Ուիքիփետիա hywwiki https://hyw.wikipedia.org/wiki/%D4%B3%D5%AC%D5%AD%D5%A1%D6%82%D5%B8%D6%80_%D4%B7%D5%BB MediaWiki 1.47.0-wmf.4 first-letter Մեդիա Սպասարկող Քննարկում Մասնակից Մասնակցի քննարկում Ուիքիփետիա Ուիքիփետիայի քննարկում Պատկեր Պատկերի քննարկում MediaWiki MediaWiki քննարկում Կաղապար Կաղապարի քննարկում Օգնություն Օգնության քննարկում Ստորոգութիւն Կատեգորիայի քննարկում TimedText TimedText talk Մոդուլ Մոդուլի քննարկում Event Event talk 0 6880 252092 216418 2026-06-02T21:02:33Z SyntaxTerror 14588 Prise de Constantinople par les croisés (12 avril 1204).jpg restored version 252092 wikitext text/x-wiki [[Պատկեր:Byzantine Constantinople-en.png|մինի|240px|Կոստանդնու պոլիսը Բիւզանդական շրջանին [http://www.unc.edu/awmc/downloads/connorConstLblMed.jpg մանրամասն քարտէս].]] [[Պատկեր:Bizansist touchup.jpg|մինի|240px]] '''Կոստանդնուպոլիս'''<ref name="ՏՈՒՏ">{{ՏՈՒՏ|section=II.A.3|page=51}}</ref> (<small>[[յունարէն]]՝</small> Κωνσταντινούπολις <small>Քոնսթանտինուփոլիս</small>, ἡ Πόλις <small>Փոլիս</small> <small>[[լատիներէն]]՝</small> <small>Քոնսթանտինոփոլիս</small>, <small>[[պուլկարերէն]]՝</small> Цариград <small>Ձարիկրատ</small>), քաղաք, որ ժամանակին հանդիսացած է [[Հռոմէական Կայսրութիւն|Հռոմէական կայսրութեան]] մայրաքաղաք ([[330]] – [[395]]), [[Բիւզանդական Կայսրութիւն|Բիւզանդիոյ]] մայրաքաղաք ([[395]] – [[1204]] եւ [[1261]] – [[1453]]), կարճ ժամանակի մը համար, [[Լատինական կայսրութիւն|Լատինական կայսրութեան]] մայրաքաղաք ([[1204]] – [[1261]]) եւ [[Օսմանեան Կայսրութիւն|Օսմանեան կայսրութեան]] ([[1453]] – [[1922]]) մայրաքաղաք։ Հիմնադրութեան օրէն մինչեւ ԺԳ․ դարը Կոստանտնու պոլիսը Եւրոպայի ամէնէն մեծ եւ հարուստ քաղաքը եղած է<ref>Pounds, Norman John Greville. ''An Historical Geography of Europe, 1500–1840'', p. 124. CUP Archive, 1979. ISBN 0-521-22379-2.</ref> եւ Կոստանտնու պոլսոյ Պատրիարքարանը կարեւոր դեր խաղցած է քրիստոնէութեան տարածման: ԺԵ․ դարասկիզբին իր մարզերուն մեծ մասը վերջնական կորսնցնելէ ետք Բիւզանդական կայսրութիւնը կը սահմանափակուի Կոստանդտնուպոլսոյ եւ անոր շրջակայքը՝ Մորէաս (Պեղոպոնեզ՝ Յունաստան): [[1453]]-ին, երկարատեւ պաշարումէն ետք, քաղաքը կը գրաւեն օսման թուրքերը։ Կռիւներէն ետք քաղաքը՝ մեծ մասամբ, կ՛ աւերուի։ == Հայերը Կոստանդնուպոլսոյ մէջ == Հայեր բնակութիւն հաստատած են Բիւզանդական կայսրութեան կազմաւորումին սկիզբէն։ Անոնք ընդհանրապէս զինուորականներ, վաճառականներ, ճարտարապետներ կամ ուսումնառութեան եկած երիտասարդներ էին։ Հայերու թիւը ստուարացած էր, երբ Թ․ - ԺԱ․ դարերուն Բիւզանդիոյ գահին կը տիրեն հայ մակետոնական հարստութիւնը։ [[1453]]-ին Կոստանտնու պոլիսը գրաւելէն ետք Մեհմետ Բ. սուլթանը, որպէսզի հակակշռէ յոյն բնակչութիւնը, մեծ թուով հայ եւ հրեայ շինարար վարպետներ կը վերաբնակեցնէ քաղաքը։ 1461-ին կը հաստատուի Կոստանտնու պոլսոյ Հայոց Պատրիարքութիւնը Յովակիմ Պրուսացի եպիսկոպոսի գլխաւորութեամբ: Անոր կը շնորհուի նոյն իրաւասութիւնները, որ ունի Յունաց Տիեզերական պատրիարքը։ Հայերը, ինչպէս յոյները, քաղաքը կը կոչեն՝ պոլիս եւ յաճախ կը գրեն՝ Կ. պոլիս: 1930-ին քաղաքը կը կոչուի Իսթանպուլ (<small>թրքերէն՝</small> Istanbul)․ անուն որ մինչեւ այսօր կը պահէ: == Պատմութիւն == === Հիմնում === [[Պատկեր:Constantine I Hagia Sophia.jpg|մինի|աջից|240px|<small>Մեծն Կոստանդիանոսը քաղաքը կը նուիրաբերէ Աստուծամայրը: Խճանկար պատկեր մը Ս. Սոփիա տաճարին ներսը</small>]] Կոստանտնու պոլիսը 324 թուականին հիմնադրած է Մեծն Կոստանտինոս Ա. (272-337) Հռոմի կայսրը, արդէն գոյութիւն ունեցող Բիւզանդիոն անկախ քաղաք-պետութիւն տեղը, որ հիմնած էին Մեղարայ քաղաք-պետութենէ եկած յոյն գաղթականները, մտաւորապէս Ք.Ա. 657-ին: Ք.Ա. 512, Դարէհ Ա․ Բիւզանդիոնը կը գրաւէ։ Պարսիկներու տիրապետութիւնը կ՛ աւարտի Ք.Ա. 478-ին, երբ սպարտացի զօրավար Փաւսանիաս քաղաքը կը գրաւէ: Ք.Ա. 150-ին Բիւզանդիոնը կ՛ իյնայ Հռոմէական կայսրութեան կազմին մէջ: Կոստանտինոս Ա. կայսրը, 324-ին կը սկսի հիմնադրել Կոստատնու պոլիսը, որպէսզի միացնէ Հռոմէական կայսրութիւնը եւ տարածէ քրիստոնէութիւնը։ Քաղաքին հիմնադրումը ունի բացառիկ նշանակութիւն, որովհետեւ կը հանդիսանայ տեսակ մը բաժանարար գիծ հին եւ միջնադարեան ժամանակաշրջաններու միջեւ։ <ref>Նորման Տէյվիս, Եւրոպա.Պատմութիւն http://www.istorija.senamiescio-g.lt/Naudinga/Knygos/Norman.Davies.-.Europa.Istorija.2008.LT.pdf էջ 226 {{ref-lt}} Վերցուած է 2016 [[Յունիս]] 01-ին</ref> Քաղաքը, հիմնադրութեան առարին տարիներէն իսկ, կը սկսի արագօրէն ընդարձակուիլ եւ կէս դար ետք Թէոտոսիոս կայսրի օրով կը կառուցուի քաղաքին արեւմտեան կողմը պաշտպանող երկրորդ պարիսպը: === Յուստինիանոսի Ժամանակները === Պատերազմներու մէջ յաջողութիւններ ձեռք բերած Յուստինիանոս Ա. (527-565) կայսրը յայտնի է իր բարեփոխումներով եւ կատարած աշխատանքներով: Հռոմի օրինակով ան կը կառուցէ ձիարշաւարան մը, որը ժամանակի ընթացքին կը ստանայ կարեւոր քաղաքական նշանակութիւն: Հոն ժողովուրդը կրնայ իր հաւանութիւնը արտայայտել կայսրին հանդէպ, բացայայտօրէն քննադատել իշխանութիւնները եւ նոյնիսկ պահանջել անցանկալի նախարարներու հրաժարականը: Յուստինիանոսի օրով քաղաքացիական կարգը քաղաքական հարցի կը վերածուի: Յուստինիանոսի իշխանութեան տարիներուն Կոստանտնու պոլսոյ բնակչութեան թիւը 500 000 կը հասնի<ref>[http://www.tulane.edu/~august/H303/handouts/Population.htm Early Medieval and Byzantine Civilization: Constantine to Crusades] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20150826083011/http://www.tulane.edu/~august/H303/handouts/Population.htm |date=2015-08-26 }}, Dr. Kenneth W. Harl.</ref>: Սակայն, ընկերվարական կառոյցը կը խախտուի541-542 թուականներու միջեւ, երբ ժանտախտի համաճարակին պատճառով կ՛ ոչնչանայ քաղաքին բնակիչներու մօտաւորապէս 40%-ը:<ref>[http://news.bbc.co.uk/2/hi/health/4381924.stm Past pandemics that ravaged Europe], [[BBC News]], November 7, 2005.</ref> === Փորձութիւններու Ժամանակաշրջան === [[Պատկեր:Prise de Constantinople par les croisés (12 avril 1204).jpg|մինի|240px|<small>''Խաչակիրներու մուտքը Կոստանդնու պոլիս'' Էօժէն Տելաքրուա (Eugène Delacroix), 1840</small>]] Է․ դարուն, աւարները եւ այնուհետեւ՝ պուլկարները կը գրաւեն Պալքաններու մեծ մասը, փորձեր ընելով գրոհել Կոստանտնու պոլիսը արեւմուտքէն: Նոյն ատեն պարթեւ Սասանեանները արեւելքէն կը թափանցեն Անատոլիա: 626-ին պաշարումը յաղթահարելէն ետք Հէրակլիոս (Իրաքլիոս) կայսրը [[Պարսկաստան]] կ՛ արշաւէ եւ կարճ ժամանակ ետք կը վերականգնուի նախկին կարգավիճակը: Սակայն, կը յաջորդեն նոր պաշարումներ՝ արաբներու արշաւանքներ․ առաջինը՝ 624-678 եւ երկրորդը 717-718 թուականներուն: Թէոտոսիոս կը կարողանայ պարսպապատ քաղաքը անառիկ պահել ցամաքին կողմէ, իսկ նոր ստեղծուած «յունական կրակ» անուանումով յայտնի վառուցիկ նիւթը թոյլ կու տույ, որ բիւզանդական տորմիղը չէզօքացնէ արաբներուն նաւերը եւ մայրաքաղաքը պահէ անառիկ: Երկրորդ պաշարման ընթացքին պուլկարներու Թերուել խանի վճռական օգնութեամբ քաղաքը կը փրկուի եւ ան կը ստանայ «Եւրոպայի փրկիչ» անունը:<ref>{{cite web|url=http://www.programata.bg/?p=62&c=1&id=51493&l=2|title=Exposition, Dedicated to Khan Tervel|work=Programata|accessdate=2016-03-19|archive-date=2016-05-07|archive-url=https://web.archive.org/web/20160507131353/http://www.programata.bg/?p=62&c=1&id=51493&l=2|dead-url=yes}}</ref> === Մակետոնեաններու Եւ Կոմնենոսներու Ժամանակաշրջան === Բիւզանդիոյ եւ անոր հետ միասին՝ Կոստանտնու պոլսոյ երկրորդ մեծագոյն բարգաւաճումը տեղի կ՛ ունենայ Մակետոնական (Հայկական) հարստութեան իշխանութեան ընթացքին: ([[856]]-[[1071]]) Բարսեղ Բ. կայսրը մեծ յաղթանակներ կը տանի արաբներուն եւ պուլկարներուն դէմ, որուն համար նոյնիսկ Պուլկարասպան անունը ստացած էր։ Այդ ժամանակաշրջանին կը զարգանան գիտութիւնը, նկարչութիւնը՝ որմնանկարչութիւն եւ սրբապատկերներ ու գրականութիւնը: Մտաւորապէս 425-ին Թէոտոսիոս Բ.-ի կողմէ կը հիմնադրուի Կոստանտնու պոլսոյ Բարձրագոյն Դպրոցը, որ իր տեսակին մէջ Եւրոպայի առաջին համալսարանը կը դառնայ: Կը սկսի առաքելական գործունէութիւնը, առաւելապէս՝ սլավերուն շրջանը․ օրինակ Կիւրեղի եւ Մէթոտիոսի գործունէութիւնը: Հռոմի պապի եւ պոլսոյ պատրիարքի անհամաձայնութեան պատճառով, 1054-ին քրիստոնէական աշխարհը կը բաժնուի եւ Կոստանտնու պոլիսը կը դառնայ Ուղղափառութեան կեդրոն: Կոստանտնու պոլիսը՝ Բիւզանդիոնի կեանքին բոլոր բնագաւառներէն ներս հիմնարար դեր կ՛ ունենայ: 1071-էն, երբ կը սկսին սելճուկ թուրքերու արշաւանքները, պոլիսը նորէն կ՛ ընկղմի խաւարի մէջ: Կոմնենոսներու հարստութեան տիրապետութեան ժամանակները (1081-1185) Կոստանտնու պոլիսը կը վերապրի իր վերջին բարգաւաճման շրջանը, որ սակայն նոյնը չէ, ինչպէս էր Յուստինիանոսի եւ Մակետոնեաններու ժամանակ: ԺԱ․ եւ ԺԲ․ դարերուն առեւտրական տիրապետութիւնը իրենց ձեռքը կ'առնեն ճէնովացիները եւ վենետիկցիները ու կը հաստատուին Ղալաթիոյ մէջ: === Անկում === [[Պատկեր:Hagia Sophia Mars 2013 (2).jpg|մինի|աջից|240px|<small>Ս. Սոփիա տաճարը</small>]] 13 Ապրիլ 1204-ին Կոստանտնու պոլիսը կը գրաւեն Խաչակիրները՝ [[Խաչակիրներու Դ․ Արշաւանք|Խաչակիրներու Չորրորդ արշաւանք]]։ Անոնք մայրաքաղաքը կը հրդկիզոն եւ կ'աւերեն: Քաղաքը կը դառնայ Խաչակիրներու [[Լատինական կայսրութիւն|Լատինական կայսրութեան]] մայրաքաղաքը, որուն տնտեսական առաւելութիւնը կ'անցնի վենետիկցիներուն: 1261-ին ճենովացիներու օգնութեամբ բիւզանդացիները ետ կը գրաւեն քաղաքը եւ իշխանութիւնը կ'անցնի բիւզանդական Փալէոլողոներու հարստութեան ձեռքը: Մինչեւ ԺԴ․ դարու կէսերը Կոստանտնու պոլիսը կը մնայ կարեւոր առեւտրական կեդրոն։ Այնուհետեւ աստիճանաբար կը սկսի տկարանալ: Քաղաքին տնտեսութիւնը կ՛ իյնայ վենետիկցիներուն եւ ճենովացիներուն ձեռքը: <br />Այդ ժամանակաշրջանին օսմանցի թուրքերը քանի մը փորձեր կ՛ ընեն Կոստանտնու պոլսոյ տիրանալ: Մեհմետ Նուաճողին կողմէ 1452-ին Ռումէլի ամրոցին կառուցումը կը նախատեսէր մայրաքաղաքին ճակատագիրը եւ [[29 Մայիս]] 1453-ին երկարատեւ պաշարումէն ետք, Կոստանտնու պոլիսը կը յանձնուի: Ան կը դառանյ նոր ուժեղ պետութեան՝ Օսմանական կայսրութեան մայրաքաղաքը: [[Պատկեր:Zentralbibliothek Zürich - Constantinople partie du coté de Stamboul - 4000006193.jpg|մինի|աջից|240px|<small>Կոստանդնու պոլիսը 19-րդ դարու վերջին</small>]] === Օսմանական Կայսրութեան Ժամանակաշրջանը՝ 1453-1922 === Քրիստոնէական Ուղղափառ Եկեղեցին այլեւս կը գտնուի օսմանցիներու վերահսկողութեան ներքեւ: Մեհմետ Բ.-ի երբ Կոստանդնու պոլիս կը մտնէ (ներկայիս յայտնի իբրեւ Թոփքափուի դարպաս), ան անմիջապէս իր ձին հեծած կ՛ ուղուի դէպի [[Ս. Սոֆիա տաճար (Կ. Պոլիս)|Ս. Սոֆիա]], ուր իր զինուորներուն կը հրամայէ դադրեցնիլ մարմարները ջարդել եւ բաւարարուիլ աւարով եւ գերիներով. «ասիկա իրեն կը պատկանի:»<ref name="ReferenceB">Mansel, Philip. Constantinople: City of the World's Desire. Penguin History Travel, ISBN 0-14-026246-6. Page 1.</ref> Ան կը հրամայէ, որ իմամ մը գայ հոն է''զան'' երգէ եւ ուղղափառ տաճարը դարձնել իսլամներու մզկիթ՝<ref name="ReferenceB"/><ref>Lewis, Bernard. Istanbul and the Civilization if the Ottoman Empire. 1, University of Oklahoma Press, 1963. p. 6</ref> հաստատելով իսլամական կրօնի տիրապետութիւնը Կոստանտնու պոլսոյ մէջ: Մեհմետի գլխաւոր գործը կ՛ ըլլայ մայրաքաղաքի պաշտպանական կառոյցներու վերակառուցումը եւ բնակչութեան վերափոխումը: Շինարարութիւնները կը սկսին քաղաքը գրաւելէն անմիջապէս ետք․ պարիսպներու նորոգում, միջնաբերդի եւ նոր պալատի կառուցում:<ref name="Inalcik, Halil 1969, p. 236">Inalcik, Halil. “The Policy of Mehmed II toward the Greek Population of Istanbul and the Byzantine Buildings of the City.” Dumbarton Oaks Papers 23, (1969): 229–249. p. 236</ref> Մեհմետ կայսրութեան տարածքին հրաման կ՛ արձակէ, որով՝ իսլամները, քրիստոնեաները եւ հրեաները պիտի բնակեցնեն քաղաքը:<ref name="Inalcik, Halil 1969, p. 236"/> Ամբողջ օսմանական կայսրութեան տարածքին գերեվարածներ եւ տեղահանուածներ կ՛ ուղարկուին Կոստանտնու պոլիս: Այդ բնակիչները կոչուեցան "Sürgün" (<small>[սիւրկիւն] [[յունարէն]]՝</small> σουργουνιδες). == Կարեւոր Իրադարձութիւններ == Կոստանտնու պոլիսը առաջին եւրոպական քաղաքը եղած է, որուն մէջ 321-էն սկսած Կոստանտինոս Ա. կայսրին հրահանգով՝ Կիրակի օրը կը հաստատուի իբրեւ հանգիստի օր: == Ծանօթագրութիւններ == {{Ծնթ․ցանկ}} == Աղբիւրներ == * [https://enjoybooks.ru/hy/novoe-nazvanie-konstantinopolya-kratkaya-istoriya-konstantinopolya.html Կոստանդնուպոլսոյ նոր անունը: պոլսոյ համառօտ պատմութիւն։] [[Ստորոգութիւն:Բիւզանդիոյ քաղաքներ]] en80rbat2mwnoej97arn5mr215xe1xs 0 6881 252093 176956 2026-06-02T21:02:50Z SyntaxTerror 14588 Prise de Constantinople par les croisés (12 avril 1204).jpg restored version 252093 wikitext text/x-wiki {{Տեղեկաքարտ Ճակատամարտ |Ճակատամարտի անուանում = Կոստանդնուպոլսոյ գրաւում |Հակամարտութիւն = [[Խաչակրաց չորրորդ արշաւանք]] |Պատկեր = [[Պատկեր:Gustave dore crusades entry of the crusaders into constantinople.jpg|300px]] |Վերնագիր = Խաչակիրներու մոտքը Կոստանդնուպոլիս [[13 ապրիլ]] [[1204]]-ին։[[Գյուստավ Դորե]]յի փորագրանկարը |Թուական = [[13 ապրիլ]] [[1204]] |Վայր = [[Կոստանդնուպոլիս]], [[Բիւզանդական Կայսրութիւն]] |Արդիւնք = Խաչակիրներու յաղթանակ |Հակառակորդ1 = [[Պատկեր:Cross templars.svg|22px|border]] [[Խաչակիրներ]]<br /> [[Պատկեր:Flag of Most Serene Republic of Venice.svg|22px|border]] [[Վենետիկի Հանրապետութիւն]] |Հակառակորդ2 = [[Պատկեր:Byzantine imperial flag, 14th century, square.svg|22px]] [[Բիւզանդական Կայսրութիւն]] |Հրամանատար1 = [[Պատկեր:Cross templars.svg|22px|border]] [[Բոնիֆացիոս Մոնֆերացի]]<br /> [[Պատկեր:Flag of Most Serene Republic of Venice.svg|22px|border]] [[Էնրիկո Դանդոլո]] |Հրամանատար2 = [[Պատկեր:Byzantine imperial flag, 14th century, square.svg|22px]] [[Ալեքսիոս IV Անգելոս]] [[Ալեքսիոս V Դուկաս]] |Ուժեր1 = 10,000 խաչակիր <br />10,000 վենետիկցի<br /> 210 նաւ |Ուժեր2 = 15,000 մարտիկ <br /> 20 նաւ |Կորուստներ1 = անյայտ |Կորուստներ2 = անյայտ }} '''Կոստանդնուպոլսոյ գրաւում''' [[Բիւզանդական Կայսրութիւն|Բիւզանդական]] կայսրութեան [[Կոստանդնուպոլիս|մայրաքաղաքի]] գրաւումը վենետիկցիներու ու խաչակիրներու կողմէն [[13 ապրիլ]] [[1204]]-ին։ Գրաւմանը նախորդած են երկու ծանր [[Կոստանդնուպոլսոյ Պաշարում (1203)|պաշարումներ 1203]] եւ [[1204]] թուականներուն։ [[Վենետիկի Հանրապետութիւն|Վենետիկի]] նաւատորմը եւ խաչակիրները քաղաքը գրաւելէ ետք թալանած եւ կազմակերպած են յոյն ուղղափառ բնակչութեան սպանդը, այսպիսով լուծելով [[1182]]-ի յոյներու կողմէն կազմակերպուած լատինական ջարդերու վրէժը։ [[9 մայիս]]-ին նոր կայսր հռչակուեցաւ [[Բալդուին Ֆլարանդիացի]]ն, որմէ ետք [[Լատինական կայսրութիւն]]ը հիմնուեցաւ, որ իր ստորակայ պետութիւնները ունէր։ Անոնք իտալական, ֆրանսական ու գերմանական ազնուականներու կողմէ կը ղեկավարուէին։ Յունական ազնուականութիւնը չյանձնուեցաւ եւ կայսրութեան ծայրամասերուն մէջ պայքարը շարունակեց։ == Պատճառներ == {{Գլխաւոր Յօդուած|Չորրորդ Խաչակրաց Արշաւանք}} Կոստանդնուպոլսոյ կործանման հիմնական պատճառը [[Բիւզանդական Կայսրութիւն|կայսրութեան]] սոցիալ-տնտեսական վիճակի հետ մնալն էր զարգացող արեւմտաեւրոպական պետութիւններու համեմատ։ Այն պարագային, երբ եւրոպական երկիրներու աշխոյժ կենցաղ կը բերէին գիտական նոր ձեռքբերումներ, բիւզանդական ազնուականութիւնը կը շարունակէր իր սեփական միջոցները ներդնել փոքր եկամտաբերութիւն ունեցող բարրձրարժէք անշարժ գոյքի մէջ, որուն պաշտպանութիւնը թրքական ցեղերու պարբերաբար ասպատակութիւններու պայմաններուն մէջ աւելի ու աւելի կը բարդանար։ 12-րդ դարուն յունական առեւտրական նոր դաս յայտնուեաւ, որ աւելի հիմնուած էր իտալական առեւտրական աւանդոյթներու վրայ, այդ դասը սերտօրէն իտալական տալասակրատիայի հետ կը գործակցէր, յոյս ունենալով, որ վերջիններուս օգնութեամբ կ՛րնայ իրավիճակը բարելաւուիլ։ Քաղաքի կործանման յաջորդ հիմնական պատճառը [[1187]]-ին կնքուած վենետիկա-բիւզանդական պայմանագիրն էր ըստ, որուն բիւզանդացիները ռազմական նաւատորմը կրճատեցին, յուսերնին իտալական «դաշնակիցներու» վրայ դնելով։ Քանի որ հենց վենետիկեան նաւերը [[Կոստանդնուպոլիս]] հասցուցին աւելի քան 30 հազարանոց խաչակրաց բանակը։ Քաղաքի գրաւումէն առաջ, քաղաքը 250-500 հազար բնակիչ ունէր եւ ժամանակի աշխարհի ամենամեծ քաղաքներէն մէկն էր։ Այնուամենայնիւ քաղաքի մեծ բնակչութիւնը խաչակիրներուն չխանգարեց, քանի որ երկրին մէջ արդէն երկար ժամանակ անմիաբանութիւն կը տիրէր պարբերաբար տեղի ունեցող գահակալական կռիւներու պատճառով։ == Իրադարձութիւններու ընթացքը == [[Պատկեր:Prise de Constantinople par les croisés (12 avril 1204).jpg|մինի|ձախից|300px|«[[Կոստանդնուպոլիս|Կոստանդնուպոլսոյ]] գրաւումը [[խաչակիրներ]]ու կողմէն» ([[Էժեն Դելակրուա]], [[1840]])]] Խաչակիրները արդէն երկար ժամանակ կը հետեւէին թուլացող քաղաքին։ Իսկ [[խաչակրաց արշաւանքներ]]ու ընթացքին, իտալացիները արդէն մօտէն ծանօթացած էին [[Բալկաններ]]ու եւ [[Փոքր Ասիա|Փոքր Ասիոյ]] աշխարհագրութեան։ Քաղաքը գրաւելէ ետք զանգուածային աւազակութիւնը սկսաւ։ Մօտ 2 հազար մարդ սպաննուեցաւ գրաւման առաջին օրերուն։ Քաղաքին մէջ քանի մը օր շարունակ հրդեհ կար։ Կրակի մէջ ոչնչացան շարք մը մշակութային յուշարձաններ եւ տակաւին անյիշելի ժամանակներէն քաղաքին մէջ պահուող անգին ձեռագիրներ։ Կրակէն առաւելագոյնը տուժեց կայսերական գրադարանը։ [[1204]]-ի աշնան, վենետիկա-խաչակրաց ուժերու 24 առաջնորդները ֆրանքի հիմք հանդիսացող Բիւզանդական կայսրութեան մասնատման մասին պայմանագիրը կնքեցին(Partitio terrarum imperii Romaniae)։ Յունաստանի բնակչութիւնը զանգուածային ձեւով կը լքէր քաղաքը։ Լատինական տիրապետութեան վերջը քաղաքին մէջ մնացած էր 50 հազար բնակիչ։ Կոստանդնուպոլիսը Բիւզանդական կայսրութեան արեւմտեան մասը գրաւող [[Լատինական Կայրութիւն|Լատինական կայսրութեան]] մայրաքաղաքը դարձաւ։ ==Հետեւանքներ== Երկու անյաջող պաշարումներէն ետք, [[1261]]-ին վենետիկեան նաւատորմի բացակայութեան պայմաններուն մէջ [[Նիկիայի Կայսրութիւն|Նիկիայի կայսրութեան]] բանակը գրաւեց շատ զօրաւոր ձեւով պաշտպանուած [[Կոստանդնուպոլիս]]ը։ [[Բիւզանդական կայսրութիւն]]ը վերականգնեցաւ, սակայն սոցիալ-տնտեսական եւ ընկերվարական ճգնաժամը շարունակուեցաւ։ Կոստանդնուպոլսոյ գրաւումը [[Հռոմի Կաթոլիկ Եկեղեցի|կաթոլիկներու]] կողմէն աւելի մեծացուց Բալկաններուն մէջ առկայ էթնո-կրօնական թշնամանքը եւ քաղաքական քաոսի մթնոլորտը զօրացուց։ == Գրականութիւն == * ''Ժոֆֆրուա դը Վիլլարդեն'' «Կոստանդնուպոլսյ կործանումը» * ''[[Ռոբեր դը Կլարի]]''. «Կոստանդնուպոլսոյ գրաւումը» * ''Քոնիաթ''. «Իսահակ Անգելոսի եղբայր Ալեքսիոսի գահակալութիւնը» * {{книга|автор=Ուսպենսի Ֆ. Ի.|заглавие=Բյուզանդական կայսրության պատմությունը XI—XV դարերին|место=Մ.|издательство=|год=1997|allpages=|isbn=|ref=Ուսպենսկի}} lb0ua0ict824kx0knij9jw3tpdh6zsj 0 6882 252094 215797 2026-06-02T21:03:11Z SyntaxTerror 14588 Prise de Constantinople par les croisés (12 avril 1204).jpg restored version 252094 wikitext text/x-wiki {{Տեղեկաքարտ ճակատամարտ |ճակատամարտի անուանում = Կոստանդնուպոլսոյ պաշարում |Հակամարտութիւն = [[Խաչակրաց չորրորդ արշաւանք]] |Պատկեր = [[Պատկեր:Constantinople Mural Fourth Crusade.jpg|300px]] |Վերնագիր = Կոստանդնուպոլսոյ պաշարում |Թուական = [[11 յուլիս]]-[[18 յուլիս]] [[1203]] |Վայր = [[Կոստանդնուպոլիս]], [[Բիւզանդական կայսրութիւն]] |Արդիւնք = Խաչակիրներու յաղթանակ |Հակառակորդ1 = [[Պատկեր:Cross templars.svg|22px|border]] [[Խաչակիրներ]]<br /> [[Պատկեր:Flag of Most Serene Republic of Venice.svg|22px|border]] [[Վենետիկի հանրապետութիւն]] |Հակառակորդ2 = [[Պատկեր:Byzantine imperial flag, 14th century, square.svg|22px]] [[Բիւզանդական կայսրութիւն]] |Հրամանատար1 = [[Պատկեր:Cross templars.svg|22px|border]] [[Բոնիֆացիոս Մոնֆերացի]]<br /> [[Պատկեր:Flag of Most Serene Republic of Venice.svg|22px|border]] [[Էնրիկո Դանդոլո]] |Հրամանատար2 = [[Պատկեր:Byzantine imperial flag, 14th century, square.svg|22px]] [[Ալեքսիոս III Անգելոս]] |Ուժեր1 = 30, 000 մարտիկ <br /> 200 նաւ |Ուժեր2 = 70, 000 մարտիկ <br /> 20 նաւ |Կորուստներ1 = անյայտ |Կորուստներ2 = անյայտ }} '''Կոստանդնուպոլսոյ պաշարում''', ռազմական ընդհարում Բիւզանդական [[Բիւզանդական Կայսրերու Անուանացանկ|կայսր]] [[Ալեքսիոս III Անգելոս]]ի (1195-1203) եւ [[Վենետիկի Հանրապետութիւն|Վենետիկի հանրապետութեան]] [[դոժ]] [[Էնրիկո Դանդոլո]]յի (1192-1205) միջեւ։ Տեղի ունեցած է [[Չորրորդ Խաչակրաց արշաւանք]]ի ընթացքին՝ 11 յուլիսէն 18 յուլիս [[1203]]-ին՝ [[Բիւզանդական Կայսրութիւն|Բիւզանդիոնի]] մայրաքաղաք [[Կոստանդնուպոլիս|Կոստանդնուպոլսոյ]] մատոյցներուն մէջ։ ==Պատմութիւն== 1189-1192 թուականներուն երեք խաչակիր միապետներու՝ [[Ռիչարդ I Առիւծասիրտ]]ի ([[Անգլիոյ Թագաւորութիւն|Անգլիա]]), [[Ֆիլիփ II Օգոստոս]]ի ([[Ֆրանսայի Թագաւորութիւն|Ֆրանսա]]) եւ [[Ֆրիդրիխ I Շիկամորուս]]ի ([[Սրբազան Հռոմէական Կայսրութիւն|Գերմանիա]]) կազմակերպած [[խաչակրաց երրորդ արշաւանք]]ը չի հասնիր իր հիմնական նպատակին. [[Երուսաղէմ]] քաղաքը կը շարունակէ մնալ [[Սալահ ալ-Տին]]ի պետութեան սահմաններուն մէջ։ Կաթոլիկ քրիստոնեաներու առաջնորդ ընտրուելէ ետք [[Հռոմի Պապ|Հռոմի պապ]] [[Ինոկենտիոս III]]-ը [[1198]]-ին քանի մը հրովարտակ կը հրապարակէ՝ խաչակրաց նոր արշաւանք կազմակերպելու կոչով։ Պապի կոչը սկզբնական շրջանին չընդունուիր եւրոպական ազնուականութեան շրջանին, սակայն երկու տարի ետք 35, 000 զինուոր կը հապաքուի։ [[Պատկեր:Boniface-of-Montferrat.jpg|մինի|330px|ձախից|Բոնիֆասիոս Մոնֆերացին [[խաչակրաց չորրորդ արշաւանք]]ի առաջնորդ կ՛ընտրուի|ձախից]] [[1201]]-ին [[Վենետիկի Հանրապետութիւն|Վենետիկի]] իննիսունչորսամեայ [[դոժ#Վենետիկեան դոժ|դոժ]] [[Էնրիկո Դանդոլո]]ն խաչակիրներու հետ համաձայնութիւն կնքեց, ըստ որուն հանրապետութիւնը արշաւանքին կը միանայ եւ կը պարտաւորուի արեւելք տեղափոխել խաչակիրներուն՝ 85, 000 արծաթէ դրամի փոխարէն<ref name="hn">{{cite web|url=http://www.historynet.com/fourth-crusade.htm|title=Fourth Crusade|publisher=Historynet.com|date=14 Փետրուարի 2016|accessdate=14 Փետրուարի 2016}}</ref>: [[1202]]-ին նաւերը պատրաստ էին, սակայն խաչակիրներու զօրքերէն միայն 12 հազարը [[Վենետիկ]] հասած էին, քանզի մնացածներն այլ ճամբուն ընթացքին նախընտրած էին հետաձգել իրենց մասնակցութիւնը։ Ըստ պայմանաւորուածութեան գումարը պէտք էր ամբողջութեամբ վճարուէր, իսկ Վենետիկի մէջ գտնուող բանակը կարողացած էր հաւաքել միայն 51 հազար արծաթ, աւելին՝ ոմանք նաեւ հասցուցած էին մեծ պարտքեր կուտակելու։ Դոժը առաջարկեց հետաձգել պարտքի մարումը եւ արշաւանքը սկսիլ՝ Վենետիկի գլխաւոր առեւտրային մրցակից [[Դալմաթիա]]յի մէչ գտնուող Զառա ([[Զադար]]) քաղաքի գրաւման պայմանով։ Խաչակիրները կ՛ընդունեն պայմանը։ Հաշուի չառնելով Հռոմի Պապի՝ քրիստոնէական քաղաքները գրոհելու արգելանքը, ինչպէս նաեւ շարք մը նշանաւոր ասպետներու բողոքը՝ խաչակիրները [[1202]]-ին պատարաստուեցան նոր արշաւանքի։ [[23 նոյեմբեր]] [[1202]]-ին խաչակիրները [[Զառայի Պաշարում|կը պաշարեն եւ կը գրաւեն Զառա քաղաքը]]: Որոշ ժամանակ ետք Դանդոլոյին եւ խաչակիրներուն առաջնորդներուն օգնութեան խնդրանքով դիմեց բիւզանդական գահընկեց եղած կայսր [[Իսահակ II (Բիւզանդիոնի կայսր)|Իսահակ II]]-ի որդի [[Ալեքսիոս IV Անգելոս|Ալեքսիոս IV]]-ը։ Վէրջինիս կը յաջողի խաչակիրներուն համոզել գրաւելու [[Կոստանդնուպոլիս]]ը՝ ըսելով, որ միայն անոր ներկայութիւնը Կոստանդնուպոլսոյ մատոյցներուն մէջ կը ստիպէ քաղաքի պաշտպաններուն հանձնել քաղաքը։ Այսպիսով, խաչակրաց արշաւանքի սկզբնական նպատակները փոխուեցան ի նպաստ Դանդոլոյի։ Միացեալ բանակի հրամանատարները Ալեքսիոսին կայսր կը հռչակեն, սակայն, մօտենալով արդէն [[Կորֆու]] կղզիին, բնակիչներու «ջերմ» ընդունելութենէն խաչակիրները կը հասկնան, որ Ալեքսիոսի ներկայութիւնը աւելի կը զայրանան միայն բիւզանդացիներուն։ Կղզիի բնակիչները քարեր եւ այրող հեղուկներ կը նետէին խաչակրաց նաւատորմի վրայ, ի պատասխան խաչակիրները կ՛աւերէին եւ կը թալանէին կղզին։ ==Ոսփորի ափհանում== 24-25 մայիս [[1203]]-ին նաւատորմը լքեց [[Կորնթոս]]ը եւ ժամանեց [[Աթենք]]էն ոչ հեռու գտնուող [[Նեգրոպոնտոս]] (Եվբեա) կղզի, այնուհետեւ խարիսխ միացնելով Անդրոս կղզիին։ Տեղացիները մեծ փրկագին վճարեցին խաչակիրներուն, 1 յունիսին առաջին նաւերը հասան Աբիդոս կղզի, մէկ շաբաթ ետք ժամանեց նաւատորմի մնացած մասը։ Հելլեսպոնտոսը անցնելէ ետք խաչակրաց նաւատորմը կայանեց մայրաքաղաքէն երեք քիլոմեթր հարաւ գտնուող Սուրբ Ստեփանի վանքի մօտ։ Այդտեղէն արդէն շատ լաւ կ՛երեւէր Կոստանդնուպոլիսը, որ մեծ տպաւորութիւն ձգեց խաչակիրներու վրայ։ [[Պատկեր:Byzantine Constantinople-en.png|մինի|[[Կոստանդնուպոլիս]] մայրաքաղաքը [[Բիւզանդական Կայսրութիւն|Բիւզանդական կայսրութեան]] գոյութեան վէրջին դարերուն|աջից|330px]] Ըստ Ժոֆրուա դը Վիլլարդուենի խաչակիրները՝ հատկապէս անոնք, որոնք առաջին անգամ կը տեսնէին Կոստանդնուպոլիսը, երկար ժամանակ քաղաքը կ՛ուսումնասիրէին։ Մասնակիցներէն շատերը կեանքի ընթացքին տակաւին երբէք չէին տեսած այսքան հարուստ քաղաք՝ բարձր պատերով, եկեղեցիներով եւ պալատներով։ Հեղինակը նաեւ կը նշէ որ չկար այնպիսի խիզախ, որ տեսնելով քաղաքը՝ երկմտութիւն չունենար քաղաքը գրաւելու մասին։ 24 յունիս-ին արշաւանքի առաջնորդները նաւերով մօտեցան [[Քաղկեդոն]] քաղաքին եւ պալատը գրաւեցին։ Երկու օր ետք խաչակիրները գրաւեցին հիւսիսային շրջանին մէջ տեղակայուած [[Սկիւտար]]ը, իսկ նաւերը կայանեցին Դիպլոկիոնիայի (ներկայիս [[Ստամպուլ]]ի Պեշիկթաշ թաղամաս) մօտակայքին։ Կայսր Ալեքսիոս III-ն իր բանակը դիրքաւորեց Ոսփորի հակադարձ ափին։ ==Բիւզանդական պաշտպանութեան դրութիւնը== Չնայած բիւզանդական բանակի թուաքանակը քանի մը անգամ կը գերազանցէր [[խաչակիրներ]]ուն, սակայն այդ մէկը բաւական չէր նման մեծ քաղաքը պաշտպանելու համար։ Գլխաւոր խնդիրը մեծ նաւատորմի բացակայութիւնն էր, քանի որ ըստ [[1187]]-ին [[Վենետիկի Հանրապետութիւն|Վենետիկի հանրապետութեան]] հետ կնքուած պայմանագիրի կայսրութիւնը կը պարտաւորուէր հասցնել նաւատորմի քանակը նուազագոյնի, իսկ հիմա, երբ դաշնակիցները կայսրութեան դաւաճանեցին, վէրջինս անպաշտպան մնաց։ Նաւատորմի սպառազինութեան համար նախատեսուած դրամական միջոցները պարբերաբար կ՛իւրացուէին պետական պաշտոնեաներու կողմէն։ Ռազմածովային ուժերու ղեկավար զօրավար Միքայէլ Ստրիֆնոսը, օգտուելով արքայի փեսան ըլլալու հանգամանքէն, անհատներուն նաւեր կը վաճառէին, առագաստներ, թիակներ եւ նաւարկման համար նախատեսուած այլ պարագաներ, իսկ ստացած միջոցները օտար էր։ Արդիւնքը այն էր, որ պաշարման սկզբը Բիւզանդիոնը ընդամէնը ունէր 20 նաւ: Այսպիսով վենետիկեան նաւատորմը կարող էր խափանել ցանկացած վայրին մէջ, քանզի բիւզանդացիները կարողութիւն չունէին ծովէն դիմակայել անոնց։ Բիւզանդացիներուն միայն կը մնար յուսալ քաղաքի պարիսպներու ամրութեան եւ ծովու կողմէն անմատչելիութեան վրա{յ{sfn|Ուսպենսկի|1997|էջ=287}}: ==Բանակցութեան փորձեր== Ալեքսիոս III-ը քայլեր ձեռնարկեց հակամարտութեան խաղաղ լուծման համար եւ իր լոմպարտացի դեսպան Նիկոլո Ռոսսիին ուղարկեց վենետիկցիներու ճամբար։ Դեսպանը առաջարկեց մեծ գումար վճարել եւ սննդամթերք մատակարարել դէպի [[Սուրբ Երկիր]] արշաւանքը շարունակելու համար։ Խաչակիրներու ներկայացուցիչ Քոնոն դը Բեթյուն պատասխանեց, որ խաչակիրները չեն լքեր [[Ոսփոր]]ը մինչեւ բռնակալը չվերադարձնէ գահը օրինական տիրոջը։ Միեւնոյն ժամանակ խաչակիրները զարմացած էին, որ ոչ մէկ յոյն ճամբար չր ներկայացներ եւ գահի օրինական տեր Ալեքսիոս IV-ին չի ողջուներ։ [[Էնրիկո Դանդոլո]]յի առաջարկով յաջորդ օրը Բոնիֆացիոս Մոնֆերացին Ալեքսիոսի հետ մօտեցան քաղաքի պարիսպներուն, սակայն միեւնոյնն է բնակիչները չէին ոգեւորուած Ալեքսիոսի ներկայութենէն, ընհակառակը պաշարողական մեքենաներէն կրակ կ՛արձակէին վենետիկեան նաւատորմի վրայ<ref>Ժոֆրուա դը Վիլլարդեն «Կոստանդնուպոլսոյ կործանումը» 141-146 էջեր</ref>: ==Գալաթիայի գրաւումը== Վենետիկ-խաչակրաց ուժերու ղեկավարները որոշեած էին «կամ յաղթել, կամ մեռնիլ»<ref>Ժոֆրուա դը Վիլլարդեն «Կոստանդնուպոլսի կործանումը» 154 էջ</ref>: [[Պատկեր:Prise de Constantinople par les croisés (12 avril 1204).jpg|մինի|ձախից|330px|խաչակիրներու Կոստանդնուպոլիս ներխուժումը]] 5 յուլիս-ին խաչակիրները խափանեցին [[Գալաթիա]] շրջանը։ Առջեւէն կը շարժէին նետաձիգներու նաւերը, ապա ռազմական նաւերը քարշ կու տային իրենց կցուած բեռնատար նաւերուն։ Բիւզանդացիները չհամարձակեցան դիմակայել խաչակիրներուն եւ փախուստի մատնեցին։ Հուգո դը Սեն-Պոլը Լուվենցի կոմսին ուղղուած նամակին մէջ քմծիծաղով կը յայտնէ, որ յոյները այնքան արագ կը փախչէին, որ նոյնիսկ անոնց նետերը չէին դիպչեր։ Գիշերը խաչակիրները կանգնեցուցին Գալաթի աշտարակի եւ իրենից «շատ գեղեցիկ եւ շատ հարուստ ամբողջ քաղաք մը» ներկայացնող հրէական թաղամասի դիմաց<ref>Ժոֆրուա դը Վիլլարդեն «Կոստանդնուպոլսի կործանումը» 159 էջ</ref>: Գալաթիան գրաւելու եւ քաղաքի մատոյցներուն հասնելու համար անհրաժեշտ էր կտրել քաղաքը պաշտպանող երկաթեայ շղթաները։ Նման շղթաները հնարաւոր կ՛ըլլար կտրել միայն յատուկ հարմարանքներով զինուած նաւէն<ref>Ռոբեր դը Կլարի, 53 էջ</ref>: Գալաթիայի կայազօրը անգլո-դանիական ջոկատներէ կը նկատուէր ինչպէս նաեւ վենետիկցիներու թշնամիներ՝ [[Ջենովայի Հանրապետութիւն|ջենովացիներէն]] եւ [[Պիզայի Հանրապետութիւն|պիզացիներէն]]: Քաղաքի պաշտպանները պարբերաբար արտագրոհներ կը կազմակերպէին եւ լուրջ վնասներ էական արդիւնքի չհասնելով աշտարակ կը վերադառնար։ Վենետիկեան նաւատորմի «Արծիւը» կ՛րցաւ կտրել շղթան, իսկ նաւատորմը կարողացաւ խորտակել շատ բիւզանդական նաւեր<ref>{{գիրք|հեղինակ = Никита Хониат |մաս = |վերնագիր = Царствование Алексея Комнина, брата Исаака Ангела |բնօրինակ = |հղում = http://www.hist.msu.ru/ER/Etext/Xoniat/2_2.htm|հրատարակություն = |պատասխանատու խմբագիր = |վայր = [[Սանկտ Պետերբուրգ]] |հրատարակչություն = |թվական = 1862|հատոր = |էջերի թիվ = |մեջբերվող էջեր = |սերիա = |isbn = |տպաքանակ = }}</ref>: [[7 յուլիս]]-ին խաչակիրներու նաւերը նաւահանգիստ մտան, իսկ ափին տեղի ունեցաւ խորհրդաժողով, որուն ընթացքին որոշուեցաւ, որ խաչակիրները պէտք է գրոհեն քաղաքը ցամաքէն, իսկ վենետիկցիները ծովէն<ref>Ժոֆրուա դը Վիլլարդեն «Կոստանդնուպոլսոյ կործանումը» 160 էջ</ref>: ==Պաշարում եւ գրոհ== [[10 յուլիս]]-ին խաչակրաց ջոկատները ըստ մարտական ծրագրի դէպի ափի երկայնքով շարժեցան, իսկ վենետիկեան նաւատորմը ուղեւորուեցաւ դէպի հարաւ-արեւմուտք։ Խաչակիրները գրաւեցին Բոհեմունդի պալատի շրջակայ տարածքը, սակայն անոնց ուժերը բաւարար էին միայն Վլահերնի դարպասի պաշարման համար.