Pagina:Columellae opera.djvu/193

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="la">
  <siteinfo>
    <sitename>Wikisource</sitename>
    <dbname>lawikisource</dbname>
    <base>https://la.wikisource.org/wiki/Pagina_prima</base>
    <generator>MediaWiki 1.47.0-wmf.12</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">Media</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">Specialis</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">Disputatio</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">Usor</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">Disputatio Usoris</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">Vicifons</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">Disputatio Vicifontis</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">Fasciculus</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">Disputatio Fasciculi</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">MediaWiki</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">Disputatio MediaWiki</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">Formula</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">Disputatio Formulae</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">Auxilium</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">Disputatio Auxilii</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">Categoria</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">Disputatio Categoriae</namespace>
      <namespace key="102" case="first-letter">Scriptor</namespace>
      <namespace key="103" case="first-letter">Disputatio Scriptoris</namespace>
      <namespace key="104" case="first-letter">Pagina</namespace>
      <namespace key="105" case="first-letter">Disputatio Paginae</namespace>
      <namespace key="106" case="first-letter">Liber</namespace>
      <namespace key="107" case="first-letter">Disputatio Libri</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">Modulus</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">Disputatio Moduli</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>Pagina:Columellae opera.djvu/193</title>
    <ns>104</ns>
    <id>22302</id>
    <revision>
      <id>274437</id>
      <parentid>95126</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T18:09:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Sakvaka</username>
        <id>18938</id>
      </contributor>
      <comment>/* Bis lecta */</comment>
      <origin>274437</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1558" sha1="hww2wo9nhrzrsgpagom7gs9ud9qsax2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Sakvaka&quot; /&gt;{{Rh||DE RE RUSTICA LIB. IV.|187}}&lt;/noinclude&gt;meae; non quod ignorem, brumae temporibus aliquando insitam vitem comprehendere. Sed non quid in uno vel altero experimento casu fiat; verum quid certa ratione plerumque proveniat, discentibus praecipere debemus. Etenim si exiguo numero periclitandum sit, in quo maior cura temeritati medetur, possum aliquatenus convenire. Cum vero vastitas operis etiam diligentissimi agricolae curam distendit, omnem scrupulum submovere debemus. Est enim contrarium, quod Atticus praecipit. Nam idem per brumam negat recte putari vineam. Quae res, quamvis minus laedat vitem, merito tamen fieri prohibetur, quod frigoribus omnis surculus rigore torpet; nec propter gelicidia corticem movet, ut cicatricem consanet. Atqui idem Atticus non prohibet eodem ipso tempore inserere, quod tum, et totius obtruncatione vitis, et cum eiusdem resectionis fissura, praecipit fieri. Verior itaque ratio est inserendi tepentibus iam diebus post hiemem, cum et gemmas et corticem naturaliter movent, nec frigus ingruit, quod possit aut surculum insitum, aut fissurae plagam inurere. Permiserim tamen festinantibus autumno vitem inserere: quia non dissimilis est eius aeris qualitas vernae. Sed quocunque quis tempore destinaverit inserere, non aliam sciat esse curam surculis explorandis, quam quae tradita est priore libro, cum de malleolis eligendis praecepimus. Quos ubi generosos, et foecundos, et quam maturissimos viti detraxerit, diem quoque tepidum, silentemque a ventis eligat. Tum consideret surculum teretem, solidique corporis,&lt;noinclude&gt;
&lt;references/&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hww2wo9nhrzrsgpagom7gs9ud9qsax2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Stephanos/XXVIII</title>
    <ns>0</ns>
    <id>33747</id>
    <revision>
      <id>274456</id>
      <parentid>113568</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:55:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274456</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="527" sha1="7yqn8c4lziyostikzwt05spzlxzgh7b" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor=Theodorus Korsch
|OperaeTitulus=Stephanos
|OperaeWikiPagina=Stephanos
|Annus=
|SubTitulus= XXVIIΙ. &lt;i&gt;Γερμανικόν&lt;/i&gt;. [[Scriptor:Fredericus Schillerus|Σιλλέρου]] εἰς ἐπιστήμην.
}}
{{Liber
|Ante=XXVII
|AnteNomen=Stephanos/XXVII
|Post=XXIX
|PostNomen=Stephanos/XXIX
}}
&lt;poem&gt;
Τῶι μὲν ἐπουρανίη ὑψίθρoνος ἥ γε θέαινα,
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; Τῶι δ’ αὖ βοῦσ ἀγαθὴ γλακτοδότειρα δοκεῖ.
&lt;/poem&gt;
{{finis}}</text>
      <sha1>7yqn8c4lziyostikzwt05spzlxzgh7b</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274457</id>
      <parentid>274456</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:56:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274457</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="527" sha1="rchgni655q6glh5vu04v1gjf7u7n0v1" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor=Theodorus Korsch
|OperaeTitulus=Stephanos
|OperaeWikiPagina=Stephanos
|Annus=
|SubTitulus= XXVIIΙ. &lt;i&gt;Γερμανικόν&lt;/i&gt;. [[Scriptor:Fridericus Schillerus|Σιλλέρου]] εἰς ἐπιστήμην.
}}
{{Liber
|Ante=XXVII
|AnteNomen=Stephanos/XXVII
|Post=XXIX
|PostNomen=Stephanos/XXIX
}}
&lt;poem&gt;
Τῶι μὲν ἐπουρανίη ὑψίθρoνος ἥ γε θέαινα,
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; Τῶι δ’ αὖ βοῦσ ἀγαθὴ γλακτοδότειρα δοκεῖ.
&lt;/poem&gt;
{{finis}}</text>
      <sha1>rchgni655q6glh5vu04v1gjf7u7n0v1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Stephanos/LVI</title>
    <ns>0</ns>
    <id>33805</id>
    <revision>
      <id>274448</id>
      <parentid>140064</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:49:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274448</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="390" sha1="efycgtzoo4d2zwpxilzkeunzzc6ld98" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor=Theodorus Korsch
|OperaeTitulus=Stephanos
|OperaeWikiPagina=Stephanos
|Annus=
|SubTitulus=LVI. &lt;i&gt;Germanicum&lt;/i&gt;. [[Scriptor:Fridericus Schillerus|Schilleri]].
}}
{{Liber
|Ante=LV
|AnteNomen=Stephanos/LV
|Post=LVII
|PostNomen=Stephanos/LVII
}}
&lt;poem&gt;
Singula facta virum ne femina iudicet umquam,
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; Esto sed iudex totius aequa viri.
&lt;/poem&gt;
{{finis}}</text>
      <sha1>efycgtzoo4d2zwpxilzkeunzzc6ld98</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Saenger/XV</title>
    <ns>0</ns>
    <id>33869</id>
    <revision>
      <id>274449</id>
      <parentid>113784</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:50:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274449</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="464" sha1="5z2hy0bqkye9avnrbm77u0oem66jk5s" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor=Gregorius Saenger
|OperaeTitulus=[[Saenger/Interpretationes poeticae Latinae|Interpretationes poeticae Latinae]]
|OperaeWikiPagina=
|Annus=1904
|SubTitulus=XV. ([[Scriptor:Fridericus Schillerus|Schilleri]])
}}
{{Liber
|Ante=XIV
|AnteNomen=Saenger/XIV
|Post=XVI
|PostNomen=Saenger/XVI
}}
&lt;poem&gt;
Haud superum memini, fateor, praesente beato;
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; Ante oculos adstant, si miser ullus adest.


&lt;''Theophanie''&gt;
&lt;/poem&gt;
{{finis}}</text>
      <sha1>5z2hy0bqkye9avnrbm77u0oem66jk5s</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Saenger/XVI</title>
    <ns>0</ns>
    <id>33870</id>
    <revision>
      <id>274450</id>
      <parentid>229070</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:50:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274450</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="481" sha1="cpo7o7e0qzkj5ue86czxdzgm91mdm0f" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor=Gregorius Saenger
|OperaeTitulus=[[Saenger/Interpretationes poeticae Latinae|Interpretationes poeticae Latinae]]
|OperaeWikiPagina=
|Annus=1904
|SubTitulus=XVI. ([[Scriptor:Fridericus Schillerus|Schilleri]])
}}
{{Liber
|Ante=XV
|AnteNomen=Saenger/XV
|Post=XVII
|PostNomen=Saenger/XVII
}}
&lt;poem&gt;
In freta procurrunt iuvenis dum mille carinae,
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; Portum intrat placide sospite lintre senex.


&lt;''Erwartung und Erfüllung''&gt;
&lt;/poem&gt;
{{finis}}</text>
      <sha1>cpo7o7e0qzkj5ue86czxdzgm91mdm0f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Saenger/XVII</title>
    <ns>0</ns>
    <id>33871</id>
    <revision>
      <id>274451</id>
      <parentid>113786</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:50:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274451</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="468" sha1="mpn5zxqo5mcywhkgge852t2jkuvp5fg" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor=Gregorius Saenger
|OperaeTitulus=[[Saenger/Interpretationes poeticae Latinae|Interpretationes poeticae Latinae]]
|OperaeWikiPagina=
|Annus=1904
|SubTitulus=XVII. ([[Scriptor:Fridericus Schillerus|Schilleri]])
}}
{{Liber
|Ante=XVI
|AnteNomen=Saenger/XVI
|Post=XVIII
|PostNomen=Saenger/XVIII
}}
&lt;poem&gt;
Cuspide Formido servos agat usque minaci;
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; Mens alacris, strophio me rege puniceo.


&lt;''Die Triebfedern''&gt;
&lt;/poem&gt;
{{finis}}</text>
      <sha1>mpn5zxqo5mcywhkgge852t2jkuvp5fg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Saenger/XVIII</title>
    <ns>0</ns>
    <id>33872</id>
    <revision>
      <id>274452</id>
      <parentid>140065</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:50:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274452</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="470" sha1="iapnuy6s03pfo0tfl9frsqt1q6b5ffa" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor=Gregorius Saenger
|OperaeTitulus=[[Saenger/Interpretationes poeticae Latinae|Interpretationes poeticae Latinae]]
|OperaeWikiPagina=
|Annus=1904
|SubTitulus=XVIII. ([[Scriptor:Fridericus Schillerus|Schilleri]])
}}
{{Liber
|Ante=XVII
|AnteNomen=Saenger/XVII
|Post=XIX
|PostNomen=Saenger/XIX
}}
&lt;poem&gt;
Hexameter sursum liquidae ruit impete venae.
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; Pentametri sequitur, rore cadente, melos.


&lt;''Das Distichon''&gt;
&lt;/poem&gt;
{{finis}}</text>
      <sha1>iapnuy6s03pfo0tfl9frsqt1q6b5ffa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Saenger/XIX</title>
    <ns>0</ns>
    <id>33873</id>
    <revision>
      <id>274453</id>
      <parentid>113788</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:51:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274453</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="466" sha1="ketx2f88vlsg0vj82n85bu769fhmna5" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor=Gregorius Saenger
|OperaeTitulus=[[Saenger/Interpretationes poeticae Latinae|Interpretationes poeticae Latinae]]
|OperaeWikiPagina=
|Annus=1904
|SubTitulus=XIX. ([[Scriptor:Fridericus Schillerus|Schilleri]])
}}
{{Liber
|Ante=XVIII
|AnteNomen=Saenger/XVIII
|Post=XX
|PostNomen=Saenger/XX
}}
&lt;poem&gt;
Numina nequaquam de nectare, nate, bibisti:
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; Dia tibi tua vis pocula nostra dedit.


&lt;''Zeus zu Herkules''&gt;
&lt;/poem&gt;
{{finis}}</text>
      <sha1>ketx2f88vlsg0vj82n85bu769fhmna5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Saenger/XX</title>
    <ns>0</ns>
    <id>33874</id>
    <revision>
      <id>274454</id>
      <parentid>113789</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:51:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274454</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="461" sha1="arrapf7o71weenrf933y2q15j0lw1q5" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor=Gregorius Saenger
|OperaeTitulus=[[Saenger/Interpretationes poeticae Latinae|Interpretationes poeticae Latinae]]
|OperaeWikiPagina=
|Annus=1904
|SubTitulus=XX. ([[Scriptor:Fridericus Schillerus|Schilleri]])
}}
{{Liber
|Ante=XIX
|AnteNomen=Saenger/XIX
|Post=XXI
|PostNomen=Saenger/XXI
}}
&lt;poem&gt;
Huic dea sublimis doctrina imponitur astris;
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; Est illi bona bos, ubera plena gerens.


&lt;''Wissenschaft''&gt;
&lt;/poem&gt;
{{finis}}</text>
      <sha1>arrapf7o71weenrf933y2q15j0lw1q5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Saenger/XXI</title>
    <ns>0</ns>
    <id>33875</id>
    <revision>
      <id>274455</id>
      <parentid>113790</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:51:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274455</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="452" sha1="a563usuz9d03n58wldf2qhd29pcy69x" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor=Gregorius Saenger
|OperaeTitulus=[[Saenger/Interpretationes poeticae Latinae|Interpretationes poeticae Latinae]]
|OperaeWikiPagina=
|Annus=1904
|SubTitulus=XXI. ([[Scriptor:Fridericus Schillerus|Schilleri]])
}}
{{Liber
|Ante=XX
|AnteNomen=Saenger/XX
|Post=XXII
|PostNomen=Saenger/XXII
}}
&lt;poem&gt;
Omnibus arte tua nescis vitaque probari?
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; Perpaucis placeas: pluribus ima placent.


&lt;''Wahl''&gt;
&lt;/poem&gt;
{{finis}}</text>
      <sha1>a563usuz9d03n58wldf2qhd29pcy69x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Carmina non adlecta</title>
    <ns>0</ns>
    <id>83914</id>
    <revision>
      <id>274431</id>
      <parentid>274382</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T17:26:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <comment>/* Epigrammata et Fragmenta */</comment>
      <origin>274431</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="900" sha1="rmwt9g2pmiwr37shiszz5pjzftjrub5" xml:space="preserve">vide:[[Scriptor:Coronus Tenebrosius]]

= Epigrammata et Fragmenta =

* [[Quaestio]]
* [[Silentium]]
* [[Desiderium]]
* [[Tabulae neonicae]]
* [[Dolor]]
* [[Per membranam]]
* [[Aves cantent]]
* [[Pictoris carmen]]
* [[Cognitio]]
* [[Apparitio]]
* [[Puella]]
* [[Ad margines]]
* [[Ego hic fui]]
* [[Flos in tela araneae]]
* [[In mutatione]]
* [[De propagatione fructuum pulchritudinis]]
* [[Victoria]]
* [[Odor amoris]]
* [[Praesagia fine Martii]] 
* [[Inter verba]]
* [[Longinquae nebulosae]]

[[Categoria:Opera omnia]]
[[Categoria:Opera quae Coronus Tenebrosius scripsit]]
[[Categoria:Carmina]]
[[Categoria:Interpretationes e lingua Croatica]]
[[Categoria:Opera quae Coronus Tenebrosius Latine vertit]]
[[Categoria:Saeculi primi vicesimi interpretationes]]
[[Categoria:Saeculi primi vicesimi opera]]
[[Categoria:Opera sine editione]]
[[Categoria:Opera cum fonte]]
[[Categoria:Opera sine re wikidata]]</text>
      <sha1>rmwt9g2pmiwr37shiszz5pjzftjrub5</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274458</id>
      <parentid>274431</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T20:18:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <comment>/* Epigrammata et Fragmenta */</comment>
      <origin>274458</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="893" sha1="eq2fy672obr03gt3wpyn14z1vmcxwps" xml:space="preserve">vide:[[Scriptor:Coronus Tenebrosius]]

= CACUMINA GEMINATA =

* [[Quaestio]]
* [[Silentium]]
* [[Desiderium]]
* [[Tabulae neonicae]]
* [[Dolor]]
* [[Per membranam]]
* [[Aves cantent]]
* [[Pictoris carmen]]
* [[Cognitio]]
* [[Apparitio]]
* [[Puella]]
* [[Ad margines]]
* [[Ego hic fui]]
* [[Flos in tela araneae]]
* [[In mutatione]]
* [[De propagatione fructuum pulchritudinis]]
* [[Victoria]]
* [[Odor amoris]]
* [[Praesagia fine Martii]] 
* [[Inter verba]]
* [[Longinquae nebulosae]]

[[Categoria:Opera omnia]]
[[Categoria:Opera quae Coronus Tenebrosius scripsit]]
[[Categoria:Carmina]]
[[Categoria:Interpretationes e lingua Croatica]]
[[Categoria:Opera quae Coronus Tenebrosius Latine vertit]]
[[Categoria:Saeculi primi vicesimi interpretationes]]
[[Categoria:Saeculi primi vicesimi opera]]
[[Categoria:Opera sine editione]]
[[Categoria:Opera cum fonte]]
[[Categoria:Opera sine re wikidata]]</text>
      <sha1>eq2fy672obr03gt3wpyn14z1vmcxwps</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Selecta Frederici Schiller carmina</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84473</id>
    <revision>
      <id>274422</id>
      <parentid>274421</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T12:26:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274422</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="27001" sha1="ozn6bdw59v7457qw4ei8sw0avka8bgt" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor= Venceslaus Aloisius Svoboda
|OperaeTitulus= Selecta [[Scriptor:Fridericus Schillerus|Frederici Schiller]] carmina
|OperaeWikiPagina=
|Annus= 1845
|SubTitulus=rhythmis Latinis similiter desinentibus reddita
|Genera=Carmina
|Editio=Pragae 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}} 
&lt;poem&gt;

''Veneunt ad stipem perennem humanitatis alumno conferendam.''
 
&lt;/poem&gt;

*''([[Novitius jubilaris]])''

*[[#Praefatio|Praefatio]]

 
*[[Virgo peregrina]] (''Das Mädchen aus der Fremde'')
*[[Verba veracia]] (''Die Worte des Glaubens'')
*[[Verba fallacia]] (''Die Worte des Wahns'')
*[[Virginis nenia]] (''Des Mädchens Klage'') 
*[[Fides vadi servata]] (''Die Bürgschaft'')
*[[Eques de Toggenburg]] (''Ritter Toggenburg'')
*[[Sacra Eleusinia]] (''Das Eleusinische Fest'') 
*[[Carmen de Campana]] (''Das Lied von der Glocke'') 
*[[Draco pugnâ devictus]] (''Der Kampf mit dem Drachen'') 
*[[Juvenis mari se inmergens]] (''Der Taucher'') 
*[[Chirotheca]] (''Der Handichuh'') 
*[[Polycratis annulus]] (''Der Ring des Polykrates'') 
*[[Grues Ibyci ultrices]] (''Die Kraniche des Ibycus'')
*[[Puer in officinam ferrariam missus]] (''Der Gang nachdem Eisenhammer'') 
*[[Lux Veritatis et ingenuus Fervor]] (''Licht und Wärme'')
*[[Hector in pugnam discedens]] (''Hektor's Abschied'')
*[[Laudes matronis debitae]] (''Würde der Frauen'')
*[[Hero et Leander]] (''Hero und Leander'')
*[[Desiderium (Svoboda)|Desiderium]] (''Sehnsucht'') 
*[[Graecae artis monumenta Lutetiae]] (''Die Antiken zu Paris'') 
*[[Aetatis quaternae interpres]] (''Die vier Weltalter'')
*[[Ad Sodales]] (''An die Freunde'')
*[[Cassandra]] 
*[[Camoenarum potentia]] (''Die Macht des Gesangs'') 
*[[Hymnus ad Laetitiam]] (''An die Freude'')
*[[Peregrinantis querimonia]] (''Der Pilgrim'')
*[[Comes de Habsburg]] (''Der Graf von Habsburg'')
*[[Venator in Alpibus]] (''Der Alpenjäger'')
*[[Juvenis ad rivum]] (''Der Jüngling am Bache'')
*[[Paean Graecorum]] (''Das Siegesfest'')

====Additamentum interpretis:====
*[[Literae Constantinopoli expugnata instauratae ]] (''Constantinopels Fall, der Wissenschaft Wiedergeburt'')


==Praefatio==

Miramini fortasse, viri docti, ausus meos; imo suspicor multos fore, qui eos inprobent. Literarum, quas humaniores honorifico adpellamus nomine, obtrectatores, qui non nisi disciplinas opificia lucrique studium juvantes percoli volunt, nec nisi turbae «Panem sibi et Circenses» deposcenti satagere cupiunt, qui latini sermonis usum non tantum aspernantur, sed etiam detestantur, illi certe indignabuntur, ausum esse me poëtae Germanorum praestantissimi effata numeris latinis interpretari. De his tacere satius est quam oleum et operam perdere; sin illis vel voculâ coeptum meum excusare in animum induxerim. Multo magis ego quidem timeo, ne viri doctissimi, quos summâ veneratione sinceroque amore prosequi me jubet quum alta eorum scientia tum ipsa aequalium studiorum necessitudo, timeo inquam, ne viri eruditi, latinitatis purae atque genuinae cultores et vindices, coepta mea pari reprehendant severitate. 
 
Aegre nimirum ne ferant, vereor, me ab illâ metri formâ, quae priscis usitata fuit poëtis, in rhythmos deflexisse, a quibus docta prorsus abhorrebat vetustas, quosque posterior demum aetas, ingenuae latinitatis jam minus et gnara et solers, ausa est priscae simplicitati obtrudere. Illius, quam docta in carminibus pangendis sequebatur antiquitas, metri formae nec inperitiam nec incuriam jure mihi argui posse, testetur opusculum, aliquot jam annis antehac vulgatum, quod «Poëseos latinae specimina»&lt;ref&gt;Quamvis bene scirem vocem «''specimen''» non nisi numero singulari positam in illis, quae nobis superant, auctorum classicorum libris reperiri: tamen forma nullius libri auctoritate probatâ uti nullus dubitavi; quoniam scilicet, quae id vetaret, ratio sufficiens nulla constabat, veroque simillimum videbatur, priscos hac voce numero etiam plurali usos esse Romanos, etsi nulla exstent, quae hunc usum defendant, documenta; quod quidem, si librorum temporis injuriâ deperditorum reputes numerum, non tantopere mireris. &lt;/ref&gt; est a me nominatum, quodque ab anno MDCCCXXXII prostat ad bibliopolam Theophilum Haase nostratem. Quo in opusculo veterum normam servavi adcuratius, et proprio Marte quosdam pangere ausus versiculos, et graeca atque germanica interpretatus carmina. In his vero Frederici Schiller carminibus vertendis longe aliam ut sequerer rationem, quibus causis adductus fuerim, paucis docebo. Poëtae nostri haec et alia id genus carmina qui velit quasi togata, prout ingenuam ingenii Romani prolem inducere, is veterum carminum formam debet servare quam adcuratissime, cui neque ista stropharum, totidem semper versuum numeros conplectentium, plenumque ac absolutum singulis strophis sensum exhibentium, divisio, neque ipsa metri nostratibus passim usitati convenit ratio. Prouti nimirum perperam fecisse mihi videntur, qui — quod quidem nuper expertus est vir multis caetera laudibus clarescens Nürnberger, multoque ante ipsissimus noster vates, — Horatii vel Virgilii carmina rhythmis similiter desinentibus, quales praeter alias gentes Germanis potissimum usû veniunt, reddiderunt: ita quoque propriam poëtae nostro indolem nequaquam rite expressisse, imo vix adtigisse mihi ducuntur, qui, qualia hocce continentur libello, carmina metro priscis solito Romanis reddere tentaverint; nisi et in caeteris veterum normam rite servare adlaboraverint. Ipsos in his imitari qui voluerit Romanos, carmina ne vertat; sed servatâ veterum et sentiendi et dicendi ratione refingat est necesse. Meos hac de re sensûs illustrare liceat exemplis, ex ipsâ carminum latinorum, quam edideram, collectione adlatis. ''Michaëlis Denis'' de perversâ patriae juventutis educatione querimoniam (''Klage über die Erziehung vieler teutscher Knaben''), ''Christiani de Kleist'' carmen, quo infinitam Dei majestatem extollit (''Größe Gottes''), ''Joannis Uz'' oden ad Deum in tempestate conspicuum (''Gott im Ungewitter''), carmina rhythmis quidem prolata ὁμοιοτέλευτοις, Germanis passim usitatis, attamen a solitâ veterum sentiendi ratione minus discrepantia, praeterea clarissimi ''Klopstock'' hymnum vernalem (''die Frühlingsfeier'') et psalmum, quo a divino nobis Redemptore propositas preces circumscripserat, metris transtuli elegiaco, alcaico aliisque lyricis, postremumque anapaestico. Haec vero et alia Germanorum poëmata metro antiquo transferre, ut celeberrimus Meisterlein magnâ quidem cum laude fecit, ausus non essem, timens videlicet, ne ab ipso poëtae carminumque ingenio nimis aberrarem&lt;ref&gt;Rem alio praeterea exemplo docere liceat. Duo ejusdem argumenti carmina, quorum alterum latinum, anno 1834 compositum, priscis convenientem quoque magis prae se ferret sentiendi rationem, quum germanicum, quod 1843 scripsi, sensûs magis nobis nostratibusque consuetos spiraret, sub finem libelli adjeci. quamvis tam magnifico minime digna illa scirem esse comitatû.&lt;/ref&gt;. Quam ob rem istâ prorsus, quam servatam hîc videtis, ratione vertenda haec mihi sumpsi carmina. 
 
Quo facilius me defendam, aliud insuper adducere argumentum nefas non fuerit; quamquam, illud dum profero, doctorum virorum multos leniter subridentes videre mihi videor. Quae nobis supersunt poëtarum latinorum opera, illa certe sunt, quae Quirites, Graeciae magnae domitores, mirâ poëmatum, devictâ in gente repertorum, dulcedine ac venustate capti, armis suis quidem devictorum, doctrinâ vero longe praecellentium Hellenum artem aemulaturi, eorumque normam et vestigia sequuti, pangere coeperunt, patrum hac in arte vestigia sequi jam non curantes. Quae si servassent, nec Musae alienigenae veneres mirati avitum vatum popularium morem prorsus sprevissent: tum haberemus forte Romanorum poëtarum carmina, hunc leporem auditû sane jucundissimum prae se ferentia, praesertim qui tam facilis esset atque parabilis. Lingua enim latina ipsâ vocum flexione tantam praebet consonarum syllabarum copiam: ut, qui orationem voluerit concinnare membris similiter desinentibus contextam, ὀμοιόφωνους istos nec non εὐφωνοὺς numeros sine multo labore facillime, quod vel istud palam arguit opusculum, possit invenire. Etsi autem poëtae Romani, graecarum artium et periti et studiosi, illorumque, quibus Musa dedit ore rotundo loqui, imitatores solertissimi, consonos hosce numeros, quod quidem infitiari non possum, spreverunt: ecquis tamen ausit contendere, inter populares non alterutrum exstitisse vatem, qui hunc certe non invenustum leporem, tam facilem atque obvium, carminibus suis addere, adeoque avitam artis formam adservare nequaquam esset dedignatus ? Deperditum itaque ac vigente adhuc Româ jam exoletum carminum instar, qualia rusticani forte homines canebant, his expressum esse putet, qui superstitum tot deperditis poëtarum Romanorum normam neglectam esse nimis indignatur. 
 
Non esse me primum, talia qui ausus fuerit, monere omnino fuerit supervacaneum. Godοfredi ''Bürger'' carmen celeberrimum, quod «Lenore» inscribitur, quo popularium, arcanos pectoris sensûs nativâ simplicitate canentium, voces literarum signis mirâ dexteritate notasse videtur, simili ac nos modo vir doctissimus Heine latino reddidit idiomate. Clarissimus porro Füglistaller poëtae nostri carmen de campanâ, quod et celeberrimus Fuss, tum hymnum ad Laetitiam multis ante annis interpretatus, doctorum sibi plausûs emeruit, qui princeps mihi et quodam modo instar fuit, quod sequerer, pulcerrimum ac aemulatione dignissimum. 
 
Tandem ad veniam facilius inpetrandam quae res hisce lusibus dederit originem, ut referam, lectores benevoli concedite. Nocte quondam aestivâ gravi coeli fragore subito expergefacto iterum obdormire diu mihi non contigit; atque varia mecum volutanti tandem in mentem venit vatis nostri carmen, quod hic «Fides vadi servata» (''Die Bürgschaft'') inscribitur, quo amicae pietati ac fidei pulcerrimum posuit ac aere pe rennius monumentum. Lectulo insomnis decumbens mecum cogitare coepi, quatenusne fas sit hos poëtae Germanici modulos istis reddere rhythmis latinis; atque ita, quos hic habetis, rhythmos conposui, postque interdiu, dum per otium licebat, chartis adscripsi. Fortuitum illud interpretationis periculum communicavi cum amicis, genuinae latinitatis et peritis et studiosis, qui, ut eandem in aliis quoque nostri vatis carminibus vertendis rationem experirer, instabant, donec triginta ista docti vatis poëmata sermone latino erant paullatim reddita certe pulcerrimma. 
 
Utrum autem — quaerant fortasse nonnulli opus fuit fortuitos hosce lusûs publici juris facere? Lusûs — ait Plinius — non minorem quandoque gloriam quam seria consequuntur. Cujus ego dicti memor, ratusque insuper aliquantulam juventuti humaniorum literarum stu. diosae utilitatem aut etiam oblectationem his parari posse, nullus dubitavi nugas istas, non prorsus forte inlepidas, diu jam scriniis adser. vatas in vulgus emittere. Quippe quum oggannire scirem permultos nobis veterum classicorum linguarumque graecae ac latinae cultoribus earundem disciplinarum obtrectatores; praeposteramque nobis exprobrare imo insipidam solertiam, quod juventutem veterum linguas addiscere jubemus, quibus non nisi obsoletas diuque antiquatas ruminari possint scientias, recens vero partas commode profari nequaquam valeant: tum hoc ipso specimine sciolos illorum fastûs paullisper repressum iri putabam; sin viderint, poëtae, nostri aevi profecto praestantissimi, docta et ingeniosa effata sermone proferri posse, a priscâ et ingenuâ Romanorum oratione non adeo alieno, imo illi, si pauca novitatem quidem redolentia, dudum vero a doctis humanitatis cultoribus usû recepta et civitate latinâ donata excipias, simillimo. Sperabam simul fore, ut juvenes majore studio linguam addiscant, quaenon tantum priscae sibi sapientiae doctrinaeque thesauros recludat uberrimos, mentibusque perpoliendis animisque ad ingenuum humanitatis instar percolendis utilissimos, verum etiam quae a doctissimis aetatis nostrae viris inventa et perfecta et nostratium ingenio edita sat commode ac luculenter possit profari. 
 
Cui porro vera hominum salus, cui bonarum artium obstaculis et difficultatibus quibuscumque — quantum fieri fas est — liberrima et prosperrima perfectio cordi est; qui scientiarum ubivis gentium partarum quam maximum terricolarum numerum cupit esse participem: is certe non indignabitur, viros ubique terrarum doctos ingenii sui commenta linguâ omnibus communi secum invicem communicare, dubia excutere atque ad liquidum perducere. Nimis profecto arduum fuerit et laboriosum, si, qui doctiorum ingeniosa commenta, quae per universum terrarum orbem gnava sapientiae amantium in medium profert solertia, cupierit resciscere, penitius rimari, omnium, quotquothanece nobiscum terram colunt, populorum linguas addiscere teneatur. Quibus videlicet addiscendis dum vacamus; et tempus et mentis vires scientiis parandis necessarias absumimus adeo, ut, dum eruditionis parandae subsidia et adminicula conquirimus, ab ipsis artibus condiscendis prohibeamur. Linguam vero latinam et graecam, haneque praecipue, sapientium ubi. cumque gentium habitantium inventis secum invicem communicandis esse maxime idoneam, quum ipsa linguarum istarum docet indoles et natura, tum longaeva multorum affatim testatur seculorum experientia. Tantum ergo abest, ut opera linguae latinae graecaeque navata bonis artibus, quod quidem maligni contendunt ad. versarii, condiscendis et propalandis obficiat: quin imo illa honestum hoc et salubre negotium juvat mirifice, multisque nos expedit hac in re difficultatibus.
 
Ad haec, quod alio jam loco monui, denuo monere non vereor. Facilius commodiusque haud quidem nobis cavere possumus, quo minus vana aegrae mentis somnia pro veris ac ingeniosis catae prudentiae meditaminibus habeamus, quo minus mentem inanibus vocum sonis, quibus nulla subjecta sit neque scientia neque sententia, conferciamus; quam si, quae aut memoriâ defigere volumus et adservare aut alios docere, meditamina oratione priscorum ad instar Romanorum Graecorumve concinnatâ nobiscum ipsi prius exigamus. Quidquid commode hac ratione profari non possis, aut solerter denuo rimare, cogitationi denuo subjice; ac, si neque tum istam commode ferat dicendi rationem; tum sodes ut inane quid et absonum velim rejicias. Veteres enim inanes vocum sonos pro veris habere cogitatibus, atque vel verbis disputare subtilius dedignabantur, nec nisi quae vità factisque probata essent et illustrata, ex ipso vitae usû deprompta, veram esse scientiam et vitae usui conducibilem arbitrabantur. Quo pacto et nobis in liquidum facilius perducemus mentis commenta, et de eorum veritate quum nobis ipsi tum aliis facilius et peni. tius persuadebimus. Quantopere nostrâ potissimum aetate, ubi factiones diversissimae fucum mentibus obficere, ingenuae veritati nescio quales Empusae Lamiae foetûs subjicere adlaborant, quantopere inquam haec in mentibus ad veritatem probe dignoscendam percolendis cautio sit necessaria, sanus probusque nemo infitiabitur. 
 
Alia porro est causa, illaque sane gravissima, quam propter viris omnium populorum eruditioribus unum idioma esse commune cupiam, rudiori ac vel ideo ferociori turbae minus pervium et accessum. Non ego is sum, qui paucos tantum arcana pollere velim scientiâ caeteris praeclusâ, quâ freti rudioribus imperent, superbique dominentur: imo cupio vel vilissimâ in casâ degenti plebeculae altae sapientiae tandem patere penetralia, ut altissimo aeque ac infimo loco nati, sua quisque jura et officia scientes verentesque, legum salutem publicam custodientium majestatem ex aequo venerantes, salutem unius cujusque propriam non nisi salute omnium communi consistere posse, hanc vero summam esse salutis singulis civibus partae persuasum habentes, ut inquam singuli omnium ordinum cives, ut omnes, quâcumque de gente fuerint, homines concordibus sese invicem juvent studiis, alter alterum laedere caveant, alter alteri opem ferre gaudeant, verae humanitatis legem aequissimam, Coeligenae Magistri praeceptum sanctissimum ex aequo recordantes, atque adeo mutuis sibi auxiliis subvenientes communi omnes felicitate animos ad artes honestas perci ente perfruantur. Praecoces autem fructus nec diuturni sunt nec salubres; quique temere rudioribus etiam adhuc dubia, necdum in liquidum perducta et intellectû difficiliora proponere non verentur, graviter omnino mihi videntur peccare. Dubia quidem proponere atque discutere non iniquum, imo, ut alma nucleo eruatur veritas, adprime necessarium atque perquam conducibile esse censeo: malim tamen, ut docti dubia quaeque omnesque controversias, praesertim sive religionum persuasionem, sive civitatum regendarum artem, sive jura spectent singulis ordinibus conpetentia, sive ad quamcumque, quâ mentes humanas vitae curriculo regi oportet, pertineant scientiam, in ipsis altioris sapientiae penetralibus procul vesano fori strepitû exigant et excutiant. Subtilius his de rebus disputantes si rudiorem habeant testem et arbitram plebeculam: tum facile indocti, subtiles argutias rimari, ingeniosum veritatis eruendae adparatum scrutari penitius ac ex aequo aestimare, latentia enucleare nescientes, ex toto scientiarum corpore aliquod hinc inde membrum, uti minime absoluta cujusvis fert eruditio, veritatis luce illustratum videntes, reliqua pro imbecillitate suâ indagare nequientes, alia recte, plura perperam interpretantes, nihilominus cuncta — ut passim quo, qui minus sa piunt, magis ferociunt — suo arbitratû decernere, causasque licet difficillimas dirimere parati, nihil non sibi adrogantes, in avios abducantur errores, atque adeo in ausûs abripiantur temerarios, et ipsis damnosos et communi omnium saluti perniciosos. Quamobrem popularium linguâ, priusquam ad veritatis lucem oculo irretorto spectandam satis roborati fuerint, illas dumtaxat pertractari malim doctrinas, quas simplicioribus adhuc mentibus accessas et intellectû faciles, quas illorum felicitati conducibiles fore perspectum persuasumque habeamus. Dubia contra, doctioribus tantum et sagacioribus extricabilia, disputationes et controversiae subtiliores meâ quidem ex sententiâ satius est populares lateant, quam coecos in errores, perversa in studia, damnosam in protervitatem eos abripiant. Idem quod nos et poëta noster, verae humanitatis certe studiosissimus, idcirco sentiebat, quod monitum in carmine de campana testatur gravissimum, ubi, protervam popularis tumultûs atrociam abomi natus, praepetem illis exprobrat temeritatem, qui rude vulgus insanientis sapientiae consultum errare malunt, quam statis temporibus rite maturescentes fructus ad usus vere salubres illi adponere. Hac ratione veritati, odia tum minus pariturae, eruendae ac in lucem producendae suam minus defuturam esse opportunitatem, spes forte adfulgeat multo certior. 
 
His igitur quam conducibilis sit quamque necessaria linguarum graecae atque latinae scientia, quam fructuosum illarum ediscendarum studium, quam optabilis earum frequentior praesertim in veritate disquirendâ, in dubiis gravioribus discutiendis usus, satis commonstrasse mihi videor. Restat monere, quantopere meâ ex opinione ad haec meus hic faciat libellus, quemque illius in ludo literario usum mihi despondeam. 
 
Adultioribus potissimum humanitatis alumnis, altiorum in Gymnasio classium tironibus hosce lusûs nostros profuturos, illisque in linguâ latinâ facilius ediscendâ et jucundum et efficax adminiculum esse subpeditaturos confidebam magnopere; praesertim si carmina eadem in latinum prius ipsi oratione licet solutâ verterint, suamque cum nostrâ tum versione comparaverint, et denique memoriae quaedam ex his mandaverint, memoriterque subinde recitare adsueverint. Etenim linguarum quarumcumque cognitionem penitiorem usumque faciliorem non nisi memoriae pariter ac intellectûs ope parari posse nulli subest dubio. Si nimirum aliorum cogitatûs idiomate latino concinnatos memoriter saepius recitaverint: mox et suos aptis et convenientibus profari vocibus et sententiis addiscent, memoriâque orationem latinam et adservare et reddere potente freti eâdem in oratione proprio Marte concinnandâ minus haesitabunt. Satius omnino est atque utilius ipsorum Romanorum effata huic eligere exercitationi: verumtamen nec frustraneum prorsus fore nec injucundum, sin et haec memoriae mandarint et similia, haec spes neque cassa neque absona esse videbatur. Etenim et gratum et utile fore censeo, sin hoc exemplo addiscant tirones, quomodo poëtae Germanorum praestantissimi commenta perquam ingeniosa sermone latino possint proferri, et servatam in illis transferendis ab interprete rationem cum ipsis docti vatis eloquiis comparantes penitiorem quum carminum ipsorum tum utriusque idiomatis nanciscentur intelligentiam, idemque poëma et vernaculâ et latina oratione concinnatum memore animo tenentes invicemque conferentes, geminatis interdum imaginibus mentem foecundari, adeoque ingenii vires augeri et vigescere sentient, judicium perpolient, et ex illâ utriusque eloquii comparationenon exilem concipient voluptatem. 
 
Sperabam simul fore, ut etiam exteri, linguae teutonicae ignari latinae vero periti, propriam Teutonibus universim poëtaeque nostro speciatim carminum pangendorum rationem veramque vatis indolem et praestantiam ex aequo aestimare discerent. 
 
Quas metri leges servaverim, doctis alioqui patet; tirones paucis haec monere sufficiat. Non spectatur hîc syllabarum quantitas prosodiae legibus definita, sed solita plerisque nostratium voces latinas pronunciandi ratio, prosodiae latinae quandoque minime congrua, imo non raro prorsus adversa; ubi nempe in polysyllabis quae praecedit penultimam, nisi haec forte producatur, elatâ voce profertur, ubi prima in dissyllabis, etsi naturâ brevis, ut in vocabulis ''ferus, fretum'' (πορθμός), ''greges, pater'', aliisque non tantum vocis ἄρσιν habet, sed etiam productae instar legitur. Poterit sedulus magister hoc ipso discrimine discipulos veras prosodiae leges luculentius docere. Satius quidem fuisset vocales ἄρσιν sibi deposcentes accentibus signare oxytonis, quales in libris sacris ritibus destinatis usû veniunt; quoniam vero res et sine isto adminiculo non adeo difficilis tironibus, typothetae contra magnam difficultatem ingestura videbatur: his syllabarum notis supersedere nos posse arbitrabamur. 
 
Inprobam vereor ne alteruter mihi arguat audaciam, quippe qui clarissimum Füglistaller, idem dudum ante me multis cum laudibus ex pertum, aemulari non pertimuerim. Ejus operam qui conlaudarunt, meam, uti spero, saltem non damnabunt; qui secus, mihi non gravius quam illi succensebunt; nisi forte major car minum numerus graviores mihi exciverit iras. Caeterum purae latinitatis metrique, sive syllabarum singulis in versibus numerum, sive vocum similiter desinentium eodem ordine alternantium respicias vicissitudinem, ut, quantum fieri posset, interpretatio latina germanico cum carmine quam adcuratissime concordet, diligentiorem illo me curam gessisse, aequus judex, uti quidem spero, nemo infitiabitur. 
 
Verum neque laudis — quae quam tenuis tenue hoc opusculum sit consequutura, non ignoro — inproba aemulatio, neque illius, quam humanitatis inde discipulos adepturos putabam, utilitatis sola ratio me permovit, ut hosce lusûs publici juris facerem: sed cupio, quo venderentur, pretio ferre opem perpetuam humanitatis alumno, qui et ingenio et operâ liberalibus hisce studiis in Gymnasio prospere navatâ spem faciat fore, ut adultus humanioribusque literis rite initiatus, illisque percultus, exsistat quondam idoneus juventuti patriae ad easdem artes, quibus juveniles animi ad honesta quaeque studia quam efficacissime percoluntur, solerter instituendae. Itaque qui hosce lusûs sibi comparaverit, perenne beneficium optimae spei adolescentibus olim profuturum se juvisse honesto cum gaudio recordator. 
 
Illorum edendorum auctor mihi fuit Vir Amplissimus et Clarissimus, poëtarum, quos nunc Germania celebrat, Nestor epicorumque facile princeps, ob ingenii praestantiam aeque ac propter operum magnanimâ cum liberalitate susceptorum perfectorumque magnificentiam ut nunc aequalibus ita serae olim posteritati lau, datissimus, qui pro illâ, quâ est in omnes, in. signi benevolentiâ permisit, ut hoc quamvis tenue opusculum illi voverem, ejusque clarissimo ac magnificentissimo nomine condecorarem. Carmen trilingue, laudibus Viri perinclyti ac revera Excellentissimi dicatum, quod praemisi, refert virtutum, quibus vitae curriculo inclaruit claretque, documenta et decora, culpâ forte ingenii detrita, sinceram vero admirationem jure sibi deposcentia. Quod parte secundâ narratur, in vico Türnitz Styriae confini, Gallico tum milite occupato, ita prorsus evenisse scitote lectores benevoli, perindeque in ceteris me fidelem esse ac veracem rerum nuncium et praeconem persuasum habete. 
 
Eadem carissimi vatis nostri carmina, quae latino, patrio etiam popularium meorum Bohemorum sermone reddidi, volebamque utramque versionem eodem libello junctam edere. Quoniam vero alios latina rursumque alios bohemica sibi versio despondere videbatur lectores; quoniamque tum libellus pretio veniret majore: ideo utramque sejungere statui, bohemicamque versionem paullo post sum propalaturus. Magnopere in votis erat versioni ex adversâ parte ipsa poëtae carmina adponere; quod vero, ne majore ven- ire deberent pretio, tum quia sciebam, vix unum repertum iri adolescentium, cujus in literaria supellectili Frederici Schiller carmina desiderentur, facere omisi. 
 
Cupio hanc bonae spei adolescenti destinatam opem tum jam conferri, quum seculi ab origine suâ quinti elapsi memoriam celebratura est alma et antiquissima Universitas nostra Pragena, generosa tot, quae in omni Germania clarent, mater Universitatum. Ne vero nimis angusta sit ac tenuis, quam probo cordatoque juveni conferri volo stipem, ad sortem augendam praeter hoc, quod modo propalamus, et alia quaedam posthac edere opuscula ratum habemus, clarissimi nempe nostroque, dum ambo vivebant, amicissimi Goethe Iphigeniam in Tauris tragoediam, trimetro tragico latine prolatam, tum nostrum in Horatii lyrica commentarium cum versione metricâ germanicâ. Voti ut compos fiam, juvate me, rogo, humaniorum literarum cultores et praeceptores doctissimi, juventutis ingenuae moderatores solertissimi, juvate me, quicumque artes liberales honesto prosequimini studio, juvate me, qui almae Matri Carolo-Ferdinandeae quidquam in acceptis referendum habetis, vosque inprimis juvenes egregii, qui Musarum celebratis penetralia, doctissimum Germanorum vatem, masculo Quiritium sermone me interprete vos adloquentem, evolvite sedulo atque ediscite, ingeniosaque effata mentibus altum defigere mementote. 
 
&lt;small&gt;Scribebam Carolo-Thermis Calendis Septemtribus 1844.&lt;/small&gt; 
 
''Wenceslawus Aloysius Swoboda, C. R. Humanitatis Professor.''
 
===Notae===
&lt;small&gt;&lt;references /&gt;&lt;/small&gt;</text>
      <sha1>ozn6bdw59v7457qw4ei8sw0avka8bgt</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274443</id>
      <parentid>274422</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:22:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274443</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="27000" sha1="6c68y61mfux9ov3ryddb93gam39g25c" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor= Venceslaus Aloisius Svoboda
|OperaeTitulus= Selecta [[Scriptor:Fridericus Schillerus|Frederici Schiller]] carmina
|OperaeWikiPagina=
|Annus= 1845
|SubTitulus=rhythmis Latinis similiter desinentibus reddita
|Genera=Carmina
|Editio=Pragae 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}} 
&lt;poem&gt;

''Veneunt ad stipem perennem humanitatis alumno conferendam.''
 
