clair Hunter, Santos, esperantista de Junio 1906^a. Pri la tri aliaj la juĝinta komisiitaro opinias ilin indaj de honora cito. La premioj estis disdonataj ĉe festa kunveno de l' ''Brazila Kongreso de Esperanto''. <section end="Kroniko"/><noinclude><references/></noinclude> mnxbtg7asll3vscaxut93hg5alvq2vd 104 45161 126929 2026-09-17T19:51:46Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126929 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|137}}</noinclude><section begin="Kroniko"/>'''S. Paŭlo''' — De nia fervora propagandisto en S. Paulo, Sro. Haroldo Amaral, ni ricevas la ĝojan sciigon pri la fondo de virina grupo en la ĉefurbo de l'progresema ŝtato samnoma. ''Matena Stelo'' estas la nomo elektita de niaj Sanpaŭlaj samidea­noj. Jen la estraro: Hon. prez.^ino: S.^ino Rosa Junck ; prez.^ino F.^ino Clara Augusta Bresser; sek.^ino: F.^ino Dirce do Amaral ; Kas.^ino: F.^ino Maria da Annunciação Lima. Sidejo: Avenida da Intendencia n. 193. Multe ni atendas de l'agado de la virinoj por la enkonduko de Esperanto en Brazilujo, kaj ni kore gratulas la esperantis­tinoj de ''Matena Stelo'' pro la fruktodona iniciativo. Alia grupo, speciale por katolikoj, ''Espero Katolika'', estas nun plene organizita kio pruvas samtempe, ke Esperanto estas vere neŭtra ilo por ĉiuj ideoj aŭ interesoj kaj, ke niaj sanpaŭlaj katolikoj estas pli akravidaj kaj progresamaj ol Sro. A. C. Fe­liĉe nesame al Sro. A. C. pensas lia moŝto kardinala kaj la inte­ligenta sekretario de la ĉefepiskopo de Rio de Janeiro, la abato Benedito Marino. Jen la estraro de ''Espero Katolika''; Hon. prez.: L. L. Zame­nhof, Abato E. Peltier kaj Everardo Backeuser. Prez.: Haroldo Amaral ; 1^a Sek.: J. F. de Assumpção J.^or; 2^a Sek.: Adolfo Ro­drigues; Kas.: Mariano Gotti. Fondita je la 21^a de Julio, ĝi enhavas jam tridek anojn. {{---|20%}} <section end="Kroniko"/> <section begin="La tri amikinoj"/>{{f|'''LA TRI AMIKINOJ'''|g=150%|c}} {{f|(Verkis {{etmajuskloj|Armando Duval}})|g=100%|c}} La proksiman printempon ni nin renkontos ree en ĉi-tiu sama loko, ĉe l'ombro dc liu ĉi flora jasmenujo. Kaj ili foriris. Pasis la sunoj kaj la lunbriloj de vintro. La arboj komen­cis ornamiĝi kaj la lomciroj ekmalfermis siajn unuajn burĝo­nojn. <section end="La tri amikinoj"/><noinclude><references/></noinclude> nqmu9ftdvtwuyr0npzspfn8u4kaiztl 126934 126929 2026-09-17T23:04:37Z Castelobranco 7 126934 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|137}}</noinclude><section begin="Kroniko"/>'''S. Paŭlo''' — De nia fervora propagandisto en S. Paulo, Sro. Haroldo Amaral, ni ricevas la ĝojan sciigon pri la fondo de virina grupo en la ĉefurbo de l'progresema ŝtato samnoma. ''Matena Stelo'' estas la nomo elektita de niaj Sanpaŭlaj samidea­noj. Jen la estraro: Hon. prez.^ino: S.^ino Rosa Junck ; prez.^ino F.^ino Clara Augusta Bresser; sek.^ino: F.^ino Dirce do Amaral ; Kas.^ino: F.^ino Maria da Annunciação Lima. Sidejo: Avenida da Intendencia n. 193. Multe ni atendas de l'agado de la virinoj por la enkonduko de Esperanto en Brazilujo, kaj ni kore gratulas la esperantis­tinoj de ''Matena Stelo'' pro la fruktodona iniciativo. Alia grupo, speciale por katolikoj, ''Espero Katolika'', estas nun plene organizita kio pruvas samtempe, ke Esperanto estas vere neŭtra ilo por ĉiuj ideoj aŭ interesoj kaj, ke niaj sanpaŭlaj katolikoj estas pli akravidaj kaj progresamaj ol Sro. A. C. Fe­liĉe nesame al Sro. A. C. pensas lia moŝto kardinala kaj la inte­ligenta sekretario de la ĉefepiskopo de Rio de Janeiro, la abato Benedito Marino. Jen la estraro de ''Espero Katolika''; Hon. prez.: L. L. Zame­nhof, Abato E. Peltier kaj Everardo Backeuser. Prez.: Haroldo Amaral ; 1^a Sek.: J. F. de Assumpção J.