Epistulae (Marcus Tullius Cicero)/Epistulae ad Atticum/Liber I

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="la">
  <siteinfo>
    <sitename>Wikisource</sitename>
    <dbname>lawikisource</dbname>
    <base>https://la.wikisource.org/wiki/Pagina_prima</base>
    <generator>MediaWiki 1.47.0-wmf.15</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">Media</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">Specialis</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">Disputatio</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">Usor</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">Disputatio Usoris</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">Vicifons</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">Disputatio Vicifontis</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">Fasciculus</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">Disputatio Fasciculi</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">MediaWiki</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">Disputatio MediaWiki</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">Formula</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">Disputatio Formulae</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">Auxilium</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">Disputatio Auxilii</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">Categoria</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">Disputatio Categoriae</namespace>
      <namespace key="102" case="first-letter">Scriptor</namespace>
      <namespace key="103" case="first-letter">Disputatio Scriptoris</namespace>
      <namespace key="104" case="first-letter">Pagina</namespace>
      <namespace key="105" case="first-letter">Disputatio Paginae</namespace>
      <namespace key="106" case="first-letter">Liber</namespace>
      <namespace key="107" case="first-letter">Disputatio Libri</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">Modulus</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">Disputatio Moduli</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>Epistulae (Marcus Tullius Cicero)/Epistulae ad Atticum/Liber I</title>
    <ns>0</ns>
    <id>2671</id>
    <revision>
      <id>275674</id>
      <parentid>275484</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T09:06:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Saumache</username>
        <id>27923</id>
      </contributor>
      <origin>275674</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="66374" sha1="iuhjr9zhlb17rjfxpwjjp5ma8p65945" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor= Marcus Tullius Cicero
|OperaeTitulus= Epistulae
|OperaeWikiPagina= Epistulae (Marcus Tullius Cicero)
|Annus= &lt;!-- Annus/Saeculum --&gt;
|SubTitulus= [[Epistulae (Marcus Tullius Cicero)/Epistulae ad Atticum|Epistulae ad Atticum]] &lt;/br&gt;Liber I
}}
{{Liber
|Ante= 
|AnteNomen= 
|Post= Liber II
|PostNomen= ../Liber II
}}
&lt;div class=&quot;text&quot;&gt;
{{c|{{x-maior|{{ancora+|I.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae paulo ante XVI K. Sext. a. 689 (65).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|1.1|1}}Petitionis nostrae, quam tibi summae curae esse scio, huius modi ratio est, quod adhuc coniectura provideri possit. Prensat unus P. Galba. Sine fuco ac fallaciis more maiorum negatur. Ut opinio est hominum, non aliena rationi nostrae fuit illius haec praepropera prensatio. Nam illi ita negant vulgo, ut mihi se debere dicant. Ita quiddam spero nobis profici, cum hoc percrebrescit, plurimos nostros amicos inveniri. Nos autem initium prensandi facere cogitaramus eo ipso tempore, quo tuum puerum cum his litteris proficisci Cincius dicebat, in campo comitiis tribuniciis a. d. XVI Kalend. Sextiles. Competitores, qui certi esse videantur, Galba et Antonius et Q. Cornificius. Puto te in hoc aut risisse aut ingemuisse. Ut frontem ferias, sunt, qui etiam Caesonium putent. Aquilium non arbitrabamur, qui denegavit et iuravit morbum et illud suum regnum iudiciale opposuit. Catilina, si iudicatum erit meridie non lucere, certus erit competitor. De Aufidio et Palicano non puto te exspectare dum scribam. {{pn|1.2|2}}De iis, qui nunc petunt, Caesar certus putatur. Thermus cum Silano contendere existimatur; qui sic inopes et ab amicis et existimatione sunt, ut mihi videatur non esse adunaton Curium obducere. Sed hoc praeter me nemini videtur. Nostris rationibus maxime conducere videtur Thermum fieri cum Caesare. Nemo est enim ex iis, qui nune petunt, qui, si in nostrum annum reciderit, firmior candidatus fore videatur, propterea quod curator est viae Flaminiae, quae tum erit absoluta sane facile. Eum libenter nunc Caesari consuli accuderim. Petitorum haec est adhuc informata cogitatio. Nos in omni munere candidatorio fungendo summam adhibebimus diligentiam, et fortasse, quoniam videtur in suffragiis multum posse Gallia, cum Romae a iudiciis forum refrixerit, excurremus mense Septembri legati ad Pisonem, ut Ianuario revertamur. Cum perspexero voluntates nobilium, scribam ad te. Cetera spero prolixa esse his dumtaxat urbanis competitoribus. Illam manum tu mihi cura ut praestes, quoniam propius abes, Pompei, nostri amici. Nega me ei iratum fore, si ad mea comitia non venerit. Atque haec huius modi sunt.
 
{{pn|1.3|3}}Sed est, quod abs te mihi ignosci pervelim. Caecilius, avunculus tuus, a P. Vario cum magna pecunia fraudaretur, agere coepit cum eius fratre A. Caninio Satyro de iis rebus, quas eum dolo malo mancipio accepisse de Vario diceret. Una agebant ceteri creditores, in quibus erat L. Lucullus et P. Scipio et, is quem putabant magistrum fore, si bona venirent, L. Pontius. Verum hoc ridiculum est de magistro. Nunc cognosce rem. Rogavit me Caecilius, ut adessem contra Satyrum. Dies fere nullus est, quin hic Satt-rus domum meam ventitet; observat L. Domitium maxime, me habet proximum; fuit et mihi et Quinto fratri magno usui in nostri petitionibus. {{pn|1.4|4}}Sane sum perturbatus cum ipsius Satyri familiaritate tum Domiti, in quo uno maxime ambitio nostra nititur. Demonstravi haec Caecilio simul et illud ostendi, si ipse unus cum illo uno contenderet, me ei satis facturum fuisse; nunc in causa universorum creditorum, hominum praesertim amplissimorum, qui sine eo, quem Caecilius suo nomine perhiberet, facile causam communem sustinerent, aequum esse eum et officio meo consulere et tempori. Durius accipere hoc mihi visus est, quam vellem, et quam homines belli solent, et postea prorsus ab instituta nostra paucorum dierum consuetudine longe refugit. Abs te peto, ut mihi hoc ignoscas et me existimes humanitate esse prohibitum, ne contra amici summam existimationem miserrimo eius tempore venirem, cum is omnia sua studia et officia in me contulisset. Quodsi voles in me esse durior, ambitionem putabis mihi obstitisse. Ego autem arbitror, etiamsi id sit, mihi ignoscendum esse, ''hepei ouch hiereion oude boeien''. Vides enim, in quo cursu simus et quam omnes gratias non modo retinendas, verum etiam acquirendas putemus. Spero tibi me causam probasse, cupio quidem certe.
 
{{pn|1.5|5}}Hermathena tua valde me delectat et posita ita belle est, ut totum gymnasium eius ''anathema'' esse videatur. Multum te amamus.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|II.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae paulo post I.&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|2.1|1}}L. Iulio Caesare, C. Marcio Figulo consulibus filiolo me auctum scito salva Terentia. Abs te tam diu nihil litterarum! Ego de meis ad te rationibus scripsi antea diligenter. hoc tempore Catilinam, competitorem nostrum, defendere cogitamus. Iudices habemus, quos volumus, summa accusatoris voluntate. Spero, si absolutus erit, coniunctiorem illum nobis fore in ratione petitionis; sin aliter acciderit, humaniter feremus.
 
{{pn|2.2|2}}Tuo adventu nobis opus est maturo; nam prorus summa hominum est opinio tuos familiares nobiles homines adversarios honori nostro fore. Ad eorum voluntatem mihi conciliandam maximo te mihi usui fore video. Quare Ianuario mense, ut constituisti, cura ut Romae sis.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|III.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae exitu a. 687 (67).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|3.1|1}}Aviam tuam scito desiderio tui mortuam esse, et simul quod verita sit, ne Latinae in officio non manerent et in montem Albanum hostias non adducercnt. Eius rei consolationem ad te L. Saufeium missurum esse arbitror. {{pn|3.2|2}}Nos hic te ad mensem Ianuarium exspectamus ex quodam rumore an ex litteris tuis ad alios missis; nam ad me de eo nihil scripsisti. Signa quae nobis curasti, ea sunt ad Caietam eita. Nos ea non vidimus; neque enim exeundi Roma potestas nobis fuit. Misimus, qui pro vectura solveret. Te multum amamus, quod ea abs te diligenter parvoque curata sunt.
 
{{pn|3.3|3}}Quod ad me saepe scripsisti de nostro amico placando, feci et expertus sum omnia, sed miran dum in modum est animo abalienato. Quibus de suspicionibus etsi audisse te arbitror, tamen ex me, cum veneris, cognosces. Sallustium praesentem re stituere in eius veterem gratiam non potui. Hoc ad te scripsi, quod is me accusare de te solebat. In se expertus est illum esse minus exorabilem, meum studium nec sibi nec tibi defuisse. Tulliolam C. Pisoni L. f. Frugi despondimus.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|IV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae initio a. 688 (66).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|4.1|1}}Crebras exspectationes nobis tui commoves. Nuper quidem, cum iam te adventare arbitraremur, repente abs te in mensem Quintilem reiecti sumus. Nunc vero sentio, quod commodo tuo facere poteris, venias ad id tempus, quod scribis; obieris Quinti fratris comitia, nos longo intervallo viseris, Acutilianam controversiam transegeris. Hoc me etiam Peducaeus ut ad te scriberem admonuit. Putamus enim utile esse te aliquando eam rem transigere. {{pn|4.2|2}}Mea inter cessio parata et est et fuit. Nos hic incredibili ac singulari populi voluntate de C. Macro transegimus. Cui cum aequi fuissemus, tamen multo maiorem fructum ex populi existimatione illo damnato cepimus quam ex ipsius, si absolutus esset, gratia cepissemus.
 
{{pn|4.3|3}}Quod ad me de Hermathena scribis, per mihi gratum est. Est ornamentum Academiae proprium meae, quod et Hermes commune omnium et Minerva singulare est insigne eius gymnasii. Quare velim, ut scribis, ceteris quoque rebus quam plurimis eum locum ornes. Quae mihi antea signa misisti, ea non dum vidi; in Formiano sunt, quo ego nunc proficisci cogitabam. Illa omnia in Tusculanum deportabo. Caietam, si quando abundare coepero, ornabo. Libros tuos conserva et noli desperare eos me meos facere posse. Quod si adsequor, supero Crassum divitiis atque omnium vicos et prata contemno.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|V.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae paulo ante VI K. Dec. 686 (68&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|5.1|1}}Quantum dolorem acceperim et quanto fructu sim privatus et forensi et domestico Luci fratris nostri morte, in primis pro nostra consuetudine tu existi mare potes. Nam mihi omnia, quae iucunda ex humanitate alterius et moribus homini accidere pos sunt, ex illo accidebant. Quare non dubito, quin tibi quoque id molestum sit, cum et meo dolore moveare et ipse omni virtute officioque ornatissimum tuique et sua sponte et meo sermone amantem adfinem amicumque amiseris.
 
{{pn|5.2|2}}Quod ad me scribis de sorore tua, testis erit tibi ipsa, quantae mihi curae fuerit, ut Quinti fratris animus in eam esset is, qui esse deberet. Quem cum esse offensiorem arbitrarer, eas litteras ad eum misi quibus et placarem ut fratrem et monerem ut minorem et obiurgarem ut errantem. Itaque ex iis, quae postea saepe ab eo ad me scripta sunt, confido ita esse omnia, ut et oporteat et velimus.
 
{{pn|5.3|3}}De litterarum missione sine causa abs te accusor. Numquam enim a Pomponia nostra certior sum factus esse, cui dare litteras possem, porro autem neque mihi accidit, ut haberem, qui in Epirum proficisceretur, nequedum te Athenis esse audiebamus. {{pn|5.4|4}}De Acutiliano autem negotio quod mihi mandaras, ut primum a tuo digressu Romam veni, confeceram; sed accidit, ut et contentione nihil opus esset, et ut ego, qui in te satis consilii statuerim esse, mallem Peducaeum tibi consilium per litteras quam me dare. Etenim, cum multos dies aures meas Acutilio dedissem, cuius sermonis genus tibi Dotum esse arbitror, non mihi grave duxi scribere ad te de illius queri monus, cum eas audire, quod erat subodiosum, leve putassem. Sed abs te ipso, qui me accusas, unas mihi scito litteras redditas esse, cum et otii ad scribendum plus et facultatem dandi maiorem habueris.
 
{{pn|5.5|5}}Quod scribis, etiamsi cuius animus in te esset offensior, a me recolligi oportere, teneo, quid dicas, neque id neglexi, sed est miro quodam modo ad fectus. Ego autem, quae dicenda fuerunt de tc, non praeterii; quid autem contendendum esset, ex tua putabam voluntate me statuere oportere. Quam si ad me perscripseris, intelleges me neque diligentiorem esse voluisse, quam tu esses, neque neglegentiorem fore, quam tu velis. {{pn|5.6|6}}De Tadiana re mecum Tadius locutus est te ita scripsisse, nihil esse iam, quod laboraretur, quoniam hereditas usu capta esset. Id mirabamur te ignorare, de tutela legitima, in qua dicitur esse puella, nihil usu capi posse. {{pn|5.7|7}}Epiroticam emptionem gaudeo tibi placere. Quae tibi mandavi, et quae tu intelleges convenire nostro Tusculano, velim, ut scribis, cures, quod sine molestia tua facere poteris. Nam nos ex omnibus molestiis et laboribus uno illo in loco conquiescimus. {{pn|5.8|8}}Quintum fratrem cotidie exspectamus. Terentia magnos articulorum dolores habet. Et te et sororem tuam et matrem maxime diligit salutemque tibi plurimam ascribit et Tulliola, deliciae nostrae. Cura, ut valeas et nos ames et tibi persuadeas te a me fraterne amari.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|VI.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae paulo post VI K. Dec. 686 (68).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|6.1|1}}Non committam posthac, ut me accusare de epistularum neglegentia possis; tu modo videto, in tanto otio ut par in hoc mihi sis. Domum Rabilia nam Neapoli, quam tu iam dimensam et exaedificatam animo habebas, M. Fontius emit HS [130,000]. Id te scire volui, si quid forte ea res ad cogitationes tuas pertineret. {{pn|6.2|2}}Quintus frater, ut mihi videtur, quo volumus animo, est in Pomponiam, et cum ea nunc in Arpinatibus praediis erat, et secum habebat hominem ''chrestomathe'', D. Turranium. Pater nobis decessit a. d. IV Kal. Dec.
 
Haec habebam fere, quae te scire vellem. Tu velim, si qua ornamenta ''gymnasiode'' reperire poteris, quae loci sint eius, quem tu non ignoras, ne praetermittas. Nos Tusculano ita delectamur, ut nobismet ipsis tum denique, cum illo venimus, placeamus. Quid agas omnibus de rebus, et quid acturus sis, fac nos quam diligentissime certiores.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|VII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae ante Id. Febr. a. 687 (67).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|7.1|1}}Apud matrem recte est, eaque nobis curae est. L. Cincio HS [20,400] constitui me curaturum Idibus Febr. Tu velim ea, quae nobis emisse et parasse scribis, des operam ut quam primum habeamus, et velim cogites, id quod mihi pollicitus es, quem ad modum bibliothecam nobis conficere possis. Omnem spem delectationis nostrae, quam, cum in otium venerimus, habere volumus, in tua humanitate positam habemus.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|VIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae post Id. Febr. a. 687 (67)&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|8.1|1}}Apud te est, ut volumus. Mater tua et soror a me Quintoque fratre diligitur. Cum Acutilio sum locutus. Is sibi negat a suo procuratore quicquam scriptum esse et miratur istam controversiam fuisse, quod ille recusarit satis dare amplius abs te non peti. Quod te de Tadiano negotio decidisse scribis, id ego Tadio et gratum esse intellexi et magno opere iucundum. Ille noster amicus, vir mehercule optimus et mihi amicissimus, sane tibi iratus est. Hoc si quanti tu aestimes sciam, tum, quid mihi elaborandum sit, scire possim.
 