&lt;/poem&gt;

*''([[Novitius jubilaris]])''

*[[#Praefatio|Praefatio]]

 
*[[Virgo peregrina]] (''Das Mädchen aus der Fremde'')
*[[Verba veracia]] (''Die Worte des Glaubens'')
*[[Verba fallacia]] (''Die Worte des Wahns'')
*[[Virginis nenia]] (''Des Mädchens Klage'') 
*[[Fides vadi servata]] (''Die Bürgschaft'')
*[[Eques de Toggenburg]] (''Ritter Toggenburg'')
*[[Sacra Eleusinia]] (''Das Eleusinische Fest'') 
*[[Carmen de Campana]] (''Das Lied von der Glocke'') 
*[[Draco pugna devictus]] (''Der Kampf mit dem Drachen'') 
*[[Juvenis mari se inmergens]] (''Der Taucher'') 
*[[Chirotheca]] (''Der Handichuh'') 
*[[Polycratis annulus]] (''Der Ring des Polykrates'') 
*[[Grues Ibyci ultrices]] (''Die Kraniche des Ibycus'')
*[[Puer in officinam ferrariam missus]] (''Der Gang nachdem Eisenhammer'') 
*[[Lux Veritatis et ingenuus Fervor]] (''Licht und Wärme'')
*[[Hector in pugnam discedens]] (''Hektor's Abschied'')
*[[Laudes matronis debitae]] (''Würde der Frauen'')
*[[Hero et Leander]] (''Hero und Leander'')
*[[Desiderium (Svoboda)|Desiderium]] (''Sehnsucht'') 
*[[Graecae artis monumenta Lutetiae]] (''Die Antiken zu Paris'') 
*[[Aetatis quaternae interpres]] (''Die vier Weltalter'')
*[[Ad Sodales]] (''An die Freunde'')
*[[Cassandra]] 
*[[Camoenarum potentia]] (''Die Macht des Gesangs'') 
*[[Hymnus ad Laetitiam]] (''An die Freude'')
*[[Peregrinantis querimonia]] (''Der Pilgrim'')
*[[Comes de Habsburg]] (''Der Graf von Habsburg'')
*[[Venator in Alpibus]] (''Der Alpenjäger'')
*[[Juvenis ad rivum]] (''Der Jüngling am Bache'')
*[[Paean Graecorum]] (''Das Siegesfest'')

====Additamentum interpretis:====
*[[Literae Constantinopoli expugnata instauratae ]] (''Constantinopels Fall, der Wissenschaft Wiedergeburt'')


==Praefatio==

Miramini fortasse, viri docti, ausus meos; imo suspicor multos fore, qui eos inprobent. Literarum, quas humaniores honorifico adpellamus nomine, obtrectatores, qui non nisi disciplinas opificia lucrique studium juvantes percoli volunt, nec nisi turbae «Panem sibi et Circenses» deposcenti satagere cupiunt, qui latini sermonis usum non tantum aspernantur, sed etiam detestantur, illi certe indignabuntur, ausum esse me poëtae Germanorum praestantissimi effata numeris latinis interpretari. De his tacere satius est quam oleum et operam perdere; sin illis vel voculâ coeptum meum excusare in animum induxerim. Multo magis ego quidem timeo, ne viri doctissimi, quos summâ veneratione sinceroque amore prosequi me jubet quum alta eorum scientia tum ipsa aequalium studiorum necessitudo, timeo inquam, ne viri eruditi, latinitatis purae atque genuinae cultores et vindices, coepta mea pari reprehendant severitate. 
 
Aegre nimirum ne ferant, vereor, me ab illâ metri formâ, quae priscis usitata fuit poëtis, in rhythmos deflexisse, a quibus docta prorsus abhorrebat vetustas, quosque posterior demum aetas, ingenuae latinitatis jam minus et gnara et solers, ausa est priscae simplicitati obtrudere. Illius, quam docta in carminibus pangendis sequebatur antiquitas, metri formae nec inperitiam nec incuriam jure mihi argui posse, testetur opusculum, aliquot jam annis antehac vulgatum, quod «Poëseos latinae specimina»&lt;ref&gt;Quamvis bene scirem vocem «''specimen''» non nisi numero singulari positam in illis, quae nobis superant, auctorum classicorum libris reperiri: tamen forma nullius libri auctoritate probatâ uti nullus dubitavi; quoniam scilicet, quae id vetaret, ratio sufficiens nulla constabat, veroque simillimum videbatur, priscos hac voce numero etiam plurali usos esse Romanos, etsi nulla exstent, quae hunc usum defendant, documenta; quod quidem, si librorum temporis injuriâ deperditorum reputes numerum, non tantopere mireris. &lt;/ref&gt; est a me nominatum, quodque ab anno MDCCCXXXII prostat ad bibliopolam Theophilum Haase nostratem. Quo in opusculo veterum normam servavi adcuratius, et proprio Marte quosdam pangere ausus versiculos, et graeca atque germanica interpretatus carmina. In his vero Frederici Schiller carminibus vertendis longe aliam ut sequerer rationem, quibus causis adductus fuerim, paucis docebo. Poëtae nostri haec et alia id genus carmina qui velit quasi togata, prout ingenuam ingenii Romani prolem inducere, is veterum carminum formam debet servare quam adcuratissime, cui neque ista stropharum, totidem semper versuum numeros conplectentium, plenumque ac absolutum singulis strophis sensum exhibentium, divisio, neque ipsa metri nostratibus passim usitati convenit ratio. Prouti nimirum perperam fecisse mihi videntur, qui — quod quidem nuper expertus est vir multis caetera laudibus clarescens Nürnberger, multoque ante ipsissimus noster vates, — Horatii vel Virgilii carmina rhythmis similiter desinentibus, quales praeter alias gentes Germanis potissimum usû veniunt, reddiderunt: ita quoque propriam poëtae nostro indolem nequaquam rite expressisse, imo vix adtigisse mihi ducuntur, qui, qualia hocce continentur libello, carmina metro priscis solito Romanis reddere tentaverint; nisi et in caeteris veterum normam rite servare adlaboraverint. Ipsos in his imitari qui voluerit Romanos, carmina ne vertat; sed servatâ veterum et sentiendi et dicendi ratione refingat est necesse. Meos hac de re sensûs illustrare liceat exemplis, ex ipsâ carminum latinorum, quam edideram, collectione adlatis. ''Michaëlis Denis'' de perversâ patriae juventutis educatione querimoniam (''Klage über die Erziehung vieler teutscher Knaben''), ''Christiani de Kleist'' carmen, quo infinitam Dei majestatem extollit (''Größe Gottes''), ''Joannis Uz'' oden ad Deum in tempestate conspicuum (''Gott im Ungewitter''), carmina rhythmis quidem prolata ὁμοιοτέλευτοις, Germanis passim usitatis, attamen a solitâ veterum sentiendi ratione minus discrepantia, praeterea clarissimi ''Klopstock'' hymnum vernalem (''die Frühlingsfeier'') et psalmum, quo a divino nobis Redemptore propositas preces circumscripserat, metris transtuli elegiaco, alcaico aliisque lyricis, postremumque anapaestico. Haec vero et alia Germanorum poëmata metro antiquo transferre, ut celeberrimus Meisterlein magnâ quidem cum laude fecit, ausus non essem, timens videlicet, ne ab ipso poëtae carminumque ingenio nimis aberrarem&lt;ref&gt;Rem alio praeterea exemplo docere liceat. Duo ejusdem argumenti carmina, quorum alterum latinum, anno 1834 compositum, priscis convenientem quoque magis prae se ferret sentiendi rationem, quum germanicum, quod 1843 scripsi, sensûs magis nobis nostratibusque consuetos spiraret, sub finem libelli adjeci. quamvis tam magnifico minime digna illa scirem esse comitatû.&lt;/ref&gt;. Quam ob rem istâ prorsus, quam servatam hîc videtis, ratione vertenda haec mihi sumpsi carmina. 
 
Quo facilius me defendam, aliud insuper adducere argumentum nefas non fuerit; quamquam, illud dum profero, doctorum virorum multos leniter subridentes videre mihi videor. Quae nobis supersunt poëtarum latinorum opera, illa certe sunt, quae Quirites, Graeciae magnae domitores, mirâ poëmatum, devictâ in gente repertorum, dulcedine ac venustate capti, armis suis quidem devictorum, doctrinâ vero longe praecellentium Hellenum artem aemulaturi, eorumque normam et vestigia sequuti, pangere coeperunt, patrum hac in arte vestigia sequi jam non curantes. Quae si servassent, nec Musae alienigenae veneres mirati avitum vatum popularium morem prorsus sprevissent: tum haberemus forte Romanorum poëtarum carmina, hunc leporem auditû sane jucundissimum prae se ferentia, praesertim qui tam facilis esset atque parabilis. Lingua enim latina ipsâ vocum flexione tantam praebet consonarum syllabarum copiam: ut, qui orationem voluerit concinnare membris similiter desinentibus contextam, ὀμοιόφωνους istos nec non εὐφωνοὺς numeros sine multo labore facillime, quod vel istud palam arguit opusculum, possit invenire. Etsi autem poëtae Romani, graecarum artium et periti et studiosi, illorumque, quibus Musa dedit ore rotundo loqui, imitatores solertissimi, consonos hosce numeros, quod quidem infitiari non possum, spreverunt: ecquis tamen ausit contendere, inter populares non alterutrum exstitisse vatem, qui hunc certe non invenustum leporem, tam facilem atque obvium, carminibus suis addere, adeoque avitam artis formam adservare nequaquam esset dedignatus ? Deperditum itaque ac vigente adhuc Româ jam exoletum carminum instar, qualia rusticani forte homines canebant, his expressum esse putet, qui superstitum tot deperditis poëtarum Romanorum normam neglectam esse nimis indignatur. 
 
Non esse me primum, talia qui ausus fuerit, monere omnino fuerit supervacaneum. Godοfredi ''Bürger'' carmen celeberrimum, quod «Lenore» inscribitur, quo popularium, arcanos pectoris sensûs nativâ simplicitate canentium, voces literarum signis mirâ dexteritate notasse videtur, simili ac nos modo vir doctissimus Heine latino reddidit idiomate. Clarissimus porro Füglistaller poëtae nostri carmen de campanâ, quod et celeberrimus Fuss, tum hymnum ad Laetitiam multis ante annis interpretatus, doctorum sibi plausûs emeruit, qui princeps mihi et quodam modo instar fuit, quod sequerer, pulcerrimum ac aemulatione dignissimum. 
 
Tandem ad veniam facilius inpetrandam quae res hisce lusibus dederit originem, ut referam, lectores benevoli concedite. Nocte quondam aestivâ gravi coeli fragore subito expergefacto iterum obdormire diu mihi non contigit; atque varia mecum volutanti tandem in mentem venit vatis nostri carmen, quod hic «Fides vadi servata» (''Die Bürgschaft'') inscribitur, quo amicae pietati ac fidei pulcerrimum posuit ac aere pe rennius monumentum. Lectulo insomnis decumbens mecum cogitare coepi, quatenusne fas sit hos poëtae Germanici modulos istis reddere rhythmis latinis; atque ita, quos hic habetis, rhythmos conposui, postque interdiu, dum per otium licebat, chartis adscripsi. Fortuitum illud interpretationis periculum communicavi cum amicis, genuinae latinitatis et peritis et studiosis, qui, ut eandem in aliis quoque nostri vatis carminibus vertendis rationem experirer, instabant, donec triginta ista docti vatis poëmata sermone latino erant paullatim reddita certe pulcerrimma. 
 
Utrum autem — quaerant fortasse nonnulli opus fuit fortuitos hosce lusûs publici juris facere? Lusûs — ait Plinius — non minorem quandoque gloriam quam seria consequuntur. Cujus ego dicti memor, ratusque insuper aliquantulam juventuti humaniorum literarum stu. diosae utilitatem aut etiam oblectationem his parari posse, nullus dubitavi nugas istas, non prorsus forte inlepidas, diu jam scriniis adser. vatas in vulgus emittere. Quippe quum oggannire scirem permultos nobis veterum classicorum linguarumque graecae ac latinae cultoribus earundem disciplinarum obtrectatores; praeposteramque nobis exprobrare imo insipidam solertiam, quod juventutem veterum linguas addiscere jubemus, quibus non nisi obsoletas diuque antiquatas ruminari possint scientias, recens vero partas commode profari nequaquam valeant: tum hoc ipso specimine sciolos illorum fastûs paullisper repressum iri putabam; sin viderint, poëtae, nostri aevi profecto praestantissimi, docta et ingeniosa effata sermone proferri posse, a priscâ et ingenuâ Romanorum oratione non adeo alieno, imo illi, si pauca novitatem quidem redolentia, dudum vero a doctis humanitatis cultoribus usû recepta et civitate latinâ donata excipias, simillimo. Sperabam simul fore, ut juvenes majore studio linguam addiscant, quaenon tantum priscae sibi sapientiae doctrinaeque thesauros recludat uberrimos, mentibusque perpoliendis animisque ad ingenuum humanitatis instar percolendis utilissimos, verum etiam quae a doctissimis aetatis nostrae viris inventa et perfecta et nostratium ingenio edita sat commode ac luculenter possit profari. 
 
Cui porro vera hominum salus, cui bonarum artium obstaculis et difficultatibus quibuscumque — quantum fieri fas est — liberrima et prosperrima perfectio cordi est; qui scientiarum ubivis gentium partarum quam maximum terricolarum numerum cupit esse participem: is certe non indignabitur, viros ubique terrarum doctos ingenii sui commenta linguâ omnibus communi secum invicem communicare, dubia excutere atque ad liquidum perducere. Nimis profecto arduum fuerit et laboriosum, si, qui doctiorum ingeniosa commenta, quae per universum terrarum orbem gnava sapientiae amantium in medium profert solertia, cupierit resciscere, penitius rimari, omnium, quotquothanece nobiscum terram colunt, populorum linguas addiscere teneatur. Quibus videlicet addiscendis dum vacamus; et tempus et mentis vires scientiis parandis necessarias absumimus adeo, ut, dum eruditionis parandae subsidia et adminicula conquirimus, ab ipsis artibus condiscendis prohibeamur. Linguam vero latinam et graecam, haneque praecipue, sapientium ubi. cumque gentium habitantium inventis secum invicem communicandis esse maxime idoneam, quum ipsa linguarum istarum docet indoles et natura, tum longaeva multorum affatim testatur seculorum experientia. Tantum ergo abest, ut opera linguae latinae graecaeque navata bonis artibus, quod quidem maligni contendunt ad. versarii, condiscendis et propalandis obficiat: quin imo illa honestum hoc et salubre negotium juvat mirifice, multisque nos expedit hac in re difficultatibus.
 
Ad haec, quod alio jam loco monui, denuo monere non vereor. Facilius commodiusque haud quidem nobis cavere possumus, quo minus vana aegrae mentis somnia pro veris ac ingeniosis catae prudentiae meditaminibus habeamus, quo minus mentem inanibus vocum sonis, quibus nulla subjecta sit neque scientia neque sententia, conferciamus; quam si, quae aut memoriâ defigere volumus et adservare aut alios docere, meditamina oratione priscorum ad instar Romanorum Graecorumve concinnatâ nobiscum ipsi prius exigamus. Quidquid commode hac ratione profari non possis, aut solerter denuo rimare, cogitationi denuo subjice; ac, si neque tum istam commode ferat dicendi rationem; tum sodes ut inane quid et absonum velim rejicias. Veteres enim inanes vocum sonos pro veris habere cogitatibus, atque vel verbis disputare subtilius dedignabantur, nec nisi quae vità factisque probata essent et illustrata, ex ipso vitae usû deprompta, veram esse scientiam et vitae usui conducibilem arbitrabantur. Quo pacto et nobis in liquidum facilius perducemus mentis commenta, et de eorum veritate quum nobis ipsi tum aliis facilius et peni. tius persuadebimus. Quantopere nostrâ potissimum aetate, ubi factiones diversissimae fucum mentibus obficere, ingenuae veritati nescio quales Empusae Lamiae foetûs subjicere adlaborant, quantopere inquam haec in mentibus ad veritatem probe dignoscendam percolendis cautio sit necessaria, sanus probusque nemo infitiabitur. 
 
Alia porro est causa, illaque sane gravissima, quam propter viris omnium populorum eruditioribus unum idioma esse commune cupiam, rudiori ac vel ideo ferociori turbae minus pervium et accessum. Non ego is sum, qui paucos tantum arcana pollere velim scientiâ caeteris praeclusâ, quâ freti rudioribus imperent, superbique dominentur: imo cupio vel vilissimâ in casâ degenti plebeculae altae sapientiae tandem patere penetralia, ut altissimo aeque ac infimo loco nati, sua quisque jura et officia scientes verentesque, legum salutem publicam custodientium majestatem ex aequo venerantes, salutem unius cujusque propriam non nisi salute omnium communi consistere posse, hanc vero summam esse salutis singulis civibus partae persuasum habentes, ut inquam singuli omnium ordinum cives, ut omnes, quâcumque de gente fuerint, homines concordibus sese invicem juvent studiis, alter alterum laedere caveant, alter alteri opem ferre gaudeant, verae humanitatis legem aequissimam, Coeligenae Magistri praeceptum sanctissimum ex aequo recordantes, atque adeo mutuis sibi auxiliis subvenientes communi omnes felicitate animos ad artes honestas perci ente perfruantur. Praecoces autem fructus nec diuturni sunt nec salubres; quique temere rudioribus etiam adhuc dubia, necdum in liquidum perducta et intellectû difficiliora proponere non verentur, graviter omnino mihi videntur peccare. Dubia quidem proponere atque discutere non iniquum, imo, ut alma nucleo eruatur veritas, adprime necessarium atque perquam conducibile esse censeo: malim tamen, ut docti dubia quaeque omnesque controversias, praesertim sive religionum persuasionem, sive civitatum regendarum artem, sive jura spectent singulis ordinibus conpetentia, sive ad quamcumque, quâ mentes humanas vitae curriculo regi oportet, pertineant scientiam, in ipsis altioris sapientiae penetralibus procul vesano fori strepitû exigant et excutiant. Subtilius his de rebus disputantes si rudiorem habeant testem et arbitram plebeculam: tum facile indocti, subtiles argutias rimari, ingeniosum veritatis eruendae adparatum scrutari penitius ac ex aequo aestimare, latentia enucleare nescientes, ex toto scientiarum corpore aliquod hinc inde membrum, uti minime absoluta cujusvis fert eruditio, veritatis luce illustratum videntes, reliqua pro imbecillitate suâ indagare nequientes, alia recte, plura perperam interpretantes, nihilominus cuncta — ut passim quo, qui minus sa piunt, magis ferociunt — suo arbitratû decernere, causasque licet difficillimas dirimere parati, nihil non sibi adrogantes, in avios abducantur errores, atque adeo in ausûs abripiantur temerarios, et ipsis damnosos et communi omnium saluti perniciosos. Quamobrem popularium linguâ, priusquam ad veritatis lucem oculo irretorto spectandam satis roborati fuerint, illas dumtaxat pertractari malim doctrinas, quas simplicioribus adhuc mentibus accessas et intellectû faciles, quas illorum felicitati conducibiles fore perspectum persuasumque habeamus. Dubia contra, doctioribus tantum et sagacioribus extricabilia, disputationes et controversiae subtiliores meâ quidem ex sententiâ satius est populares lateant, quam coecos in errores, perversa in studia, damnosam in protervitatem eos abripiant. Idem quod nos et poëta noster, verae humanitatis certe studiosissimus, idcirco sentiebat, quod monitum in carmine de campana testatur gravissimum, ubi, protervam popularis tumultûs atrociam abomi natus, praepetem illis exprobrat temeritatem, qui rude vulgus insanientis sapientiae consultum errare malunt, quam statis temporibus rite maturescentes fructus ad usus vere salubres illi adponere. Hac ratione veritati, odia tum minus pariturae, eruendae ac in lucem producendae suam minus defuturam esse opportunitatem, spes forte adfulgeat multo certior. 
 
His igitur quam conducibilis sit quamque necessaria linguarum graecae atque latinae scientia, quam fructuosum illarum ediscendarum studium, quam optabilis earum frequentior praesertim in veritate disquirendâ, in dubiis gravioribus discutiendis usus, satis commonstrasse mihi videor. Restat monere, quantopere meâ ex opinione ad haec meus hic faciat libellus, quemque illius in ludo literario usum mihi despondeam. 
 
Adultioribus potissimum humanitatis alumnis, altiorum in Gymnasio classium tironibus hosce lusûs nostros profuturos, illisque in linguâ latinâ facilius ediscendâ et jucundum et efficax adminiculum esse subpeditaturos confidebam magnopere; praesertim si carmina eadem in latinum prius ipsi oratione licet solutâ verterint, suamque cum nostrâ tum versione comparaverint, et denique memoriae quaedam ex his mandaverint, memoriterque subinde recitare adsueverint. Etenim linguarum quarumcumque cognitionem penitiorem usumque faciliorem non nisi memoriae pariter ac intellectûs ope parari posse nulli subest dubio. Si nimirum aliorum cogitatûs idiomate latino concinnatos memoriter saepius recitaverint: mox et suos aptis et convenientibus profari vocibus et sententiis addiscent, memoriâque orationem latinam et adservare et reddere potente freti eâdem in oratione proprio Marte concinnandâ minus haesitabunt. Satius omnino est atque utilius ipsorum Romanorum effata huic eligere exercitationi: verumtamen nec frustraneum prorsus fore nec injucundum, sin et haec memoriae mandarint et similia, haec spes neque cassa neque absona esse videbatur. Etenim et gratum et utile fore censeo, sin hoc exemplo addiscant tirones, quomodo poëtae Germanorum praestantissimi commenta perquam ingeniosa sermone latino possint proferri, et servatam in illis transferendis ab interprete rationem cum ipsis docti vatis eloquiis comparantes penitiorem quum carminum ipsorum tum utriusque idiomatis nanciscentur intelligentiam, idemque poëma et vernaculâ et latina oratione concinnatum memore animo tenentes invicemque conferentes, geminatis interdum imaginibus mentem foecundari, adeoque ingenii vires augeri et vigescere sentient, judicium perpolient, et ex illâ utriusque eloquii comparationenon exilem concipient voluptatem. 
 
Sperabam simul fore, ut etiam exteri, linguae teutonicae ignari latinae vero periti, propriam Teutonibus universim poëtaeque nostro speciatim carminum pangendorum rationem veramque vatis indolem et praestantiam ex aequo aestimare discerent. 
 
Quas metri leges servaverim, doctis alioqui patet; tirones paucis haec monere sufficiat. Non spectatur hîc syllabarum quantitas prosodiae legibus definita, sed solita plerisque nostratium voces latinas pronunciandi ratio, prosodiae latinae quandoque minime congrua, imo non raro prorsus adversa; ubi nempe in polysyllabis quae praecedit penultimam, nisi haec forte producatur, elatâ voce profertur, ubi prima in dissyllabis, etsi naturâ brevis, ut in vocabulis ''ferus, fretum'' (πορθμός), ''greges, pater'', aliisque non tantum vocis ἄρσιν habet, sed etiam productae instar legitur. Poterit sedulus magister hoc ipso discrimine discipulos veras prosodiae leges luculentius docere. Satius quidem fuisset vocales ἄρσιν sibi deposcentes accentibus signare oxytonis, quales in libris sacris ritibus destinatis usû veniunt; quoniam vero res et sine isto adminiculo non adeo difficilis tironibus, typothetae contra magnam difficultatem ingestura videbatur: his syllabarum notis supersedere nos posse arbitrabamur. 
 
Inprobam vereor ne alteruter mihi arguat audaciam, quippe qui clarissimum Füglistaller, idem dudum ante me multis cum laudibus ex pertum, aemulari non pertimuerim. Ejus operam qui conlaudarunt, meam, uti spero, saltem non damnabunt; qui secus, mihi non gravius quam illi succensebunt; nisi forte major car minum numerus graviores mihi exciverit iras. Caeterum purae latinitatis metrique, sive syllabarum singulis in versibus numerum, sive vocum similiter desinentium eodem ordine alternantium respicias vicissitudinem, ut, quantum fieri posset, interpretatio latina germanico cum carmine quam adcuratissime concordet, diligentiorem illo me curam gessisse, aequus judex, uti quidem spero, nemo infitiabitur. 
 
Verum neque laudis — quae quam tenuis tenue hoc opusculum sit consequutura, non ignoro — inproba aemulatio, neque illius, quam humanitatis inde discipulos adepturos putabam, utilitatis sola ratio me permovit, ut hosce lusûs publici juris facerem: sed cupio, quo venderentur, pretio ferre opem perpetuam humanitatis alumno, qui et ingenio et operâ liberalibus hisce studiis in Gymnasio prospere navatâ spem faciat fore, ut adultus humanioribusque literis rite initiatus, illisque percultus, exsistat quondam idoneus juventuti patriae ad easdem artes, quibus juveniles animi ad honesta quaeque studia quam efficacissime percoluntur, solerter instituendae. Itaque qui hosce lusûs sibi comparaverit, perenne beneficium optimae spei adolescentibus olim profuturum se juvisse honesto cum gaudio recordator. 
 
Illorum edendorum auctor mihi fuit Vir Amplissimus et Clarissimus, poëtarum, quos nunc Germania celebrat, Nestor epicorumque facile princeps, ob ingenii praestantiam aeque ac propter operum magnanimâ cum liberalitate susceptorum perfectorumque magnificentiam ut nunc aequalibus ita serae olim posteritati lau, datissimus, qui pro illâ, quâ est in omnes, in. signi benevolentiâ permisit, ut hoc quamvis tenue opusculum illi voverem, ejusque clarissimo ac magnificentissimo nomine condecorarem. Carmen trilingue, laudibus Viri perinclyti ac revera Excellentissimi dicatum, quod praemisi, refert virtutum, quibus vitae curriculo inclaruit claretque, documenta et decora, culpâ forte ingenii detrita, sinceram vero admirationem jure sibi deposcentia. Quod parte secundâ narratur, in vico Türnitz Styriae confini, Gallico tum milite occupato, ita prorsus evenisse scitote lectores benevoli, perindeque in ceteris me fidelem esse ac veracem rerum nuncium et praeconem persuasum habete. 
 
Eadem carissimi vatis nostri carmina, quae latino, patrio etiam popularium meorum Bohemorum sermone reddidi, volebamque utramque versionem eodem libello junctam edere. Quoniam vero alios latina rursumque alios bohemica sibi versio despondere videbatur lectores; quoniamque tum libellus pretio veniret majore: ideo utramque sejungere statui, bohemicamque versionem paullo post sum propalaturus. Magnopere in votis erat versioni ex adversâ parte ipsa poëtae carmina adponere; quod vero, ne majore ven- ire deberent pretio, tum quia sciebam, vix unum repertum iri adolescentium, cujus in literaria supellectili Frederici Schiller carmina desiderentur, facere omisi. 
 
Cupio hanc bonae spei adolescenti destinatam opem tum jam conferri, quum seculi ab origine suâ quinti elapsi memoriam celebratura est alma et antiquissima Universitas nostra Pragena, generosa tot, quae in omni Germania clarent, mater Universitatum. Ne vero nimis angusta sit ac tenuis, quam probo cordatoque juveni conferri volo stipem, ad sortem augendam praeter hoc, quod modo propalamus, et alia quaedam posthac edere opuscula ratum habemus, clarissimi nempe nostroque, dum ambo vivebant, amicissimi Goethe Iphigeniam in Tauris tragoediam, trimetro tragico latine prolatam, tum nostrum in Horatii lyrica commentarium cum versione metricâ germanicâ. Voti ut compos fiam, juvate me, rogo, humaniorum literarum cultores et praeceptores doctissimi, juventutis ingenuae moderatores solertissimi, juvate me, quicumque artes liberales honesto prosequimini studio, juvate me, qui almae Matri Carolo-Ferdinandeae quidquam in acceptis referendum habetis, vosque inprimis juvenes egregii, qui Musarum celebratis penetralia, doctissimum Germanorum vatem, masculo Quiritium sermone me interprete vos adloquentem, evolvite sedulo atque ediscite, ingeniosaque effata mentibus altum defigere mementote. 
 
&lt;small&gt;Scribebam Carolo-Thermis Calendis Septemtribus 1844.&lt;/small&gt; 
 
''Wenceslawus Aloysius Swoboda, C. R. Humanitatis Professor.''
 
===Notae===
&lt;small&gt;&lt;references /&gt;&lt;/small&gt;</text>
      <sha1>6c68y61mfux9ov3ryddb93gam39g25c</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274497</id>
      <parentid>274443</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:43:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>/* Praefatio */</comment>
      <origin>274497</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="27082" sha1="djbxzip2lnn5dql10p17m29kc0gjrff" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor= Venceslaus Aloisius Svoboda
|OperaeTitulus= Selecta [[Scriptor:Fridericus Schillerus|Frederici Schiller]] carmina
|OperaeWikiPagina=
|Annus= 1845
|SubTitulus=rhythmis Latinis similiter desinentibus reddita
|Genera=Carmina
|Editio=Pragae 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}} 
&lt;poem&gt;

''Veneunt ad stipem perennem humanitatis alumno conferendam.''
 
&lt;/poem&gt;

*''([[Novitius jubilaris]])''

*[[#Praefatio|Praefatio]]

 
*[[Virgo peregrina]] (''Das Mädchen aus der Fremde'')
*[[Verba veracia]] (''Die Worte des Glaubens'')
*[[Verba fallacia]] (''Die Worte des Wahns'')
*[[Virginis nenia]] (''Des Mädchens Klage'') 
*[[Fides vadi servata]] (''Die Bürgschaft'')
*[[Eques de Toggenburg]] (''Ritter Toggenburg'')
*[[Sacra Eleusinia]] (''Das Eleusinische Fest'') 
*[[Carmen de Campana]] (''Das Lied von der Glocke'') 
*[[Draco pugna devictus]] (''Der Kampf mit dem Drachen'') 
*[[Juvenis mari se inmergens]] (''Der Taucher'') 
*[[Chirotheca]] (''Der Handichuh'') 
*[[Polycratis annulus]] (''Der Ring des Polykrates'') 
*[[Grues Ibyci ultrices]] (''Die Kraniche des Ibycus'')
*[[Puer in officinam ferrariam missus]] (''Der Gang nachdem Eisenhammer'') 
*[[Lux Veritatis et ingenuus Fervor]] (''Licht und Wärme'')
*[[Hector in pugnam discedens]] (''Hektor's Abschied'')
*[[Laudes matronis debitae]] (''Würde der Frauen'')
*[[Hero et Leander]] (''Hero und Leander'')
*[[Desiderium (Svoboda)|Desiderium]] (''Sehnsucht'') 
*[[Graecae artis monumenta Lutetiae]] (''Die Antiken zu Paris'') 
*[[Aetatis quaternae interpres]] (''Die vier Weltalter'')
*[[Ad Sodales]] (''An die Freunde'')
*[[Cassandra]] 
*[[Camoenarum potentia]] (''Die Macht des Gesangs'') 
*[[Hymnus ad Laetitiam]] (''An die Freude'')
*[[Peregrinantis querimonia]] (''Der Pilgrim'')
*[[Comes de Habsburg]] (''Der Graf von Habsburg'')
*[[Venator in Alpibus]] (''Der Alpenjäger'')
*[[Juvenis ad rivum]] (''Der Jüngling am Bache'')
*[[Paean Graecorum]] (''Das Siegesfest'')

====Additamentum interpretis:====
*[[Literae Constantinopoli expugnata instauratae ]] (''Constantinopels Fall, der Wissenschaft Wiedergeburt'')


==Praefatio==

Miramini fortasse, viri docti, ausus meos; imo suspicor multos fore, qui eos inprobent. Literarum, quas humaniores honorifico adpellamus nomine, obtrectatores, qui non nisi disciplinas opificia lucrique studium juvantes percoli volunt, nec nisi turbae «Panem sibi et Circenses» deposcenti satagere cupiunt, qui latini sermonis usum non tantum aspernantur, sed etiam detestantur, illi certe indignabuntur, ausum esse me poëtae Germanorum praestantissimi effata numeris latinis interpretari. De his tacere satius est quam oleum et operam perdere; sin illis vel voculâ coeptum meum excusare in animum induxerim. Multo magis ego quidem timeo, ne viri doctissimi, quos summâ veneratione sinceroque amore prosequi me jubet quum alta eorum scientia tum ipsa aequalium studiorum necessitudo, timeo inquam, ne viri eruditi, latinitatis purae atque genuinae cultores et vindices, coepta mea pari reprehendant severitate. 
 
Aegre nimirum ne ferant, vereor, me ab illâ metri formâ, quae priscis usitata fuit poëtis, in rhythmos deflexisse, a quibus docta prorsus abhorrebat vetustas, quosque posterior demum aetas, ingenuae latinitatis jam minus et gnara et solers, ausa est priscae simplicitati obtrudere. Illius, quam docta in carminibus pangendis sequebatur antiquitas, metri formae nec inperitiam nec incuriam jure mihi argui posse, testetur opusculum, aliquot jam annis antehac vulgatum, quod «Poëseos latinae specimina»&lt;ref&gt;Quamvis bene scirem vocem «''specimen''» non nisi numero singulari positam in illis, quae nobis superant, auctorum classicorum libris reperiri: tamen forma nullius libri auctoritate probatâ uti nullus dubitavi; quoniam scilicet, quae id vetaret, ratio sufficiens nulla constabat, veroque simillimum videbatur, priscos hac voce numero etiam plurali usos esse Romanos, etsi nulla exstent, quae hunc usum defendant, documenta; quod quidem, si librorum temporis injuriâ deperditorum reputes numerum, non tantopere mireris. &lt;/ref&gt; est a me nominatum, quodque ab anno MDCCCXXXII prostat ad bibliopolam Theophilum Haase nostratem. Quo in opusculo veterum normam servavi adcuratius, et proprio Marte quosdam pangere ausus versiculos, et graeca atque germanica interpretatus carmina. In his vero Frederici Schiller carminibus vertendis longe aliam ut sequerer rationem, quibus causis adductus fuerim, paucis docebo. Poëtae nostri haec et alia id genus carmina qui velit quasi togata, prout ingenuam ingenii Romani prolem inducere, is veterum carminum formam debet servare quam adcuratissime, cui neque ista stropharum, totidem semper versuum numeros conplectentium, plenumque ac absolutum singulis strophis sensum exhibentium, divisio, neque ipsa metri nostratibus passim usitati convenit ratio. Prouti nimirum perperam fecisse mihi videntur, qui — quod quidem nuper expertus est vir multis caetera laudibus clarescens Nürnberger, multoque ante ipsissimus noster vates, — Horatii vel Virgilii carmina rhythmis similiter desinentibus, quales praeter alias gentes Germanis potissimum usû veniunt, reddiderunt: ita quoque propriam poëtae nostro indolem nequaquam rite expressisse, imo vix adtigisse mihi ducuntur, qui, qualia hocce continentur libello, carmina metro priscis solito Romanis reddere tentaverint; nisi et in caeteris veterum normam rite servare adlaboraverint. Ipsos in his imitari qui voluerit Romanos, carmina ne vertat; sed servatâ veterum et sentiendi et dicendi ratione refingat est necesse. Meos hac de re sensûs illustrare liceat exemplis, ex ipsâ carminum latinorum, quam edideram, collectione adlatis. ''Michaëlis Denis'' de perversâ patriae juventutis educatione querimoniam (''Klage über die Erziehung vieler teutscher Knaben''), ''Christiani de Kleist'' carmen, quo infinitam Dei majestatem extollit (''Größe Gottes''), ''Joannis Uz'' oden ad Deum in tempestate conspicuum (''Gott im Ungewitter''), carmina rhythmis quidem prolata ὁμοιοτέλευτοις, Germanis passim usitatis, attamen a solitâ veterum sentiendi ratione minus discrepantia, praeterea clarissimi ''Klopstock'' hymnum vernalem (''die Frühlingsfeier'') et psalmum, quo a divino nobis Redemptore propositas preces circumscripserat, metris transtuli elegiaco, alcaico aliisque lyricis, postremumque anapaestico. Haec vero et alia Germanorum poëmata metro antiquo transferre, ut celeberrimus Meisterlein magnâ quidem cum laude fecit, ausus non essem, timens videlicet, ne ab ipso poëtae carminumque ingenio nimis aberrarem&lt;ref&gt;Rem alio praeterea exemplo docere liceat. Duo ejusdem argumenti carmina, quorum alterum latinum, anno 1834 compositum, priscis convenientem quoque magis prae se ferret sentiendi rationem, quum germanicum, quod 1843 scripsi, sensûs magis nobis nostratibusque consuetos spiraret, sub finem libelli adjeci. quamvis tam magnifico minime digna illa scirem esse comitatû.&lt;/ref&gt;. Quam ob rem istâ prorsus, quam servatam hîc videtis, ratione vertenda haec mihi sumpsi carmina. 
 
Quo facilius me defendam, aliud insuper adducere argumentum nefas non fuerit; quamquam, illud dum profero, doctorum virorum multos leniter subridentes videre mihi videor. Quae nobis supersunt poëtarum latinorum opera, illa certe sunt, quae Quirites, Graeciae magnae domitores, mirâ poëmatum, devictâ in gente repertorum, dulcedine ac venustate capti, armis suis quidem devictorum, doctrinâ vero longe praecellentium Hellenum artem aemulaturi, eorumque normam et vestigia sequuti, pangere coeperunt, patrum hac in arte vestigia sequi jam non curantes. Quae si servassent, nec Musae alienigenae veneres mirati avitum vatum popularium morem prorsus sprevissent: tum haberemus forte Romanorum poëtarum carmina, hunc leporem auditû sane jucundissimum prae se ferentia, praesertim qui tam facilis esset atque parabilis. Lingua enim latina ipsâ vocum flexione tantam praebet consonarum syllabarum copiam: ut, qui orationem voluerit concinnare membris similiter desinentibus contextam, ὀμοιόφωνους istos nec non εὐφωνοὺς numeros sine multo labore facillime, quod vel istud palam arguit opusculum, possit invenire. Etsi autem poëtae Romani, graecarum artium et periti et studiosi, illorumque, quibus Musa dedit ore rotundo loqui, imitatores solertissimi, consonos hosce numeros, quod quidem infitiari non possum, spreverunt: ecquis tamen ausit contendere, inter populares non alterutrum exstitisse vatem, qui hunc certe non invenustum leporem, tam facilem atque obvium, carminibus suis addere, adeoque avitam artis formam adservare nequaquam esset dedignatus ? Deperditum itaque ac vigente adhuc Româ jam exoletum carminum instar, qualia rusticani forte homines canebant, his expressum esse putet, qui superstitum tot deperditis poëtarum Romanorum normam neglectam esse nimis indignatur. 
 
Non esse me primum, talia qui ausus fuerit, monere omnino fuerit supervacaneum. Godοfredi ''Bürger'' carmen celeberrimum, quod «Lenore» inscribitur, quo popularium, arcanos pectoris sensûs nativâ simplicitate canentium, voces literarum signis mirâ dexteritate notasse videtur, simili ac nos modo vir doctissimus Heine latino reddidit idiomate. Clarissimus porro Füglistaller poëtae nostri carmen de campanâ, quod et celeberrimus Fuss, tum hymnum ad Laetitiam multis ante annis interpretatus, doctorum sibi plausûs emeruit, qui princeps mihi et quodam modo instar fuit, quod sequerer, pulcerrimum ac aemulatione dignissimum. 
 
Tandem ad veniam facilius inpetrandam quae res hisce lusibus dederit originem, ut referam, lectores benevoli concedite. Nocte quondam aestivâ gravi coeli fragore subito expergefacto iterum obdormire diu mihi non contigit; atque varia mecum volutanti tandem in mentem venit vatis nostri carmen, quod hic «Fides vadi servata» (''Die Bürgschaft'') inscribitur, quo amicae pietati ac fidei pulcerrimum posuit ac aere pe rennius monumentum. Lectulo insomnis decumbens mecum cogitare coepi, quatenusne fas sit hos poëtae Germanici modulos istis reddere rhythmis latinis; atque ita, quos hic habetis, rhythmos conposui, postque interdiu, dum per otium licebat, chartis adscripsi. Fortuitum illud interpretationis periculum communicavi cum amicis, genuinae latinitatis et peritis et studiosis, qui, ut eandem in aliis quoque nostri vatis carminibus vertendis rationem experirer, instabant, donec triginta ista docti vatis poëmata sermone latino erant paullatim reddita certe pulcerrimma. 
 
Utrum autem — quaerant fortasse nonnulli opus fuit fortuitos hosce lusûs publici juris facere? Lusûs — ait Plinius — non minorem quandoque gloriam quam seria consequuntur. Cujus ego dicti memor, ratusque insuper aliquantulam juventuti humaniorum literarum stu. diosae utilitatem aut etiam oblectationem his parari posse, nullus dubitavi nugas istas, non prorsus forte inlepidas, diu jam scriniis adser. vatas in vulgus emittere. Quippe quum oggannire scirem permultos nobis veterum classicorum linguarumque graecae ac latinae cultoribus earundem disciplinarum obtrectatores; praeposteramque nobis exprobrare imo insipidam solertiam, quod juventutem veterum linguas addiscere jubemus, quibus non nisi obsoletas diuque antiquatas ruminari possint scientias, recens vero partas commode profari nequaquam valeant: tum hoc ipso specimine sciolos illorum fastûs paullisper repressum iri putabam; sin viderint, poëtae, nostri aevi profecto praestantissimi, docta et ingeniosa effata sermone proferri posse, a priscâ et ingenuâ Romanorum oratione non adeo alieno, imo illi, si pauca novitatem quidem redolentia, dudum vero a doctis humanitatis cultoribus usû recepta et civitate latinâ donata excipias, simillimo. Sperabam simul fore, ut juvenes majore studio linguam addiscant, quaenon tantum priscae sibi sapientiae doctrinaeque thesauros recludat uberrimos, mentibusque perpoliendis animisque ad ingenuum humanitatis instar percolendis utilissimos, verum etiam quae a doctissimis aetatis nostrae viris inventa et perfecta et nostratium ingenio edita sat commode ac luculenter possit profari. 
 
Cui porro vera hominum salus, cui bonarum artium obstaculis et difficultatibus quibuscumque — quantum fieri fas est — liberrima et prosperrima perfectio cordi est; qui scientiarum ubivis gentium partarum quam maximum terricolarum numerum cupit esse participem: is certe non indignabitur, viros ubique terrarum doctos ingenii sui commenta linguâ omnibus communi secum invicem communicare, dubia excutere atque ad liquidum perducere. Nimis profecto arduum fuerit et laboriosum, si, qui doctiorum ingeniosa commenta, quae per universum terrarum orbem gnava sapientiae amantium in medium profert solertia, cupierit resciscere, penitius rimari, omnium, quotquothanece nobiscum terram colunt, populorum linguas addiscere teneatur. Quibus videlicet addiscendis dum vacamus; et tempus et mentis vires scientiis parandis necessarias absumimus adeo, ut, dum eruditionis parandae subsidia et adminicula conquirimus, ab ipsis artibus condiscendis prohibeamur. Linguam vero latinam et graecam, haneque praecipue, sapientium ubi. cumque gentium habitantium inventis secum invicem communicandis esse maxime idoneam, quum ipsa linguarum istarum docet indoles et natura, tum longaeva multorum affatim testatur seculorum experientia. Tantum ergo abest, ut opera linguae latinae graecaeque navata bonis artibus, quod quidem maligni contendunt ad. versarii, condiscendis et propalandis obficiat: quin imo illa honestum hoc et salubre negotium juvat mirifice, multisque nos expedit hac in re difficultatibus.
 
Ad haec, quod alio jam loco monui, denuo monere non vereor. Facilius commodiusque haud quidem nobis cavere possumus, quo minus vana aegrae mentis somnia pro veris ac ingeniosis catae prudentiae meditaminibus habeamus, quo minus mentem inanibus vocum sonis, quibus nulla subjecta sit neque scientia neque sententia, conferciamus; quam si, quae aut memoriâ defigere volumus et adservare aut alios docere, meditamina oratione priscorum ad instar Romanorum Graecorumve concinnatâ nobiscum ipsi prius exigamus. Quidquid commode hac ratione profari non possis, aut solerter denuo rimare, cogitationi denuo subjice; ac, si neque tum istam commode ferat dicendi rationem; tum sodes ut inane quid et absonum velim rejicias. Veteres enim inanes vocum sonos pro veris habere cogitatibus, atque vel verbis disputare subtilius dedignabantur, nec nisi quae vità factisque probata essent et illustrata, ex ipso vitae usû deprompta, veram esse scientiam et vitae usui conducibilem arbitrabantur. Quo pacto et nobis in liquidum facilius perducemus mentis commenta, et de eorum veritate quum nobis ipsi tum aliis facilius et peni. tius persuadebimus. Quantopere nostrâ potissimum aetate, ubi factiones diversissimae fucum mentibus obficere, ingenuae veritati nescio quales Empusae Lamiae foetûs subjicere adlaborant, quantopere inquam haec in mentibus ad veritatem probe dignoscendam percolendis cautio sit necessaria, sanus probusque nemo infitiabitur. 
 
Alia porro est causa, illaque sane gravissima, quam propter viris omnium populorum eruditioribus unum idioma esse commune cupiam, rudiori ac vel ideo ferociori turbae minus pervium et accessum. Non ego is sum, qui paucos tantum arcana pollere velim scientiâ caeteris praeclusâ, quâ freti rudioribus imperent, superbique dominentur: imo cupio vel vilissimâ in casâ degenti plebeculae altae sapientiae tandem patere penetralia, ut altissimo aeque ac infimo loco nati, sua quisque jura et officia scientes verentesque, legum salutem publicam custodientium majestatem ex aequo venerantes, salutem unius cujusque propriam non nisi salute omnium communi consistere posse, hanc vero summam esse salutis singulis civibus partae persuasum habentes, ut inquam singuli omnium ordinum cives, ut omnes, quâcumque de gente fuerint, homines concordibus sese invicem juvent studiis, alter alterum laedere caveant, alter alteri opem ferre gaudeant, verae humanitatis legem aequissimam, Coeligenae Magistri praeceptum sanctissimum ex aequo recordantes, atque adeo mutuis sibi auxiliis subvenientes communi omnes felicitate animos ad artes honestas perci ente perfruantur. Praecoces autem fructus nec diuturni sunt nec salubres; quique temere rudioribus etiam adhuc dubia, necdum in liquidum perducta et intellectû difficiliora proponere non verentur, graviter omnino mihi videntur peccare. Dubia quidem proponere atque discutere non iniquum, imo, ut alma nucleo eruatur veritas, adprime necessarium atque perquam conducibile esse censeo: malim tamen, ut docti dubia quaeque omnesque controversias, praesertim sive religionum persuasionem, sive civitatum regendarum artem, sive jura spectent singulis ordinibus conpetentia, sive ad quamcumque, quâ mentes humanas vitae curriculo regi oportet, pertineant scientiam, in ipsis altioris sapientiae penetralibus procul vesano fori strepitû exigant et excutiant. Subtilius his de rebus disputantes si rudiorem habeant testem et arbitram plebeculam: tum facile indocti, subtiles argutias rimari, ingeniosum veritatis eruendae adparatum scrutari penitius ac ex aequo aestimare, latentia enucleare nescientes, ex toto scientiarum corpore aliquod hinc inde membrum, uti minime absoluta cujusvis fert eruditio, veritatis luce illustratum videntes, reliqua pro imbecillitate suâ indagare nequientes, alia recte, plura perperam interpretantes, nihilominus cuncta — ut passim quo, qui minus sa piunt, magis ferociunt — suo arbitratû decernere, causasque licet difficillimas dirimere parati, nihil non sibi adrogantes, in avios abducantur errores, atque adeo in ausûs abripiantur temerarios, et ipsis damnosos et communi omnium saluti perniciosos. Quamobrem popularium linguâ, priusquam ad veritatis lucem oculo irretorto spectandam satis roborati fuerint, illas dumtaxat pertractari malim doctrinas, quas simplicioribus adhuc mentibus accessas et intellectû faciles, quas illorum felicitati conducibiles fore perspectum persuasumque habeamus. Dubia contra, doctioribus tantum et sagacioribus extricabilia, disputationes et controversiae subtiliores meâ quidem ex sententiâ satius est populares lateant, quam coecos in errores, perversa in studia, damnosam in protervitatem eos abripiant. Idem quod nos et poëta noster, verae humanitatis certe studiosissimus, idcirco sentiebat, quod monitum in carmine de campana testatur gravissimum, ubi, protervam popularis tumultûs atrociam abomi natus, praepetem illis exprobrat temeritatem, qui rude vulgus insanientis sapientiae consultum errare malunt, quam statis temporibus rite maturescentes fructus ad usus vere salubres illi adponere. Hac ratione veritati, odia tum minus pariturae, eruendae ac in lucem producendae suam minus defuturam esse opportunitatem, spes forte adfulgeat multo certior. 
 