<ref>{{cite web|url= http://www.agiasofia.com/emperors/fall1204.html|title= Կոստանդնուպոլսի կործանումը, 1204|publisher= Agiasofia.com|accessdate= 2008-12-30|archive-date= 2009-02-07|archive-url= https://web.archive.org/web/20090207191336/http://www.agiasofia.com/emperors/fall1204.html|dead-url= yes}}</ref>, սուր էր նաեւ սննդամթերքի խնդիրը։ Պաշարուածները արքայի փեսա Թորոս I Լասկարիսի հրամանատարութեամբ կազմակերպեցին երկու մեծ արտագրոհ ըստ որուն ապացուցեցին, որ «հռոմէացիները» դեռ չեն կորսնցուցած կռուելու ունակութւնը<ref>Քոնիաթ. Իսահակ Անգելոսի եղբայր Ալեքսիոսի գահակալությունը: III գլուխ, 10 էջ</ref>: [[Պատկեր:Tintoretto.2tomaconstantinopla.jpg|330px|աջից|մինի]] [[17 յուլիս]]-ին տեղի ունեցաւ Կոստանդնուպոլսոյ ծովային եւ ցամաքային գրոհը։ Ճամբարը պաշտպանելու համար մնացին երեք մարտական ջոկատ։ [[Ֆլանդրիայի Կոմսութիւն|Ֆլանդրիայի կոմս]] Բալդուին ղեկավարեց գրոհը։ Պատերը կայսերական գուարդիան կը պաշտպանէին։ Ծանր մարտէ ետք երկու ասպետի եւ երկու զինակիր կը յաջողին պարիսպի մէկ հատուածը գրաւել եւ անոնց կը միանան եւս 15 ասպետներ, քաղաքի պաշտպանները կը յաջողէին դուրս շպրտել ասպետներուն, իսկ երկուքը կը յաջողէին գերեվարել եւ հասցնել Ալեքսիոս կայսրին։ Մեծաքանակ կորուստներ ստանալով խաչակիրները կը նահանջեն։ Ի տարբերութիւն խաչակիրներու՝ վենետիկցիները աւելի յաջող ձեւով կը գործէին։ Անոնք քանի մը շարքով կանգնեցուցած էին նաւերը որոնց վրայ տեղադրուած պաշարողական մեքենաները անդադար կը գնդակոծէին քաղաքը։ Քանի որ վենետիկցիները չէին համարձակեր խափանել, կոյր դոժ Դանդոլոն հրամայեց իրեն առաջինը իջեցնել։ Անոր ուղեկիցները [[դոժ]]ի առջեւ կը պահէին Սուրբ Մարկոսի դրօշը։ Անոր օրինակը ոգեշնչեց մնացածին եւ վենետիկցիները հետեւեցան դոժին։ Անոնք պատի մէջ ճեղք բացին եւ գրոհի նետուեցան, սակայն պիզացիները դուրս վտարեցին անոնց։ Այդ ժամանակ նաւերէն նոր իջած նաւաստիները նոր գրոհի նետուեցան, պիզացիներու ուժերը արդէն բաւարար չէին գրոհը կասեցնելու համար։ Վենետիկցիները յաջողեցան 25 աշտարակ գրաւել եւ քաղաքի մէջ երկու քիլոմեթր խորանալ<ref>{{cite web|url=http://www.geocities.com/egfrothos/FourthCrusade.html|title=Չորրորդ խաչակրաց արշավանքը եւ Կոստանդնուպոլսի կործանումը|publisher=Geocities.com|accessdate=2008-12-30|archiveurl=https://web.archive.org/web/20090808023804/http://geocities.com/egfrothos/FourthCrusade.html|archivedate=2009-08-08|dead-url=no}}</ref>, իսկ հակագրոհէն խուսափելու համար վենետիկցիները այրեցին հարակից թաղամասերը։ Դոժը ֆրանկերուն հաղորդեց, որ կ՛րցած է ներխուժել քաղաք որպէս ապացոյց ուղարկելով 200 բիւզանդական ձի։ == Ալեքսիոս III կայսեր փախուստ: Բանակցութիւններ == Վենետիկցիներու յաջողութեան մասին լուրերը եւ ժողովուրդի հորդորները վէրջապէս ատիպեցին Ալեքսիոսին զէնք վերցնել եւ դուրս գալ քաղաքէն մարտնչելու։ Ըստ Վիլլարդուենի, քաղաքէն դուրս եկած բիւզանդական բանակը տաս անգամ կը գերազանցէր խաչակիրներու ջակատներուն։ Սակայն խաչակիրները ճամբարի շուրջ պարիսպ կառուցած էին, այնպէս որ անոնց հնարաւոր էր գրոհել միայն ճակատէն։ [[Պատկեր:Isaac II Angelos and Alexios III Angelos.jpg|մինի|330px|ձախից|Իսահակ II եւ Ալեքսիոս III]] Բիւզանդացի նետաձիգները մօտեցան ճամբարին եւ սկսան փոխհրաձգութիւնը։ Վենետիկցիները անհապաղ օգնութեան հասան։ Յոյն պատմիչ Քոնիաթը հավաստիացնում է, որ բիւզանդացիները կը յաղթէին ճակատամարտի ընլացքին, եթէ արքան անձամբ գլխաւորէր գրոհը կամ ան հանձնարարէր Թորոս Լասկարիսին։ Բիւզանդական զօրքերը քանի մը ժամ խաչակիրներու դիմաց կանքնած էին, իսկ արքան չհամարձակելով գրոհել ամոթալի որոշում կայացուց՝ վերադառնալ քաղաք։ Յաջորդ օրը՝ լուսաբացին, արքան իր դստեր Իրինային տարաւ, տասը տարա ոսկի եւ լքելով կնոջը նաւով փախուստի մատնեց։ Իսահակ II-ն ազատ արձակուեցաւ դարձեալ գահը գրաւեց։ Խաչակիրները անոր մօտ ուղարկեցին պատուիրակութիւն, վէրջինիս որդիի տուած խոստումները կատարելու պահանջով։ Բանակցութիւնները շարունակուեցան մինչեւ [[1 օգոստոս]], որմէ ետք Իսահակի որդին՝ Ալեքսիոսը, կայսր հռչակուեցաւ: ==Հետեւանքներ== [[19 յուլիս]]-ին անկարգութիւններ սկսան. [[Պիզայի Հանրապետութիւն|պիզացիները]] դժգոհելով բիւզանդացիներու եւ [[Վենետիկի Հանրապետութիւն|Վենետիկի]] համաձայնութենէն, [[խաչակիրներ]]ուն համոզեցին մուսուլմանական թաղամասը թալանել։ Մտնելով թաղամաս՝ խաչակիրները եւ պիզացիները մզկիթ ներխուժեցաին եւ զայն թալանեցին։ Մուսուլմանները, հարեւան յոյներու օգնութեամբ հետեւեցան կողոպտիչներուն, սակայն չկարողացան վերադարձնել թալանուած հարստութիւնները, քանի որ հետագային յոյները լքեցին զանոնք։ Զայրանալով յոյներու դաւաճանութենէն՝ անոնք հարակից թաղամասը կ՛այրեն, հրդեհը երկու օր շարունակուեցաւ, այրեցան նաեւ քաղաքի գլխաւոր ձիարշաւարանը եւ շուկան։ Ըստ համաձայնութեան խաչակիրներուն եւ վենետիկցիներուն պէտք էր մեծ գումար վճարուէր եւ սննդամթերք մատակարարուէր։ Կառավարութիւնը մեծ դժուարութեամբ կը յաջողի 100 հազար [[արծաթ]]է դրամ հաւաքել։ Հաւաքուած գումարը հաւասարաչափ բաժանուեցաւ խաչակիրներու եւ վենետիկցիներու միջեւ։ Խաչակիրները դժգոհութիւն յայտնեցին գումարի քանակին վերաբերեալ եւ ի դժգոհութեան հաւաստիք մնացին ձմեռելու [[Ոսփոր]]ի շրջանը, վերցուցին Գալաթիան եւ քաղաքը պարիսպէն 10 մեթր հողին հաւասարեցուցին։ Իրադրութիւնը երթալով կը վատթարանար, իսկ նոյեմբերին բիւզանդացիները դադրեցուցին սննդամթերքի մատակարարումը։ Խաչակիրները եւ վենետիկցիները յաջորդ տարին, նախաձեռնեցին նոր ռազմական գործողութիւններ, որ հանգեցուց [[Կոստանդնուպոլսոյ Գրաւում (1204)|Կոստանդնուպոլսոյ գրաւմանը]]: Բիւզանդիոնի մէջ խաչակիրներու հերթական պետութիւնը ստեղծուեցան՝ [[Լատինական կայսրութիւն]]ը: {{Համայնապատկեր|Bizansist touchup.jpg|1070px}} == Տե՛ս նաեւ == *[[Կոստանդնուպոլսոյ Գրաւում (1204)]] *[[Կոստանդնուպոլսոյ անկում]] == Ծանօթագրութիւններ == {{ծանցանկ|2}} == Գրականութիւն == * ''Жоффруа де Виллардуэн''. Завоевание Константинополя / Перевод и комментарии М. А. Заборова. - М.: Наука, 1993. * ''Робер де Клари''. Завоевание Константинополя / Перевод, статья и комментарии М. А. Заборова. - М.: Наука, 1986 * ''Никита Хониат''. История, начинающаяся с царствования Иоанна Комнина // Византийские историки, переведенные с греческого при Санкт-Петербургской Духовной Академии / Перевод под редакцией В. И. Долоцкого. - СПб., 1860. * {{գիրք|հեղինակ=Успенский Ф. И.|վերնագիր=История Византийской империи XI-XV вв. Восточный вопрос|վայր=Մ.|հրատարակություն=|տարի=1997|allpages=|isbn=|ref=Ուսպենսկի}} {{Խաչակիրների ճակատամարտերը Մերձավոր Արեւելքում}} [[Ստորոգութիւն:Խաչակրաց չորրորդ արշաւանքի ճակատամարտներ]] [[Ստորոգութիւն:Վենետիկի հանրապետութեան ճակատամարտներ]] [[Ստորոգութիւն:Բիւզանդիոնի ճակատամարտներ]] [[Ստորոգութիւն:Կոստանդնուպոլսոյ պաշարումներ]] [[Ստորոգութիւն:13-րդ դարու խաչակրաց արշաւանքներ]] [[Ստորոգութիւն:Խաչակիրներու պաշարումներ]] 78fxsabu91962xr919xnqr8aq5h6t4k 0 18010 252095 247733 2026-06-02T21:03:24Z SyntaxTerror 14588 Prise de Constantinople par les croisés (12 avril 1204).jpg restored version 252095 wikitext text/x-wiki {{Տեղեկաքարտ Անձ||ծննդավայր=Սէն Մորիս|ուսումնավայր=Կայսերական վարժարան․ այժմ՝ Լուի լէ Կրան Երկրորդական վարժարան|երկեր=Մօր հետ խաղացող երիտասարդ վագրը, Ազատութիւնը ժողովուրդը կ՛առաջնորդէ, Հիոսի ջարդը, Բաբելոնեան գերութիւնը|տեսակ=գրական, պատմական, կրօնական նիւթեր|մասնագիտութիւն=արուեստագէտ․ գեղանկարիչ, որմանկարիչ, վիմագրիչ, գրագէտ|պարգեւներ եւ մրցանակներ=Պատուոյ Լէկէոնի ասպետի շքանաշան|անդամութիւն=Գեղարուեստի Կաճառ|ծնողներ=Հայր՝ Շառլ Տելաքրուա (Ֆրանսայի արտաքին գործոց նախարար)|մահուան վայրը=Փարիզ|քաղաքացիութիւն=Ֆրանսական|նկարագրութիւն="Ինքնադիմանկար, կանանչ բաճկոնակով"}} '''Էօժէն Տելաքրուա''' ({{ԱԾ}}), 19-րդ դարու ֆրանսացի աշխարհահռչակ վիշապաշտ նկարիչ եւ որմանկարիչ․  կը սեպուի վիպապաշտութեան գլխաւոր ներկայացուցիչը։  Նկարած է կտաւի վրայ եւ հանրային յուշարձաններու պատերն ու ձեղունները կը զարդարէ։  Ձգած է նաեւ փորագրութեան ու վիմագրութեան գործեր եւ հանդէսներու գրութիւններ։  Կարեւոր ներդրում ունեցած է  տպաւորապաշտութեան զարգացման։  Աշխատանքները ներշնչուած են պատմական եղելութիւններէ, մասնաւորաբար ֆրանսական եւ յունական յեղափոխութիւններէն, գրական երկերէ եւ [[Մարոք]] այցելութենէն։   1824 [[Փարիզ|Փարիզի]] Սալոնի ցուցադրութեան ընթացքին անոր տաղանդը կը նկատուի։ Յաջորդող տարիներուն ընթացքին արտադրած նկարները ներշնչուած են պատմական կամ գրական մանրավէպերէ եւ ժամանակակից եղելութիւններէ, օրինակ․ «Ազատութիւնը ժողովուրդը կ'առաջնորդէ» 1830 եւ կամ Ալ-Մաղրիպ ''Al-Maghrib'', ''Maghreb'' ճամբորդութենէն՝ «Ալճերիոյ կիներ, իրենց բնակարանին մէջ» ''Femmes d'Alger dans leur appartement'' 1833 (այս նկարը նոյն տարին իսկ, Լուվրը թանգարանին սեփականութիւնը կը դառնայ)։<ref name=":0">[http://www.hellenicaworld.com/Art/Paintings/en/EugeneFerdinandVictorDelacroix.html Արուեստ, Էօժէն Տելաքռուա {{ref-en}}]</ref> <ref name=":1">{{Cite web |url=https://www.louvre.fr/expositions/eugene-delacroix-1798-1863 |title=Լուվրի թանգարան – Ցուցադրութիւն - Տելաքռուա, 29/3/2018 – 23/7/2018{{ref-fr}} |accessdate=2020-06-03 |archive-date=2020-08-03 |archive-url=https://web.archive.org/web/20200803220913/https://www.louvre.fr/expositions/eugene-delacroix-1798-1863 |dead-url=yes |archivedate=2020-08-03 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20200803220913/https://www.louvre.fr/expositions/eugene-delacroix-1798-1863 |deadurl=yes }}</ref> <ref>[https://www.universalis.fr/encyclopedie/eugene-delacroix/3-le-voyage-au-maroc/ Տելաքռուա Էօժէն, Մարոք ճամբորդութիւնը{{ref-fr}}]</ref> Ի հակադրութիւն իր գլխաւոր մրցակից Էնկրի (Ingres) նորդասական (Neoclassical) կատարելապաշտութեան, Տըլաքրուա իր ներշնչումը քաղեց '''Ռուպենսի''' (Rubens) եւ '''Վենետիկեան Վերածնունդի''' գեղանկարիչներու արուեստէն՝ շեշտը դնելով գոյնի եւ շարժումի վրայ, փոխանակ յստակ գծագրութեան (outline) եւ խնամքով մշակուած ձեւերու: Թատերական ու վիպապաշտ (romantic) բովանդակութիւնը բնորոշեց անոր հասուն շրջանի հիմնական թեմաները, ինչ որ զինք մղեց ոչ թէ դէպի յունական ու հռոմէական դասական տիպարները, այլ դէպի ճամբորդութիւններ Հիւսիսային Ափրիկէ՝ փնտռելով տարաշխարհիկը (exotic): Իբրեւ '''Թէոտոր Ժերիքոյի''' (Théodore Géricault) բարեկամն ու հոգեւոր ժառանգորդը, Տըլաքրուա ներշնչուեցաւ նաեւ '''Լորտ Պայրընէն''', որուն հետ կը բաժնէր «վսեմի ուժերուն»՝ բնութեան յաճախակի բուռն դրսեւորումներուն հետ նոյնացումը<ref>{{Citation|title=Eugène Delacroix|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Eug%C3%A8ne_Delacroix&oldid=1336531125|date=2026-02-04|accessdate=2026-02-04|language=en}}</ref>: Այնուամենայնիւ, Տըլաքրուա հեռու էր թէ՛ զգացականութենէ (sentimentality) եւ թէ՛ պոռոտախօսութենէ (bombast), իսկ անոր վիպապաշտութիւնը անհատապաշտի մը վիպապաշտութիւնն էր: Ըստ '''Պոտլէրի''' (Baudelaire) բնորոշման՝ «Տըլաքրուա կրքոտ կերպով սիրահարուած էր կրքին, բայց սառնասրտօրէն վճռած էր արտայայտել այդ կիրքը որքան կարելի է յստակ»: Էնկրի հետ մէկտեղ, Տըլաքրուա կը համարուի գեղանկարչութեան վերջին «հին վարպետներէն» (Old Masters) մէկը եւ այն քիչերէն է, որոնք երբեւիցէ լուսանկարուած են<ref>{{Citation|title=Eugène Delacroix|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Eug%C3%A8ne_Delacroix&oldid=1336531125|date=2026-02-04|accessdate=2026-02-04|language=en}}</ref>: Իբրեւ գեղանկարիչ եւ որմնանկարիչ, Տըլաքրուայի արտայայտիչ վրձնահարուածները եւ գոյնի տեսողական ազդեցութիւններու ուսումնասիրութիւնը խորապէս ձեւաւորեցին '''տպաւորապաշտներու''' (Impressionists) գործը, մինչդեռ տարաշխարհիկի հանդէպ անոր կիրքը ներշնչեց '''խորհրդապաշտական''' (Symbolist) շարժման արուեստագէտները: Իբրեւ հմուտ վիմագրիչ (lithographer)՝ Տըլաքրուա պատկերազարդած է [[Ուիլիըմ Շէյքսփիր|'''Ուիլիըմ Շէյքսփիրի''']], սքովտիացի հեղինակ '''[[Ուոլթըր Սքոթ|Ուոլթըր Սքոթի]]''' եւ գերմանացի հեղինակ '''[[Եոհան Կէօթէ|Եոհան Վոլֆկանկ ֆոն Կէօթէի]]''' զանազան գործերը<ref>{{Citation|title=Eugène Delacroix|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Eug%C3%A8ne_Delacroix&oldid=1336531125|date=2026-02-04|accessdate=2026-02-04|language=en}}</ref>: == Կենսագրական գիծեր == === Մանկութիւն === Էօժէն Տելաքրուան ծնած է 26 Ապրիլ [[1789 թուական|1789]]։  Շառլ Տելաքրուայի (Ֆրանսայի արտաքին գործոց նախարար) ընտանիքին չորրորդ զաւակն