Wikisource glwikisource https://gl.wikisource.org/wiki/Portada MediaWiki 1.47.0-wmf.22 first-letter Media Especial Conversa Usuario Conversa usuario Wikisource Conversa Wikisource Ficheiro Conversa ficheiro MediaWiki Conversa MediaWiki Modelo Conversa modelo Axuda Conversa axuda Categoría Conversa categoría Autor Conversa autor Páxina Conversa páxina Índice Conversa índice TimedText TimedText talk Módulo Conversa módulo Evento Evento Discussão 0 5328 21973 21495 2026-09-29T14:26:41Z Pruizf 3617 aparece como unha estrofa en https://biblioteca.galiciana.gal/clasicos_epub/gl/catalogo_imagenes/grupo.do?path=1297959 21973 wikitext text/x-wiki {{prose}} <poem> INTRODUCION Escribir nada máis pr' onha provincia Ou, com' os povos árcades fixeron, Escribir sobr' a casca d'os curtizos, Cáxeque todo vén á ser o mesmo. A nosa vos, n'a soledá perdida, Morrerá sin deixar xiquera ise éco Qu' a brisa malencónica d' outono Deixa n'a copa azul d'os ameneiros. Non pode ser tampouco d' outra sorte: Pasaron xa, pra non volver, os tempos En qu' o lenguaxe era unha cifra máxica Fácele sólo ó sacerdote hebreo. As xentes tristes que n'o verbo humano Percuran os ideales q' entreveron Cando ó vate interrogan, novo Oráculo, Queren revelaciós, que non misterios. Y-escribir n'unha lengua conecida D'aqueles sólo q' onda nós naceron, ¿Qu' e sinon responder ésas perguntas En revesgados xeroulifos pérsicos? Todo tende á unidá, ley, d'entre todas, A máis ineusorabre d'o Progreso; Y-él que de cen naciós un povo fixo, Un idioma fará de cen dialeutos. Como páran n'o mar todol-os rios, Com' os rayos d'o sol páran n'un centro, Todal-as lenguas han de parar n'unha, Qu' hemos de falar todos, tarde ou cedo. ¿Por que botar ó púbrico este libro Si a division dialéutica condeno? Diredes, con razon, os que leades, Si as ledes, estas páxinas.—Diréivolo: Cando todal-as lenguas o fin topen Que marca a todo o providente dedo, E c'os vellos idiomas estinguidos Sola unha fala universal formemos; Esa fala pulida, idioma úneco, Máis qu' hoxe enriquecido, e máis perfeuto, Resúme d'as palabras máis sonoras Qu' aquelas n'os deixaran como en herdo; Ese idioma, compendio d'os idiomas, Com' onha serenata pracenteiro, Com' onha noite de luar docísimo, Será—¿qué outro sinon? será o gallego. Fala de miña nay, fala armoñosa, En qu'o rogo d'os tristes rub' ó ceo Y-en que decende a prácida esperanza Ós afogados e doridos peitos; Fala de meus abós, fala en q'os párias, De trévoa e polvo e de sudor cubertos, Piden á terra o gráu d'a côr d'a sangue Qu' ha de cebar á besta d'o laudemio... Lengua enxebre, en q' as ánemas d'os mortos N'as negras noites de silencio e medo, Encomendan ós vivos as obrigas Que ¡mal pocados! sin cumprir morreron. Idioma en que garulan os paxáros, En que falan os ánxeles ós nenos, En qu'as fontes solouzan e marmullan Entr' os follosos álbores os ventos; Non, tí non morrerás, céltica musa Náda d'a Suevia n'os chouzales pechos, Últemo amor d'o páledo Macías, Atravesado o corazon c'un ferro; Fecundo núme d'o úneco Rey sabio Que n'o sólio d' España tivo asento, Arpa imortal d'a doce Rosalía, D'o infortunado Añon himno postreiro: Tí non podes morrer... ¡Eso quixeran Os desleigados que te escarneceron! Mais ti non morrerás, Cristo d'as lenguas, Non, ti non morrerás, ouh Nazareno! Apóstol teu, anque o máis ruin de todos, Pr' ónde quér levarey teu Evanxelio, O fatelo vistindo d' inominia Que pra mofa n'as costas che puxeron. N'o teu nome, por terras e por mares. Ofercerey paz e salú ós enfermos, Falareilles d'a patria ós desterrados, De libertade e redencion ós servos. Anunciarey o dia d'o teu trunfo Por cibdades e vilas e desertos, E si por t' anunciar m' apedrearen, ¡Inda ó morrer te mentarán meus beizos! </poem> </div> [[Categoría:Aires da miña terra]] 2u0fet9sfwqa7dsme82hm3af1foq4h5