His igitur quam conducibilis sit quamque necessaria linguarum graecae atque latinae scientia, quam fructuosum illarum ediscendarum studium, quam optabilis earum frequentior praesertim in veritate disquirendâ, in dubiis gravioribus discutiendis usus, satis commonstrasse mihi videor. Restat monere, quantopere meâ ex opinione ad haec meus hic faciat libellus, quemque illius in ludo literario usum mihi despondeam. 
 
Adultioribus potissimum humanitatis alumnis, altiorum in Gymnasio classium tironibus hosce lusûs nostros profuturos, illisque in linguâ latinâ facilius ediscendâ et jucundum et efficax adminiculum esse subpeditaturos confidebam magnopere; praesertim si carmina eadem in latinum prius ipsi oratione licet solutâ verterint, suamque cum nostrâ tum versione comparaverint, et denique memoriae quaedam ex his mandaverint, memoriterque subinde recitare adsueverint. Etenim linguarum quarumcumque cognitionem penitiorem usumque faciliorem non nisi memoriae pariter ac intellectûs ope parari posse nulli subest dubio. Si nimirum aliorum cogitatûs idiomate latino concinnatos memoriter saepius recitaverint: mox et suos aptis et convenientibus profari vocibus et sententiis addiscent, memoriâque orationem latinam et adservare et reddere potente freti eâdem in oratione proprio Marte concinnandâ minus haesitabunt. Satius omnino est atque utilius ipsorum Romanorum effata huic eligere exercitationi: verumtamen nec frustraneum prorsus fore nec injucundum, sin et haec memoriae mandarint et similia, haec spes neque cassa neque absona esse videbatur. Etenim et gratum et utile fore censeo, sin hoc exemplo addiscant tirones, quomodo poëtae Germanorum praestantissimi commenta perquam ingeniosa sermone latino possint proferri, et servatam in illis transferendis ab interprete rationem cum ipsis docti vatis eloquiis comparantes penitiorem quum carminum ipsorum tum utriusque idiomatis nanciscentur intelligentiam, idemque poëma et vernaculâ et latina oratione concinnatum memore animo tenentes invicemque conferentes, geminatis interdum imaginibus mentem foecundari, adeoque ingenii vires augeri et vigescere sentient, judicium perpolient, et ex illâ utriusque eloquii comparationenon exilem concipient voluptatem. 
 
Sperabam simul fore, ut etiam exteri, linguae teutonicae ignari latinae vero periti, propriam Teutonibus universim poëtaeque nostro speciatim carminum pangendorum rationem veramque vatis indolem et praestantiam ex aequo aestimare discerent. 
 
Quas metri leges servaverim, doctis alioqui patet; tirones paucis haec monere sufficiat. Non spectatur hîc syllabarum quantitas prosodiae legibus definita, sed solita plerisque nostratium voces latinas pronunciandi ratio, prosodiae latinae quandoque minime congrua, imo non raro prorsus adversa; ubi nempe in polysyllabis quae praecedit penultimam, nisi haec forte producatur, elatâ voce profertur, ubi prima in dissyllabis, etsi naturâ brevis, ut in vocabulis ''ferus, fretum'' (πορθμός), ''greges, pater'', aliisque non tantum vocis ἄρσιν habet, sed etiam productae instar legitur. Poterit sedulus magister hoc ipso discrimine discipulos veras prosodiae leges luculentius docere. Satius quidem fuisset vocales ἄρσιν sibi deposcentes accentibus signare oxytonis, quales in libris sacris ritibus destinatis usû veniunt; quoniam vero res et sine isto adminiculo non adeo difficilis tironibus, typothetae contra magnam difficultatem ingestura videbatur: his syllabarum notis supersedere nos posse arbitrabamur. 
 
Inprobam vereor ne alteruter mihi arguat audaciam, quippe qui clarissimum Füglistaller, idem dudum ante me multis cum laudibus ex pertum, aemulari non pertimuerim. Ejus operam qui conlaudarunt, meam, uti spero, saltem non damnabunt; qui secus, mihi non gravius quam illi succensebunt; nisi forte major car minum numerus graviores mihi exciverit iras. Caeterum purae latinitatis metrique, sive syllabarum singulis in versibus numerum, sive vocum similiter desinentium eodem ordine alternantium respicias vicissitudinem, ut, quantum fieri posset, interpretatio latina germanico cum carmine quam adcuratissime concordet, diligentiorem illo me curam gessisse, aequus judex, uti quidem spero, nemo infitiabitur. 
 
Verum neque laudis — quae quam tenuis tenue hoc opusculum sit consequutura, non ignoro — inproba aemulatio, neque illius, quam humanitatis inde discipulos adepturos putabam, utilitatis sola ratio me permovit, ut hosce lusûs publici juris facerem: sed cupio, quo venderentur, pretio ferre opem perpetuam humanitatis alumno, qui et ingenio et operâ liberalibus hisce studiis in Gymnasio prospere navatâ spem faciat fore, ut adultus humanioribusque literis rite initiatus, illisque percultus, exsistat quondam idoneus juventuti patriae ad easdem artes, quibus juveniles animi ad honesta quaeque studia quam efficacissime percoluntur, solerter instituendae. Itaque qui hosce lusûs sibi comparaverit, perenne beneficium optimae spei adolescentibus olim profuturum se juvisse honesto cum gaudio recordator. 
 
Illorum edendorum auctor mihi fuit Vir Amplissimus et Clarissimus, poëtarum, quos nunc Germania celebrat, Nestor epicorumque facile princeps, ob ingenii praestantiam aeque ac propter operum magnanimâ cum liberalitate susceptorum perfectorumque magnificentiam ut nunc aequalibus ita serae olim posteritati lau, datissimus, qui pro illâ, quâ est in omnes, in. signi benevolentiâ permisit, ut hoc quamvis tenue opusculum illi voverem, ejusque clarissimo ac magnificentissimo nomine condecorarem. Carmen trilingue, laudibus Viri perinclyti ac revera Excellentissimi dicatum, quod praemisi, refert virtutum, quibus vitae curriculo inclaruit claretque, documenta et decora, culpâ forte ingenii detrita, sinceram vero admirationem jure sibi deposcentia. Quod parte secundâ narratur, in vico Türnitz Styriae confini, Gallico tum milite occupato, ita prorsus evenisse scitote lectores benevoli, perindeque in ceteris me fidelem esse ac veracem rerum nuncium et praeconem persuasum habete. 
 
Eadem carissimi vatis nostri carmina, quae latino, patrio etiam popularium meorum Bohemorum sermone reddidi, volebamque utramque versionem eodem libello junctam edere. Quoniam vero alios latina rursumque alios bohemica sibi versio despondere videbatur lectores; quoniamque tum libellus pretio veniret majore: ideo utramque sejungere statui, bohemicamque versionem paullo post sum propalaturus. Magnopere in votis erat versioni ex adversâ parte ipsa poëtae carmina adponere; quod vero, ne majore ven- ire deberent pretio, tum quia sciebam, vix unum repertum iri adolescentium, cujus in literaria supellectili Frederici Schiller carmina desiderentur, facere omisi. 
 
Cupio hanc bonae spei adolescenti destinatam opem tum jam conferri, quum seculi ab origine suâ quinti elapsi memoriam celebratura est alma et antiquissima Universitas nostra Pragena, generosa tot, quae in omni Germania clarent, mater Universitatum. Ne vero nimis angusta sit ac tenuis, quam probo cordatoque juveni conferri volo stipem, ad sortem augendam praeter hoc, quod modo propalamus, et alia quaedam posthac edere opuscula ratum habemus, clarissimi nempe nostroque, dum ambo vivebant, amicissimi Goethe Iphigeniam in Tauris tragoediam, trimetro tragico latine prolatam, tum nostrum in Horatii lyrica commentarium cum versione metricâ germanicâ. Voti ut compos fiam, juvate me, rogo, humaniorum literarum cultores et praeceptores doctissimi, juventutis ingenuae moderatores solertissimi, juvate me, quicumque artes liberales honesto prosequimini studio, juvate me, qui almae Matri Carolo-Ferdinandeae quidquam in acceptis referendum habetis, vosque inprimis juvenes egregii, qui Musarum celebratis penetralia, doctissimum Germanorum vatem, masculo Quiritium sermone me interprete vos adloquentem, evolvite sedulo atque ediscite, ingeniosaque effata mentibus altum defigere mementote. 
 
&lt;small&gt;Scribebam Carolo-Thermis Calendis Septemtribus 1844.&lt;/small&gt; 
 
''Wenceslawus Aloysius Swoboda, C. R. Humanitatis Professor.''
 
===Notae===
&lt;small&gt;&lt;references /&gt;&lt;/small&gt;


{{Liber
|Ante=
|AnteNomen=
|Post=Virgo peregrina
|PostNomen=Virgo peregrina
}}</text>
      <sha1>djbxzip2lnn5dql10p17m29kc0gjrff</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Paean Graecorum</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84474</id>
    <revision>
      <id>274496</id>
      <parentid>274416</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:42:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274496</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5200" sha1="bvctz1pb0cev6bzazomg73a2sri1gpj" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Paean Graecorum ad Trojam
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus= (''Das Siegesfest'')
|Annus = 1803
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Juvenis ad rivum
|AnteNomen=Juvenis ad rivum
|Post=Literae Constantinopoli expugnata instauratae
|PostNomen=Literae Constantinopoli expugnata instauratae
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Arce Priami disjecta
   Longa post obsidia,
 Praeda Danai conlecta
   Laeti et victoria,
 Laeti sedent respectantes
   Lentae litus Troadis,
 Nave celsa prospectantes
   Pulcrae oras Helladis. —
 
      Mari sunt obversae prorae;
          Jam Paeana canite!
         Larem laeti petite!
       Patriae nos manent orae!
 
Longum agmen, fletus fundens,
   Adsident Dardanidae,
 Moestum agmen, pectus tundens,
   Comis passis, pallidae,
 Tristem hymno inserentes
   Triumphali neniam,
 Luctus proprios deflentes
   Et excisam patriam.
 
      «Vale tellus hinc avita!
          Nos extorres protinus
          Ferox trahet dominus.
       Mors ah! potior est vita».
 
Thura Calchas Dis accendit
   Cuivis supplex Numini.
 Magnae, urbes quae defendit
   Diruitque, Virgini,
 Et Neptuno, circumdanti
   Suis terras fluctibus,
 Atque Jovi, territanti
  Saevis reos ignibus.
 
      Jam diremta, consummata
          Longa sunt dissidia!
          Et expleta otia;
       Troja potens debellata.
 
Lustrat hinc, cui parent reges,
   Rex Atrides agmina,
 Secum huc profectos greges
   Ad Scamandri flumina.
 Vultus laurea decentes
   Moestae nubes ambeunt;
 Qui convenerant frequentes,
   Hei! quam pauci redeunt.
 
      Hymnos ergo concinamus,
          Qui adhucdum vivimus,
          Patriamque visimus!
       Pauci enim remeamus.
 
«Redux ne jam cuncta tuta,
   Neve crede prospera!
 Ad penates fors astuta
   Caedem parant scelera.
 Fraus occidit clandestina
   Sospitem ex acie!»
 Voce Ithacus divina
   Augurat Tritoniae.
 
      Felix! uxor sancti moris
          Cui custodit limina!
          Avida sed femina
       Novi fallax est amoris.
 
Laetus minor Atridarum
   Sponsam sibi vindicat,
 Decus repotitus rarum
   Ulnis ulnas inplicat.
 Malo partum malo perit,
   Poena urget scelera,
 Trifidoque igne ferit
  Reos Jovis dextera.
 
      Mala Vindex malo pendit,
          Idem jura hospita,       
          Ut persistant sospita,
       Justa dextera defendit.
 
«Laeta— Oïlides audet —
   Cui refulgent lumina,
 Justa et benigna laudet
   Felix quisque Numina!
 Coeca Fors mortales ludit,
   Fas et Aequum neglegens,
 Magnum quae Patroclum fudit,
   Hei! Thersiten protegens».
 
      Coeca dum Fortuna sortes
          Disjicit libidine;
          Ovet festo carmine,
       Saevas qui effugit mortes!
 
«Aufert optimos Gradivus!
   Fratrem, ducum optimum,
 Hymnus Danaum festivus
   Personet fortissimum.
 Tu a classe depulisti
   Hectoris incendia;
 Pretium, quod meruisti,
   Dicax fert astutia».
 
      Have umbra! Non Ajacem
          Hostis dextra perculit;
          Is se ipsus abstulit.
       Irae, ah! perdunt pugnacem!
 
«Magne — Pyrrhus infit — Sator!
   Haec en tibi dedico.
 Vir invicte, te bellator,
   Te prae cunctis praedico.
 Cuncta fluxa sunt; perennis
   Una laus mortalibus,
 Cineri superstes, pennis
   Pervolans pernicibus».
 
       Tua laus est sempiterna
          Danaum fortissime!
          Breves vivis animae,
       Umbris vita est aeterna.
 
«Hector an, quod victus jacet,
   Hymno caret memori?
 Liba haec, dum quivis tacet,
   Fert Tydides Hectori.
 Fortem patriae tutorem
   Dextra stravit fortior.
 Victrix decorat victorem,
   Victum causa potior».
 
      Patriae defensor orae
          Inclytus occubuit;
          Laudes, quas emeruit,
       Et hostili vigent ore.
 
Nestor, tria jam emensas
   Potor canus secula,
 Obfert Hecubae propensus
   Cincta sertis pocula.
 «Mero graves pelle curas,
   Bacchi sume munera!
 Sortes Liber lenit duras,
   Dira sanat vulnera».
 
      Mero excute moerores,
          Quaere hinc oblivia!
          Bacchus fert solatia,
       Graves mitigat dolores.
 
«Niobe — ut Divom iris
   Multo lassa vulnere,
 Fatis ut adflicta diris,—
   Non carebat Cerere.
 Spumans enim dum Lyaeus
   Labra nobis inrigat;
 Gurges curas fert Lethaeus,
   Et aerumnas mitigat».
 
      Calix spumans dum Lyaeo
          Labra nobis inrigat;
          Curas omnes mitigat,
       Mandat gurgiti Lethaeo.
 
Phoebas tum, lymphata mentem,
   Gravi plena numine,
 Fumum Patriae serpentem
   Moesto spectans lumine:
 «Laudis vani, ut hic fumus,
   Tituli humanae sunt.
 Nos mortales umbra sumus;
   Di mutari nesciunt».
 
      Curae nave in aerata,
          Equitique adsident;
          Parcae dum non invident,
       Vita fruitor beata!

&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Juvenis ad rivum
|AnteNomen=Juvenis ad rivum
|Post=Literae Constantinopoli expugnata instauratae
|PostNomen=Literae Constantinopoli expugnata instauratae
}}</text>
      <sha1>bvctz1pb0cev6bzazomg73a2sri1gpj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Virgo peregrina</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84477</id>
    <revision>
      <id>274481</id>
      <parentid>274420</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:11:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274481</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1489" sha1="8nqkxboiv2jo7i8zdb8az8lcdrbjuv9" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Virgo peregrina
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Das Mädchen aus der Fremde'')
|Annus = 1796
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Praefatio
|AnteNomen=Selecta_Frederici_Schiller_carmina#Praefatio
|Post= Verba veracia
|PostNomen= Verba veracia
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


In valle pauperes colonos
      Quotannis virgo lepida,
Dum excit ver alaudae sonos,
      Invisit mire nitida.
 
Non vallis illam generavit,
      Nec ullus, unde venerit,
Nec ullus unquam exploravit,
      Quo subito secesserit.
 
Haec praesens pectora demulsit,
      Lepore cunctos domuit ;
Sed majestate, quâ refulsit,
      Protervum quemvis arcuit.
 
Haec poma mira atque flores
      Mirabiles adtulerat,
Quos edunt terrae mitiores,
      Sol melior quos generat.
 
Quemcumque suo beat dono:
      Huic poma, illi flosculum,
Dat juveni, dat seni prono,
      Cuivis suum munusculum.
 
Sic quemvis excipit benigne;
      At donum ferunt optimum,
Qui mutuo ardescunt igne,
     His florem dat pulcerrimum.
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Praefatio
|AnteNomen=Selecta_Frederici_Schiller_carmina#Praefatio
|Post= Verba veracia
|PostNomen= Verba veracia
}}</text>
      <sha1>8nqkxboiv2jo7i8zdb8az8lcdrbjuv9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Verba veracia</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84478</id>
    <revision>
      <id>274423</id>
      <timestamp>2026-07-28T12:32:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274423</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1385" sha1="n9nayqvpt72q6fvwa5w5cvj0zz8ar3d" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Verba veracia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Die Worte des Glaubens'')
|Annus = 1797
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Tres nuncupo voces gravissimas,
      Humana per ora strepentes;
Quas nullo docente per intimas
      Regnare sentiscimus mentes.
Quibus si quis cessaverit fidere,
Decus omne videbit diffluere.
 
''Libertas'' parta est homini,
      Servili et nato squalore.
Ne dubiis conmoveamini,
      Nec insano vulgi furore!
Qui se jugo eripit pervicax,
Ne timeto liberum susspicax!
 
Nec ''Virtus'' sonus est vacuus ;
      Fas mortali est illam sectari ;
Quotiesque labaverit fatuus,
      Ad divina fas est eluctari ;
Quod non videt docti mens callida,
Mens perficit simplex et candida.
 
''Deus'' regnat, qui sancto consilio, —
      Ut corda labarint humana, —
Nec tempore septus nec spatio
      Regit omnia mente arcanâ.
Dum turbo res variat rapidus;
Manet idem aeternum placidus.
 
Has igitur voces gravissimas
      Versate per ora frequentes,
Ut nullo docente in intimas
      Altum defigite mentes!
Quibus qui non cessat confidere,
Sua decora nequit amittere.
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>n9nayqvpt72q6fvwa5w5cvj0zz8ar3d</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274428</id>
      <parentid>274423</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T15:23:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274428</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1376" sha1="g1ksa3ppmwkznzd0yhc5k7jocklb1lp" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Verba veracia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Die Worte des Glaubens'')
|Annus = 1799
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Tres audio voces grandisonas,
      Et bonorum per ora strepentes;
At voces fatuas, absonas,
      Nec opem nec levamen ferentes.
Tu vitae fructû privabere!
Inanes dum umbras venabere!
 
Dum ''secula'' speras ''aurea'',
      Quibus ''Fas'' et regnaverint ''Jura''.
Viget vis Malitiae ferrea
      Aeternum rebellatura;
Sublata in aurâ ni eliditur,
Humi robore duplo renascitur.
 
Dum speras, ''Fortunae'' numine
      Jam ''probos'' juvari et ''fortes'',
Bonos odit, et coecâ libidine
      Bonas pravis adtribuit sortes;
Neque captant probi terrestria,
Sibi tecta nacturi coelestia.
 
Dum speras cuipiam homini
      ''Veritatis'' repandi arcana:
Mortali non pervia lumini
      Mens argutat solum humana.
Quam sonoro arctare vis nomine,
Dea pernix evolat turbine.
 
Ne anime quaere inania,
      Coelesti fiduciâ stato!
Nec auri, nec oculis obvia
      Tamen pulcra et vera putato.
Neu ''foris'' venator temere,
Quae non nisi ''intus'' fas promere.
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>g1ksa3ppmwkznzd0yhc5k7jocklb1lp</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274429</id>
      <parentid>274428</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T15:23:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>Abrogans recensionem [[Special:Diff/274428|274428]] ab usore [[Special:Contributions/Demetrius Talpa|Demetrius Talpa]] ([[User talk:Demetrius Talpa|Disputatio]])</comment>
      <origin>274429</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1385" sha1="n9nayqvpt72q6fvwa5w5cvj0zz8ar3d" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Verba veracia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Die Worte des Glaubens'')
|Annus = 1797
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Tres nuncupo voces gravissimas,
      Humana per ora strepentes;
Quas nullo docente per intimas
      Regnare sentiscimus mentes.
Quibus si quis cessaverit fidere,
Decus omne videbit diffluere.
 
''Libertas'' parta est homini,
      Servili et nato squalore.
Ne dubiis conmoveamini,
      Nec insano vulgi furore!
Qui se jugo eripit pervicax,
Ne timeto liberum susspicax!
 
Nec ''Virtus'' sonus est vacuus ;
      Fas mortali est illam sectari ;
Quotiesque labaverit fatuus,
      Ad divina fas est eluctari ;
Quod non videt docti mens callida,
Mens perficit simplex et candida.
 
''Deus'' regnat, qui sancto consilio, —
      Ut corda labarint humana, —
Nec tempore septus nec spatio
      Regit omnia mente arcanâ.
Dum turbo res variat rapidus;
Manet idem aeternum placidus.
 
Has igitur voces gravissimas
      Versate per ora frequentes,
Ut nullo docente in intimas
      Altum defigite mentes!
Quibus qui non cessat confidere,
Sua decora nequit amittere.
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>n9nayqvpt72q6fvwa5w5cvj0zz8ar3d</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274482</id>
      <parentid>274429</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:26:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274482</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1688" sha1="rry4l6rqhzypoh3uwcbkq2nwaca7z7w" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Verba veracia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Die Worte des Glaubens'')
|Annus = 1797
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}
{{Liber
|Ante=Virgo peregrina
|AnteNomen=Virgo peregrina
|Post=Verba fallacia
|PostNomen=Verba fallacia
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Tres nuncupo voces gravissimas,
      Humana per ora strepentes;
Quas nullo docente per intimas
      Regnare sentiscimus mentes.
Quibus si quis cessaverit fidere,
Decus omne videbit diffluere.
 
''Libertas'' parta est homini,
      Servili et nato squalore.
Ne dubiis conmoveamini,
      Nec insano vulgi furore!
Qui se jugo eripit pervicax,
Ne timeto liberum susspicax!
 
Nec ''Virtus'' sonus est vacuus ;
      Fas mortali est illam sectari ;
Quotiesque labaverit fatuus,
      Ad divina fas est eluctari ;
Quod non videt docti mens callida,
Mens perficit simplex et candida.
 
''Deus'' regnat, qui sancto consilio, —
      Ut corda labarint humana, —
Nec tempore septus nec spatio
      Regit omnia mente arcanâ.
Dum turbo res variat rapidus;
Manet idem aeternum placidus.
 
Has igitur voces gravissimas
      Versate per ora frequentes,
Ut nullo docente in intimas
      Altum defigite mentes!
Quibus qui non cessat confidere,
Sua decora nequit amittere.
&lt;/poem&gt;