{{pn|8.2|2}}L. Cincio HS [20,400] pro signis Megaricis, ut tu ad me scripseras, curavi. Hermae tui Pentelici cum capitibus aeneis, de quibus ad me scripsisti, iam nunc me admodum delectant. Quare velim et eos et signa et cetera, quae tibi eius loci et nostri studii et tuae elegantiae esse videbuntur, quam plurima quam primumque mittas, et maxime quae tibi gymnasii xystique videbuntur esse. Nam in eo genere sic studio efferimur, ut abs te adiuvandi, ab aLus prope reprehendendi simus. Si Lentuli navis non erit, quo tibi placebit, imponito. {{pn|8.3|3}}Tulliola deliciolae nostrae, tuum munusculum flagitat et me ut sponsorem appellat; mi autem abiurare certius est quam dependere.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|IX.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae Mart. aut Apr. a. 687 (67).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|9.1|1}}Nimium raro nobis abs te litterae adferuntur, cum et multo tu facilius reperias, qui Romam proficiscantur, quam ego, qui Athenas, et certius tibi sit me esse Romae quam mihi te Athenis. Itaque propter hanc dubitationem meam brevior haec ipsa epistula est, quod, cum incertus essem, ubi esses, nolebam illum nostrum familiarem sermonem in alienas manus devenire.
 
{{pn|9.2|2}}Signa Megarica et Hermas, de quibus ad me scripsisti, vehementer exspecto. Quicquid eiusdem generis habebis, dignum Academia tibi quod videbitur, ne dubitaris mittere et arcae nostrae confidito. Genus hoc est voluptatis meae; quae ''gymnasiode'' maxime sunt, ea quaero. Lentulus naves suas pollicetur. Peto abs te, ut haec diligenter cures. Thyillus te rogat et ego eius rogatu ''Eymolpidon patria''.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|X.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae ante Quint. a. 687 (67).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|10.1|1}}Cum essem in Tusculano (erit hoc tibi pro illo tuo: &quot;Cum essem in Ceramico &quot;) verum tamen cum ibi essem, Roma puer a sorore tua missus epistulam mihi abs te adlatam dedit nuntiavitque eo ipso die post meridiem iturum eum, qui ad te proficisceretur. Eo factum est, ut epistulae tuae rescriberem aliquid, brevitate temporis tam pauca cogerer scribere.
 
{{pn|10.2|2}}Primum tibi de nostro amico placando aut etiam plane restituendo polliceor. Quod ego etsi mea sponte ante faciebam, eo nunc tamen et agam studiosius et contendam ab illo vehementius, quod tantum ex epistula voluntatem eius rei tuam perspicere videor. Hoc te intellegere volo, pergraviter illum esse oftensum; sed, quia nullam video gravem subesse causam, magno opere confido illum fore in officio et in nostra potestate.
 
{{pn|10.3|3}}Signa nostra et Hermeraclas, ut scribis, cum commodissime poteris, velim imponas, et si quod aliud ''oikeion'' eius loci, quem non ignoras, reperies, et maxime quae tibi palaestrae gymnasiique videbuntur esse. Etenim ibi sedens haec ad te scribebam, ut me locus ipse admoneret. Praeterea t tibi mando, quos in tectorio atrioli possim includere, et putealia sigillata duo. {{pn|10.4|4}}Bibliothecam tuam cave cuiquam des pondeas, quamvis acrem amatorem inveneris; nam ego omnes meas vindemiolas eo reservo, ut illud subsidium senectuti parem.
 
{{pn|10.5|5}}De fratre confido ita esse, ut semper volui et elaboravi. Multa signa sunt eius rei, non minimum, quod soror praegnans est. {{pn|10.6|6}}De comitiis meis et tibi me permisisse memini, et ego iam pridem hoc communibus amicis, qui te exspectant, praedico, te non modo non arcessi a me, sed prohiberi, quod intellegam multo magis interesse tua te agere, quod agendum est hoc tempore, quam mea te adesse comitiis. Proinde eo animo te velim esse, quasi mei negotii causa in ista loca missus esses; me autem eum et offendes erga te et audies, quasi mihi, si quae parta erunt, non modo te praesente, sed per te parta sint. Tulliola tibi dicm dat, sponsorem me appellat.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XI.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae Quint. aut Sext. a. 687 (67).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|11.1|1}}Et mea sponte faciebam antea et post duabus epistulis tuis perdiligenter in eandem rationem scriptis magno opere sum commotus. Eo accedebat hortator adsiduus Sallustius, ut agerem quam diligentissime cum Lucceio de vestra vetere gratia reconcilianda. Sed cum omnia fecissem, non modo eam voluntatem eius quae fuerat erga te, recuperare non potui, verum ne causam quidem elicere immutatae voluntatis. Tametsi iactat ille quidem illud suum arbitrium, et ea. quae iam tum, cum aderas, offendere eius animum intellegebam, tamen habet quiddam profecto, quod magis in animo eius insederit, quod neque epistulae tuae neque nostra adlegatio tam potest facile delere, quam tu praesens non modo oratione, sed tuo vultu illo familiari tolles, si modo tanti putaris, id quod, si me audies et si humanitati tuae constare voles, certe putabis. Ac, ne illud mirere, cur, cum ego antea significarim tibi per litteras me sperare illum in nostra potestate fore, nunc idem videar diffidere, incredibile est, quanto mihi videatur illius voluntas obstinatior et in hac iracundia offirmatior. Sed haec aut sanabuntur, cum veneris, aut ei molesta erunt, in utro culpa erit.
 
{{pn|11.2|2}}Quod in epistula tua scriptum erat me iam arbitrari designatum esse, scito nihil tam exercitum esse nunc Romae quam candidatos omnibus iniquitatibus, nec, quando futura sint comitia, sciri. {{pn|11.3|3}}Verum haec audies de Philadelpho.
 
Tu velim, quae Academiae nostrae parasti, quam primum mittas. Mire quam illius loci non modo usus, sed etiam cogitatio delectat. Libros vero tuos cave cuiquam tradas; nobis eos, quem ad modum scribis, conserva. Summum me eorum studium tenet sicut odium iam ceterarum rerum; quas tu incredibile est quam brevi tempore quanto deteriores offensurus sis, quam reliquisti.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae K. Ian. 693 (61).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|12.1|1}}Teucris illa lentum sane negotium, neque Cornelius ad Terentiam postea rediit. Opinor, ad Considium, Axium, Selicium confugiendum est; nam a Caecilio propinqui minore centesimis nummum movere non possunt. Sed ut ad prima illa redeam, nihil ego illa impudentius, astutius, lentius vidi. &quot; Libertum mitto, Titomandavi.&quot;''Skepseis'' atque ''anabolai'' sed nescio an ''tautomaton hemon''. Nam mihi Pompeiani prodromi nuntiant aperte Pompeium acturum Antonio succedi oportere, eodemque tempore aget praetor ad populum. Res eius modi est, ut ego nec per bonorum nec per popularem existimationem honeste possim hominem defendere, nec mihi libeat, quod vel maximum est. Etenim accidit hoc, quod totum cuius modi sit, mando tibi, ut perspicias. {{pn|12.2|2}}Libertum ego habeo sane nequam hominem, Hilarum dico, ratiocinatorem et clientem tuum. De eo mihi Valerius interpres nuntiat, Thyillusque se audisse scribit haec, esse hominem cum Antonio; Antonium porro in cogendis pecuniis dictitare partem mihi quaeri et a me custodem communis quaestus libertum esse missum. Non sum mediocriter commotus neque tamen credidi, sed certe aliquid sermonis fuit. Totum investiga, cognosce, perspice et nebulonem illum, si quo pacto potes, ex istis locis amove. Huius sermonis Valerius auctorem Cn. Plancium nominabat. Mando tibi plane totum, ut videas cuius modi sit.
 
{{pn|12.3|3}}Pompeium nobis amicissimum constat esse. Divortium Muciae vehementer probatur. P. Clodium, Appi f., credo te audisse cum veste muliebri deprehensum domi C. Caesaris, cum pro populo fieret, eumque per manus servulae servatum et eductum; rem esse insigni infamia. Quod te moleste ferre certo scio.
 
{{pn|12.4|4}}Quod praeterea ad te scribam, non habeo, et me hercule eram in scribendo conturbatior. Nam puer festivus anagnostes noster Sositheus decesserat, meque plus quam servi mors debere videbatur, commoverat. Tu velim saepe ad nos scribas. Si rem nullam habebis, quod in buccam venerit, scribito. Kal. Ianuariis M. Messalla, M. Pisone coss.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae VIII K. Ian. a. 693 (61).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|13.1|1}}Accepi tuas tres iam epistulas, unam a M. Cornelio, quam Tribus Tabernis, ut opinor, ei dedisti, alteram, quam mihi Canusinus tuus hospes reddidit, tertiam, quam, ut scribis, ancora soluta de phaselo dedisti; quae fuerunt omnes, ut rhetorum pueri loquuntur, cum humanitatis sparsae sale tum insignes amoris notis. Quibus epistulis sum equidem abs te lacessitus ad rescribendum; sed idcirco sum tardior, quod non invenio fidelem tabellarium. Quotus enim quisque est, qui epistulam paulo graviorem ferre possit, nisi eam pellectione relevarit ? Accedit eo, quod mihi non est notum ut quisque in Epirum proficiscitur. Ego enim te arbitror caesis apud Amaltheam tuam victimis, statim esse ad Sicyonem oppugnandum profectum, neque tamen id ipsum certum habeo, quando ad Antonium proficiscare, aut quid in Epiro temporis ponas. Ita neque Achaicis hominibus neque Epiroticis paulo liberiores litteras committere audeo.
 
{{pn|13.2|2}}Sunt autem post discessum a me tuum res dignae litteris nostris, sed non committendae eius modi periculo, ut aut interire aut aperiri aut intercipi possint. Primum igitur scito primum me non esse rogatum sententiam praepositumque esse nobis pacificatorem Allobrogum, idque admurmurante senatu neque me invito esse factum. Sum enim et ab observando homine perverso liber et ad dignitatem in re publica retinendam contra illius voluntatem solutus, et ille secundus in dicendo locus habet auctoritatem paene principis et voluntatem non nimis devinctam beneficio consulis. Tertius est Catulus, quartus, si etiam hoc quaeris, Hortensius. Consul autem ipse parvo animo et pravo tamen cavillator genere illo moroso, quod etiam sine dicacitate ridetur, facie magis quam facetiis ridiculus, nihil agens cum re publica, seiunctus ab optimatibus, a quo nihil speres boni rei publicae, quia non vult, nihil speres mali, quia non audet. Eius autem collega et in me perhonorificus et partium studiosus ac defensor bonarum. {{pn|13.3|3}}Qui nunc leviter inter se dissident. Sed vereor, ne hoc, quod infectum est, serpat longius. Credo enim te audisse, cum apud Caesarem pro populo fieret, venisse eo muliebri vestitu virum, idque sacrificium cum virgines instaurrassent, mentionem a Q. Cornificio in senatu tactam (is fuit princeps, ne tu forte aliquem nostrum putes); postea rem ex senatus consulto ad virgines atque ad pontifices relatam idque ab iis nefas esse decretum; diende ex senatus consulto consules rogationem promulgasse; uxori Caesarem nuntium re misisse. In hac causa Piso amicitia P. Clodi ductus operam dat, ut ea rogatio, quam ipse fert et fert ex senatus consulto et de religione, antiquetur. Messalla vehementer adhuc agit severe. Boni viri precibus Clodi removentur a causa, operae comparantur, nosmet ipsi, qui Lycurgei a principio fuissemus, cotidie demitigamur, instat et urget Cato. Quid multa ? Vereor, ne haec neglecta a bonis, defensa ab improbis magnorum rei publicae malorum causa sit. {{pn|13.4|4}}Tuus autem ille amicus (scin, quem dicam?), de quo tu ad me scripsisti, posteaquam non auderet reprehendere, laudare coepisse, nos, ut ostendit, admodum diligit, amplectitur, amat, aperte laudat, occulte, sed ita, ut perspicuum sit, invidet. Nihil come, nihil simplex, nihil ''en tois politikois'' illustre, nihil honestum, nihil forte, nihil liberum. Sed haec ad te scribam alias subtilius; nam neque adhuc mihi satis nota sunt, et huic terrae filio nescio cui committere epistulam tantis de rebus non audeo.
 
{{pn|13.5|5}}Provincias praetores nondum sortiti sunt. Res eodem est loci, quo reliquisti. ''Topothesian'', quam postulas, Miseni et Puteolorum, includam orationi meae. &quot;A. d. III Non. Decembr.&quot; mendose fuisse animadverteram. Quae laudas ex orationibus, mihi crede, valde mihi placebant, sed non audebam antea dicere; nunc vero, quod a te probata sunt, multo mi ''attikotera'' videntur. In illam orationem Metellinam addidi quaedam. Liber tibi mittetur, quoniam te amor nostri ''philretora'' reddidit.
 
{{pn|13.6|6}}Novi tibi quidnam scribam? quid? etiam. Messalla consul Autronianam domum emit HS [+134,000+]. &quot; Quid id ad me ?&quot; inquies. Tantum, quod ea emptione et nos bene emisse iudicati sumus, et homines intellegere coeperunt licere amicorum facultatibus in emendo ad dignitatem aliquam pervenire. Teucris illa lentum negotium est, sed tamen est in spe. Tu ista confice. A nobis liberiorem epistulam exspecta. VI Kal. Febr. M. Messalla, M. Pisone coss.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae Id. Febr. a. 693 (61).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|14.1|1}}Vereor, ne putidum sit scribere ad te, quam sim occupatus, sed tamen ita distinebar, ut huic vix tantulae epistulae tempus habuerim atque id ereptum e summis occupationibus. Prima contio Pompei qualis fuisset, scripsi ad te antea, non iucunda miseris, inanis improbis, beatis non grata, bonis non gravis; itaque frigebat. Tum Pisonis consulis impulsu levissimus tribunus pl. Fufius in contionem producit Pompeium. Res agebatur in circo Flaminio, et erat in eo ipso loco illo die nundinarum ''panegyris''. Quaesivit ex eo, placeretne ei iudices a praetore legi, quo consilio idem praetor uteretur. Id autem erat de Clodiana religione ab senatu constitutum. {{pn|14.2|2}}Tum Pompeius ''mal aristokratikos'' locutus est senatusque auctoritatem sibi omnibus in rebus maximam videri semperque visam esse respondit et id multis verbis. Postea Messalla consul in senatu de Pompeio quaesivit, quid de religione et de promulgata rogatione sentiret. Locutus ita est in senatu, ut omnia illius ordinis consulta ''genikos'' laudaret, mihique, ut adsedit, dixit se putare satis ab se etiam &quot;de istis rebus&quot; esse responsum. {{pn|14.3|3}}Crassus posteaquam vidit illum excepisse laudem ex eo, quod suspicarentur homines ei consulatum meum placere, surrexit ornatissimeque de meo consulatu locutus est, cum ita diceret, &quot;se, quod esset senator, quod civis, quod liber, quod viveret, mihi acceptum referre; quotiens coniugem, quotiens domum, quotiens patriam videret, totiens se beneficium meum videre.&quot; Quid multa? totum hunc locum, quem ego varie meis orationibus, quarum tu Aristarchus es, soleo pingere, de flamma, de ferro (nosti illas ''lekythous'') valde graviter pertexuit. Proximus Pompeio sedebam. Intellexi hominem moveri, utrum Crassum inire eam gratiam, quam ipse praetermisisset, an esse tantas res nostras, quae tam libenti senatu laudarentur, ab eo praesertim, qui mihi laudem illam eo minus deberet, quod meis omnibus litteris in Pompeiana laude perstrictus esset. {{pn|14.4|4}}Hic dies me valde Crasso adiunxit, et tamen ab illo aperte tecte quicquid est datum, libenter accepi. Ego autem ipse, di boni! quo modo ''eneperpereusamen'' novo auditori Pompeio! Si umquam mihi ''periodoi'', si ''kampai'', si ''enthymemata'', si ''kataskeuai'' suppeditaverunt, illo tempore. Quid multa? clamores. Etenim haec erat ''hypothesis'', de gravitate ordinis, de equestri concordia, de consensione Italiae, de intermortuis reliquiis coniurationis, de vilitate, de otio. Nosti iam in hac materia sonitus nostros. Tanti fuerunt, ut ego eo brevior sim, quod eos usque istinc exauditos putem.
 