էր։  Սակայն, կ'ենթադրուի թէ բուն հայրը [[Ֆրանսա|Ֆրանսայի]] եւ [[Եւրոպա|Եւրոպայի]] քաղաքական կեանքի (մօտաւորապէ կէս դար) գլխաւոր դերակատարներէն՝ Թալէյրանն* է ''Talleyrand''։ * ''Ֆրանսացի եպիսկոպոս, քաղաքագէտ եւ դիւանագէտ:  Անոր անունը հոմանիշն է՝ խորամանկ, լիրբ եւ սակայն ազդու դիւանագիտութեան։'' [[Պատկեր:Maison de Delacroix à St-Maurice, Val-de-Marne.jpg|մինի|Տելաքրուայի հայրենի տունը, ''Charenton-Saint Maurice''|alt=|ձախից]] Կը ստանայ նաեւ երաժշտութեան կրթութիւն, տարեց երգեհոնահարի մը կողմէ․ վերջինս Մոցարտը կը պաշտէր։ Ան, Տելաքրուային մօտ կը նշմարէ երաժշտութեան հանդէպ սէր եւ տաղանդ  ու ծնողին կ'առաջարկէ Էօժէնը հետեւի երաժիշտի ասպարէզը, սակայն հօր՝ Շառլ Տելաքրուայ, մահը վերջ կու տայ այս կարելիութեան։ Պատանի տարիքին՝ 16 տարեկան, որբ կը մնայ։  [[1805 թուական|1805]] թուականին հայրը կը մահանայ եւ [[1814 թուական|1814]]՝ մայրը։   === Կրթութիւն եւ կազմաւորում === 1806 [[Հոկտեմբեր|Հոկտեմբերէն]] մինչեւ [[1815 թուական|1815]] ամառը կը յաճախէ Կայսերական վարժարանը․ այժմ'''''՝''''' ''lycée Louis-le-Grand,'' ուր լաւ կրթութիւն կը ստանայ։  Կը սերտէ դասական գրականութիւն՝ Հոռաս, Վիռժիլ եւ նաեւ՝ Ռասին, Քոռնէյ եւ Վոլթեր։  Իր տարիներուն տետրակներուն վրայ խծմծած ուրուագիծերը արդէն կը ցուցնեն անոր տաղանդը։ [[Պատկեր:Delacroix-autoportrait-rouen.jpg|մինի|«Ինքնակենդանագիր» ''Autoportrait,'' 1816]] Կայսերական դպրոցին մէջ կը հանդիպի առաջին մտերիմ բարեկամներուն․  Ժան Պափթիսթ Փիեռէ ''Jean-Baptiste Pierret'', Լուի եւ Ֆելիքս Կիյմարտէ ''Guillemardet''* եւ Աշիլ Փիրոն։  Անոնք մինչեւ իր մահը, պոհեմական կեանքին մտերիմ բարեկամները պիտի մնան։ * ''Լուի եւ Ֆելիքս Կիյմարտէ․ Անոնց հայրը, Ֆեռտինան, Էօժէնի հօր բարեկամը, [[Սպանիա|Սպանիոյ]] մօտ Ֆրասայի դեսպան էր․անոր կինը, Էօժէն Տելաքրուայի մօր մահէն ետք, երկրորդ մայրը կը հանդիսանայ։'' [[Պատկեր:La Barque de Dante (Delacroix 3820).jpg|ձախից|մինի|«Տանթէին նաւակը»]] [[Պատկեր:Delacroix Massacre de Scio - 1824 (2020).jpg|մինի|«Հիոսի Ջարդը»  (բուն խորագիրը՝ «Հիոս կղզիին ջարդերէն տեսարան մը․ յոյն ընտանիքներ կը սպասեն մահը եւ կամ՝ ստրկութիւնը»). Հիոս ''Χίος'' -  յունական կղզի, [[Էգէական Ծով|Էգէական Ծովու]] արեւելեան մասին․]] [[1815 թուական|1815]] թուականին կ'աշակերտէ Փիեռ-Նառսիս Կէռեն ''Pierre-Narcisse Guérin'' նկարիչին մօտ։  [[1816 թուական|1816]] կը հանդիպի Շառլ-Ռայմօն Սուլիէին եւ Ռիշար Պոնինկթնին․ անոնք Տելաքրուան կ'ընտելացնեն ջրաներկի արուեստին եւ  նոյն տարին ան կը յաջողի մտնել Գեղարուեստի Դպրոցը։  [[1822 թուական|1822]] թուականին, [[Փարիզ|Փարիզի]] Սալոնին մէջ կը ցուցադրէ «Տանթէին նաւակը» նկարը․  գործը թեր ու դէմ քննադատութիւններու կռուախնձոր կը դառնայ, սակայն Ֆրանսայի կառավարութիւնը կը գնէ 2,000 ֆրանքի։ Ասպարէզին սկզբնական շրջանին, գործերը կ'ազդուին Թէոտոր Ժեռիքոյէն ''Théodore Géricault'' եւ Միքէլանճելոյէն ''Michelangelo։ '' Այս ազդեծութիւնները եւ Կռօ ''Gros'' նկարիչին քաջալերանքները, զայն կը մղեն զարգացնելու ձի նկարելու արուեստը, որ հետագային պիտի նշմարուի գործերուն մէջ։ [[1824 թուական|1824]] թուականին կը ցուցադրէ «Հիոսի Ջարդը», ներշնչուած [[1822 թուական|1822]] [[Ապրիլ|Ապրիլին]] կղզիին բնակչութեան վրայ [[Օսմանեան Կայսրութիւն|Օսմանեան]] զօրքերու գործադրած ջարդէն․ [[Յունաստան|Յունաստանի Ազատագրական պայքարի կռիւներու]] ատեն (յունական ապստամբութեան սկիզբ՝ [[1821 թուական|1821]]):  Ֆրանսայի կառավարութիւնը կը գնէ այս գործը 6000 դրամի։ === Հասունութեան շրջան === [[1825 թուական|1825]] թուականին, Տելաքրուա տպաւորուած անգլիացի նկարիչներուն արուեստի հմտութենէն, [[Անգլիա]] կը ճամբորդէ։  Թատրոններ, բազմաթիւ ցուցադրութեան սրահներ կ'այցելէ, ուր կ'ազդուի անգլիական մշակոյթէն։ Կը պատկերազարդէ Ֆաուստի ''Johann Georg Faust'' գործերուն [[ֆրանսերէն]] հրատարակութիւնը,  [[Ուիլիըմ Շէյքսփիր|Ուիլիըմ Շէյքսփիրի]] ''William Shakespeare'' եւ Սըր Ուոլթըր Սքոթի ''Sir Walter Scott'' զանազան երկերը։ [[1826 թուական|1826]] թուականին յաճախ կը մասնակցի [[Վիքթոր Հիւկօ|Վիքթոր Հիւկոյի]] շրջանակին հանդիպումներուն։ [[1832 թուական|1832]] 6 – 7 ամսուան համար [[Մարոք]] կը ճամբորդէ։  Այս ճամբորդութեան ընթացքին Տելաքրուա հիւսիսային [[Ափրիկէ|Ափրիկէի]] բնակչութիւնը կը ճանչնայ․ մահմետականներ, հրիաներ։  Գրի կ'առնէ անոնց սովորութիւնները, կենցաղը, մշակոյթը․  մատիտով եւ ջրաներկով կը գծագրէ։  Այս ձեւով կը կազմէ առաջին օրագիր-տետրերը․ այսօր, եօթէն միայն չորսը պահպանուած են։   Հետագային, ներշնչուած արաբներու հին ու օտար (իրեն համար) մշակոյթէն կը նկարէ զանազան գործեր, օրինակ՝ «Թանժերի մոլեռանդները»,  «Մարոքի Հրէական հարսանիք»,  «Մոկատորի հրիայ երաժիշտները»,  «Մարոքի Սուլթանը եւ շքախումբը» եւ շատ ուրիշ։ Մարոք ճամբորդութեան ընթացքին, Տելաքրուա կանանոց մը կ'այցելէ․  վերադարձին, նկարի վրայ կ'արտադրէ մտքին մէջ տպաւորած կանանոցէն տեսարան մը «Ալճերիոյ կիներ, իրենց բնակարանին մէջ» գործը։  Սալոնին մէջ կը ցուցադրուի [[1834 թուական|1834]]։ [[1827 թուական|1827]] եւ [[1832 թուական|1832]] միջեւ, պատմական նիւթով բազմաթիւ մեծ գործեր կը ներկայացնէ, օրինակ․ [[1827 թուական|1827]] «Սարտանափալին մահը», ներշնչուած Լորտ Պայրոնի բանատեղծութենէն ([[Փարիզ|Փարիզի]] Սալոնը կը ցուցադրուի եւ սկզբնական շրջանին խիստ քննադատութիւններու կ'ենթարկուի),  [[1832 թուական|1832]] «Ազատութիւնը ժողովուրդը կ'առաջնորդէ», Յուլիական ապստամբութենէն ([[1830 թուական|1830]] ֆրանսական յողափոխութիւնը) ներշնցուած, 1830 «Լիէժի եպիսկոպոսին սպաննումը», [[1831 թուական|1831]] «Նանսի ճակատամարտը»։  Գործերէն շատերը պետական վարիչներու կողմէ ապսպրանքներ են։ * ''[[1848 թուական|1848]] թուականին ֆրանսական Յեղափոխութենէն ետք միայն, [[Նափոլէոն Գ.|Նափոլէոս Գ․]] կ'արտօնէ «Ազատութիւնը ժողովուրդը կ'առաջնորդէ» գործին ցուցադրութիւնը․ այժմ կը ցուցադրուի [[Լուվր|Լուվրի թանգարանին]] մէջ։'' [[1833 թուական|1833]] - [[1838 թուական|1838]] , կ'որմանկարէ Պուռպոնի պալատին ''Maison de Bourbon'' թագաւորական սրահը կամ՝ Գահի սրահը (այժմ՝ Ազգային Խորհրդարանը)։ Հսկայ գործ մըն է եւ Տելաքրուայի առաջին մեծ որմանկարը։  Միաժամանակ, [[Լուվր|Լուվրի]] եւ Վերսայի Պատմական թանգարաններուն համար զանազան գործեր կ'աւարտէ։  <gallery widths="180"> Պատկեր:Delacroix IMG 5315.jpg|Մարոք ճամբորդութենէն տեսարան մը Պատկեր:Eugène Delacroix, "Étude d’Arabe assis".jpg|Նստած՝ արաբերէնի սերտողութիւն Պատկեր:Delacroix IMG 5314.jpg|Նօթատետրէն ջրաներկ մը Պատկեր:Eugene delacroix ivstitia palais bourbon.jpg|«Պետութեան կենդանի ուժերը․ Արդարութիւնը» ''  Les forces vives de l'Etat : la Justice․'' Պուռպոնի պալատին ''Maison de Bourbon'' Գահի սրահի որմանկարը''։'' </gallery> === Վերջին տարիները === [[1838 թուական|1838]] Սալոնին մէջ կը ցուցադրէ «Մէտէ» ''Médée'' գործը, ներշնչուած յունական դիցաբանութենէն (Մէտէ․  յուն․՝ ''Μήδεια'' (Միտիա)): [[Պատկեր:National assembly library cupola.jpg|մինի|«Օրէնսդրութիւն» -  Խորհրդարանի Գրադարանին կեդրոնական գմբէթի որմանկարը․ 1838 - 1847]] Գահի սրահի որմանկարը հազիւ վերջացուցած, իրեն կը վստահուի նոյն վայրի մէջ՝ Պուռպոնի պալատ, Խորհրդարանի Գրադարանին որմանկարում-զարդարումը։  [[1838 թուական|1838]] մինչեւ [[1847 թուական|1847]] Տելաքրուա կ'որմանկարէ սրահին 5 գմբէթները եւ ընթերցանութեան սրահին երկու պատերը։  Ամէն մէկ գմբէթ յատկացուած է կարգ-կանոնի մը․  «Օրէնսդրութիւնը»՝ կեդրոն, «Աստուածաբանութիւնը եւ բանաստեղծութիւնը»՝ մէկ կողմ, «Փիլիսոփայութիւնը եւ Գիտութիւնները»՝ միւս կողմ։ Միաժամանակ, [[1840 թուական|1840]] - [[1846 թուական|1846]] տարիներուն միջեւ կ'իրականացնէ Ծերակոյտի Գրադարանի ընթերցասրահին որմանկարազարդարումը (Լիւքսեմպուրկի Պալատ ''palais du Luxembourg'')։ 1840 կը նկարէ «Կոստանտնուպոլսոյ գրաւումը խաչակիրներէն» եւ երգահան-յօրինող Շոփէնի կենդանագիրը։ [[1844 թուական|1844]], 17 օրուան մէջ [[Փարիզ|Փարիզի]] ''Saint-Denys-du-Saint-Sacrement  ''եկեղեցուոյ ''Pietà'' որմանկարը կ'իրականացնէ․ ըստ մեծ բանաստեղծ Պոտլերի ''Charles Baudelaire''՝ գլուխ գործոց մը։ [[Պատկեր:Eugène Delacroix - Bouquet of Flowers - WGA06241.jpg|մինի|«Ծաղկեփունջ մը» ''Bouquets de fleurs'' 1849 ]] [[1855 թուական|1855]] Փարիզի Միջազգային Ցուցահանդէսին 48 նկարներ կը ցուցադրէ եւ կ'ընդունուի Ֆրանսայի Կաճառին՝ 8րդ դիմումէն ետք։ Յոյներու Ազատագրական Պայքարէն ներշնչուած կը նկարէ տասնեակէ աւելի գործեր․ գլխաւորները՝ «Հիոսի Ջարդը» [[1824 թուական|1824]],  «Կիաւուրին եւ Հասանին կռիւը» [[1826 թուական|1826]], «Յունաստանը Մեսոլոկիին աւերակներուն տակ» [[1826 թուական|1826]], «Յոյն հեծեալ մարտիկը» [[1856 թուական|1856]]։ [[1844 թուական|1844]] թուականէն ասդին, ''Draveil'' շրջանին մէջ՝ [[Փարիզ|Փարիզի]] հարաւ-արեւմուտքը,  համեստ բնակարան մը ''chalet'' կը վարձէ եւ աշխատանոցը կը տեղաւորէ։  Հոն, գիւղական մթնոլորտի մէջ, սակայն Փարիզի մօտ, թոքախտէ տառապող Տելաքրուան երկար պտոյտներ կ'ընէ։ 1854 թ․ բնակարանը կը գնէ։  Այս ժամանակաշրջանին կ'իրականացնէ շարք մը նկարներ, ուր կը ներկայացնէ գիւղական կեանքը, դաշտագետինը։ Նոյնպէս, կը նկարէ Մարոքի ճամբորդութենէն գրի առած տեսարանները եւ կամ՝ յիշողութենէն արտատպումները նկարի կը վերածէ։ [[1849 թուական|1849]]   [[Փարիզ|Փարիզի]] «''Saint-Sulpice»'' եկեղեցիին համար կը ստանձնէ իրականացնել երեք որմանկարներ․  «Յակոբին կռիւը հրեշտակին հետ» ''lutte de Jacob avec l'ange''։  Անոնց վրայ պիտի աշխատի մինչեւ [[1861 թուական|1861]]։  Առժամեայ, կը տեղափոխուի եկեղեցուոյ մօտ։  Եկեղեցուոյ խոնաւութիւնը եւ աշխատանքի դժուար պայմանները առողջութիւնը կը քայքայեն։  Որմանկարներուն բացման, պետական անձերու բացակայութիւնը զգալի է։  <gallery widths="180"> Պատկեր:Eglise Saint-Sulpice Paris FRA 004.JPG|Փարիզի «''Saint-Sulpice»'' եկեղեցի – «Հրեշտակներուն գմբէթը» Պատկեր:Jacob Angel Delacroix.jpg|Փարիզի «Saint-Sulpice» եկեղեցիին երեք որմանկարներէն․ «Յակոբին կռիւը հրեշտակին հետ» Պատկեր:P1310536 Paris VI eglise St-Sulpice chapelle Sts-Anges coupole rwk.jpg|Փարիզի «Saint-Sulpice» եկեղեցիին երեք որմանկարներէն․ «Սուրբ Միքայէլ վիշապը կը տապալէ» ''Saint Michel terrassant le dragon'' Պատկեր:Eugène Ferdinand Victor Delacroix 064.jpg|Փարիզի «Saint-Sulpice» եկեղեցիին երեք որմանկարներէն․ «Հէլիոտորան տաճառէն կը վռնտուի» Héliodore chassé du temple </gallery>Այդ ժամանակաշրջանին, նկարներու պատուէրները անհատներու կողմէ տկար է, ուրեմն Տելաքրուային ասպարէզը կախեալ է պետական պատուէրներէն։  Այդ իսկ պատճառով կը յաճախէ քաղաքական շրջանակները, անկախ եթէ կ'ախորժի թէ ոչ, ապրուստի ապահովման համար․ ինչ որ զայն կը տառապեցնէ։ [[1851 թուական|1851]] [[Փարիզ|Փարիզի]] քաղաքապետութեան խորհուրդին անդամ կ'ընտրուի․ կը պահէ այս պաշտօնը մինչեւ [[1861 թուական|1861]] ։  Լրատուողական միջոցներուն, արուեստի պարբերաթերթերուն մէջ եւ քանի մը արուեստի քննադատողներուն մօտ յենարան կը գտնէ։ Օրինակ՝ Պոտըլէր, Ատոլֆ Թիեռ, Թէօֆիլ Կօթիէ եւ ուրիշ։ Տարիներու ընթացքին որմանկարելը՝ ոտքի, սանդուխներու վրայ, կը վատթարացնեն առողջութիւնը։  Նկարչութեան ասպարէզէն կը քաշուի եւ Օգոստոս 13, [[1863 թուական|1863]] թուականին կը մահանայ։ <ref name=":2">[http://www.assemblee-nationale.fr/14/evenements/delacroix.asp Ֆրանսայի Ազգային Խորհրդարան․ Տելաքռուային մահուան 150-ամեակին առթիւ․ «Տելաքրուա, համառօտ կենսագրականը եւ գործերը» 13-10-2013{{ref-fr}} ]</ref><ref>[https://journals.openedition.org/critiquedart/2418 Յիշատակներ Մարոքի ճամբորդութենէն 1999թ․,Martial Guédron{{ref-fr}}]</ref><ref>[https://aquarelleromantique.wordpress.com/2013/03/25/delacroix-peintre-voyageur-les-carnets-du-maroc-de-1832/ Ջրաներկը վիպապաշտներուն ձեռքը․ 25-3-2013, «Տելաքրուա, ճամբորդող նկարիչը»{{ref-fr}}]</ref><ref>[http://www.theophilegautier.fr/dossier-delacroix/ Տելաքրուա․ դիտուած Թէոֆիլ Կօթյէին աչքով, հրատ․ 2011թ․{{ref-fr}}]</ref><ref>[https://books.google.gr/books?id=QSyme_0kyBwC&pg=PA29&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false Տելաքրուան հասկնալու համար {{ref-fr}}]</ref><ref>[https://www.biusante.parisdescartes.fr/sfhm/hsm/HSMx1978x012x002/HSMx1978x012x002x0145.pdf Պէ՞տք է արդեօք հարցականի դնել Տելաքրուային ծնունդը Faut-il remettre en cause la naissance d'Eugène DELACROIX ?, A. CAMELI N, 28-1-1978{{ref-fr}}]</ref><ref>[https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k37235g «Տիկին Ժօպեռին յիշատակները», էջ՝ 323, Caroline Jaubert ,5-րդ դպագրութիւն {{ref-fr}}]</ref> <ref>[https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k73449k Տելաքրուան, որո՞ւն զաւակն էր․․, հատոր 92, էջ 308-309, 1929թ․{{ref-fr}}]</ref><ref>{{Cite web |url=http://www.correspondance-delacroix.fr/correspondances/bdd/correspondance/102 |title=Էօժէն Տելաքռուանին նամակագրութիւնը - Նամակ՝ Ֆիլիփ-Էօժէն Տելաքրուային, 28-12-1861{{ref-fr}} |accessdate=2020-06-03 |archive-date=2020-06-03 |archive-url=https://web.archive.org/web/20200603193044/http://www.correspondance-delacroix.fr/correspondances/bdd/correspondance/102 |dead-url=yes }}</ref><ref>[https://books.google.gr/books?id=z7deDwAAQBAJ&pg=PA150&lpg=PA150&dq=Delacroix,+peintre,+graveur,+%C3%A9crivain,+H.+Floury,+1926,+p.+31&source=bl&ots=Nx3tsJ58ir&sig=ACfU3U2DDqzHe2R3NojN3bzxEo_sjWpxXQ&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwipqbCSxs_pAhWIHHcKHaZmBpwQ6AEwCnoECAoQAQ#v=onepage&q=Delacroix%2C%20peintre%2C%20graveur%2C%20%C3%A9crivain%2C%20H.%20Floury%2C%201926%2C%20p.