{{Liber
|Ante=Virgo peregrina
|AnteNomen=Virgo peregrina
|Post=Verba fallacia
|PostNomen=Verba fallacia
}}</text>
      <sha1>rry4l6rqhzypoh3uwcbkq2nwaca7z7w</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT 578-660.pdf/64</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84479</id>
    <revision>
      <id>274424</id>
      <timestamp>2026-07-28T13:34:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '{{ActaSanctorumHeader|pag=587|tit=DIE DECIMA TERTIA JULII.}} {| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;width:100%; border:none; background:transparent;&quot; |- | style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; | {{margin|'''A'''}} {{lang|grc|παρὰ ⊠ Θεοῦ σωτηρίαν ⊠ καὶ ἴασιν ἀπεδεχόμεθα, οὐδὲν μᾶλλον ἤνυσαν, τὸ νόσημα μανιωδέστερον, ἢ ἐπ τὸ χερον ἀεὶ ⊠ πεπεισμέν...'</comment>
      <origin>274424</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8339" sha1="jiumur5u50cec13bq850wcmkg2f7hez" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{ActaSanctorumHeader|pag=587|tit=DIE DECIMA TERTIA JULII.}}
{| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;width:100%; border:none; background:transparent;&quot;
|-
| style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; |
{{margin|'''A'''}}
{{lang|grc|παρὰ ⊠ Θεοῦ σωτηρίαν ⊠ καὶ ἴασιν ἀπεδεχόμεθα, οὐδὲν μᾶλλον ἤνυσαν, τὸ νόσημα μανιωδέστερον, ἢ ἐπ τὸ χερον ἀεὶ ⊠ πεπεισμένης, ⊠ θεϊκῆς δηλαδὴ προνοίας ⊠ συνφερομένως βραβευούσης. Ἐκεῖνη τοίνυν ἰδοσα ἡ ἐμὴ θεία ἡμέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ βαρυνομένην ⊠ καὶ τρυχομένην, καὶ τὴν νόσον ἀκμάζουσαν, καὶ πρὸς τὸ θανάτου θύρας ἐγγιζοῦσαν, ὡς ᾤετο, μεταπέμπεταί με μετὰ τινὸς τῶν πιστέρων. 134 Ἐγὼ δὲ μαθν, ⊠ παρὰ ⊠ Ἐπισκόπου ⊠ λαβὼν ⊠, κατέλαβον πρὸς αὐτήν. Ἡ δέ με κατιδοῦσα ἔφη· Πίευσέ μοι, τέκνον, ⊠ ⊠, ⊠ ὡς ἔτυχεν, ⊠ σε ἐνταῦθα ⊠· ἀλλὰ διὰ Θεόν, καὶ καλὸν καὶ σωτήριον ἔργον· μὴ ⊠ λοιπόν, ⊠ ⊠ πρὸς μικρὸν ἔκτος λαύρας, καὶ ⊠ ὑπομείνας· ⊠ σκοπὸς πρὸς τὸ σύμφορον ⊠ πράγματος πέρας. Ἀκούω δὲ, τι τῶν ὧδε ⊠ ἐξουσία ⊠ καὶ ⊠ καὶ ἀδίκως ⊠ καὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων ⊠ καὶ ⊠, μάλιστα τῶν ἀσθενῶν καὶ παροίκων καὶ ξένων ⊠, κα παρ' οἷς ἀφορμὴν}}
{{margin|'''B'''}}
{{lang|grc|ἵνα ἕυροι⊠· πρὸ ἡμερν γὰρ ξένος τις προσκλυτ⊠, σπερ ⊠ μοι, ἐν αὐλ τινος τῶν ἐνταῦθα Χριστιανῶν ἐτελεύτησε, πολλὰς ἐγκαταλελίφας⊠ κληρονόμους⊠ τ⊠ ατοῦ περιουσίας, καὶ τούτων ⊠ τινος μὴ παρενθεθέντος⊠, ⊠ ἐυρὼν⊠ ὁ ⊠, περ ἐγκατέλιπε ⊠ χρήματα, ἢ ἐν ταύτ μόνον τῇ κακίᾳ⊠ ἠρκεῖτο⊠, ⊠ ἕως λθε⊠ ⊠ τὼ ἐαυτῷ ⊠ , ἀλλ'  ἄνευ δέους ἢ συστολῆς⊠ ⊠ τν φιλοχρίστων ⊠ χρήματα, περ' οἷς⊠ δῆλον⊠ ὁ τελευτήσας ξένος, ⊠ ⊠· πρὸς⊠ δὲ τούτοις ἔξω αὐτοὺς⊠ ἢ ἐν φυλακῇ⊠;  τοῖς ποσὶν αὐτῶν ἐπιβαλὼν⊠ πέδας. Ἐγὼ τοίνυν ἐνταῦθα τῶν ἐμῶν συγγενῶν⊠ μεμονωμένην⊠ ⊠ ⊠ κληρονόμον⊠, εἴπερ⊠  Θεὸς ἐπινεύσειε⊠ τῇ νόσῳ ταύτῃ⊠ ⊠ πὼ⊠ ⊠ ἢ ἀθλίαν⊠ ψυχήν⊠ μοι. Οὐδενὸς⊠ δὲ ἕνεκεν ὑμᾶς λυ-}}
{{margin|'''C'''}}
{{lang|grc|πῶμαι⊠, ἀλλ' ὑπὲρ πάντων⊠ τὸ ταπεινῆς⊠ κόρης⊠· φοβοῦμαι⊠ δὲ, μήπως⊠ ἀδίκως ληφθῇ⊠ χάριν ⊠ ἐμῆς ⊠ ⊠ μοι, ἢ⊠ περὶ τούτων⊠ πάλιν τῶν φιλοχρίστων⊠ παρὰ ⊠ ⊠. Διὸ ⊠, τέκνον, ⊠ μοι ⊠ λογίους ἄνδρας, ἢ , ἵνα μαρτυρωμένη αὐτοῖς, ὅτι οὐδὲν ἐνταῦθα τὸ ⊠ κέκτημαι, ἢ ὅτι ἡ κόρη⊠ αὐτὴ ἐλευθέρα⊠  ἀδέσποτος ὑπάρχει, ἢ⊠ παραμένουσιν⊠ ἡμῖν, ἄχρις⊠ ν ἴδῃς⊠ τὸ ἐπι⊠ νοσήματος τούτου, ὁ ⊠ ⊠ κατέχοντος, ⊠ γνωρίσῃς, ὅτι ⊠ ⊠ ἐμ ἀδελφός. 135 Ἀκούσας ἐν⊠ τατα παρὰ ⊠ ἐμῆς θείας, συμφέρον εἶναι ⊠ ⊠ αὐτῇ· ⊠ ἡμέρας ἱκανὰς ⊠, ⊠ τὸ ⊠ ἐξελθεῖν ἐπεθύμησα, ⊠ ἐπ τὴν Λαύραν ὑποστρέψαι· ἀλλ' ἐμαυτὸν κατακρίνας ⊠, ⊠ παρέμεινα ⊠, ⊠ χρονίως ⊠ ⊠  ⊠, ⊠ ἀναχωρῆσαι ἠθέλησα διὰ ⊠ ἐμοῦ συνειδότος σκανδάλου πάλιν, ⊠ ⊠ διὰ  ⊠ ἐπὶ τῶν λογισμῶν  ⊠ ⊠. Τελευταίως δὲ ⊠ ⊠ πρὸς τὸν ἐμὸν Ἐπιστάτην ἀπελθεῖν, ⊠ ⊠ αὐτόν, εἰς τί μέλει λήξειν τὸ πρᾶγμα, εἴτε ἐς ὑγείαν, ⊠ εἰς θάνατον. Ἀλλ' εἴθε ⊠ τοῦτο ἐξ ἀρχῆς ποιήσασθαι, ⊠ μὴ ⊠ ἐν μέσῳ κοσμικῶν ἐν ἀμελείᾳ ⊠ βισαι ἐπὶ τοσόν καιρόν.}}
| style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; |
{{margin|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}}
falutem à Deo &amp; valetudinem expectantes, nihil proficere, protracta in longum ægritudine, ac vertente ſemper in deterius; quod divinâ videlicet in rem noſtram providentiâ factum eſt. Amita ergo mea gravari in dies ſe ac deſcere; morbum vero invaleſcere ſentiens, ac prope jam abeſſe, ut putabat, à mortis limine; accerſi me cum aliquo de patribus jubet.
'''134''' Ego ſtatim ut reſcii, accepta à Magiſtro facultate, ad illam me confero.{{margin|''ad quam se confert:''}} Ut me vidit: Crede mihi, ait, fili, nec levi de cauſa; neque temere hunc ad me veniendi laborem ſuſcipere te volui; ſed Dei, operiſque præclari ac ſalutiferi causâ: ceterum ne te macera, ſi relicta tantiſper Laurâ tuâ, aliquod incommodi ſenſeris; ſed utilem negotii finem ante oculos habe. Audio enim dominantem hîc magiſtratum tyrannicè, perversè, injuſteque adminiſtrare rem ſuam, fortunis homines evertere, ac maximè imbecillos, accolas, hoſpites, tum apud quos occaſionem opportunè quamdam invenerit, ſpoliare facultatibus ſuis.{{margin|'''E'''}} Nam ante dies aliquot, ut relatum eſt mihi, peregrinus quidam in atrio alicujus hîc Chriſtiani mortuus eſt, inſtitutis opum ſuarum hæredibus multis; eorum autem nemine coram hîc per id tempus comparente, occaſione arrepta, tyrannus quidquid reliquerat diripuit, involavit ipſe; neque verò hoc flagitio contentus fuit; neque hîc ſtetit inſatiabilis ejus avaritia; ſed palam, abſque ullo metu aut modo, Chriſtianorum, apud quos defunctus hoſpes perhumaniter habitus egerat, bona diripuit: atque ipſos inſuper ferrea compede adſtrictos conjecit in cuſtodiam. Et ego igitur, cognatis hîc meis deſtituta, hæredem aliquem, ſiquidem Deo viſum fuerit ad ſeſe ex hac infirmitate evocare miſeram atque afflictam hanc animam, nuncupabo. Nihil enim ita me cruciat, uti miſera hæc puella: quippe quam vereor ne ob exhibitum mihi in comitatu obſequium contra jus faſque comprehendant; deinde etiam Chriſtiani, qui me exceperunt hoſpitio. Quamobrem dato te precibus meis, fili, &amp; Arabes mihi viros delectos atque authoritate præditos adducito, ut eos teſtes adhibeam, nihil hîc omnino me poſſidere, virginemque hanc liberam eſſe ac nulli domino ſubjectam;{{margin|'''F'''}} tum apud nos mane; donec morbi hujus, qui me graviter vehementerque exercet, eventum videris; atque ita genuinum te fratris mei filium exhibueris.
'''135''' Poſtquam iſta ex amita intellexeram, conſultius eſſe duxi ab ea non diſcedere;{{margin|''hic diuturnioris apud caros moræ pertæſus,''}} at exactis iſtic diebus non paucis pænitere me facti cœpit, jamque è civitate cogitabam abire &amp; reverti in Lauram: ſed damnato mox conſilio, cohibui memet, &amp; permanſi: ac poſt tempus ſatis longum, otium iterum ſubrepſit ac tædium, placebatque proficiſci: ſed mea me denuo conſcientia inhibuit. Idemque mihi, cogitationibus preſſo impugnatoque, iterum ac tertio accidit. Tandem inquietus animi adire Magiſtrum tatui, atque ex eo quærere, quod res demum eſſet evaſura, ad ſanitatem, an ad mortem. Sed utinam iſtud eciſſem ab initio, neque vitam in medio ſecularium otioſam tam diu ſegnemque duxiſſem!
|}
{{small|''Julii Tomus III.''}} &amp;nbsp; '''Eee 2.''' &amp;nbsp; '''136''' Erat&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jiumur5u50cec13bq850wcmkg2f7hez</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274471</id>
      <parentid>274424</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T02:11:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Vladis13</username>
        <id>10700</id>
      </contributor>
      <origin>274471</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8277" sha1="577fmixqlyqykpzo2h5o43qhg6i0tvf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;{{rh|587|DIE DECIMA TERTIA JULII.|}}
{| width=100% cellpadding=5px
|- valign=top&lt;/noinclude&gt;| style=&quot;width:47%;&quot; | {{left sidenote|'''A'''}} {{graeca|παρὰ ⊠ Θεοῦ σωτηρίαν ⊠ καὶ ἴασιν ἀπεδεχόμεθα, οὐδὲν μᾶλλον ἤνυσαν, τὸ νόσημα μανιωδέστερον, ἢ ἐπ τὸ χερον ἀεὶ ⊠ πεπεισμένης, ⊠ θεϊκῆς δηλαδὴ προνοίας ⊠ συνφερομένως βραβευούσης. Ἐκεῖνη τοίνυν ἰδοσα ἡ ἐμὴ θεία ἡμέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ βαρυνομένην ⊠ καὶ τρυχομένην, καὶ τὴν νόσον ἀκμάζουσαν, καὶ πρὸς τὸ θανάτου θύρας ἐγγιζοῦσαν, ὡς ᾤετο, μεταπέμπεταί με μετὰ τινὸς τῶν πιστέρων.}}
| {{right sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}} falutem à Deo &amp; valetudinem expectantes, nihil proficere, protracta in longum ægritudine, ac vertente ſemper in deterius; quod divinâ videlicet in rem noſtram providentiâ factum eſt. Amita ergo mea gravari in dies ſe ac deſcere; morbum vero invaleſcere ſentiens, ac prope jam abeſſe, ut putabat, à mortis limine; accerſi me cum aliquo de patribus jubet.
|- valign=top
|134 {{graeca|Ἐγὼ δὲ μαθν, ⊠ παρὰ ⊠ Ἐπισκόπου ⊠ λαβὼν ⊠, κατέλαβον πρὸς αὐτήν. Ἡ δέ με κατιδοῦσα ἔφη· Πίευσέ μοι, τέκνον, ⊠ ⊠, ⊠ ὡς ἔτυχεν, ⊠ σε ἐνταῦθα ⊠· ἀλλὰ διὰ Θεόν, καὶ καλὸν καὶ σωτήριον ἔργον· μὴ ⊠ λοιπόν, ⊠ ⊠ πρὸς μικρὸν ἔκτος λαύρας, καὶ ⊠ ὑπομείνας· ⊠ σκοπὸς πρὸς τὸ σύμφορον ⊠ πράγματος πέρας. Ἀκούω δὲ, τι τῶν ὧδε ⊠ ἐξουσία ⊠ καὶ ⊠ καὶ ἀδίκως ⊠ καὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων ⊠ καὶ ⊠, μάλιστα τῶν ἀσθενῶν καὶ παροίκων καὶ ξένων ⊠, κα παρ' οἷς ἀφορμὴν {{left sidenote|'''B'''}} ἵνα ἕυροι⊠· πρὸ ἡμερν γὰρ ξένος τις προσκλυτ⊠, σπερ ⊠ μοι, ἐν αὐλ τινος τῶν ἐνταῦθα Χριστιανῶν ἐτελεύτησε, πολλὰς ἐγκαταλελίφας⊠ κληρονόμους⊠ τ⊠ ατοῦ περιουσίας, καὶ τούτων ⊠ τινος μὴ παρενθεθέντος⊠, ⊠ ἐυρὼν⊠ ὁ ⊠, περ ἐγκατέλιπε ⊠ χρήματα, ἢ ἐν ταύτ μόνον τῇ κακίᾳ⊠ ἠρκεῖτο⊠, ⊠ ἕως λθε⊠ ⊠ τὼ ἐαυτῷ ⊠ , ἀλλ'  ἄνευ δέους ἢ συστολῆς⊠ ⊠ τν φιλοχρίστων ⊠ χρήματα, περ' οἷς⊠ δῆλον⊠ ὁ τελευτήσας ξένος, ⊠ ⊠· πρὸς⊠ δὲ τούτοις ἔξω αὐτοὺς⊠ ἢ ἐν φυλακῇ⊠;  τοῖς ποσὶν αὐτῶν ἐπιβαλὼν⊠ πέδας. Ἐγὼ τοίνυν ἐνταῦθα τῶν ἐμῶν συγγενῶν⊠ μεμονωμένην⊠ ⊠ ⊠ κληρονόμον⊠, εἴπερ⊠  Θεὸς ἐπινεύσειε⊠ τῇ νόσῳ ταύτῃ⊠ ⊠ πὼ⊠ ⊠ ἢ ἀθλίαν⊠ ψυχήν⊠ μοι. Οὐδενὸς⊠ δὲ ἕνεκεν ὑμᾶς {{left sidenote|'''C'''}} λυπῶμαι⊠, ἀλλ' ὑπὲρ πάντων⊠ τὸ ταπεινῆς⊠ κόρης⊠· φοβοῦμαι⊠ δὲ, μήπως⊠ ἀδίκως ληφθῇ⊠ χάριν ⊠ ἐμῆς ⊠ ⊠ μοι, ἢ⊠ περὶ τούτων⊠ πάλιν τῶν φιλοχρίστων⊠ παρὰ ⊠ ⊠. Διὸ ⊠, τέκνον, ⊠ μοι ⊠ λογίους ἄνδρας, ἢ , ἵνα μαρτυρωμένη αὐτοῖς, ὅτι οὐδὲν ἐνταῦθα τὸ ⊠ κέκτημαι, ἢ ὅτι ἡ κόρη⊠ αὐτὴ ἐλευθέρα⊠  ἀδέσποτος ὑπάρχει, ἢ⊠ παραμένουσιν⊠ ἡμῖν, ἄχρις⊠ ν ἴδῃς⊠ τὸ ἐπι⊠ νοσήματος τούτου, ὁ ⊠ ⊠ κατέχοντος, ⊠ γνωρίσῃς, ὅτι ⊠ ⊠ ἐμ ἀδελφός.}}
| 134 Ego ſtatim ut reſcii, accepta à Magiſtro facultate, ad illam me confero.{{right sidenote|''ad quam se confert:''}} Ut me vidit: Crede mihi, ait, fili, nec levi de cauſa; neque temere hunc ad me veniendi laborem ſuſcipere te volui; ſed Dei, operiſque præclari ac ſalutiferi causâ: ceterum ne te macera, ſi relicta tantiſper Laurâ tuâ, aliquod incommodi ſenſeris; ſed utilem negotii finem ante oculos habe. Audio enim dominantem hîc magiſtratum tyrannicè, perversè, injuſteque adminiſtrare rem ſuam, fortunis homines evertere, ac maximè imbecillos, accolas, hoſpites, tum apud quos occaſionem opportunè quamdam invenerit, ſpoliare facultatibus ſuis.{{right sidenote|'''E'''}} Nam ante dies aliquot, ut relatum eſt mihi, peregrinus quidam in atrio alicujus hîc Chriſtiani mortuus eſt, inſtitutis opum ſuarum hæredibus multis; eorum autem nemine coram hîc per id tempus comparente, occaſione arrepta, tyrannus quidquid reliquerat diripuit, involavit ipſe; neque verò hoc flagitio contentus fuit; neque hîc ſtetit inſatiabilis ejus avaritia; ſed palam, abſque ullo metu aut modo, Chriſtianorum, apud quos defunctus hoſpes perhumaniter habitus egerat, bona diripuit: atque ipſos inſuper ferrea compede adſtrictos conjecit in cuſtodiam. Et ego igitur, cognatis hîc meis deſtituta, hæredem aliquem, ſiquidem Deo viſum fuerit ad ſeſe ex hac infirmitate evocare miſeram atque afflictam hanc animam, nuncupabo. Nihil enim ita me cruciat, uti miſera hæc puella: quippe quam vereor ne ob exhibitum mihi in comitatu obſequium contra jus faſque comprehendant; deinde etiam Chriſtiani, qui me exceperunt hoſpitio. Quamobrem dato te precibus meis, fili, &amp; Arabes mihi viros delectos atque authoritate præditos adducito, ut eos teſtes adhibeam, nihil hîc omnino me poſſidere, virginemque hanc liberam eſſe ac nulli domino ſubjectam;{{right sidenote|'''F'''}} tum apud nos mane; donec morbi hujus, qui me graviter vehementerque exercet, eventum videris; atque ita genuinum te fratris mei filium exhibueris.
|- valign=top
| 135 {{graeca|Ἀκούσας ἐν⊠ τατα παρὰ ⊠ ἐμῆς θείας, συμφέρον εἶναι ⊠ ⊠ αὐτῇ· ⊠ ἡμέρας ἱκανὰς ⊠, ⊠ τὸ ⊠ ἐξελθεῖν ἐπεθύμησα, ⊠ ἐπ τὴν Λαύραν ὑποστρέψαι· ἀλλ' ἐμαυτὸν κατακρίνας ⊠, ⊠ παρέμεινα ⊠, ⊠ χρονίως ⊠ ⊠  ⊠, ⊠ ἀναχωρῆσαι ἠθέλησα διὰ ⊠ ἐμοῦ συνειδότος σκανδάλου πάλιν, ⊠ ⊠ διὰ  ⊠ ἐπὶ τῶν λογισμῶν  ⊠ ⊠. Τελευταίως δὲ ⊠ ⊠ πρὸς τὸν ἐμὸν Ἐπιστάτην ἀπελθεῖν, ⊠ ⊠ αὐτόν, εἰς τί μέλει λήξειν τὸ πρᾶγμα, εἴτε ἐς ὑγείαν, ⊠ εἰς θάνατον. Ἀλλ' εἴθε ⊠ τοῦτο ἐξ ἀρχῆς ποιήσασθαι, ⊠ μὴ ⊠ ἐν μέσῳ κοσμικῶν ἐν ἀμελείᾳ ⊠ βισαι ἐπὶ τοσόν καιρόν.}}
| 135 Poſtquam iſta ex amita intellexeram, conſultius eſſe duxi ab ea non diſcedere;{{right sidenote|''hic diuturnioris apud caros moræ pertæſus,''}} at exactis iſtic diebus non paucis pænitere me facti cœpit, jamque è civitate cogitabam abire &amp; reverti in Lauram: ſed damnato mox conſilio, cohibui memet, &amp; permanſi: ac poſt tempus ſatis longum, otium iterum ſubrepſit ac tædium, placebatque proficiſci: ſed mea me denuo conſcientia inhibuit. Idemque mihi, cogitationibus preſſo impugnatoque, iterum ac tertio accidit. Tandem inquietus animi adire Magiſtrum tatui, atque ex eo quærere, quod res demum eſſet evaſura, ad ſanitatem, an ad mortem. Sed utinam iſtud eciſſem ab initio, neque vitam in medio ſecularium otioſam tam diu ſegnemque duxiſſem!&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
{{rh|{{indent|''Julii Tomus III.''|4}}|{{spatium|0.2em|Eeee}} 2.|136 Erat}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>577fmixqlyqykpzo2h5o43qhg6i0tvf</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274474</id>
      <parentid>274471</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T02:18:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Vladis13</username>
        <id>10700</id>
      </contributor>
      <origin>274474</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8217" sha1="d0c59tl8ps6gnw7snyyfy66gfnkfdyo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;{{rh|587|DIE DECIMA TERTIA JULII.|}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|'''A'''}} {{graeca|παρὰ ⊠ Θεοῦ σωτηρίαν ⊠ καὶ ἴασιν ἀπεδεχόμεθα, οὐδὲν μᾶλλον ἤνυσαν, τὸ νόσημα μανιωδέστερον, ἢ ἐπ τὸ χερον ἀεὶ ⊠ πεπεισμένης, ⊠ θεϊκῆς δηλαδὴ προνοίας ⊠ συνφερομένως βραβευούσης. Ἐκεῖνη τοίνυν ἰδοσα ἡ ἐμὴ θεία ἡμέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ βαρυνομένην ⊠ καὶ τρυχομένην, καὶ τὴν νόσον ἀκμάζουσαν, καὶ πρὸς τὸ θανάτου θύρας ἐγγιζοῦσαν, ὡς ᾤετο, μεταπέμπεταί με μετὰ τινὸς τῶν πιστέρων.}}
| {{right sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}} falutem à Deo &amp; valetudinem expectantes, nihil proficere, protracta in longum ægritudine, ac vertente ſemper in deterius; quod divinâ videlicet in rem noſtram providentiâ factum eſt. Amita ergo mea gravari in dies ſe ac deſcere; morbum vero invaleſcere ſentiens, ac prope jam abeſſe, ut putabat, à mortis limine; accerſi me cum aliquo de patribus jubet.
|- 
|134 {{graeca|Ἐγὼ δὲ μαθν, ⊠ παρὰ ⊠ Ἐπισκόπου ⊠ λαβὼν ⊠, κατέλαβον πρὸς αὐτήν. Ἡ δέ με κατιδοῦσα ἔφη· Πίευσέ μοι, τέκνον, ⊠ ⊠, ⊠ ὡς ἔτυχεν, ⊠ σε ἐνταῦθα ⊠· ἀλλὰ διὰ Θεόν, καὶ καλὸν καὶ σωτήριον ἔργον· μὴ ⊠ λοιπόν, ⊠ ⊠ πρὸς μικρὸν ἔκτος λαύρας, καὶ ⊠ ὑπομείνας· ⊠ σκοπὸς πρὸς τὸ σύμφορον ⊠ πράγματος πέρας. Ἀκούω δὲ, τι τῶν ὧδε ⊠ ἐξουσία ⊠ καὶ ⊠ καὶ ἀδίκως ⊠ καὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων ⊠ καὶ ⊠, μάλιστα τῶν ἀσθενῶν καὶ παροίκων καὶ ξένων ⊠, κα παρ' οἷς ἀφορμὴν {{left sidenote|'''B'''}} ἵνα ἕυροι⊠· πρὸ ἡμερν γὰρ ξένος τις προσκλυτ⊠, σπερ ⊠ μοι, ἐν αὐλ τινος τῶν ἐνταῦθα Χριστιανῶν ἐτελεύτησε, πολλὰς ἐγκαταλελίφας⊠ κληρονόμους⊠ τ⊠ ατοῦ περιουσίας, καὶ τούτων ⊠ τινος μὴ παρενθεθέντος⊠, ⊠ ἐυρὼν⊠ ὁ ⊠, περ ἐγκατέλιπε ⊠ χρήματα, ἢ ἐν ταύτ μόνον τῇ κακίᾳ⊠ ἠρκεῖτο⊠, ⊠ ἕως λθε⊠ ⊠ τὼ ἐαυτῷ ⊠ , ἀλλ'  ἄνευ δέους ἢ συστολῆς⊠ ⊠ τν φιλοχρίστων ⊠ χρήματα, περ' οἷς⊠ δῆλον⊠ ὁ τελευτήσας ξένος, ⊠ ⊠· πρὸς⊠ δὲ τούτοις ἔξω αὐτοὺς⊠ ἢ ἐν φυλακῇ⊠;  τοῖς ποσὶν αὐτῶν ἐπιβαλὼν⊠ πέδας. Ἐγὼ τοίνυν ἐνταῦθα τῶν ἐμῶν συγγενῶν⊠ μεμονωμένην⊠ ⊠ ⊠ κληρονόμον⊠, εἴπερ⊠  Θεὸς ἐπινεύσειε⊠ τῇ νόσῳ ταύτῃ⊠ ⊠ πὼ⊠ ⊠ ἢ ἀθλίαν⊠ ψυχήν⊠ μοι. Οὐδενὸς⊠ δὲ ἕνεκεν ὑμᾶς {{left sidenote|'''C'''}} λυπῶμαι⊠, ἀλλ' ὑπὲρ πάντων⊠ τὸ ταπεινῆς⊠ κόρης⊠· φοβοῦμαι⊠ δὲ, μήπως⊠ ἀδίκως ληφθῇ⊠ χάριν ⊠ ἐμῆς ⊠ ⊠ μοι, ἢ⊠ περὶ τούτων⊠ πάλιν τῶν φιλοχρίστων⊠ παρὰ ⊠ ⊠. Διὸ ⊠, τέκνον, ⊠ μοι ⊠ λογίους ἄνδρας, ἢ , ἵνα μαρτυρωμένη αὐτοῖς, ὅτι οὐδὲν ἐνταῦθα τὸ ⊠ κέκτημαι, ἢ ὅτι ἡ κόρη⊠ αὐτὴ ἐλευθέρα⊠  ἀδέσποτος ὑπάρχει, ἢ⊠ παραμένουσιν⊠ ἡμῖν, ἄχρις⊠ ν ἴδῃς⊠ τὸ ἐπι⊠ νοσήματος τούτου, ὁ ⊠ ⊠ κατέχοντος, ⊠ γνωρίσῃς, ὅτι ⊠ ⊠ ἐμ ἀδελφός.}}
| 134 Ego ſtatim ut reſcii, accepta à Magiſtro facultate, ad illam me confero.{{right sidenote|''ad quam se confert:''}} Ut me vidit: Crede mihi, ait, fili, nec levi de cauſa; neque temere hunc ad me veniendi laborem ſuſcipere te volui; ſed Dei, operiſque præclari ac ſalutiferi causâ: ceterum ne te macera, ſi relicta tantiſper Laurâ tuâ, aliquod incommodi ſenſeris; ſed utilem negotii finem ante oculos habe. Audio enim dominantem hîc magiſtratum tyrannicè, perversè, injuſteque adminiſtrare rem ſuam, fortunis homines evertere, ac maximè imbecillos, accolas, hoſpites, tum apud quos occaſionem opportunè quamdam invenerit, ſpoliare facultatibus ſuis.{{right sidenote|'''E'''}} Nam ante dies aliquot, ut relatum eſt mihi, peregrinus quidam in atrio alicujus hîc Chriſtiani mortuus eſt, inſtitutis opum ſuarum hæredibus multis; eorum autem nemine coram hîc per id tempus comparente, occaſione arrepta, tyrannus quidquid reliquerat diripuit, involavit ipſe; neque verò hoc flagitio contentus fuit; neque hîc ſtetit inſatiabilis ejus avaritia; ſed palam, abſque ullo metu aut modo, Chriſtianorum, apud quos defunctus hoſpes perhumaniter habitus egerat, bona diripuit: atque ipſos inſuper ferrea compede adſtrictos conjecit in cuſtodiam. Et ego igitur, cognatis hîc meis deſtituta, hæredem aliquem, ſiquidem Deo viſum fuerit ad ſeſe ex hac infirmitate evocare miſeram atque afflictam hanc animam, nuncupabo. Nihil enim ita me cruciat, uti miſera hæc puella: quippe quam vereor ne ob exhibitum mihi in comitatu obſequium contra jus faſque comprehendant; deinde etiam Chriſtiani, qui me exceperunt hoſpitio. Quamobrem dato te precibus meis, fili, &amp; Arabes mihi viros delectos atque authoritate præditos adducito, ut eos teſtes adhibeam, nihil hîc omnino me poſſidere, virginemque hanc liberam eſſe ac nulli domino ſubjectam;{{right sidenote|'''F'''}} tum apud nos mane; donec morbi hujus, qui me graviter vehementerque exercet, eventum videris; atque ita genuinum te fratris mei filium exhibueris.
|- 
| 135 {{graeca|Ἀκούσας ἐν⊠ τατα παρὰ ⊠ ἐμῆς θείας, συμφέρον εἶναι ⊠ ⊠ αὐτῇ· ⊠ ἡμέρας ἱκανὰς ⊠, ⊠ τὸ ⊠ ἐξελθεῖν ἐπεθύμησα, ⊠ ἐπ τὴν Λαύραν ὑποστρέψαι· ἀλλ' ἐμαυτὸν κατακρίνας ⊠, ⊠ παρέμεινα ⊠, ⊠ χρονίως ⊠ ⊠  ⊠, ⊠ ἀναχωρῆσαι ἠθέλησα διὰ ⊠ ἐμοῦ συνειδότος σκανδάλου πάλιν, ⊠ ⊠ διὰ  ⊠ ἐπὶ τῶν λογισμῶν  ⊠ ⊠. Τελευταίως δὲ ⊠ ⊠ πρὸς τὸν ἐμὸν Ἐπιστάτην ἀπελθεῖν, ⊠ ⊠ αὐτόν, εἰς τί μέλει λήξειν τὸ πρᾶγμα, εἴτε ἐς ὑγείαν, ⊠ εἰς θάνατον. Ἀλλ' εἴθε ⊠ τοῦτο ἐξ ἀρχῆς ποιήσασθαι, ⊠ μὴ ⊠ ἐν μέσῳ κοσμικῶν ἐν ἀμελείᾳ ⊠ βισαι ἐπὶ τοσόν καιρόν.}}
| 135 Poſtquam iſta ex amita intellexeram, conſultius eſſe duxi ab ea non diſcedere;{{right sidenote|''hic diuturnioris apud caros moræ pertæſus,''}} at exactis iſtic diebus non paucis pænitere me facti cœpit, jamque è civitate cogitabam abire &amp; reverti in Lauram: ſed damnato mox conſilio, cohibui memet, &amp; permanſi: ac poſt tempus ſatis longum, otium iterum ſubrepſit ac tædium, placebatque proficiſci: ſed mea me denuo conſcientia inhibuit. Idemque mihi, cogitationibus preſſo impugnatoque, iterum ac tertio accidit. Tandem inquietus animi adire Magiſtrum tatui, atque ex eo quærere, quod res demum eſſet evaſura, ad ſanitatem, an ad mortem. Sed utinam iſtud eciſſem ab initio, neque vitam in medio ſecularium otioſam tam diu ſegnemque duxiſſem!&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
{{rh|{{indent|''Julii Tomus III.''|4}}|{{spatium|0.2em|Eeee}} 2.|136 Erat}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d0c59tl8ps6gnw7snyyfy66gfnkfdyo</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274476</id>
      <parentid>274474</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T08:16:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <origin>274476</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8094" sha1="8h10ptznrvsja99c84dz4saae5j47xg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;{{rh|587|DIE DECIMA TERTIA JULII.|}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|'''A'''}} {{graeca|παρὰ ⊠ Θεοῦ σωτηρίαν ⊠ καὶ ἴασιν ἀπεδεχόμεθα, οὐδν μᾶλλον ἤνυσαν, τὸ νόσημα μανιωδέστερον, ἢ ἐπὶ τ χεῖρον ἀεὶ  πεπεισμένης, ⊠ θεϊκῆς δηλαδὴ προνοίας ⊠ συνφερομένως βραβευούσης. Ἐκείνη τοίνυν δοῦσα ἡ ἐμὴ θεία ἡμέρ τῇ ἡμέρ βαρυνομένην ⊠ καὶ τρυχομένην, καὶ τὴν νόσον ἀκμάζουσαν, κα πρὸς τὸ θανάτου θύρας ἐγγιζοῦσαν, ὡς ᾤετο, μεταπέμπεταί με μετὰ τινὸς τῶν πιστν.}}
| {{right sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}} falutem à Deo &amp; valetudinem expectantes, nihil proficere, protracta in longum ægritudine, ac vertente ſemper in deterius; quod divinâ videlicet in rem noſtram providentiâ factum eſt. Amita ergo mea gravari in dies ſe ac deſcere; morbum vero invaleſcere ſentiens, ac prope jam abeſſe, ut putabat, à mortis limine; accerſi me cum aliquo de patribus jubet.
|- 
| 134 {{graeca|Ἐγὼ δὲ μαθὼν, ⊠ παρὰ  Ἐπιστάτου ⊠ λαβὼν ⊠, κατῆλθον πρὸς αὐτήν. Ἡ δέ με κατιδοῦσα ἔφη· Πίστευσόν μοι, τέκνον, ⊠ , ⊠ ὡς τυχεν, ⊠ σε ἐνταθα ⊠· ἀλλὰ διὰ Θεόν, καὶ καλὸν καὶ σωτήριον ἔργον· μὴ ⊠ λοιπόν, ⊠ ⊠ πρὸς μικρὸν κτος λαύρας, καὶ ⊠ ὑπομείνας· ⊠ σκοπς πρὸς τὸ σύμφορον ⊠ πράγματος πέρας. κούω δὲ, τι τῶν ὧδε ⊠ ἐξουσία ⊠ καὶ ⊠ καὶ ἀδίκως ⊠ καὶ τὰ τν ἀνθρώπων ⊠ καὶ ⊠, μάλιστα τῶν ἀσθενῶν καὶ παροίκων καὶ ξένων ⊠, κα παρ' οἷς ἀφορμὴν {{left sidenote|'''B'''}} ἵνα εὕροι⊠· πρὸ ἡμερῶν γὰρ ξένος τις προσκλυτ⊠, ὥσπερ ⊠ μοι, ἐν αὐλῇ τινος τῶν ἐνταθα Χριστιανῶν ἐτελεύτησε, πολλὰς ἐγκαταλελίφας⊠ κληρονόμους⊠ τῆς αὐτοῦ περιουσίας, καὶ τούτων ⊠ τινος μὴ παρενθεθέντος⊠, ⊠ ερὼν⊠  ⊠, περὶ ν ἐγκατέλιπε ⊠ χρήματα, ἢ ἐν ταύτ μόνον τῇ κακί⊠ ἠρκετο⊠, ⊠ ἕως ἦλθε⊠ ⊠ τῷ ἑαυτῷ ⊠ , ἀλλ' ἄνευ δέους ἢ συστολς⊠ ⊠ τῶν φιλοχρίστων ⊠ χρήματα, περὶ ὧν⊠ δῆλον⊠ ὁ τελευτήσας ξένος, ⊠ ⊠· πρὸς⊠ δὲ τούτοις ἔξω αὐτοὺς⊠ ἢ ἐν φυλακῇ⊠; τοῖς ποσὶν ατῶν ἐπιβαλὼν⊠ πέδας. Ἐγ τοίνυν ἐνταῦθα τῶν ἐμῶν συγγενῶν⊠ μεμονωμένην⊠ ⊠ ⊠ κληρονόμον⊠, επερ⊠ Θεὸς ἐπινεύσειε⊠ τῇ νόσῳ ταύτῃ ⊠ πὼ ⊠ ἢ ἀθλίαν⊠ ψυχήν⊠ μοι. Οὐδενὸς⊠ δὲ ἕνεκεν ὑμᾶς {{left sidenote|'''C'''}} λυπῶμαι⊠, ἀλλ' ὑπὲρ πάντων τὸ ταπεινῆς⊠ κόρης⊠· φοβομαι⊠ δὲ, μήπως⊠ ἀδίκως ληφθῇ⊠ χάριν ⊠ ἐμῆς ⊠ ⊠ μοι, ἢ⊠ περὶ τούτων⊠ πάλιν τν φιλοχρίστων⊠ παρὰ ⊠ ⊠. Διὸ ⊠, τέκνον, ⊠ μοι ⊠ λογίους ἄνδρας, ἢ , ἵνα μαρτυρωμένη αὐτοῖς, τι οὐδὲν ἐνταῦθα τὸ ⊠ κέκτημαι, ἢ ὅτι ἡ κόρη⊠ αὐτὴ ἐλευθέρα⊠ ἀδέσποτος ὑπάρχει, ἢ⊠ παραμένουσιν⊠ μῖν, ἄχρις⊠ ν ἴδς⊠ τὸ ἐπι νοσήματος τούτου, ὁ ⊠ ⊠ κατέχοντος, ⊠ γνωρίσῃς, τι ⊠ ⊠ ἐμ ἀδελφός.}}
| 134 Ego ſtatim ut reſcivi, accepta à Magiſtro facultate, ad illam me confero.{{right sidenote|''ad quam se confert:''}} Ut me vidit: Crede mihi, ait, fili, nec levi de cauſa; neque temere hunc ad me veniendi laborem ſuſcipere te volui; ſed Dei, operiſque præclari ac ſalutiferi causâ: ceterum ne te macera, ſi relicta tantiſper Laurâ tuâ, aliquod incommodi ſenſeris; ſed utilem negotii finem ante oculos habe. Audio enim dominantem hîc magiſtratum tyrannicè, perversè, injuſteque adminiſtrare rem ſuam, fortunis homines evertere, ac maximè imbecillos, accolas, hoſpites, tum apud quos occaſionem opportunè quamdam invenerit, ſpoliare facultatibus ſuis.{{right sidenote|'''E'''}} Nam ante dies aliquot, ut relatum eſt mihi, peregrinus quidam in atrio alicujus hîc Chriſtiani mortuus eſt, inſtitutis opum ſuarum hæredibus multis; eorum autem nemine coram hîc per id tempus comparente, occaſione arrepta, tyrannus quidquid reliquerat diripuit, involavit ipſe; neque verò hoc flagitio contentus fuit; neque hîc ſtetit inſatiabilis ejus avaritia; ſed palam, abque ullo metu aut modo, Chriſtianorum, apud quos defunctus hopes perhumaniter habitus egerat, bona diripuit: atque ipſos inuper ferrea compede adſtrictos conjecit in cuſtodiam. Et ego igitur, cognatis hîc meis deſtituta, hæredem aliquem, iquidem Deo viſum fuerit ad ſeſe ex hac infirmitate evocare miſeram atque afflictam hanc animam, nuncupabo. Nihil enim ita me cruciat, uti miſera hæc puella: quippe quam vereor ne ob exhibitum mihi in comitatu obſequium contra jus faſque comprehendant; deinde etiam Chriſtiani, qui me exceperunt hoſpitio. Quamobrem dato te precibus meis, fili, &amp; Arabes mihi viros delectos atque authoritate præditos adducito, ut eos teſtes adhibeam, nihil hîc omnino me poſidere, virginemque hanc liberam eſſe ac nulli domino ſubjectam;{{right sidenote|'''F'''}} tum apud nos mane; donec morbi hujus, qui me graviter vehementerque exercet, eventum videris; atque ita genuinum te fratris mei filium exhibueris.
|- 
| 135 {{graeca|κούσας ἐνταῦτα παρὰ ⊠ ἐμῆς θείας, συμφέρον εἶναι  ⊠ αὐτῇ·  ἡμέρας ἱκανὰς ⊠, ⊠ τὸ ⊠ ἐξελθεῖν ἐπεθύμησα, ⊠ ἐπὶ τὴν Λαύραν ὑποστρέψαι· ἀλλ' ἐμαυτν κατακρίνας ⊠, ⊠ παρέμεινα ⊠, ⊠ χρονίως  ⊠ ⊠, ⊠ ἀναχωρῆσαι ἠθέλησα διὰ ⊠ ἐμοῦ συνειδότος σκανδάλου πάλιν, ⊠  διὰ ⊠ ἐπὶ τῶν λογισμῶν ⊠ ⊠. Τελευταίως δ ⊠ ⊠ πρὸς τὸν ἐμὸν Ἐπιστάτην ἀπελθεῖν, ⊠ ⊠ αὐτόν, ες τί μέλει λήξειν τ πρᾶγμα, εἴτε ἐς ὑγείαν, ⊠ εἰς θάνατον. Ἀλλ' εἴθε ⊠ τοῦτο ἐξ ἀρχῆς ποιήσασθαι, ⊠ μὴ  ἐν μέσῳ κοσμικν ἐν ἀμελείᾳ  βιῶσαι ἐπὶ τοσόν καιρόν.}}
| 135 Poſtquam iſta ex amita intellexeram, conſultius eſe duxi ab ea non dicedere;{{right sidenote|''hic diuturnioris apud caros moræ pertæſus,''}} at exactis itic diebus non paucis pænitere me facti cœpit, jamque è civitate cogitabam abire &amp; reverti in Lauram: ſed damnato mox conilio, cohibui memet, &amp; permani: ac poſt tempus ſatis longum, otium iterum ſubrepſit ac tædium, placebatque proficiſci: ſed mea me denuo conſcientia inhibuit. Idemque mihi, cogitationibus preſo impugnatoque, iterum ac tertio accidit. Tandem inquietus animi adire Magiſtrum ſtatui, atque ex eo quærere, quod res demum eſet evaſura, ad ſanitatem, an ad mortem. Sed utinam iſtud feciſſem ab initio, neque vitam in medio ſecularium otioſam tam diu ſegnemque duxiſſem!&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
{{rh|{{indent|''Julii Tomus III.''|4}}|{{spatium|0.2em|Eeee}} 2.|136 Erat}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8h10ptznrvsja99c84dz4saae5j47xg</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274477</id>
      <parentid>274476</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T08:21:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>Abrogans recensionem [[Special:Diff/274476|274476]] ab usore [[Special:Contributions/LihachevAnthon1971|LihachevAnthon1971]] ([[User talk:LihachevAnthon1971|Disputatio]])</comment>
      <origin>274477</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8217" sha1="d0c59tl8ps6gnw7snyyfy66gfnkfdyo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;{{rh|587|DIE DECIMA TERTIA JULII.|}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|'''A'''}} {{graeca|παρὰ ⊠ Θεοῦ σωτηρίαν ⊠ καὶ ἴασιν ἀπεδεχόμεθα, οὐδὲν μᾶλλον ἤνυσαν, τὸ νόσημα μανιωδέστερον, ἢ ἐπ τὸ χερον ἀεὶ ⊠ πεπεισμένης, ⊠ θεϊκῆς δηλαδὴ προνοίας ⊠ συνφερομένως βραβευούσης. Ἐκεῖνη τοίνυν ἰδοσα ἡ ἐμὴ θεία ἡμέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ βαρυνομένην ⊠ καὶ τρυχομένην, καὶ τὴν νόσον ἀκμάζουσαν, καὶ πρὸς τὸ θανάτου θύρας ἐγγιζοῦσαν, ὡς ᾤετο, μεταπέμπεταί με μετὰ τινὸς τῶν πιστέρων.}}
| {{right sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}} falutem à Deo &amp; valetudinem expectantes, nihil proficere, protracta in longum ægritudine, ac vertente ſemper in deterius; quod divinâ videlicet in rem noſtram providentiâ factum eſt. Amita ergo mea gravari in dies ſe ac deſcere; morbum vero invaleſcere ſentiens, ac prope jam abeſſe, ut putabat, à mortis limine; accerſi me cum aliquo de patribus jubet.
|- 
|134 {{graeca|Ἐγὼ δὲ μαθν, ⊠ παρὰ ⊠ Ἐπισκόπου ⊠ λαβὼν ⊠, κατέλαβον πρὸς αὐτήν. Ἡ δέ με κατιδοῦσα ἔφη· Πίευσέ μοι, τέκνον, ⊠ ⊠, ⊠ ὡς ἔτυχεν, ⊠ σε ἐνταῦθα ⊠· ἀλλὰ διὰ Θεόν, καὶ καλὸν καὶ σωτήριον ἔργον· μὴ ⊠ λοιπόν, ⊠ ⊠ πρὸς μικρὸν ἔκτος λαύρας, καὶ ⊠ ὑπομείνας· ⊠ σκοπὸς πρὸς τὸ σύμφορον ⊠ πράγματος πέρας. Ἀκούω δὲ, τι τῶν ὧδε ⊠ ἐξουσία ⊠ καὶ ⊠ καὶ ἀδίκως ⊠ καὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων ⊠ καὶ ⊠, μάλιστα τῶν ἀσθενῶν καὶ παροίκων καὶ ξένων ⊠, κα παρ' οἷς ἀφορμὴν {{left sidenote|'''B'''}} ἵνα ἕυροι⊠· πρὸ ἡμερν γὰρ ξένος τις προσκλυτ⊠, σπερ ⊠ μοι, ἐν αὐλ τινος τῶν ἐνταῦθα Χριστιανῶν ἐτελεύτησε, πολλὰς ἐγκαταλελίφας⊠ κληρονόμους⊠ τ⊠ ατοῦ περιουσίας, καὶ τούτων ⊠ τινος μὴ παρενθεθέντος⊠, ⊠ ἐυρὼν⊠ ὁ ⊠, περ ἐγκατέλιπε ⊠ χρήματα, ἢ ἐν ταύτ μόνον τῇ κακίᾳ⊠ ἠρκεῖτο⊠, ⊠ ἕως λθε⊠ ⊠ τὼ ἐαυτῷ ⊠ , ἀλλ'  ἄνευ δέους ἢ συστολῆς⊠ ⊠ τν φιλοχρίστων ⊠ χρήματα, περ' οἷς⊠ δῆλον⊠ ὁ τελευτήσας ξένος, ⊠ ⊠· πρὸς⊠ δὲ τούτοις ἔξω αὐτοὺς⊠ ἢ ἐν φυλακῇ⊠;  τοῖς ποσὶν αὐτῶν ἐπιβαλὼν⊠ πέδας. Ἐγὼ τοίνυν ἐνταῦθα τῶν ἐμῶν συγγενῶν⊠ μεμονωμένην⊠ ⊠ ⊠ κληρονόμον⊠, εἴπερ⊠  Θεὸς ἐπινεύσειε⊠ τῇ νόσῳ ταύτῃ⊠ ⊠ πὼ⊠ ⊠ ἢ ἀθλίαν⊠ ψυχήν⊠ μοι. Οὐδενὸς⊠ δὲ ἕνεκεν ὑμᾶς {{left sidenote|'''C'''}} λυπῶμαι⊠, ἀλλ' ὑπὲρ πάντων⊠ τὸ ταπεινῆς⊠ κόρης⊠· φοβοῦμαι⊠ δὲ, μήπως⊠ ἀδίκως ληφθῇ⊠ χάριν ⊠ ἐμῆς ⊠ ⊠ μοι, ἢ⊠ περὶ τούτων⊠ πάλιν τῶν φιλοχρίστων⊠ παρὰ ⊠ ⊠. Διὸ ⊠, τέκνον, ⊠ μοι ⊠ λογίους ἄνδρας, ἢ , ἵνα μαρτυρωμένη αὐτοῖς, ὅτι οὐδὲν ἐνταῦθα τὸ ⊠ κέκτημαι, ἢ ὅτι ἡ κόρη⊠ αὐτὴ ἐλευθέρα⊠  ἀδέσποτος ὑπάρχει, ἢ⊠ παραμένουσιν⊠ ἡμῖν, ἄχρις⊠ ν ἴδῃς⊠ τὸ ἐπι⊠ νοσήματος τούτου, ὁ ⊠ ⊠ κατέχοντος, ⊠ γνωρίσῃς, ὅτι ⊠ ⊠ ἐμ ἀδελφός.}}
| 134 Ego ſtatim ut reſcii, accepta à Magiſtro facultate, ad illam me confero.{{right sidenote|''ad quam se confert:''}} Ut me vidit: Crede mihi, ait, fili, nec levi de cauſa; neque temere hunc ad me veniendi laborem ſuſcipere te volui; ſed Dei, operiſque præclari ac ſalutiferi causâ: ceterum ne te macera, ſi relicta tantiſper Laurâ tuâ, aliquod incommodi ſenſeris; ſed utilem negotii finem ante oculos habe. Audio enim dominantem hîc magiſtratum tyrannicè, perversè, injuſteque adminiſtrare rem ſuam, fortunis homines evertere, ac maximè imbecillos, accolas, hoſpites, tum apud quos occaſionem opportunè quamdam invenerit, ſpoliare facultatibus ſuis.{{right sidenote|'''E'''}} Nam ante dies aliquot, ut relatum eſt mihi, peregrinus quidam in atrio alicujus hîc Chriſtiani mortuus eſt, inſtitutis opum ſuarum hæredibus multis; eorum autem nemine coram hîc per id tempus comparente, occaſione arrepta, tyrannus quidquid reliquerat diripuit, involavit ipſe; neque verò hoc flagitio contentus fuit; neque hîc ſtetit inſatiabilis ejus avaritia; ſed palam, abſque ullo metu aut modo, Chriſtianorum, apud quos defunctus hoſpes perhumaniter habitus egerat, bona diripuit: atque ipſos inſuper ferrea compede adſtrictos conjecit in cuſtodiam. Et ego igitur, cognatis hîc meis deſtituta, hæredem aliquem, ſiquidem Deo viſum fuerit ad ſeſe ex hac infirmitate evocare miſeram atque afflictam hanc animam, nuncupabo. Nihil enim ita me cruciat, uti miſera hæc puella: quippe quam vereor ne ob exhibitum mihi in comitatu obſequium contra jus faſque comprehendant; deinde etiam Chriſtiani, qui me exceperunt hoſpitio. Quamobrem dato te precibus meis, fili, &amp; Arabes mihi viros delectos atque authoritate præditos adducito, ut eos teſtes adhibeam, nihil hîc omnino me poſſidere, virginemque hanc liberam eſſe ac nulli domino ſubjectam;{{right sidenote|'''F'''}} tum apud nos mane; donec morbi hujus, qui me graviter vehementerque exercet, eventum videris; atque ita genuinum te fratris mei filium exhibueris.
|- 
| 135 {{graeca|Ἀκούσας ἐν⊠ τατα παρὰ ⊠ ἐμῆς θείας, συμφέρον εἶναι ⊠ ⊠ αὐτῇ· ⊠ ἡμέρας ἱκανὰς ⊠, ⊠ τὸ ⊠ ἐξελθεῖν ἐπεθύμησα, ⊠ ἐπ τὴν Λαύραν ὑποστρέψαι· ἀλλ' ἐμαυτὸν κατακρίνας ⊠, ⊠ παρέμεινα ⊠, ⊠ χρονίως ⊠ ⊠  ⊠, ⊠ ἀναχωρῆσαι ἠθέλησα διὰ ⊠ ἐμοῦ συνειδότος σκανδάλου πάλιν, ⊠ ⊠ διὰ  ⊠ ἐπὶ τῶν λογισμῶν  ⊠ ⊠. Τελευταίως δὲ ⊠ ⊠ πρὸς τὸν ἐμὸν Ἐπιστάτην ἀπελθεῖν, ⊠ ⊠ αὐτόν, εἰς τί μέλει λήξειν τὸ πρᾶγμα, εἴτε ἐς ὑγείαν, ⊠ εἰς θάνατον. Ἀλλ' εἴθε ⊠ τοῦτο ἐξ ἀρχῆς ποιήσασθαι, ⊠ μὴ ⊠ ἐν μέσῳ κοσμικῶν ἐν ἀμελείᾳ ⊠ βισαι ἐπὶ τοσόν καιρόν.}}
| 135 Poſtquam iſta ex amita intellexeram, conſultius eſſe duxi ab ea non diſcedere;{{right sidenote|''hic diuturnioris apud caros moræ pertæſus,''}} at exactis iſtic diebus non paucis pænitere me facti cœpit, jamque è civitate cogitabam abire &amp; reverti in Lauram: ſed damnato mox conſilio, cohibui memet, &amp; permanſi: ac poſt tempus ſatis longum, otium iterum ſubrepſit ac tædium, placebatque proficiſci: ſed mea me denuo conſcientia inhibuit. Idemque mihi, cogitationibus preſſo impugnatoque, iterum ac tertio accidit. Tandem inquietus animi adire Magiſtrum tatui, atque ex eo quærere, quod res demum eſſet evaſura, ad ſanitatem, an ad mortem. Sed utinam iſtud eciſſem ab initio, neque vitam in medio ſecularium otioſam tam diu ſegnemque duxiſſem!&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
{{rh|{{indent|''Julii Tomus III.''|4}}|{{spatium|0.2em|Eeee}} 2.|136 Erat}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d0c59tl8ps6gnw7snyyfy66gfnkfdyo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT 578-660.pdf/65</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84480</id>
    <revision>
      <id>274425</id>
      <timestamp>2026-07-28T13:35:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '{{ActaSanctorumHeader|pag=588|tit=VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}} {| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;width:100%; border:none; background:transparent;&quot; |- | style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; | {{margin|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR. ''consilio Thomæ Patriarchæ, recurrit in Lauram;'' '''d'''}} '''136''' Erat tum diaconus, qui modo Theadelphici throni gubernacula ſuſcepit, domnus Thomas d, in quem ægrotantium in urbe cura incu...</comment>
      <origin>274425</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9489" sha1="6lpqcd6mqzp2u5gky1ukapxrvxil976" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{ActaSanctorumHeader|pag=588|tit=VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}}
{| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;width:100%; border:none; background:transparent;&quot;
|-
| style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; |
{{margin|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR. ''consilio Thomæ Patriarchæ, recurrit in Lauram;'' '''d'''}}
'''136''' Erat tum diaconus, qui modo Theadelphici throni gubernacula ſuſcepit, domnus Thomas d, in quem ægrotantium in urbe cura incumbebat: quippe qui medicus eſſet dexterrimus, eruditione pariter &amp; experientiâ clarus, vitamque ſanctorum Coſmæ ac Damiani diſciplinæ æmulam inſtituens. Huic igitur beatissimo præſtantiſſimoque viro confiſus, quæ habebam conſilia expoſui, amitamque meâ in extremis relicta periculis, noctu Lauram repetii. Cum iſtuc horâ circiter diei ſecundâ adveniſſem, recto curſu ad Magiſtrum meum contendi, amitæ causâ admodum feſtinus. Heſychaterium ut attigi, ac ſignum, ut moris erat, exiguo lapillo ter dedi, aperit mihi Senex, &amp; manu januam tenens, antequam omnino quidquam locutus ego eſſem, ait mihi: Optimè veneris, ô fili mi, optimè veneris: noli te cruciare; non enim ex hac infirmitate morietur amita tua. Ego verò: Hoc ipſum, dicebam, ut ex te intelligam modo adveni, ô pater. Subjecit ille: Scio enimvero, ſcio ea cauſa te adveniſſe. Itaque pro certo noveris, fili, hoc morbo nequaquam illam extinctum iri. Vide ergo, animos ne deſpondeas, neque te aut luctu, aut ſollicitudine, aut ſtulta anxietate divexes. Quod cum tertiò dixiſſet, priuſquam eciſſem ego verbum unum, orſus et recitare Pater Noſter, &amp; precatione completa, benigne atque amice me admiſit.{{margin|'''B'''}}
'''137''' Poſtquam conſcediſſemus, rogavi eum denuò, omni aviditate diligentiaque id ſcire manifeſtò expetens, quò amitæ meæ deſtitura demum eſſet ægritudo: quandoquidem urebantur oppidò mihi præcordia: vix enim ad Lauram pertingere me poſſe exiſtimabam, quin illa exſpiraret. Unde, cum jam ter audiſſem è Sene non eſſe morituram, non acquievi tamen; ſed, ut certitudinem ſummam ſolidamque nanciſcerer, iterum ſciſcitatus ſum, dicens: Ne graveris, mi pater, id mihi apertè pronunciare, morbum hunc amitæ meæ non eſſe fatalem: nam non ego dumtaxat illam depoſitam dixi, &amp; ſenſi; ſed alii complures. Tum verò ille: Etiam hoc rogitas, modicæ fidei? Non id aſſerui tibi ſatis, ut fidem habeas? Non ſæpe, adductis Doctorum exemplis, tecum egi vel maxime de incredulitate; quæ ex his duobus exiſtat, ex rerum videlicet inſcitia, atque ex ſegnitiæ, cogitationes ſuggerente perpetuo hoſte nequiſſimo, &amp; puro ſemini impura interſerente zizania? Quapropter ut remedium tardæ tuæ fidei afferatur, abi ad piſtorem, eumque roga, ut hoſtiam tibi unam conficiat; quia nullam habet paratam; cum dies hæc ſit quarta hebdomadæ e.{{margin|''ibique ex S. Stephano intelligit non morituram hoc morbo amitam; haſtenusque,'' '''e'''}}
{{margin|'''C'''}}
'''138''' Cumque abiissem, atque hoſtiam accepissem eâdem horâ coctam, obtulit eam ſanctus Senex, abſolutoque Miſſæ ſacrificio, acceſsit ad me vultu ad lætitiam compoſito, omnique pleno venuſtate, atque ita rutilanti, ut ad ignis luculenti ſplendorem accederet: &amp; ſic inſit: Numquid non dixi tibi, modicæ fidei, amitam tuam ex hac infirmitate interituram non eſſe? Excute igitur aliquando ex animo obſtinatam omnem in credendo duritiem, &amp; opinionem, affectumque perverſum, neque me de hac re poſthac umquam interrogaveris. Itaque ſermonibus ejus divinâ inſpiratis gratiâ perſuaſus, pedes ei manuſque exoſculatus ſum,{{margin|''per Miſſæ Sacrificium confirmatur in fide.''}}
| style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; |
{{margin|'''D'''}}
{{lang|grc|136 ἦν τότε ὁ νυν ⊠ χειράδελφου⊠ θρόνου ἐπιλημμένος⊠ τοῦ διακόν, κυριεωνυμῶς ἐν τῇ πόλει τῶν νοσούντων ἐπιμελημένος⊠, ὡς χρησιμώτατος ὢν ἰατρὸς, λόγῳ τε  πείρᾳ κεκοσμημένος⊠, ⊠ κατὰ Θεὸν βιοτῶν τν τῶν γίων Κοσμ ⊠ Δαμιανο πολιτείαν ἐκμιμούμενος⊠, διάκονος⊠ ὑπάρχων. Τούτῳ δὴ τῷ μακαριωτάτῳ ⊠ θαυμασιωτάτῳ ἀνδρὶ ⊠ ῥήσας, ⊠ ἃ εἶχον λογισμοὺς, ἀνεξήμην⊠,  τὴν ἐμν θείαν ἐν ἐσχάτοις ἐάσας κινδύνοις, ἐννὺ τὴν Λαύραν νυκτὸς ἐπανῆλθον. Ἔκεισε δὲ περὶ τὴν δευτέραν ὥραν τὸ ἡμέρας ἐφθασκὼς, ἀπευθύμην⊠ πρὸς τὸν ἐμὸν πιστάτην, λίαν ἐσπευσμένως⊠ διὰ τὴν ἐμὴν θείαν. Τὸ ἡσυχαστήριον δὴ κατανοήσαντός⊠ με, καὶ τῷ τ συνήθει τς κωνωνίας με διὰ μικρὸν λίθον, ἀνέῳξέ μοι ὁ Γέρων, καὶ πρίν τι τὸ σύνολον φθέγξασθαι, ἔφη πρὸς με, ⊠ τὴν θύραν τῇ χειρ κατέχων· Εὖ ἔχεις, ὦ ἐμὸν τέκνον, εὖ ἔχεις· μὴ ἀθύμει· ἐκ ⊠ θανάτου⊠ γὰρ ἡ θεία σου ἐν τῇ ἀῥωστίᾳ ταύτῃ. Ἐγὼ δὲ πρὸς αὐτὸν εἶπον· Τοῦτο καταμαθεῖν παρὰ σοῦ λθον, ὦ πάτερ. Ὁ δὲ ⊠ ὑπολαβὼς⊠ ἔφη· Ναὶ οἶδα,  οἶδα, ὅτι τοῦτο χάριν ἐληλύθας. Οὐκὲν πεπληροφόρημέν⊧ ἐσο, τέκνον, ὅτι ἐν τῇ νόσ ταύτῃ ὁ τελευτήσει. Μὴ ἐξ ἀθυμίας, μηδὲ λυπηθῇς, μηδὲ σαυτὸν ⊠ φροντίσι καταπονήσῃς, καὶ ματαίαις ἀθυμίαις. Καὶ τατα τρὶς εἰπών, πρίν τι με τὸ παράπαν λαλῆσαι πρὸς ατόν, ἤρξατο λέγειν τὸ Πάτερ ἡμῶν, καὶ πληρώσας τὴν ἐντυχὴν, εὐμενῶς καὶ φιλοφρόνως ἀπεδέξατο.}}
{{margin|'''E'''}}
{{lang|grc|137 Ἡμν δὲ καθεσθέντων, ἠρώτησα αὐτὸν πάλιν, πολυπραγμονῶν κα ἀκριβευόμενος σαφῶς εἰδέναι, εἰς τί ἂν λήξει ἡ ἐμῆς θείας τὸ νόσημα· ἐπειδὴ ἡ καρδία μου λίαν ἦν καιομένη ἐν ἐμοί· οὐ γὰρ ᾤμην, ὅτι καταλαμβάνω⊠ τὴν Λαύραν, ἄχρις ἂν τελευτήσῃ. Ὅθεν τρὶς ἀκούσας παρὰ τοῦ Γέροντος, ὅτι ἐκ ⊠ θανάτου⊠, ἐκ ἐπινοήσεων, ἀλλ' ἠρώτησα αὐτὸν ἔτι, λέγων ἄκριβε καὶ βεβαίως πυχεῖν⊠ πληροφορίας· Ἀξίωσόν με, πάτερ, ὅτι ἐκ ἀποθανῇ⊠ σοι ἡ θεία μου ἐν τῇ νόσ ταύτῃ· ἐγὼ γὰρ αὐτὴν ⊠ μόνον ἀπειπομένην⊠ κα ἀπόπληκτον, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι πολλοί. Ὁ δὲ ἔφη πρὸς με· Ἔτι ἐρωτᾷς περὶ τοῦτο, ὀλίγιστε; Οὐκ ἐπιρροφόρησά σε; Οὐ πολλάκις εἶπόν σοι, διδασκαλικοὺς ὑποδείγματα⊠ τέτοιοι, μάλιστα περὶ τῆς ἀπιστίας, ἥτις ἐκ δύο τινῶν συμβαίνει, ἔκ τε τῶν πραγμάτων ἀπειρίας, καὶ ἐκ τῆς ἀπροσεξίας, τοῦ κακοῦ πολεμητοῦ⊠ διαπαντὸς ὑποβάλλοντος⊠ ἐνθυμήσεις, καὶ ἐν τῷ καθαρ σπόρ ζιζάνια υπαρὰ ἐπισπείροντος⊠; Διὸ παραυτὰ πρὸς θεραπείαν τῆς ἀντιπείσας⊠ περὶ τῆς σῆς το ἀρτοπότου, καὶ ατησαι παρ' ατοῦ μίαν προσφορὰν ποιήσασθαί σοι· οὐ γὰρ ἔχει σήμερον ἐν ἑτοίμῳ· ἐπειδὴ τετάρτη τῆς ἑβδομάδος⊠ ἐστὶν ἡ παροῦσα ἡμέρα.}}
{{margin|'''F'''}}
{{lang|grc|138 Ἀπελθόντος⊠ ἐν με, καὶ ἀπεκλαβόντος⊠ τν προσφορὰν ἀνώριμον, ὁ θεοφόρος⊠ Γέρων προσενέγκων αὐτὴν, καὶ πᾶσαν τελέσας τὴν μυστηριακὴν λειτουργίαν προσῆλθέ⊠ με γεγανωμένην ἔχων ψιν καὶ χάριν⊠ πεπληρωμένην καὶ ἐκλαμψεν, λάμποντι πυρὶ παρεμφερῆ⊠, καὶ εἶπε πρὸς με· Οὐκ εἶπόν σοι, ὀλιγόπιστε, ὅτι ἐκ ἀποθνήσκει ἡ θεία σου ἐν τῇ ἀῥωστίᾳ ταύτῃ; Ἀπόσθησον⊠ ἀπὸ σοῦ πᾶσαν δυσπιστίαν, καὶ κακόβολον⊠ γνώμην ἢ διάθεσιν, καὶ μηκέτι ποθοῦσ⊠ ἐπερωτᾶν με περὶ τοῦ πράγματος. Πειστικὼς τοίνυν τοῖς χαριτωμένοις αὐτοῦ λόγοις, τοὺς πόδας αὐτο κατεφίλησα, καὶ τὰς παλάμας, με-}}
|}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6lpqcd6mqzp2u5gky1ukapxrvxil976</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274478</id>
      <parentid>274425</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T09:20:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <origin>274478</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9234" sha1="gs8tbwap4uf20brclxyk0pr3bnr4a9q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR. ''consilio Thomæ Patriarchæ, recurrit in Lauram;'' '''d'''}} '''136''' Erat tum diaconus, qui modo Theadelphici throni gubernacula ſuſcepit, domnus Thomas d, in quem ægrotantium in urbe cura incumbebat: quippe qui medicus eſet dexterrimus, eruditione pariter &amp; experientiâ clarus, vitamque ſanctorum Coſmæ ac Damiani diſciplinæ æmulam intituens. Huic igitur beatissimo præſtantiſſimoque viro confiſus, quæ habebam conſilia expoſui, amitamque meâ in extremis relicta periculis, noctu Lauram repetii. Cum iſtuc horâ circiter diei ſecundâ adveniſſem, recto curſu ad Magiſtrum meum contendi, amitæ causâ admodum feſtinus. Heſychaterium ut attigi, ac ignum, ut moris erat, exiguo lapillo ter dedi, aperit mihi Senex, &amp; manu januam tenens, antequam omnino quidquam locutus ego eſſem, ait mihi: Optimè veneris, ô fili mi, optimè veneris: noli te cruciare; non enim ex hac infirmitate morietur amita tua. Ego verò: Hoc ipſum, dicebam, ut ex te intelligam modo adveni, ô pater. Subjecit ille: Scio enimvero, ſcio ea cauſa te adveniſſe. Itaque pro certo noveris, fili, hoc morbo nequaquam illam extinctum iri. Vide ergo, animos ne deſpondeas, neque te aut luctu, aut ſollicitudine, aut ſtulta anxietate divexes. Quod cum tertiò dixiſet, priuſquam eciſſem ego verbum unum, orus et recitare Pater Noſter, &amp; precatione completa, benigne atque amice me admiſit.{{right sidenote|'''B'''}}
| {{right sidenote|'''D'''}} {{graeca|136 ν τότε ὁ νυν ⊠ χειράδελφου⊠ θρόνου ἐπιλημμένος⊠ τοῦ διακόν, κυριεωνυμς ἐν τῇ πόλει τν νοσούντων ἐπιμελημένος⊠, ὡς χρησιμώτατος ὢν ἰατρὸς, λόγῳ τε  πείρᾳ κεκοσμημένος, ⊠ κατὰ Θεὸν βιοτῶν τν τῶν γίων Κοσμ ⊠ Δαμιανο πολιτείαν ἐκμιμούμενος⊠, διάκονος⊠ ὑπάρχων. Τούτ δὴ τῷ μακαριωτάτῳ ⊠ θαυμασιωτάτῳ ἀνδρὶ  ῥήσας, ⊠  εἶχον λογισμοὺς, ἀνεξήμην,  τὴν ἐμν θείαν ἐν ἐσχάτοις ἐάσας κινδύνοις, ἐννὺ τὴν Λαύραν νυκτὸς ἐπανῆλθον. Ἔκεισε δὲ περ τὴν δευτέραν ὥραν τὸ ἡμέρας ἐφθασκὼς, ἀπευθύμην⊠ πρὸς τὸν ἐμὸν πιστάτην, λίαν ἐσπευσμένως⊠ διὰ τὴν ἐμὴν θείαν. Τὸ ἡσυχαστήριον δὴ κατανοήσαντός⊠ με, καὶ τῷ τ συνήθει τς κωνωνίας με διὰ μικρν λίθον, ἀνέῳξέ μοι ὁ Γέρων, καὶ πρίν τι τὸ σύνολον φθέγξασθαι, φη πρὸς με, ⊠ τὴν θύραν τῇ χειρ κατέχων· Εὖ χεις, ὦ ἐμὸν τέκνον, εὖ ἔχεις· μὴ ἀθύμει· ἐκ ⊠ θανάτου⊠ γὰρ ἡ θεία σου ἐν τῇ ἀῥωστί ταύτῃ. Ἐγὼ δὲ πρὸς αὐτὸν εἶπον· Τοῦτο καταμαθεῖν παρὰ σοῦ λθον, ὦ πάτερ. Ὁ δὲ ⊠ ὑπολαβὼν ἔφη· Ναὶ οδα,  οἶδα, τι τοῦτο χάριν ἐληλύθας. Οὐκν πεπληροφόρημέν⊧ ἐσο, τέκνον, ὅτι ἐν τῇ νόσ ταύτ ὁ τελευτήσει. Μὴ ἐξ ἀθυμίας, μηδ λυπηθῇς, μηδὲ σαυτὸν ⊠ φροντίσι καταπονήσῃς, καὶ ματαίαις ἀθυμίαις. Καὶ τατα τρὶς εἰπών, πρίν τι με τὸ παράπαν λαλῆσαι πρὸς ατόν, ἤρξατο λέγειν τὸ Πάτερ ἡμῶν, καὶ πληρώσας τὴν ἐντυχὴν, εὐμενῶς καὶ φιλοφρόνως ἀπεδέξατο.}} {{right sidenote|'''E'''}}
|- 
| {{left sidenote|'''C'''}} '''137''' Poſtquam conſcediſſemus, rogavi eum denuò, omni aviditate diligentiaque id ſcire manifeſtò expetens, quò amitæ meæ deſtitura demum eſſet ægritudo: quandoquidem urebantur oppidò mihi præcordia: vix enim ad Lauram pertingere me poſſe exiſtimabam, quin illa exſpiraret. Unde, cum jam ter audiſſem è Sene non eſſe morituram, non acquievi tamen; ſed, ut certitudinem ſummam ſolidamque nanciſcerer, iterum ſciſcitatus um, dicens: Ne graveris, mi pater, id mihi apertè pronunciare, morbum hunc amitæ meæ non eſſe fatalem: nam non ego dumtaxat illam depoſitam dixi, &amp; ſenſi; ſed alii complures. Tum verò ille: Etiam hoc rogitas, modicæ fidei? Non id aſſerui tibi ſatis, ut fidem habeas? Non ſæpe, adductis Doctorum exemplis, tecum egi vel maxime de incredulitate; quæ ex his duobus exiſtat, ex rerum videlicet inſcitia, atque ex ſegnitiæ, cogitationes ſuggerente perpetuo hoſte nequiſſimo, &amp; puro ſemini impura interſerente zizania? Quapropter ut remedium tardæ tuæ fidei afferatur, abi ad piſtorem, eumque roga, ut hoſtiam tibi unam conficiat; quia nullam habet paratam; cum dies hæc it quarta hebdomadæ e.{{right sidenote|''ibique ex S. Stephano intelligit non morituram hoc morbo amitam; hatenusque,'' '''e'''}}
| {{right sidenote|'''E'''}} {{graeca|137 Ἡμν δὲ καθεσθέντων, ἠρώτησα αὐτὸν πάλιν, πολυπραγμονῶν κα ἀκριβευόμενος σαφῶς εἰδέναι, ες τί ἂν λήξει  ἐμῆς θείας τ νόσημα· ἐπειδὴ  καρδία μου λίαν ἦν καιομένη ἐν ἐμοί· οὐ γὰρ ᾤμην, ὅτι καταλαμβάνω⊠ τὴν Λαύραν, ἄχρις ἂν τελευτήσῃ. Ὅθεν τρὶς ἀκούσας παρὰ τοῦ Γέροντος, ὅτι ἐκ ⊠ θανάτου⊠, ἐκ ἐπινοήσεων, ἀλλ' ἠρώτησα αὐτν ἔτι, λέγων ἄκριβε καὶ βεβαίως πυχεῖν⊠ πληροφορίας· ξίωσόν με, πάτερ, τι ἐκ ἀποθανῇ⊠ σοι ἡ θεία μου ἐν τῇ νόσ ταύτ· ἐγὼ γὰρ αὐτὴν ⊠ μόνον ἀπειπομένην⊠ κα ἀπόπληκτον, ἀλλὰ καὶ λλοι πολλοί. Ὁ δὲ ἔφη πρὸς με· Ἔτι ἐρωτς περὶ τοῦτο, ὀλίγιστε; Οὐκ ἐπιρροφόρησά σε; Οὐ πολλάκις εἶπόν σοι, διδασκαλικοὺς ὑποδείγματα⊠ τέτοιοι, μάλιστα περὶ τῆς ἀπιστίας, ἥτις ἐκ δύο τινῶν συμβαίνει, κ τε τῶν πραγμάτων ἀπειρίας, καὶ ἐκ τῆς ἀπροσεξίας, τοῦ κακοῦ πολεμητοῦ διαπαντὸς ὑποβάλλοντος⊠ ἐνθυμήσεις, καὶ ἐν τῷ καθαρ σπόρ ζιζάνια υπαρὰ ἐπισπείροντος⊠; Διὸ παραυτὰ πρὸς θεραπείαν τῆς ἀντιπείσας⊠ περὶ τῆς σῆς το ἀρτοπότου, καὶ ατησαι παρ' ατοῦ μίαν προσφορὰν ποιήσασθαί σοι· οὐ γὰρ ἔχει σήμερον ἐν ἑτοίμ· ἐπειδὴ τετάρτη τῆς ἑβδομάδος ἐστὶν ἡ παροσα ἡμέρα.}} {{right sidenote|'''F'''}}
|- 
| {{left sidenote|'''C'''}} '''138''' Cumque abiissem, atque hoſtiam accepissem eâdem horâ coctam, obtulit eam ſanctus Senex, abſolutoque Miſſæ ſacrificio, acceſsit ad me vultu ad lætitiam compoſito, omnique pleno venutate, atque ita rutilanti, ut ad ignis luculenti ſplendorem accederet: &amp; ic inſit: Numquid non dixi tibi, modicæ fidei, amitam tuam ex hac infirmitate interituram non eſſe? Excute igitur aliquando ex animo obtinatam omnem in credendo duritiem, &amp; opinionem, affectumque perverſum, neque me de hac re poſthac umquam interrogaveris. Itaque ſermonibus ejus divinâ inſpiratis gratiâ perſuaſus, pedes ei manuſque exoſculatus ſum,{{right sidenote|''per Miſſæ Sacrificium confirmatur in fide.''}}
| {{right sidenote|'''F'''}} {{graeca|138 Ἀπελθόντος⊠ ἐν με, κα ἀπεκλαβόντος⊠ τν προσφορὰν ἀνώριμον, ὁ θεοφόρος⊠ Γέρων προσενέγκων αὐτὴν, καὶ πᾶσαν τελέσας τὴν μυστηριακὴν λειτουργίαν προσῆλθέ⊠ με γεγανωμένην χων ψιν καὶ χάριν πεπληρωμένην καὶ ἐκλαμψεν, λάμποντι πυρὶ παρεμφερῆ⊠, καὶ εἶπε πρὸς με· Οὐκ επόν σοι, ὀλιγόπιστε, ὅτι ἐκ ἀποθνήσκει ἡ θεία σου ἐν τῇ ἀῥωστίᾳ ταύτῃ; Ἀπόσθησον⊠ ἀπὸ σοῦ πᾶσαν δυσπιστίαν, καὶ κακόβολον γνώμην ἢ διάθεσιν, καὶ μηκέτι ποθοῦσ⊠ ἐπερωτν με περὶ τοῦ πράγματος. Πειστικὼς τοίνυν τοῖς χαριτωμένοις αὐτοῦ λόγοις, τοὺς πόδας αὐτο κατεφίλησα, καὶ τὰς παλάμας, με-}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gs8tbwap4uf20brclxyk0pr3bnr4a9q</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT 578-660.pdf/66</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84481</id>
    <revision>
      <id>274426</id>
      <timestamp>2026-07-28T13:36:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '{{ActaSanctorumHeader|pag=589|tit=DIE DECIMA TERTIA JULII.}} {| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;width:100%; border:none; background:transparent;&quot; |- | style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; | {{margin|'''A'''}} {{margin|''* deest cre- τὸ προφηλεῖαν, aut quid simile.''}} {{margin|''* Fortè θεοῤῥήτων.''}} {{lang|grc|μεγάλως εὐχαριστῶν τῷ Θε ὑπὲρ τούτου, ἢ ἀν- τῷ θεοφόρῳ Γέρον...'</comment>
      <origin>274426</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9617" sha1="9mahf015ot8ybc5tl0qhi5pknr9a5bm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{ActaSanctorumHeader|pag=589|tit=DIE DECIMA TERTIA JULII.}}
{| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;width:100%; border:none; background:transparent;&quot;
|-
| style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; |
{{margin|'''A'''}}
{{margin|''* deest cre- τὸ προφηλεῖαν, aut quid simile.''}}
{{margin|''* Fortè θεοῤῥήτων.''}}
{{lang|grc|μεγάλως εὐχαριστῶν τῷ Θε ὑπὲρ τούτου, ἢ ἀν- τῷ θεοφόρῳ Γέροντι· Διαπτήσας δὲ ἀκατα- πύκτως ἢ ἀταράχως τὸ ὑπόλοιπον τῆς μέρας ἐκείνης, τῇ ἐξῆς ἐπερεύθην τῷ Θεν διὰ * ⊠ προβαίνων⊠ φυματ⊙ γνωριθεῖσαν * ⊠ Γέ- ροντος τῇ προφιλείσῃ με θείᾳ ἐναγγελισα- μένῃ⊠ αὐτῇ,  καταλαβν αὐτὴν ἐν τοῖς τελευταίοις κινδύνοις οὐκ ἐδυσφόρησα, ἀλλ' αὐ- τν παρηγόρησα, μεθ' ἡμέραν, ἢ τάχα ἢ δύο, εἰς τὴν Λαύραν ὑπέστρεψα τῇ καλῇ ἐλπίδι τῶν θεοῤῥήτων * λόγων Γέροντος πείθων τε ἢ καταῤῥωπίζων τὴν διάνοιαν. Ἡ δὲ θεία με μετ' οὐ πολλὰς ἡμέρας ἀνακτησαμένη, ἐπὶ τὴν ἰδίαν ἦλθε πόλιν, ἢ χαίρειν Χριστῷ χρι τὸ σήμερον ἐν εὐρωστίᾳ ἢ δόξῃ διηκεῖται, τῷ Θε χαριστήριον ἀναπέμπουσα ὕμνον.}}
'''139''' {{lang|grc|Ἠκολούθησά ποτε τούτῳ τ Γέροντι ἐπὶ τὰ σπήλαια ⊠ Δυκὰ σὺν ἑτέροις ποτὲ τῶν πα- τέρων τῇ τε μεγίστῃ μῶν Λαύρᾳ ἢ τῇ Συκᾶ ⊠ τὸν καιρὸν τῇ Τεσσαρακοστῆς ⊠ ὑπὸ πατρὸς ἡμῶν Σάββα. Ἔχον δὲ πλησίον ⊠ σπη- λαίου Γέροντος μικρὸν σπήλαιον, ἐν ᾧ διά- γων, ἐώρων καθ' ἑκάστην ἡμέραν τὸν Γέροντα ἐκ τῆς δίας σπηλαίας ἐκβαίνοντα, ἢ ἐπὶ τὴν ἀκρωρίαν ⊠ ὄρος βλέποντα, ἢ βυαθὸν⊠ τὸ καρδίας⊠ κρυ- νικῶς στενάζοντα ἢ ἀπάτως τὸν Θεὸν δοξο- λογοῦντα. Οὐδὲν ἕνεκα τούτου πρὸς αὐτὸν ἐπεση- μαίην⊠ ῥῆμα. Τῆς Τεσσαρακοστῆς ἐν πληρωθείσης, δυσωπηθεὶς  Γέρων, ἥνικα ἐπὶ τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους ἀνελθεῖν ἠθέλησεν, παρέλαβεν τοὺς πατέ- ρας, ἐδέους με σὺν αὐτῷ ἀπὸ τῶν πατέρων ἐν τοῖς σπηλαίοις κάτω. Ὡς ἐν ἐγόμενον ὅμως εὗρον σπήλαιον, ἔχον ξηρὸν χόρτον ἢ τόπον ἐπι- κάθησθαι⊠ ἢ ἴχνη ἰνὸς ἀνθρώπου, ὃν ἀνηγεύοντο οἱ πατέρες περιεφοῖτον ἐκ ἄνευ τοῦ Γέροντος, ἢ πολλὰ ἐζητήσαντες, ἐδένα εὑρεῖν ἐδύναντο. Ὁ δὲ Ἐπιστάτης, σχοπατήσατο ἑαυτὸν ἐπὶ ἵνα χρείαν ἰδιαζόντως πορεύεσθαι, εἰπὼν αὐτοῖς· Προλάβετε μικρὸν,  πατέρες· δὲ γὰρ φθό- νω ὑμᾶς.}}
{{margin|'''B'''}}
'''140''' {{lang|grc|Οἱ δ προπορευθέντες, ἐφ' ἱκανὸν ἄ- χρι ἐξεδίξαντο αὐτὸν, ἢ θαῤῥήσαντα διήγη- σιν τῷ ἀναχωρητῇ προσομιληκέναι· διὸ ἀ- ναζητοῦντες αὐτὸν ἐπετέρεψαν, ὀνόματι καλοῦν- τες, τὸ ἀναχωρητῇ τυχεῖν προσδοκῶντες. Τῶν δὲ φωνῶν αὐτῶν ἢ τν κραυγῶν ἀκούσας ὁ Ἐπιστάτης, ἀνέδραμεν εἰς ἀπάντησιν αὐτῶν, φοβούμενος, μήπως μάθωσι τὸ αὐτὸ μυστήριον. Οἱ δὲ ἰδόντες αὐτὸν, παρεκάλουν λέγοντες· Διὰ ποίαν αἰτίαν ἐβράδυνας, Πάτερ; Τάχα τῷ ἀναχωρητῇ συνέτυχες; Εἰπὲ ἡμῖν. Ὁ δὲ πρὸς αὐτοὺς ἔφη· Συγχωρήσατέ μοι, πατέρες, καὶ λοι- πὸν μὴ πυστήσητε πρὸς με περὶ τούτου πύσιν. Οἱ δὲ φιλοσοφήσαντες τὸ σιγᾶν ἤσκησαν, εἰκάσαντες, ὅτι πτοστοτάχη⊠ ὑπὸ ⊠ ἀναχωρητοῦ μὴ φανερωθῇ⊠ ατοῖς τὰ περὶ αὐτο.}}
{{margin|'''C'''}}
'''141''' {{lang|grc|Καταβάντος δ' ἐν ἐκ ⊠ ὄρους, ἀξίωσαν τὴν ἐμετέραν ζπείσασιν⊠ περὶ ἴδις ἐρωτῆσαι τὸν Γέροντα. Ἐγὼ δὲ πεισθεὶς ἐρώτησα αὐ- τὸν, πολλὰ γονυπετήσας ἢ ἀντιβολήσας. Ὁ δὲ ἔφη πρὸς με. Τέκνον, ἐπειδὴ σε πόθον ἔ- χοντα διαπυρίγνυτε⊠  θερμὸν ρῶ,  συ- χνῶς ἐνοχλοῦντά με περὶ τοῦτο μαθεῖν, ἄκου- σον· πολὺν διεπέρασα καιρὸν ὑπὸ λογισμῶν ἀκοιμήτων ἐκδιαζέτως σφυζόμενος⊠, κελεύον- των με ἢ λεγόντων, ὅτι ἀναχωρητής τις ἐν ταῖς τοῦ ὄρους κορυφαῖς σπήλαιον οἰκεῖ ⊠ γνήσιος τὸ Θεὸν λάτρης ἢ ἅγιος· ἀλλ' ἀνάβηθι εἰς τὸ ὄρος, ἢ ζήτησον, ὅτι ἐν- θεοῤῥήσεσθαι⊠ μέλλεις συνομιλήσας αὐτῷ. Ἐντεῦθεν γὰρ ἐν τῇ Τεσσαρακοστῇ, ὅτε}}
| style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; |
{{margin|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}}
Deo ac deifero Seni impensè de hac re gratias agens. Et cum reliquum diem illum ferena atque imperturbata illic mente manſissem, poſtridie revelatam divinitus per os illud Senis ſapientiâ cæleſti ſcaturiens (prophetiam) ipſimet amitæ meæ dilectiſsimæ nunciaturus abscessi. Neque id me turbavit, quod eam offenderem in ultimo verſantem diſcrimine; ſed illam conſolatæ, poſt unum alterumve fortè diem, concepta de Senis oraculis optima ſpe mentem paſcens ac ſerenans, in Lauram reverti. Amita verò mea poſt dies non multos valetudini reſtituta, diſceſsit in civitatem ſuam, &amp; ad hunc uſque diem per Dei gratiam perpetua ſanitate ac viribus pollens hymnum Deo gratiarum actionis exſolvit.
'''139''' Secutus aliquando ſum hunc Senem cum aliis quiſbuſdam patribus cum ex maxima Laura noſtra, tum ex illa, quæ Sucæ f dicitur, circa tempus Quadrageſimæ ſancti Patris noſtri Sabæ, ad Duca ſpeluncas.{{margin|'''f'''}} Habebam autem antrum anguſtum, ſpelæo Senis vicinum, in quo degens, Senem per dies ſingulos è ſpelunca ſua egredientem, &amp; in montis verticem intendens oculos, ex imocorde mœstos promentem gemitus, ac Deum omni modo glorificantem videbam. Verbum ei de hac re nullum feci.{{margin|'''E'''}} Peraſta ergo Quadrageſimâ, rogatus Senex, cum in montis cumen vellet aſcendere, patres aſſumpſit ſecum, me cum uno ex patribus infra in ſpeluncis relicto. Dum ergo circumirent ſimul, incidunt in ſpeluncam arenti fœno inſtructam, locumque ad ſedendum idoneum, &amp; hominis cujuſdam veſtigia, quem requirentes Patres circumcurrebant non ſine Sene; cumque multum ac ſedulo investigaſſent, invenire neminem potuerunt. Tum Magiſter finxit, quaſi neceſſitatis alicujus causâ, ſecedere ſeſe, &amp;: Præcedite aliquantulum, inquit, ô patres: jam, ecce, apud vos ero.
'''140''' Illi vero progreſsi, ad horam facile eum operti ſunt, ac tardantem putarunt cum illo anachoreta miſcere colloquia.{{margin|'''F'''}} Quamobrem regreſsi ſunt, ut illum inquirerent, compellantes eum nomine, falsâ ſpe ducti, fore ut anachoretam unâ invenirent. Verùm, auditis eorum vocibus &amp; clamoribus, obviam eis accurrit Magiſter, veritus, ne arcanum ejus negotium forte aſſequerentur. Quem illi ut viderunt, orare cœperunt, dicentes: Quam ob cauſam moratus nos tandiu es, Pater? Num forte cum anachoreta eras? Dic ſanè id nobis. Ad quos ille: Ignoſcite mihi, patres; neque mihi de hac re in poſterum quæſtionem movete. Illi vero ſedulo ilentium tenuerunt, uſpicati cautum ab anachoreta fuiſse, ne ſibi de illo quidquam indicaret.
'''141''' Ubi ergo è monte deſcenderant, rogant humilitatem meam, ut Senem ego illud interrogem.{{margin|''fatetur tamen Leontio, se de eo requiriendo divinitus monitum,''}} Morem geſsi, &amp; multa ſupplicatione, atque obteſtatione id ab eo extulſcere conatus ſum. Reſpondit mihi in hunc modum: Quoniam aviditate, fili, te ferri video &amp; importuna &amp; fervida, ac moleſtum aſsidue mihi eſſe, ut iſtud intelligas; auſculta: Diu jam factum eſt, cum nocturnis agitor cogitationibus magno affectu impellentibus me atque ita monentibus: Anachoreta quidam in ſummo monte ſpeluncam incolit, verus Dei cultor ac ſanctus; aſcende adeo in montem, atque eum require; gaudebis enim, ubi cum illo egeris. Atque inde eſt, quod in Quadrageſima, cum
|}
{{small|'''Eee e 3'''}} &amp;nbsp; in&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9mahf015ot8ybc5tl0qhi5pknr9a5bm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT 578-660.pdf/67</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84482</id>
    <revision>
      <id>274427</id>
      <timestamp>2026-07-28T13:36:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '{{ActaSanctorumHeader|pag=590|tit=VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}} {| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;width:100%; border:none; background:transparent;&quot; |- | style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; | {{margin|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}} in montis faſtigio conſiſterem, multum ingemuerim, ex intimo corde deſiderans atque orans, ut obtingere mihi poſſet ſpirituale cum Anachoreta colloquium. {{margin|''tandem cum eo congreſsum; &amp;...</comment>
      <origin>274427</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8210" sha1="d0mg97bthms63w2vfd4tgh05imeybeg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{ActaSanctorumHeader|pag=590|tit=VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}}
{| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;width:100%; border:none; background:transparent;&quot;
|-
| style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; |
{{margin|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}}
in montis faſtigio conſiſterem, multum ingemuerim, ex intimo corde deſiderans atque orans, ut obtingere mihi poſſet ſpirituale cum Anachoreta colloquium.
{{margin|''tandem cum eo congreſsum; &amp; qualem eum invenerit, exponit.''}}
'''142''' Exactâ verò Quadrageſimâ, libuit cum duobus tantummodo aut tribus patribus, in montis iterum altiora conſcendere, meumque cum anachoreta explere deſiderium: ſed cum Patres omnes comitari velle adverterem, mecum eos aſſumpſi; dumque aſcendimus, ac luſtramus montem, ſpeluncam offendimus &amp; viri cujuſdam veſtigia; procurrimus continuo veſtigia perſequentes; &amp; ubi multum ſimul ab omnibus indagatum eſſet, repertus eſt nemo. Ibi ego, quaſi ob neceſſarium aliquid abire tantillum me ſimulavi; ſtatimque ad quærendum ſolus anachoretam aliquantiſper intentus, inveni hominem, atque intellexi ſtatim, Sanctum apparere nolentem multis, aut ab illis turbari, ſubduxiſſe mihi prius, cum unâ adeſſent patres, jucundiſſimum conſpectum ſuum. Tum poſt orationem ſalutato eo, inſtitutoque colloquio, mirifice adeo delectatus ſum, ut vix me continerem, cæleſtibus ejus de re ſpirituali ſermonibus.{{margin|'''B'''}} At ego, homo exilis, interrogavi denuo ſuperiorem meum, ac dixi: Et qualis eſt, ô Pater, ille anachoreta; qua forma, qua ſtatura, qua ætate? ad ſeneſtutem, inquit ille, accedit, non admodum imbecillis; tametſi crebra maceratione attenuatum eſt corpus: oſſa enim dura illi ac vaſta; ſtatura vero procera admodum, &amp; forma præſtans; ad ſola corporis verenda pelliceâ zonâ g incinctus eſt, cætera nudus; at homo villoſus, crinitus &amp; hirſutus: anachoretam autem egit annos omnino triginta. Ad hæc attonitus ego, ac longa defixus admiratione, decantato hymno, Deo gratias egi.{{margin|'''C'''}}
| style=&quot;width:50%; vertical-align:top; border:none;&quot; |
{{margin|'''D'''}}
{{lang|grc|ἐν τοῖς τοῦ ρους ἀκρωτηρίοις ἱστάμην, πολλὰ ἀνεστέναζον κάτωθεν ἐκ τῆς καρδίας εὐχόμενος⊠ τυχεν τῷ  ἀναχωρητ πνευματικῶς ὁμι- λίας.}}
'''142''' {{lang|grc|Καὶ δὲ Τεσσαρακοστῆς πληρωθείσης, ἐβουλήθην σὺν δυσὶν καὶ τρισὶν τῶν πατέρων μόνον ἀνελθεῖν ἐπὶ τὸ ὄρος νω, καὶ τὴν ὄρεξίν με ἐν τῷ ἀ- ναχωρητῇ ἀναπληρῶσαι. Ἀλλ' ἰδὼν τοὺς πα- τέρας ἅπαντας ἀδίως ἔχοντας συμπαραγενέσθαι ἐμοί, συμπαραλαβὼν αὐτοὺς, καὶ ἀναβάντες ἐ- ξηλαφρήσαμεν⊠ τὸ ὄρος, καὶ ὠφθησάντες⊠ σπή- λαιον καὶ ἴχνη ἰνὸς ἀνδρὸς, ἐξεδραμόμεθα ἀκο- λυθῶντες τοῖς ἴχνεσι, καὶ πολλὰ ἀνηχνεύσαντες ἅμα, ἐδενὸς ἐπετύχομεν. Τότε δὲ σχοπατη- σάμην⊠ ἐμαυτὸν ἀπιέναι χρείας ἕνεκεν ἀναγ- καίας, καὶ παρεγενόμην σμικρὸν ἰδιαζόντως ἀνα- ζητήσας τὸν ἀναχωρητῶν, εὗρον αὐτὸν κα ἔγνων ἀζέως⊠, ὅτι μὴ βελόμην⊠ ὁ Ἅγιος⊠ φθῆναι πολλοῖς, καὶ νν αὐτὸν ἐχλύθην⊠, ὡς ἀξιοφράγ- με⊠ τὸ πρότερον σὺν τος πατέρασιν ποχωρῶς, καὶ μὴ τὴν ἀξίαν ἀποκαλύψω⊠ αὐτὸν, καὶ συνομιλήσας αὐτῷ, λίαν ἐνετρύφησα καὶ ἠγαλ- λιάμην ἐπὶ τὸ θεοῥηθέντι⊠ αὐτοῦ πνευματι- καῖς διαλέξεσι.}}
{{margin|'''E'''}}
{{lang|grc|Πάλιν δὲ ἐγὼ ὁ μέτ⊙ ἀ- ἐπιπλοῖ⊠ ρώτησα, λέγων· Καὶ ποδαπὸς τυγχάνει, ὦ πάτερ, ὁ ἀναχωρητὴς ὄντως τῷ τε εἴδει ἢ μεγέθει ἢ ἡλικίᾳ;  δὲ φη, μεσολιός⊠ ὑπάρχει, ⊠ πολὺ ἀσθενὴς, εἰ καὶ ὑπὸ τὸ πολλῆς ἀσκήσεως ἢ σεσὲ ἐξέλειπται⊠ ὅλα τὸ ἔχει χονδρὰ ἢ μεγάλα. Ἔστι δὲ ἡ λία ἀμεγέθης, ἢ ἀειδὴς, γυμνός⊠, μόνως τὼ τὸ σῶματ⊙ αἰδὼ περιεζωσμένος⊠ δερμα- τινῷ λεντῷ· λαχνιώδης⊠, πεξικόμας⊠ ἀνὴρ ἢ ἀναύς⊠ ἔχει δὲ ἢ τριάκοντα χρόνους ἀναχωρήσεως. Κατα- πλαγεὶς ἐν ἐπὶ τούτοις, ἢ πολὺ θαυμάσας, χαριστήριον ὕμνον Θεῷ ἀνέπεμψα.}}
{{margin|'''F'''}}
|}
== ANNOTATA D. P. ==
* '''a''' ''De hac urbe, qua &amp; Dioſpolis, vicina Joppe, parique propemodum intervallo diſtat ab Aſcalone &amp; Cæſarea, actum ad 22 Januarii in Actis S. Anaſtaſii M. De Concilio verò ibidem contra Pelagium celebrato, vide dicta ad 26 Februarii ad Acta S. Porphyrii Ep. Gazenſis.''
* '''b''' ''Hora ſcilicet Veſperarum, quas utraque Eccleſia à ſuſſitu thuris auſpicatur, inquit Goar in Euchologio ad ordinem miniſterii à Theophilo Patriarcha compoſitum; in cujus principio tota ratio extra atque intra templum incenſandi tam Sacerdoti quam diacono ſervanda declaratur. Hac de cauſa etiam in monaſteria feminarum, monacho ad id deſtinato quotidie patuiſſe ingreſſum, habuimus ad 1 Martii in Vita S. Endociæ, num. 32.''
* '''c''' ''Trinum ut minimum itinere dierum diſtat Hieroſolymis Sinai etiam expedito viatori: conficienda enim ſunt nonaginta circiter paſſuum millia, via ut per deſertum difficili.''
* '''d''' ''In Actis Martyrum Sabaitarum medicum hoc nomine inſignem, eumdemque Veteris poſtea Lauræ Hegumenum legimus num. 24; qui ex eo munere potius ad patriarchatum fuiſſe aſſumptus; ſiquidem annis aliquot poſterius edita ſunt hæc Acta, quam dictorum Martyrum; ut patet ex num. 177: atque ex ſucceſſione duorum Patriarcharum poſt Heliam, tempore prædictæ paſſionis adhuc ſuperſtitem. Vide eorum Hiſtoriam Chronologicam. Obſerva tamen dicta in prolegomenis hujus Vitæ num. 24 &amp; 25.''
* '''e''' ''Illius, quam Græci à ſubſequenti Quinquageſima Dominicam τῆς τυροφάγου nominant, ſic dictæ, quod exhinc finito carnium uſu, caſeo tamen lacticiniíſque veſcantur, ita ſeſe ad Quadrageſimam paulatim diſponentes: quò etiam facit præcedentis feriæ quarta &amp; ſexta jejunium. His autem ſicut &amp; totà Quadrageſimâ (ſabbatis Dominicíſque, quibus non jejunabatur, dumtaxat exceptis) ex uſu eccleſiæ Orientalis variorum Conciliorum canonibus confirmato ſolam Præſanctificatorum Miſſam fieri, in ſua de eadem Miſſa Diſſertatione oſtendit Allatius: ſacrificii autem perfecti celebrationem ideo abſtinuiſſe, quod ea res lætitiæ atque feſtivitatis ſit. Præſanctificata tamen ad horam nonam circa veſperam ſumi ſolita, quomodo milites reverſuri ad pralium, tantum de præparatis cibariis ſumunt, quantum ſuſtinenda vitæ ſatis eſt, feſtivis epulis abſtinentes. Quia itaque eo die nulla hoſtia conſecrari conſueverat; ideo oblationem, qua tempore conſecrationis debebat eſſe recens, ut panes Propoſitionis in veteri Teſtamento, nullam habebat piſtor eo die paratam. Simeonem quoque Theſſalonicenſem inducit Allatius docentem ex Hieroſolymitano Typico (quod proprium eſt monachorum, &amp; aliud à magnæ eccleſiæ Typico, quodque univerſa eccleſia ſequebantur; continuis verò gentium irruptionibus ordinum ejus pervertentibus, nunc in Theſſalonicenſium eccleſia tantummodo eſt reliquum) eumdem Præſanctificatorum dictis Quadrageſimæ feriis dumtaxat ſumendorum uſum. De quibus tamen feriis hic locus nequit intelligi: iis''&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d0mg97bthms63w2vfd4tgh05imeybeg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Verba fallacia</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84483</id>
    <revision>
      <id>274430</id>
      <timestamp>2026-07-28T15:24:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>Paginam instituit, scribens '{{titulus |Scriptor= Fridericus Schillerus |OperaeTitulus= Verba fallacia |OperaeWikiPagina=  |Genera=Carmina  |SubTitulus=(''Die Worte des Wahns'') |Annus = 1799 |Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda |AnnusInterpretationis = 1845 |LinguaNativa=Theodisca |Editio= 1845 |Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks] }}  &lt;poem&gt; Tres audio voces grandisonas,       Et bonorum per ora...'</comment>
      <origin>274430</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1374" sha1="k96sc3sxzlp3szp9d4ukhk0etbtr4ih" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Verba fallacia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Die Worte des Wahns'')
|Annus = 1799
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Tres audio voces grandisonas,
      Et bonorum per ora strepentes;
At voces fatuas, absonas,
      Nec opem nec levamen ferentes.
Tu vitae fructû privabere!
Inanes dum umbras venabere!
 