{{pn|14.5|5}}Romanae autem se res sic habent. Senatus ''Areios pagos'', nihil constantius, nihil severius, nihil fortius. Nam, cum dies venisset rogationi ex senatus consulto ferendae, concursabant barbatuli iuvenes, totus ille grex Catilinae, duce filiola Curionis et populum, ut antiquaret, rogabant. Piso autem consul lator rogationis idem erat dissuasor. Operae Clodianae pontes occuparant, tabellae ministrabantur ita, ut nulla daretur &quot;VTI ROGAS.&quot; Hic tibi in rostra Cato advolat, commulcium Pisoni consuli mirificum facit, si id est commulcium, vox plena gravitatis, plena auctoritatis, plena denique salutis. Accedit eodem etiam noster Hortensius, multi praeterea boni; insignis vero opera Favoni fuit. Hoc concursu optimatium comitia dimittuntur, senatus vocatur. Cum decerneretur frequenti senatu contra pugnante Pisone, ad pedes omnium singillatim accidente Clodio, ut consules populum cohortarentur ad rogationem accipiendam, homines ad quindecim Curioni nullum senatus consultum facienti adsenserunt, ex altera parte facile CCCC fuerunt. Acta res est. Fufius tribunus tum concessit. Clodius contiones miseras habebat, in quibus Lucullum, Hortensium, C. Pisonem, Messallam consulem contumeliose laedebat; me tantum &quot;comperisse&quot; omnia criminabatur. Senatus et de provinciis praetorum et de legationibus et de ceteris rebus decernebat, ut, antequam rogatio lata esset, ne quid ageretur.
 
{{pn|14.6|6}}Habes res Romanas. Sed tamen etiam illud, quod non speraram, audi. Messalla consul est egregius, fortis, constans, diligens, nostri laudator, amator, imitator. Ille alter uno vitio minus vitiosus, quod iners, quod somni plenus, quod imperitus, quod ''apraktotatos'' sed voluntate ita ''kachektes'', ut Pompeium post illam contionem, in qua ab eo senatus laudatus est, odisse coeperit. Itaque mirum in modum omnes a se bonos alienavit. Neque id magis amicitia Clodi adductus fecit quam studio perditarum rerum atque partium. Sed habet sui similem in magistratibus praeter Fufium neminem. Bonis utimur tribunis pl., Cornuto vero Pseudocatone. Quid quaeris?
 
{{pn|14.7|7}}Nunc ut ad privata redeam, ''Teukris'' promissa patravit. Tu mandata effice, quae rccepisti. Quintus frater, qui Argiletani aedificii reliquum dodrantem emit HS [725,000], Tusculanum venditat, ut, si possit, emat Pacilianam domum. Cum Lucceio in gratiam redii. Video hominem valde petiturire. Navabo operam. Tu quid agas, ubi sis, cuius modi istae res sint, fac me quam diligentissime certiorem. Idibus Febr.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae XVII K. Mart. a. 693 (61).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|15.1|1}}Asiam Quinto, suavissimo fratri, obtigisse audisti. Non enim dubito, quin celerius tibi hoc rumor quam ullius nostrum litterae nuntiarint. Nunc, quoniam et laudis avidissimi semper fuimus et praeter ceteros ''philellenes'' et sumus et habemur et multorum odia atque inimicitias rei publicae causa suscepimus, ''pantoies aretes mimneskeo'' curaque, effice, ut ab omnibus et laudemur et amemur. {{pn|15.2|2}}His de rebus plura ad te in ea epistula scribam, quam ipsi Quinto dabo. Tu me velim certiorem facias, quid de meis mandatis egeris atque etiam quid de tuo negotio; nam, ut Brundisio profectus es, nullae mihi abs te sunt redditae litterae. Valde aveo scire, quid agas. Idibus Martiis.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XVI.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae Iun. aut Quint. a. 693 (61).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|16.1|1}}Quaeris ex me, quid acciderit de iudicio, quod tam praeter opinionem omnium factum sit, et simul vis scire, quo modo ego minus, quam soleam, proeliatus sim. Respondebo tibi ''hysteron proteron Homerikos''. Ego enim, quam diu senatus auctoritas mihi defendenda fuit, sic acriter et vehementer proeliatus sum, ut clamor concursusque maxima cum mea laude fierent. Quodsi tibi umquam sum visus in re publica fortis, certe me in illa causa admiratus esses. Cum enim ille ad contiones confugisset in iisque meo nomine ad invidiam uteretur, di immortales! quas ego pugnas et quantas strages edidi! quos impetus in Pisonem, in Curionem, in totam illam manum feci! quo modo sum insectatus levitatem senum, libidinem iuventutis! Saepe, ita me di iuvent! te non solum auctorem consiliorum meorum, verum etiam spectatorem pugnarum mirificarum desideravi. {{pn|16.2|2}}Postea vero quam Hortensius excogitavit, ut legem de religione Fufius tribunus pl. ferret, in qua nihil aliud a consulari rogatione differebat nisi iudicum genus (in eo autem erant omnia), pugnavitque, ut ita fieret, quod et sibi et aliis persuaserat nullis illum iudicibus effugere posse, contraxi vela perspiciens inopiam iudicum, neque dixi quicquam pro testimonio, nisi quod erat ita notum atque testatum, ut non possem praeterire. Itaque, si causam quaeris absolutionis, ut iam ''pros to proteron'' revertar, egestas iudicum fuit et turpitudo. Id autem ut accideret, commissum est Hortensi consilio, qui dum veritus est, ne Fufius ei legi intercederet, quae ex senatus consulto ferebatur, non vidit illud, satius esse illum in infamia relinqui ac sordibus quam infirmo iudicio committi, sed ductus odio properavit rem deducere in iudicium, cum illum plumbeo gladio iugulatum iri tamen diceret.
 
{{pn|16.3|3}}Sed iudicium si quaeris quale fuerit, incredibili exitu, sic uti nunc ex eventu ab aliis, a me tamen ex ipso initio consilium Hortensi reprehendatur. Nam, ut reiectio facta est clamoribus maximis, cum accusator tamquam censor bonus homines nequissimos reiceret, reus tamquam clemens lanista frugalissimum quemque secerneret, ut primum iudices consederunt, valde diffidere boni coeperunt. Non enim umquam turpior in ludo talario consessus fuit, maculosi senatores, nudi equites, tribuni non tam aerati quam, ut appellantur, aerarii. Pauci tamen boni inerant, quos reiectione fugare ille non potuerat, qui maesti inter sui dissimiles et maerentes sedebant et contagione turpitudinis vellementer permovebantur. {{pn|16.4|4}}Hic, ut quaeque res ad consilium primis postulationibus re ferebatur, incredibilis erat severitas nulla varietate sententiarum. Nihil impetrabnt reus, plus accusatori debatur, quam postulabat; triumphabat (quid quaeris?) Hortensius se vidisse tantum; nemo erat, qui illum reum ac non miliens condemnatum arbitraretur. Me vero teste producto credo te ex acclamatione Clodi advocatorum audisse quae consurrectio iudicum facta sit, ut me circumsteterint, ut aperte iugula sua pro meo capite P. Clodio ostentarint. Quae mihi res multo honorificentior visa est quam aut illa, cum iurare tui cives Xenocratem testimonium dicentem prohibuerunt, aut cum tabulas Metelli Numidici, cum eae, ut mos est, circumferrentur, nostri iudices aspicere noluerunt. {{pn|16.5|5}}Multo haec, inquam, nostra res maior. Itaque iudicum vocibus, cum ego sic ab iis ut salus patriae defenderer, fractus reus et una patroni omnes conciderunt; ad me autem eadem frequentia postridie convenit, quacum abiens consulatu sum domum reductus. Clamare praeclari Areopagitae se non esse venturos nisi praesidio constituto. Refertur ad consilium. Una sola sententia praesidium non desideravit. Defertur res ad senatum. Gravissime ornatissimeque decernitur; laudantur iudices; datur negotium magistratibus. Responsurum hominem nemo arbitrabatur. ''Espete nun moi, Moysai--hoppos de proton pur empese''.
 
Nosti Calvum ex Nanncianis illum, illum laudato rem meum, de cuius oratione erga me honorifica ad te scripseram. Biduo per unum servum et eum ex ludo gladiatorio confecit totum negotium; arcessivit ad se, promisit, intercessit, dedit. Iam vero (o di boni, rem perditam!) etiam noctes certarum mulierum atque adulescentulorum nobilium introductiones non nullis iudicibus pro mercedis cumulo fuerunt. Ita summo discessu bonorum, pleno foro servorum XXV iudices ita fortes tamen fuerunt, ut summo proposito periculo vel perire maluerint quam perdere omnia. XXXI fuerunt, quos fames magis quam fama commoverit. Quorum Catulus cum vidisset quendam, &quot;Quid vos,&quot; inquit, &quot; praesidium a nobis postulabatis ? an, ne nummi vobis eriperentur, timebatis?&quot; {{pn|16.6|6}}Habes, ut brevissime potui, genus iudicii et causam absolutionis. Quaeris deinceps, qui nunc sit status rerum et qui meus. Rei publicae statum illum, quem tu meo consilio, ego divino confirmatum putabam, qui bonorum omnium coniunctione et auctoritate consulatus mei fixus et fundatus videbatur, nisi quis nos deus respexerit, elapsum scito esse de manibus uno hoc iudicio, si iudicium est triginta homines populi Romani levissimos ac nequissimos nummulis acceptis ius ac fas omne delere et, quod omnes non modo homines, verum etiam pecudes factum esse sciant, id Talnam et Plautum et Spongiam et ceteras huius modi quisquilias statuere numquam esse factum. {{pn|16.7|7}}Sed tamen, ut te de re publica consoler, non ita, ut sperarunt mali, tanto imposito rei publicae vulnere, alacris exsultat improbitas in victoria. Nam plane ita putaverunt, cum religio, cum pudicitia, cum iudiciorum fides, cum senatus auctoritas concidisset, fore ut aperte victrix nequitia ac libido poenas ab optimo quoque peteret sui doloris, quem improbissimo cuique inusserat severitas consulatus mei. {{pn|16.8|8}}Idem ego ille (non enim mihi videor insolenter gloriari, cum de me apud te loquor, in ea praesertim epistula, quam nolo aliis legi) idem, inquam, ego recreavi adflictos animos bonorum unum quemque confirmans, excitans; insectandis vero exagitandisque nummariis iudicibus omnem omnibus studiosis ac fautoribus illius victoriac ''parresian'' eripui, Pisonem consulem nulla in re consistere umquam sum passus, desponsam homini iam Syriam ademi, senatum ad pristinam suam severitatem revocavi atque abiectum excitavi, Clodium praesentem fregi in senatu cum oratione perpetua plenissima gravitatis tum altercatione huius modi; ex qua licet pauca degustes; nam cetera non possunt habere eandem neque vim neque venustatem remoto illo studio contentionis, quem ''agona'' vos appellatis. {{pn|16.9|9}}Nam, ut Idibus Maiis in senatum convenimus, rogatus ego sententiam multa dixi de summa re publica, atque ille locus inductus a me est divinitus, ne una plaga accepta patres conscripti conciderent, ne deficerent; vulnus esse eius modi, quod mihi nec dissimulandum nec pertimescendum videretur, ne aut ignorando stultissimi aut metuendo ignavissimi iudicaremur: bis absolutum esse Lentulum, bis Catilinam, hunc tertium iam esse a iudicibus in rem publicam immissum. &quot;Erras, Clodi; non te iudices urbi, sed carceri reservarunt, neque te retinere in civitate, sed exsilio privare voluerunt. Quam ob rem, patres conscripti, erigite animos, retinete vestram dignitatem. Manet illa in re publica bonorum consensio; dolor accessit bonis viris, virtus non est imminuta; nihil est damni factum novi, sed, quod erat, inventum est. In unius hominis perditi iudicio plures similes reperti sunt.&quot; {{pn|16.10|10}}Sed quid ago ? paene orationem in epistulam inclusi. Redeo ad altercationem. Surgit pulchellus puer, obicit mihi me ad Baias fuisse. Falsum, sed tamen quid hoc? &quot;Simile est,&quot; inquam, &quot;quasi in operto dicas fuisse.&quot; &quot;Quid,&quot; inquit, &quot;homini Arpinati cum aquis calidis?&quot; &quot;Narra,&quot; inquam, &quot;patrono tuo, qui Arpinatis aquas concupivit&quot;; nosti enim Marinas.&quot; Quousque,&quot; inquit, &quot;hunc regem feremus ?&quot; &quot;Regem appellas,&quot; inquam, &quot;cum Rex tui mentionem nullam fecerit?&quot;; ille autem Regis hereditatem spe devorarat. &quot;Domum,&quot; inquit, &quot;emisti.&quot; &quot;Putes,&quot; inquam, &quot;dicere: Iudices emisti.&quot; &quot;Iuranti,&quot; inquit, &quot;tibi non crediderunt.&quot; &quot;Mihi vero,&quot; in quam, &quot;XXV iudices crediderunt, XXXI, quoniam nummos ante acceperunt, tibi nihil crediderunt.&quot; Magnis clamoribus adflictus conticuit et concidit.
 
{{pn|16.11|11}}Noster autem status est hic. Apud bonos iidem sumus, quos reliquisti, apud sordem urbis et faecem multo melius nunc, quam reliquisti. Nam et illud nobis non obest, videri nostrum testimonium non valuisse; missus est sanguis invidiae sine dolore atque etiam hoc magis, quod omnes illi fautores illius flagitii rem manifestam illam redemptam esse a iudicibus confitentur. Accedit illud, quod illa contionalis hirudo aerarii, misera ac ieiuna plebecula, me ab hoc Magno unice diligi putat, et hercule multa et iucunda consuetudine coniuncti inter nos sumus usque eo, ut nostri isti comissatores coniurationis barbatuli iuvenes illum in sermonibus &quot;Cn. Ciceronem&quot; appellent. Itaque et ludis et gladiatoribus mirandas ''episemasias'' sine ulla pastoricia fistula auferebamus.
 
{{pn|16.12|12}}Nunc est exspectatio comitiorum; in quae omnibus invitis trudit noster Magnus Auli filium atque in eo neque auctoritate neque gratia pugnat, sed quibus Philippus omnia castella expugnari posse dicebat, in quae modo asellus onustus auro posset ascendere. Consul autem ille deterioris histrionii similis suscepisse negotium dicitur et domi divisores habere; quod ego non credo. Sed senatus consulta duo iam facta sunt odiosa, quod in consulem facta putantur, Catone et Domitio postulante, unum, ut apud magistratus inquiri liceret, alterum, cuius domi divisores habitarent, adversus rem publicam. {{pn|16.13|13}}Lurco autem tribunus pl., qui magistratum insimul cum lege alia iniit, solutus est et Aelia et Fufia, ut legem de ambitu ferret, quam ille bono auspicio claudus homo promulgavit. Ita comitia in a. d. VI Kal. Sext. dilata sunt. Novi est in lege hoc, ut, qui nummos in tribu pronuntiarit, si non dederit, impune sit, sin dederit, ut, quoad vivat, singulis tribubus HS [3,000] debeat. Dixi hanc legem P. Clodium iam ante servasse; pro nuntiare enim solitum esse et non dare. Sed heus tu! videsne consulatum illum nostrum, quem Curio antea ''apotheosin'' vocabat, si hic factus erit, fabam mimum futurum? Quare, ut opinor, ''philosopheteon'', id quod tu facis, et istos consulatus non flocci facteon.
 