^or; 2^a Sek.: Adolfo Ro­drigues; Kas.: Mariano Gotti. Fondita je la 21^a de Julio, ĝi enhavas jam tridek anojn. {{---|20%}} <section end="Kroniko"/> <section begin="La Tri Amikinoj"/>{{f|'''LA TRI AMIKINOJ'''|g=150%|c}} {{f|(Verkis {{etmajuskloj|Armando Duval}})|g=100%|c}} La proksiman printempon ni nin renkontos ree en ĉi-tiu sama loko, ĉe l'ombro dc liu ĉi flora jasmenujo. Kaj ili foriris. Pasis la sunoj kaj la lunbriloj de vintro. La arboj komen­cis ornamiĝi kaj la lomciroj ekmalfermis siajn unuajn burĝo­nojn. <section end="La Tri Amikinoj"/><noinclude><references/></noinclude> 52ozpctnd127v2non6ynpzffce863gr 104 45162 126932 2026-09-17T22:54:37Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126932 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|138}}</noinclude><section begin="La tri amikinoj"/>Revenis la printempo, kaj kune kun ĝi la tri amikinoj, kiuj kunvenis ree ĉe l'ombro dc la sama flora jasmenujo. — Preskaŭ mi ne havus plu la plezuron vin kisi, bonaj ami­kinoj, diris Feliĉeco, belega fraŭlino dek-kvinjara. Ĉiuj min deziris, kaj malfacile mi liberiĝis je la trudemuloj. Mi multe iradis kaj nenian palacon mi eltrovis, kiu min altirus. Tedon en ĉio. Kaj ĉie hipokritecon kaj malbonecon, kaŝemon kaj ŝajnon. Mi preferis reveni. — Post bone amindumita kaj delogita mi vidiĝis forlasita de juna poeto, al kiu mi jam dediĉis iam afekton ! interrompis Fantazio, la kunulino ne malpli bela kaj ne malpli juna. Dum la revoj de junulo plenigis lian cerbon, dum li sentis en sia koro la dolĉajn ekcitojn de Amo — estis lia plej granda ple­zuro havi min siaflanke. Poste alvenis al li la elreviĝo, kaj neniam plu li min volis... neniam plu — Mi estis pli feliĉa, diris fine Saŭdado, modesta infanino kun malligitaj haroj kaj tre blanka epidermo. Ĉie mi trovis bonakcepton kaj karesojn. De la palaco ĝis la dometo... en la monto, en la kortego, en la kamparo, ĉu la suno orumis la foliojn, ĉu la lumo purigis la sterkon. Kaj estis ĝuste en la silento, kiam mi sentis pli bone... en loko kie oni ne parolas kaj, kie, tamen, ĉio estis elokventa. Kie estis? demandis la du samtempe. Ha! tien ne povos eniri miaj karaj amikinoj... ĉi estis en la tombejo. {{dekstre|(''Tradukis'' {{majusklaj|Couto Fernandes}}).}} {{---|20%}} <section end="La tri amikinoj"/><noinclude><references/></noinclude> 4w4vqpdgrxtwv5p92x0k12vf75ouu7i 126933 126932 2026-09-17T22:56:12Z Castelobranco 7 126933 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|138}}</noinclude><section begin="La tri amikinoj"/>Revenis la printempo, kaj kune kun ĝi la tri amikinoj, kiuj kunvenis ree ĉe l'ombro dc la sama flora jasmenujo. — Preskaŭ mi ne havus plu la plezuron vin kisi, bonaj ami­kinoj, diris Feliĉeco, belega fraŭlino dek-kvinjara. Ĉiuj min deziris, kaj malfacile mi liberiĝis je la trudemuloj. Mi multe iradis kaj nenian palacon mi eltrovis, kiu min altirus. Tedon en ĉio. Kaj ĉie hipokritecon kaj malbonecon, kaŝemon kaj ŝajnon. Mi preferis reveni. — Post bone amindumita kaj delogita mi vidiĝis forlasita de juna poeto, al kiu mi jam dediĉis iam afekton ! interrompis Fantazio, la kunulino ne malpli bela kaj ne malpli juna. Dum la revoj de junulo plenigis lian cerbon, dum li sentis en sia koro la dolĉajn ekcitojn de Amo — estis lia plej granda ple­zuro havi min siaflanke. Poste alvenis al li la elreviĝo, kaj neniam plu li min volis... neniam plu — Mi estis pli feliĉa, diris fine Saŭdado, modesta infanino kun malligitaj haroj kaj tre blanka epidermo. Ĉie mi trovis bonakcepton kaj karesojn. De la palaco ĝis la dometo... en la monto, en la kortego, en la kamparo, ĉu la suno orumis la foliojn, ĉu la lumo purigis la sterkon. Kaj estis ĝuste en la silento, kiam mi sentis pli bone... en loko kie oni ne parolas kaj, kie, tamen, ĉio estis elokventa. Kie estis? demandis la du samtempe. Ha! tien ne povos eniri miaj karaj amikinoj... ĉi estis en la tombejo. {{dekstre|(''Tradukis'' {{etmajuskloj|Couto Fernandes}}).