Dum ''secula'' speras ''aurea'',
      Quibus ''Fas'' et regnaverint ''Jura''.
Viget vis Malitiae ferrea
      Aeternum rebellatura;
Sublata in aurâ ni eliditur,
Humi robore duplo renascitur.
 
Dum speras, ''Fortunae'' numine
      Jam ''probos'' juvari et ''fortes'',
Bonos odit, et coecâ libidine
      Bonas pravis adtribuit sortes;
Neque captant probi terrestria,
Sibi tecta nacturi coelestia.
 
Dum speras cuipiam homini
      ''Veritatis'' repandi arcana:
Mortali non pervia lumini
      Mens argutat solum humana.
Quam sonoro arctare vis nomine,
Dea pernix evolat turbine.
 
Ne anime quaere inania,
      Coelesti fiduciâ stato!
Nec auri, nec oculis obvia
      Tamen pulcra et vera putato.
Neu ''foris'' venator temere,
Quae non nisi ''intus'' fas promere.
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>k96sc3sxzlp3szp9d4ukhk0etbtr4ih</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274483</id>
      <parentid>274430</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:27:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274483</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1668" sha1="g3r39rge1jywyte9vgkukfksn2rvrdd" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Verba fallacia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Die Worte des Wahns'')
|Annus = 1799
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}
{{Liber
|Ante=Verba veracia
|AnteNomen=Verba veracia
|Post=Virginis nenia
|PostNomen=Virginis nenia
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Tres audio voces grandisonas,
      Et bonorum per ora strepentes;
At voces fatuas, absonas,
      Nec opem nec levamen ferentes.
Tu vitae fructû privabere!
Inanes dum umbras venabere!
 
Dum ''secula'' speras ''aurea'',
      Quibus ''Fas'' et regnaverint ''Jura''.
Viget vis Malitiae ferrea
      Aeternum rebellatura;
Sublata in aurâ ni eliditur,
Humi robore duplo renascitur.
 
Dum speras, ''Fortunae'' numine
      Jam ''probos'' juvari et ''fortes'',
Bonos odit, et coecâ libidine
      Bonas pravis adtribuit sortes;
Neque captant probi terrestria,
Sibi tecta nacturi coelestia.
 
Dum speras cuipiam homini
      ''Veritatis'' repandi arcana:
Mortali non pervia lumini
      Mens argutat solum humana.
Quam sonoro arctare vis nomine,
Dea pernix evolat turbine.
 
Ne anime quaere inania,
      Coelesti fiduciâ stato!
Nec auri, nec oculis obvia
      Tamen pulcra et vera putato.
Neu ''foris'' venator temere,
Quae non nisi ''intus'' fas promere.
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Verba veracia
|AnteNomen=Verba veracia
|Post=Virginis nenia
|PostNomen=Virginis nenia
}}</text>
      <sha1>g3r39rge1jywyte9vgkukfksn2rvrdd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Longinquae nebulosae</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84484</id>
    <revision>
      <id>274432</id>
      <timestamp>2026-07-28T17:28:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <comment>Paginam instituit, scribens '[[Carmina non adlecta]]  &lt;poem&gt; '''LONGINQUAE NEBULOSAE'''  Longinquas vidi regiones, nebulosas et turbidas, et in eis colles stantes velut pyramides regum veterum.  Inter colles nebula se volvit, quasi serpens caelestis, nebula  quae omnia pallio suo circumvestit.  Colles sunt velut corpus Matris Terrae. Fortiter in caelum surgunt et eminent, cacumina acuta, silvis vestita, quasi  capita brassicae, quasi patellae inversae.  Caelum hos colles osculatur, eosque...'</comment>
      <origin>274432</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="743" sha1="hqkhf2kbeyaobx5y8yaarhs1sizdlb4" xml:space="preserve">[[Carmina non adlecta]]

&lt;poem&gt;
'''LONGINQUAE NEBULOSAE'''

Longinquas vidi regiones, nebulosas et turbidas,
et in eis colles stantes
velut pyramides regum veterum.

Inter colles nebula se volvit,
quasi serpens caelestis, nebula 
quae omnia pallio suo circumvestit.

Colles sunt velut corpus Matris Terrae.
Fortiter in caelum surgunt et eminent,
cacumina acuta, silvis vestita, quasi 
capita brassicae, quasi patellae inversae.

Caelum hos colles osculatur, eosque molliter
premit; inter eos nebula se volvit
velut fumus ex templo sacro.

Longinquas vidi regiones, nebulosas et turbidas,
et in eis colles velut templa gloriosa.
Sub eis autem vidi
agros iacentes, virentes,
aristas maizii aureas plenas, 
oculo in longinquum fugientes.

&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>hqkhf2kbeyaobx5y8yaarhs1sizdlb4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Virginis nenia</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84485</id>
    <revision>
      <id>274433</id>
      <timestamp>2026-07-28T17:41:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274433</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1056" sha1="e1jfqje0o09fp4gnmziclgj0skq9e5l" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Virginis nenia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Des Mädchens Klage'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Querceta procella
Diverberat,
Ripae puella
Adsederat;
En undae fremíscunt percitae;
Haec nocti conqueritur tacitae,
Uberrimo fletû rigata:
 
«Stant omnia vasta,
Heus! torpeo,
Quae sperem fasta
Jam non video!
Patrona! reduc tibi deditam,
Bono quoque terrigenam perfruitam;
Amans enim sum redamata». —
 
«Tu fletûs inanes
Cur rediteras?
Hac neniâ manes
Non reciperas.
Age! pectus, dic, quid levet saucium,
Dum amoris deperit delicium?
Ut Coelestis, medebor dolori». —
 
«Da, fletûs inanes
Ut rediterem,
Licet neniâ manes
Non reciperem!
Dulcissimum moestae solatium,
Dum amoris deperit delicium,
Est nenia ipsa amori!» —
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>e1jfqje0o09fp4gnmziclgj0skq9e5l</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274434</id>
      <parentid>274433</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T17:44:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274434</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4530" sha1="rd0x8k67ddqvrs26rhoti04x1uxobky" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Virginis nenia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Des Mädchens Klage'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Dionysium gravem populis
Petit ''Moeros'', sicâ praecinctus;
In jus mox rapitur vinctus.
«Cui sicam tu, scelus, occulis?»
Rex torvis increpat oculis.
«Rege urbem ut liberem truce». —
«Lues ausûs nefarios cruce». —
 
«Paratus — is ait— sum emori,
Nec mens fert vitam rogare.
Si quid tamen fas inpetrare;
Vel triduum adde tempori,
Et amicus sit tibi pignori,
Maritato dum viro sorori
Severo me sistam ultori''. —
 
Brevi mente nefaria digerit
Rex, vafre subridens tum fatur:
«Tibi triduum ergo donatur.
At scito! Si tempus transiverit,
Quin reus in poenas redierit;
Luet ille, confestim ni ades;
Tu vero inpunis evades». —
 
Hinc ille amico: «Emori
Me rex jubet, dextrâ lictoris
Dare praepetis poenas ardoris.
Sed addit triduum tempori, 
Sin illi dedas te pignori,
Maritato dum viro sorori
Te saevo subducam ultori». —
 
Amicum amplexus ingenuo
Is amore tyranno se dedit,
Dum propere alter discedit.
Et nedum exacto triduo,
Accelerans nisû strenuo
Redit ruptâ quâlibet morâ,
Vadato ne desit in horâ.
 
At imber largus effunditur,
De montibus fremunt torrentes,
Fremunt rivi amnesque tumentes.
Dum pontem festinus adgreditur,
Pons rapido gurgite frangitur,
Dirruptus aquarum furore
Ruit arcus vasto fragore.
 
Ille exspes ripas percurrere,
Cupidusque procul speculari,
Et anxius vociferari.
Scapha tuto quî ausit depellere,
Quâ fluvium possit trajicere?
Nemo gurgitem audet tentare,
Qui aestuat altum ut mare.
 
Hinc palmas supplices tendere,
Jovis alti deprecans numen:
«Jube rabidum sidere flumen!
Meridiem ecce calescere,
Mihi urbem ni datur adtingere,
Sol antequam terras subibit:
Pro me reo insons peribit». —
 
At saevius gurges inhorruit,
Et undam unda percellit,
Et horam hora propellit.
Feroces hinc animos induit,
Et praeceps in vortices inruit,
Et tranat rapidos fluctûs
Clemente Numine ductus.
 
Hinc properat passûs incitans,
Deo faciens vota benigno;
At vultû turba maligno
Sylvâ prodit caedem minitans,
In rapinas usque praecipitans,
Latrones clavam obtrudunt.
Properantique callem praecludunt.
 
«Proh!—clamat— me ne invadite!
Mihi nil nisi vita relicta;
Haec regiae irae addicta».
Latronis adrepto stipite:
«Amici— ait — miserescite!»
Tres valido ictû percellit.
Reliquosque territos pellit.
 
Calet orbis ictibus fervidis,
Labantque genva, calore
Et continuo fessa labore:
«Qui me praedonibus avidis
Eduxistique fluctibus rapidis,
Proh! aestibus parce anhelis,
Amicus ne cadat fidelis!» —
 
Quod — audin — murmur subitum
De petrâ crepescit vicina?
Is vestigia sistit festina,
Jucundum excipiens strepitum.
Placidius ducit spiritum,
Et fonte, qui limpidus stillat,
Mox aridum os refocillat.
 
Vergentis jam solis radius
Hinc inde sub fronde latescit,
Et in campis umbra increscit.
Duobus ibi fit obvius,
Quos ut praetervolat anxius,
Hac voce excutitur truci:
«Modo miser adfigitur cruci». —
 
Quo exterritus pervolat ocyus,
Et occiduâ luce perfusas
Procul exspicit jam Syracusas.
Ut passûs ingeminat anxius,
Repente Philostratus obvius
Adest domino, promus fidelis.
Qui vocibus fatur anhelis:
 
«Fuge protenus! Nequis eripere
Amicum, quam oppetit, morti.
Tuae agedum consule sorti!
Non desiit te exspicere,
Necquidquam tyrannus eludere
Tuae tentat fidei confisum;
Protervum nam despicit risum».
 
«Vaeh! si jam nefas eripere
Carnifici carum consortem;
Ambo unam subibimus mortem.
Tyrannus ne ausit dicere,
Amicum amico inludere,
Dum victimam duplam trucidat,
Pietati amicae confidat». —
 
Sol occidit, portam ut adgreditur;
Videt crucem luce jam prona
Stipatam vulgi corona.
Jam amicus reste adtollitur,
Mox agmen densum dirumpitur:
«Me, lictor, me rape in caedem,
At liberum sistito praedem!»
 
Stant ambo plebi miraculo
Se fervide amplectentes,
Lacrymasque decoras fundentes.
Sicco haud quis adstitit oculo.
Res regi refertur incredulo,
Qui, ut pietas illum percellit,
Ad solium ambos conpellit.
 
Diu dubio spectans lumine:
«Fide, ait— quâ vobis stetistis,
Mihi pectora mire flexistis.
Ex isto disco specimine,
Fidem usque vigere in homine,
Fas sit, — date hoc inpetrare, —
Me foedere tertium stare». —
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>rd0x8k67ddqvrs26rhoti04x1uxobky</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274435</id>
      <parentid>274434</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T17:45:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>Abrogans recensionem [[Special:Diff/274434|274434]] ab usore [[Special:Contributions/Demetrius Talpa|Demetrius Talpa]] ([[User talk:Demetrius Talpa|Disputatio]])</comment>
      <origin>274435</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1056" sha1="e1jfqje0o09fp4gnmziclgj0skq9e5l" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Virginis nenia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Des Mädchens Klage'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Querceta procella
Diverberat,
Ripae puella
Adsederat;
En undae fremíscunt percitae;
Haec nocti conqueritur tacitae,
Uberrimo fletû rigata:
 
«Stant omnia vasta,
Heus! torpeo,
Quae sperem fasta
Jam non video!
Patrona! reduc tibi deditam,
Bono quoque terrigenam perfruitam;
Amans enim sum redamata». —
 
«Tu fletûs inanes
Cur rediteras?
Hac neniâ manes
Non reciperas.
Age! pectus, dic, quid levet saucium,
Dum amoris deperit delicium?
Ut Coelestis, medebor dolori». —
 
«Da, fletûs inanes
Ut rediterem,
Licet neniâ manes
Non reciperem!
Dulcissimum moestae solatium,
Dum amoris deperit delicium,
Est nenia ipsa amori!» —
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>e1jfqje0o09fp4gnmziclgj0skq9e5l</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274484</id>
      <parentid>274435</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:28:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274484</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1369" sha1="c23d9brvcv3arnbyg2zdqvplu47xvqo" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus= Virginis nenia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Des Mädchens Klage'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}
{{Liber
|Ante=Verba fallacia
|AnteNomen=Verba fallacia
|Post=Fides vadi servata
|PostNomen=Fides vadi servata
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Querceta procella
Diverberat,
Ripae puella
Adsederat;
En undae fremíscunt percitae;
Haec nocti conqueritur tacitae,
Uberrimo fletû rigata:
 
«Stant omnia vasta,
Heus! torpeo,
Quae sperem fasta
Jam non video!
Patrona! reduc tibi deditam,
Bono quoque terrigenam perfruitam;
Amans enim sum redamata». —
 
«Tu fletûs inanes
Cur rediteras?
Hac neniâ manes
Non reciperas.
Age! pectus, dic, quid levet saucium,
Dum amoris deperit delicium?
Ut Coelestis, medebor dolori». —
 
«Da, fletûs inanes
Ut rediterem,
Licet neniâ manes
Non reciperem!
Dulcissimum moestae solatium,
Dum amoris deperit delicium,
Est nenia ipsa amori!» —
 
&lt;/poem&gt;
{{Liber
|Ante=Verba fallacia
|AnteNomen=Verba fallacia
|Post=Fides vadi servata
|PostNomen=Fides vadi servata
}}</text>
      <sha1>c23d9brvcv3arnbyg2zdqvplu47xvqo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Fides vadi servata</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84486</id>
    <revision>
      <id>274436</id>
      <timestamp>2026-07-28T17:45:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274436</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4528" sha1="op8r4exgkqu9qvjqcaoq9z7325h5kyy" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Fides vadi servata
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Die Bürgschaft'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}
&lt;poem&gt;
Dionysium gravem populis
Petit ''Moeros'', sicâ praecinctus;
In jus mox rapitur vinctus.
«Cui sicam tu, scelus, occulis?»
Rex torvis increpat oculis.
«Rege urbem ut liberem truce». —
«Lues ausûs nefarios cruce». —
 
«Paratus — is ait— sum emori,
Nec mens fert vitam rogare.
Si quid tamen fas inpetrare;
Vel triduum adde tempori,
Et amicus sit tibi pignori,
Maritato dum viro sorori
Severo me sistam ultori''. —
 
Brevi mente nefaria digerit
Rex, vafre subridens tum fatur:
«Tibi triduum ergo donatur.
At scito! Si tempus transiverit,
Quin reus in poenas redierit;
Luet ille, confestim ni ades;
Tu vero inpunis evades». —
 
Hinc ille amico: «Emori
Me rex jubet, dextrâ lictoris
Dare praepetis poenas ardoris.
Sed addit triduum tempori, 
Sin illi dedas te pignori,
Maritato dum viro sorori
Te saevo subducam ultori». —
 
Amicum amplexus ingenuo
Is amore tyranno se dedit,
Dum propere alter discedit.
Et nedum exacto triduo,
Accelerans nisû strenuo
Redit ruptâ quâlibet morâ,
Vadato ne desit in horâ.
 
At imber largus effunditur,
De montibus fremunt torrentes,
Fremunt rivi amnesque tumentes.
Dum pontem festinus adgreditur,
Pons rapido gurgite frangitur,
Dirruptus aquarum furore
Ruit arcus vasto fragore.
 
Ille exspes ripas percurrere,
Cupidusque procul speculari,
Et anxius vociferari.
Scapha tuto quî ausit depellere,
Quâ fluvium possit trajicere?
Nemo gurgitem audet tentare,
Qui aestuat altum ut mare.
 
Hinc palmas supplices tendere,
Jovis alti deprecans numen:
«Jube rabidum sidere flumen!
Meridiem ecce calescere,
Mihi urbem ni datur adtingere,
Sol antequam terras subibit:
Pro me reo insons peribit». —
 
At saevius gurges inhorruit,
Et undam unda percellit,
Et horam hora propellit.
Feroces hinc animos induit,
Et praeceps in vortices inruit,
Et tranat rapidos fluctûs
Clemente Numine ductus.
 
Hinc properat passûs incitans,
Deo faciens vota benigno;
At vultû turba maligno
Sylvâ prodit caedem minitans,
In rapinas usque praecipitans,
Latrones clavam obtrudunt.
Properantique callem praecludunt.
 
«Proh!—clamat— me ne invadite!
Mihi nil nisi vita relicta;
Haec regiae irae addicta».
Latronis adrepto stipite:
«Amici— ait — miserescite!»
Tres valido ictû percellit.
Reliquosque territos pellit.
 
Calet orbis ictibus fervidis,
Labantque genva, calore
Et continuo fessa labore:
«Qui me praedonibus avidis
Eduxistique fluctibus rapidis,
Proh! aestibus parce anhelis,
Amicus ne cadat fidelis!» —
 
Quod — audin — murmur subitum
De petrâ crepescit vicina?
Is vestigia sistit festina,
Jucundum excipiens strepitum.
Placidius ducit spiritum,
Et fonte, qui limpidus stillat,
Mox aridum os refocillat.
 