{{pn|16.14|14}}Quod ad me scribis te in Asiam statuissc non ire, equidem mallem, ut ires, ac vereor, ne quid in ista re minus commode fiat; sed tamen non possum reprehendere consilium tuum, praesertim cum egomet in provinciam non sim profectus. {{pn|16.15|15}}Epigrammatis tuis, quae in Amaltheo posuisti, contenti erimus, praesertim cum et Thyillus nos reliquerit, et Archias nihil de me scripserit. Ac vereor, ne, Lucullis quoniam Graecum poema condidit, nunc ad Caecilianam fabulam spectet. {{pn|16.16|16}}Antonio tuo nomine gratias egi eamque epistulam Mallio dedi. Ad te ideo antea rarius scripsi, quod non habebam idoneum, cui darem, nec satis sciebam, quo darem. Valde te venditavi. {{pn|16.17|17}}Cincius si quid ad me tui negotii detulerit, suscipiam; sed nunc magis in suo est occupatus; in quo ego ei non desum. Tu, si uno in loco es futurus, crebras a nobis litteras exspecta; ast plures etiam ipse mittito. {{pn|16.18|18}}Velim ad me scribas, cuius modi sit ''Amaltheion'' tuum, quo ornatu, qua ''topothesiai'', et, quae poemata quasque historias de ''Amaltheioi'' habes, ad me mittas. Lubet mihi facere in Arpinati. Ego tibi aliquid de meis scriptis mittam. Nihil erat absoluti.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XVII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae Non. Dec. a. 693 (61).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|17.1|1}}Magna mihi varietas voluntatis et dissimilitudo opinionis ac iudicii Quinti fratis mei demonstrata est ex litteris tuis, in quibus ad me epistularum illius exempla misisti. Qua ex re et molestia sum tanta adfectus, quantam mihi meus amor summus erga utrumque vestrum adferre debuit, et admiratione, quidnam accidisset, quod adferret Quinto fratri meo aut offensionem tam gravem aut commutationem tantam voluntatis. Atque illud a me iam ante intellegebatur, quod te quoque ipsum discedentem a nobis suspicari videbam, subesse nescio quid opinionis incommodae sauciumque esse eius animum et insedisse quasdam odiosas suspiciones. Quibus ego mederi cum cuperem antea saepe et vehementius etiam post sortitionem provinciae, nec tantum intellegebam ei esse offensionis, quantum litterae tuae declararant, nec tantum proficiebam, quantum volebam. {{pn|17.2|2}}Sed tamen hoc me ipse consolabar, quod non dubitabam, quin te ille aut Dyrrachi aut in istis locis uspiam visurus esset; quod cum accidisset, confidebam ac mihi persuaseram fore ut omnia placarentur inter vos non modo sermone ac disputatione, sed conspectu ipso congressuque vestro. Nam quanta sit in Quinto fratre meo comitas, quanta iucunditas, quam mollis animus et ad accipiendam et ad deponendam offensionem, nihil attinet me ad te, qui ea nosti, scribere. Sed accidit perincommode, quod eum nusquam vidisti. Valuit enim plus, quod erat illi non nullorum artificiis inculcatum, quam aut officium aut necessitudo aut amor vester ille pristinus, qui plurimum valere debuit. {{pn|17.3|3}}Atque huius incommodi culpa ubi resideat, facilius possum existimare quam scribere; vereor enim, ne, dum defendam meos, non parcam tuis. Nam sic intellego, ut nihil a domesticis vulneris factum sit, illud quidem, quod erat, eos certe sanare potuisse. Sed huiusce rei totius vitium, quod aliquanto etiam latius patet, quam videtur, praesenti tibi commodius exponam. {{pn|17.4|4}}De iis litteris, quas ad te Thessalonica misit, et de sermonibus, quos ab illo et Romae apud amicos tuos et in itinere habitos putas, ecquid tantum causae sit, ignoro, sed omnis in tua posita est humanitate mihi spes huius levandae molestiae. Nam, si ita statueris, et irritabiles animos esse optimorum saepe hominum et eosdem placabiles et esse hanc agilitatem, ut ita dicam, mollitiamque naturae plerumque bonitatis et, id quod caput est, nobis inter nos nostra sive incommoda sive vitia sive iniurias esse tolerandas, facile haec, quem ad modum spero, mitigabulltur; quod ego ut facias te oro. Nam ad me, qui te unice diligo, maxime pertinet neminem esse meorum, qui aut te non amet aut abs te non ametur.
 
{{pn|17.5|5}}Illa pars epistulae tuae minime fuit necessaria, in qua exponis, quas facultates aut provincialium aut urbanorum commodorum et aliis temporibus et me ipso consule praetermiseris. Mihi enim perspecta est et ingenuitas et magnitudo animi tui; neque ego inter me atque te quicquam interesse umquam duxi praeter voluntatem institutae vitae, quod me ambitio quaedam ad honorum studium, te autem alia minime reprehendenda ratio ad honestum otium duxit. Vera quidem laude probitatis, diligentiae, religionis neque me tibi neque quemquam antcpono, amoris vero erga me. cum a fraterno amore domesticoque discessi, tibi primas defero. {{pn|17.6|6}}Vidi enim, vidi penitusque perspexi in meis variis temporibus et sollicitudines et laetitias tuas. Fuit mihi saepe et laudis nostrae gratulatio tua iucunda et timoris consolatio grata. Quin mihi nunc te absente non solum consilium, quo tu excellis, sed etiam sermonis communicatio, quae mihi suavissima tecum solet esse, maxime deest--quid dicam? in publicana re, quo in genere mihi neglegenti esse non licet, an in forensi labore, quem antea propter ambitionem sustinebam, nunc, ut dignitatem tueri gratia possim, an in ipsis domesticis negotiis, in quibus ego cum antea tum vero post discessum fratris te sermonesque nostros desidero? Postremo non labor meus, non requies, non negotium, non otium, non forenses res, non domesticae, non publicae, non privatae carere diutius tuo suavissimo atque amantissimo consilio ac sermone possunt.
 
{{pn|17.7|7}}Atque harum rerum commemorationem verecundia saepe impedivit utriusque nostrum; nunc autem ea fuit necessaria propter eam partem epistulae tuae, per quam te ac mores tuos mihi purgatos ac probatos esse voluisti. Atque in ista incommoditate alienati illius animi et offensi illud inest tamen commodi, quod et mihi et ceteris amicis tuis nota fuit et abs te aliquanto ante testificata tua voluntas omittendae provinciae, ut, quod una non estis, non dissensione ac discidio vestro, sed voluntate ac iudicio tuo factum esse videatur. Quare et illa, quae violata, expiabuntur, et haec nostra, quae sunt sanctissime conservata, suarm religionem obtinebunt.
 
{{pn|17.8|8}}Nos hic in re publica infirma, misera commutabili que versamur. Credo enim te audisse nostros equites paene a senatu esse diiunctos; qui primum illud valde graviter tulerunt, promulgatum ex senatus consulto fuisse, ut de eis, qui ob iudicandum accepissent, quaereretur. Qua in re decernenda cum ego casu non adfuissem, sensissemque id equestrem ordinem ferre moleste neque aperte dicere, obiurgavi senatum, ut mihi visus sum, summa cum auctoritate, et in causa non verecunda admodum gravis et copiosus fui. {{pn|17.9|9}}Ecce aliae deliciae equitum vix ferendae! quas ego non solum tuli, sed etiam ornavi. Asiam qui de censoribus conduxerunt, questi sunt in senatu se cupiditate prolapsos nimium magno conduxisse, ut induceretur locatio, postulaverunt. Ego princeps in adiutoribus atque adeo secundus; nam, ut illi auderent hos postulare, Crassus eos impulit. Invidiosa res, turpis postulatio et confessio temeritatis. Summum erat periculum, ne, si nihil impetrassent, plane alienarentur a senatu. Huic quoque rei subventum est maxime a nobis perfectumque, ut frequentissimo senatu et libentissimo uterentur multaque a me de ordinum dignitate et concordia dicta sunt Kal. Decembr. et postridie. Neque adhuc res confecta est, sed voluntas senatus perspecta; unus enim contra dixerat Metellus consul designatus. Atqui erat dicturus, ad quem propter diei brevitatem perventum non est, heros ille noster Cato. {{pn|17.10|10}}Sic ego conservans rationem institutionemque nostram tueor, ut possum, illam a me conglutinatam concordiam. Sed tamen, quoniam ista sunt tam infirma, munitur quaedam nobis ad retinendas opes nostras tuta, ut spero, via; quam tibi litteris satis explicare non possum, significatione parva ostendam tamen. Utor Pompeio familiarissime. Video, quid dicas. Cavebo, quae sunt cavenda, ac scribam alias ad te de meis consiliis capessendae rei publicae plura.
 
{{pn|17.11|11}}Lucceium scito consulatum habere in animo statim petere. Duo enim soli dicuntur petituri, Caesar (cum eo coire per Arrium cogitat) et Bibulus (cum hoc se putat per C. Pisonem posse coniungi). Rides? Non sunt haec ridicula, mihi crede. Quid aliud scribam ad te, quid? Multa sunt, sed in aliud tempus. + exspectare velis, cures ut sciam. Iam illud modeste rogo, quod maxime cupio, ut quam primum venias. Nonis Decembribus.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XVIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae XIII K. Ian. a. 694 (60).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|18.1|1}}Nihil mihi nunc scito tam deesse uam hominem eum, quocum omnia, que me cura aliqua adficiunt, uno communicem, qui me amet, qui sapiat, quicum ego cum loquar, nihil fingam, nihil dissimulem, nihil obtegam. Abest enim frater ''aphelestatos'' et amantissimus. Metellus non homo, sed &quot;litus atque aer et solitudo mera.&quot; Tu autem, qui saepissime curam et angorem animi mei sermone et consilio levasti tuo, qui mihi et in publica re socius et in privatis omnibus conscius et omnium meorum sermonum et consiliorum particeps esse soles, ubinam es? Ita sum ab omnibus destitutus. ut tantum requietis habeam, quantum cum uxore et filiola et mellito Cicerone consumitur. Nam illae ambitiosae nostrae fucosaeque amicitiae sunt in quodam splendore forensi, fructum domesticum non habent. Itaque, cum bene completa domus est tempore matutino, cum ad forum stipati gregibus amicorum descendimus, reperire ex magna turba neminem possumus, quocum aut iocari libere aut suspirare familiariter possimus. Quare te exspectamus, te desideramus, te iam etiam arcessimus. Multa sunt enim, quae me sollicitant anguntque; quae mihi videor aures nactus tuas unius ambulationis sermone exhaurire posse.
 
{{pn|18.2|2}}Ac domesticarum quidem sollicitudinum aculeos omnes et scrupulos occultabo, neque ego huic epistulae atque ignoto tabellario committam. Atque hi (nolo enim te permoveri) non sunt permolesti, sed tamen insident et urgent et nullius amantis consilio aut sermone requiescunt; in re publica vero, quam quam animus est praesens, tamen vulnus etiam atque etiam ipsa medicina efficit. Nam, ut ea breviter, quae post tuum discessum acta sunt, colligam, iam exclames necesse est res Romanas diutius stare non posse. Etenim post profectionem tuam primus, ut opinor, introitus fuit in causam fabulae Clodianae, in qua ego nactus, ut mihi videbar, locum resecandae libidinis et coercendae iuventutis; vehemens fui et omnes profudi vires animi atque ingenii mei non odio adductus alicuius, sed spe corrigendae et sanandae civitatis. {{pn|18.3|3}}Adflicta res publica est empto constupratoque iudicio. Vide, quae sint postea consecuta. Consul est impositus is nobis, quem nemo praeter nos philosophos aspicere sine suspiritu posset. Quantum hoc vulnus! facto senatus consulto de ambitu, de iudiciis nulla lex perlata, exagitatus senatus, alienati equites Romani. Sic ille annus duo firmamenta rei publicae per me unum constituta evertit; nam et senatus auctoritatem abiecit et ordinum concordiam diiunxit. Instat hic nunc ille annus egregius. Eius initium eius modi fuit, ut anniversaria sacra Iuventatis non committerentur; nam M. Luculli uxorem Memmius suis sacris initiavit; Menelaus aegre id passus divortium fecit. Quamquam ille pastor Idaeus Menelaum solum contempserat, hic noster Paris tam Menelaum quam Agamemnonem liberum non putavit. {{pn|18.4|4}}Est autem C. Herennius quidam tribunus pl., quem tu fortasse ne nosti quidem; tametsi potes nosse, tribulis enim tuus est, et Sextus, pater eius, nummos vobis dividere solebat. Is ad plebem P. Clodium traducit, idemque fert, ut universus populus in Campo Martio suffragium de re Clodi ferat. Hunc ego accepi in senatu, ut soleo, sed nihil est illo homine lentius. {{pn|18.5|5}}Metellus est consul egregius et nos amat, sed imminuit auctoritatem suam, quod habet dicis causa promulgatum illud idem de Clodio. Auli autem filius, o di immortales! quam ignavus ac sine animo miles! quam dignus, qui Palicano, sicut facit, os ad male audiendum cotidie praebeat! {{pn|18.6|6}}Agraria autem promulgata est a Flavio sane levis eadem fere, quae fuit Plotia. Sed interea ''politikos aner oud onar'' quisquam inveniri potest; qui poterat, familiaris noster (sic est enim; volo te hoc scire) Pompeius togulam illam pictam silentio tuetur suam. Crassus verbum nullum contra gratiam. Ceteros iam nosti; qui ita sunt stulti, ut amissa re publica piscinas suas fore salvas sperare videantur. {{pn|18.7|7}}Unus est, qui curet constantia magis et integritate quam, ut mihi videtur, consilio aut ingenio, Cato; qui miseros publicanos, quos habuit amantissimos sui, tertium iam mensem vexat neque iis a senatu responsum dari patitur. Ita nos cogimur reliquis de rebus nihil decernere, ante quam publicanis responsum sit. Quare etiam legationes reiectum iri puto.
 
{{pn|18.8|8}}Nunc vides quibus fluctibus iactemur, et, si ex iis, quae scripsimus tanta, etiam a me non scripta perspicis, revise nos aliquando et, quamquam sunt haec fugienda, quo te voco, tamen fac ut amorem nostrum tanti aestimes, ut eo vel cum his molestiis perfrui velis. Nam, ne absens censeare, curabo edicendum et proponendum locis omnibus; sub lustrum autem censeri germani negotiatoris est. Quare cura, ut te quam primum videamus. Vale. Kal. Febr. Q. Metello, L. Afranio coss.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIX.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae XVII K. Apr. a. 694 (60).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|19.1|1}}Non modo si mihi tantum esset otii, quantum est tibi, verum etiam si tam breves epistulas vellem mittere, quam tu soles, facile te superarem et in scribendo multo essem crebrior quam tu. Sed ad summas atque incredibiles occupationes meas accedit, quod nullam a me volo epistulam ad te sine argumento ac sententia pervenire. Et primum tibi, ut aequum est civi amanti patriam, quae sint in re publica, exponam; deinde, quoniam tibi amore nos proximi sumus, scribemus etiam de nobis ea, quae scire te non nolle arbitramur.
 
{{pn|19.2|2}}Atque in re publica nunc quidem maxime Gallici belli versatur metus. Nam Haedui fratres nostri pugnam nuper malam pugnarunt, et Helvetii sine dubio sunt in armis excursionesque in provinciam faciunt. Senatus decrevit, ut consules duas Gallias sortirentur, delectus haberetur, vacationes ne valerent, legati cum auctoritate mitterentur, qui adirent Galliae civitates darentque operam, ne eae se cum Helvetiis coniungerent. Legati sunt Q. Metellus Creticus et L. Faccus et, ''to epi tei pakei myron'', Lentulus Clodiani filius. {{pn|19.3|3}}Atque hoc loco illud non queo praeterire, quod, cum de consularibus mea prima sors exisset, una voce senatus frequens retinendum me in urbe censuit. Hoc idem post me Pompeio accidit, ut nos duo quasi pignora rei publicae retineri videremur. Quid enim ego aliorum in me ''epiphonemata'' exspectem, cum haec domi nascantur?
 
{{pn|19.4|4}}Urbanae autem res sic se habent. Agraria lex a Flavio tribuno pl. vehementer agitabatur auctore Pompeio; quae nihil populare habebat praeter auctorem. Ex hac ego lege secunda contionis voluntate omnia illa tollebam, quae ad privatorum incommodum pertinebant, liberabam agrum eum, qui P. Mucio, L. Calpurnio consulibus publicus fuisset, Sullanorum hominum possessiones confirmabam, Volaterranos et Arretinos, quorum agrum Sulla publicarat neque diviserat, in sua possessione retinebam; unam rationem non reiciebam, ut ager hac adventicia pecunia emeretur, quae ex novis vectigalibus per quinquennium reciperetur. Huic toti rationi agrariae senatus adversabatur suspicans Pompeio novam quandam potentiam quaeri; Pompeius vero ad voluntatem perferendae legis incubuerat. Ego autem magna cum agrariorum gratia confirmabam omnium privatorum possessiones; is enim est noster exercitus, hominum, ut tute scis, locupletium; populo autem et Pompeio (nam id quoque volebam) satis faciebam emptione, qua constituta diligenter et sentinam urbis exhauriri et Italiae solitudinem frequentari posse arbitrabar. Sed haec tota res interpellata bello refrixerat. Metellus est consul sane bonus et nos admodum diligit; ille alter nihil ita est, ut plane, quid emerit, nesciat. {{pn|19.5|5}}Haec sunt in re publica, nisi etiam illud ad rem publicam putas pertinere, Herennium quendam, tribunum pl., tribulem tuum sane hominem nequam atque egentem, saepe iam de P. Clodio ad plebem traducendo agere coepisse. Huic frequenter interceditur. Haec sunt, ut opinor, in re publica.
 