}} {{---|20%}}<section end="La tri amikinoj"/><noinclude><references/></noinclude> pwagy7htke7cdcxhip8dthe7oubkezc 126935 126933 2026-09-17T23:04:57Z Castelobranco 7 126935 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|138}}</noinclude><section begin="La Tri Amikinoj"/>Revenis la printempo, kaj kune kun ĝi la tri amikinoj, kiuj kunvenis ree ĉe l'ombro dc la sama flora jasmenujo. — Preskaŭ mi ne havus plu la plezuron vin kisi, bonaj ami­kinoj, diris Feliĉeco, belega fraŭlino dek-kvinjara. Ĉiuj min deziris, kaj malfacile mi liberiĝis je la trudemuloj. Mi multe iradis kaj nenian palacon mi eltrovis, kiu min altirus. Tedon en ĉio. Kaj ĉie hipokritecon kaj malbonecon, kaŝemon kaj ŝajnon. Mi preferis reveni. — Post bone amindumita kaj delogita mi vidiĝis forlasita de juna poeto, al kiu mi jam dediĉis iam afekton ! interrompis Fantazio, la kunulino ne malpli bela kaj ne malpli juna. Dum la revoj de junulo plenigis lian cerbon, dum li sentis en sia koro la dolĉajn ekcitojn de Amo — estis lia plej granda ple­zuro havi min siaflanke. Poste alvenis al li la elreviĝo, kaj neniam plu li min volis... neniam plu — Mi estis pli feliĉa, diris fine Saŭdado, modesta infanino kun malligitaj haroj kaj tre blanka epidermo. Ĉie mi trovis bonakcepton kaj karesojn. De la palaco ĝis la dometo... en la monto, en la kortego, en la kamparo, ĉu la suno orumis la foliojn, ĉu la lumo purigis la sterkon. Kaj estis ĝuste en la silento, kiam mi sentis pli bone... en loko kie oni ne parolas kaj, kie, tamen, ĉio estis elokventa. Kie estis? demandis la du samtempe. Ha! tien ne povos eniri miaj karaj amikinoj... ĉi estis en la tombejo. {{dekstre|(''Tradukis'' {{etmajuskloj|Couto Fernandes}}).}} {{---|20%}}<section end="La Tri Amikinoj"/><noinclude><references/></noinclude> q2ar79ppjtx8023j9lalj8tnplx3sop 0 45163 126936 2026-09-17T23:05:55Z Castelobranco 7 +1 126936 wikitext text/x-wiki <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf" from=13 to=14 onlysection="La Tri Amikinoj" prev="[[Kroniko (Brazila Revuo Esperantista, Augŭsto 1907)|Kroniko]]" header=1 /> [[Kategorio:Tekstoj de Brazila Esperantisto|Tri Amikinoj]] [[Kategorio:Tekstoj de 1907]] 73wbeao7uw21cjupxebekcqsxilblvo 0 45164 126937 2026-09-17T23:09:31Z Castelobranco 7 +1 126937 wikitext text/x-wiki <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf" from=11 to=13 onlysection="Kroniko" prev="[[La Brazila Kongreso de Esperanto]]" next="[[La Tri Amikinoj]]" header=1 /> [[Kategorio:Tekstoj de Brazila Esperantisto|Tri Amikinoj]] [[Kategorio:Tekstoj de 1907]] jz2ilbj0uk4l2ajz8036y5gtqhwtm99 126938 126937 2026-09-17T23:25:43Z Castelobranco 7 126938 wikitext text/x-wiki <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf" from=11 to=13 onlysection="Kroniko" prev="[[La Brazila Kongreso de Esperanto]]" next="[[La Tri Amikinoj]]" header=1 /> [[Kategorio:Tekstoj de Brazila Esperantisto|Kroniko 190708]] [[Kategorio:Tekstoj de 1907]] h1xvqft30suwmqgitd807gli87adkf5 0 45165 126941 2026-09-17T23:33:23Z Castelobranco 7 +1 126941 wikitext text/x-wiki <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf" header=1 /> <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf" from=5 to=5 /> <pages index="Brazila Revuo Esperantista - Aŭgusto 1907.pdf" from=6 to=14 /> [[Kategorio:Brazila Esperantisto|190708]] [[Kategorio:Verkoj de 1907]] pm7w3miyrco6tbyrq150t2kz4btvm3a 106 45166 126942 2026-09-18T00:19:47Z Castelobranco 7 +1 126942 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Tipo=journal |Titolo=[[Brazila Revuo Esperantista]], [[Brazila Esperantisto/Septembro 1907|Septembro 1907]] |Subtitolo= |Volumo= |Aŭtoro= |Tradukinto= |Redaktoro=Alberto Alvares F. Vieira; Reynaldo F. Geyer; Everardo Backheuser |Antaŭparolisto= |Lingvo= |Eldonejo=M. Piedade kaj K-io |Eldona_loko=Rio-de-Ĵanejro, Brazilo |Jaro=1907 |Fonto= |Bildo=1 |Serio={{Serio/Brazila Esperantisto}} |Paĝoj=<pagelist /> |Enhavo= |Rimarkoj= |Vikifontaro_Traduko=false }} [[Kategorio:Indeksoj - Brazila Esperantisto]] pau5qvk0n0v0k3ay3ae28z1fsxp0x95 106 45167 126943 2026-09-18T00:21:34Z Castelobranco 7 +1 126943 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Tipo=book |Titolo=[[Brazila Revuo Esperantista]], [[Brazila Esperantisto/Oktobro 1907| Oktobro 1907]] |Subtitolo= |Volumo= |Aŭtoro= |Tradukinto= |Redaktoro=Alberto Alvares F. Vieira; Reynaldo F. Geyer; Everardo Backheuser |Antaŭparolisto= |Lingvo= |Eldonejo=M. Piedade kaj K-io |Eldona_loko=Rio-de-Ĵanejro, Brazilo |Jaro=1907 |Fonto=pdf |Bildo=1 |Serio={{Serio/Brazila