Wikiheimild
iswikisource
https://is.wikisource.org/wiki/Wikiheimild:Fors%C3%AD%C3%B0a
MediaWiki 1.47.0-wmf.3
first-letter
Miðill
Kerfissíða
Spjall
Notandi
Notandaspjall
Wikiheimild
Wikiheimildspjall
Mynd
Myndaspjall
Melding
Meldingarspjall
Snið
Sniðaspjall
Hjálp
Hjálparspjall
Flokkur
Flokkaspjall
Gátt
Gáttarspjall
Höfundur
Höfundarspjall
Blaðsíða
Blaðsíðuspjall
Frumrit
Frumritsspjall
TimedText
TimedText talk
Module
Module talk
Event
Event talk
Blaðsíða:Dægradvöl (1923).pdf/304
250
10461
29816
2026-05-24T03:42:51Z
Skroggur
2928
/* Prófarkalesin */
29816
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="3" user="Skroggur" />{{center|300}}</noinclude>Eptir þriggja daga siglingu sáum við Krísuvíkurfjöllin, rauð og vilt, og þótti mjer ekki sem vinalegust, en þá varð jeg feginn. Við komum á Reykjavíkurhöfn í myrkri um kl. 11 hinn 15da Oktober, og gekk innsiglingin tregt, þótt blæjalogn væri, því enginn viti var og ekkert varð greint til fjalla, bláljós og flugeldar voru alltaf sendir upp og skipið látið fara svo hægt sem unt var; loksins eptir langan tíma kom Jón hafnsögumaður, en gerði ekki vitund, heldur fór strax niður í »salinn« og var honum þar gefið púns.
Þar með endar þessi historia.
{{right|{{smaller|Ritað 1893—1894. Endað 28. sept. 1894.}}{{gap}}}}
{{dhr}}
<section begin="e"/>Jeg er 64 þumlungar á hæð, vel vaxinn og kviklegur, en sjaldan held jeg mönnum hafi greint meir á en um mig, hvort jeg væri »laglegur« eða »ólaglegur«. Sumir hafa fengið óbeit á mjer, einungis af að sjá mig, en margir hafa og getað fellt sig við mig, þegar þeir kyntust mjer betur. Í rauninni er jeg eptir mínum dómi »ólaglegur«, mig vantar alveg það sem kallað er fríðleikur eða andlitsfegurð. Jeg hef allsæmilega krapta, samsvarandi minni stærð, hörku og fylgi, en ekki þol að því skapi. Heilsu hef jeg alltaf haft góða, og mundu ekki allir hafa þolað það sem jeg hef gengið í gegnum. Gáfur mínar eru ekki neitt framúrskarandi næmi, en jeg man alltaf það sem jeg les eða heyri, flestallt, en ekki orðrjett utanað, nema sumt óvart. Hugmyndaflug mitt er fjörugt og rífandi, og þó jeg þyki excentriskur og undarlegur, þá hef jeg samt getað haldið mjer meir í skefjum en margur mundi trúa, ef hann þekti mig alveg. Hugmyndir mínar hafa fylgt mjer ávallt, og jeg hef aldrei misst sjónar á þeim, og
<section end="e"/><noinclude></noinclude>
i3rkht79bh5t4b34mi0r4d2qwhzdl34
Blaðsíða:Dægradvöl (1923).pdf/305
250
10462
29817
2026-05-24T03:56:12Z
Skroggur
2928
/* Prófarkalesin */
29817
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="3" user="Skroggur" />{{center|301}}</noinclude>þær hafa aldrei dofnað, þó jeg hafi orðið að bíða árum saman. Jeg er hamhleypa að lesa og fljótur að skilja; en að ritverkum er jeg misjafn, eptir því sem það grípur mig; hugmyndirnar veltast stundum svo ótt inn á mig, að jeg hef ekki við, og missi helminginn af þeim. Þetta kemur raunar af því, hvað jeg hef lesið mikið af allskonar ritum, en jeg hef aldrei tekið neitt frá neinum, nema jeg hafi getið um það. Kvennamaður er jeg ekki, eða flagari, en jeg er skáldlega »forliftur« í öllu kvennfólki. Mjer þykir meira gaman að almúgafólki en hinu fína, því okkar »fínheit« eru carrikeruð Civilisation, en hitt er grófara og náttúrlegra. Fyrir hinum yngri skáldum ber jeg litla virðingu, þeir eru smámenni í poetisku tilliti, hversu mikið sem látið er með þá í blöðunum. Latínu og grísku skoða jeg sem óumflýjanlegan grundvöll æðri menntunar, hvað sem þjóðbusarnir segja. Hin íslenzku fornrit og skáldskapur eru mínar aðalstoðir fyrir utan classicos, þeir sem ekki þekkja þetta eru ónýtir — því þó að menn haldi fram því sem menn kalla »Folkedigter« á dönsku (sem er allt annað en það sem með ljótu nafni er kallað »þjóðskáld« hjer), þá er sjóndeildarhringur þessara skálda ætíð mjög þraungur. Yfir höfuð hef jeg aldrei haldið mjer til annara en höfuðskáldanna, í þeim málum sem jeg annars skil (dönsku — sænsku — þýzku — ensku — frakknesku — latínu og grísku) — um hina varðar mig ekki. — Föðurlandsást mín er hrein og stöðug, en jeg held jeg haldi meir af landinu en þjóðinni, að minsta kosti eins og hún er nú orðin. — Í kunningskap og vináttu er jeg stöðugur og tryggur, og það hefur aldrei verið mjer að kenna þó slíkt hafi losast upp — annars á jeg lítið af vináttu manna að segja, enda finst mjer hún vera orðin eins og annað hjá<noinclude></noinclude>
goazspex5lvlc2918arru2lzo9acm6x
Blaðsíða:Dægradvöl (1923).pdf/306
250
10463
29818
2026-05-24T04:03:30Z
Skroggur
2928
/* Prófarkalesin */
29818
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="3" user="Skroggur" />{{center|302}}</noinclude>flestum. Dani hataði jeg lengi framan af, en jeg hef hætt því við nánari skoðun, þegar jeg lít á hversu mikla yfirburði þeir hafa yfir okkur að ýmsu leyti. Föðurlandsást vantar Íslendinga gjörsamlega, og hefur alltaf vantað, því þótt einstakir fáir menn hafi verið svo, þá hefur þetta aldrei gengið í gegnum alla þjóðina. Nú sem stendur er hjer ekkert prentfrelsi nema á pappírnum, blöðin »tyrannisera« allt hjer með sínum vitleysum og ofstæki, óþrifa ritgjörðum og allskonar slúðri og eru ekkert annað en vopn í hendi beinasna til að yfirfalla hvern þann, með persónulegum skömmum, sem þau þora til við, eða sem ekki er samdóma öllum þeirra uppáfinningum — þjóðin er vjeluð, og mest af blöðunum.
{{dhr}}
Eptir að við vorum komin á land, þá fórum við strax til Helga Helgasens og Magðalenu, Helgi var yfirkennari barnaskólans og hafði dvalið um hríð í Kaupmannahöfn, að nafninu til sem »guðfræðingur«, en fór heim svo búinn, var alltaf heilsutæpur; kom seinna til Hafnar og leizt þar á Magðalenu, svo fór hann heim aptur og beiddi hennar hjeðan skriflega, en hún tók því strax; voru samfarir þeirra góðar, en Helga naut ekki lengi við. Þegar við komum þá var afmæli Helga, og var Lárus Sveinbjörnsson þar þá, og var veitt puns, en annars var þar ekkert samkvæmi, og ekki bar neitt merkilegt við seinna, en mönnum kom mjög á óvart, að jeg skyldi hafa orðið sá »lukkunnar Pamfilius«, að hreppa þetta kennaraembætti, því allir töldu það víst að Steingrímur Johnsen mundi fá það; jeg frjetti hjer að spurzt hefði að jeg mundi sækja um skólann, og var jeg þá rægður við Klein og ekki dregið af; honum hafði verið sagt að jeg væri örvasa gamalmenni, sem varla gæti<noinclude></noinclude>
s4zydncnb5mzlyy5hd1lbkzl9ky91vf