{{pn|19.6|6}}Ego autem, ut semel Nonarum illarum Decembrium iunctam invidia ac multorum inimicitiis eximiam quandam atque immortalem gloriam consecutus sum, non destiti eadem animi magnitudine in re publica versari et illam institutam ac susceptam dignitatem tueri, sed, posteaquam primum Clodi absolutione levitatem infirmitatemque iudiciorum perspexi, deinde vidi nostros publicanos facile a senatu diiungi, quam quam a me ipso non divellerentur, tum autem beatos homines, hos piscinarios dico amicos tuos, non obscure nobis invidere, putavi mihi maiores quasdam opes et firmiora praesidia esse quaerenda. {{pn|19.7|7}}Itaque primum, eum qui nimium diu de rebus nostris tacuerat, Pompeium adduxi in eam voluntatem, ut in senatu non semel, sed saepe multisque verbis huius mihi salutem imperii atque orbis terrarum adiudicarit; quod non tam interfuit mea (neque enim illae res aut ita sunt obscurae, ut testimonium, aut ita dubiae, ut laudationem desiderent) quam rei publicae, quod erant quidam improbi, qui contentionem fore aliquam mihi cum Pompeio ex rerum illarum dissensione arbitrarentur. Cum hoc ego me tanta familiaritate coniunxi, ut uterque nostrum in sua ratione munitior et in re publica firmior hac coniunctione esse possit {{pn|19.8|8}}Odia autem illa libidinosae et delicatae iuventutis, quae erant in me incitata, sic mitigata sunt comitate quadam mea, me unum ut omnes illi colant; nihil iam denique a me asperum in quemquam fit nec tamen quicquam populare ac dissolutum, sed ita temperata tota ratio est, ut rei publicae constantiam praestem, privatis meis rebus propter infirmitatem bonorum, iniquitatem malevolorum, odium in me improborum adhibeam quandam cautionem et diligentiam atque ita, tametsi his novis amicitiis implicati sumus, ut crebro mihi vafer ille Siculus insusurret Epicharmus cantilenam illam suam: ''Naphe kai memnas apistein; arthra tauta tan phrenon''. Ac nostrae quidem rationis ac vitae quasi quandam formam, ut opinor, vides.
 
{{pn|19.9|9}}De tuo autem negotio saepe ad me scribis. Cui mederi nunc non possmus; est enim illud senatus consultum summa pedariorum voluntate nullius nostrum auctioritate factum. Nam, quod me esse ad scribendum vides, ex ipso senatus consulto intellegere potes aliam rem tum relatam, hoc autem de populis liberis sine causa additum. Et ita factum est a P. .Servilio filio, qui in postremis sententiam dixit, sed immutari hoc tempore non potest. Itaque conventus, qui initio celebrabantur, iam diu fieri desierunt. Tu si tuis blanditiis tamen a Sicyoniis nummulorum aliquid expresseris, velim me facias certiorem.
 
{{pn|19.10|10}}Commentarium consulatus mei Graece compositum misi ad te. In quo si quid erit, quod homini Attico minus Graecum eruditumque videatur, non dicam, quod tibi, ut opinor, Panhormi Lucullus de suis historiis dixerat, se, quo facilius illas probaret Romani hominis esse, idcirco barbara quaedam et ''soloika'' dispersisse; apud me si quid erit eius modi, me imprudente erit et invito. Latinum si perfecero, ad te mittam. Tertium poema exspectato, ne quod genus a me ipso laudis meae praetermittatur. Hic tu cave dicas: ''Tis pater ainesei''; si est enim apud homines quicquam quod potius sit, laudetur, nos vituperemur, qui non potius alia laudemus; quamquam non ''egkomiastika'' sunt haec, sed ''istorika'', quae scribimus.
 
{{pn|19.11|11}}Quintus frater purgat se mihi per litteras et adfirmat nihil a se cuiquam de te secus esse dictum. Verum haec nobis coram summa cura et diligentia sunt agenda; tu modo nos revise aliquando. Cossinius hic, cui dedi litteras, valde mihi bonus homo et non levis et amans tui visus est et talis, qualem esse eum tuae mihi litterne nuntiarant. Idibus Martiis.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XX.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae Mai. a. 694 (60).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|20.1|1}}Cum e Pompeiano me Romam recepissem a. d. IV Idus Maias, Cincius noster eam mihi abs te epistulam reddidit, quam tu Idibus Febr. dederas. Ei nunc epistulae litteris his respondebo. Ac primum tibi perspectum esse iudicium de te meum laetor, deinde te in iis rebus, quae mihi asperius a nobis atque nostris et iniucundius actae videbantur, moderatissimum fuisse vehementissime gaudeo idque neque amoris mediocris et ingenii summi ac sapientiae iudico. Qua de re cum ad me ita suaviter, diligenter, officiose, humaniter scripseris, ut non modo te hortari amplius non debeam, sed ne exspectare quidem abs te aut ab ullo homine tantum facilitatis ac mansuetudinis potuerim, nihil duco esse commodius quam de his rebus nihil iam amplius scribere. Cum erimus congressi, tum, si quid res feret, coram inter nos conferemus.
 
{{pn|20.2|2}}Quod ad me de re publica scribis, disputas tu quidem et amanter et prudenter, et a meis consiliis ratio tua non abhorret; nam neque de statu nobis nostrae dignitatis est recedendum neque sine nostris copiis intra alterius praesidia veniendum, et is, de quo scribis, nihil habet amplum, nihil excelsum, nihil non summissum atque populare. Verum tamen fuit ratio mihi fortasse ad tranquillitatem meorum temporum non inutilis, sed mehercule rei publicae multo etiam utilior quam mihi civium improborum impetus in me reprimi, cum hominis amplissima fortuna, auctoritate, gratia fluctuantem sententiam confirmassem et a spe malorum ad mearum rerum laudem convertissem. Quod si cum aliqua levitate mihi faciendum fuisset, nullam rem tanti aestimassem; sed tamen a me ita sunt acta omnia, non ut ego illi adsentiens levior, sed ut ille me probans gravior videretur. {{pn|20.3|3}}Reliqua sic a me aguntur et agentur, ut non committamus, ut ea, quae gessimus, fortuito gessisse videamur. Meos bonos viros, illos quos significas, et, eam quam mihi dicis obtigisse, ''Spartan'' non modo numquam deseram, sed etiam, si ego ab illa deserar, tamen in mea pristina sententia permanebo. Illud tamen velim existimes, me hanc viam optimatem post Catuli mortem nec praesidio ullo nec comitatu tenere. Nam, ut ait Rhinton, ut opinor, ''Hoi men par oyden eisi, tois d ouden melei''. Mihi vero ut invideant piscinarii nostri, aut scribam ad te alias aut in congressum nostrum reservabo. A curia autem nulla me res divellet, vel quod ita rectum est, vel quod rebus meis maxime consentaneum, vel quod, a senatu quanti fiam, minime me paenitet.
 
{{pn|20.4|4}}De Sicyoniis, ut ad te scripsi antea, non multum spei est in senatu; nemo est enim, idem qui queratur. Quare, si id exspectas, longum est; alia via, si qua potes, pugna. Cum est actum, neque animadversum est, ad quos pertineret, et raptim in eam sententiam pedarii cucurrerunt. Inducendi senatus consulti maturitas nondum est, quod neque sunt, qui querantur, et multi partim malevolentia, partim opinione aequitatis delectantur.
 
{{pn|20.5|5}}Metellus tuus est egregius consul; unum reprehendo, quod otium nuntiari e Gallia non magno opere gaudet. Cupit, credo, triumphare. Hoc vellem mediocrius; cetera egregia. Auli filius vero ita se gerit, ut eius consulatus non consulatus sit, sed Magni nostri ''hypopion''.
 
{{pn|20.6|6}}De meis scriptis misi ad te Graece perfectum consulatum meum. Eum librum L. Cossinio dedi. Puto te Latinis meis delectari, huic autem Graeco Graecum invidere. Alii si scripserint, mittemus ad te; sed, mihi crede, simul atque hoc nostrum legerunt, nescio quo pacto retardantur.
 
{{pn|20.7|7}}Nunc, ut ad rem meam redeam, L. Papirius Paetus, vir bonus amatorque noster, mihi libros eos, quos Ser. Claudius reliquit, donavit. Cum mihi per legem Cinciam licere capere Cincius, amicus tuus, diceret, libenter dixi me accepturum, si attulisset. Nunc, si me amas, si te a me amari scis, enitere per amicos, clientes, hospites, libertos denique ac servos tuos, ut scida ne qua depereat; nam et Graecis iis libris, quos suspicor, et Latinis, quos scio illum reliquisse, mihi vehementer opus est. Ego autem cotidie magis, quod mihi de forensi labore temporis datur, in iis studiis conquiesco. Per mihi, per, inquam, gratum feceris, si in hoc tam diligens fueris, quam soles in iis rebus, quas me valde velle arbitraris, ipsiusque Paeti tibi negotia commendo, de quibus tibi ille agit maximas gratias, et, ut iam invisas nos, non solum rogo, sed etiam suadeo.
&lt;/div&gt;
{{Liber
|Ante= 
|AnteNomen= 
|Post= Liber II
|PostNomen= ../Liber II
}}
[[en:Letters to Atticus/1.1]]</text>
      <sha1>iuhjr9zhlb17rjfxpwjjp5ma8p65945</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Liber Catulli (ed. Merrill)/76</title>
    <ns>0</ns>
    <id>6331</id>
    <revision>
      <id>275677</id>
      <parentid>248869</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T09:32:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Saumache</username>
        <id>27923</id>
      </contributor>
      <origin>275677</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1757" sha1="7uczr2m8e30j179f92ooumubxlt0b83" xml:space="preserve">{{TextQuality|75%}}{{titulus2
|Scriptor= Gaius Valerius Catullus
|OperaeTitulus= Carmina 
|OperaeWikiPagina= Carmina (Catullus)
|Annus=
|SubTitulus= Catullus 76
}}
&lt;div class=text&gt;
{{Liber
|Ante= Carmen 75
|AnteNomen= Carmina (Catullus)/75
|Post= Carmen 77
|PostNomen= Carmina (Catullus)/77
}}
&lt;poem&gt;
Si qua recordanti benefacta priora uoluptas{{r|1|}}
     Est homini, cum se cogitat esse pium,
Nec sanctam uiolasse fidem, nec foedere in ullo
     Diuum ad fallendos numine abusum homines,
Multa parata manent in longa aetate, Catulle,{{r|5}}
     Ex hoc ingrato gaudia amore tibi.
Nam quaecumque homines bene cuiquam aut dicere possunt
     Aut facere, haec a te dictaque factaque sunt:
Omnia quae ingratae perierunt credita menti.
     Quare cur tu te iam amplius excrucies?{{r|10}}
Quin tu animo offirmas atque istinc teque reducis
     Et dis inuitis desinis esse miser?
Difficile est longum subito deponere amorem;
     Difficile est, uerum hoc qua libet efficias.
Vna salus haec est, hoc est tibi peruincendum;{{r|15}}
     Hoc facias, siue id non pote siue pote.
O di, si uestrum est misereri, aut si quibus unquam
     Extremam iam ipsa in morte tulistis opem,
Me miserum aspicite et, si uitam puriter egi,
     Eripite hanc pestem perniciemque mihi!{{r|20}}
Hei mihi subrepens imos ut torpor in artus
     Expulit ex omni pectore laetitias.
Non iam illud quaero, contra me ut diligat illa,
     Aut, quod non potis est, esse pudica uelit:
Ipse ualere opto et taetrum hunc deponere morbum.{{r|25}}
    O di, reddite mi hoc pro pietate mea.
&lt;/poem&gt;
{{Liber
|Ante= Carmen 75
|AnteNomen= Carmina (Catullus)/75
|Post= Carmen 77
|PostNomen= Carmina (Catullus)/77
}}
&lt;/div&gt;
{{finis}}
[[Categoria:Elegi]]

[[en:Catullus 76]]
[[it:Le poesie di Catullo/76]]</text>
      <sha1>7uczr2m8e30j179f92ooumubxlt0b83</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Epistulae (Marcus Tullius Cicero)/Epistulae ad Atticum/Liber VIII</title>
    <ns>0</ns>
    <id>7184</id>
    <revision>
      <id>275672</id>
      <parentid>275497</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T08:36:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Saumache</username>
        <id>27923</id>
      </contributor>
      <origin>275672</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="56921" sha1="htenqn9l07klokbbuyzt33faivou4gm" xml:space="preserve">{{titulus
|Scriptor= Marcus Tullius Cicero
|OperaeTitulus= Epistulae
|OperaeWikiPagina= Epistulae (Marcus Tullius Cicero)
|SubTitulus= [[Epistulae (Marcus Tullius Cicero)/Epistulae ad Atticum|Epistulae ad Atticum]]&lt;/br&gt;Liber VIII
|Annus= 49 a.C.n
|Editio=1905, Lipsiae; [[w:Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana|Bibliotheca Teubneriana]]; [[w:de:Carl Friedrich Wilhelm Müller|C. F. W. Müller]]
|Fons=[https://archive.org/details/pbc.gda.pl.Epistularum_ad_Atticum_Cicero_MT/page/222/mode/1up?view=theater archive.org]; [https://archive.org/details/pbc.gda.pl.Epistularum_ad_Atticum_Cicero_MT/page/LXV/mode/1up?view=theater adnotatio critica] pp. 222–253.
}}
{{Liber
|Ante= Liber VII
|AnteNomen= ../Liber VII
|Post= Liber IX
|PostNomen= ../Liber IX
}}

{{c|{{x-maior|{{ancora+|I.}}}}&lt;br&gt;Scr. Formiis XIV K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|1.1|1}} Cum ad te litteras dedissem, redditae mihi litterae sunt a Pompeio. Cetera de rebus in Piceno gestis, quae ad se Vibullius scripsisset, de dilectu Domiti, quae sunt vobis nota nec tamen tam laeta erant in iis litteris, quam ad me Philotimus scripserat. Ipsam tibi epistulam misissem, sed iam subito fratris puer proficiscebatur. Cras igitur mittam. Sed in ea Pompei epistula erat in extremo ipsius manu: ‘Tu censeo Luceriam venias. Nusquam eris tutius.’ Id ego in eam partem accepi, haec oppida atque oram maritimam illum pro derelicto habere, nec sum miratus eum, qui caput ipsum reliquisset, reliquis membris non parcere. {{pn|1.2|2}} Ei statim rescripsi hominemque certum misi de comitibus meis, non ''me'' quaerere, ubi tutissimo essem. Si me vellet sua aut rei publicae causa Luceriam venire, statim esse venturum; hortatusque sum, ut oram maritimam retineret, si rem frumentariam sibi ex provinciis suppeditari vellet. Hoc me frustra scribere videbam; sed uti in urbe retinenda tunc sic nunc in Italia non relinquenda testificabar sententiam meam. Sic enim parari video, ut Luceriam omnes copiae contrahantur, et ne is quidem locus ''sit'' stabilis, sed ex eo ipso, si urgeamur, paretur fuga.