Esperantisto}} |Paĝoj=<pagelist /> |Enhavo= |Rimarkoj= |Vikifontaro_Traduko=false }} [[Kategorio:Indeksoj - Brazila Esperantisto]] 6p6sgn28vl3ay7ms0qje6037xxh2bby 106 45168 126944 2026-09-18T00:22:58Z Castelobranco 7 +1 126944 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Tipo=journal |Titolo=[[Brazila Revuo Esperantista]], [[Brazila Esperantisto/Novembro-Decembro 1907|Novembro-Decembro 1907]] |Subtitolo= |Volumo= |Aŭtoro= |Tradukinto= |Redaktoro=Alberto Alvares F. Vieira; Reynaldo F. Geyer; Everardo Backheuser |Antaŭparolisto= |Lingvo= |Eldonejo=M. Piedade kaj K-io |Eldona_loko=Rio-de-Ĵanejro, Brazilo |Jaro=1907 |Fonto=pdf |Bildo=1 |Serio={{Serio/Brazila Esperantisto}} |Paĝoj=<pagelist /> |Enhavo= |Rimarkoj= |Vikifontaro_Traduko=false }} [[Kategorio:Indeksoj - Brazila Esperantisto]] gfo5t22itwzpof37f15cxbbzuln156n 104 45169 126945 2026-09-18T00:25:11Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126945 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45170 126946 2026-09-18T00:26:13Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126946 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45171 126947 2026-09-18T00:39:00Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126947 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45172 126948 2026-09-18T00:39:23Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126948 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45173 126949 2026-09-18T00:40:08Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126949 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45174 126950 2026-09-18T00:40:22Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126950 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45175 126951 2026-09-18T00:48:53Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ +1 126951 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude>{{f|1907|c}} {{rh|1^a Jaro|Novembro-Decembro|N.^o 8-9}} ---- {{f|☆ BRAZILA ☆|g=150%|c}} {{f|REVUO ESPERANTISTA|g=200%|c}} {{f|MONATA - MENSAL|c}} {{f|'''Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista'''|c}} {{---|100px}} {{f|'''ENHAVO (SUMARIO)'''|g=120%|c}} :Avizo. :Pri la ĵusaj okazintajoj. :Projekto pri Lingva Komitato. :La Kvaro por la Kvara. :Al la Amerikaj Grupoj, :Esperanto no Estrangeiro. :La araŭkana numerado kaj la esperanta — L. Sepulvedra Cuadra. :Bibliografio. {{---|200px}} {{f|Sidejo de la Brazila Ligo Esperantista.|g=120%|c}} {{f|Largo S. Francisco, 4, sobrado — Rio de Janeiro|g=80%|c}} {{f|BRAZILUJO|g=120%|c}}<noinclude><references/></noinclude> roe5rsja62qveidei4y9w91idgk93xi 104 45176 126952 2026-09-18T00:55:07Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ +1 126952 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude>{{rh|1^a Jaro|Oktobro|N.^o 7}} ---- {{f|☆ BRAZILA ☆|g=150%|c}} {{f|REVUO ESPERANTISTA|g=200%|c}} {{f|MONATA - MENSAL|c}} {{f|'''Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista'''|c}} {{---|100px}} {{f|'''ENHAVO'''|g=120%|c}} :Brazila Ligo Esperantista : ::Parto oficiala. ::Alvoko. ::Cursos por correspondencia. :3^o Congresso Universal de Esperanto. :Batalo de genio - Antono Klas :Kroniko :Esperanto praktika. :Humoraĵoj. :Bibliografio. {{---|200px}} {{f|ELDONO DE|g=100%|c}} {{f|'''M. PIEDADE KAJ K.^io'''|g=120%|c}} {{f|Rua da Assembléa, 46 - Rio de Janeiro|c}} {{f|BRAZILUJO|c}}<noinclude><references/></noinclude> 79e1x74olsuwjuook6crhkf7n145foe 104 45177 126953 2026-09-18T01:00:32Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126953 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude>{{rh|1^a Jaro|Septembro|N.^o 6}} ---- {{f|☆ BRAZILA ☆|g=150%|c}} {{f|REVUO ESPERANTISTA|g=200%|c}} {{f|MONATA - MENSAL|c}} {{f|'''Organo Oficiala de Brazila Ligo Esperantista'''|c}} {{---|100px}} {{f|ENHAVO (SUMARIO)|g=120%|c}} :Parto oficiala de la Ligo. :La Tria Universala Kongreso. :Soneto - (Luiz de Camões kaj Daltro Santos). :Kroniko. :L'Amo de l'floroj - Murilo Furtado. :Esperanto no Estrangeiro :Esperanto Praktika. :Humoraĵoj. :Lingvaj aferoj kaj bibliografio. {{---|200px}} {{f|ELDONO DE|g=100%|c}} {{f|'''M. PIEDADE KAJ K.