%2031&f=false Տելաքրուա, նկարիչ, փորագրիչ, գրագէտ - H. Floury, 1926, էջ՝ 31{{ref-fr}}]</ref><ref>[https://histoire-image.org/fr/etudes/noces-juives-maroc Մարոքի Հրէական հարսանիք{{ref-fr}}]</ref><ref>{{Cite web |url=https://art.rmngp.fr/en/library/artworks/eugene-delacroix_musiciens-juifs-de-mogador_huile-sur-toile |title=Մոկատորի հրիայ երաժիշտները{{ref-fr}} |accessdate=2020-06-03 |archive-date=2020-06-03 |archive-url=https://web.archive.org/web/20200603193145/https://art.rmngp.fr/en/library/artworks/eugene-delacroix_musiciens-juifs-de-mogador_huile-sur-toile |dead-url=yes }}</ref><ref>[https://books.google.gr/books?id=UQ156DDE4LQC&pg=PA306&lpg=PA306&dq=La+Perception+de+l%E2%80%99imp%C3%B4t+arabe+ou+Combat+d%27Arabes+dans+la+montagne&source=bl&ots=yF-qkAPtQa&sig=ACfU3U36vbGUV1uYoqa6qPYs9gi3UAncrg&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwj8y8e8gNLpAhWVnVwKHWcUC1kQ6AEwA3oECAcQAQ#v=onepage&q=La%20Perception%20de%20l%E2%80%99imp%C3%B4t%20arabe%20ou%20Combat%20d'Arabes%20dans%20la%20montagne&f=false Արաբական հարկին գանձումը եւ կամ՝ Արաբական կռիւ լեռներուն վրայ{{ref-fr}}]</ref><ref>[http://www.artnet.fr/artistes/eug%C3%A8ne-delacroix/la-perception-de-limp%C3%B4t-arabe-Ecckp921sJcwj3U-9qKIcA2 «Արաբական հարկին գանձումը» նկար{{ref-fr}}]</ref><ref>{{Cite web |url=https://www.louvre.fr/en/mediaimages/eugene-delacroix-feuille-de-douze-medailles-antiques-musee-national-eugene-delacroix |title=12 հնադարեան շքադրամներ, Լուվրի թանգարան{{ref-fr}} |accessdate=2020-06-03 |archive-date=2020-06-03 |archive-url=https://web.archive.org/web/20200603193045/https://www.louvre.fr/en/mediaimages/eugene-delacroix-feuille-de-douze-medailles-antiques-musee-national-eugene-delacroix |dead-url=yes |archivedate=2020-06-03 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20200603193045/https://www.louvre.fr/en/mediaimages/eugene-delacroix-feuille-de-douze-medailles-antiques-musee-national-eugene-delacroix |deadurl=yes }}</ref><ref>{{Cite web |url=https://www.louvre.fr/oeuvre-notices/tigre-couche-dans-le-desert |title=Անապատին մէջ քնացած վագրը, Լուվրի թանգարան{{ref-fr}} |accessdate=2020-06-03 |archive-date=2020-06-03 |archive-url=https://web.archive.org/web/20200603193813/https://www.louvre.fr/oeuvre-notices/tigre-couche-dans-le-desert |dead-url=yes |archivedate=2020-06-03 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20200603193813/https://www.louvre.fr/oeuvre-notices/tigre-couche-dans-le-desert |deadurl=yes }}</ref><ref>[https://www.parismuseescollections.paris.fr/fr/petit-palais/oeuvres/hamlet-et-horatio-devant-les-fossoyeurs-delteil-116 Համլէթ եւ Հոռաս գերեզմանափորին առջեւ, Փարիզի թանգարան{{ref-fr}}]</ref><ref>{{Cite web |url=http://www.musee-delacroix.fr/fr/collections/nouvelles-acquisitions/juive-d-alger-et-rue-d-alger |title=Ալճերիոյ հրէուհին եւ Ալճերիոյ փողոց մը, Էօժէն Տելաքրուա թանգարան{{ref-fr}} |accessdate=2020-06-03 |archive-date=2020-06-03 |archive-url=https://web.archive.org/web/20200603193045/http://www.musee-delacroix.fr/fr/collections/nouvelles-acquisitions/juive-d-alger-et-rue-d-alger |dead-url=yes |archivedate=2020-06-03 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20200603193045/http://www.musee-delacroix.fr/fr/collections/nouvelles-acquisitions/juive-d-alger-et-rue-d-alger |deadurl=yes }}</ref> == Տելաքրուան եւ լուսանկարչութիւնը == [[1850 թուական|1850]] թուականէն ետք, Տելաքրուան լուսանկարչութեամբ կը հետաքրքրուի։ «Արեւագրական Ընկերութեան» հիմնադիրներէն է։  կ'աշխատի ապակիի վրայ տպագրութեամբ արուեստով՝ ''Cliché-verre''։  [[1854 թուական|1854]] Էօժէն Տիւռօ լուսանկարիչին կը պատուիրէ մերկ բնորդներու լուսանկարներու շարք մը։  կ'ուսումնասիրէ մարդակազմութիւնը։  Այս փորձառութիւնը, զայն կը թոյլատրէ իրականացնել շարք մը գծագրութիւններ եւ լուսանկարչութեան արուեստը կ'օգտագործէ իր նկարներուն մէջ։  Անոնք կը ցուցադրուին [[1855 թուական|1855]] Համաշխարհային Ցուցահանդէսին, ուր կը յաղթէ։ Զայն կը ներկայացեն իբրեւ անձը, որ գիտէ դասականէն անդին անցնիլ եւ վերանորոգել նկարչութիւնը։ Նոյեմբեր  14, [[1855 թուական|1855]] Համաշխարհային Ցուցահանդէսէն կը պարգեւատրուի ոսկիայ մետալով։<gallery widths="240"> Պատկեր:Eugène Delacroix - Odalisque - WGA6225.jpg|Տելաքրուա․ «Ծառան» ''Odalisque'' 1857 Պատկեր:Durieu 5.jpg|Տիւռօ՝ Մերկութեան ուսումնասիրութիւն Տելաքրուային համար, 1855 Պատկեր:Expo 1855 Disdéri Salon carré France (2) f21.jpg|Տելաքրուայի գործերը 1855 Համաշխարհային Ցուցահանդէսին ''Accrochage d'Eugène Delacroix'' </gallery><ref>[http://www.musee-delacroix.fr/IMG/pdf/delacroix_photographie.pdf Տելաքրուա եւ լուսանկարչութիւնը, Տելաքրուա ազգային թանգարան - Dossier de presse]</ref>[[Պատկեր:France 100 Francs 1979. UNC- Banknote.jpg|մինի|Ֆրասայի Դրամատուն 1979 թ․- Էօժէն Տելաքրուա 100 ֆրանք թղթադրամին վրայ]] [[Պատկեր:Delacroix.jpg|ձախից|մինի|248x248փքս|Տելաքրուային յուշարձանը, Լիւքսեմպուրկի պարտէզին մէջ]] == Պատիւներ == * Յետ մահու, յուշարձանի կառուցում Լիւքսեմպուրկի պարտէզին մէջ ''jardin du Luxembourg''․ գործ՝ Ժիւլ Տալու ''Jules Dalou'' * Տելաքրուային շատ գործեր հանրային իրերու ծառայեցին․ [[1980 թուական|1980]]-ական թուականներուն, ֆրանսական դրոշմաթուղթերու շարք մը կը հրատարակուի, ուր կը ներկայացուին «Ազատութիւնը ժողովուրդը կ'առաջնորդէ» նկարէն մանրամասնութիւններ։ * 20-րդ դարու վերջաւորութեան, 100 ֆրանքի թղթադրամը կ'ոգեկոչէ Տելաքրուան եւ «Ազատութիւնը ժողովուրդը կ'առաջնորդէ» նկարը․  աշխարհի մէջ միակ թղթադրամն է ուր մերկ կուրծքերով կին մը կը ներկայացուի։  Այս պատճառով, վերոնշեալ թղթադրամը, իսլամական երկիրներուն մէջ անկարելի էր որ շրջի։ * Թիւ 10310 պզտիկ մոլորակին անոր անունը կը տրուի՝ Տելաքրուա ''(10310) Delacroix։'' == Գործերուն նիւթերը == Տելաքրուային գործերուն մեծամասնութիւնը ներշնչուած է գրական, պատմական, կրօնական նիւթերէ։<gallery widths="240"> Պատկեր:HugoOrientals.jpg|Պատկերազարդում Վիքթոր Հիւկօ-ի «Արեւելքցիները» 1853-51 Պատկեր:Annonciation, huile sur papier collé sur toile, 1841, Eugène Delacroix (3).jpg|«Աւետումը» ''Annonciation,'' 1841 Պատկեր:L'Education de la Vierge.jpg|«Կոյսին դաստիարակութիւնը» ''L'Education de la Vierge'', 1842 </gallery>[[Պատկեր:Lettre de commande de Couleurs de Delacroix.jpg|մինի|Գոյներու ապսպրանքի նամակ - ''Lettre de commande de Couleurs de Delacroix'']] == Գրութիւններ == === Գրական գործեր === *''Les Dangers de la cour, suivi de Alfred et Victoria'', [[Փարիզ]], Ֆլամառիոն, 2018, 215 էջեր. (<nowiki>ISBN 978-2-08-142188-2</nowiki>, notice BnF n^o FRBNF45442398) === Քննադատութիւններ === *''Études esthétiques'' (1829-1863) ===''Journal'' թերթը - նամակագրութիւն === [[1822 թուական|1822]] ․-[[1824 թուական|1824]] եւ [[1847 թուական|1847]]-[[1863 թուական|1863]] կը գործէ Տելաքրուայի գրական գլուխ գործոց՝ «Journal» թերթը։  Հոն, ան օրը օրին կ'արջանագրէ (կը նօթագրէ) նկարչութեան, բանաստեղծութեան եւ կամ երաժշտութեան շուրջ իր մտածումները․ ըլլայ ատիկա [[Փարիզ|Փարիզի]] կեանքէն, ըլլայ 19-րդ դարու կէսի քաղաքական կեանքէն։  Արձանագրութիւնները կ'ընդգրկեն հարուստ նամակագրութիւն, յատկապէս իր «վէճերը» Ժոռժ Սանտին ''George Sand'' հետ, որուն հետ խորունկ սէր-բարեկամութեամբ կապուած էր։  Նոյնպէս, արուեստի շուրջ հանդիպումները Շոփէնին, Շապռիէի, Տիւմայի, Կեռիքօի, Ինկրեսի եւ կամ Ռոսինիի հետ։  Ամենօրիայ վկայութիւն մըն են՝ նկարիչին կեանքին, մտահոգութիւններուն, գործերուն յառաջդիմութեան, մելամաղձութեան եւ  հիւանդութեան հոլովոյթին, որ մի՛այն կը վստահի իր տան պատասխանատուին՝ Ճենի։ * ''Տելաքրուան երբեք չամուսնացաւ։  Տարիներու ընթացքին տան պատասխանատուին հետ կը հաստատուի «զոյգի» կապ մը, մէկը միւսին պաշտպան հանդիսանալով։  Մահէն ետք, անոր՝ Ճենիին, կը ձգէ 50,000 ֆրանք եւ անձնական առարկաներ։'' Նաեւ, Տելաքրուան ձգած է Գեղարուեստի Բառարանի ''Dictionnaire des Beaux-Arts'' նախագիծ մը։  Հաւաքուած եւ հրատարակուած է ''Anne Larue''-ի կողմէ․ ֆրանսական Արուեստի պատմաբան։ <ref>[https://fr.wikisource.org/wiki/Journal_(Eug%C3%A8ne_Delacroix)/Texte_entier Տելաքրուա․ Le Journal թերթը{{ref-fr}}]</ref><ref>[https://bibliotheque-numerique.inha.fr/collection/?est=creator.exact&esr=Delacroix%2C+Eug%C3%A8ne Պատմութեան եւ Արուեստի ազգային Հիմնարկ - Թուային գրադարանի հաւաքածոյ – Էօժէն Տելաքրուայի թերթ եւ նամակագրութիւն, արխիւներ{{ref-fr}}]</ref><ref>[https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k1133832/f512.image Ֆրասական դպրոցի արուեստագէտներու Ընդհանուր բառարան]</ref><ref>{{Cite web |url=http://classiques.uqac.ca/classiques/delacroix_eugene/etudes_esthetiques/etudes_esthetiques.html |title=Տելաքրուա․ Գրական գործեր |accessdate=2020-06-03 |archive-date=2009-04-09 |archive-url=https://web.archive.org/web/20090409070407/http://classiques.uqac.ca/classiques/delacroix_eugene/etudes_esthetiques/etudes_esthetiques.html |dead-url=yes }}</ref><ref>{{Cite web |url=http://www.correspondance-delacroix.fr/correspondances/bdd/correspondance/102 |title=Էօժէն Տելաքրուանին նամակագրութիւնը - Նամակ՝ Ֆիլիփ-Էօժէն Տելաքրուային, 28-12-1861{{ref-fr}} |accessdate=2020-06-03 |archive-date=2020-06-03 |archive-url=https://web.archive.org/web/20200603193044/http://www.correspondance-delacroix.fr/correspondances/bdd/correspondance/102 |dead-url=yes }}</ref> == «Տելաքրուային ի պատիւ» == [[Պատկեր:Henri Fantin-Latour Homage to Delacroix.jpg|կենտրոն|մինի|550x550փքս|Ձախէն աջ՝ Նստած․ ''Louis Edmond Duranty, Henri Fantin-Latour (''նկարին գեղանկարիչը)'', Jules Champfleury, Charles Baudelaire. Ոտքի՝ Louis Cordier, Alphonse Legros, James Whistler, Édouard Manet, Félix Bracquemond, Albert de Balleroy.'']] «Տելաքրուային ի պատիւ» նկարը Հանրի Ֆանթեն-Լաթուր ''Henri Fantin-Latour'' նկարիչին գործն է, ի պատիւ Տելաքրուային։ Նկարիչը, Տելաքրոային յուղարկաւորութեան ընթացքին, թաղման թափօրէն մեծապէս ազդուած, կ'որոշէ հանրութեան պարգեւել անոր ի պատիւ նկար մը, ուր պիտի ներկայացուին արուեստի ու գրական բնագաւառէն տասը անձնաւորութիւններ որոնք արտայայտած են իրենց հիացումը Տելաքրուային հանդէպ։ Նկարին մէջ անոնք խմբուած են Տելաքրուային ինքնակենդանագիրին առջեւ։<ref>[http://www.musee-delacroix.fr/fr/musee-atelier/eugene-delacroix/mille-et-un-eleves-de-delacroix/ Տալաքրուա թանգարան - «Տելաքրուային ի պատիւ»{{ref-fr}}]</ref> == Գծանկարներ, վիմագրութիւններ եւ փորագրութիւններ == Ըստ Ալֆրետ Ռոպօի Տելաքրուան ձգած է 24 վիմագրութիւններ եւ փորագրութիւններ։ Օրինակ՝ «12 հնադարեան շքադրամներ», «Անապատին մէջ քնացած վագրը», «Համլէթ եւ Հոռաս գերեզմանափորին առջեւ», «Ալճերիոյ հրէուհին  եւ Ալճերիոյ փողոց մը»․․․։<ref>[https://books.google.gr/books?id=z7deDwAAQBAJ&pg=PA150&lpg=PA150&dq=Delacroix,+peintre,+graveur,+%C3%A9crivain,+H.+Floury,+1926,+p.+31&source=bl&ots=Nx3tsJ58ir&sig=ACfU3U2DDqzHe2R3NojN3bzxEo_sjWpxXQ&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwipqbCSxs_pAhWIHHcKHaZmBpwQ6AEwCnoECAoQAQ#v=onepage&q=Delacroix%2C%20peintre%2C%20graveur%2C%20%C3%A9crivain%2C%20H.%20Floury%2C%201926%2C%20p.%2031&f=false Տելաքրուա, նկարիչ, փորագրիչ, գրագէտ - H. Floury, 1926, էջ՝ 31{{ref-fr}}]</ref> <gallery widths="180"> Պատկեր:Frauen von Algier (Studie), Eugène Ferdinand Victor Delacroix.jpg|«Ալճերիոյ կիներ» ''Femmes d'Alger․'' գծանկար Պատկեր:Delacroix chopin.jpg|«Ֆրետերիք Շոփէն» ''Frédéric Chopin․'' գծանկար Պատկեր:Τίγρη ξαπλωμένη (Delacroix Eugene).jpg|«Երկնցած վագր» ''Tigre menteur․'' գծանկար Պատկեր:Faust et Méphistophélès gelopant dans la nuit du Sabat.jpg|Կէօթէին Ֆաուստը </gallery> == Յետահայեաց == 2018 Մարտ 29 մինչեւ 23 Յուլիս, Լուվրի թանգարանին մէջ տեղի կ'ունենայ Տելաքրուայի 180 գործերուն ցուցահանդէսը։  կ'այցելեն 540․000 հոգի։ === Սինեմա եւ Հեռատեսիլ === «Տելաքրուա, արեւելքէն՝ արեւմուտք» ''Delacroix, d'orient et d'occident –'' 90 վայրկեանի վաւերային ժապաւէն․ Ֆրանս Պուայէ ''Frans Boyer'' Տելաքրուային դերին մէջ։ «Տանթէին նաւակը» յայտնապէս նշուած է Լարս Վոն Թրիէրի ''Lars von Trier'' «<dfn>The House that Jack Built»</dfn> ժապաւէնին  վերջին բաժնին մէջ, ուր կը պատկերացնէ գլխաւոր դերալատարին դժոխք մտնելը։ <ref name=":0" /><ref name=":1" /><ref name=":2" /> <ref>[https://www.lexpress.fr/actualites/1/culture/delacroix-exposition-la-plus-frequentee-de-l-histoire-du-louvre_2027942.html l'express - Տելաքրուայի ի պատիւ ցուցահանդէսը Լուվրը․ ամենաշատ այցելուներով ցուցահանդէսը{{ref-fr}}]</ref> == Տելաքրուայի գլխաւոր նկարներու պատկերասրահ == <gallery widths="300"> Պատկեր:La Liberté guidant le peuple - Eugène Delacroix - Musée du Louvre Peintures RF 129 - après restauration 2024.jpg|«Ազատութիւնը ժողովուրդը կ'առաջնորդէ» Պատկեր:Eugène Delacroix - The Women of Algiers, 1834.jpg|«Ալճերիոյ կիներ, իրենց բնակարանին մէջ» Պատկեր:Eugène Delacroix - La Grèce sur les ruines de Missolonghi (1826).jpg|«Յունաստանը Մեսոլոկիին աւերակներուն տակ» ''La Grèce sur les ruines de Missolonghi -'' Յունաստանի Ազատագրութեան կռիւներ Պատկեր:Delacroix - Mort de Sardanapale, 1826 - 1827.jpg|«Սարտանափալին մահը»․ ներշնչուած Լորտ Պայրոնի բանաստեղծութենէն Պատկեր:Eugène Ferdinand Victor Delacroix 021.jpg|«Կիաւուրին եւ Հասանին կռիւը» ''Combat du Giaour et Hassan'' Պատկեր:Eugène Delacroix - The Fanatics of Tangier - WGA06195.jpg|«Թանժերի մոլեռանդները»  ''Fanatiques de Tanger'' Պատկեր:Augustins - Le Sultan du Maroc - Eugène Delacroix.jpg|«Մարոքին Սուլթանը»  ''Le Sultan du Maroc'' Պատկեր:Eugène Delacroix - Le corps de garde à Meknès - Google Art Project.jpg|«Պահակագունդը» ''Corps de garde marocain'' Պատկեր:Delacroix-Bataille-de-Nancy cropped.jpg|«Նանսի ճակատամարտը» ''La Bataille de Nancy,'' 1938 Պատկեր:Hamlet und Horatio auf dem Friedhof (Eugène Ferdinand Victor Delacroix).jpg|«Համլէթ եւ Հոռասը գերեզմանատան մէջ»  ''Hamlet et Horatio au cimetière,'' 1835 Պատկեր:Eugène delacroix, medea furiosa, ante 1838.jpg|«Մէտէ» ''«Մէտէ» Médée'' Պատկեր:Prise de Constantinople par les croisés (12 avril 1204).jpg|«Կոստանտնուպոլսոյ գրաւումը խաչակիրներէն» Պատկեր:Rue de turenne 68 - eglise Saint-Denis-5.JPG|Փարիզի ''Saint-Denys-du-Saint-Sacrement  ''որմանկար՝ ''Pietà'' Պատկեր:Greek fighter on horseback.jpg|«Յոյն հեծեալ մարտիկ» ''Combattant grec à cheval'' Պատկեր:Eugène Delacroix - Chevaux sortant de la mer (1860).jpg|«Ձիերը ծովէն դուրս կ'ելլեն» ''Chevaux sortant de la mer'' Պատկեր:Eugène Ferdinand Victor Delacroix 041.jpg|Ժորժ Սանտ․ դիմանկար, 1838 Պատկեր:Eugène