{{pn|1.3|3}} Quo minus mirere, si invitus in eam causam descendo, in qua neque pacis neque victoriae ratio quaesita sit umquam, sed semper flagitiosae et calamitosae fugae, eundum, ut, quemcumque fors tulerit casum, subeam potius cum iis, qui dicuntur esse boni, quam videar a bonis dissentire. Etsi prope diem video bonorum, id est lautorum et locupletum, urbem refertam fore, municipiis vero his relictis refertissimam. Quo ego in numero essem, si hos lictores molestissimos non haberem, nec me M’. Lepidi, L. Volcaci, Ser. Sulpici comitum paeniteret, quorum nemo nec stultior est quam L. Domitius nec inconstantior quam Ap. Claudius. Unus Pompeius me movet beneficio, non auctoritate. Quam enim ille habeat auctoritatem in hac causa? qui, cum omnes Caesarem metuebamus, ipse eum diligebat, postquam ipse metuere coepit, putat omnes hostes illi esse oportere esse. Ibimus tamen Luceriam. Nec eum fortasse delectabit noster adventus; dissimulare enim non potero mihi, quae adhuc acta sint, displicere. Ego, si somnum capere possem, tam longis te epistulis non obtunderem. Tu, si tibi eadem causa est, me remunerere sane velim.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|II.}}}}&lt;br&gt;Scr. Formiis XIII K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|2.1|1}} Mihi vero omnia grata, et quod scripsisti ad me, quae audieras, et quod non credidisti, quae digna diligentia mea non erant, et quod monuisti, quod sentiebas. Ego ad Caesarem unas Capua litteras dedi, quibus ad ea rescripsi, quae mecum ille de gladiatoribus suis egerat, breves, sed benevolentiam significantes, non modo sine contumelia, sed etiam cum maxima laude Pompei. Id enim illa sententia postulabat, qua illum ad concordiam hortabar. Eas si quo ille misit, in publico proponat velim. Alteras eodem die dedi quo has ad te. Non potui non dare, cum et ipse ad me scripsisset et Balbus. Earum exemplum ad te misi. {{pn|2.2|2}} Nihil arbitror fore, quod reprehendas. Si qua erunt, doce me, quo modo {{Graeca|μέμψιν}} effugere possim. ‘Nihil’, inquies, ‘omnino scripseris.’ Qui magis effugias eos, qui volent fingere? Verum tamen ita faciam, quoad fieri poterit. Nam, quod me hortaris ad memoriam factorum, dictorum, scriptorum etiam meorum, facis amice tu quidem mihique gratissimum, sed mihi videris aliud tu honestum meque dignum in hac causa iudicare, atque ego existimem. Mihi enim nihil ulla in gente umquam ab ullo auctore rei publicae ac duce turpius factum esse videtur, quam a nostro amico factum est. Quoius ego vicem doleo; qui urbem reliquit, id est patriam, pro qua et in qua mori praeclarum fuit. {{pn|2.3|3}} Ignorare mihi videris, haec quanta sit clades. Es enim etiam nunc domi tuae, sed invitis perditissimis hominibus esse diutius non potes. Hoc miserius, hoc turpius quicquam? Vagamur egentes cum coniugibus et liberis; in unius hominis quotannis periculose aegrotantis anima positas omnes nostras spes habemus non expulsi, sed evocati ex patria; quam non servandam ad reditum nostrum, sed diripiendam et inflammandam reliquimus. Ita multi nobiscum sunt, non in suburbanis, non in hortis, non in ipsa ''urbe'', et, si nunc sunt, non erunt. Nos interea ne Capuae quidem, sed Luceriae, et oram quidem maritimam iam relinquemus, Afranium exspectabimus ''et'' Petreium. Nam in Labieno parum est dignitatis. Hic tu in me * illud desideras. Nihil de me dico, alii viderint. Hic quidem quae est *? Domi vestrae estis et eritis omnes boni. Quis tum se mihi non ostendit? quis nunc adest hoc bello? Sic enim iam appellandum est.

{{pn|2.4|4}} Vibulli res gestae sunt adhuc maximae. Id ex Pompei litteris cognosces; in quibus animadvertito illum locum, ubi erit {{Graeca|διπλῆ}}. Videbis, de Gnaeo nostro ipse Vibullius quid existimet. Quo igitur haec spectat oratio? Ego pro Pompeio libenter emori possum; facio pluris omnium hominum neminem; sed non ut tu uno in eo iudico spem de salute rei publicae. Significas enim aliquanto secus, quam solebas, ut etiam Italia, si ille cedat, putes cedendum. Quod ego nec rei publicae puto esse utile nec liberis meis, praeterea neque rectum neque honestum videtur. ‘Poterisne igitur videre tyrannum?’ Quasi intersit, audiam an videam, aut locupletior mihi sit quaerendus auctor quam Socrates; qui, cum {{font-size|90%|XXX}} tyranni essent, pedem porta non extulit. Est mihi praeterea praecipua causa manendi. De qua utinam aliquando tecum loquar!

Ego {{font-size|90%|XIII}} Kalend., cum eadem lucerna hanc epistulam scripsissem, qua inflammaram tuam, Formiis ad Pompeium, si de pace ageretur, promptis''simus'', si de bello, quid ero?

{{c|{{x-maior|{{ancora+|III.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Caleno XII K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|3.1|1}} Maximis et miserrimis rebus perturbatus, cum coram tecum mihi potestas deliberandi non esset, uti tamen tuo consilio volui. Deliberatio autem omnis haec est, si Pompeius Italia excedat, quod eum facturum esse suspicor, quid mihi agendum putes. Et quo facilius consilium dare possis, quid in utramque partem mihi in mentem veniat, explicabo brevi.

{{pn|3.2|2}} Cum merita Pompei summa erga salutem meam familiaritasque, quae mihi cum eo est, tum ipsa rei publicae causa me adducit, ut mihi vel consilium meum cum illius consilio vel fortuna ''mea cum illius fortuna'' coniungenda esse videatur. Accedit illud. Si maneo et illum comitatum optimorum et clarissimorum civium desero, cadendum est in unius potestatem. Qui etsi multis rebus significat se nobis esse amicum (et, ut esset, a me est, tute scis, propter suspicionem huius impendentis tempestatis multo ante provisum), tamen utrumque considerandum est, et quanta fides ei sit habenda, et, si maxime exploratum sit eum nobis amicum fore, sitne viri fortis et boni civis esse in ea urbe, in qua cum summis honoribus imperiisque usus sit, res maximas gesserit, sacerdotio sit amplissimo praeditus, non futurus ''sit, qui fuerit'', subeundumque periculum sit cum aliqu''anto mai''ore dedecore, si quando Pompeius rem publicam recuperarit. {{pn|3.3|3}} In hac parte haec sunt.

Vide nunc, quae sint in altera. Nihil actum est a Pompeio nostro sapienter, nihil fortiter, addo etiam nihil nisi contra consilium auctoritatemque meam. Omitto illa vetera, quod istum in rem publicam ille aluit, auxit, armavit, ille legibus per vim et contra auspicia ferendis auctor, ille Galliae ulterioris adiunctor, ille gener, ille in adoptando P. Clodio augur, ille restituendi mei quam retinendi studiosior, ille provinciae propagator, ille absentis in omnibus adiutor, idem etiam tertio consulatu, postquam esse defensor rei publicae coepit, contendit, ut decem tribuni pl. ferrent, ut absentis ratio haberetur, quod idem ipse sanxit lege quadam sua, Marcoque Marcello consuli finienti provincias Gallias Kalendarum Martiarum die restitit—sed, ut haec omittam, quid foedius, quid perturbatius hoc ab urbe discessu sive potius turpissima fuga? Quae condicio non accipienda fuit potius quam relinquenda patria? Malae condiciones erant, fateor, sed num quid hoc peius? {{pn|3.4|4}} At recuperabit rem publicam. Quando? aut quid ad eam spem est parati? Non ager Picenus amissus? non patefactum iter ad urbem? non pecunia omnis et publica et privata adversario tradita? Denique nulla causa, nullae vires, nulla sedes, quo concurrant, qui rem publicam defensam velint. Apulia delecta est, inanissima pars Italiae et ab impetu huius belli remotissima; fuga et maritima opportunitas visa quaeri desperatione. Lente cepi Capuam, non quo munus illud defugerem, sed diffidens causae, in qua nullus esset ordinum, nullus apertus privatorum dolor, bonorum autem esset aliquis, sed hebes, ut solet, et, ut ipse sensissem, multitudo et infimus quisque propensus in alteram partem, multi mutationis rerum cupidi, dixi ipsi me nihil suscepturum sine praesidio et sine pecunia. {{pn|3.5|5}} Itaque habui nihil omnino negotii, quod ab initio vidi nihil quaeri praeter fugam. Eam si nunc sequor, quonam? Cum illo non; ad quem cum essem profectus, cognovi in iis locis esse Caesarem, ut tuto Luceriam venire non possem. Infero mari nobis incerto cursu hieme maxima navigandum est. Age iam, cum fratre an sine eo cum filio? at quo modo? In utraque enim re summa difficultas erit, summus animi dolor; qui autem impetus illius erit in nos apsentis fortunasque nostras! Acrior quam in ceterorum, quod putabit fortasse in nobis violandis aliquid se habere populare. Age iam, has compedes, fascis, inquam, hos laureatos ecferre ex Italia quam molestum est! qui autem locus erit nobis tutus, ut iam placatis utamur fluctibus, antequam ad illum venerimus? Qua autem aut quo, nihil scimus. {{pn|3.6|6}} At, si restitero, et fuerit nobis in hac parte locus, idem fecero quod in Cinnae dominatione ''L.'' Philippus, quod L. Flaccus, quod Q. Mucius, quoquo modo ea res huic quidem cecidit; qui tamen ita dicere solebat, se id fore videre, quod factum est, sed malle quam armatum ad patriae moenia accedere. Aliter Thrasybulus et fortasse melius. Sed est certa quaedam illa Muci ratio atque sententia, est illa etiam [Philippi], et, cum sit necesse, servire tempori et non amittere tempus, cum sit datum. Sed in hoc ipso habent tamen idem fasces molestiam. Sit enim nobis amicus, quod incertum est, sed sit; deferet triumphum. Non accipere ''vide'' ne periculosum sit, ''accipere'' invidiosum ad bonos. ‘O rem’, inquis, ‘difficilem et inexplicabilem!’ Atqui explicanda est. Quid enim fieri potest? Ac, ne me existimaris ad manendum esse propensiorem, quod plura in eam partem verba fecerim, potest fieri, quod fit in multis quaestionibus, ut res verbosior haec fuerit, illa verior. Quam ob rem ut maxima de re aequo animo deliberanti ita mihi des consilium velim. Navis et in Caieta est parata nobis et Brundisi.

{{pn|3.7|7}} Sed ecce nuntii scribente me haec ipsa noctu in Caleno, ecce litterae Caesarem ad Corfinium, Domitium Corfini cum firmo exercitu et pugnare cupiente. Non puto etiam hoc Gnaeum nostrum commissurum, ut Domitium relinquat; etsi Brundisium Scipionem cum cohortibus duabus praemiserat, legionem Fausto conscriptam in Siciliam sibi placere a consule duci scripserat ad consules. Sed turpe Domitium deserere erit implorantem eius auxilium. Est quaedam spes mihi quidem non magna, sed in his locis firma Afranium in Pyrenaeo cum Trebonio pugnasse, pulsum Trebonium, etiam Fabium tuum transisse cum cohortibus, summa autem Afranium cum magnis copiis adventare. Id si est, in Italia fortasse manebitur. Ego autem, cum esset incertum iter Caesaris, quod vel ad Capuam vel ad Luceriam iturus putabatur, Leptam misi ad Pompeium ''cum'' litteris; ipse, ne quo inciderem, reverti Formias.

Haec te scire volui scripsique sedatiore animo, quam proxime scripseram, nullum meum iudicium interponens, sed exquirens tuum.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|IV.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano VIII K. Mart. ante lucem a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|4.1|1}} Dionysius quidem tuus potius quam noster, cuius ego cum satis cognossem mores, tuo tamen potius stabam iudicio quam meo, ne tui quidem testimonii, quod ei saepe apud me dederas, veritus superbum se praebuit in fortuna, quam putavit nostram fore; cuius fortunae nos, quantum humano consilio effici poterit, motum ratione quadam gubernabimus. Cui qui noster honos, quod obsequium, quae etiam ad ceteros contempti cuiusdam hominis commendatio defuit? ut meum iudicium reprehendi a Quinto fratre vulgoque ab omnibus mallem quam illum non efferrem laudibus Ciceronesque nostros meo potius labore subdoceri quam me alium iis magistrum quaerere; ad quem ego quas litteras, dei immortales, miseram, quantum honoris significantes, quantum amoris! Dicaearchum mehercule aut Aristoxenum diceres arcessi, non unum hominem omnium loquacissimum et minime aptum ad docendum. {{pn|4.2|2}} Sed est memoria bona. Me dicet esse meliore. Quibus litteris ita respondit ut ego nemini, cuius causam non reciperem. Semper enim: ‘Si potero, si ante suscepta causa non impediar’. Numquam reo cuiquam tam humili, tam sordido, tam nocenti, tam alieno tam praecise negavi, quam hic mihi plane ''sine'' ulla exceptione praecidit. Nihil cognovi ingratius; in quo vitio nihil mali non inest. Sed de hoc nimis multa.

{{pn|4.3|3}} Ego navem paravi. Tuas litteras tamen exspecto, ut sciam, quid respondeant consultationi meae. Sulmone C. Atium Paelignum aperuisse Antonio portas, cum essent cohortes quinque, Q. Lucretium inde effugisse † scis Gnaeum ire Brundisium desertum. Confecta res est.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|V.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano VII, ut videtur, K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|5.1|1}} Cum ante lucem {{font-size|90%|VIII}} Kal. litteras ad te ''de'' Dionysio dedissem, vesperi ad nos eodem die venit ipse Dionysius auctoritate tua permotus, ut suspicor; quid enim putem aliud? Etsi solet eum, cum aliquid furiose fecit, paenitere. Numquam autem cerritior fuit quam in hoc negotio. Nam, quod ad te non scripseram, postea audivi a tertio miliario tum eum isse
::‘{{Graeca|πολλὰ μάτην κεράεσσιν ἐς ἠέρα θυμήναντα}}’,
{{indent|multa, inquam, mala cum dixisset suo capiti, ut aiunt. Sed ''vide'' meam mansuetudinem! Conieceram in fasciculum una cum tua vementem ad illum epistulam. Hanc ad me referri volo nec ullam ob aliam causam Pollicem servum a pedibus meis Romam misi. Eo autem ad te scripsi, ut, si tibi forte reddita esset, mihi curares referendam, ne in illius manus perveniret.|0}}

{{pn|5.2|2}} Novi si quid esset, scripsissem. Pendeo animi exspectatione Corfiniensi, in qua de salute rei publicae decernetur. Tu fasciculum, qui est M’. Curio inscriptus, velim cures ad eum perferendum Tironemque Curio commendes et, ut det ei, si quid opus erit in sumptum, roges.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|VI.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano IX K. Mart., ut videtur, a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|6.1|1}} Obsignata iam ista epistula, quam de nocte daturus eram, sicut dedi (nam eam vesperi scripseram), C. Sosius praetor in Formianum venit ad M’. Lepidum, vicinum nostrum, quoius quaestor fuit. Pompei litterarum ad consules exemplum attulit:

{{pn|6.2|2}} ‘{{style|letter-spacing:0.09rem|Litterae mihi a L. Domitio}} a. d. {{font-size|90%|XIII}} {{style|letter-spacing:0.09rem|Kalend. Mart. allatae sunt. Earum exemplum infra scripsi. Nunc, ut ego non scribam, tua sponte te intellegere scio, quanti rei publicae intersit omnes copias in unum locum primo quoque tempore convenire. Tu, si tibi videbitur, dabis operam, ut quam primum ad nos venias, praesidii Capuae quantum constitueris satis esse, relinquas}}.’

Deinde supposuit exemplum epistulae Domiti, quod ego ad te pridie miseram. Di immortales, qui me horror perfudit! quam sum sollicitus, quidnam futurum sit! Hoc tamen spero, magnum nomen imperatoris fore, magnum in adventu terrorem. Spero etiam, quoniam adhuc nihil nobis obfuit † nihil mutasset neglegentia hoc quod cum fortiter et diligenter tum etiam mehercule. {{pn|6.4|4}} Modo enim audivi quartanam a te discessisse. Moriar, si magis gauderem, si id mihi accidisset. Piliae dic non esse aequum eam diutius habere nec id esse vestrae concordiae. Tironem nostrum ab altera relictum audio. Sed eum video in sumptum ab aliis mutuatum; ego autem Curium nostrum, si quid opus esset, rogaram. Malo Tironis verecundiam in culpa esse quam inliberalitatem Curi.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|VII.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano VII K. Mart., ut videtur, a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|7.1|1}} Unum etiam restat amico nostro ad omne dedecus, ut Domitio non subveniat. ‘At nemo dubitat, quin subsidio venturus sit.’ Ego non puto. ‘Deseret igitur talem civem et eos, quos una scis esse, cum habeat praesertim is ipse cohortes triginta?’ Nisi me omnia fallunt, deseret. Incredibiliter pertimuit, nihil spectat nisi fugam. {{pn|7.2|2}} Quoi tu (video enim, quid sentias) me comitem putas debere esse. Ego vero, quem fugiam, habeo, quem sequar, non habeo. Quod enim tu meum laudas et memorandum dicis, malle quod dixerim me cum Pompeio vinci quam cum istis vincere, ego vero malo, sed cum illo Pompeio, qui tum erat, aut qui mihi esse videbatur, cum hoc vero, qui ante fugit, quam scit, aut quem fugiat aut quo, qui nostra tradidit, qui patriam reliquit, Italiam relinquit, si malui, contigit, victus sum. Quod superest, nec ista videre possum, quae numquam timui ne viderem, nec mehercule istum, propter quem mihi non modo meis, sed memet ipso carendum est.