^io'''|g=120%|c}} {{f|Rua da Assembléa, 46 - Rio de Janeiro|c}} {{f|BRAZILUJO|c}}<noinclude><references/></noinclude> 0hb2vty3ixrbn4gz4pr6b5qje68rw7a 104 45178 126955 2026-09-18T01:08:10Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126955 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45179 126956 2026-09-18T01:08:22Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126956 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45180 126957 2026-09-18T01:08:34Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126957 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45181 126958 2026-09-18T01:58:52Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126958 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" />{{c|147}}</noinclude><noinclude><references/></noinclude> 37253gu2qtb761mpk5gipck9gvcid8s 104 45182 126959 2026-09-18T02:06:05Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126959 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|130}}</noinclude><section begin="Soneto"/>{{f|SONETO|g=150%|c}} {{dekstre|(DE LUIZ DE CAMÕES)}} {{Bloko centre/s}}<poem> Labonon, patron de Rakel’, Jakobo, Kiel paŝtisto servis dum sep jaroj, Tamen la patron li ne servis, servis Rakelon, ĉar li volis ŝin atingi. La tagojn, esperante solan tagon, Pasigis li kontenta ŝin rigardi ; Tamen la patr'al li ruze prezentis {{sic|Anstatarŭe|Anstataŭe}} Rakel’ ŝian fratinon. Sed ĉar li vidis, ke per vola trompo Oni la paŝtistinon al li neis Kiel se vere li ne ŝin meritus, Nove sep jarojn li servante diris ; «Mi servus plu, se estus ne la viv’ «Tiel malgranda por grandega amo.» </poem>{{Bloko centre/e}} {{f|''Tradukis'' {{Etmajuskloj|Daltro Santos}}.|align=right}} <section end="Soneto"/><noinclude><references/></noinclude> 47notn3gps9yxyv7poiu9omu1l0good 126960 126959 2026-09-18T02:06:26Z Castelobranco 7 126960 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|148}}</noinclude><section begin="Soneto"/>{{f|SONETO|g=150%|c}} {{dekstre|(DE LUIZ DE CAMÕES)}} {{Bloko centre/s}}<poem> Labonon, patron de Rakel’, Jakobo, Kiel paŝtisto servis dum sep jaroj, Tamen la patron li ne servis, servis Rakelon, ĉar li volis ŝin atingi. La tagojn, esperante solan tagon, Pasigis li kontenta ŝin rigardi ; Tamen la patr'al li ruze prezentis {{sic|Anstatarŭe|Anstataŭe}} Rakel’ ŝian fratinon. Sed ĉar li vidis, ke per vola trompo Oni la paŝtistinon al li neis Kiel se vere li ne ŝin meritus, Nove sep jarojn li servante diris ; «Mi servus plu, se estus ne la viv’ «Tiel malgranda por grandega amo.» </poem>{{Bloko centre/e}} {{f|''Tradukis'' {{Etmajuskloj|Daltro Santos}}.|align=right}} <section end="Soneto"/><noinclude><references/></noinclude> acpejpme9o5q7h0a4a0wbkkmsk0xnvy 104 45183 126961 2026-09-18T02:18:26Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126961 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|149}}</noinclude><section begin="Kroniko"/>{{f|'''Kroniko'''|g=200%}} '''Portugalujo''' - En tiu ĉi lando fine komenciĝas vera propagando. Tion ĝoje ni vidis el pago de l' ''Mensageiro'' de {{sic|Lisabono|Lisbono}}, kiu sciigas {{sic|ĝianjn|ĝiajn}} legantojn pri la movado de Esperanto kaj pri la Kongreso de Kambriĝo. La ''Mensageiro'' enpresis gravuron kun la portretoj de l' premiitoj de l' «unua kurso de Esperanto en Portugallando», kies direktoro estas Sro. Rodolfo Horner Y. M. C. A., kaj kiuj estas laŭvice: Eduardo A. dos Santos, Delfim C. Peru, Luciano P. da Silva kaj António R. Moderno Jr. La premioj estis donacitaj de Sroj Luiz R. Aymé (konsulo U. S. o. N. A.) kaj F. L. Middleton. La dua paĝo enhavas la gramatikon de Esperanto, historiaj notetoj kaj traduko de la «unua psalmo». Estas anoncita la malfermo de du kursoj ĉe ''União Christã da Mocidade, rua das Gaivotas 6, ao Conde Barão, Lisboa'', je la 4^a de Oktobro. Al la agemaj amikoj de Lisabono plej koran saluton, kaj ĉiam antaŭen ! '''Migranta Gazeto'''- Aperis jam 3 numeroj de tiu mane skribita revueto rondiranta, kiuj vizitas la grupojn de Brazillando. Tre lerte redaktata ĝi estas vere interesa. Jen la administrantoj: :Red^o. Hermani Mendes; Dir^o. Alekso Fanzeres; Sek^o.: B. Faria; Sek.