Delacroix - Arab Horses Fighting in a Stable - WGA6227.jpg|«Արաբական ձիեր կը կռուին ախոռին մէջ» Պատկեր:Delacroix-Marc Aurèle-MBA-Lyon.jpg|Մարքուս Աուրիլիուս Կայսրին վերջին խօսքերը, 1844 </gallery> == Աղբիւրներ == Տելաքրուա, Վիպապաշտութեան Իշխանը ․ ''DELACROIX The Prince of Romanticism'', Gilles Neret, TASCHEN հրատարակութիւն, 2004թ․ == Տես նաեւ == [[Եորղոս Եաքովիտիս]] [[Ռենուար]] [[Փոլ Կօկէն]] [[Վինսընթ Վան Կոկ|Վան Կոկ]] [[Ռամպրանտ վան Ռէյն]] [[Տիէկօ Ռիվերա]] [[Ռամպրանտ վան Ռէյն]] [[Տիէկօ Ռիվերա]] == Ծանօթագրութիւններ == {{ծանտուփ}} == Արտաքին յղումներ == # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Mus%C3%A9e_national_Eug%C3%A8ne-Delacroix էօժէն Տելաքրուա ազգային թանգարան]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Charles-Maurice_de_Talleyrand-P%C3%A9rigord Թալէյռան]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Voyage_en_Afrique_du_Nord_d%27Eug%C3%A8ne_Delacroix Տելաքրուային ճամբորդութիւնը հիւսիսային Ափրիկէ]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Voltaire Վոլթեռ]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Jean_Racine Ռասին]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Pierre_Corneille Քոռնէյ]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Virgile Վիռժիլ]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Horace Հոռաս]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Ferdinand_Guillemardet Կիյմառտէ]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Soci%C3%A9t%C3%A9_h%C3%A9liographique Ֆրանսայի Արեւագրական Ընկերութիւն]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Exposition_universelle_de_1855 Փարիզի Համաշխարհային Ցուցահանդէսը, 1855 թ․]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/Lutte_de_Jacob_avec_l%27ange «Յակոբին կռիւը հրեշտակին հետ»]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/(10310)_Delacroix 10310 Տելաքրուա]{{ref-fr}} # [https://fr.wikipedia.org/wiki/George_Sand Ժոռժ Սանտ]{{ref-fr}} [[Ստորոգութիւն:Նկարիչներ]] [[Ստորոգութիւն:Ֆրանսացի նկարիչներ]] [[Ստորոգութիւն:Վիպապաշտ նկարիչներ]] [[Ստորոգութիւն:Որմանկարիչներ]] [[Ստորոգութիւն:Արուեստագէտներ]] [[Ստորոգութիւն:1789 ծնունդներ]] [[Ստորոգութիւն:Գեղանկարիչներ այբբենական կարգով]] emopdtm0wqsrcn9c36ok7lqwwnlco5e 0 31741 252096 252086 2026-06-03T05:58:45Z Maral Dikbikian 4797 252096 wikitext text/x-wiki '''Սրբանկարչութիւնը''' Կրօնական նիւթերով եւ սիւժէներով եկեղեցական-պաշտամուծքային նկարչութեան տեսակ՝ միջնադարուն։ Ի տարբերութիւն [[Որմնանկարչութիւն|որմնանկարչութեան]] եւ [[Մանրանկարչութիւն|մանրանկարչութեան]]՝ սրբանկարչութեան ստեղծագործութիւնները՝ սրբապատկերները, գեղանկարչական առանձին յօրինուածքներ են՝ սկիզբը մոմաներկերու, խճանկարի, ապա՝ ԺԸ. (18-րդ) դարէն՝ իւղաներկի արուեստագիտութեամբ (տեխնիկայով)՝ փայտէ տախտակի, կտաւի, աւելի սակաւ՝ մետաղեայ թերթերու եւ այլնի վրայ։ Այդ պարագան սրբանկարչութիւնը կը մօտեցնէ [[Հաստոցային գեղանկարչութիւն|հաստոցային գեղանկարչութեան,]] սակայն, այսուհանդերձ, սրբապատկերը ամբողջովին հաստոցային գործ համարել չի կարելի, քանի որ անոնք [[Ճարտարապետութիւն|ճարտարապետութեան,]] [[Զարդարական-կիրառական արուեստ|զարդարական-կիրառական արուեստի]] գործերուն հետ միասին գաղափարական ու գեղարուեստական միասնական համալիրի մը անբաժանելի (օրկանական) մասը կազմած են եւ սովորաբար ստեղծուած են որոշակի տեղի մը, օրինակ՝ պատկերակալի դրութեան համար<ref>{{Citation|title=Սրբանկարչություն|url=https://hy.wikipedia.org/w/index.php?title=%D5%8D%D6%80%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AF%D5%A1%D6%80%D5%B9%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6&oldid=10684818|date=2026-02-16|accessdate=2026-06-02|language=hy}}</ref>։ == Պատմութիւն<ref>{{Citation|title=Սրբանկարչություն|url=https://hy.wikipedia.org/w/index.php?title=%D5%8D%D6%80%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AF%D5%A1%D6%80%D5%B9%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6&oldid=10684818|date=2026-02-16|accessdate=2026-06-02|language=hy}}</ref><ref>{{Citation|title=Ikone|url=https://de.wikipedia.org/w/index.php?title=Ikone&oldid=266405721|date=2026-04-22|accessdate=2026-06-02|language=de}}</ref> == Սրբանկարչութեան հնագոյն, պահպանուած յուշարձանները [[Առաջաւոր Ասիա|Առաջաւոր Ասիայէն]] են (Զ. դար)։ Ուշ [[հելլենիստական]] (յունական), մասամբ [[ֆայումեան]] դիմանկարներու աւանդութիւններուն հիման վրայ ստեղծուած են սուրբերու «դիմանկար»-պատկերներ, Ժ.-ԺԱ. դարերէն՝ խորհրդանշական նիւթերով յօրինուածքներ, իսկ յետագային (հիմնականին մէջ ԺԴ. դարէն) նաեւ պատմողական բնոյթի պատկերներ։ Սրբանկարչութիւնը զարգացած եղած է Բիւզանդիոնի մէջ՝ մեծապէս ազդելով այլ երկիրներու արուեստին վրայ, [[Իտալիա|Իտալիայէն]] մինչեւ [[Եթովպիա]]։ ԺԳ.-ԺԴ. դարերուն սրբանկարչութիւնը Ռուսիոյ մէջ հասած է բացառիկ գեղարուեստական արտայայտչականութեան։ Հարաւսլաւոնական երկիրներուն, ինչպէս նաեւ [[Վրաստան|Վրաստանի]] մէջ, ստեղծուած են սրբանկարչութեան ինքնատիպ դպրոցներ։ [[Պատկեր:Spas_vsederzhitel_sinay.jpg|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:Spas_vsederzhitel_sinay.jpg|ձախից|մինի|եգիպտական սրբապատկեր]] Սրբանկարչութիւնը պայմանական ու վերացական ձեւով, կրօնական բնոյթով, միջնադարեան աստուածաբանական աշխարհայեացքի իւրայատկութիւններով հանդերձ՝ եղած է աշխարհի գեղարուեստական ընկալման հիմնական միջոցներէն մէկը։ Սրբանկարչութեան գեղագիտութիւնը, որ կազմաւորուած է Բիւզանդիոնի մէջ պատկերամարտութեան դէմ պայքարին ընթացքին (Ը.-Թ. դարեր), կը պահանջէր «աստուածայինին»՝ գերզգայական բովանդակութեան մարմնաւորումը տեսանելի, զգայապէս ընկալելի կերպարներով։ Սակայն այդ կերպարները պէտք է զուրկ ըլլային իրենց նիւթական որոշակիութենէն, քանի որ, ըստ եկեղեցականներու հաւաստման, «երկնայինին» գեղեցկութիւնը կրնայ հաղորդել միայն իրական աշխարհի առարկայական ձեւերու կատարեալ, իտէալականօրէն վեհ հոգեւոր էութիւնը։ Այդ պատճառով ալ սրբանկարչութեան գեղարուեստական գործունէութեան մէջ մշակուած է իրականութեան վերարտադրման պայմանական եղանակներու համակարգ. հարթային պատկերը կը տեղադրուէր վերացական (ոչ սակաւ՝ «ոսկեայ») յետնապատկերի (ֆոնի) վրայ, կը բացակայէին իրական ծաւալներն ու եռաչափ տարածութիւնը, իսկ բնանկարի տարրերու եւ պարագաներու (աքսեսուարներու) ընտրութիւնը ենթարկուած էր խորհրդանշական կամ յօրինուածքի պատմողական իմաստի դրսեւորման, բայց ոչ երբեք բնականը հաղորդելու խնդիրին։ Սրբանկարչութեան երկի կերպարային կառուցուածքի ձեւաւորման մէջ գլխաւոր դեր կը խաղային յօրինուածքային-կշռութային սկզբունքը, ինչպէս նաեւ գծի ու գոյնի արտայայտչականութիւնը։ Պալատական-ազնուապետական արուեստին մէջ, ուր ուժեղ էին անտիկ (հին դասական) աւանդութիւնները, կը գերակշռէին կերպարի ազնիւ վեհութիւնը, ձեւի նրբագեղութիւնը։ Կենդանի երեւակայութեամբ գունաւորուած հեքիաթի միամիտ բանաստեղծականութիւնը, սրտառուչ պատմողականութիւնը, մանրամասնութիւններու կոնկրետութիւնը (որոշակիութիւնը) բնորոշ էին հիմնականին մէջ սրբանկարչութեան տեղական դպրոցներուն։ Հրաժարելով պատկերի կենսանմանութենէն՝ սրբանկարչութեան մէջ նոյնքան մանրազնին ու բարդ կերպով կը ձեւաւորէին կերպարի զգայական արտայայտչականութիւնը։ Սրբանկարչութեան էական նուաճումը ստեղծագործութիւններու հոգեւոր բովանդակութեան ընդլայնումն էր։ Անիկա արուեստ ներմուծեց բարոյական եւ հոգեբանական շարք մը դրդապատճառներ (մոտիվներ)՝ առաքինութեան, մայրական գորովանքի (խանդաղատանքի), կարեկցանքի զգացում, ողբերգական վիշտի եւ ուրախ ցնծութեան տրամադրութիւն։ Կենդանի մարդկային բովանդակութիւնը սրբանկարիչները կրնային զարգացնել միայն եկեղեցիի պարտադրած պատկերագրութեան (իքոնոկրաֆիայի) շրջանակներուն մէջ, որ սահմանուած էր այսպէս կոչուած սրբապատկերների նախատիպերուն (օրինակելի գծանկարներու ժողովածուներուն) մէջ։ [[Պատկեր:Virgin_Psychosostria_Ohrid14th_century.jpg|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:Virgin_Psychosostria_Ohrid14th_century.jpg|աջից|մինի|Բիւզանդական սրբապատկեր]] Վերածնունդէն եւ իրապաշտ (ռեալիստական) արուեստի նուաճումներէն ետք սրբանկարչութիւնը անկում ապրած է՝ հետզհետէ վերածուելով արհեստի։ Միջնադարեան Հայաստանի մէջ սրբանկարչութեան գոյութեան մասին որոշակի տուեալներ դեռեւս չեն յայտնաբերուած, թէեւ եկեղեցւոյ հայրերն ու մատենագիրները ([[Մովսէս Խորենացի|Մովսէս Խորենացի,]] [[Վրթանէս Քերթող|Վրթանէս Քերթող,]] [[Մովսէս Կաղանկատուացի|Մովսէս Կաղանկատուացի,]] [[Ներսէս Շնորհալի (Ներսէս Դ․ Կլայեցի)|Ներսէս Շնորհալի]] եւ այլք) գրած են [[Հայաստան|Հայաստանի]] մէջ սրբապատկերային արուեստի գոյութեան մասին։ Սակայն միջնադարէն սրբանկարչութեան ոչ մէկ նմուշ առայժմ մեզի հասած է։ Հայկական կերպարուեստին մէջ պահպանուած են ԺԷ.-ԺԸ. (17-18-րդ) դարերու սրբանկարչութեան բազմաթիւ օրինակներ, որոնք ԺԹ. (19-րդ) դարուն իրենց տեղը զիջած են իրապաշտական ստեղծագործութիւններուն։ === Սրբապատկերները Ուշ Անտիկ (Հին դասական) Շրջանին եւ Բիւզանդիոնի Մէջ === ==== Սրբազան Զարգացումը ==== Ըստ արուեստաբան Հանս Պելթինկի (Belting)՝ սրբապատկերը իր ձեւով ու գործառոյթով կը շարունակէ անտիկ պաշտամունքային պատկերներու աւանդութիւնը, որոնք հիմնականին մէջ զարգացած էին երեք ուղղութիւններով՝ որպէս ննջեցեալի դիմանկար, որպէս կայսերական պատկեր եւ որպէս աստուածներու պատկեր<ref>Hans Belting: ''Bild und Kult: eine Geschichte des Bildes vor dem Zeitalter der Kunst.'' Münster 1990, S.&nbsp;116.</ref>։ Սրբապատկերներու ամենակարեւոր նախատիպը ննջեցեալի դիմանկարն էր։ Քանի որ պաշտամունքը կը վերաբերէր թէ՛ գերեզմանին եւ թէ՛ թաղուած անձի դիմանկարին, այդ պատկերը ի վերջոյ բազմացուեցաւ որպէս սրբապատկեր։ Զ. դարէն սկսեալ Բիւզանդիոնի մէջ ձեւաւորուեցաւ սրբապատկերներու պետական պաշտամունք մը, որ սակայն չի կրնար բացատրուիլ միայն ննջեցեալներու դիմանկարներու պաշտամունքով<ref>Hans Belting: ''Bild und Kult: eine Geschichte des Bildes vor dem Zeitalter der Kunst.'' 1990, S.&nbsp;116.</ref>։ Բիւզանդական կայսրը ինքնին ծիսական մեծարանքի առարկայ էր։ Պաշտօնական ընդունելութիւններու ժամանակ կայսերական արարողակարգը կը ներառէր յստակ բեմադրութիւն մը. կայսրը վարագոյրի մը ետեւ գահին վրայ կը նստէր արձանի նման, եւ վարագոյրը բացուելէ ետք կը ստանար մեծարանքի երկրպագութիւնը (Proskynese)։ Նոյն այս հնազանդութիւնը, որ կը վերաբերէր կայսրին՝ որպէս կենդանի արձանի, կը բնորոշէ նաեւ եկեղեցիներու կեդրոնը գտնուող պատկերակալին (Proskynetarion) առջեւ կատարուող երկրպագութիւնը, ուր դրուած կ'ըլլար օրուան սուրբին կամ եկեղեցական տօնին սրբապատկերը։ Ասոր կողքին գոյութիւն ունէին կայսերական պատկերները (Imago imperialis), ինչպէս յստակ կ'երեւի ուշ հռովմէական «Notitia dignitatum» օրացուցային պատկերին մէջ. անոնք տեղադրուած էին պատուանդանի մը վրայ եւ կը կազմէին «բագինի» մը կեդրոնը, որ նման է Լատերանի «Սանքթա Սանքթորում»-ի մէջ գտնուող անձեռակերտ (Acheiropoieton) Փրկչի սրբապատկերի զետեղման սրբազան համանմանութեան։ Մէկ այլ տարր, որ ձեւաւորեց սրբապատկերներու զարգացումը, դրօշներու եւ ռազմական նշաններու խորհրդանշանն (Signum) էր։ Կոստանդնուպոլսոյ կայսերական դրօշը՝ Լաբարումը (Labarum), կր կրէր Քրիստոսի նշանը։ Կայսեր պատկերներուն վերեւ հաւանաբար ամրացուած կ'ըլլար Քրիստոսի վահանաձեւ պատկերը (Clipeus Christi)։ Սակայն անիկա դեռ դիմանկար չէր կրեր, այլ՝ Քրիստոսի միագրութիւնը (քրիստոսագիրը) կամ խաչը։ Երկու դար ետք Քրիստոսի պատկերները արդէն ներմուծուած էին կայսերական պատկերի քաղաքացիական եւ զինուորական պաշտամունքին մէջ։ Այսպիսով, Քրիստոս պատկերներու մէջ սկիզբը կ'երեւի ոչ թէ խաչին վրայ, այլ Քրիստոսի վահանաձեւ պատկերին մէջ՝ որպէս կայսերական զօրավար։ Այս զարգացումէն մեկնելով՝ պատկերները սկիզբը ստացած էին նաեւ կլոր ձեւ (Bildnistondo), ինչ որ փոխառնուած կը թուի ըլլալ կայսերական եւ քրիստոնէական սրբապատկերներու միջեւ եղած վաղեմի կապէն։ Որպէս կլոր նկարներ՝ սրբապատկերները կ'երեւին Թ. դարու Սաղմոսագիրքի մը, ինչպէս նաէւ Ժ. դարու կայսերական վարքսրբոցի (յասմաւուրքի) մէջ, ուր կը հանդիպինք պատկերամարտութեան շրջանի իրադարձութիւններուն՝ մասնաւորապէս սրբապատկերներու վրայ ներկ քսելուն եւ 843-ին Թէոդորա կայսրուհիին կողմէ անոնց վերահաստատման։ Փաստուած է նաեւ հռովմէական լեգէոններու պատկերակիր վահաններու որդեգրումը վաղ սրբանկարչութեան մէջ։ Այսպիսով, սրբապատկերներու ձեւն ու բովանդակութիւնը յառաջացած են ուշ անտիկ շրջանի ձեւաւորման թեմաներու զարմանալի բազմազանութենէն։ Վաղ շրջանի կերպարային նկարչութեան թեմաներու շտեմարանը հիմք հանդիսացաւ սրբանկարչութեան սկզբնաւորման, որ, նախքան իր սեփական ձեւերը գտնելը, ամենէն առաջ օգտուեցաւ անտիկ նկարչութեան գեղարուեստական հարստութենէն եւ արուեստագիտական (տեխնիկական) յատկանիշներէն։Գրական աղբիւրներու համաձայն՝ սրբապատկերներու գոյութիւնը փաստուած է Դ. դարէն սկսեալ։ Պահպանուած ամենահին սրբապատկերները կը թուագրուին Զ. դարով. սակայն բիւզանդական պատկերամարտութեան (Թ. դար) աւերածութիւններէն առաջուան շրջանէն միայն շատ քիչ օրինակներ մնացած են, մեծ մասամբ՝ հեռաւոր ու անկախ շրջաններու մէջ։ Միայն 843 թուականին պատկերամարտութեան աւարտէն ետք է, որ սրբապատկերները դարձան Ուղղափառութեան մշտական ու անբաժանելի մասը։ Փայտի վրայ նկարուած իրենց յատուկ ձեւը անոնք ստացան միայն Բարձր Միջնադարուն։ Ուշ բիւզանդական եւ յետբիւզանդական շրջաններուն սրբապատկերները մեծապէս ազդեցին ուղղափառ աշխարհին եւ անկէ շատ աւելի անդին։ Ուշ Միջնադարուն դիւրակիր (շարժական) սրբապատկերները բարձր արժէք կը ներկայացնէին եւ նոյնիսկ կ'արտածուէին (կը տարուէին այլ երկիրներ)։[25] Ուշ բիւզանդական շրջանի սրբապատկերներու քանակը գերազանցեց նախորդ բոլոր ժամանակաշրջաններունը։ Ասոր զուգահեռ՝ մեծցան նաեւ անոնց չափերը. մեծ սրբապատկերները ունէին աւելի քան 1,5 մեթր բարձրութիւն, ինչ որ կը նշանակէ, թէ շատ մը պատկերներ բնական չափերէն աւելի մեծ էին։ Միջին բիւզանդական դարաշրջանի աւելի հին փայտէ սրբապատկերները մեծ մասամբ աւելի փոքր չափերու էին։ Ասոր հետ մէկտեղ, անձնական (տնային) սրբապատկերները կը պատրաստուէին թանկարժէք նիւթերէ՝ ոսկի, արծաթ, թանկագին քարեր, փղոսկր եւ արծն (էմալ)։ Նիւթական բարձր արժէքին պատճառով անոնք կ'արտադրուէին միայն փոքր չափերով եւ յաճախ պահպանուած են հենց իրենց