{{pn|7.3|3}} Ad Philotimum scripsi de viatico sive a Moneta (nemo enim solvit) sive ab Oppiis, tuis contubernalibus. Cetera apposita tibi mandabo.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|VIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano VI K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|8.1|1}} O rem turpem et ea re miseram! Sic enim sentio, id demum aut potius id solum esse miserum, quod turpe sit. Aluerat Caesarem; eundem repente timere coeperat, condicionem pacis nullam probarat, nihil ad bellum pararat, urbem reliquerat, Picenum amiserat culpa, in Apuliam se compegerat, ibat in Graeciam, omnis nos {{Graeca|ἀπροσφωνήτους}}, expertes sui tanti, tam inusitati consilii relinquebat. {{pn|8.2|2}} Ecce subito litterae Domiti ad illum, ipsius ad consules. Fulsisse mihi videbatur {{Greek|τὸ καλòν}} ad oculos eius et exclamasse ille vir, qui esse debuit:
::‘{{Graeca|πρòς ταῦθ' ὅ τι χρή, καὶ παλαμάσθων}}
::{{Graeca|καì πάντ' ἐπ' ἐμοὶ τεκταινέσθων·}}
::{{Graeca|τὸ γὰρ εὖ μετ' ἐμοῦ}}.’
{{indent|At ille tibi {{Graeca|πολλὰ χαίρειν τῷ καλῷ}} dicens pergit Brundisium. Domitium autem aiunt re audita et eos, qui una essent, se tradidisse. O rem lugubrem! Itaque intercludor dolore, quo ''minus'' ad te plura scribam. Tuas litteras exspecto.|0}}

{{c|{{x-maior|{{ancora+|IX.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano V K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|9.1|1}} Epistulam meam quod pervulgatam scribis esse, non fero moleste, quin etiam ipse multis dedi describendam. Ea enim et acciderunt iam et impendent, ut testatum esse velim, de pace quid senserim. Cum autem ad eam hortarer eum praesertim hominem, non videbar ullo modo facilius moturus, quam si id, quod eum hortarer, convenire eius sapientiae dicerem. Eam si ‘admirabilem’ dixi, quom eum ad salutem patriae hortabar, non sum veritus, ne viderer adsentari, quoi tali in re lubenter me ad pedes abiecissem. Quod autem est ‘aliquid inpertias temporis’, non est, de pace, sed de me ipso et de meo officio ut aliquid cogitet. Nam, quod testificor me expertem belli fuisse, etsi id re perspectum est, tamen eo scripsi, quo in suadendo plus auctoritatis haberem; eodemque pertinet, quod causam eius probo.

{{pn|9.2|2}} Sed quid haec nunc? Utinam aliquid profectum esset! Ne ego istas litteras in contione recitari velim, si quidem ille ipse ad eundem scribens in publico proposuit epistulam illam, in qua est ‘pro tuis rebus gestis amplissimis’ (amplioribusne quam suis, quam Africani? Ita tempus ferebat), si quidem etiam vos duo tales ad quintum miliarium quid nunc ipsum de se recipienti, quid agenti, quid acturo? Quanto autem ferocius ille causae suae confidet, cum vos, cum vestri similes non modo frequentes, sed laeto vultu gratulantes viderit! ‘Num igitur peccamus?’ Minime vos quidem; sed tamen signa conturbantur, quibus voluntas a simulatione distingui posset. Quae vero senatus consulta video? Sed apertius, quam proposueram.

{{pn|9.3|3}} Ego Arpini volo esse pridie Kal., deinde circum villulas nostras errare, quas visurum me postea desperavi. {{Graeca|Εὐγενῆ}} tua consilia et tamen pro temporibus non incauta mihi valde probantur. Lepido quidem (nam fere {{Graeca|συνδιημερεύομεν}}, quod gratissimum illi est) numquam placuit ex Italia exire, Tullo multo minus. Crebro enim illius litterae ab aliis ad nos commeant. Sed me illorum sententiae minus movebant; minus multa dederant illi rei publicae pignora. Tua mehercule auctoritas vehementer movet; adfert enim et reliqui temporis recuperandi rationem et praesentis tuendi. Sed, obsecro te, quid hoc miserius quam alterum plausus in foedissima causa quaerere, alterum offensiones in optima? alterum existimari conservatorem inimicorum, alterum desertorem amicorum? Et mehercule, quamvis amemus Gnaeum nostrum, ut et facimus et debemus, tamen hoc, quod talibus viris non subvenit, laudare non possum. Nam, sive timuit, quid ignavius? sive, ut quidam putant, meliorem suam causam illorum caede fore putavit, quid iniustius? Sed haec omittamus; augemus enim dolorem retractando.

{{pn|9.4|4}} {{font-size|90%|VI}} Kal. vesperi Balbus minor ad me venit occulta via currens ad Lentulum consulem missu Caesaris cum litteris, cum mandatis, cum promissione provinciae, Romam ut redeat. Quoi persuaderi posse non arbitror, nisi erit conventus. Idem aiebat nihil malle Caesarem, quam ut Pompeium adsequeretur (id credo) et rediret in gratiam. Id non credo et metuo, ne omnis haec clementia ad Cinneam illam crudelitatem colligatur. Balbus quidem maior ad me scribit nihil malle Caesarem quam principe Pompeio sine metu vivere. Tu, puto, haec credis. Sed, cum haec scribebam {{font-size|90%|V}} Kalend., Pompeius iam Brundisium venisse poterat; expeditus enim antecesserat legiones {{font-size|90%|XI}} ''K''. Luceria. Sed hoc {{Graeca|τέρας}} horribili vigilantia, celeritate, diligentia est. Plane, quid futurum sit, nescio.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|X.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano IV K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
Dionysius cum ad me praeter opinionem meam venisset, locutus sum cum eo liberalissime; tempora exposui, rogavi, ut diceret, quid haberet in animo; me nihil ab ipso invito contendere. Respondit se, quod in nummis haberet, nescire quo loci esset; alios non solvere, aliorum diem nondum esse. Dixit etiam alia quaedam de servulis suis, quare nobiscum esse non posset. Morem gessi; dimisi a me ut magistrum Ciceronum non lubenter, ut hominem ingratum non invitus. Volui te scire, et quid ego de eius facto iudicarem.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XI.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano III K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|11.1|1}} Quod me magno animi motu perturbatum putas, sum equidem, sed non tam magno, quam tibi fortasse videor. Levatur enim omnis cura, cum aut constitit consilium, aut cogitando nihil explicatur. Lamentari autem licet illud quidem totos dies; sed vereor, ne, nihil cum proficiam, etiam dedecori sim studiis ac litteris nostris. Consumo igitur omne tempus considerans, quanta vis sit illius viri, quem nostris libris satis diligenter, ut tibi quidem videmur, expressimus. Tenesne igitur, moderatorem illum rei publicae quo referre velimus omnia? Nam sic quinto, ut opinor, in libro loquitur Scipio: ‘{{style|letter-spacing:0.09rem|Ut enim gubernatori cursus secundus, medico salus, imperatori victoria, sic huic moderatori rei publicae beata civium vita proposita est, ut opibus firma, copiis locuples, gloria ampla, virtute honesta sit. Huius enim operis maximi inter homines atque optimi illum esse perfectorem volo}}.’ {{pn|11.2|2}} Hoc Gnaeus noster cum antea numquam tum in hac causa minime cogitavit. Dominatio quaesita ab utroque est, non id actum, beata et honesta civitas ut esset. Nec vero ille urbem reliquit, quod eam tueri non posset, nec Italiam, quod ea pelleretur, sed hoc a primo cogitavit, omnes terras, omnia maria movere, reges barbaros incitare, gentes feras armatas in Italiam adducere, exercitus conficere maximos. Genus illud Sullani regni iam pridem appetitur multis, qui una sunt, cupientibus. An censes nihil inter eos convenire, nullam pactionem fieri potuisse? Hodie potest. Sed neutri {{Graeca|σκοπὸς}} est ille, ut nos beati simus; uterque regnare vult.

{{pn|11.3|3}} Haec a te invitatus breviter exposui. Voluisti enim me, quid de his malis sentirem, ostendere. {{Graeca|Προθεσπίζω}} igitur, noster Attice, non hariolans ut illa, cui nemo credidit, sed coniectura prospiciens:
::‘Iamque mari magno —’
{{indent|non multo, inquam, secus possum vaticinari. Tanta malorum impendet {{Graeca|Ἰλιάς}}. Atque hoc nostra gravior est causa, qui domi sumus, quam illorum, qui una transierunt, quod illi [qui] alterum metuunt, nos utrumque. {{pn|11.4|4}} ‘Cur igitur’, inquis, ‘remansimus?’ Vel tibi paruimus vel non † occurrimus, vel hoc fuit rectius. Conculcari, inquam, miseram Italiam videbis proxima aestate † qaut utriusque in mancipiis ex omni genere collectis, nec tam † iptio pertimescenda, quae Luceriae multis sermonibus denuntiata esse dicitur, quam universae ''rei p.'' interitus. Tantas in confligendo utriusque vires video futuras. Habes coniecturam meam. Tu autem consolationis fortasse aliquid exspectasti. Nihil invenio, nihil fieri potest miserius, nihil perditius, nihil foedius.|0}}

{{pn|11.5|5}} Quod quaeris, quid Caesar ad me scripserit, quod saepe, gratissimum sibi esse, quod quierim, oratque, in eo ut perseverem. Balbus minor haec eadem mandata. Iter autem eius erat ad Lentulum consulem cum litteris Caesaris praemiorumque promissis, si Romam revertisset. Verum, cum habeo rationem dierum, ante puto tramissurum, quam potuerit conveniri.

{{pn|11.6|6}} Epistularum Pompei duarum, quas ad me misit, neglegentiam meamque in rescribendo diligentiam volui tibi notam esse. Earum exempla ad te misi.

{{pn|11.7|7}} Caesaris hic per Apuliam ad Brundisium cursus quid efficiat, exspecto. Utinam aliquid simile Parthicis rebus! Simul aliquid audiero, scribam ad te. Tu ad me velim bonorum sermones. Romae frequentes esse dicuntur. Scio equidem te in publicum non prodire, sed tamen audire te multa necesse est. Memini librum tibi adferri a Demetrio Magnete ad te missum [scio] {{Graeca|περὶ ὁμονοίας}}. Eum mihi velim mittas. Vides, quam causam mediter.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XI A.}}}}&lt;br&gt;Scr. Luceriae IV Id. Febr. a. 705 (49).&lt;br&gt;CN. MAGNUS PROCOS. S. D. M. CICERONI IMP.}}
Q. Fabius ad me venit a. d. {{font-size|90%|IIII}} Idus Febr. Is nuntiat L. Domitium cum suis cohortibus {{font-size|90%|XII}} et cum cohortibus {{font-size|90%|XIIII}}, quas Vibullius adduxit, ad me iter habere; habuisse in animo proficisci Corfinio a. d. {{font-size|90%|V}} Idus Febr.; C. Hirrum cum {{font-size|90%|V}} cohortibus subsequi. Censeo, ad nos Luceriam venias. Nam te hic tutissime puto fore.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XI B.}}}}&lt;br&gt;Scr. Formiis XIV K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;M. CICERO IMP. S. D. CN. MAGNO PROCOS.}}
{{pn|11B.1|1}} A. d. {{font-size|90%|XV}} Kalend. Martias Formiis accepi tuas litteras; ex quibus ea, quae in agro Piceno gesta erant, cognovi commodiora esse multo, quam ut erat nobis nuntiatum, Vibullique virtutem industriamque libenter agnovi.

Nos adhuc in ea ora, ubi praepositi sumus, ita fuimus, ut navem paratam haberemus. Ea enim audiebamus et ea verebamur, ut, quodcumque tu consilium cepisses, id nobis persequendum putaremus. Nunc, quoniam auctoritate et consilio tuo in spe firmiore sumus, si teneri posse putas Tarracinam ''et eam'' oram maritimam, in ea mamebo, etsi praesidia in oppidis nulla sunt. Nemo enim nostri ordinis in his locis est praeter M. Eppium, quem ego Menturnis esse volui, vigilantem hominem et industrium. Nam L. Torquatum, virum fortem et cum auctoritate, Formiis non habemus, ad te profectum arbitramur.

{{pn|11B.2|2}} Ego omnino, ut proxime tibi placuerat, Capuam veni eo ipso die, quo tu Teano Sidicino es profectus. Volueras enim me cum M. Considio pro praetore illa negotia tueri. Cum eo venissem, vidi T. Ampium dilectum habere diligentissime, ab eo accipere Libonem, summa item diligentia et in illa colonia auctoritate. Fui Capuae, quoad consules. Iterum, ut erat edictum a consulibus, veni Capuam ad Nonas Februar. Cum fuissem triduum, recepi me Formias.

{{pn|11B.3|3}} Nunc quod tuum consilium aut quae ratio belli sit, ignoro. Si tenendam hanc oram putas, quae et oportunitatem et dignitatem habet et egregios cives et, ut arbitror, teneri potest, opus est esse, qui praesit; sin omnia in unum locum contrahenda sunt, non dubito, quin ad te statim veniam, quo mihi nihil optatius est, idque tecum, quo die ab urbe discessimus, locutus sum. Ego, si quoi adhuc videor segnior fuisse, dum ne tibi videar, non laboro et tamen, si, ut video, bellum gerendum est, confido me omnibus facile satis facturum. M. Tullium, meum necessarium, ad te misi, cui tu, si tibi videretur, ad me litteras dares.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XI C.}}}}&lt;br&gt;Scr. Canusi X K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CN. MAGNUS PROCOS. S. D. M. CICERONI IMP.}}
{{tooltip|S. V. B.|Si vales, bene.}} Tuas litteras libenter legi. Recognovi enim tuam pristinam virtutem etiam in salute communi. Consules ad eum exercitum, quem in Apulia habui, venerunt. Magno opere te hortor pro tuo singulari perpetuoque studio in rem publicam, ut te ad nos conferas, ut communi consilio rei publicae adflictae opem atque auxilium feramus. Censeo, via Appia iter facias et celeriter Brundisium venias.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XI D.}}}}&lt;br&gt;Scr. Formiis III K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;M. CICERO IMP. S. D. CN. MAGNO PROCOS}}
{{pn|11D.1|1}} Cum ad te litteras misissem, quae tibi Canusi redditae sunt, suspicionem nullam habebam te rei publicae causa mare transiturum eramque in spe magna fore ut in Italia possemus aut concordiam constituere, qua mihi nihil utilius videbatur, aut rem publicam summa cum dignitate defendere. Interim nondum meis litteris ad te perlatis ex iis mandatis, quae D. Laelio ad consules dederas, certior tui consilii factus non exspectavi, dum mihi a te litterae redderentur, confestimque cum Quinto fratre et cum liberis nostris iter ad te in Apuliam facere coepi. {{pn|11D.2|2}} Cum Teanum Sidicinum venissem, C. Messius, familiaris tuus, mihi dixit aliique complures Caesarem iter habere Capuam et eo ipso die mansurum esse Aeserniae. Sane sum commotus, quod, si ita esset, non modo iter meum interclusum, sed me ipsum plane exceptum putabam. Itaque tum Cales processi, ut ibi potissimum consisterem, dum certum nobis ab Aesernia de eo, quod audieram, referretur.

{{pn|11D.3|3}} At mihi, cum Calibus essem, adfertur litterarum tuarum exemplum, quas tu ad Lentulum consulem mıisisses. Hae scriptae sic erant, litteras tibi a L. Domitio a. d. {{font-size|90%|XIII}} Kal. Martias allatas esse (earumque exemplum subscripseras); magnique interesse rei publicae scripseras omnes copias primo quoque tempore in unum locum convenire, et ut, praesidio quod satis esset, Capuae relinqueret. His ego litteris lectis in eadem opinione fui qua reliqui omnes, te cum omnibus copiis ad Corfinium esse venturum; quo mihi, cum Caesar ad oppidum castra haberet, tutum iter esse non arbitrabar.

Cum res in summa exspectatione esset, utrumque simul audivimus, et quae Corfini acta essent, et te iter Brundisium facere coepisse; cumque nec mihi nec fratri meo dubium esset, quin Brundisium contenderemus, a multis, qui e Samnio Apuliaque veniebant, admoniti sumus, ut caveremus, ne exciperemur a Caesare, quod is in eadem loca, quae nos petebamus, profectus celerius etiam, quam nos possemus, eo, quo intenderet, venturus esset. Quod cum ita esset, nec mihi nec fratri meo nec cuiquam amicorum placuit committere, ut temeritas nostra non solum nobis, sed etiam rei publicae noceret, cum praesertim non dubitaremus, quin, si etiam tutum nobis iter fuisset, te tamen iam consequi non possemus.