^ino Jozefa Fanzeres; Kas^o. J. M. dos Santos F^o. :Desegnisto : Levino Fanzeres. :Redaktejo : r. Senador Dantas 42. '''Niteroi''' - Tuj post la fermo de l'Kongreso, niaj niteroiaj samideanoj denove moviĝas. La grupo preskaŭ mortanta, kunvenis kaj prenis kelkajn gravajn decidojn, kies la ĉefa estas sendube la organizado de novaj kursoj.<section end="Kroniko"/><noinclude><references/></noinclude> puneujkdre7cqfajwmzmpr30r04xhmm 126962 126961 2026-09-18T02:19:07Z Castelobranco 7 126962 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|149}}</noinclude><section begin="Kroniko"/>{{f|'''Kroniko'''|g=200%}} '''Portugalujo''' - En tiu ĉi lando fine komenciĝas vera propagando. Tion ĝoje ni vidis el pago de l' ''Mensageiro'' de {{sic|Lisabono|Lisbono}}, kiu sciigas {{sic|ĝianjn|ĝiajn}} legantojn pri la movado de Esperanto kaj pri la Kongreso de Kambriĝo. La ''Mensageiro'' enpresis gravuron kun la portretoj de l' premiitoj de l' «unua kurso de Esperanto en Portugallando», kies direktoro estas Sro. Rodolfo Horner Y. M. C. A., kaj kiuj estas laŭvice: Eduardo A. dos Santos, Delfim C. Peru, Luciano P. da Silva kaj António R. Moderno Jr. La premioj estis donacitaj de Sroj Luiz R. Aymé (konsulo U. S. o. N. A.) kaj F. L. Middleton. La dua paĝo enhavas la gramatikon de Esperanto, historiaj notetoj kaj traduko de la «unua psalmo». Estas anoncita la malfermo de du kursoj ĉe ''União Christã da Mocidade, rua das Gaivotas 6, ao Conde Barão, Lisboa'', je la 4^a de Oktobro. Al la agemaj amikoj de Lisabono plej koran saluton, kaj ĉiam antaŭen ! '''Migranta Gazeto'''- Aperis jam 3 numeroj de tiu mane skribita revueto rondiranta, kiuj vizitas la grupojn de Brazillando. Tre lerte redaktata ĝi estas vere interesa. Jen la administrantoj: :Red^o. Hermani Mendes; Dir^o. Alekso Fanzeres; Sek^o.: B. Faria; Sek.^ino Jozefa Fanzeres; Kas^o. J. M. dos Santos F^o. :Desegnisto : Levino Fanzeres. :Redaktejo : r. Senador Dantas 42. '''Niteroi''' - Tuj post la fermo de l'Kongreso, niaj niteroiaj samideanoj denove moviĝas. La grupo preskaŭ mortanta, kunvenis kaj prenis kelkajn gravajn decidojn, kies la ĉefa estas sendube la organizado de novaj kursoj.<section end="Kroniko"/><noinclude><references/></noinclude> bxxtqj0z9lnly41gewtrjt0z26f5ivt 104 45184 126963 2026-09-18T02:26:34Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126963 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude><section begin="Kroniko"/>La malfermo de la unua okazis la 7^an de Aŭgusto, antaŭ multenumbra kaj elektita ĉeestantaro. La profesoro estas Sro Backeuser. La grupo disdonos en la fino de l'kursoj premiojn al plej bonaj lernantoj. Sekvinda ekzemplo por la aliaj grupoj! La grupo ankaŭ decidis eldoni la himnon, kiun Sr^o. Gurgulino de Souza, tre estimata muzikisto, verkis por la ''Espero'' de Dr^o. Zamenhof. Tiu himno, kies muziko estas sendube multe pli bena ol tiu de Sr^o. Du Menil, estis kantita de la niteroiaj geesperantistoj en la unua festo de l'Grupo, la pasintan jaron. Krom tio, la grupo aranĝos temanĝojn ĉe la hejmo de ĉiu estrarano ĉiudusemajne, por praktiki la interparoladon kaj pligrandigi la emon por nia lingvo...manĝante dolĉaĵojn. La du unuaj tefestenoj okazis ĉe Sr^o. Caetano Junior kaj Paiva Araujo. '''Santa Catarina''' - Kiam la Eŭropanoj volas montri la disvastigon de Esperanto, ili skribas ke «eĉ en Sudameriko» ĝi estas konata, ĉar por ili niaj landoj estas preskaŭ la mondlimo. Ni Rianoj ankaŭ povas diri ke Esperanto jam estas konata «eĉ en Lages de S.^a Catarina». Efektive tio okazas. Tie estas unu el la plej fervoraj samideanoj nia kara amiko la dentisto Benjamin Camozato «esperantisto ĝis la dentoj», kiu propagandas nian lingvon per la pero de ''Região Serrana'', loka jurnalo favora al nia Ideo. Camozato jam malfermis kurson kaj ĉiusemajne li publikigas la lecionojn en la jurnalo tiea. Trebaldaŭ fondiĝos nova grupo aŭ societo. Antaŭen, ĉiam antaŭen! En '''Campinas''', Sr^o. Keating jam malfermis du novajn kursojn. Mankas al ni pli detalajn informojn. '''Nova kurso''' - Ĉar la kurso, kiu estas farata de Snro. A. Couto Fernandes, la nuna prezidanto de l'«Brazila Klubo», en la lernejo «Senador Correia» donis bonan rezultaton, li malfermis novan senpagan kurson en la sama lernejo. Tiu kurso, en kiu jam sin enskribis multe da personoj funkciados ĉiujaŭde, je la duono post la sepa nokte.