Vergentis jam solis radius
Hinc inde sub fronde latescit,
Et in campis umbra increscit.
Duobus ibi fit obvius,
Quos ut praetervolat anxius,
Hac voce excutitur truci:
«Modo miser adfigitur cruci». —
 
Quo exterritus pervolat ocyus,
Et occiduâ luce perfusas
Procul exspicit jam Syracusas.
Ut passûs ingeminat anxius,
Repente Philostratus obvius
Adest domino, promus fidelis.
Qui vocibus fatur anhelis:
 
«Fuge protenus! Nequis eripere
Amicum, quam oppetit, morti.
Tuae agedum consule sorti!
Non desiit te exspicere,
Necquidquam tyrannus eludere
Tuae tentat fidei confisum;
Protervum nam despicit risum».
 
«Vaeh! si jam nefas eripere
Carnifici carum consortem;
Ambo unam subibimus mortem.
Tyrannus ne ausit dicere,
Amicum amico inludere,
Dum victimam duplam trucidat,
Pietati amicae confidat». —
 
Sol occidit, portam ut adgreditur;
Videt crucem luce jam prona
Stipatam vulgi corona.
Jam amicus reste adtollitur,
Mox agmen densum dirumpitur:
«Me, lictor, me rape in caedem,
At liberum sistito praedem!»
 
Stant ambo plebi miraculo
Se fervide amplectentes,
Lacrymasque decoras fundentes.
Sicco haud quis adstitit oculo.
Res regi refertur incredulo,
Qui, ut pietas illum percellit,
Ad solium ambos conpellit.
 
Diu dubio spectans lumine:
«Fide, ait— quâ vobis stetistis,
Mihi pectora mire flexistis.
Ex isto disco specimine,
Fidem usque vigere in homine,
Fas sit, — date hoc inpetrare, —
Me foedere tertium stare». —
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>op8r4exgkqu9qvjqcaoq9z7325h5kyy</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274485</id>
      <parentid>274436</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:30:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274485</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4848" sha1="j2r6v1xs65hb5wq6lecsg08o3yxirtm" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Fides vadi servata
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Die Bürgschaft'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Virginis nenia
|AnteNomen=Virginis nenia
|Post=Eques de Toggenburg
|PostNomen=Eques de Toggenburg
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Dionysium gravem populis
Petit ''Moeros'', sicâ praecinctus;
In jus mox rapitur vinctus.
«Cui sicam tu, scelus, occulis?»
Rex torvis increpat oculis.
«Rege urbem ut liberem truce». —
«Lues ausûs nefarios cruce». —
 
«Paratus — is ait— sum emori,
Nec mens fert vitam rogare.
Si quid tamen fas inpetrare;
Vel triduum adde tempori,
Et amicus sit tibi pignori,
Maritato dum viro sorori
Severo me sistam ultori''. —
 
Brevi mente nefaria digerit
Rex, vafre subridens tum fatur:
«Tibi triduum ergo donatur.
At scito! Si tempus transiverit,
Quin reus in poenas redierit;
Luet ille, confestim ni ades;
Tu vero inpunis evades». —
 
Hinc ille amico: «Emori
Me rex jubet, dextrâ lictoris
Dare praepetis poenas ardoris.
Sed addit triduum tempori, 
Sin illi dedas te pignori,
Maritato dum viro sorori
Te saevo subducam ultori». —
 
Amicum amplexus ingenuo
Is amore tyranno se dedit,
Dum propere alter discedit.
Et nedum exacto triduo,
Accelerans nisû strenuo
Redit ruptâ quâlibet morâ,
Vadato ne desit in horâ.
 
At imber largus effunditur,
De montibus fremunt torrentes,
Fremunt rivi amnesque tumentes.
Dum pontem festinus adgreditur,
Pons rapido gurgite frangitur,
Dirruptus aquarum furore
Ruit arcus vasto fragore.
 
Ille exspes ripas percurrere,
Cupidusque procul speculari,
Et anxius vociferari.
Scapha tuto quî ausit depellere,
Quâ fluvium possit trajicere?
Nemo gurgitem audet tentare,
Qui aestuat altum ut mare.
 
Hinc palmas supplices tendere,
Jovis alti deprecans numen:
«Jube rabidum sidere flumen!
Meridiem ecce calescere,
Mihi urbem ni datur adtingere,
Sol antequam terras subibit:
Pro me reo insons peribit». —
 
At saevius gurges inhorruit,
Et undam unda percellit,
Et horam hora propellit.
Feroces hinc animos induit,
Et praeceps in vortices inruit,
Et tranat rapidos fluctûs
Clemente Numine ductus.
 
Hinc properat passûs incitans,
Deo faciens vota benigno;
At vultû turba maligno
Sylvâ prodit caedem minitans,
In rapinas usque praecipitans,
Latrones clavam obtrudunt.
Properantique callem praecludunt.
 
«Proh!—clamat— me ne invadite!
Mihi nil nisi vita relicta;
Haec regiae irae addicta».
Latronis adrepto stipite:
«Amici— ait — miserescite!»
Tres valido ictû percellit.
Reliquosque territos pellit.
 
Calet orbis ictibus fervidis,
Labantque genva, calore
Et continuo fessa labore:
«Qui me praedonibus avidis
Eduxistique fluctibus rapidis,
Proh! aestibus parce anhelis,
Amicus ne cadat fidelis!» —
 
Quod — audin — murmur subitum
De petrâ crepescit vicina?
Is vestigia sistit festina,
Jucundum excipiens strepitum.
Placidius ducit spiritum,
Et fonte, qui limpidus stillat,
Mox aridum os refocillat.
 
Vergentis jam solis radius
Hinc inde sub fronde latescit,
Et in campis umbra increscit.
Duobus ibi fit obvius,
Quos ut praetervolat anxius,
Hac voce excutitur truci:
«Modo miser adfigitur cruci». —
 
Quo exterritus pervolat ocyus,
Et occiduâ luce perfusas
Procul exspicit jam Syracusas.
Ut passûs ingeminat anxius,
Repente Philostratus obvius
Adest domino, promus fidelis.
Qui vocibus fatur anhelis:
 
«Fuge protenus! Nequis eripere
Amicum, quam oppetit, morti.
Tuae agedum consule sorti!
Non desiit te exspicere,
Necquidquam tyrannus eludere
Tuae tentat fidei confisum;
Protervum nam despicit risum».
 
«Vaeh! si jam nefas eripere
Carnifici carum consortem;
Ambo unam subibimus mortem.
Tyrannus ne ausit dicere,
Amicum amico inludere,
Dum victimam duplam trucidat,
Pietati amicae confidat». —
 
Sol occidit, portam ut adgreditur;
Videt crucem luce jam prona
Stipatam vulgi corona.
Jam amicus reste adtollitur,
Mox agmen densum dirumpitur:
«Me, lictor, me rape in caedem,
At liberum sistito praedem!»
 
Stant ambo plebi miraculo
Se fervide amplectentes,
Lacrymasque decoras fundentes.
Sicco haud quis adstitit oculo.
Res regi refertur incredulo,
Qui, ut pietas illum percellit,
Ad solium ambos conpellit.
 
Diu dubio spectans lumine:
«Fide, ait— quâ vobis stetistis,
Mihi pectora mire flexistis.
Ex isto disco specimine,
Fidem usque vigere in homine,
Fas sit, — date hoc inpetrare, —
Me foedere tertium stare». —
 
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Virginis nenia
|AnteNomen=Virginis nenia
|Post=Eques de Toggenburg
|PostNomen=Eques de Toggenburg
}}</text>
      <sha1>j2r6v1xs65hb5wq6lecsg08o3yxirtm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Eques de Toggenburg</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84487</id>
    <revision>
      <id>274438</id>
      <timestamp>2026-07-28T19:15:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274438</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2338" sha1="qrr5v8e8tz47jrjk8h7hhcmi7pgruoa" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Eques de Toggenburg &lt;br&gt;''Carmen strophico-epicum.''
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Ritter Toggenburg'')
|Annus = 1797
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
«Pium, qui decet sororem,
      Ultro tribuo;
Quem tu, here, vis, amorem
      Aegra renuo.
Te, dum abis, te, dum venis,
      Lenta video;
Lacrymas, quae cadunt genis,
     Lenta stupeo». —
 
Eques aegre premit questûs,
      Haec dum percipit,
In amplexûs ruit moestus,
      Tum se eripit,
Suum arma sequi ducis
      Jubet populum,
Petit, signo decens crucis,
      Christi tumulum.
 
Ibi factis mox clarescit
      Noster fortibus,
Ejus mediis nitescit
      Cassis hostibus.
Toggenburgi nomen horret
      Turca trepidus;
Dolor tamen pectus torret
      Usque marcidus.
 
Anno lapso, quae jam passus,
      Ferre nequiit,
Moerens et aegrore lassus
      Castris abiit.
Joppae vela tum inflata
      Videt percitus,
Oras petit, quâ amata
      Ducit spiritûs.
 
Arcem adit, quam percara
      Virgo tenuit;
Ah! quae miserum amara
      Vox exterruit!
«Quam tu quaeris, Deo sponsa
      Sese tradidit,
Heri virginis detonsa
     Coma cecidit». —
 
Patrium jam nunquam visit
      Eques atrium,
Arma, equum, fidum misit
      Bello socium.
Lares, atque generosos
      Cultûs deserit,
Artûs sagulo torosos
      Hirto operit.
 
Parvam locis in dumosis
      Casam fabricat,
Ubi tiliis umbrosis
      Claustrum emicat.
Huc a luce matutinâ
      In crepusculum
Renidentem spe divinâ
      Tendit oculum.
 
Claustrum, virgo quo tenetur,
      Spectat indies,
Cara donec adspectetur
      Sibi facies,
In convallem dum prospexit
      Virgo nitida,
Coelitum cui frontem texit
      Quies placida.
 
Somno jacet vir securo,
      Inter somnia
Sperans eadem venturo
      Die gaudia.
Multos annos sic moratur,
      Spectans indies,
Cara donec obferatur
      Sibi facies;
 
In convallem dum prospexit
      Virgo nitida
Coelitum cui frontem texit
      Quies placida.
Mane virum sol deprendit
      Quondam torpidum,
Claustrum versus ut intendit
      Vultum pallidum.
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>qrr5v8e8tz47jrjk8h7hhcmi7pgruoa</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274440</id>
      <parentid>274438</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:18:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274440</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2352" sha1="65g1ohoyytcxzlp7w3dyw5os11ahjct" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Eques de Toggenburg &lt;br&gt;&lt;small&gt;''Carmen strophico-epicum''&lt;/small&gt;
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Ritter Toggenburg'')
|Annus = 1797
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
«Pium, qui decet sororem,
      Ultro tribuo;
Quem tu, here, vis, amorem
      Aegra renuo.
Te, dum abis, te, dum venis,
      Lenta video;
Lacrymas, quae cadunt genis,
     Lenta stupeo». —
 
Eques aegre premit questûs,
      Haec dum percipit,
In amplexûs ruit moestus,
      Tum se eripit,
Suum arma sequi ducis
      Jubet populum,
Petit, signo decens crucis,
      Christi tumulum.
 
Ibi factis mox clarescit
      Noster fortibus,
Ejus mediis nitescit
      Cassis hostibus.
Toggenburgi nomen horret
      Turca trepidus;
Dolor tamen pectus torret
      Usque marcidus.
 
Anno lapso, quae jam passus,
      Ferre nequiit,
Moerens et aegrore lassus
      Castris abiit.
Joppae vela tum inflata
      Videt percitus,
Oras petit, quâ amata
      Ducit spiritûs.
 
Arcem adit, quam percara
      Virgo tenuit;
Ah! quae miserum amara
      Vox exterruit!
«Quam tu quaeris, Deo sponsa
      Sese tradidit,
Heri virginis detonsa
     Coma cecidit». —
 
Patrium jam nunquam visit
      Eques atrium,
Arma, equum, fidum misit
      Bello socium.
Lares, atque generosos
      Cultûs deserit,
Artûs sagulo torosos
      Hirto operit.
 
Parvam locis in dumosis
      Casam fabricat,
Ubi tiliis umbrosis
      Claustrum emicat.
Huc a luce matutinâ
      In crepusculum
Renidentem spe divinâ
      Tendit oculum.
 
Claustrum, virgo quo tenetur,
      Spectat indies,
Cara donec adspectetur
      Sibi facies,
In convallem dum prospexit
      Virgo nitida,
Coelitum cui frontem texit
      Quies placida.
 
Somno jacet vir securo,
      Inter somnia
Sperans eadem venturo
      Die gaudia.
Multos annos sic moratur,
      Spectans indies,
Cara donec obferatur
      Sibi facies;
 
In convallem dum prospexit
      Virgo nitida
Coelitum cui frontem texit
      Quies placida.
Mane virum sol deprendit
      Quondam torpidum,
Claustrum versus ut intendit
      Vultum pallidum.
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>65g1ohoyytcxzlp7w3dyw5os11ahjct</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274486</id>
      <parentid>274440</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:31:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274486</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2764" sha1="om1mfaj17efj44wu5p4xyaj8vwurz3d" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Eques de Toggenburg &lt;br&gt;&lt;small&gt;''Carmen strophico-epicum''&lt;/small&gt;
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Ritter Toggenburg'')
|Annus = 1797
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Fides vadi servata
|AnteNomen=Fides vadi servata
|Post=Sacra Eleusinia
|PostNomen=Sacra Eleusinia
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


«Pium, qui decet sororem,
      Ultro tribuo;
Quem tu, here, vis, amorem
      Aegra renuo.
Te, dum abis, te, dum venis,
      Lenta video;
Lacrymas, quae cadunt genis,
     Lenta stupeo». —
 
Eques aegre premit questûs,
      Haec dum percipit,
In amplexûs ruit moestus,
      Tum se eripit,
Suum arma sequi ducis
      Jubet populum,
Petit, signo decens crucis,
      Christi tumulum.
 
Ibi factis mox clarescit
      Noster fortibus,
Ejus mediis nitescit
      Cassis hostibus.
Toggenburgi nomen horret
      Turca trepidus;
Dolor tamen pectus torret
      Usque marcidus.
 
Anno lapso, quae jam passus,
      Ferre nequiit,
Moerens et aegrore lassus
      Castris abiit.
Joppae vela tum inflata
      Videt percitus,
Oras petit, quâ amata
      Ducit spiritûs.
 
Arcem adit, quam percara
      Virgo tenuit;
Ah! quae miserum amara
      Vox exterruit!
«Quam tu quaeris, Deo sponsa
      Sese tradidit,
Heri virginis detonsa
     Coma cecidit». —
 
Patrium jam nunquam visit
      Eques atrium,
Arma, equum, fidum misit
      Bello socium.
Lares, atque generosos
      Cultûs deserit,
Artûs sagulo torosos
      Hirto operit.
 
Parvam locis in dumosis
      Casam fabricat,
Ubi tiliis umbrosis
      Claustrum emicat.
Huc a luce matutinâ
      In crepusculum
Renidentem spe divinâ
      Tendit oculum.
 
Claustrum, virgo quo tenetur,
      Spectat indies,
Cara donec adspectetur
      Sibi facies,
In convallem dum prospexit
      Virgo nitida,
Coelitum cui frontem texit
      Quies placida.
 
Somno jacet vir securo,
      Inter somnia
Sperans eadem venturo
      Die gaudia.
Multos annos sic moratur,
      Spectans indies,
Cara donec obferatur
      Sibi facies;
 
In convallem dum prospexit
      Virgo nitida
Coelitum cui frontem texit
      Quies placida.
Mane virum sol deprendit
      Quondam torpidum,
Claustrum versus ut intendit
      Vultum pallidum.
 
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Fides vadi servata
|AnteNomen=Fides vadi servata
|Post=Sacra Eleusinia
|PostNomen=Sacra Eleusinia
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''</text>
      <sha1>om1mfaj17efj44wu5p4xyaj8vwurz3d</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274487</id>
      <parentid>274486</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:31:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274487</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2671" sha1="chj5bps34n9pylykgxzt2b7onwo8xu7" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Eques de Toggenburg &lt;br&gt;&lt;small&gt;''Carmen strophico-epicum''&lt;/small&gt;
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Ritter Toggenburg'')
|Annus = 1797
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Fides vadi servata
|AnteNomen=Fides vadi servata
|Post=Sacra Eleusinia
|PostNomen=Sacra Eleusinia
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


«Pium, qui decet sororem,
      Ultro tribuo;
Quem tu, here, vis, amorem
      Aegra renuo.
Te, dum abis, te, dum venis,
      Lenta video;
Lacrymas, quae cadunt genis,
     Lenta stupeo». —
 
Eques aegre premit questûs,
      Haec dum percipit,
In amplexûs ruit moestus,
      Tum se eripit,
Suum arma sequi ducis
      Jubet populum,
Petit, signo decens crucis,
      Christi tumulum.
 
Ibi factis mox clarescit
      Noster fortibus,
Ejus mediis nitescit
      Cassis hostibus.
Toggenburgi nomen horret
      Turca trepidus;
Dolor tamen pectus torret
      Usque marcidus.
 
Anno lapso, quae jam passus,
      Ferre nequiit,
Moerens et aegrore lassus
      Castris abiit.
Joppae vela tum inflata
      Videt percitus,
Oras petit, quâ amata
      Ducit spiritûs.
 
Arcem adit, quam percara
      Virgo tenuit;
Ah! quae miserum amara
      Vox exterruit!
«Quam tu quaeris, Deo sponsa
      Sese tradidit,
Heri virginis detonsa
     Coma cecidit». —
 
Patrium jam nunquam visit
      Eques atrium,
Arma, equum, fidum misit
      Bello socium.
Lares, atque generosos
      Cultûs deserit,
Artûs sagulo torosos
      Hirto operit.
 
Parvam locis in dumosis
      Casam fabricat,
Ubi tiliis umbrosis
      Claustrum emicat.
Huc a luce matutinâ
      In crepusculum
Renidentem spe divinâ
      Tendit oculum.
 
Claustrum, virgo quo tenetur,
      Spectat indies,
Cara donec adspectetur
      Sibi facies,
In convallem dum prospexit
      Virgo nitida,
Coelitum cui frontem texit
      Quies placida.
 
Somno jacet vir securo,
      Inter somnia
Sperans eadem venturo
      Die gaudia.
Multos annos sic moratur,
      Spectans indies,
Cara donec obferatur
      Sibi facies;
 
In convallem dum prospexit
      Virgo nitida
Coelitum cui frontem texit
      Quies placida.
Mane virum sol deprendit
      Quondam torpidum,
Claustrum versus ut intendit
      Vultum pallidum.
 
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Fides vadi servata
|AnteNomen=Fides vadi servata
|Post=Sacra Eleusinia
|PostNomen=Sacra Eleusinia
}}</text>
      <sha1>chj5bps34n9pylykgxzt2b7onwo8xu7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Sacra Eleusinia</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84488</id>
    <revision>
      <id>274439</id>
      <timestamp>2026-07-28T19:17:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274439</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2338" sha1="qrr5v8e8tz47jrjk8h7hhcmi7pgruoa" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Eques de Toggenburg &lt;br&gt;''Carmen strophico-epicum.''
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Ritter Toggenburg'')
|Annus = 1797
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
«Pium, qui decet sororem,
      Ultro tribuo;
Quem tu, here, vis, amorem
      Aegra renuo.
Te, dum abis, te, dum venis,
      Lenta video;
Lacrymas, quae cadunt genis,
     Lenta stupeo». —
 
Eques aegre premit questûs,
      Haec dum percipit,
In amplexûs ruit moestus,
      Tum se eripit,
Suum arma sequi ducis
      Jubet populum,
Petit, signo decens crucis,
      Christi tumulum.
 
Ibi factis mox clarescit
      Noster fortibus,
Ejus mediis nitescit
      Cassis hostibus.
Toggenburgi nomen horret
      Turca trepidus;
Dolor tamen pectus torret
      Usque marcidus.
 
Anno lapso, quae jam passus,
      Ferre nequiit,
Moerens et aegrore lassus
      Castris abiit.
Joppae vela tum inflata
      Videt percitus,
Oras petit, quâ amata
      Ducit spiritûs.
 
Arcem adit, quam percara
      Virgo tenuit;
Ah! quae miserum amara
      Vox exterruit!
«Quam tu quaeris, Deo sponsa
      Sese tradidit,
Heri virginis detonsa
     Coma cecidit». —
 
Patrium jam nunquam visit
      Eques atrium,
Arma, equum, fidum misit
      Bello socium.
Lares, atque generosos
      Cultûs deserit,
Artûs sagulo torosos
      Hirto operit.
 
Parvam locis in dumosis
      Casam fabricat,
Ubi tiliis umbrosis
      Claustrum emicat.
Huc a luce matutinâ
      In crepusculum
Renidentem spe divinâ
      Tendit oculum.
 
Claustrum, virgo quo tenetur,
      Spectat indies,
Cara donec adspectetur
      Sibi facies,
In convallem dum prospexit
      Virgo nitida,
Coelitum cui frontem texit
      Quies placida.
 
Somno jacet vir securo,
      Inter somnia
Sperans eadem venturo
      Die gaudia.
Multos annos sic moratur,
      Spectans indies,
Cara donec obferatur
      Sibi facies;
 
In convallem dum prospexit
      Virgo nitida
Coelitum cui frontem texit
      Quies placida.
Mane virum sol deprendit
      Quondam torpidum,
Claustrum versus ut intendit
      Vultum pallidum.
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>qrr5v8e8tz47jrjk8h7hhcmi7pgruoa</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274441</id>
      <parentid>274439</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:19:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274441</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6698" sha1="pbxu5lq69949g1t9svcguxj7hhcuqx3" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Sacra Eleusinia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Das Eleusinische Fest'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Spicis aureis cyano junctis
Nectite serta odorifera!
Gaudio fulgeant oculi cunctis;
Ceres en advenit sceptrifera,
Morum benigna ferorum expultrix,
Socians homines hominibus,
Quae domos posuit stabiles cultrix
Scythae pro vagis mapalibus!
 
      Horridus in specû vastâ
      Troglodytes latuit,
      Scytha profugus depasta
      Prata mox deseruit,
      Sylvis insectatus feras
      Jaculo letifero.
      Vaeh, inhospitas in terras
      Qui adpellit, misero!
 
      Ceres, quaeritans incerta
      Filiae vestigia,
      Orâ non videt desertâ
      Gramina virentia.
      Nulla fessam vocat sedes,
      Nullum tectum hospitum;
      Nusquam sacra nitet aedes
      Cultûs testans Coelitum.
 
      Almas nemo fruges torret,
      Cibum rite placitum,
      Aris at combusta horret
      Dea ossa hospitum,
      Terrâ passim spatiosâ
      Cultum videt efferum,
      Hominumque generosa
      Statum dolet miserum:
 
      «Ita— ne degenerarunt
      Brevi jam terricolae, 
      Quos ad instar conformarunt
      Proprium Coelicolae?
      Nonne homini habendum
      Terrae orbem dedimus?
      Exsulem cur, heus! pudendum
      Sede sua visimus?
      
      Tanta clades anne movet
      Prorsus nullum Superûm?
      Nullus Divom suâ fovet
      Ope genus miserum? 
      Ah! beatos nulla cura
      Choros tangit Coelitum;
      Mihi luctû sors tam dura
      Pectus angit percitum.
 
      Gens humana ut mitescat
      Priva sensû arduo,
      Terrae matri coalescat
      Foedere perpetuo.
      Temporum veretor leges
      Siderumque semitas,
      Et astrorum inter greges
      Certas lunae orbitas». —
 
      Dea nebulis dimotis,
      Quibus tecta latuit,
      Coram barbaris conmotis
      Subito adparuit.
      Triumphantes adcubabant
      Crudis feri epulis,
      Hostis sanguinem litabant
      Vastis Deae poculis.
 
      Quae libamen hoc detrectat
      Hasque dapes horridas:
      «Nos non epulum delectat,
      Quale decet tigridas.
      Fructûs, quales fert Pomona,
      Culti foetus jugeris,
      Sancta sanctis placent dona;
      His litandum Superis».
      
      Venatori Dea demit
      Aspero venabulum,
      Feris tum letali premit
      Leve telo sabulum,
      Spiceo tum granum serto
      Genitale sumpserat,
      Sulco quod conmissum certo
      Illico protuberat.
      
      Tellus calamos foecundat
      Viridante germine,
      Seges auro splendens undat
      Leni mota flamine.
      Terram rite auspicata,
      Primum Dea mergitem
      Ponit, dona Diis grata,
      Proximum in cespitem:
 
      «Haec sint dona tibi grata,
      Summe coeli domine!
      Mea vota esse rata,
      Dextro proba omine!
      Mentibus caliginosam
      Velis noctem pellere,
      Doce turbam aerumnosam
      Deos rite colere!» —
 
      His sororis rector coeli
      Precibus adnuerat,
      Nam sereno die teli
      Vim trisulci miserat.
      Coeli flammâ merges tactus
      Altum ardens crepitat,
      Super aram nube actus
      Jovis ales volitat.
 
Turbae reginae ad pedes volvuntur,
Mentibus cedit inmanitas,
Dura furoris vincla solvuntur,
Animos mollit humanitas;
Procul abjecto sanguineo telo
Cupidis audiunt auribus,
Quae de Superûm arce, de coelo
Domina praecipit rudibus.
 
      Dii veniunt supremi
      Suo quisque solio,
      Adsunt almâ duce Themi,
      Cujus jura scipio
      Sua, terminumque statum
      Cuique signat jugeri,
      Styga testem, Dîs juratum,
      Sancto vocat foederi.
 
      Adest Mulciber peritus,
      Jovis natus tardipes,
      Artifex vasorum scitus,
      Qui versare forcipes,
      Folle agitato fusum
      Aes qui docet coquere,
      Ferrum malleo retusum
      Vomeri inflectere.
      
      Pallas Coelites procera
      Hastâ nixa superans,
      Divom agmini severâ
      Voce dea imperans,
      Urbium tutamen, muros
      Altos curat struere,
      Sancto homines securos
      Conjunctura foedere.
 
      Campum Dea per patentem
      Innuba praegreditur,
      Pone Terminus potentem
      Dominam insequitur.
      Collem perticâ signatum
      Urbi jungit herbidum,
      Fluvium circumvallatum
      Intercludit rapidum.
      
      Nymphae fontium procaces,
      Nitidae Oreades,
      Quaeque Cynthiam sequaces
      Stipant, Hamadryades
      Operae se cum fervore
      Laetis jungunt plausibus,
      Jamque pini cum fragore
      Crebris cadunt ictibus.
 
      Ulvâ caput redimitus,
      Suo deus flumine
      Ratis molem volvit citus,
      Magnae parens Dominae.
      Horae celeres accitae,
      Veniunt in operas,
      Trabibus succisas scitae
      Quercûs laevant asperas.
      
      Adest Nereus, qui tridente
      Terrae latus impulit,
      Et columnas tremiscente
      Sinû ejus protulit,
      Ludens pilae instar tortat,
      Saxaque inmania
      Cum Cyllenio conportat,
      Alta fingens moenia.
 
      Chordas aureo sonoras
      Plectro Phoebus feriit;
      Voces fidibus canoras
      Rhythmo suavi exciit.
      Voces fidibus novenas
      Sociant Castalides,
      Et canentes ad Camoenas
      Se conpingunt lapides.
 
      Portas Cybele ferratas
      Addit propugnaculis,
      Foriumque valvas latas
      Obserat repagulis.
      Sic praesignis labor Divûm
      Subito emicuit,
      Templum nitide festivum
      Arte mirâ splenduit.
 
      Quaeque consors Jovis torum
      Divom tenet Domini,
      Formosissimum pastorum
      Bellae jungit virgini.
      Sponsos Venus cum Amore.
      Laetis ornat nuptiis,
      Quos benigno Dî favore
      Ornant beneficiis.
 
      Cives oppidi recentes,
      Quibus Dii praeeunt,
      Portas, laetum concinentes,
      Hospitales subeunt.
      Ipsa Jovi operatur
      Sacra Ceres debita,
      Atque populos adfatur
      Circumstantes percita:
      
      «Exlex saltûs colit fera,
      Exlex Deus aethera,
      Queis naturae lex severa
      Corda domat aspera.
      Homo, medius amborum,
      Homini conjungitor,
      Et justorum tenax morum
      Libertate fruitor».
 
Spicis aureis cyano junctis
Nectite serta odorifera,
Oculi gaudio fulgeant cunctis,
Ceres en advenit sceptrifera,
Almam quae nobis patriam fundat,
Hominem sociat hominibus,
Largaque populis bona foecundat,
Gratis dicitor carminibus!
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>pbxu5lq69949g1t9svcguxj7hhcuqx3</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274488</id>
      <parentid>274441</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:33:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274488</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="7029" sha1="5wxj01mcytwblqwtle3z2t43i8dkwun" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Sacra Eleusinia
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Das Eleusinische Fest'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Eques de Toggenburg
|AnteNomen=Eques de Toggenburg
|Post=Carmen de Campana
|PostNomen=Carmen de Campana
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Spicis aureis cyano junctis
Nectite serta odorifera!
Gaudio fulgeant oculi cunctis;
Ceres en advenit sceptrifera,
Morum benigna ferorum expultrix,
Socians homines hominibus,
Quae domos posuit stabiles cultrix
Scythae pro vagis mapalibus!
 
      Horridus in specû vastâ
      Troglodytes latuit,
      Scytha profugus depasta
      Prata mox deseruit,
      Sylvis insectatus feras
      Jaculo letifero.
      Vaeh, inhospitas in terras
      Qui adpellit, misero!
 
      Ceres, quaeritans incerta
      Filiae vestigia,
      Orâ non videt desertâ
      Gramina virentia.
      Nulla fessam vocat sedes,
      Nullum tectum hospitum;
      Nusquam sacra nitet aedes
      Cultûs testans Coelitum.
 
      Almas nemo fruges torret,
      Cibum rite placitum,
      Aris at combusta horret
      Dea ossa hospitum,
      Terrâ passim spatiosâ
      Cultum videt efferum,
      Hominumque generosa
      Statum dolet miserum:
 
      «Ita— ne degenerarunt
      Brevi jam terricolae, 
      Quos ad instar conformarunt
      Proprium Coelicolae?
      Nonne homini habendum
      Terrae orbem dedimus?
      Exsulem cur, heus! pudendum
      Sede sua visimus?
      
      Tanta clades anne movet
      Prorsus nullum Superûm?
      Nullus Divom suâ fovet
      Ope genus miserum? 
      Ah! beatos nulla cura
      Choros tangit Coelitum;
      Mihi luctû sors tam dura
      Pectus angit percitum.
 
      Gens humana ut mitescat
      Priva sensû arduo,
      Terrae matri coalescat
      Foedere perpetuo.
      Temporum veretor leges
      Siderumque semitas,
      Et astrorum inter greges
      Certas lunae orbitas». —
 
      Dea nebulis dimotis,
      Quibus tecta latuit,
      Coram barbaris conmotis
      Subito adparuit.
      Triumphantes adcubabant
      Crudis feri epulis,
      Hostis sanguinem litabant
      Vastis Deae poculis.
 
      Quae libamen hoc detrectat
      Hasque dapes horridas:
      «Nos non epulum delectat,
      Quale decet tigridas.
      Fructûs, quales fert Pomona,
      Culti foetus jugeris,
      Sancta sanctis placent dona;
      His litandum Superis».
      
      Venatori Dea demit
      Aspero venabulum,
      Feris tum letali premit
      Leve telo sabulum,
      Spiceo tum granum serto
      Genitale sumpserat,
      Sulco quod conmissum certo
      Illico protuberat.
      
      Tellus calamos foecundat
      Viridante germine,
      Seges auro splendens undat
      Leni mota flamine.
      Terram rite auspicata,
      Primum Dea mergitem
      Ponit, dona Diis grata,
      Proximum in cespitem:
 
      «Haec sint dona tibi grata,
      Summe coeli domine!
      Mea vota esse rata,
      Dextro proba omine!
      Mentibus caliginosam
      Velis noctem pellere,
      Doce turbam aerumnosam
      Deos rite colere!» —
 
      His sororis rector coeli
      Precibus adnuerat,
      Nam sereno die teli
      Vim trisulci miserat.
      Coeli flammâ merges tactus
      Altum ardens crepitat,
      Super aram nube actus
      Jovis ales volitat.
 
Turbae reginae ad pedes volvuntur,
Mentibus cedit inmanitas,
Dura furoris vincla solvuntur,
Animos mollit humanitas;
Procul abjecto sanguineo telo
Cupidis audiunt auribus,
Quae de Superûm arce, de coelo
Domina praecipit rudibus.
 
      Dii veniunt supremi
      Suo quisque solio,
      Adsunt almâ duce Themi,
      Cujus jura scipio
      Sua, terminumque statum
      Cuique signat jugeri,
      Styga testem, Dîs juratum,
      Sancto vocat foederi.
 
      Adest Mulciber peritus,
      Jovis natus tardipes,
      Artifex vasorum scitus,
      Qui versare forcipes,
      Folle agitato fusum
      Aes qui docet coquere,
      Ferrum malleo retusum
      Vomeri inflectere.
      
      Pallas Coelites procera
      Hastâ nixa superans,
      Divom agmini severâ
      Voce dea imperans,
      Urbium tutamen, muros
      Altos curat struere,
      Sancto homines securos
      Conjunctura foedere.
 
      Campum Dea per patentem
      Innuba praegreditur,
      Pone Terminus potentem
      Dominam insequitur.
      Collem perticâ signatum
      Urbi jungit herbidum,
      Fluvium circumvallatum
      Intercludit rapidum.
      
      Nymphae fontium procaces,
      Nitidae Oreades,
      Quaeque Cynthiam sequaces
      Stipant, Hamadryades
      Operae se cum fervore
      Laetis jungunt plausibus,
      Jamque pini cum fragore
      Crebris cadunt ictibus.
 
      Ulvâ caput redimitus,
      Suo deus flumine
      Ratis molem volvit citus,
      Magnae parens Dominae.
      Horae celeres accitae,
      Veniunt in operas,
      Trabibus succisas scitae
      Quercûs laevant asperas.
      
      Adest Nereus, qui tridente
      Terrae latus impulit,
      Et columnas tremiscente
      Sinû ejus protulit,
      Ludens pilae instar tortat,
      Saxaque inmania
      Cum Cyllenio conportat,
      Alta fingens moenia.
 
      Chordas aureo sonoras
      Plectro Phoebus feriit;
      Voces fidibus canoras
      Rhythmo suavi exciit.
      Voces fidibus novenas
      Sociant Castalides,
      Et canentes ad Camoenas
      Se conpingunt lapides.
 
      Portas Cybele ferratas
      Addit propugnaculis,
      Foriumque valvas latas
      Obserat repagulis.
      Sic praesignis labor Divûm
      Subito emicuit,
      Templum nitide festivum
      Arte mirâ splenduit.
 
      Quaeque consors Jovis torum
      Divom tenet Domini,
      Formosissimum pastorum
      Bellae jungit virgini.
      Sponsos Venus cum Amore.
      Laetis ornat nuptiis,
      Quos benigno Dî favore
      Ornant beneficiis.
 
      Cives oppidi recentes,
      Quibus Dii praeeunt,
      Portas, laetum concinentes,
      Hospitales subeunt.
      Ipsa Jovi operatur
      Sacra Ceres debita,
      Atque populos adfatur
      Circumstantes percita:
      
      «Exlex saltûs colit fera,
      Exlex Deus aethera,
      Queis naturae lex severa
      Corda domat aspera.
      Homo, medius amborum,
      Homini conjungitor,
      Et justorum tenax morum
      Libertate fruitor».
 
Spicis aureis cyano junctis
Nectite serta odorifera,
Oculi gaudio fulgeant cunctis,
Ceres en advenit sceptrifera,
Almam quae nobis patriam fundat,
Hominem sociat hominibus,
Largaque populis bona foecundat,
Gratis dicitor carminibus!
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Eques de Toggenburg
|AnteNomen=Eques de Toggenburg
|Post=Carmen de Campana
|PostNomen=Carmen de Campana
}}</text>
      <sha1>5wxj01mcytwblqwtle3z2t43i8dkwun</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Carmen de Campana</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84489</id>
    <revision>
      <id>274442</id>
      <timestamp>2026-07-28T19:21:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274442</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10886" sha1="egkukshpc3xyf50qp8z6pp3rcljphtw" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Carmen de Campana
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Das Lied von der Glocke'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
&lt;small&gt;VIVOS VOCO. MORTUOS PLANGO. FULGURA FRANGO.&lt;/small&gt;
 
      Solo firme stat intrusa
      Forma limo solida.
      Aera hodie infusa
      Dent campanam liquida.
           Quisquis ferveat,
           Sudet, tepeat,
      Ut sit opus laude dignum;
     Coelum faxit hoc benignum!
 
Fas, grave coeptum, quo versamur,
Nos pensitare graviter.
Salubria dum meditamur,
Procedit labor suaviter.
Quid vires possint, perpendamus,
Vel modicae perficere;
Nam dignus est, quem contemnamus,
Qui quid molitur temere.
Hinc summus homini ornatus,
Mens quippe dia contigit,
Ut intus sentiat cordatus,
Quae dextra solers exigit.
 
     Piceam adferte pinum.
      Ligna bene arida,
      Unde flamma mox caminum
      Penetret sat valida.
           Cuprum coquite,
           Stannum promite,
      Ut liquescat igne lassa
     Tenax aeris duri massa.
 
In scrobe quae parat figmenta
Hic dextra ignis socia,
Haec nostri quondam documenta
In turri dent aëriâ.
Haec aera dum pulsata clangent,
Nepotes seri audient,
Haec moesta jam cum moestis plangent,
Piosque coetûs concient.
Terrigenae quascunque hora
Dispescat sortes varia,
Has aera referent sonora,
Et aequa cient studia.
 
      Bullas candidas videmus,
      Aera en liquescere!
      Quae liquanda maturemus
      Sale mox e cinere.
           Massam coquite,
           Spumas tollite,
      Aere rite defaecato
      Vox tum limpida sonato.
 
Festivo quippe sono blandam
Salutat prolem tinniens,
Coelesti latice lavandam,
Dum intrat aedem dormiens.
Quam sortes asperas et laetas
Arcana usque celat aetas,
Cui, vitae prima lux secura
Ut fluat, matris cavet cura.—
At volat aevum fugiens. —
En ferox puer et elatus
Puellam linquit sociam,
Domumque, terras pervagatus,
Ignotus visit patriam.
Juventae flore hic vigentem,
Coelestem ceu propaginem,
Pudore roseo decentem
Adultam videt virginem.
Tum novo percitus ardore
Secessûs lustrat avios,
Ignoto genas tinctus rore,
Feros exosus socios,
Amatam solam sequi gestit,
Vel nutû laetus blandulae,
Qui flos paterna rura vestit,
Hunc herae legit bellulae.
O laetas primi spes amoris
O dies vere aureos!
Quum succos Superûm in oris
Os ductitat nectareos!
O utinam perennent flores,
Queis teneri beant amores!
 
      Bullas viden' jam livere!
      Hanc inmitto perticam,
      Quae docebit, tincta aere,
     Massam satis lubricam.
           Virgam vertite,
           Ac adtendite,
      Mollibus num sint severa
      Prospere conjuncta aera.
 
Nam facili si coit lentum,
Si mite forti; tum concentum
Haec dulcem dant conjugia.
Mens concors hinc legatur toris,
Ne fluxa perbrevis amoris
Aeternum luas gaudia.
Sertum cingit en decorum
Nuptae crines nitidos,
Hymenaeos aes sonorum
Dum indicit marcidos.
Dulce ver haec fugat hora
Vitae ah! dulcissima,
Spesque vittâ cum decorâ
Labitur pulcerrima.
Oestrus abiit,
Amorque mitescit;
Dum flos periit,
Tum germen frugescit.
Vir adgreditur.
Atrocia rite
Certamina vitae,
Haec callidus aptat,
Haec strenuus raptat,
Nil arduum cavet,
Fortunas dum avet.
Hos Numina nisûs benigna foecundant,
Hinc horrea messibus largis abundant,
Cum re domus amplior tenditur.
Quam hera pudica
Solerter gubernat;
Sollicita mater,
Familiam prudens
Regit, omnibus studens,
Exercens puellas,
Coercens puellos,
Manûs sedulas movens,
Pie singulos fovens,
Opes amplificans,
Lucra conduplicans,
Nunc scrinia mercibus gnava inplere,
Nunc fila de stridulo fuso torquere,
Nunc cistâ recondere nitidâ
Et linum et vellera candida,
Et utilia specie lepidâ colens
Fugit otia volens.
 
Laetus at paterfamilias
Alto e fastigio tecti
Partas metitur divitias;
Arduos hîc videt postes rigere,
Horrea messe opimâ turgere,
Dum videt opes ubique abundas,
Motas et spiceae segetis undas;
Jactat ferociter:
«Stat mihi firmiter,
Fors ut sit invida,
Stat domus splendida». —
Cum Fortunâ vero pactum
Foedus raro stat intactum;
Mala cito ingruunt.
 
      Fas est, formae infundamus
      Aes liquatum. Obices
      At priusquam revellamus,
      Vota ferte supplices!
           Deo fidite!
           Seram tollite!
      Aeris undae fumo fuscae
      Formae irruunt coruscae.
 
Servata caute flammae vis
Mortali est perutilis;
Humanos nisûs coelica
Haec juvat vis benefica.
Dum vincla rumpit coelica
Haec vis, tum est terrifica,
Dum debacchatur libera
Naturae proles effera.
Vae! si flamma concitatur
Subito indomita,
Inpetûque pervagatur
Ampla urbis conpita;
Lubens enim populatur
A Terrenis condita.
Nube rorant
Frugibus foeti
Imbres laeti;
Nube vibrant numina
Fulmina.
Aes turre concit querulum
Populum!
Sanguinea
Aethra squallet.
Non haec Eos rosea!
Turba pallet
Turbida!
Fumida
Flamma sursum nunc levatur,
Viis late nunc grassatur,
Ventis ocyor palatur.
Aura saevo calet igni,
Postes cadunt, ruunt tigni,
Fragor passim, mater proles
Inter fractas quaerit moles,
Boant lenta
Et armenta.
Omnes moestâ cursant curâ,
Diem refert nox obscura,
Adstant turbae catervatim,
Et certatim
Hamas vibrant; sinuatus
Pluit latex, igni datus.
Turbo adest furiatus,
Flammam petit volitans,
Quae nunc fruges crepitans,
Horrea nunc pernix ambit,
Aridos nunc tignos lambit;
Ignis, ac si fremebundus
Vel per auras temere
Terram velit verrere,
En in coelum furibundus
Emicat.
Conspicat
Hic mortalis sua tecta
Dextrâ Superûm disjecta
Deses, exspes, mirabundus.
 
Squallida
Stat ustrina,
Ventis resona ruina.
Tetris vastas tenet rimas
Horror minis,
Nimbi et parietinis
Inminent.
 
Oculum
Vertit moestum
In funestum
Vir fortunae tumulum;
Demigrat tum, et mittit questum.
Quae flammae vis rapuerit;
Est grande misero solamen:
Dum lustrat prolium examen,
En caput nullum deperit.
 
      Massâ scrobes plena turget
      Deliquatâ strenue.
      Artis num campana surget
      Specimen adsiduae?
           Nonne perperam
           Frustrat operam?
      Forsan, laeta dum speramus,
      Coeci mala ignoramus.
 
Telluri gnavâ parta curâ
Haec credimus molimina,
Colonus credit semina,
Quae sperat sibi productura
In messes laetas Numina.
At sanctiora demandamus
Lugentes humo semina,
Quae tumulo, nam sic speramus,
Ad coeli surgent limina.
 
Turre moestus
Sonitus
Moestos ciet
Gemitûs,
Sono clangens lugubri mortalem
Aes deducit locum ad feralem.
 
Cara, vaeh! hîc jacet uxor,
Pia, vaeh! hîc jacet mater,
Erebi quam rex crudelis
Toro conjugis fidelis,
Quam in ipsis osculis
Natis aufert parvulis,
Quos materno ubere
Laeta vidit crescere.
Vincla teneri amoris
Saeva rupit dextera;
Tetris Orci degit oris.
Mater domûs tenera.
Non jam piae matris cura
Natos fovet anxia;
Saeva heus! privignis jura
Dat noverca inpia.
 
      Aera dum frigescunt dura,
      Labor cesset arduus.
      Quisquis, avis ut secura,...
      Se beato vacuus!
           Stellae emicant,
           Laeto indicant
      Vesperem tironi serum;
      Quies nulla beat herum.
 
Citum fert viator pedem
Densas per sylvarum umbras,
Repetens avitam sedem.
Oves redeunt balantes;
Boum pingues,
Dum ad septum tendunt greges
Ad munitum,
Cient alacrem mugitum.
Frugibus
Oneratum
Nutat plaustrum.
Strui flores
Dant lepores
Spiceae;
Dum messores se adcingunt 
Choreae. 
Forum, vici jam silescunt, 
Hospitamque ad candelam
Confluunt familiares.
Porta stridens obseratur;
Nox obscura
Terras velat;
Nullâ tamen cives curâ
Territat
Nox, ut pravos excitura,
Lex nam vindex illos domitat.
 
Lex, o alma coeli proles!
Nodo facili quae soles
Pares sibi sociare,
Urbes docta tu fundare,
Barbaros consociasti,
Casas hominum intrasti,
Vitiorum nunc expultrix,
Nunc virtutum sancta cultrix,
Summum menti das decorem,
Pulcrum patriae amorem!
 
Mille dextrae junctis curant
Se juvare viribus,
Sic molimina maturant
Studiis concordibus.
Herus, tiro unâ tendunt
Libertate praeside,
Et feroces vilipendunt
Mentis fastum invidae.
Civem seduli labores
Largo beant munere;
Sui regem ut honores
Nos sic decent operae.
 
O pax alma!
O amoris
Sancta jura
Hoc beate oppidum!
Dies nunquam inlucescat,
Quâ feroces Martis turmae
Hacce debacchentur valle,
Quâve coelum,
Blando vesperis rubore
Nitidum,
Tristi urbium ardore
Vae! rubescat horridum!
 
      Formam jam diverberate
      Suo functam munere,
      Operis conspectum date
      Absoluti prospere!
           Pulso tudite
           Tegmen rumpite! 
      Ut campanam protrahamus,
      Fas est formam elidamus.
 
Magister horâ formam statâ
Elidat manû providâ.
Vae! si, ceu torrens, furiata
Prorumpunt aera fervida.
Tum rauco tonitrûs fragore
Compage ruptâ proruunt,
Tum diri velut Orci ore
Voraces flammae diffluunt.
Quod temere vis coeca audet,
Hoc vix auctorem opus laudet;
Non saevis plebs tumultibus
Salutem parat civibus.
 
Vae! fomite si coeco plena
Urbs clam tumultûs agitat,
Si plebes, legum rumpens frena,
Se ad vindictam concitat.
Rebelli ausû aes pulsatum
Clangorem edit tetricum,
Nam, sanctis ritibus dicatum,
Nunc caedi canit classicum.
 
«Libertas! Aequa cunctis jura!»
Haec turba jactat concita,
Et caede cuncta vastatura
Cruore foedat conpita.
Tum matres ceu hyaenae tractant
Ut jocos dira scelera;
Invisos furibundae mactant,
Et corda vellunt lacera.
Tum Fas et sanctus Pudor tacent,
Nihil non furor temerat,
Scelestus regnat, probi jacent,
Libido vecors imperat.
Leones ausum est horrendum
Vel tigridas lacessere;
At monstrum non est tam horrendum,
Quam furens homo scelere.
Vae his, qui facem dant coelestem
Aeternum coecis temere!
Non almam lucem, diram pestem
Tantum potentem spargere.
 