թանկարժէք ըլլալուն շնորհիւ։ Միաժամանակ գոյութիւն ունէին նաեւ փայտի վրայ նկարուած սրբապատկերներ, որոնք աւելի պարզ ձեւաւորում ունէին։ ԺԲ. դարէն առաջ ստեղծուած սրբապատկերներէն միայն քիչեր պահպանուած են։ Այս շրջանէն սկսեալ սրբապատկերները թէ՛ իրենց քանակով եւ թէ՛ չափերով սկսան աճիլ։ ԺԴ. եւ ԺԵ. դարերուն 1,5 մեթր բարձրութեամբ մեծ Դէիսուսի (Բարեխօսութեան) սրբապատկերները այլեւս հազուագիւտ չէին, եւ նոյնիսկ աւելի մեծ օրինակները արտասովոր չէին համարուիր։ Քանակի եւ չափերու այս աճին գլխաւոր պատճառը սրբապատկերները տեմպլոնի (Templon) վրայ զետեղելու սովորութիւնն էր. տեմպլոնը այն փայտէ կամ քարէ վարագոյր-պատնէշն էր, որ կը բաժնէր ու կը ծածկէր խորանը։ Արդէն Ը. դարուն նկարները կը փակցուէին տեմպլոնի արտաքին մասին՝ արխիտրաւին (վերնագնաց գերանին) վրայ։ Ժամանակի ընթացքին աւելի ու աւելի շատ սրբապատկերներ ամրացուեցան արխիտրաւին, մինչեւ որ ի վերջոյ սիւներուն միջեւ եղած տարածութիւնն ալ գոյացաւ՝ փակելով տեսարանը դէպի Սրբութիւն Սրբոց։ Այսպիսով, փայտէ սրբապատկերները դարձան տեմպլոնի պատկերներու սովորական միջոցը։ Ասիկա խթանեց տախտակամած նկարներու արտադրութիւնն ու առեւտուրը, ինչ որ, ի միջի այլոց, յատկանշեց ուշ բիւզանդական ժամանակաշրջանը։ ԺԳ. դարու վերջաւորութեան, տեմպլոնը սիւներու միջեւ ամրացուած փայտէ սրբապատկերներով զարդարելը արդէն դարձած էր ընդհանուր կանոն (ստանդարտ)։ Ասիկա ճշդեց սրբապատկերներու չափերը, ձեւերը եւ պատկերման եղանակները։ 1,2-էն մինչեւ 1,8 մեթր բարձրութեամբ սրբապատկերները գրաւեցին տեմպլոնի սիւներուն միջեւ եղած տարածութիւնը։ Պատկերակալի (իքոնոստասի) կեդրոնական պատկերն ու առանցքը Դէիսուսի (Բարեխօսութեան) սրբապատկերներն են։ Դէիսուսի մեծ սրբապատկերներուն վրայ՝ պատկերակալի Արքայական դրան (Աւագ դրան) երկու կողմը, սովորաբար ամբողջական մարմնով պատկերուած կ'ըլլայ Ահեղ Դատաստանի օրը դատող Քրիստոսը, իսկ անոր կողքին՝ Սուրբ Մարիամ Աստուածածինն ու Յովհաննէս Մկրտիչը։ Ասոնց թիւը ժամանակի ընթացքին աճեցաւ։ Մինչ 1350-ին, Վիսոքի Տեչանիի վանքի մարմարեայ պատկերակալի տեմպլոնին վրայ կը գտնուէին Դէիսուսի չորս սրբապատկերներ, ռուսական պատկերակալները կրնան ունենալ մինչեւ տասնչորս Դէիսուսի սրբապատկեր։ Սրբապատկերներու մեծաթիւ օրինակներ պահպանուած են յատկապէս Յունաստանէն, Մակեդոնիայէն, Ռուսիայէն, Ռումանիայէն եւ Կիպրոսէն։ Ամենակարեւոր արուեստագիտական եղանակներն (տեխնիկաներն) են՝ Զ. դարուն՝ մոմաներկուածքը (էնկաուստիկան), Է. դարէն սկսեալ՝ ջրաներկով (տեմպերայով) նկարչութիւնը փայտի վրայ, ինչպէս նաեւ խճանկարչութիւնը եւ փորագրութիւնը փայտի ու փղոսկրի վրայ։ Համբոյրի համար դրուած սրբապատկերները յաճախ յատուկ տեղերու մէջ կը պատուէին ու կը պաշտպանուէին զարդարուն արժոյրէ (պրոնզէ), երկաթէ կամ արծաթէ թիթեղներով՝ շապիկով (Oklad)։ Սրբանկարչութեան նախասիրած նիւթերն են՝ Քրիստոսի եւ սուրբերու պատկերները, ինչպէս նաեւ հաւատքի խորհուրդներու արտայայտութիւնները։ === Սրբապատկերներու Պաշտամունքը Արեւելքի եւ Արեւմուտքի Մէջ === Ըստ Անթոնովայի՝ այն գաղափարը, թէ սրբապատկերներու պաշտամունքը արեւելեան ուղղափառութեան մշտական յատկանիշն է, յաճախ շեշտուած է որպէս չափազանցուած հակադրութիւն արեւելեան (ուղղափառ) եւ արեւմտեան (կաթողիկէ) ինքնութիւններու միջեւ։ Ըստ այդմ՝ ասիկա լոկ արտայայտութիւն մըն է ուղղափառ եւ կաթողիկէ աստուածաբանութեան միջեւ եղած տարբերութիւնները ընդգծելու համար։ Միջնադարի ամբողջական ու ճշգրիտ քննութիւնը ցոյց կու տայ, որ մինչեւ Բարեփոխումը (Ռեֆորմացիա) ուղղափառ Արեւելքն ու կաթողիկէ Արեւմուտքը հիմնականին մէջ նման մօտեցում ունէին կրօնական պատկերներու հանդէպ։ Նիկիոյ Բ. տիեզերական ժողովին ընթացքին (787 թուականին) սրբապատկերներու վերաբերեալ աստուածաբանական դիրքորոշումը շատ աւելի մանրամասն շարադրուեցաւ, քան երբեւէ։ Բիւզանդիոնն ու Հռովմի պապականութիւնը այս հարցին մէջ գրեթէ նոյն տեսակէտը ունէին, ինչ որ սակայն չէր կարելի ըսել ֆրանքական եկեղեցիին մասին, որուն աստուածաբանները իրենց առարկութիւնները յայտնեցին «Լիպրի Քարոլինի» (Libri Carolini) գործին մէջ։ Հատրիանոս Ա. պապը աշխուժօրէն նպաստեց Նիկիոյ Բ. ժողովի որոշումներուն, եւ ժողովի ընթացքին ներկայացուած պապական փաստաթուղթերը կը հանդիսանան հռովմէական եկեղեցիի պաշտօնական դիրքորոշումը։ Սակայն, ֆրանքներու ժխտական պատասխանները յունական տեսակէտներուն, հաւանաբար յառաջացած են յունարէնէ կատարուած անճշգրիտ ու սխալ թարգմանութեան պատճառով։ Այսպէս, յունարէն երկու տարբեր հասկացութիւններ՝ «թիմէ» (time) կամ «յարգանք/մեծարանք» (ուղղուած պատկերներուն) եւ «լատրէիա» (latreia) կամ «պաշտամունք/երկրպագութիւն» (ուղղուած միայն Աստուծոյ), լատիներէնի թարգմանուած են միեւնոյն «adorare» (երկրպագել) բառով։ Ասոր հետեւանքով կորսուեցաւ սրբապատկերներու յարգանքի հիմքը կազմող նուրբ զանազանութիւնը, եւ ֆրանքները շարունակեցին ժխտականօրէն տրամադրուած մնալ անոնց հանդէպ։ Անոնք դատապարտեցին սրբապատկերներու յարգումը Ֆրանքֆորթի (794) եւ Փարիզի (825) ժողովներուն մէջ, սակայն այս դիրքորոշումը կարճ կեանք ունեցաւ, քանի որ իրենց եկեղեցիի որոշումները ժամանակի ընթացքին մոռցուեցան։ Կարլոս Մեծին ուղղուած պապին պատասխանը (793 թուակա՞ն) սրբապատկերներու պաշտպանութիւն մըն է (իկոնոֆիլիա)։ Ան սրբապատկերներու յարգումը հիմնաւորեց քրիստոսաբանական եւ աւանդական հիմքերով։ Այս փաստարկները կը համապատասխանէին բիւզանդական մտածողութեան։ Այսուհանդերձ, պատմական աւելի լայն համատեքստի մէջ, ֆրանքներու թշնամական դիրքորոշումը Հռովմի եւ Բիւզանդիոնի հանդէպ կանխանշանն էր այն հետագայ իրադարձութիւններուն, որոնք Արեւմուտքի մէջ ի յայտ եկան Բարեփոխման (Ռեֆորմացիայի) դարաշրջանին։ Սրբապատկերներու յարգումը Հռովմի մէջ առկայ էր արդէն Է. դարու սկիզբը. Լատերանէն դէպի Հռովմի Սանթա Մարիա Մաճորէ (Santa Maria Maggiore) պազիլիքան Փրկչի սրբապատկերով կատարուող ամենամեայ թափօրը Ը. դարուն ծիսական տարուան անբաժանելի մասն էր։ Միջնադարուն նմանութիւններ կային նաեւ առանձին սրբապատկերներու հանդէպ տածած վերաբերմունքին մէջ։ Այսպէս, ԺԱ. դարու «Նիքոփէա»-ն (Nikopeia) բիւզանդացիներու պահապան սրբութիւնն էր (պալլատիումը)։ Պատերազմի եւ վտանգի ժամանակ անիկա կը նկատուէր անոնց երկնային հրամանատարը։ Խաչակիրներու կողմէ 1204 թուականին զայն Վենետիկ տանելէ ետք, անիկա ստացաւ Սուրբ Ղուկասի կողմէ նկարուած սրբապատկերի կարգավիճակ՝ դառնալով հանրապետութեան գլխաւոր սրբութիւնը եւ արժանանալով մեծ պատիւներու։ Նոյնիսկ Լէոնարտօ տա Վինչին նկարագրած է, թէ ինչպէս Վերածնունդի շրջանի Իտալիոյ մէջ հաւատացեալները յատուկ յարգանք վայելող սրբապատկերներու առջէւ յափշտակուած ու արտասովոր վարքագիծ կը ցուցաբերէին, գետին կը նետուէին եւ պատկերին առջեւ կ'աղօթէին առողջութեան ու հոգիի փրկութեան համար<ref>Clemena Antonova: ''Space, Time and Presence in the Icon.'' 2010, S.&nbsp;72.</ref>։ === Կոստանդնուպոլսոյ Պետական Սրբապատկերները === Սրբապատկերները եղած են ու կը մնան թափօրներու գլխաւոր տարրերը։ Հանրային աղօթքի եւ փրկութեան այս ձեւը Երուսաղէմէն փոխանցուեցաւ Կոստանդնուպոլիս։ Այսպէս, Զ. դարէն սկսեալ, ամէն երեքշաբթի եւ ուրբաթ օրերուն, տեղի կ'ունենային երկու մեծ սրբապատկերային թափօրներ, որոնց առջեւէն կը տարուէին Աստուածածնի հրաշագործ սրբապատկերները՝ Օդիգիտրիան (Hodegetria), Էլէուսան (Eleusa - Գորովագութ) եւ Վլախեռնիոտիսան (Blacherniotissa)։ Այս գլխաւոր սրբապատկերներուն կը միանային Աստուածամօր նուիրուած բազմաթիւ այլ պատկերներ<ref>Hans Belting: ''Bild und Kult: eine Geschichte des Bildes vor dem Zeitalter der Kunst.'' 1990, S.&nbsp;156–157.</ref>։ Հերակլիոս կայսեր (610–641) ժամանակաշրջանէն ի վեր, սրբապատկերը սկսաւ նկատուիլ կայսերական պատկերէն աւելի վերադաս։ Անիկա սոլիտուս (Solidus) դրամի երեսէն (Avers) դուրս մղեց կայսեր պատկերը դէպի դրամի կռնակը (Revers)։ Դրամներու պատկերագրութեան մինչ այդ գոյութիւն ունեցող թեմաները միաւորուեցան, երբ կայսրը սկսաւ խաչը անձամբ իր ձեռքին մէջ բռնել։ Այսպիսով, կայսերական-անտիկ պատկերումը փոխարինուեցաւ կրօնական-եկեղեցական պատկերումով, եւ կայսրերը, որպէս Քրիստոսի փոխանորդներ երկրի վրայ, իրենց պատկերներով դրոշմուեցան նուիրապետական (յերարխիք) աստիճանակարգութեան մէջ։ Այս շրջանէն սկսեալ, բիւզանդական կայսրերը սկսան ջերմօրէն կիրարկել սրբապատկերներու պաշտամունքը, որուն համար յատուկ արարողութիւններ կը կատարուէին տոհմային (դինաստիական) սրբապատկերներուն շուրջ։ Սրբապատկերները այժմ ունէին անձնական հովանաւորներու եւ պահապան սրբութիւններու (պալլատիումներու) դեր, որոնք Յուստինիանոս Բ.-ի օրով օգտագործուեցան որպէս քարոզչական միջոց՝ Արեւմուտքի եւ Արեւելքի մէջ գտնուող հակառակորդներուն դէմ։ Յատուկ զարգացում ապրեցաւ հաւատքը հրաշագործ սրբապատկերներու հանդէպ, որոնք մեծ մասամբ Աստուածամօր պատկերներն էին։ Աստուածածնի պատկերագրական արտայայտութեան եւ այդ սրբապատկերի հրաշագործութեան միջեւ եղած այս փոխադարձ կապը սերտօրէն առնչուած է Կոստանդնուպոլսոյ սրբավայրերու աշխարհագրութեան (հիերոտոպիայի) հետ. քաղաք մը, որ Միջնադարուն Միջերկրականի համաշխարհային կեդրոնն էր եւ նուիրուած էր Կոյս Մարիամին։ Որպէս աշխարհի կեդրոնի (Umbilicus mundi) եւ Նոր Երուսաղէմի նախատիպ՝ Կոստանդնուպոլիսը Ե. դարու ութսունական թուականներէն սկսեալ հանդիսացաւ Մարիամապաշտութեան կեդրոնական վայրը։ Մեկնութիւններու եւ օրհներգերու մէջ Աստուածամայրը կը նկատուէր Սուրբ Իմաստութեան մարմնաւորումը, որ Սուրբ Հոգիով լեցուն՝ կը հաստատէր Հին Կտակարանի սուրբ քաղաքի նախատիպի կապը քրիստոնէական նոր նախատիպին հետ, որ ծնունդ առած էր բիւզանդական համաշխարհային կայսրութեան մայրաքաղաքին մէջ։ Քաղաքին մէջ գտնուող Քրիստոսի եւ Աստուածամօր պաշտամունքի մասունքներուն կողքին, յատկապէս սրբապատկերներն էին, որոնք կը փաստէին Մարիամի ներկայութիւնը Կոստանդնուպոլսոյ մէջ։ 467 սուրբերու 3600 մասունքները եւ 1000 եկեղեցիները Կոստանդնուպոլիսը կը վերածէին քրիստոնէական գաղափարախօսութեան անզուգական արտայայտութեան։ Ըստ աւանդութեան՝ Կոյս Մարիամի սրբապատկերը, որուն հեղինակը կը նկատուէր Ղուկաս Աւետարանիչը, Ալիա Եւդոկիա կայսրուհիին (Թէոդոսիոս Բ.-ի կողակիցին) կողմէ Երուսաղէմէն Կոստանդնուպոլիս բերուած էր։ Բիւզանդացիներու աչքին ասիկա բուն իսկ նախասրբապատկերն էր, որ նկարուած էր Սուրբ Ղուկասի կողմէ՝ կենդանի բնորդէն, եւ առաջինն ըլլալով բերուած էր Կոստանդնուպոլիս։ Յետպատկերամարտեան շրջանի բիւզանդացիներու ընդհանուր համոզումով՝ Արկադիոս կայսեր ազդեցիկ դուստրը՝ Ալիա Պուլքերիան, ի պատիւ այս սրբապատկերին, կառուցել տուած էր Աստուածածնին նուիրուած Հոդեկոնի վանքի տաճարը (Theotokos ton Hodegeon), որ ԺԲ. դարուն եւ անկէ ետք բացառիկ դիրք գրաւեց։ Այստեղ Օդիգիտրիան կը յարգուէր որպէս Կոստանդնուպոլսոյ ամենակարեւոր սրբապատկերը եւ ատով իսկ դարձած էր ուխտագնացութեան վայր։ Պատկերին հեղինակութիւնը Ղուկաս Աւետարանիչին վերագրելը հաւանաբար կապուած է կայսերական խորհրդանշաններուն մէջ Օդիգիտրիայի ներկայութեան եւ այն արարողութիւններուն հետ, որոնցմով անիկա բարձրացաւ քաղաքի ու կայսրութեան պաշտպանի մակարդակին։ Անիկա Կոստանդնուպոլսոյ ամենամեծ սրբութիւններէն մէկն էր։ Աստուածամօր սրբապատկերներու զետեղումը, ինչպէս նաեւ անոր զուգահեռ ընթացող Մարիամապաշտութիւնը, որ սկիզբ առած էր թէոդոսեան դարաշրջանին, խորհրդանշական ձեւով Կոստանդնուպոլիսը սահմանեց որպէս Մարիամի խորհրդանշական «բնակատեղի»։ Յաջորդող դարերուն, բիւզանդացիներու գիտակցութեան մէջ Մարիամը կը նկատուէր քաղաքի պատուարը, որ զայն կը պաշտպանէր թշնամիներէն։ Ասկէ ծնունդ առաւ նաեւ տեղափոխուող սրբապատկերներու հրաշքը, ինչպէս պատկերամարտութեան աւարտէն ետք «Մարիա Ռոմանա» (Maria-Romana) սրբապատկերի Հռովմէն Կոստանդնուպոլիս հրաշալի անհետացման եւ վերադարձի պատմութիւնը։ ԺԱ. դարու այս պատմութիւնը կը նկարագրէ հրաշագործ սրբապատկեր մը։ Կոստանդնուպոլսէն անդին, հրաշագործ սրբապատկերները յայտնի դարձան նաեւ սլաւոնական ուղղափառութեան մայրաքաղաքներուն մէջ։ Մոսկուան, Նովկորոտը, Սուզտալը, Վելիկօ Թառնովոն եւ Պելկրատը ունէին մէկ կամ քանի մը յատուկ յարգանք վայելող սրբապատկերներ, որոնք Կոստանդնուպոլսոյ Օդիգիտրիայի նման կը կատարէին քաղաքի եւ պետութեան պահապան սրբութեան (պալլատիումի) դերը։ Սրբապատկերներու եւ Մարիամի իրական ներկայութեան ու անոնց հրաշագործութեան միջեւ եղած կապի զարգացումը՝ որպէս պահապան ուժ (պալլատիում), ի յայտ եկաւ Զ. դարուն, երբ կայսրութիւնը կը գտնուէր պարսիկներու, աւարներու, սլաւոններու եւ արաբներու սպառնալիքին տակ։ 574 թուականին Յուստինոս Բ. կայսրը Քամուլիանայէն (Camuliana) Կոստանդնուպոլիս բերել տուաւ Յիսուսի պատկերով հրաշագործ սրբապատկեր մը՝ երեք հարիւր տարի առաջ, քան Նիկեփորոս Փոկասի (963–969) օրով Եդեսիայի անձեռակերտ դաստառակը (Mandylion) կը ստանձնէր այս դերը։ Հերակլիոս կայսրը Քամուլիանայի պատկերը իրեն հետ կը տանէր պարսիկներու դէմ մղուող պատերազմներուն։ Երբ 626 թուականին պարսիկները, սլաւոններն ու աւարները յարձակեցան քաղաքին վրայ, քաղաքի փրկութիւնը վերագրուեցաւ Աստուածամօր յայտնութեան, ինչպէս նաեւ քաղաքին մէջ գտնուող Աստուածամօր պատմուճանին (Maphorion) եւ Օդիգիտրիա Աստուածածնի սրբապատկերին։ Օդիգիտրիայի միջոցով Աստուածամօր աղօթելու սովորութիւնը զարգացաւ քանի մը փուլերով։ Կոմնենոսներու օրով Օդիգիտրիա Աստուածածնի նշանակութիւնը հասաւ իր գագաթնակէտին։ Մայրաքաղաքի ամենակարեւոր հանրային թափօրը, որ ամէն երեքշաբթի կ'անցնէր Կոստանդնուպոլսոյ փողոցներէն, կը գլխաւորուէր այս սրբապատկերով։ Կոմնենոսներու ժամանակ, Ամենակալի (Պանտոկրատոր) վանքի տոհմական դամբարանին մէջ կայսերական ընտանիքի ամենամեայ յիշատակի արարողութեան ընթացքին Օդիգիտրիայի մեծարումը կը կազմէր ծիսական տարուան գագաթնակէտը։ Օդիգիտրիան կը տարուէր կայսերական դամբարան եւ կը զետեղուէր կայսերական գերեզմաններուն մօտ՝ Սուրբ Միքայէլ եկեղեցւոյ մէջ։ Այս արարքով տոհմական պաշտամունքը կը միախառնուէր կայսրութեան եւ մայրաքաղաքի պահապան սրբութեան խորհրդանիշին հետ՝ Պանտոկրատորի վանքի սրբազան կեդրոնին մէջ։ Օդիգիտրիայի երեքշաբթի օրուան թափօրը ներմուծուեցաւ 843 թուականէն ետք եւ պատկերամարտութեան յաղթահարումէն ետք կը խորհրդանշէր Ուղղափառութեան վերջնական յաղթանակը։ Այս թափօրը սկիզբը յառաջացած էր Երուսաղէմ քաղաքի ծիսական սովորութենէն։ 438/439 թուականի երկրաշարժի հետեւանքներէն փրկուելէ ետք, որ տեղի ունեցած էր Սուրբ Ղուկասին վերագրուող սրբապատկերի միջնորդութեամբ, սրբապատկերային թափօրը ուղղուեցաւ դէպի Ձիթենեաց լեռ։ Կոստանդնուպոլսոյ մէջ Օդիգիտրիայի թափօրը տեղի կ'ունենար ամէն երեքշաբթի կանուխ առաւօտեան՝ Հոդեկոնի վանքի առջեւի հրապարակէն անցնելով քաղաքի փողոցներով մինչեւ Վլախեռնէի Աստուածածնի սրբավայրը։ Իր ճանապարհին թափօրին կը միանային այլ սրբապատկերներ եւ եկեղեցիներու սուրբ առարկաներ։ Ամէն շաբաթ թափօրը կ'ուղղուէր դէպի տարբեր եկեղեցի մը, իսկ տարին մէկ անգամ՝ կայսերական հարստութեան յիշատակի տօնին, դէպի Պանտոկրատորի վանք։ Սրբապատկերի հանդիսաւոր թափօրով դէպի վանք, անիկա ինչպէս նաեւ ամբողջ քաղաքը խորհրդանշականօրէն կ'օրհնուէին։ Ասկէ զատ, ամէն ուրբաթ երեկոյեան տեղի կ'ունենար Կոստանդնուպոլսոյ երկրորդ կարեւոր թափօրը՝ Վլախեռնէն դէպի Խալկոպրատէի (Chalkopraten) եկեղեցի, ուր կը պահուէր Աստուածամօր գօտին։ Այս թափօրը կը գլխաւորուէր Վլախեռնիոտիսա Աստուածածնի սրբապատկերով։ Օդիգիտրիան հանդիսացաւ նաեւ յաղթանակի նշանը, զոր Միքայէլ Ը. Պալէոլոկոս կայսրը 12 օգոստոս 1261-ին, Կոստանդնուպոլսոյ մէջ իր յաղթական մուտքի (թափօրի) ժամանակ, Ոսկէ դռնէն Մեսէ (Mese) պողոտայով դէպի Սուրբ Սոֆիայի տաճար տանելու ընթացքին իր առջեւէն կրել տուաւ։ Կոստանդնուպոլսոյ վերագրաւման առթիւ, Միքայէլ Ը. իր կնիքին վրայ պատկերել տուաւ Օդիգիտրիա Աստուածամայրը։ Իրականութեան մէջ, թէեւ պատկերը կը համապատասխանէր Վլախեռնիոտիսա Աստուածածնի սրբապատկերին, որ կը պահուէր Վլախեռնէի սրբավայրին մէջ՝ նոր Վլախեռնէի պալատին մօտ, այս պատկերումը մասունքի պաշտամունքը կը միաւորէր Օդիգիտրիայի՝ որպէս պահապան ուժի մեծարանքին հետ։ Քաղաքի պարիսպներուն վերեւ գտնուող Աղօթող Աստուածածնի (Theotokos Orans) պատկերը Միքայէլ Ը.