<section end="Kroniko"/><noinclude><references/></noinclude> qylvtteotlt8cv6utyttijq8ey4rf9q 3 45185 126965 2026-09-18T02:30:23Z Max 4768 Max movis paĝon [[Uzanto-Diskuto:SHB2000]] al [[Uzanto-Diskuto:SHB]]: Automatically moved page while renaming the user "[[Special:CentralAuth/SHB2000|SHB2000]]" to "[[Special:CentralAuth/SHB|SHB]]" 126965 wikitext text/x-wiki #ALIDIREKTI [[Uzanto-Diskuto:SHB]] 6dtqk04uumasg457jl3aozqkxu4omj0 104 45186 126966 2026-09-18T02:32:47Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126966 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|151}}</noinclude><section begin="Kroniko"/>Prezidis la malfermon Dro. Ubaldino do Amaral, granda amiko de Esperanto kaj unu el la direktantoj de l' «Sociedade Promotora de Instrucção». Ni deziras ke Snro. C. Fernandes bone sukcesu en sia nova kurso. '''Esperanto kaj la Berlitza Metodo''' - Post longa malhelpo kaj eĉ moko al Esperanto, fine la Akademio de Vivaj Lingvoj laŭ la Berlitza metodo decidis enkonduki nian idiomon en ĝiajn kursojn. La direktoro nuna, So Clavaud, tre inteligenta homo, invitis nian amikon Bertelot, kiu estas en Rio, fari kurson praktikan. Ĝi-plene sukcesis. Post du monatoj de lernado, la novaj esperantistoj jam bone balilas. Certe nia agemega kunbatalanto franca malfermos novajn kursojn. '''Aracaju''' - Sro. Othoniel Montalvão Amado sciigas nin pri la fondo de nova grupo nomata ''Klubo Esperanto'' em Aracajú, ĉefurbo de l' Ŝtato de Sergipe. La nova societo estos direktata de la jena estraro: Dr. Alcibiades Corrêa Paes, prezidanto; Dr. Candido Costa Pinto, vic-prezidanto; Othoniel Montalvão Amado, 1^o sekretario; Leoncio Contreiras Fontes, 2^o sekretario; José Monteiro da Silveira, kasisto; Arthur Fontes, parolisto; Zacharias Corrêa Paes, bibliotekisto. Estra konsilio : Alberto Passos, João Rodrigues da Costa Doria, Mario Passos, Dacio Mello, Celecino Alves de Oliveira Filho. '''La plej malnova esperantisto'''. - Pri tiu enketo malfermita de B. R. E. ni ricevis de Sro. A. Caetano Coutinho la jenan sciigon: «En sia artikolo, Sro. Hernani Mendes ''ne diris'', ke mi estas la unua esperantisto brazila, ne; li nur citis mian nomon, kiel tiun de «''unu el la plej'' malnovaj brazilaj esperantistoj». Vere, sincere mi diras al vi, ke mi ankaŭ konsideras Sron. Baggi de Araujo kiel la unuan brazilan esperantiston. Mi neniam forgesos, ke al li mi ŝuldas mian esperantistiĝon. Dume<section end="Kroniko"/><noinclude><references/></noinclude> 0ewqc59i0pcpxesc0qxj177yzco2qko 104 45187 126967 2026-09-18T02:55:40Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126967 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|152}}</noinclude><section begin="Kroniko"/>por helpi la klarigon de l'afero, mi informas vin pri la sekvanto: Dum 1897.^a jaro, Lingvo Internacia jam havis abonanton en Santos, Sro. F. P. Machado Reis, kaj Sro. K. Ostaniević korespondis kun Sro. F. da Silva, de S. Feliciano. Mi ne scias ĉu ili estas braziloj. >> Pri tiu lasta ni povas aldoni, ke tre kredeble li estis esperantistigita de Sr. Valdomiro Lorenz, ĉeĥa esperantisto loĝanta en S. Feliciano de la jaro 1896.