      Aurea jam velut stella
      Auspicante Numine
      En campana prodit bella
      Fisso e tegumine!
           Tholo nitida,
           Tota splendida,
      Et in orbe passim lato
      Nitet opere coelato.
 
Ingreditor
Tironum quisquis, et in omen
Secundum det campanae nomen.
«Concordia» ergo dicitor,
Et civium concordes coetus
Ejus cieto sonus laetus!
 
Hunc finem faber arduo
Labore partae statuo:
Udae submota terrae glauco
Pendeto celsa aethere,
Tonitrui vicina rauco,
Multoque septa sidere.
Hinc praeco praedicet superna,
Ut ignes illi coelites,
Qui Deum laude sempiternâ
Extollunt, anni comites.
Aheneo divina ore
Et magna tantum praedicet,
Mortalibus pernicem horae
Labentis fugam indicet.
Severo nuncia sit fato,
Ut conlugere nescia,
Clangore vitae comitato
Fugacis fata varia.
Vox, rauco quae nunc aere stridit,
At mox mutescit dubia,
Doceto, queis mortalis fidit,
Quam vana sint et brevia.
 
      Funes ansae jam aptate,
      Et campanam foveâ
      Evolutam elevate
      Tecta in aetherea.
           Jam jam emicat,
           Urbi auspicat
      Fausta quaeque et opima,
      Pacem sonet voce primâ!
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>egkukshpc3xyf50qp8z6pp3rcljphtw</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274489</id>
      <parentid>274442</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:34:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274489</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11213" sha1="jx4k7gin05c0q75vgqqmfkv6r2prvv4" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Carmen de Campana
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Das Lied von der Glocke'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Sacra Eleusinia
|AnteNomen=Sacra Eleusinia
|Post=Draco pugna devictus
|PostNomen=Draco pugna devictus
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


&lt;small&gt;VIVOS VOCO. MORTUOS PLANGO. FULGURA FRANGO.&lt;/small&gt;
 
      Solo firme stat intrusa
      Forma limo solida.
      Aera hodie infusa
      Dent campanam liquida.
           Quisquis ferveat,
           Sudet, tepeat,
      Ut sit opus laude dignum;
     Coelum faxit hoc benignum!
 
Fas, grave coeptum, quo versamur,
Nos pensitare graviter.
Salubria dum meditamur,
Procedit labor suaviter.
Quid vires possint, perpendamus,
Vel modicae perficere;
Nam dignus est, quem contemnamus,
Qui quid molitur temere.
Hinc summus homini ornatus,
Mens quippe dia contigit,
Ut intus sentiat cordatus,
Quae dextra solers exigit.
 
     Piceam adferte pinum.
      Ligna bene arida,
      Unde flamma mox caminum
      Penetret sat valida.
           Cuprum coquite,
           Stannum promite,
      Ut liquescat igne lassa
     Tenax aeris duri massa.
 
In scrobe quae parat figmenta
Hic dextra ignis socia,
Haec nostri quondam documenta
In turri dent aëriâ.
Haec aera dum pulsata clangent,
Nepotes seri audient,
Haec moesta jam cum moestis plangent,
Piosque coetûs concient.
Terrigenae quascunque hora
Dispescat sortes varia,
Has aera referent sonora,
Et aequa cient studia.
 
      Bullas candidas videmus,
      Aera en liquescere!
      Quae liquanda maturemus
      Sale mox e cinere.
           Massam coquite,
           Spumas tollite,
      Aere rite defaecato
      Vox tum limpida sonato.
 
Festivo quippe sono blandam
Salutat prolem tinniens,
Coelesti latice lavandam,
Dum intrat aedem dormiens.
Quam sortes asperas et laetas
Arcana usque celat aetas,
Cui, vitae prima lux secura
Ut fluat, matris cavet cura.—
At volat aevum fugiens. —
En ferox puer et elatus
Puellam linquit sociam,
Domumque, terras pervagatus,
Ignotus visit patriam.
Juventae flore hic vigentem,
Coelestem ceu propaginem,
Pudore roseo decentem
Adultam videt virginem.
Tum novo percitus ardore
Secessûs lustrat avios,
Ignoto genas tinctus rore,
Feros exosus socios,
Amatam solam sequi gestit,
Vel nutû laetus blandulae,
Qui flos paterna rura vestit,
Hunc herae legit bellulae.
O laetas primi spes amoris
O dies vere aureos!
Quum succos Superûm in oris
Os ductitat nectareos!
O utinam perennent flores,
Queis teneri beant amores!
 
      Bullas viden' jam livere!
      Hanc inmitto perticam,
      Quae docebit, tincta aere,
     Massam satis lubricam.
           Virgam vertite,
           Ac adtendite,
      Mollibus num sint severa
      Prospere conjuncta aera.
 
Nam facili si coit lentum,
Si mite forti; tum concentum
Haec dulcem dant conjugia.
Mens concors hinc legatur toris,
Ne fluxa perbrevis amoris
Aeternum luas gaudia.
Sertum cingit en decorum
Nuptae crines nitidos,
Hymenaeos aes sonorum
Dum indicit marcidos.
Dulce ver haec fugat hora
Vitae ah! dulcissima,
Spesque vittâ cum decorâ
Labitur pulcerrima.
Oestrus abiit,
Amorque mitescit;
Dum flos periit,
Tum germen frugescit.
Vir adgreditur.
Atrocia rite
Certamina vitae,
Haec callidus aptat,
Haec strenuus raptat,
Nil arduum cavet,
Fortunas dum avet.
Hos Numina nisûs benigna foecundant,
Hinc horrea messibus largis abundant,
Cum re domus amplior tenditur.
Quam hera pudica
Solerter gubernat;
Sollicita mater,
Familiam prudens
Regit, omnibus studens,
Exercens puellas,
Coercens puellos,
Manûs sedulas movens,
Pie singulos fovens,
Opes amplificans,
Lucra conduplicans,
Nunc scrinia mercibus gnava inplere,
Nunc fila de stridulo fuso torquere,
Nunc cistâ recondere nitidâ
Et linum et vellera candida,
Et utilia specie lepidâ colens
Fugit otia volens.
 
Laetus at paterfamilias
Alto e fastigio tecti
Partas metitur divitias;
Arduos hîc videt postes rigere,
Horrea messe opimâ turgere,
Dum videt opes ubique abundas,
Motas et spiceae segetis undas;
Jactat ferociter:
«Stat mihi firmiter,
Fors ut sit invida,
Stat domus splendida». —
Cum Fortunâ vero pactum
Foedus raro stat intactum;
Mala cito ingruunt.
 
      Fas est, formae infundamus
      Aes liquatum. Obices
      At priusquam revellamus,
      Vota ferte supplices!
           Deo fidite!
           Seram tollite!
      Aeris undae fumo fuscae
      Formae irruunt coruscae.
 
Servata caute flammae vis
Mortali est perutilis;
Humanos nisûs coelica
Haec juvat vis benefica.
Dum vincla rumpit coelica
Haec vis, tum est terrifica,
Dum debacchatur libera
Naturae proles effera.
Vae! si flamma concitatur
Subito indomita,
Inpetûque pervagatur
Ampla urbis conpita;
Lubens enim populatur
A Terrenis condita.
Nube rorant
Frugibus foeti
Imbres laeti;
Nube vibrant numina
Fulmina.
Aes turre concit querulum
Populum!
Sanguinea
Aethra squallet.
Non haec Eos rosea!
Turba pallet
Turbida!
Fumida
Flamma sursum nunc levatur,
Viis late nunc grassatur,
Ventis ocyor palatur.
Aura saevo calet igni,
Postes cadunt, ruunt tigni,
Fragor passim, mater proles
Inter fractas quaerit moles,
Boant lenta
Et armenta.
Omnes moestâ cursant curâ,
Diem refert nox obscura,
Adstant turbae catervatim,
Et certatim
Hamas vibrant; sinuatus
Pluit latex, igni datus.
Turbo adest furiatus,
Flammam petit volitans,
Quae nunc fruges crepitans,
Horrea nunc pernix ambit,
Aridos nunc tignos lambit;
Ignis, ac si fremebundus
Vel per auras temere
Terram velit verrere,
En in coelum furibundus
Emicat.
Conspicat
Hic mortalis sua tecta
Dextrâ Superûm disjecta
Deses, exspes, mirabundus.
 
Squallida
Stat ustrina,
Ventis resona ruina.
Tetris vastas tenet rimas
Horror minis,
Nimbi et parietinis
Inminent.
 
Oculum
Vertit moestum
In funestum
Vir fortunae tumulum;
Demigrat tum, et mittit questum.
Quae flammae vis rapuerit;
Est grande misero solamen:
Dum lustrat prolium examen,
En caput nullum deperit.
 
      Massâ scrobes plena turget
      Deliquatâ strenue.
      Artis num campana surget
      Specimen adsiduae?
           Nonne perperam
           Frustrat operam?
      Forsan, laeta dum speramus,
      Coeci mala ignoramus.
 
Telluri gnavâ parta curâ
Haec credimus molimina,
Colonus credit semina,
Quae sperat sibi productura
In messes laetas Numina.
At sanctiora demandamus
Lugentes humo semina,
Quae tumulo, nam sic speramus,
Ad coeli surgent limina.
 
Turre moestus
Sonitus
Moestos ciet
Gemitûs,
Sono clangens lugubri mortalem
Aes deducit locum ad feralem.
 
Cara, vaeh! hîc jacet uxor,
Pia, vaeh! hîc jacet mater,
Erebi quam rex crudelis
Toro conjugis fidelis,
Quam in ipsis osculis
Natis aufert parvulis,
Quos materno ubere
Laeta vidit crescere.
Vincla teneri amoris
Saeva rupit dextera;
Tetris Orci degit oris.
Mater domûs tenera.
Non jam piae matris cura
Natos fovet anxia;
Saeva heus! privignis jura
Dat noverca inpia.
 
      Aera dum frigescunt dura,
      Labor cesset arduus.
      Quisquis, avis ut secura,...
      Se beato vacuus!
           Stellae emicant,
           Laeto indicant
      Vesperem tironi serum;
      Quies nulla beat herum.
 
Citum fert viator pedem
Densas per sylvarum umbras,
Repetens avitam sedem.
Oves redeunt balantes;
Boum pingues,
Dum ad septum tendunt greges
Ad munitum,
Cient alacrem mugitum.
Frugibus
Oneratum
Nutat plaustrum.
Strui flores
Dant lepores
Spiceae;
Dum messores se adcingunt 
Choreae. 
Forum, vici jam silescunt, 
Hospitamque ad candelam
Confluunt familiares.
Porta stridens obseratur;
Nox obscura
Terras velat;
Nullâ tamen cives curâ
Territat
Nox, ut pravos excitura,
Lex nam vindex illos domitat.
 
Lex, o alma coeli proles!
Nodo facili quae soles
Pares sibi sociare,
Urbes docta tu fundare,
Barbaros consociasti,
Casas hominum intrasti,
Vitiorum nunc expultrix,
Nunc virtutum sancta cultrix,
Summum menti das decorem,
Pulcrum patriae amorem!
 
Mille dextrae junctis curant
Se juvare viribus,
Sic molimina maturant
Studiis concordibus.
Herus, tiro unâ tendunt
Libertate praeside,
Et feroces vilipendunt
Mentis fastum invidae.
Civem seduli labores
Largo beant munere;
Sui regem ut honores
Nos sic decent operae.
 
O pax alma!
O amoris
Sancta jura
Hoc beate oppidum!
Dies nunquam inlucescat,
Quâ feroces Martis turmae
Hacce debacchentur valle,
Quâve coelum,
Blando vesperis rubore
Nitidum,
Tristi urbium ardore
Vae! rubescat horridum!
 
      Formam jam diverberate
      Suo functam munere,
      Operis conspectum date
      Absoluti prospere!
           Pulso tudite
           Tegmen rumpite! 
      Ut campanam protrahamus,
      Fas est formam elidamus.
 
Magister horâ formam statâ
Elidat manû providâ.
Vae! si, ceu torrens, furiata
Prorumpunt aera fervida.
Tum rauco tonitrûs fragore
Compage ruptâ proruunt,
Tum diri velut Orci ore
Voraces flammae diffluunt.
Quod temere vis coeca audet,
Hoc vix auctorem opus laudet;
Non saevis plebs tumultibus
Salutem parat civibus.
 
Vae! fomite si coeco plena
Urbs clam tumultûs agitat,
Si plebes, legum rumpens frena,
Se ad vindictam concitat.
Rebelli ausû aes pulsatum
Clangorem edit tetricum,
Nam, sanctis ritibus dicatum,
Nunc caedi canit classicum.
 
«Libertas! Aequa cunctis jura!»
Haec turba jactat concita,
Et caede cuncta vastatura
Cruore foedat conpita.
Tum matres ceu hyaenae tractant
Ut jocos dira scelera;
Invisos furibundae mactant,
Et corda vellunt lacera.
Tum Fas et sanctus Pudor tacent,
Nihil non furor temerat,
Scelestus regnat, probi jacent,
Libido vecors imperat.
Leones ausum est horrendum
Vel tigridas lacessere;
At monstrum non est tam horrendum,
Quam furens homo scelere.
Vae his, qui facem dant coelestem
Aeternum coecis temere!
Non almam lucem, diram pestem
Tantum potentem spargere.
 
      Aurea jam velut stella
      Auspicante Numine
      En campana prodit bella
      Fisso e tegumine!
           Tholo nitida,
           Tota splendida,
      Et in orbe passim lato
      Nitet opere coelato.
 
Ingreditor
Tironum quisquis, et in omen
Secundum det campanae nomen.
«Concordia» ergo dicitor,
Et civium concordes coetus
Ejus cieto sonus laetus!
 
Hunc finem faber arduo
Labore partae statuo:
Udae submota terrae glauco
Pendeto celsa aethere,
Tonitrui vicina rauco,
Multoque septa sidere.
Hinc praeco praedicet superna,
Ut ignes illi coelites,
Qui Deum laude sempiternâ
Extollunt, anni comites.
Aheneo divina ore
Et magna tantum praedicet,
Mortalibus pernicem horae
Labentis fugam indicet.
Severo nuncia sit fato,
Ut conlugere nescia,
Clangore vitae comitato
Fugacis fata varia.
Vox, rauco quae nunc aere stridit,
At mox mutescit dubia,
Doceto, queis mortalis fidit,
Quam vana sint et brevia.
 
      Funes ansae jam aptate,
      Et campanam foveâ
      Evolutam elevate
      Tecta in aetherea.
           Jam jam emicat,
           Urbi auspicat
      Fausta quaeque et opima,
      Pacem sonet voce primâ!
 
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Sacra Eleusinia
|AnteNomen=Sacra Eleusinia
|Post=Draco pugna devictus
|PostNomen=Draco pugna devictus
}}</text>
      <sha1>jx4k7gin05c0q75vgqqmfkv6r2prvv4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Draco pugna devictus</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84490</id>
    <revision>
      <id>274444</id>
      <timestamp>2026-07-28T19:24:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274444</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8420" sha1="aglrxpn1u6eobftykwf1xxsd3ylt7k2" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Draco pugnâ devictus
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Der Kampf mit dem Drachen'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Quid turba ruit concita
Per longa urbis conpita?
Rhodusne flammis devastatur?
Vulgus tumultû glomeratur,
Et virum equo arduum
Circumfremit ambiguum,
Dum pone — heus horrendum visû! —
Portentum magno trahunt nisû.
Ceu crocodilus avidam
En faucem chelydrus porrectat,
Et plebs nunc feram horridam,
Nunc mirans equitem adspectat.
 
Tum clamor late sonuit:
«En hydrum, qui absorbuit
Et gregem multum et pastorem,
En hydri strenuum victorem!
Quam multi contra belluam
Sunt pugnam ausi strenuam,
Qui forti periere ausû!
Hic redit victor dignus plausu». — 
Sic tectum petit hospitum
Divi Joannis agmen laetum,
Quo jam frequentem equitum
Dux ordinis concivit coetum.
 
Magistrum victor strenuus
Adit modeste cernuus,
Turbâ per atrium frequente
Laetis clamoribus fremente.
«Patravi, — victor occipit —
Quae viro virtus praecipit;
Qui late campos populavit,
Draconem mea dextra stravit.
Nunc prata greges iterum,
Carpantque peregrini viam;
Nunc pio iter liberum
Per calles diam ad Mariam». —
 
Dux torvum tuens retulit:
«Te tua virtus extulit.
Qui fortem decet bellatorem,
Prae te fers animi ardorem.
Sed quid lex illi dictitat,
Qui fidus Christo militat, 
Cui arma ornat crux decora?» —
Queis dictis cuncta pallent ora.
At juvenis intrepidus
Ingenuo rubens pudore:
«Qui jussis paret placidus,
Hoc dignum probat se honore». —
 
«Quam legem tu ferociter —
Sic dux objurgat graviter, —
Dum hydrum contumax percellis,
Tu quidem violas rebellis».
Cui juvenis: «Auditâ re
De me, quod aequum, statue!
Nam voto, ut parerem legi,
Me hac in re putabam regi.
Nec dirum eram temere
Portentum praeceps adgressurus;
Providi cuncta, prosperae
Ut sim victoriae securus.
 
Jam quinque cari comites,
Praestantes Christi milites,
Hanc pugnam ausi perivere,
Quâ nos hinc jubes abstinere.
Sed mihi mentem penitus
Urebat furor percitus;
Anhelus, et dum somniabam,
Saevo cum monstro dimicabam.
Et mane, sol dum prodiit,
Novasque strages revelavit,
Novus me dolor exciit,
Et hos in ausûs stimulavit.
 
Haec ergo mecum egeram:
Quid marem decet dexteram?
Quid emoliti sunt audaces,
Quos hymni celebrant vivaces?
Quos coecus error veterum
Choris adscripsit Superûm?
Nae, vaga facta hi sectantes,
Terrasque monstris liberantes,
Leones modo asperos,
Nunc Minotauros prostraverunt,
Ut sospitarent miseros,
Sibi nequaquam pepercerunt.
 
In solum Turcam igitur
Hic ensis rite stringitur?
Fictis cum diis bella geram?
Pol! fas est, cunctis opem feram,
Dextrâque forti miseros
Aerumnis sistam liberos.
Sed robur mens consulta regat,
Ausumque caute astus tegat.
Sic comitante nemine
Anguem lethiferum vestigo,
Et inspirante Numine
Inventa mente altâ figo.
 
Te rogo tum: Da veniam,
Ut dulcem visam patriam. —
Quod dum evenit inpetrare,
Vastum trajeci celer mare.
Ad oram vix ut adpuli,
Artificem mox inpuli,
Effigiem ut fabricaret,
Quae hydrum rite simularet.
Exiguis stat pedibus
Inmanis dorsi longitudo,
Quam squamis crepitantibus
Ahena obtegit testudo.
 
Hinc surgit cervix ardua,
Quâ, velut Orci janua,
Quasi cruorem avens atrum,
Patescit faucium barathrum;
Hinc vis effulget dentium
Atrociter minantium,
Linguaeque prominet acumen,
Dum vultû saevum fulget lumen;
In anguem dorsum tenuo,
Qui orbibus contortus diris
Cum equo possit arduo
Et equitem ambire spiris.
 
Effigiem sic prosperam
Livore tetro pinxeram,
Quae salamandrum, vermem lentum
Refertque hydrum virulentum.
Exacto demum opere
Molossos curo quaerere
Vi et velocitate fretos,
Urumque adoriri suetos.
Hos jubeo invadere:
Fallacem diri anguis formam,
Et morsibus lacessere,
In cunctis rectam servans normam.
 
Quâ venter mollet lubricus,
Hac feros canes mordicus
Serpentem doceo tentare,
Saevoque dente lacerare.
Armatus hinc insilio
Cornipedi Arabio.
Ingenitâ quem vi ferventem,
Irisque concitis furentem
In anguem fictum stimulo,
Quo acrior tum petat verum,
Certoque disco jaculo
Terrificum ferire ferum.
 
Equum pavore turbidum,
Canes anhelos horridum
Portenti visum sustinere
Solers non desino docere.
Ter novat luna cornua,
Dum operâ adsiduâ
Vel nutum sequi doctos rite
Mecum conmitto navi citae.
Jam sol inluxit tertio,
Quod portû navis est recepta;
Nec requietem capio,
Dum magna sint exacta coepta.
 
Me recens luctus inpulit,
Quem draco saevus intulit,
Pastorum membris laceratis
Et per paludes dissipatis.
Nec mora, dolor acrior
In ausûs urget ocyor.
Quod opus est, ministris marido,
Equum pugnare doctum scando,
Molossis me sequentibus
Per callem devium, scruposum,
Remotis procul testibus,
Vestigo hostem luctuosum.
 
Tu noveris aediculam
In monte, unde insulam
Circumspectare possis totam,
Audace fabro sacris votam.
Sacellum, utut modicum,
Thesaurum fert mirificum,
Cum Matre Jesum, quem adorant,
Donisque Reges tres honorant.
Hoc ter triginta gradibus
Ad fanum cultor eluctatur,
Ubi, ut lassis viribus,
Dei conspectû recreatur.
 
In rupe hac templiferâ
Spelunca hiat aspera,
Uligine palustri rorans,
Coelique radium ignorans.
Hic latro praedae inhians
Pervigilat insidians;
Tartareus ad montis pedem
Excubitor praecludit aedem.
Sin error forte miserum
In saevas cautes quem perlexit,
Hunc latro saevus lacerum
In specum depasturus vexit.
 
Pugnam priusquam ineo,
In petrâ fanum subeo,
Piaculo me lustraturus
Coelique prolem placaturus.
Ipsis in sacris aedibus
Armis cingor fulgentibus,
Belligeramque hastam prendo,
Hinc strenuus in pugnam tendo.
Me praestolari jubeo
Catervam famulos sequacem,
Deoque dum me voveo,
Equum insilio pugnacem.
 
Vix campum ut ingredior,
Latratû canum excior;
Anhelus metû equus fremit,
Inmotus haeret, stupens tremit;
Ceu nodus nam in gramine
Contortus glomeramine
Hic latro teter apricatur.
Statim molossis excitatur,
Quos animus mox deficit,
Dum draco tetrico hiatû
Lethale virus ejicit
Syrae cum vulpis ululatû.
 
Instauro canum rabiem,
Ut dentum promant aciem,
Dum ipse monstri lumbos ravi
Contorto jaculo tentavi,
Quod levis instar perticae
Squamae retundunt lubricae.
Dum ictum innovo festinum;
Horrens jubar basiliscinum,
Insurgit equus pavidus.
Ut virulentum sensit flatum,
Tum ruit sternax, turbidus;
De meque jamjam conclamatum.
 
Mox equo tum desilio,
Petoque hostem gladio;
At cassum ensis furit strictus,
Testudo cunctos frustrat ictûs.
Tum verbere vipereo
Conreptus humi jaceo.
Jam vastas draco fauces pandit,
Me saevo jamjam dente mandit;
Dum ventrem feris morsibus
Repente canes lacerare,
Victusque cruciatibus
Horrendum hydrus ejulare.
 
Dum uncis adhuc dentibus
Divellitur, me tortibus
Explicui, ensemque strictum
In imum abdo ferae rictum,
Cui acto capulotenus
Cruor succedit protenus.
Ruens tum monstrum sauciatum
Me sternit unâ terrae datum.
Sic longa post deliquia
Me famuli reviviscentem 
Circumstant, turba anxia,
Hydrumque tabo diffluentem».
 
Quem quisquis aegre tenuit,
Jam clamor laetum sonuit,
Re dictâ turba fremit ovans,
Echoque plausum, voces novans,
Ingeminat, ut intonet,
Fornicibusque resonet.
Laurum portenti domitori
Sodalium deposcunt chori;
Plebs triumphantem turbida
Deduci vult per vias urbis.
At Princeps fronte rigida
Silentia demandat turbis;
 
Tum fatur: «Lues effera
Tuâ perivit dexterâ;
Hinc heros vulgo celebraris,
At hostis ordini damnaris.
Pejorem, quam eliserat,
Hic ausus luem generat.
Nam hydrus supra omnes dirus,
Qui tetrum menti addit virus,
Est contumax protervia,
Quae sancta legum vincla solvit,
Et dirimens imperia
Mox in ruinas cuncta volvit.
 
Et Turcae bellat dextera;
Nos decet mens morigera.
Nam, sedem deserens aeternam,
Quâ Deus sese gessit vernam,
His sanctis in vestigiis
Adlectis patres sociis
Injunxerant opus acerbum:
Domare spiritum superbum.
Te laudis fucus adlicit;
Hinc nostros posthac fuge vultûs.
Qui Christi jugum abjicit,
Ne crucis eat signo cultus». —
 
Tum plebs conmota fremere,
Domus tumultû tremere,
Instare prece fratres hero.
At dicto juvenis severo
Nec mussans pie paruit,
Equestre sagum posuit,
Abitque. Dux euntem spectat,
Tum illi brachia porrectat,
Dicens: «Amplexûs accipe!
Nunc palmam, fili, meruisti;
Hanc ergo crucem recipe,
Qui victor temet domuisti?»
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>aglrxpn1u6eobftykwf1xxsd3ylt7k2</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274490</id>
      <parentid>274444</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:35:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274490</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8775" sha1="75y07qslzpdrdwhek3ieak92kcxp3cv" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Draco pugnâ devictus
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Der Kampf mit dem Drachen'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Carmen de Campana
|AnteNomen=Carmen de Campana
|Post=Juvenis mari se inmergens
|PostNomen=Juvenis mari se inmergens
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Quid turba ruit concita
Per longa urbis conpita?
Rhodusne flammis devastatur?
Vulgus tumultû glomeratur,
Et virum equo arduum
Circumfremit ambiguum,
Dum pone — heus horrendum visû! —
Portentum magno trahunt nisû.
Ceu crocodilus avidam
En faucem chelydrus porrectat,
Et plebs nunc feram horridam,
Nunc mirans equitem adspectat.
 
Tum clamor late sonuit:
«En hydrum, qui absorbuit
Et gregem multum et pastorem,
En hydri strenuum victorem!
Quam multi contra belluam
Sunt pugnam ausi strenuam,
Qui forti periere ausû!
Hic redit victor dignus plausu». — 
Sic tectum petit hospitum
Divi Joannis agmen laetum,
Quo jam frequentem equitum
Dux ordinis concivit coetum.
 
Magistrum victor strenuus
Adit modeste cernuus,
Turbâ per atrium frequente
Laetis clamoribus fremente.
«Patravi, — victor occipit —
Quae viro virtus praecipit;
Qui late campos populavit,
Draconem mea dextra stravit.
Nunc prata greges iterum,
Carpantque peregrini viam;
Nunc pio iter liberum
Per calles diam ad Mariam». —
 
Dux torvum tuens retulit:
«Te tua virtus extulit.
Qui fortem decet bellatorem,
Prae te fers animi ardorem.
Sed quid lex illi dictitat,
Qui fidus Christo militat, 
Cui arma ornat crux decora?» —
Queis dictis cuncta pallent ora.
At juvenis intrepidus
Ingenuo rubens pudore:
«Qui jussis paret placidus,
Hoc dignum probat se honore». —
 
«Quam legem tu ferociter —
Sic dux objurgat graviter, —
Dum hydrum contumax percellis,
Tu quidem violas rebellis».
Cui juvenis: «Auditâ re
De me, quod aequum, statue!
Nam voto, ut parerem legi,
Me hac in re putabam regi.
Nec dirum eram temere
Portentum praeceps adgressurus;
Providi cuncta, prosperae
Ut sim victoriae securus.
 
Jam quinque cari comites,
Praestantes Christi milites,
Hanc pugnam ausi perivere,
Quâ nos hinc jubes abstinere.
Sed mihi mentem penitus
Urebat furor percitus;
Anhelus, et dum somniabam,
Saevo cum monstro dimicabam.
Et mane, sol dum prodiit,
Novasque strages revelavit,
Novus me dolor exciit,
Et hos in ausûs stimulavit.
 
Haec ergo mecum egeram:
Quid marem decet dexteram?
Quid emoliti sunt audaces,
Quos hymni celebrant vivaces?
Quos coecus error veterum
Choris adscripsit Superûm?
Nae, vaga facta hi sectantes,
Terrasque monstris liberantes,
Leones modo asperos,
Nunc Minotauros prostraverunt,
Ut sospitarent miseros,
Sibi nequaquam pepercerunt.
 
In solum Turcam igitur
Hic ensis rite stringitur?
Fictis cum diis bella geram?
Pol! fas est, cunctis opem feram,
Dextrâque forti miseros
Aerumnis sistam liberos.
Sed robur mens consulta regat,
Ausumque caute astus tegat.
Sic comitante nemine
Anguem lethiferum vestigo,
Et inspirante Numine
Inventa mente altâ figo.
 
Te rogo tum: Da veniam,
Ut dulcem visam patriam. —
Quod dum evenit inpetrare,
Vastum trajeci celer mare.
Ad oram vix ut adpuli,
Artificem mox inpuli,
Effigiem ut fabricaret,
Quae hydrum rite simularet.
Exiguis stat pedibus
Inmanis dorsi longitudo,
Quam squamis crepitantibus
Ahena obtegit testudo.
 
Hinc surgit cervix ardua,
Quâ, velut Orci janua,
Quasi cruorem avens atrum,
Patescit faucium barathrum;
Hinc vis effulget dentium
Atrociter minantium,
Linguaeque prominet acumen,
Dum vultû saevum fulget lumen;
In anguem dorsum tenuo,
Qui orbibus contortus diris
Cum equo possit arduo
Et equitem ambire spiris.
 
Effigiem sic prosperam
Livore tetro pinxeram,
Quae salamandrum, vermem lentum
Refertque hydrum virulentum.
Exacto demum opere
Molossos curo quaerere
Vi et velocitate fretos,
Urumque adoriri suetos.
Hos jubeo invadere:
Fallacem diri anguis formam,
Et morsibus lacessere,
In cunctis rectam servans normam.
 
Quâ venter mollet lubricus,
Hac feros canes mordicus
Serpentem doceo tentare,
Saevoque dente lacerare.
Armatus hinc insilio
Cornipedi Arabio.
Ingenitâ quem vi ferventem,
Irisque concitis furentem
In anguem fictum stimulo,
Quo acrior tum petat verum,
Certoque disco jaculo
Terrificum ferire ferum.
 
Equum pavore turbidum,
Canes anhelos horridum
Portenti visum sustinere
Solers non desino docere.
Ter novat luna cornua,
Dum operâ adsiduâ
Vel nutum sequi doctos rite
Mecum conmitto navi citae.
Jam sol inluxit tertio,
Quod portû navis est recepta;
Nec requietem capio,
Dum magna sint exacta coepta.
 
Me recens luctus inpulit,
Quem draco saevus intulit,
Pastorum membris laceratis
Et per paludes dissipatis.
Nec mora, dolor acrior
In ausûs urget ocyor.
Quod opus est, ministris marido,
Equum pugnare doctum scando,
Molossis me sequentibus
Per callem devium, scruposum,
Remotis procul testibus,
Vestigo hostem luctuosum.
 
Tu noveris aediculam
In monte, unde insulam
Circumspectare possis totam,
Audace fabro sacris votam.
Sacellum, utut modicum,
Thesaurum fert mirificum,
Cum Matre Jesum, quem adorant,
Donisque Reges tres honorant.
Hoc ter triginta gradibus
Ad fanum cultor eluctatur,
Ubi, ut lassis viribus,
Dei conspectû recreatur.
 
In rupe hac templiferâ
Spelunca hiat aspera,
Uligine palustri rorans,
Coelique radium ignorans.
Hic latro praedae inhians
Pervigilat insidians;
Tartareus ad montis pedem
Excubitor praecludit aedem.
Sin error forte miserum
In saevas cautes quem perlexit,
Hunc latro saevus lacerum
In specum depasturus vexit.
 
Pugnam priusquam ineo,
In petrâ fanum subeo,
Piaculo me lustraturus
Coelique prolem placaturus.
Ipsis in sacris aedibus
Armis cingor fulgentibus,
Belligeramque hastam prendo,
Hinc strenuus in pugnam tendo.
Me praestolari jubeo
Catervam famulos sequacem,
Deoque dum me voveo,
Equum insilio pugnacem.
 
Vix campum ut ingredior,
Latratû canum excior;
Anhelus metû equus fremit,
Inmotus haeret, stupens tremit;
Ceu nodus nam in gramine
Contortus glomeramine
Hic latro teter apricatur.
Statim molossis excitatur,
Quos animus mox deficit,
Dum draco tetrico hiatû
Lethale virus ejicit
Syrae cum vulpis ululatû.
 
Instauro canum rabiem,
Ut dentum promant aciem,
Dum ipse monstri lumbos ravi
Contorto jaculo tentavi,
Quod levis instar perticae
Squamae retundunt lubricae.
Dum ictum innovo festinum;
Horrens jubar basiliscinum,
Insurgit equus pavidus.
Ut virulentum sensit flatum,
Tum ruit sternax, turbidus;
De meque jamjam conclamatum.
 
Mox equo tum desilio,
Petoque hostem gladio;
At cassum ensis furit strictus,
Testudo cunctos frustrat ictûs.
Tum verbere vipereo
Conreptus humi jaceo.
Jam vastas draco fauces pandit,
Me saevo jamjam dente mandit;
Dum ventrem feris morsibus
Repente canes lacerare,
Victusque cruciatibus
Horrendum hydrus ejulare.
 
Dum uncis adhuc dentibus
Divellitur, me tortibus
Explicui, ensemque strictum
In imum abdo ferae rictum,
Cui acto capulotenus
Cruor succedit protenus.
Ruens tum monstrum sauciatum
Me sternit unâ terrae datum.
Sic longa post deliquia
Me famuli reviviscentem 
Circumstant, turba anxia,
Hydrumque tabo diffluentem».
 
Quem quisquis aegre tenuit,
Jam clamor laetum sonuit,
Re dictâ turba fremit ovans,
Echoque plausum, voces novans,
Ingeminat, ut intonet,
Fornicibusque resonet.
Laurum portenti domitori
Sodalium deposcunt chori;
Plebs triumphantem turbida
Deduci vult per vias urbis.
At Princeps fronte rigida
Silentia demandat turbis;
 
Tum fatur: «Lues effera
Tuâ perivit dexterâ;
Hinc heros vulgo celebraris,
At hostis ordini damnaris.
Pejorem, quam eliserat,
Hic ausus luem generat.
Nam hydrus supra omnes dirus,
Qui tetrum menti addit virus,
Est contumax protervia,
Quae sancta legum vincla solvit,
Et dirimens imperia
Mox in ruinas cuncta volvit.
 
Et Turcae bellat dextera;
Nos decet mens morigera.
Nam, sedem deserens aeternam,
Quâ Deus sese gessit vernam,
His sanctis in vestigiis
Adlectis patres sociis
Injunxerant opus acerbum:
Domare spiritum superbum.
Te laudis fucus adlicit;
Hinc nostros posthac fuge vultûs.
Qui Christi jugum abjicit,
Ne crucis eat signo cultus». —
 
Tum plebs conmota fremere,
Domus tumultû tremere,
Instare prece fratres hero.
At dicto juvenis severo
Nec mussans pie paruit,
Equestre sagum posuit,
Abitque. Dux euntem spectat,
Tum illi brachia porrectat,
Dicens: «Amplexûs accipe!
Nunc palmam, fili, meruisti;
Hanc ergo crucem recipe,
Qui victor temet domuisti?»
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Carmen de Campana
|AnteNomen=Carmen de Campana
|Post=Juvenis mari se inmergens
|PostNomen=Juvenis mari se inmergens
}}</text>
      <sha1>75y07qslzpdrdwhek3ieak92kcxp3cv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Juvenis mari se inmergens</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84491</id>
    <revision>
      <id>274445</id>
      <timestamp>2026-07-28T19:25:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274445</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5423" sha1="76wt4llwmmx7fj0nfggnap8ne1461es" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Juvenis mari se inmergens
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Der Taucher'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
«Quis eques, aut tiro quis armiger
Turbineum vorticem,
Age! vestrum quis subit impiger?
En injicio aureum calicem.
Quem, quisquis saevo extulerit freto,
Sui protenus praemium ausûs habeto!» —
 
Haec rex, altoque de scopulo,
E fluctibus arduo,
Injecto Charybdi poculo
Ferox jam sciscitat denuo:
«Quis fidens animi, rursum quaero,
Freto audet se conmittere fero?»
 
Qui stipant regem, satellites
Taciturni haec audiunt,
Adspectant rabidos gurgites,
Sed calicem nulli concupiunt.
Tum rex jam denuo sciscitari:
«Heus! Nemone huic se inmiserit mari?»
 
Hi servant usque silentium;
Puer at adest nobilis
E comitum turbâ paventium,
Projectâque stat chlamyde gracilis,
Omnesque juvenem frugi tam bonae.
Et viri mirantur et matronae.
 
Qui sistens rupis in margine
Ut desuper prospicit,
Quot absorbuit fluctûs voragine,
Charybdis en totidem ejicit,
Et rauca ut procul tonitrua sonant,
Sic horridum spumei gurgites tonant.
 
Velut undae dum flammis belligerant,
Sic aestûs ebulliunt,
Aspergine sidera verberant,
Dum aquarum globi se feriunt,
Et gurges perfurit irrequietus,
Gemino quasi turgeat pelago foetus.
 
Ferus cessat jam aestus furere,
E spumâque albidâ
En atram voraginem hiscere,
Velut Orci ad ostia horrida;
Et torta turbine rapido unda
Sorbetur Charybdis fauce profunda.
 
Furor autequam redeat aestibus,
Se devovens Numini
Jam — cunctis horrore frementibus —
Jam juvenis insilit turbini,
Quo absorbto avidus coit abyssus,
Quo audax juvenis latet inmissus.
 
In rupe tum alta silentia,
Nisi gurges quod infremit.
«Sint Numina tibi propitia!»
Ita quisquis tacitus ingemit.
Tum raucum vortice murmurat unda,
Dum turba in scopulo stat tremebunda.
 
In hunc si projeceris vorticem,
Subituroque regium
Habendum promiseris apicem;
Haud temere hoc petam praemium.
Raucisono hîc quae lateant mari,
Nefas cuiquam viventium est effari.
 
Nae puppis saepe fluctivaga, 
Correpta hoc turbine,
Non nisi quassata et naufraga
Emersit avarâ voragine. —
Jam ut turbine venti bacchantur soluti,
Fremit propior vorticis vis revoluti.
 
Velut undae dum flammis belligerant,
Sic aestûs ebulliunt,
Aspergine sidera verberant,
Dum aquarum globi se feriunt,
Et procul ut rauca tonitrua sonant.
Sic barathro reflui gurgites tonant.
 
Et ecce! voragine picea 
Quid illic albicat? 
En lacerti! en cervix nivea
Obluctans fluctibus emicat!
En juvenis regis e turba ministra,
En laetus calicem versat sinistra!
 
Is anhelos ducens spiritus
Ovat auras revisere.
Hinc gaudio quilibet excitus:
«Incolumi — ajunt, — emergere,
Eripere se circumfluae morti, 
Eluctari in superos contigit forti».
 
Dant reduci plausûs invicem 
Qui ereptum voragini 
Regi offert cernuus calicem.
Rex filiae adnuit virgini, 
Quae calicem vino repletum propinat,
Dum juvenis regi referre festinat:
 
«Have rex! Have, cui fas limpidosa
Hic spiritûs ducere!
At gurgites fugite horridos,
Nec invitis Superis temere
Rimari ullus mortalium ausit,
Quae nocte arcanâ mens provida clausit.
 
Me Charybdis absorbuit praecipitem;
Mox inpetû arduo
In adversum incido gurgitem,
Raptatus vortice ambiguo, 
Inposque furori resistere diro
Ceu turbo volutor ancipite gyro.
 
Deus hic, quem tanto periculo 
Mente invoco sollicita, 
Adrepto in gurgite scopulo
Dat effugere fata me subita.
Calix hîc pendebat corallio spisso,
Secus vasto deglutiendus abysso.
 
Inmersâ quippe voragine
Is eminet scopulus,
Tacitâque hie in solitudine 
Adtonitus conspicat oculus,
Salamandris et hydris ut undique spissus
Caligans subter dehiscit abyssus.
 
Deformia corpora conglomerant
Ibi cete ardua
Tenebrosos hîc gurgites verberant
Et rajae et plurima bellua
Mihi dente retecto minari zygaena,
Marinis in belluis tetra Hyaena.
 
Ibi pendens mecum recogito,
Quam procul auxiliis
Heus! barathro haeream abdito,
Obseptus aequoreis bestiis,
Ubi nusquam consortium ulla loquela
Demulceat aurem, dolorum medela!
 
Haec mecum; centenos explicans
Lacertos prodigium
Adserpit, me spiris jam inplicans;
Quo territus mitto corallium;
Sed res me vindicat illa saluti, 
Nam fluctûs eripiunt me revoluti. —
 
Rex tanta miratus miratus prodigia:
«Refers — ait – poculum,
Bene merita ausuum praemia;
Gemmatumque addidero annulum,
Explorato si gurgite rursum profundo
Referas, quae lateant maris in fundo».
 
His virgo permota teneris
Ait blandula precibus:
«Pater, sat jam atrocius luseris!
Is inausa sustinuit omnibus:
Si cupidinem nequis domare sinistrum,
Aemulentur equites ergo ministrum!» —
 
Rex adreptum illico calicem
Demittit in gurgitem:
«Refer hunc mihi, repetens vorticem,
Salutaboque clarum te equitem;
Quae piâ miserta te prece tuetur,
Tibi thalamo regia virgo jungetur».
 
Tum juvenis ergo ignescere
Ardore strenuo:
Dum virginem videt rubescere,
Pallereque poplite succiduo, 
Ruit praeceps, vel pretium emeriturus, 
Vel mortem in gurgite obpetiturus.
 
Absorbtos Charybdis ejicit
Horrisona mox latices;
Pie amans ocellus exspicit
Refluos cum strepitû vortices;
Aquas sorbet Charybdis, et usque retortat,
Ah! juvenem nulla reportat.
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>76wt4llwmmx7fj0nfggnap8ne1461es</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274491</id>
      <parentid>274445</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:36:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274491</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5729" sha1="j6sqx6871pshjlg8gkt1iwm96aqosml" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Juvenis mari se inmergens
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Der Taucher'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}
{{Liber
|Ante=Draco pugna devictus
|AnteNomen=Draco pugna devictus
|Post=Chirotheca
|PostNomen=Chirotheca
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


«Quis eques, aut tiro quis armiger
Turbineum vorticem,
Age! vestrum quis subit impiger?
En injicio aureum calicem.
Quem, quisquis saevo extulerit freto,
Sui protenus praemium ausûs habeto!» —
 
Haec rex, altoque de scopulo,
E fluctibus arduo,
Injecto Charybdi poculo
Ferox jam sciscitat denuo:
«Quis fidens animi, rursum quaero,
Freto audet se conmittere fero?»
 
Qui stipant regem, satellites
Taciturni haec audiunt,
Adspectant rabidos gurgites,
Sed calicem nulli concupiunt.
Tum rex jam denuo sciscitari:
«Heus! Nemone huic se inmiserit mari?»
 
Hi servant usque silentium;
Puer at adest nobilis
E comitum turbâ paventium,
Projectâque stat chlamyde gracilis,
Omnesque juvenem frugi tam bonae.
Et viri mirantur et matronae.
 
Qui sistens rupis in margine
Ut desuper prospicit,
Quot absorbuit fluctûs voragine,
Charybdis en totidem ejicit,
Et rauca ut procul tonitrua sonant,
Sic horridum spumei gurgites tonant.
 
Velut undae dum flammis belligerant,
Sic aestûs ebulliunt,
Aspergine sidera verberant,
Dum aquarum globi se feriunt,
Et gurges perfurit irrequietus,
Gemino quasi turgeat pelago foetus.
 
Ferus cessat jam aestus furere,
E spumâque albidâ
En atram voraginem hiscere,
Velut Orci ad ostia horrida;
Et torta turbine rapido unda
Sorbetur Charybdis fauce profunda.
 
Furor autequam redeat aestibus,
Se devovens Numini
Jam — cunctis horrore frementibus —
Jam juvenis insilit turbini,
Quo absorbto avidus coit abyssus,
Quo audax juvenis latet inmissus.
 
In rupe tum alta silentia,
Nisi gurges quod infremit.
«Sint Numina tibi propitia!»
Ita quisquis tacitus ingemit.
Tum raucum vortice murmurat unda,
Dum turba in scopulo stat tremebunda.
 
In hunc si projeceris vorticem,
Subituroque regium
Habendum promiseris apicem;
Haud temere hoc petam praemium.
Raucisono hîc quae lateant mari,
Nefas cuiquam viventium est effari.
 
Nae puppis saepe fluctivaga, 
Correpta hoc turbine,
Non nisi quassata et naufraga
Emersit avarâ voragine. —
Jam ut turbine venti bacchantur soluti,
Fremit propior vorticis vis revoluti.
 
Velut undae dum flammis belligerant,
Sic aestûs ebulliunt,
Aspergine sidera verberant,
Dum aquarum globi se feriunt,
Et procul ut rauca tonitrua sonant.
Sic barathro reflui gurgites tonant.
 
Et ecce! voragine picea 
Quid illic albicat? 
En lacerti! en cervix nivea
Obluctans fluctibus emicat!
En juvenis regis e turba ministra,
En laetus calicem versat sinistra!
 
Is anhelos ducens spiritus
Ovat auras revisere.
Hinc gaudio quilibet excitus:
«Incolumi — ajunt, — emergere,
Eripere se circumfluae morti, 
Eluctari in superos contigit forti».
 
Dant reduci plausûs invicem 
Qui ereptum voragini 
Regi offert cernuus calicem.
Rex filiae adnuit virgini, 
Quae calicem vino repletum propinat,
Dum juvenis regi referre festinat:
 
«Have rex! Have, cui fas limpidosa
Hic spiritûs ducere!
At gurgites fugite horridos,
Nec invitis Superis temere
Rimari ullus mortalium ausit,
Quae nocte arcanâ mens provida clausit.
 
Me Charybdis absorbuit praecipitem;
Mox inpetû arduo
In adversum incido gurgitem,
Raptatus vortice ambiguo, 
Inposque furori resistere diro
Ceu turbo volutor ancipite gyro.
 
Deus hic, quem tanto periculo 
Mente invoco sollicita, 
Adrepto in gurgite scopulo
Dat effugere fata me subita.
Calix hîc pendebat corallio spisso,
Secus vasto deglutiendus abysso.
 
Inmersâ quippe voragine
Is eminet scopulus,
Tacitâque hie in solitudine 
Adtonitus conspicat oculus,
Salamandris et hydris ut undique spissus
Caligans subter dehiscit abyssus.
 
Deformia corpora conglomerant
Ibi cete ardua
Tenebrosos hîc gurgites verberant
Et rajae et plurima bellua
Mihi dente retecto minari zygaena,
Marinis in belluis tetra Hyaena.
 
Ibi pendens mecum recogito,
Quam procul auxiliis
Heus! barathro haeream abdito,
Obseptus aequoreis bestiis,
Ubi nusquam consortium ulla loquela
Demulceat aurem, dolorum medela!
 