-ի եւ Անդրոնիկոս Բ.-ի թագաւորութեան շրջանին նմանապէս կը զարդարէր հիպերպիրոնի կռնակը<ref>Jelena Erdeljan: ''Chosen Places - Constructing New Jerusalems in Slavia Orthodoxa.'' 2017, S.&nbsp;136.</ref>։ == Ծանօթագրութիւններ == [[Ստորոգութիւն:Արուեստ]] <references /> gk9cr629c84qr9nrdlb5clhm0ar1snm 0 31743 252097 252090 2026-06-03T06:00:57Z Maral Dikbikian 4797 252097 wikitext text/x-wiki {{Տեղեկաքարտ Անձ}} '''Թութանխամոն''' ({{ԱԾ}}), փարաւոն մըն էր, որ [[Եգիպտոս|Եգիպտոսի]] մէջ ապրած է աւելի քան 3000 տարիներ առաջ: Մօտաւորապէս 9 տարեկանին ան գահ կը բարձրանայ եւ խորհրդաւոր մահ մը կ'ունենայ 18-19 տարեկանին: Նման կարճ թագաւորութենէ մը ետք, իր կեանքէն շատ քիչ հետքեր ձգած է: Հակառակ այս բոլորին, անոր անունը ծանօթ կը դառնայ ամբողջ աշխարհին մէջ` շնորհիւ 1922 թուականին իր գերեզմանին մէջ գտնուած հսկայական գանձին, որ աշխարհի մէջ գտնուած ամէնէն մեծ հնագիտական հետքերէն մէկն է: 1922-ին է, որ անգլիացի հնագէտ Հաուըրտ Քարթըր պեղումներ կը կատարէ Թագաւորներու հովիտին մէջ, ուր թաղուած են մեծ թիւով փարաւոններ: Հոն կը յայտնուի ժայռին մէջ փորուած աստիճան մը, որ կ'իջնէ դէպի դուռ մը, անոր ետեւը` թագաւորական գերեզմանը<ref>{{Cite web|url=https://www.aztagdaily.com/archives/666575|title=Թութանխամոն Եգիպտոսի Նոր Թանգարանին Մէջ|date=2025-11-15|website=Aztag Daily - Ազդակ Օրաթերթ (Armenian Daily Newspaper based in Lebanon)|language=en-US|accessdate=2026-05-25}}</ref>։ 1 Նոյեմբեր 2025-ին մեծ հանդէս մը կազմակերպուած էր Եգիպտոսի մայրաքաղաք Գահիրէի մէջ` նոր թանգարանին բացումը նշելու համար: Այս մեծ թանգարանը կառուցուեցաւ Կիզէի նշանաւոր բուրգերուն մօտ: Հսկայական արդի այս կառոյցը շինուած է քարով եւ ապակիով` ամէնէն լաւ ձեւով ներկայացնելու համար Եգիպտոսի մէջ գտնուած հազարաւոր հնագիտական առարկաները` արձաններ, գործիքներ, գոհարեղէններ, մոմիաներ… Հոն է, որ նաեւ նոր միջավայրի մը մէջ կը ցուցադրուին 100 տարիներ առաջ գտնուած Թութանխամոն փարաւոնին գերեզմանին մէջի գանձերը: === '''Ո՞վ''' '''Է''' '''Թութանխամոն''' <ref>https://www.aztagdaily.com/archives/666575</ref> === Թութանխամոն փարաւոն մըն էր, որ Եգիպտոսի մէջ ապրած է աւելի քան 3000 տարիներ առաջ: Մօտաւորապէս 9 տարեկանին ան գահ կը բարձրանայ եւ խորհրդաւոր մահ մը կ'ունենայ 18-19 տարեկանին: Նման կարճ թագաւորութենէ մը ետք, իր կեանքէն շատ քիչ հետքեր ձգած է: Հակառակ ասոր, անոր անունը ծանօթ կը դառնայ ամբողջ աշխարհին մէջ` շնորհիւ 1922 թուականին իր գերեզմանին մէջ գտնուած հսկայական գանձին, որ աշխարհի մէջ գտնուած ամէնէն մեծ հնագիտական հետքերէն մէկն է: 1922-ին է, որ անգլիացի հնագէտ Հաուըրտ Քարթըր պեղումներ կը կատարէ Թագաւորներու հովիտին մէջ, ուր թաղուած են մեծ թիւով փարաւոններ: Հոն կը յայտնուի ժայռին մէջ փորուած աստիճան մը, որ կ'իջնէ դէպի դուռ մը, անոր ետեւը` թագաւորական գերեզմանը… Քարթըր եւ իր խումբը կը մտնեն գերեզմանին մէջ եւ կը գտնուին անհաւատալի գանձի մը առջեւ, ինչպէս իր ժամանակաշրջանի բոլոր իշխողները, Թութանխամոն նաեւ թաղուած էր առարկաներու մեծ հաւաքածոյով մը, այդ առարկաները իրեն պիտի ընկերանային մահէն ետք, հազարաւոր գոհարեղէններ, անօթներ, արձաններու որոնք շատ լաւ վիճակի մէջ պահուած էին բազմաթիւ սենեակներէ կազմուած գերեզմանին մէջ: Այդ սենեակներէն մէկուն մէջ կը գտնուի թագաւորին մոմիան, որ կը հանգչի սքանչելի ոսկի դիմակով մը, իրարու մէջ դրուած չորս տարբեր դագաղներու մէջ: 10 տարուան աշխատանք պահանջուեցաւ այդ գերեզմանին մէջ գտնուած իւրաքանչիւր առարկան նկարելու, թուագրելու, չափելու եւ նորոգելու համար: Ճիշդ է, որ Թութանխամոնին գերեզմանը գտնուեցաւ Նոյեմբեր 1922-ին, սակայն 3 տարի ետք է` 28 հոկտեմբեր 1925-ին, որ փարաւոնին մոմիան պահպանող դագաղը բացուեցաւ: Թութանխամոնի գանձին 4500 առարկաները այսուհետեւ պիտի ցուցադրուին եգիպտական Մեծ թանգարանին մէջ` ուրիշ 100 հազար եգիպտական հնախօսական առարկաներու կողքին: === '''Թութանխամոնին''' '''գանձը''' <ref>https://www.aztagdaily.com/archives/666575</ref> === Թութանխամոն 18-րդ թագաւորական ընտանիքին նախավերջին փարաւոնն էր: Ան ծնած է ՔԱ 1354-ի շուրջ: Ան գահ կը բարձրանայ 9-10 տարեկանին: Անոր փոքր տարիքին պատճառով 2 ուրիշ անձեր կ'իշխեն Եգիպտոսի վրայ. ան, որ վարչապետի մը պէս կը բանի, եւ Հորեմհեպ, որ բանակներուն հրամանատարն է: Երբ Հաուըրտ Քարթըր կը գտնէ գերեզմանատան մուտքը եւ կ'իջնէ աստիճաններէն վար, ան կը յայտնուի երկաթէ գոց դուռի մը առջեւ, որուն վրայ դրուած էր Թութանխամոնի կնիքը: Աշխատաւորները կը ծակեն դուռը եւ կը յայտնուին 7 մեթր երկարութեամբ անցքի մը մէջ, ուր դիզուած են գաւաթներ, անօթներ… Ապա անցքին վերջաւորութեան կը յայտնուի երկրորդ դուռ մը: Քարթըր ծակ մը կը բանայ անոր մէջ եւ անոր ընդմէջէն կը տեսնէ անկողիններ, արձաններ… Ընդամէնը 650 առարկաներ իրարու վրայ դիզուած` մինչեւ առաստաղ: Այս սենեակէն ետք կու գայ յուղարկաւորութեան սենեակը: Անոր մեծութիւնը 6,40 մեթրով 4 մեթր է եւ կը պարունակէ 4 խորաններ ու ոսկիով զարդարուած սնտուկներ: Հոն նաեւ կը գտնուին իրարու մէջ անցած 3 դագաղները, իսկ չորրորդին մէջ, որ ամբողջովին ոսկի է եւ աւելի քան 110 քիլօ կը կշռէ, կը գտնուի փարաւոնին մոմիան: Այս դագաղը կը բացուի 1925-ին` բացայայտելով փարաւոնին մարմինը, որուն դէմքը ամբողջովին ծածկուած է 10 քիլօ կշռող ոսկիէ դիմակով մը, իսկ անոր մարմինը զարդարուած է 143 գոհարեղէններով: Վերջապէս, կը յայտնուի վերջին սենեակը, որ կ'անուանուի «Գանձին սենեակը»: Անոր մէջ կը գտնուին մեծ թիւով սքանչելի առարկաներ` գաւաթներ, անօթներ, ոսկեղէններէն եւ գոհարեղէններով լեցուն գանձեր եւ արձաններ: Հսկայական շքեղ սնտուկի մը մէջ կը գտնուին անօթներ, որոնց մէջ պահուած են փարաւոնին գործարանները: == Պատկերասրահ == <gallery mode="nolines" widths="120" heights="150"> Պատկեր:Amon karnak.jpg|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:Amon_karnak.jpg Պատկեր:Tutankhamun Period God Amun.jpg|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:Tutankhamun_Period_God_Amun.jpg Պատկեր:Déesse protectrice de la tombe de Toutânkhamon (musée du Caire Egypte) (1814743917).jpg|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:D%C3%A9esse_protectrice_de_la_tombe_de_Tout%C3%A2nkhamon_(mus%C3%A9e_du_Caire_Egypte)_(1814743917).jpg Պատկեր:Mannequin of Tutankhamun.jpg|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:Mannequin_of_Tutankhamun.jpg Պատկեր:TutankhamunBerlin.jpg|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:TutankhamunBerlin.jpg Պատկեր:Tutankhamun-StatueHead MetropolitanMuseum.png|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:Tutankhamun-StatueHead_MetropolitanMuseum.png Պատկեր:Tête de Toutânkhamon enfant (musée du Caire Egypte).jpg|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:T%C3%AAte_de_Tout%C3%A2nkhamon_enfant_(mus%C3%A9e_du_Caire_Egypte).jpg Պատկեր:Egyptian - Seal Ring with Name of Tutankhamun - Walters 42386.jpg|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:Egyptian_-_Seal_Ring_with_Name_of_Tutankhamun_-_Walters_42386.jpg </gallery> == Անուն == [[Պատկեր:Tut_hieroglyphic_meanings.GIF|link=https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AF%D5%A5%D6%80:Tut_hieroglyphic_meanings.GIF|կենտրոն|250x250փքս]] == Ծանօթագրութիւններ == {{Ծնթ․ցանկ}}<gallery> </gallery>{{ՀՍՀ}} [[Ստորոգութիւն:Փարաւոններ]] e6pz31e3vood5rktqlkahz8753pw2rf 0 31744 252098 251266 2026-06-03T07:02:52Z Maral Dikbikian 4797 252098 wikitext text/x-wiki {{Տեղեկաքարտ Անձ}} '''Հաթշեփսութ''' ({{lang-en|Hatshepsut}}<ref>{{Cite web|url=http://dictionary.reference.com/browse/hatshepsut|title=Hatshepsut|website=Dictionary.com|access-date=2007 թ․ հուլիսի 27}}</ref>, {{ԱԾ}}), նաեւ '''Հաչեպսուտ''', եգիպտերէն՝ «Ամէնաառաջինն ազնուական տիկնանց մէջ»<ref>Clayton, Peter (1994). ''Chronicle of the Pharaohs''. Thames & Hudson. էջ&nbsp;104.</ref>, եգիպտական տասնութերորդ արքայատոհմի վեցերորդ փարաւոնը, որ հանդիսացած է պատմականօրէն հաստատուած երկրորդ կին-փարաւոնը՝ Սեբեկնեֆերուէն (Sobekneferu) ետք<ref>Wilkinson, Toby (2010). ''The Rise and Fall of Ancient Egypt''. London: Bloomsbury. էջեր&nbsp;181, 230. ISBN&nbsp;<bdi>978-1-4088-1002-6</bdi>.</ref>։ (Հաթշեփսութէն առաջ հնարաւոր է, որ տարբեր այլ կիներ ղեկավարած ըլլան որպէս իշխող թագուհիներ կամ խնամակալներ, ինչպէս օրինակ՝ Նէյթհոտեպը (Neithhotep), նախքան իրեն՝ մօտաւորապէս 1600 տարի առաջ)։ Հաթշեփսութը եգիպտական գահ բարձրացած է մ․թ․ա․ 1478 թուականին։ Իր իշխանութեան գալը ուշագրաւ եղած է, քանի որ իրմէ պահանջուած է օգտագործել իր ծագումը, կրթութիւնն ու կրօնի ընկալումը։ Հաթշեփսութի ծագումը անբասիր եղած է, քանի որ ան եղած է թագաւորի դուստր, քոյր եւ կին։ Կրօնի իր ընկալումը թոյլ տուած է Հաթշեփսութին՝ հաստատելու զինք որպէս Ամոն աստուծոյ կին<ref>Kara., Cooney (2015). ''Woman Who Would be King''. Oneworld Publications. ISBN&nbsp;<bdi>978-1-322-38466-5</bdi>. OCLC&nbsp;897502797.</ref>։ Պաշտօնապէս ան ղեկավարած է Թութմոս Գ.-ի (Thutmose III) հետ համատեղ, որ գահ բարձրացած էր նախորդ տարի՝ երկու տարեկան հասակին։ Հաթշեփսութը եղած է Թութմոս Գ.-ի հօր՝ Թութմոս Բ.-ի գլխաւոր կինը։ Եգիպտագէտներու կողմէ ան կը համարուի ամենայաջողակ փարաւոններէն մէկը, որ իշխած է աւելի երկար, քան բնիկ եգիպտական արքայատոհմի որեւէ այլ կին։ Ըստ եգիպտագէտ Ճէյմս Հենրի Պրեստետի (James Henry Breasted)՝ ան նաեւ ծանօթ է որպէս «պատմութեան մէջ առաջին մեծ կինը, որուն մասին մենք տեղեկացուած ենք»<ref>«Queen Hatshepsut (1500 B.C.)». ''nbufront.org''. Արխիւացուած է բնագրէն 2017 թ․ Փետրուար 21-ին.</ref>։ Հաթշեփսութը Թութմոս Ա.-ի եւ անոր գլխաւոր կնոջ՝ Ահմոսի դուստրն ու միակ զաւակն էր<ref>Martin, G. (2012 թ․ Դեկտեմբեր 23). ''African Political Thought'' (անգլերէն). Springer. ISBN&nbsp;<bdi>978-1-137-06205-5</bdi>.</ref>։ Իր ամուսինը՝ Թութմոս Բ.-ը, Թութմոս Ա.-ի եւ վերջինիս երկրորդ կարգի կնոջ՝ Մուտնոֆրետի (Mutnofret) որդին էր։ Հաթշեփսութն ու Թութմոս Բ.-ը Նեֆրուրա անունով դուստր մը ունեցած են, որուն ծնունդէն ետք Հաթշեփսութը այլեւս չէ կրցած զաւակ ունենալ։ Իսետ (Iset) անունով երկրորդ կարգի կնոջմէն Թութմոս Բ.-ը ունեցած է Թութմոս Գ.-ը, որն ալ որպէս փարաւոն յաջորդած է Հաթշեփսութին[8]։<nowiki/>[[Եգիպտոս|Եգիպտոսի]] տասնութերորդ արքայատոհմի վեցերորդ [[Փարաւոններ|փարաւոնն]] էր։ Ան հանդիսացած է պատմականօրէն հաստատուած երկրորդ կին-փարաւոնը։[[Պատկեր:WLANL - koopmanrob - Maat-ka-Re Hatsjepsoet (RMO Leiden).jpg|ձախից|մինի|216x216փքս|Քարէ արձանի քարէ արձանը]] Հաթշեփսութ Եգիպտոսի առաջին կին փարաւոնն էր<ref>{{Cite book|url=https://archive.org/details/chronicleofphara00clay|title=Chronicle of the Pharaohs|last=Clayton|first=Peter|publisher=Thames & Hudson|year=1994|page=[https://archive.org/details/chronicleofphara00clay/page/104 104]|url-access=registration}}</ref>։ Ան կեղծ մօրուք մը կը գործածէր եւ [[Եղունգ|եղունգները]], [[Կարմիր (գոյն)|կարմիր]] եւ սեւ կը ներկէր: Հաթշեփսութը եգիպտական գահ է բարձրացած է ՔԱ․ 1478 թուականին։ [[Պատկեր:Il tempio di Hatshepsut.JPG|մինի|249x249փքս|Թագուհի Հաթշեփսութի տաճարը՝ Տէյր էլ Պահարի տաճարին մէջ։]] Անոր իշխանութեան գալը ուշագրաւ եղած է, քանի որ անորմէ պահանջուած է օգտագործել իր ծագումը, կրթութիւնն ու կրօնի ընկալումը։ Հաթշեփսութի ծագումը անբասիր եղած է, քանի որ ան եղած է արքայի դուստր, քոյր եւ կին։ Անոր կրօնի ընկալումը թոյլատրած է Հաթշեփսութին հաստատել՝ իբրեւ Ամոն աստուծոյ կին։ == Ծանօթագրութիւններ == {{Ծնթ․ցանկ}} [[Ստորոգութիւն:Փարաւոններ]] cm7njjxm44f71api0z0j1dqadl9ia4p 0 32020 252091 2026-06-02T14:46:35Z Azniv Stepanian 8 Նոր էջ «{{Տեղեկաքարտ Անձ}} '''Ինկրիտ Պերկման''' ({{Lang-sv|Ingrid Bergman}},{{ԱԾ}}), շարժանկարի եւ թատրոնի շուէտցի դերասանուհի։ == Կենսագրական գիծեր == Ծնած է [[Սթոքհոլմ]]։ Երկու տարեկանին կորսնցուցած է մայրը: Իսկ տասերեք տարեկանին հայրը, Ժիւսթիւս Պէրկմանը, որ լուսանկարիչ մըն էր եւ ամէն տա...»: 252091 wikitext text/x-wiki {{Տեղեկաքարտ Անձ}} '''Ինկրիտ Պերկման''' ({{Lang-sv|Ingrid Bergman}},{{ԱԾ}}), շարժանկարի եւ թատրոնի շուէտցի դերասանուհի։ == Կենսագրական գիծեր == Ծնած է [[Սթոքհոլմ]]։ Երկու տարեկանին կորսնցուցած է մայրը: Իսկ տասերեք տարեկանին հայրը, Ժիւսթիւս Պէրկմանը, որ լուսանկարիչ մըն էր եւ ամէն տարի շարժանկարի առնէր Ինկրիտի կեանքը: Ասկէ զատ կը պատրաստէր փոքր թատերախաղեր, որոնց գլխաւոր դերակատարուհին կ ըլլար Ինկրիտ: Տասնհինգ տարեկանին կը սկսի յաճախել Սթոքհոլմի Տրամաթիք արուեստի վարժարանը: Եւ տասնեօթին ստորագրած է իր առաջին պայմանագրութիւնը շուէտական շարժանկարի ընկերութեան մը հետ, ստանձնելով կարեւոր դեր մը «Ինթըրմեցցօ»ի մէջ: == Ծանօթագրութիւններ == {{Ծնթ․ցանկ}} [[Ստորոգութիւն:Դերասաններ]] jmtvlq7g8ymo027ah50rxzopt3vq2xu