^a Estas jam trovita, do, la postsignon de l'unua brazila esperantisto, kaj de Sro. Lorenz ni atendas pluajn sciigojn pri la afero. <section end="Kroniko"/><noinclude><references/></noinclude> 76tc51ke0cweto8twye0kj9m0arqnqo 104 45188 126968 2026-09-18T02:55:55Z Castelobranco 7 /* Sen teksto */ 126968 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Castelobranco" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> d8ve70t6a60h3phb434e3gwqsbxlkt4 104 45189 126969 2026-09-18T03:03:50Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ +1 126969 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" />{{c|154}}</noinclude><section begin="L'aromo de l'floroj"/>{{f|'''L'aromo de l'floroj'''|g=150%|c}} Zelio, ĉarma kuzino de Jozečjo, jam de longe deziradis ekscii la kialon de kelkaj aferoj, kiuj turmentadis ŝian senenhavan dek-kvin jaran kapeton. Unu el ili-l'aromo de l'floroj-ŝin priokupadis nokte kaj tage. - De kie ĝi venas? pensadis ŝi dum la silentaj horoj de l'plenlunbrilaj noktoj. - Ĉu de l'aero... de la tero aŭ de l'ĉielo ? Eble ĝi venas de la ĉielo... - daŭrigis la belulino en sia pensado. Iam, pripensante, ŝi memoras la nomon de sia bona kuzo. - Li estas tiel klera, tiel inteligenta kaj tiel afabla, ke li certe min klarigos, diradis mallaŭte Zelio, sin decidante lin pridemandi. Je la vespero Jozeĉjo alvenis. Li diras ĉiam, ke li nur venas por viziti sian ''onklineton'', sed ĉiuj bone scias lian ĉiutagan pretekston... Li vere vizitadis Zelion, kiun li amas varmege. Alveninte, Jozeĉjo estas ricevita de sia kuzineto ĉe la sojlo, sed li ne povis eniri, tial ke Zelio ridante lin ne lasas trapasi. - Ne! Mi ne lasas vin eniri! ekkrias ŝi. Promesu al mi unue, ke vi al mi klarigos aferon pri kiu mi estas necerta. Hodiaŭ mi volas ekscii de kie venas la bonodoro de l'floroj. Diru, diru tuj! - Permesu min, kuzineto, kisi almenaŭ la manon de mia ''onklineto''! diras Jozeĉjo kun granda intima kontentiĝo. Poste ni interparolos pri tiu grava afero... Poste, kuzineto mia ! Kaj li rapidiras ĝoje vokante : - Onklineto! Onklineto mia ! Kie vi estas? {{...}} Je la nokto post kiam la suno subiris, oni ekvidis la gekuzojn starantajn amindume kunigitajn apud la fenestro. Jozeĉjo per konvinkigaj vortoj tiel parolis al la ĉarma belulino:<section end="L'aromo de l'floroj"/><noinclude><references/></noinclude> tqedkfqlwy27ioqd8vpzbzj7eeynt85 104 45190 126970 2026-09-18T03:09:26Z Castelobranco 7 /* Provlegita */ 126970 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Castelobranco" /></noinclude><section begin="L'aromo de l'floroj"/>- Malmultaj, tre malmultaj personoj scias la devenon del' dolĉega parfumo de l'floroj. - Ĉu vi volas ĝin ekscii, amata kuzineto mia? Nu, aŭdu min. «Dum la poeta nokta silentado, tiuj longaj ekĝemoj, kiuj eliras el parfumaj lipoj - veraj florflugadoj de amindumaj animoj - ili estas kunportataj de la noktaj ventetoj kiuj, superpasante, ilin foraslas en la floraj kalikoj... ''Originale verkis'', {{dekstre|{{majuskletoj|Murillo Furtado}}.}} <section end="L'aromo de l'floroj"/> <section begin="Esperanto Praktika"/>{{f|'''ESPERANTO PRAKTIKA'''|g=150%|c}} '''Grava Entrepreno'''. - Pri tiu ĉi grava afero ni tre atentigas la praktikulojn en nia propagando, ĉar la projekto de Sro Maurice Duchochois (St. Léonard, près Boulogne s/m, Francujo), kiu estas posedanto de notinda firmo franca kaj agemega propagandisto, meritas serioza pripensado kaj decida ekprovo. Sro Duchochois deziras organizi en Franclando, kaj ke oni simile organizu en ĉiuj landoj, societon por informpetoj, speco de abonejo kun informlibretoj je certa nombro da biletoj-informiloj vendeblaj al-kaj uzeblaj de abonintoj. Kiel diras Sro. Duchochois: «en la tutmondo, dank'al esperanto, neniu societo de informpetoj estos pli grava ol niaj kaj neniu povos fari pli ol ni, ĉar ni povas korespondadi en la tutmondo per helpo de nia sola lingvo. » Personoj sin interesantaj povos peti informojn ĉe ni aŭ rekte de l'iniciatinto. '''De Sro Ĉefeĉ''' ni ricevis la sekvantan leteron: «La laboro kaŭzita de la eldono kaj disvastigado de miaj {{majuskletoj|ŝlositoj}} tiom pliiĝis kaj kreskis, ke mi jam ne estas kapabla plenumi ĝin sola. Por doni malgrandan ideon pri la kreskado eble sufiĉas diri, ke dum la pasinta jaro miaj presistoj ricevis la sumon de 16.000 frankoj, kaj ke la valoro de la provizo da ŝlosiloj kaj de la nepagitaj ŝuldoj reprezentas sumon de preskaŭ 10.000 {{sic|francoj|frankoj}}, kiu<section end="Esperanto Praktika"/><noinclude><references/></noinclude> 2sjcodba0yapxd3v089hsnsf12l3dij