Haec mecum; centenos explicans
Lacertos prodigium
Adserpit, me spiris jam inplicans;
Quo territus mitto corallium;
Sed res me vindicat illa saluti, 
Nam fluctûs eripiunt me revoluti. —
 
Rex tanta miratus miratus prodigia:
«Refers — ait – poculum,
Bene merita ausuum praemia;
Gemmatumque addidero annulum,
Explorato si gurgite rursum profundo
Referas, quae lateant maris in fundo».
 
His virgo permota teneris
Ait blandula precibus:
«Pater, sat jam atrocius luseris!
Is inausa sustinuit omnibus:
Si cupidinem nequis domare sinistrum,
Aemulentur equites ergo ministrum!» —
 
Rex adreptum illico calicem
Demittit in gurgitem:
«Refer hunc mihi, repetens vorticem,
Salutaboque clarum te equitem;
Quae piâ miserta te prece tuetur,
Tibi thalamo regia virgo jungetur».
 
Tum juvenis ergo ignescere
Ardore strenuo:
Dum virginem videt rubescere,
Pallereque poplite succiduo, 
Ruit praeceps, vel pretium emeriturus, 
Vel mortem in gurgite obpetiturus.
 
Absorbtos Charybdis ejicit
Horrisona mox latices;
Pie amans ocellus exspicit
Refluos cum strepitû vortices;
Aquas sorbet Charybdis, et usque retortat,
Ah! juvenem nulla reportat.
 
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Draco pugna devictus
|AnteNomen=Draco pugna devictus
|Post=Chirotheca
|PostNomen=Chirotheca
}}</text>
      <sha1>j6sqx6871pshjlg8gkt1iwm96aqosml</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Hymnus ad Laetitiam</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84492</id>
    <revision>
      <id>274446</id>
      <timestamp>2026-07-28T19:28:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274446</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2939" sha1="8qbjuqo5yi0srr59czox4fmhc8td756" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Hymnus ad Laetitiam
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''An die Freude'')
|Annus = 1785
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Coelo genita stellante
      Diva o Laetitia!
Tua pectore ovante
      Agimus mysteria.
Nodos dura rursum plicas
      Ruptos Consuetudine,
Iros Inachis amicas
      Leni potens numine.
 
''Chorus.''
Quotquot terram habitamus,
      Juncti stemus basio!
      Fratres! in aetherio
Polo Patre freti stamus.
 
Fidum qui amicum fovet
      Brachiis fidelibus,
Fida cui se uxor vovet,
      Laetis adsit coetibus,
Qui vel unicum amore
      Vinctum pectus habeat!
Huic qui inpar, is dolore
      Genas tingens abeat.
 
''Chorus. ''
Quaerant mutuum amorem,
      Vincla omnes tenera!
      Amor supra sidera
Summum fert nos ad Rectorem.
 
Suo quemlibet Natura
      Mater beat ubere;
Pius quisque, gensque dura
      Nectar quaerit ducere;
Nos amica fides, vina,
      Nosque beat suavium;
Mens coelicolam divina,
      Vermem breve gaudium.
 
''Chorus''
An praesentem divinatis
      Turba Patrem cernua?
      Astra tenet ardua
Rex aeternae majestatis.
 
En Naturae sola motat
      Machinam Laetitia,
Illa mundi stellas rotat
      Per inmensa spatia.
Terrâ verni decus floris,
      Coelo soles elicit,
Variisque novum horis
      Orbi decus adjicit.
 
''Chorus. ''
Soles uti radiantes
      Suis volant orbitis:
      Vestris ite semitis,
Ceu triumphos exspectantes!
 
Veritatem inquirenti
      Prosperato studio,
Mala fortiter ferenti
      Insperato praemio,
Sanctâ Numinis effato
      Fretis confidentiâ,
Cunctis victo mortis fato
      Adnuit Laetitia.
 
''Chorus. ''
Mala aequi tolerate,
      Mala vitae brevia!
      Magna coelis gaudia
Tum a Deo exspectate!
 
Dona digne conpensare
      Nunquam possis Superis;
Illos ergo aemulare,
      Beans mentem miseris.
Noxas inmemor demerge,
      Nullam posce victimam,
Poenitentiae absterge
      Reo clemens lacrymam!
 
''Chorus''
Culpae nota sit deleta!
      Sonti detur venia!
      Patris ut clementia
Spes tum possit esse freta.,?
 
Curas animi edaces
      Uvae succus abigit,
Thracas mitigat pugnaces,
      Mentes fractas erigit
Ergo hilares potate 
      Dulces vini latices!
Hosque Numini libate
      Summo laeti calices!
 
''Chorus''
Coeli quem colunt stellantes
      Coelitesque cantibus,
      Deum his calicibus
Adoremus exsultantes!
 
Mala ferte pervicaces,
      Debellate scelera!
Sancta colite veraces
      Hosti quoque foedera!
Masculâ virtute stemus
      Regis ante solium,
Meritoque vindicemus
      Suum cuivis praemium!
 
''Chorus. ''
Dextras ergo sociate!
      Hunc per vini laticem
      Et per Deum Vindicem
Haec fideles adjurate!
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>8qbjuqo5yi0srr59czox4fmhc8td756</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274447</id>
      <parentid>274446</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T19:29:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274447</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2937" sha1="cirjqx7xjk50j3nooqmk8yrx50h9ubp" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Hymnus ad Laetitiam
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''An die Freude'')
|Annus = 1785
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Coelo genita stellante
      Diva o Laetitia!
Tua pectore ovante
      Agimus mysteria.
Nodos dura rursum plicas
      Ruptos Consuetudine,
Iros Inachis amicas
      Leni potens numine.
 
''Chorus.''
Quotquot terram habitamus,
      Juncti stemus basio!
      Fratres! in aetherio
Polo Patre freti stamus.
 
Fidum qui amicum fovet
      Brachiis fidelibus,
Fida cui se uxor vovet,
      Laetis adsit coetibus,
Qui vel unicum amore
      Vinctum pectus habeat!
Huic qui inpar, is dolore
      Genas tingens abeat.
 
''Chorus. ''
Quaerant mutuum amorem,
      Vincla omnes tenera!
      Amor supra sidera
Summum fert nos ad Rectorem.
 
Suo quemlibet Natura
      Mater beat ubere;
Pius quisque, gensque dura
      Nectar quaerit ducere;
Nos amica fides, vina,
      Nosque beat suavium;
Mens coelicolam divina,
      Vermem breve gaudium.
 
''Chorus''
An praesentem divinatis
      Turba Patrem cernua?
      Astra tenet ardua
Rex aeternae majestatis.
 
En Naturae sola motat
      Machinam Laetitia,
Illa mundi stellas rotat
      Per inmensa spatia.
Terrâ verni decus floris,
      Coelo soles elicit,
Variisque novum horis
      Orbi decus adjicit.
 
''Chorus. ''
Soles uti radiantes
      Suis volant orbitis:
      Vestris ite semitis,
Ceu triumphos exspectantes!
 
Veritatem inquirenti
      Prosperato studio,
Mala fortiter ferenti
      Insperato praemio,
Sanctâ Numinis effato
      Fretis confidentiâ,
Cunctis victo mortis fato
      Adnuit Laetitia.
 
''Chorus. ''
Mala aequi tolerate,
      Mala vitae brevia!
      Magna coelis gaudia
Tum a Deo exspectate!
 
Dona digne conpensare
      Nunquam possis Superis;
Illos ergo aemulare,
      Beans mentem miseris.
Noxas inmemor demerge,
      Nullam posce victimam,
Poenitentiae absterge
      Reo clemens lacrymam!
 
''Chorus''
Culpae nota sit deleta!
      Sonti detur venia!
      Patris ut clementia
Spes tum possit esse freta.
 
Curas animi edaces
      Uvae succus abigit,
Thracas mitigat pugnaces,
      Mentes fractas erigit
Ergo hilares potate 
      Dulces vini latices!
Hosque Numini libate
      Summo laeti calices!
 
''Chorus''
Coeli quem colunt stellantes
      Coelitesque cantibus,
      Deum his calicibus
Adoremus exsultantes!
 
Mala ferte pervicaces,
      Debellate scelera!
Sancta colite veraces
      Hosti quoque foedera!
Masculâ virtute stemus
      Regis ante solium,
Meritoque vindicemus
      Suum cuivis praemium!
 
''Chorus. ''
Dextras ergo sociate!
      Hunc per vini laticem
      Et per Deum Vindicem
Haec fideles adjurate!
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>cirjqx7xjk50j3nooqmk8yrx50h9ubp</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274494</id>
      <parentid>274447</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:39:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274494</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3296" sha1="2683cf9t0kwg0qe9qwj5dg0csjq73d8" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Hymnus ad Laetitiam
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''An die Freude'')
|Annus = 1785
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Camoenarum potentia
|AnteNomen=Camoenarum potentia
|Post=Peregrinantis querimonia
|PostNomen=Peregrinantis querimonia
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Coelo genita stellante
      Diva o Laetitia!
Tua pectore ovante
      Agimus mysteria.
Nodos dura rursum plicas
      Ruptos Consuetudine,
Iros Inachis amicas
      Leni potens numine.
 
''Chorus.''
Quotquot terram habitamus,
      Juncti stemus basio!
      Fratres! in aetherio
Polo Patre freti stamus.
 
Fidum qui amicum fovet
      Brachiis fidelibus,
Fida cui se uxor vovet,
      Laetis adsit coetibus,
Qui vel unicum amore
      Vinctum pectus habeat!
Huic qui inpar, is dolore
      Genas tingens abeat.
 
''Chorus. ''
Quaerant mutuum amorem,
      Vincla omnes tenera!
      Amor supra sidera
Summum fert nos ad Rectorem.
 
Suo quemlibet Natura
      Mater beat ubere;
Pius quisque, gensque dura
      Nectar quaerit ducere;
Nos amica fides, vina,
      Nosque beat suavium;
Mens coelicolam divina,
      Vermem breve gaudium.
 
''Chorus''
An praesentem divinatis
      Turba Patrem cernua?
      Astra tenet ardua
Rex aeternae majestatis.
 
En Naturae sola motat
      Machinam Laetitia,
Illa mundi stellas rotat
      Per inmensa spatia.
Terrâ verni decus floris,
      Coelo soles elicit,
Variisque novum horis
      Orbi decus adjicit.
 
''Chorus. ''
Soles uti radiantes
      Suis volant orbitis:
      Vestris ite semitis,
Ceu triumphos exspectantes!
 
Veritatem inquirenti
      Prosperato studio,
Mala fortiter ferenti
      Insperato praemio,
Sanctâ Numinis effato
      Fretis confidentiâ,
Cunctis victo mortis fato
      Adnuit Laetitia.
 
''Chorus. ''
Mala aequi tolerate,
      Mala vitae brevia!
      Magna coelis gaudia
Tum a Deo exspectate!
 
Dona digne conpensare
      Nunquam possis Superis;
Illos ergo aemulare,
      Beans mentem miseris.
Noxas inmemor demerge,
      Nullam posce victimam,
Poenitentiae absterge
      Reo clemens lacrymam!
 
''Chorus''
Culpae nota sit deleta!
      Sonti detur venia!
      Patris ut clementia
Spes tum possit esse freta.
 
Curas animi edaces
      Uvae succus abigit,
Thracas mitigat pugnaces,
      Mentes fractas erigit
Ergo hilares potate 
      Dulces vini latices!
Hosque Numini libate
      Summo laeti calices!
 
''Chorus''
Coeli quem colunt stellantes
      Coelitesque cantibus,
      Deum his calicibus
Adoremus exsultantes!
 
Mala ferte pervicaces,
      Debellate scelera!
Sancta colite veraces
      Hosti quoque foedera!
Masculâ virtute stemus
      Regis ante solium,
Meritoque vindicemus
      Suum cuivis praemium!
 
''Chorus. ''
Dextras ergo sociate!
      Hunc per vini laticem
      Et per Deum Vindicem
Haec fideles adjurate!
 
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Camoenarum potentia
|AnteNomen=Camoenarum potentia
|Post=Peregrinantis querimonia
|PostNomen=Peregrinantis querimonia
}}</text>
      <sha1>2683cf9t0kwg0qe9qwj5dg0csjq73d8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Scriptor:Friedrich Hölderlin</title>
    <ns>102</ns>
    <id>84493</id>
    <revision>
      <id>274459</id>
      <timestamp>2026-07-28T21:54:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <comment>Paginam instituit, scribens '== Friedrich Hölderlin (1770–1843) ==   Poeta Germanicus.'</comment>
      <origin>274459</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="60" sha1="aam4406tmmrxlfiycl8pz9illake1f7" xml:space="preserve">== Friedrich Hölderlin (1770–1843) ==  
Poeta Germanicus.</text>
      <sha1>aam4406tmmrxlfiycl8pz9illake1f7</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274460</id>
      <parentid>274459</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T22:11:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <comment>/* Friedrich Hölderlin (1770–1843) */</comment>
      <origin>274460</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="183" sha1="ncohndcq1gbqrvjjegp4wai23oc97nm" xml:space="preserve">== Friedrich Hölderlin (1770–1843) == 
[[File:FK Hiemer - Friedrich Hölderlin (Pastell 1792).jpg|thumb|center|Friedrich Hölderlin (1792), Franz Carl Hiemer]]

 
Poeta Germanicus.</text>
      <sha1>ncohndcq1gbqrvjjegp4wai23oc97nm</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274461</id>
      <parentid>274460</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T22:16:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <comment>/* Friedrich Hölderlin (1770–1843) */</comment>
      <origin>274461</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="210" sha1="eoalm268mgfwpjqccgrs7pgwtyh6q8w" xml:space="preserve">== Friedrich Hölderlin (1770–1843) == 
[[File:FK Hiemer - Friedrich Hölderlin (Pastell 1792).jpg|thumb|center|Friedrich Hölderlin (1792), Franz Carl Hiemer]]

 
Poeta Germanicus.

= Opera =
* [[Ad Parcas]]</text>
      <sha1>eoalm268mgfwpjqccgrs7pgwtyh6q8w</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274463</id>
      <parentid>274461</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T22:30:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <comment>/* Opera */</comment>
      <origin>274463</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="523" sha1="mc3ov69o945vta14m0hcnx7vrh0q251" xml:space="preserve">== Friedrich Hölderlin (1770–1843) == 
[[File:FK Hiemer - Friedrich Hölderlin (Pastell 1792).jpg|thumb|center|Friedrich Hölderlin (1792), Franz Carl Hiemer]]

 
Poeta Germanicus.

= Opera =
* [[Ad Parcas]]

[[Categoria:Opera omnia]]
[[Categoria:Carmina]]
[[Categoria:Interpretationes e lingua Germanica]]
[[Categoria:Opera quae Coronus Tenebrosius Latine vertit]]
[[Categoria:Saeculi primi vicesimi interpretationes]]
[[Categoria:Opera sine editione]]
[[Categoria:Opera cum fonte]]
[[Categoria:Opera sine re wikidata]]</text>
      <sha1>mc3ov69o945vta14m0hcnx7vrh0q251</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274464</id>
      <parentid>274463</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T22:32:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <comment>/* Opera */</comment>
      <origin>274464</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="210" sha1="eoalm268mgfwpjqccgrs7pgwtyh6q8w" xml:space="preserve">== Friedrich Hölderlin (1770–1843) == 
[[File:FK Hiemer - Friedrich Hölderlin (Pastell 1792).jpg|thumb|center|Friedrich Hölderlin (1792), Franz Carl Hiemer]]

 
Poeta Germanicus.

= Opera =
* [[Ad Parcas]]</text>
      <sha1>eoalm268mgfwpjqccgrs7pgwtyh6q8w</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Ad Parcas</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84494</id>
    <revision>
      <id>274462</id>
      <timestamp>2026-07-28T22:20:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <comment>Paginam instituit, scribens ''''AD PARCAS'''  &lt;poem&gt; Unum aestatem largimini, Potentes, mihi, Et unum autumnum ad maturum carmen, Ut cor, dulci lusu satiatum, Libentius tandem possit emori.  Anima, cui in vita jus divinum Non contigit, nec in Orco quiescit; At si semel sacrum, quod pectus Meum premit, carmen succedat,  Bene venias, tacita regna umbrarum! Contentus ero, etiamsi fidicen Me non deducat inferos; semel Vixi ut dii, nec amplius opus est. &lt;/poem&gt;'</comment>
      <origin>274462</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="431" sha1="da8wf61tkbu86101gs85q82dgpc6l52" xml:space="preserve">'''AD PARCAS'''

&lt;poem&gt;
Unum aestatem largimini, Potentes, mihi,
Et unum autumnum ad maturum carmen,
Ut cor, dulci lusu satiatum,
Libentius tandem possit emori.

Anima, cui in vita jus divinum
Non contigit, nec in Orco quiescit;
At si semel sacrum, quod pectus
Meum premit, carmen succedat,

Bene venias, tacita regna umbrarum!
Contentus ero, etiamsi fidicen
Me non deducat inferos; semel
Vixi ut dii, nec amplius opus est.
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>da8wf61tkbu86101gs85q82dgpc6l52</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274465</id>
      <parentid>274462</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T22:32:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <origin>274465</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="745" sha1="0zwb73y5fkbvw4kt45gwzeirl4kogzy" xml:space="preserve">'''AD PARCAS'''

&lt;poem&gt;
Unum aestatem largimini, Potentes, mihi,
Et unum autumnum ad maturum carmen,
Ut cor, dulci lusu satiatum,
Libentius tandem possit emori.

Anima, cui in vita jus divinum
Non contigit, nec in Orco quiescit;
At si semel sacrum, quod pectus
Meum premit, carmen succedat,

Bene venias, tacita regna umbrarum!
Contentus ero, etiamsi fidicen
Me non deducat inferos; semel
Vixi ut dii, nec amplius opus est.
&lt;/poem&gt;


[[Categoria:Opera omnia]]
[[Categoria:Carmina]]
[[Categoria:Interpretationes e lingua Germanica]]
[[Categoria:Opera quae Coronus Tenebrosius Latine vertit]]
[[Categoria:Saeculi primi vicesimi interpretationes]]
[[Categoria:Opera sine editione]]
[[Categoria:Opera cum fonte]]
[[Categoria:Opera sine re wikidata]]</text>
      <sha1>0zwb73y5fkbvw4kt45gwzeirl4kogzy</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274466</id>
      <parentid>274465</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T22:39:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <origin>274466</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="740" sha1="osz65ypvf4e4v9ad7ut38pqtke5hu43" xml:space="preserve">'''AD PARCAS'''

&lt;poem&gt;
Unum aestatem date, Potentes, mihi,
Et unum autumnum ad maturum carmen,
Ut cor, dulci lusu satiatum,
Libentius tandem possit emori.

Anima, cui in vita jus divinum
Non contigit, nec in Orco quiescit;
At si semel sacrum, quod pectus
Meum premit, carmen succedat,

Bene venias, tacita regna umbrarum!
Contentus ero, etiamsi fidicen
Me non deducat inferos; semel
Vixi ut dii, nec amplius opus est.
&lt;/poem&gt;


[[Categoria:Opera omnia]]
[[Categoria:Carmina]]
[[Categoria:Interpretationes e lingua Germanica]]
[[Categoria:Opera quae Coronus Tenebrosius Latine vertit]]
[[Categoria:Saeculi primi vicesimi interpretationes]]
[[Categoria:Opera sine editione]]
[[Categoria:Opera cum fonte]]
[[Categoria:Opera sine re wikidata]]</text>
      <sha1>osz65ypvf4e4v9ad7ut38pqtke5hu43</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274467</id>
      <parentid>274466</parentid>
      <timestamp>2026-07-28T22:51:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Coronus Tenebrosius</username>
        <id>31709</id>
      </contributor>
      <origin>274467</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="780" sha1="qzjfjpctlkouk5thru28yci72cw6by6" xml:space="preserve">vide:[[Scriptor:Friedrich Hölderlin]]

'''AD PARCAS'''

&lt;poem&gt;
Unum aestatem date, Potentes, mihi,
Et unum autumnum ad maturum carmen,
Ut cor, dulci lusu satiatum,
Libentius tandem possit emori.

Anima, cui in vita jus divinum
Non contigit, nec in Orco quiescit;
At si semel sacrum, quod pectus
Meum premit, carmen succedat,

Bene venias, tacita regna umbrarum!
Contentus ero, etiamsi fidicen
Me non deducat inferos; semel
Vixi ut dii, nec amplius opus est.
&lt;/poem&gt;


[[Categoria:Opera omnia]]
[[Categoria:Carmina]]
[[Categoria:Interpretationes e lingua Germanica]]
[[Categoria:Opera quae Coronus Tenebrosius Latine vertit]]
[[Categoria:Saeculi primi vicesimi interpretationes]]
[[Categoria:Opera sine editione]]
[[Categoria:Opera cum fonte]]
[[Categoria:Opera sine re wikidata]]</text>
      <sha1>qzjfjpctlkouk5thru28yci72cw6by6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Comes de Habsburg</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84495</id>
    <revision>
      <id>274468</id>
      <timestamp>2026-07-28T22:54:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274468</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4176" sha1="e7625o16x4ixpzvqm8fapd6jpz14dpo" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Comes de Habsburg
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Der Graf von Habsburg'')
|Annus = 1803
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Aquisgrani prisco palatio,
      Caesarea nitidus veste,
Rudolphus, potitus solio,
      En coenae adsidet festae.
Palatinus Comes hîc fercula,
Rex Bohemus ministrat pocula,
      Septem inclyti Electores,
Ceu stellae solem luciferum,
Ibi Caesarem stipant sceptriferum.
      Ut fidi adparitores.
 
Peridromus, circum editus,
      Est turbâ frequente repletus,
Ad claros buccinae sonitûs
      Dat plausûs populus laetus.
Post bella longa tabiflua,
Post tempora Caesare vidua
      Rex adest jura daturus.
Nec inermis atroci ferociae,
Neu inprobae probus audaciae
      Inpuni est praeda futurus.
 
Capessens aureum poculum
      Ait Caesar hilari vultû:
«Delectat magnificum epulum
      Regali genium cultû.
Sed vatem requiro, qui mulceat
Dulcedine pectus, qui doceat
      Et sanctum vereri et justum.
A pueris queis hilarescere
Fas Equiti, illa requirere
      Non puto debere Augustum.
 
In Principum coetum splendidum
      En sacrum progredi vatem!
Caput ejus, canitie candidum,
      Grandaevam testatur aetatem.
Blandisonâ vates testudine
Vel amores placidus carmine,
      Vel grandia entheus sonat.
Age! Quos, dic, modulos adparem,
Queis percolat fidicen Caesarem?
      Quae digna hoc festo adponat?» —
 
«Quid concinat, vatem non jubeo;
      Subridens Caesar tum fatur —
Nam spiritû percitus entheo!
      Suum debitus Numen sectatur.
Ut venti valido turbine
Incerto feruntur agmine,
      Arcano ut fons scatet ore:
Ita carmine altior spiritus,
Penetralibus pectoris abditus,
      Expergitur alto sopore». —
 
Senex modulos elicit fidibus,
      Et sociat verbis obortis:
«Vir pavidas damas in Alpibus.
      Venatum exiverat fortis.
Fert pone minister venabula,
Equusque sonante ungulâ,
      In vallem detulit herum.
Procul hinciaes insonit tinnulum.
Fert sanctum sacerdos piaculum,
      Dei corpus Filii verum.
 
Procer sacra mysteria cernuus.
      Adorat fronte nudatâ,
Colit animus Sacrum ingenuus,
      Humana quod expiat fata.
At rivulus, valle qui defluit,
Torrentibus aquis intumuit
      Festinum cohibens gradum.
Tum sacerdos sacra deponere,
Et soleas pedibus solvere,
      Ut pedes trajiciat vadum.
 
«Quid agis?» — vir nobilis sciscitat,
      Dum adspicit haec mirabundus.
Coelestem — is refert, — efflagitat,
      Here! cibum vir moribundus.
Superjectam at rivo dum adeo.
Trabem, subito gurgite video.
      In aquas volvi profundas.
Gravi adeo mortis discrimine
Is ne careat sancto levamine, 
      Pedes has trajiciam undas». —
 
«Procer illum equo se credere
      Jubet, tradens nitida frena,
Aegrotum ut valeat propere
      Divinâ reficere coenâ.
Hinc famuli vectus mannulo
Feras insectatur venabulo,
      Dum is aegro piacula defert.
Et ut proxima dies inluxerat;
Equum hero reducere properat,
      Et grates plurimas refert.
 
Tum Procer: «Avertat Dominus,
      Ut in proelia sive venatum
Iens equum conscendam protinus,
      Dei Corpus ferre dignatum!
Quo, si uti recusas proprio,
Divino utare officio,
      Cui animo pio vovemus.
Nam et hunc, quem ducimus, spiritum,
 Et laudum si quid emeritum,
      Coelesti Patrono debemus». —
 
Cui sacerdos: «Faxit Ter Optimus,
      Tu cultor ut ejus fidelis
Et terris honorum ditissimus,
      Beatusque vigeas coelis!
Tibi, claro in omni Helvetiâ
Et opibus, multâ et gloriâ,
      Sex natae egregiae florent?
Quae sex regalibus titulis
Seris valituram seculis,
      Domum inclytam laude decorent».
 
His percitus Caesar respicit
      In spatia vitae prioris,
Memor, vatis ut vultûs adspicit,
      Tenet sacri eloquia oris.
Sacerdotem en coram conspicat,
Vultumque, quo lacryma emicat,
      Augustâ purpura texit.
Cuncti augurant Procerem inclytum,
Pie Dei mysteria veritum,
      Quem Numen in tanta evexit.
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>e7625o16x4ixpzvqm8fapd6jpz14dpo</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274495</id>
      <parentid>274468</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:40:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274495</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4532" sha1="3z8p2z2i1c8vddiludkzxjdkqybufpp" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Comes de Habsburg
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Der Graf von Habsburg'')
|Annus = 1803
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Peregrinantis querimonia
|AnteNomen=Peregrinantis querimonia
|Post=Venator in Alpibus
|PostNomen=Venator in Alpibus
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Aquisgrani prisco palatio,
      Caesarea nitidus veste,
Rudolphus, potitus solio,
      En coenae adsidet festae.
Palatinus Comes hîc fercula,
Rex Bohemus ministrat pocula,
      Septem inclyti Electores,
Ceu stellae solem luciferum,
Ibi Caesarem stipant sceptriferum.
      Ut fidi adparitores.
 
Peridromus, circum editus,
      Est turbâ frequente repletus,
Ad claros buccinae sonitûs
      Dat plausûs populus laetus.
Post bella longa tabiflua,
Post tempora Caesare vidua
      Rex adest jura daturus.
Nec inermis atroci ferociae,
Neu inprobae probus audaciae
      Inpuni est praeda futurus.
 
Capessens aureum poculum
      Ait Caesar hilari vultû:
«Delectat magnificum epulum
      Regali genium cultû.
Sed vatem requiro, qui mulceat
Dulcedine pectus, qui doceat
      Et sanctum vereri et justum.
A pueris queis hilarescere
Fas Equiti, illa requirere
      Non puto debere Augustum.
 
In Principum coetum splendidum
      En sacrum progredi vatem!
Caput ejus, canitie candidum,
      Grandaevam testatur aetatem.
Blandisonâ vates testudine
Vel amores placidus carmine,
      Vel grandia entheus sonat.
Age! Quos, dic, modulos adparem,
Queis percolat fidicen Caesarem?
      Quae digna hoc festo adponat?» —
 
«Quid concinat, vatem non jubeo;
      Subridens Caesar tum fatur —
Nam spiritû percitus entheo!
      Suum debitus Numen sectatur.
Ut venti valido turbine
Incerto feruntur agmine,
      Arcano ut fons scatet ore:
Ita carmine altior spiritus,
Penetralibus pectoris abditus,
      Expergitur alto sopore». —
 
Senex modulos elicit fidibus,
      Et sociat verbis obortis:
«Vir pavidas damas in Alpibus.
      Venatum exiverat fortis.
Fert pone minister venabula,
Equusque sonante ungulâ,
      In vallem detulit herum.
Procul hinciaes insonit tinnulum.
Fert sanctum sacerdos piaculum,
      Dei corpus Filii verum.
 
Procer sacra mysteria cernuus.
      Adorat fronte nudatâ,
Colit animus Sacrum ingenuus,
      Humana quod expiat fata.
At rivulus, valle qui defluit,
Torrentibus aquis intumuit
      Festinum cohibens gradum.
Tum sacerdos sacra deponere,
Et soleas pedibus solvere,
      Ut pedes trajiciat vadum.
 
«Quid agis?» — vir nobilis sciscitat,
      Dum adspicit haec mirabundus.
Coelestem — is refert, — efflagitat,
      Here! cibum vir moribundus.
Superjectam at rivo dum adeo.
Trabem, subito gurgite video.
      In aquas volvi profundas.
Gravi adeo mortis discrimine
Is ne careat sancto levamine, 
      Pedes has trajiciam undas». —
 
«Procer illum equo se credere
      Jubet, tradens nitida frena,
Aegrotum ut valeat propere
      Divinâ reficere coenâ.
Hinc famuli vectus mannulo
Feras insectatur venabulo,
      Dum is aegro piacula defert.
Et ut proxima dies inluxerat;
Equum hero reducere properat,
      Et grates plurimas refert.
 
Tum Procer: «Avertat Dominus,
      Ut in proelia sive venatum
Iens equum conscendam protinus,
      Dei Corpus ferre dignatum!
Quo, si uti recusas proprio,
Divino utare officio,
      Cui animo pio vovemus.
Nam et hunc, quem ducimus, spiritum,
 Et laudum si quid emeritum,
      Coelesti Patrono debemus». —
 
Cui sacerdos: «Faxit Ter Optimus,
      Tu cultor ut ejus fidelis
Et terris honorum ditissimus,
      Beatusque vigeas coelis!
Tibi, claro in omni Helvetiâ
Et opibus, multâ et gloriâ,
      Sex natae egregiae florent?
Quae sex regalibus titulis
Seris valituram seculis,
      Domum inclytam laude decorent».
 
His percitus Caesar respicit
      In spatia vitae prioris,
Memor, vatis ut vultûs adspicit,
      Tenet sacri eloquia oris.
Sacerdotem en coram conspicat,
Vultumque, quo lacryma emicat,
      Augustâ purpura texit.
Cuncti augurant Procerem inclytum,
Pie Dei mysteria veritum,
      Quem Numen in tanta evexit.
 
&lt;/poem&gt;


{{Liber
|Ante=Peregrinantis querimonia
|AnteNomen=Peregrinantis querimonia
|Post=Venator in Alpibus
|PostNomen=Venator in Alpibus
}}</text>
      <sha1>3z8p2z2i1c8vddiludkzxjdkqybufpp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Liber:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT 578-660.pdf/styles.css</title>
    <ns>106</ns>
    <id>84496</id>
    <revision>
      <id>274469</id>
      <timestamp>2026-07-29T01:16:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Vladis13</username>
        <id>10700</id>
      </contributor>
      <comment>Paginam instituit, scribens '.ns-104 p { 	text-indent: 1.6em; }'</comment>
      <origin>274469</origin>
      <model>sanitized-css</model>
      <format>text/css</format>
      <text bytes="34" sha1="ex6a8ox2absxfchbk5mpwsg8h47eydv" xml:space="preserve">.ns-104 p {
	text-indent: 1.6em;
}</text>
      <sha1>ex6a8ox2absxfchbk5mpwsg8h47eydv</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274470</id>
      <parentid>274469</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T01:17:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Vladis13</username>
        <id>10700</id>
      </contributor>
      <origin>274470</origin>
      <model>sanitized-css</model>
      <format>text/css</format>
      <text bytes="26" sha1="6pbuf5aj6yp893c1nsbsuh2ne9h76sy" xml:space="preserve">p {
	text-indent: 1.6em;
}</text>
      <sha1>6pbuf5aj6yp893c1nsbsuh2ne9h76sy</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274472</id>
      <parentid>274470</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T02:13:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Vladis13</username>
        <id>10700</id>
      </contributor>
      <comment>Paginam vacuavit</comment>
      <origin>274472</origin>
      <model>sanitized-css</model>
      <format>text/css</format>
      <text bytes="0" sha1="phoiac9h4m842xq45sp7s6u21eteeq1" />
      <sha1>phoiac9h4m842xq45sp7s6u21eteeq1</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274473</id>
      <parentid>274472</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T02:13:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Vladis13</username>
        <id>10700</id>
      </contributor>
      <origin>274473</origin>
      <model>sanitized-css</model>
      <format>text/css</format>
      <text bytes="28" sha1="9txoqaqvqqo84ldx388awvsn1gncd5q" xml:space="preserve">td {
	vertical-align: top;
}</text>
      <sha1>9txoqaqvqqo84ldx388awvsn1gncd5q</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274475</id>
      <parentid>274473</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T02:21:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Vladis13</username>
        <id>10700</id>
      </contributor>
      <origin>274475</origin>
      <model>sanitized-css</model>
      <format>text/css</format>
      <text bytes="113" sha1="mc8cx9o3i4wz35q3z7wjmoywpd7tpxg" xml:space="preserve">.table-text td {
	vertical-align: top;	
}
.table-text td:nth-child(1) {    
    width:47%;
	padding-right: 1em;
}</text>
      <sha1>mc8cx9o3i4wz35q3z7wjmoywpd7tpxg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Chirotheca</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84497</id>
    <revision>
      <id>274479</id>
      <timestamp>2026-07-29T10:39:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>nova</comment>
      <origin>274479</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2077" sha1="kjbsmn6npptt3uzattnvp7xoukf0wcr" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Chirotheca &lt;br&gt;''&lt;small&gt;Narratio&lt;/small&gt;''
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Der Handschuh'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Dum ferae conmittant duella,
Rex aureal considet sellâ
Pro vivario.
Quem regni stipant primores,
Cinguntque coronae ut flores
Herae alto in podio.
 
Ad regis illico nutum
Gradû lento in obtutum
Leo, carcer ut panditur,
Egreditur,
Circumtuens,
Silens, 
Malâ hiante, 
Juba ferum comante;
Tum membra solutus
Procumbit mutus.
 
Ad novos Principis nutûs
En illico patuit
Cavea altera,
Quâ prosiluit
Os dirum adrectans
Tigris effera. 
Leonem ut videt ravidum, 
Inraucat horridum,
Latera verberans,
Iras asperans, 
Linguamque porrectans,
Leonem murmure 
Rauco e gutture
Lentum ambit,
Procumbitque, ora dum lambit,
Leonem ad mutum.
 
Ad regis tertium nutum
Patens cavea subito gemina
Pardos, duo ejicit fulmina.
Hi mox certaminis avidi 
Insiliunt tigridi,
Quae corripit ambos unguium ictû.
At rugiens leo ut exstitit,
Fera quaevis furere destitit,
Juxtaque rabidae,
Jam caedium avidae
Discumbunt belluae horrido rictû.
 
Tum podii forte de margine
Chirotheca bellulae dominae,
Quâ leo et tigris jacuerat, 
Deciderat. 
 
Hinc procum dictis procacibus
Perstringens domina poscere:
«Si tantis fervis amoribus,
Ut indies pergis adserere:
Chirothecam eja recipera!»
 
In obsequia promptus propera
Eques dominae jussa facessit,
Et strenuos figens passûs
E belluis minime lassus 
Chirothecam audacter capessit.
 
At illos juvenis ausûs ingentes
Et mas et femina stupent horrentes.
Sua lentus is refert gestamina,
Dum plausibus circus personat totus.
Blandulo vultu at domina
Exspectat amantem; lumina
Teneros non dissimulant motûs.
Chirothecam cui eques projiciens:
«Hera, has mea grates non adpetit mens».
Quae fatus discedit inmotus.
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>kjbsmn6npptt3uzattnvp7xoukf0wcr</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274492</id>
      <parentid>274479</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:37:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274492</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2436" sha1="gin3nw7hi9gi9w0s7p62e9rpdxjxunu" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Chirotheca &lt;br&gt;''&lt;small&gt;Narratio&lt;/small&gt;''
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Der Handschuh'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Juvenis mari se inmergens
|AnteNomen=Juvenis mari se inmergens
|Post=Polycratis annulus
|PostNomen=Polycratis annulus
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Dum ferae conmittant duella,
Rex aureal considet sellâ
Pro vivario.
Quem regni stipant primores,
Cinguntque coronae ut flores
Herae alto in podio.
 
Ad regis illico nutum
Gradû lento in obtutum
Leo, carcer ut panditur,
Egreditur,
Circumtuens,
Silens, 
Malâ hiante, 
Juba ferum comante;
Tum membra solutus
Procumbit mutus.
 
Ad novos Principis nutûs
En illico patuit
Cavea altera,
Quâ prosiluit
Os dirum adrectans
Tigris effera. 
Leonem ut videt ravidum, 
Inraucat horridum,
Latera verberans,
Iras asperans, 
Linguamque porrectans,
Leonem murmure 
Rauco e gutture
Lentum ambit,
Procumbitque, ora dum lambit,
Leonem ad mutum.
 
Ad regis tertium nutum
Patens cavea subito gemina
Pardos, duo ejicit fulmina.
Hi mox certaminis avidi 
Insiliunt tigridi,
Quae corripit ambos unguium ictû.
At rugiens leo ut exstitit,
Fera quaevis furere destitit,
Juxtaque rabidae,
Jam caedium avidae
Discumbunt belluae horrido rictû.
 
Tum podii forte de margine
Chirotheca bellulae dominae,
Quâ leo et tigris jacuerat, 
Deciderat. 
 
Hinc procum dictis procacibus
Perstringens domina poscere:
«Si tantis fervis amoribus,
Ut indies pergis adserere:
Chirothecam eja recipera!»
 
In obsequia promptus propera
Eques dominae jussa facessit,
Et strenuos figens passûs
E belluis minime lassus 
Chirothecam audacter capessit.
 
At illos juvenis ausûs ingentes
Et mas et femina stupent horrentes.
Sua lentus is refert gestamina,
Dum plausibus circus personat totus.
Blandulo vultu at domina
Exspectat amantem; lumina
Teneros non dissimulant motûs.
Chirothecam cui eques projiciens:
«Hera, has mea grates non adpetit mens».
Quae fatus discedit inmotus.
 
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Juvenis mari se inmergens
|AnteNomen=Juvenis mari se inmergens
|Post=Polycratis annulus
|PostNomen=Polycratis annulus
}}</text>
      <sha1>gin3nw7hi9gi9w0s7p62e9rpdxjxunu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Polycratis annulus</title>
    <ns>0</ns>
    <id>84498</id>
    <revision>
      <id>274480</id>
      <timestamp>2026-07-29T10:58:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <comment>Paginam instituit, scribens '{{titulus |Scriptor= Fridericus Schillerus |OperaeTitulus=Polycratis annulus &lt;br&gt;''&lt;small&gt;Carmen strophico-epicum&lt;/small&gt;'' |OperaeWikiPagina=  |Genera=Carmina  |SubTitulus=(''Der Ring des Polykrates'') |Annus = 1798 |Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda |AnnusInterpretationis = 1845 |LinguaNativa=Theodisca |Editio= 1845 |Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks] }}  &lt;poem&gt;...'</comment>
      <origin>274480</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3122" sha1="74ub14dsii6ei5lgotl2zyjsw6zb6wu" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Polycratis annulus &lt;br&gt;''&lt;small&gt;Carmen strophico-epicum&lt;/small&gt;''
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Der Ring des Polykrates'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

&lt;poem&gt;
Celsâ de arce prospectabat,
Samo potenter qui regnabat, 
Fortunae fidens prosperae:
«Haec nostrae cuncta parent legi; —
Aegyptiorum inquit regi
Beatum me fatebere!» 
 
«Tu Divom gratiam sensisti.
Quos tibi conpares vidisti,
Vis tua perdomuerat.
At instat victos vir ulturus:
Nec mihi audias securus,
Dum vivus ille superat».
 
Quae hospes vixdum est effatus,
Mileto missus en legatus,
Tyranno laeta nunciat:
«Rex magne, thure Dis litato,
Laetasque victimas parato, 
Laurusque comas vinciat.
 
Occisus jacet rebellator,
Quae Polydorus imperator
Referri curat propere».
Nigrâ de pelvi vir repente
Utroque rege pallescente
Caput cruentum promere.
 
Reflexo pede pavens hospes:
«Ne Forti nimis, fide, sospes
Quum sis, te cautus moneo.
Quam sit instabilis, memento,
Fortuna; saevo classis vento
Ne disturbetur, timeo».
 
Et haec dum adhuc verba fatur, 
De portû clamor iteratur
Laetificus ovantium!;
Malorum spissa sylva, classis
Carinis praedae mole lassis
Ad litus redit patrium.
 
Quae regius dum hospes videt:
«Fors tibi hodie adridet;
Sed cave sis instabilem!
Feroces inminent Cretenses,
Quorum districti pugnam enses
Minantur formidabilem».
 
Quas antequam profatur voces:
«lo triumphe!» jam feroces
In orâ turbae clamitant:
«Est laeta nobis pax reversa,
Hostili classe ponto mersâ,
Jam hostes nulli territant».
 
Haec hospiti terrorem movent:
«Dî nimis te secundi fovent,
Quo magis tibi timeo. 
Felicitate frui merâ
Mortalem vetat Fors severa;
Divom livorem horreo.
 
Et mihi coepta prosperarunt,
Regales nisûs fortunarunt
Dii benigno numine.
Mox nati mortem deploravi,
Caroque invidam placavi
Haeredis Fortem sanguine.
 
Ne graviore adfligare,
A Diis damnum deprecare,
Quo res secundas temperent.
Haud placida occumbat morte,
Cui laetâ semper uso sortes
Dì vota quaeque prosperent.
 
Et haec si renuant poscenti;
Amico pare tu monenti,
Tuâ te dextrâ saucia.
Quidcumque gazae servant rarum,
Quod tibi est praeprimis carum,
In haec demerge maria».
 
Rex Sami, metu jam correptus
«Hunc annulum, quas sum adeptus,
Praepono cunctis opibus.
Hunc Eumenidibus dicabo,
Quo forte asperas placabo».
Mox mergit illum fluсtibus.
 
Ad herum mane rubescente
Piscator vultû renidente, 
Accedit pede propero:
«Hunc piscem, nunquam ante visum,
Nunc plane retibus inlisum,
Rex, dono tibi adfero».
 
Quo coquus mox exenterato
Adcurrit passû celerato,
Dum stupens fulget oculus:
«Prae cunctis en te, rex, beatum!
En annulum tibi gestatum, 
En piscis fert ventriculus».
 
Adtonitus portento hospes:
«Nefas est, tecum degam sospes;
Dî te vovent exitio. 
Te fugio ne divom ira
Me tibi morte jungat dira». 
Jam effugit navigio.
 
&lt;/poem&gt;</text>
      <sha1>74ub14dsii6ei5lgotl2zyjsw6zb6wu</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>274493</id>
      <parentid>274480</parentid>
      <timestamp>2026-07-29T11:38:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Demetrius Talpa</username>
        <id>13304</id>
      </contributor>
      <origin>274493</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3429" sha1="a1w5kgygql1czo5khawc36avnpfi5j6" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Fridericus Schillerus
|OperaeTitulus=Polycratis annulus &lt;br&gt;''&lt;small&gt;Carmen strophico-epicum&lt;/small&gt;''
|OperaeWikiPagina= 
|Genera=Carmina 
|SubTitulus=(''Der Ring des Polykrates'')
|Annus = 1798
|Interpres=Venceslaus Aloisius Svoboda
|AnnusInterpretationis = 1845
|LinguaNativa=Theodisca
|Editio= 1845
|Fons=[https://books.google.ru/books/about/Selecta_Frederici_Schiller_carmina_rhyth.html?id=ChRMAQAAMAAJ&amp;redir_esc=y GoogleBooks]
}}

{{Liber
|Ante=Chirotheca
|AnteNomen=Chirotheca
|Post=Grues Ibyci ultrices
|PostNomen=Grues Ibyci ultrices
}}
&lt;poem&gt;
''(e [[Selecta Frederici Schiller carmina|Selectis Frederici Schiller carminibus]])''


Celsâ de arce prospectabat,
Samo potenter qui regnabat, 
Fortunae fidens prosperae:
«Haec nostrae cuncta parent legi; —
Aegyptiorum inquit regi
Beatum me fatebere!» 
 
«Tu Divom gratiam sensisti.
Quos tibi conpares vidisti,
Vis tua perdomuerat.
At instat victos vir ulturus:
Nec mihi audias securus,
Dum vivus ille superat».
 
Quae hospes vixdum est effatus,
Mileto missus en legatus,
Tyranno laeta nunciat:
«Rex magne, thure Dis litato,
Laetasque victimas parato, 
Laurusque comas vinciat.
 
Occisus jacet rebellator,
Quae Polydorus imperator
Referri curat propere».
Nigrâ de pelvi vir repente
Utroque rege pallescente
Caput cruentum promere.
 
Reflexo pede pavens hospes:
«Ne Forti nimis, fide, sospes
Quum sis, te cautus moneo.
Quam sit instabilis, memento,
Fortuna; saevo classis vento
Ne disturbetur, timeo».
 
Et haec dum adhuc verba fatur, 
De portû clamor iteratur
Laetificus ovantium!;
Malorum spissa sylva, classis
Carinis praedae mole lassis
Ad litus redit patrium.
 
Quae regius dum hospes videt:
«Fors tibi hodie adridet;
Sed cave sis instabilem!
Feroces inminent Cretenses,
Quorum districti pugnam enses
Minantur formidabilem».
 
Quas antequam profatur voces:
«lo triumphe!» jam feroces
In orâ turbae clamitant:
«Est laeta nobis pax reversa,
Hostili classe ponto mersâ,
Jam hostes nulli territant».
 
Haec hospiti terrorem movent:
«Dî nimis te secundi fovent,
Quo magis tibi timeo. 
Felicitate frui merâ
Mortalem vetat Fors severa;
Divom livorem horreo.
 
Et mihi coepta prosperarunt,
Regales nisûs fortunarunt
Dii benigno numine.
Mox nati mortem deploravi,
Caroque invidam placavi
Haeredis Fortem sanguine.
 
Ne graviore adfligare,
A Diis damnum deprecare,
Quo res secundas temperent.
Haud placida occumbat morte,
Cui laetâ semper uso sortes
Dì vota quaeque prosperent.
 
Et haec si renuant poscenti;
Amico pare tu monenti,
Tuâ te dextrâ saucia.
Quidcumque gazae servant rarum,
Quod tibi est praeprimis carum,
In haec demerge maria».
 
Rex Sami, metu jam correptus
«Hunc annulum, quas sum adeptus,
Praepono cunctis opibus.
Hunc Eumenidibus dicabo,
Quo forte asperas placabo».
Mox mergit illum fluсtibus.
 
Ad herum mane rubescente
Piscator vultû renidente, 
Accedit pede propero:
«Hunc piscem, nunquam ante visum,
Nunc plane retibus inlisum,
Rex, dono tibi adfero».
 
Quo coquus mox exenterato
Adcurrit passû celerato,
Dum stupens fulget oculus:
«Prae cunctis en te, rex, beatum!
En annulum tibi gestatum, 
En piscis fert ventriculus».
 
Adtonitus portento hospes:
«Nefas est, tecum degam sospes;
Dî te vovent exitio. 
Te fugio ne divom ira
Me tibi morte jungat dira». 
Jam effugit navigio.
 
&lt;/poem&gt;

{{Liber
|Ante=Chirotheca
|AnteNomen=Chirotheca
|Post=Grues Ibyci ultrices
|PostNomen=Grues Ibyci ultrices
}}</text>
      <sha1>a1w5kgygql1czo5khawc36avnpfi5j6</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>