{{pn|11D.4|4}} Interim accepimus tuas litteras Canusio a. d. {{font-size|90%|X}} K. Martias datas, quibus nos hortaris, ut celerius Brundisium veniamus. Quas cum accepissemus a. d. {{font-size|90%|III}} K. Martias, non dubitabamus, quin tu iam Brundisium pervenisses, nobisque iter illud ommino interclusum videbamus neque minus nos esse captos, quam qui Corfini fuissent. Neque enim eos solos arbitrabamur capi, qui in armatorum manus incidissent, sed eos nihilo minus, qui regionibus exclusi intra praesidia atque intra arma aliena venissent.

{{pn|11D.5|5}} Quod cum ita sit, maxime vellem primum semper tecum fuissem; quod quidem tibi ostenderam, cum a me Capuam reiciebam. Quod feci non vitandi oneris causa, sed quod videbam teneri illam urbem sine exercitu non posse, accidere autem mihi nolebam, quod doleo viris fortissimis accidisse. Quoniam autem, tecum ut essem, non contigit, utinam tui consilii certior factus essem! Nam suspicione adsequi non potui, quod omnia prius arbitratus sum fore, quam ut haec rei publicae causa in Italia non posset duce te consistere. Neque vero nunc consilium tuum reprehendo, sed fortunam rei publicae lugeo nec, si ego, quid tu sis secutus, non perspicio, idcirco minus existimo te nihil nisi summa ratione fecisse.

{{pn|11D.6|6}} Mea quae semper fuerit sententia primum de pace vel iniqua condicione retinenda, deinde de urbe (nam de Italia quidem nihil mihi umquam ostenderas), meminisse te arbitror. Sed mihi non sumo, ut meum consilium valere debuerit; secutus sum tuum neque id rei publicae causa, de qua desperavi, quae et nunc adflicta est nec excitari sine civili perniciosissimo bello potest, sed te quaerebam, tecum esse cupiebam neque eius rei facultatem, si quae erit, praetermittam.

{{pn|11D.7|7}} Ego me in hac omni causa facile intellegebam pugnandi cupidis hominibus non satis facere. Primum enim prae me tuli me nihil malle quam pacem, non quin eadem timerem quae illi, sed ea bello civili leviora ducebam. Deinde suscepto bello, cum pacis condiciones ad te adferri a teque ad eas honorifice et large responderi viderem, duxi meam rationem; quam tibi facile me probaturum pro tuo in me beneficio arbitrabar. Memineram me esse unum, qui pro meis maximis in rem publicam meritis supplicia miserrima et crudelissima pertulissem, me esse unum, qui, si offendissem eius animum, cui tum, cum iam in armis essemus, consulatus tamen alter et triumphus amplissimus deferebatur, subicerer eisdem proeliis, ut mea persona semper ad improborum civium impetus aliquid videretur habere populare. Neque haec non ego prius sum suspicatus, quam mihi palam denuntiata sunt, neque ea tam pertimui, si subeunda essent, quam declinanda putavi, si honeste vitare possem. {{pn|11D.8|8}} [Quam] Brevem illius temporis, dum in spe pax fuit, rationem nostram vides, reliqui facultatem res ademit. Iis autem, quibus non satis facio, facile respondeo. Neque enim ego amicior C. Caesari umquam fui quam illi neque illi amiciores rei publicae quam ego. Hoc inter me et illos interest, quod, cum et illi cives optimi sint, et ego ab ista laude non absim, ego condicionibus, quod idem te intellexeram velle, illi armis disceptari maluerunt. Quae quoniam ratio vicit, perficiam profecto, ut neque res publica civis a me animum neque tu amici desideres.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Formiis prid. K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|12.1|1}} Mihi molestior ''lippitudo'' erat etiam, quam ante fuerat. Dictare tamen hanc epistulam malui quam Gallo Fadio amantissimo utriusque nostrum nihil ad te litterarum dare. Nam pridie quidem, quoquo modo potueram, scripseram ipse eas litteras, quarum vaticinationem falsam esse cupio. Huius autem epistulae non solum ea causa est, ut ne quis a me dies intermittatur, quin dem ad te litteras, sed etiam haec iustior, ut a te impetrarem, ut sumeres aliquid temporis † quod tibi et quia perexiguo opus est, explicari mihi tuum consilium plane volo, ut penitus intellegam.

{{pn|12.2|2}} Omnia sunt integra nobis; nihil praetermissum est, quod non habeat sapientem excusationem, non modo probabilem. Nam certe neque tum peccavi, cum imperatam Capuam non solum ignaviae dedecus, sed etiam perfidiae suspicionem fugiens accipere nolui, neque cum post condiciones pacis per L. Caesarem et ''L.'' Fabatum allatas cavi, ne animum eius offenderem, cui Pompeius iam armatus armato consulatum triumphumque deferret. {{pn|12.3|3}} Nec vero haec extrema quisquam potest iure reprehendere, quod mare non transierim. Id enim, etsi erat deliberationis, tamen obire non potui. Neque enim suspicari debui, praesertim cum ex ipsius Pompei litteris, idem quod video te existimasse, non dubitarim, quin is Domitio subventurus esset, et plane, quid rectum et quid faciendum mihi esset, diutius cogitare malui.

{{pn|12.4|4}} Primum igitur, haec qualia tibi esse videantur, etsi significata sunt a te, tamen accuratius mihi perscribas velim, deinde aliquid etiam in posterum prospicias fingasque, quem me esse deceat, et ubi me plurimum prodesse rei publicae sentias, ecquae pacifica persona desideretur, an in bellatore sint omnia.

{{pn|12.5|5}} Atque ego, qui omnia officio metior, recordor tamen tua consilia; quibus si paruissem, tristitiam illorum temporum non subissem. Memini, quid mihi tum suaseris per Theophanem, per Culleonem, idque saepe ingemiscens sum recordatus. Quare nunc saltem ad illos calculos revertamur, quos tum abiecimus, ut non solum gloriosis consiliis utamur, sed etiam paulo salubrioribus. Sed nihil praescribo; accurate velim perscribas tuam ad me sententiam. {{pn|12.6|6}} Volo etiam exquiras, quam diligentissime poteris (habebis autem, per quos possis), quid Lentulus noster, quid Domitius agat, quid acturus sit, quem ad modum nunc se gerant, num quem accusent, num quoi suscenseant—quid dico num quoi? num Pompeio. Omnino culpam omnem Pompeius in Domitium confert, quod ipsius litteris cognosci potest, quarum exemplum ad te misi. Haec igitur videbis, et, quod ad te ante scripsi, Demetri Magnetis librum, quem ad te misit de concordia, velim mihi mittas.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XII A.}}}}&lt;br&gt;Scr. Luceriae XIII aut XII K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CN. MAGNUS PROCOS. S. D. C. MARCELLO, L. LENTULO COSS.}}
{{pn|12A.1|1}} Ego, quod existimabam dispersos nos neque rei publicae utiles neque nobis praesidio esse posse, idcirco ad L. Domitium litteras misi, primum uti ipse cum omni copia ad nos veniret; si de se dubitaret, ut cohortes {{font-size|90%|XVIIII}}, quae ex Piceno ad me iter habebant, ad nos mitteret. Quod veritus sum, factum est, ut Domitius implicaretur et neque ipse satis firmus esset ad castra facienda, quod meas {{font-size|90%|XVIIII}} et suas {{font-size|90%|XII}} cohortes tribus in oppidis distributas haberet (nam partim Albae, partim Sulmone collocavit), neque ''se'', si vellet, expedire posset.

{{pn|12A.2|2}} Nune scitote me esse in summa sollicitudine. Nam et tot et tales viros periculo obsidionis liberare cupio neque subsidio ire possum, quod his duabus legionibus non puto esse committendum, ut illuc ducantur, ex quibus tamen non amplius {{font-size|90%|XIIII}} cohortes contrahere potui, quod ''duas'' Brundisium misi neque Canusium sine praesidio, dum abessem, putavi esse dimittendum.

{{pn|12A.3|3}} D. Laelio mandaram, quod maiores copias sperabam nos habituros, ut, si vobis videretur, alter uter vestrum ad me veniret, alter in Siciliam cum ea copia, quam Capuae et circum Capuam comparastis, et cum iis militibus, quos Faustus legit, proficisceretur, Domitius cum {{font-size|90%|XII}} suis cohortibus eodem adiungeretur, reliquae copiae omnes Brundisium cogerentur et inde navibus Dyrrachium transportarentur. Nunc, cum hoc tempore nihilo magis ego quam vos subsidio Domitio ire possim, * * * se per montes explicare, non est nobis committendum, ut ad has {{font-size|90%|XIIII}} cohortes, quas dubio animo habeo, hostis accedere aut in itinere me consequi possit.

{{pn|12A.4|4}} Quam ob rem placitum est mihi (placetque idem L. Caesari, M. Marcello et ceteris nostri ordinis, qui hic sunt), ut Brundisium ducerem hanc copiam, quam mecum habeo. Vos hortor, ut, quodcumque militum contrahere poteritis, contrahatis et eodem Brundisium veniatis quam primum. Arma quae ad me missuri eratis, iis censeo armetis milites, quos vobiscum habetis. Quae arma superabunt, ea si Brundisium iumentis deportaritis, vehementer rei publicae profueritis. De hac re velim nostros certiores faciatis. Ego ad P. Lupum et C. Coponium praetores misi, ut se vobis coniungerent et, militum quod haberent, ad vos deducerent.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XII B.}}}}&lt;br&gt;Scr. Luceriae III aut prid. Id. Febr. a. 705 (49).&lt;br&gt;CN. MAGNUS PROCOS. S. D. L. DOMITIO PROCOS.}}
{{pn|12B.1|1}} Valde miror te ad me nihil scribere et potius ab aliis quam a te de re publica me certiorem fieri. Nos disiecta manu pares adversario esse non possumus; contractis nostris copiis spero nos et rei publicae et communi saluti prodesse posse. Quam ob rem, cum constituisses, ut Vibullius mihi scripserat, a. d. {{font-size|90%|V}} Id. Febr. Corfinio proficisci cum exercitu et ad me venire, miror, quid causae fuerit, quare consilium mutaris. Nam illa causa, quam mihi Vibullius scribit, levis est, te propterea moratum esse, quod audieris Caesarem Firmo progressum in Castrum Truentinum venisse. Quanto enim magis appropinquare adversarius coepit, eo tibi celerius agendum erat, ut te mecum coniungeres, priusquam Caesar aut tuum iter impedire aut me abs te excludere posset.

{{pn|12B.2|2}} Quam ob rem etiam ''atque etiam'' te rogo et hortor, id quod non destiti superioribus litteris a te petere, ut primo quoque die Luceriam ad ''me'' venires, antequam copiae, quas instituit Caesar contrahere, in unum locum coactae vos a nobis distrahant. Sed, si erunt, qui te impediant, ut villas suas servent, aequum est me a te impetrare, ut cohortes, quae ex Piceno et Camerino venerunt, quae fortunas suas reliquerunt, ad me missum facias.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XII C.}}}}&lt;br&gt;Scr. Luceriae XIV K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CN. MAGNUS PROCOS. S. D. L. DOMITIO PROCOS.}}
{{pn|12C.1|1}} Litteras abs te M. Calenius ad me attulit a. d. {{font-size|90%|XIIII}} Kal. Martias; in quibus litteris scribis tibi in animo esse observare Caesarem et, si secundum mare ad me ire coepisset, confestim in Samnium ad me venturum, sin autem ille circum istaec loca commoraretur, te ei, si propius accessisset, resistere velle.

Te animo magno et forti istam rem agere existimo, sed diligentius nobis est videndum, ne distracti pares esse adversario non possimus, cum ille magnas copias habeat et maiores brevi habiturus sit. Non enim pro tua prudentia debes illud solum animadvertere, quot in praesentia cohortes contra te habeat Caesar, sed quantas brevi tempore equitum et peditum copias contracturus sit. Cui rei testimonio sunt litterae, quas Bussenius ad me misit; in quibus scribit, id quod ab aliis quoque mihi scribitur, praesidia Curionem, quae in Umbria et Tuscis erant, contrahere et ad Caesarem iter facere. Quae si copiae in unum locum fuerint coactae, ut pars exercitus ad Albam mittatur, pars ad te accedat, ut non pugnet, sed locis suis repugnet, haerebis neque solus cum ista copia tantam multitudinem sustinere poteris, ut frumentatum eas.

{{pn|12C.2|2}} Quam ob rem te magno opere hortor, ut quam primum cum omnibus copiis hoc venias. Consules constituerunt idem facere. Ego M. Tuscilio ad te mandata dedi providendum esse, ne duae legiones sine Picentinis cohortibus in conspectum Caesaris committerentur. Quam ob rem nolito commoveri, si audieris me regredi, si forte Caesar ad me veniet; cavendum enim puto esse, ne implicatus haeream. Nam neque castra propter anni tempus et militum animos facere possum, neque ex omnibus oppidis contrahere copias expedit, ne receptum amittam. {{pn|12C.3|3}} Itaque non amplius {{font-size|90%|XIIII}} cohortes Luceriam coëgi. Consules praesidia omnia deducturi sunt aut in Siciliam ituri. Nam aut exercitum firmum habere oportet, quo confidamus perrumpere nos posse, aut regiones eius modi obtinere, e quibus repugnemus; id quod neutrum nobis hoc tempore contigit, quod et magnam partem Italiae Caesar occupavit, et nos non habemus exercitum tam amplum neque tam magnum quam ille. Itaque nobis providendum est, ut summam rei publicae rationem habeamus. Etiam atque etiam te hortor, ut cum ommi copia quam primum ad me venias. Possumus etiam nunc rem publicam erigere, si communi consilio negotium administrabimus; si distrahemur, infirmi erimus. Mihi hoc constitutum est.

{{pn|12C.4|4}} His litteris scriptis Sicca abs te mihi litteras et mandata attulit. Quod me hortare, ut istuc veniam, id me facere non arbitror posse, quod non magno opere his legionibus confido.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XII D.}}}}&lt;br&gt;Scr. Luceriae XIII K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CN. MAGNUS PROCOS. S. D. L. DOMITIO PROCOS.}}
{{pn|12D.1|1}} Litterae mihi a te redditae sunt a. d. {{font-size|90%|XIII}} Kal. Martias, in quibus scribis Caesarem apud Corfinium castra posuisse. Quod putavi et praemonui, fit, ut nec in praesentia committere tecum proelium velit et ommibus copiis conductis te implicet, ne ad me iter tibi expeditum sit atque istas copias coniungere optimorum civium possis cum his legionibus, de quarum voluntate dubitamus. Quo etiam magis tuis litteris sum commotus. Neque enim eorum militum, quos mecum habeo, voluntate satis confido, ut de ommibus fortunis rei publicae dimicem, neque etiam, qui ex dilectibus conscripti sunt consulibus, convenerunt.

{{pn|12D.2|2}} Quare da operam, si ulla ratione etiam nunc efficere potes, ut te explices, hoc quam primum venias, antequam omnes copiae ''ad'' adversarium conveniant. Neque enim celeriter ex dilectibus hoc homines convenire possunt, et, si convenirent, quantum iis committendum sit, qui inter se ne noti ''quidem'' sunt, contra veteranas legiones, non te praeterit.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Formiis K. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|13.1|1}} Lippitudinis meae signum tibi sit librarii manus et eadem causa brevitatis; etsi nunc quidem, quod scriberem, nihil erat. Omnis exspectatio nostra erat in nuntiis Brundisinis. Si nanctus hic esset Gnaeum nostrum, spes dubia pacis, sin ille ante tramisisset, exitiosi belli metus. Sed videsne, in quem hominem inciderit res publica, quam acutum, quam vigilantem, quam paratum? Si mehercule neminem occiderit nec cuiquam quicquam ademerit, ab iis, qui eum maxime timuerant, maxime diligetur. {{pn|13.2|2}} Multum mecum municipales homines loquuntur, multum rusticani; nihil prorsus aliud curant nisi agros, nisi villulas, nisi nummulos suos. Et vide, quam conversa res sit; illum, quo antea confidebant, metuunt, hunc amant, quem timebant. Id quantis nostris peccatis vitiisque evenerit, non possum sine molestia cogitare. Quae autem impendere putarem, scripseram ad te et iam tuas litteras exspectabam.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Formiis VI Non. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|14.1|1}} Non dubito, quin tibi odiosae sint epistulae cotidianae, cum praesertim neque nova de re aliqua certiorem te faciam neque novam denique iam reperiam scribendi ullam sententiam. Sed, si dedita opera, cum causa nulla esset, tabellarios ad te cum inanibus epistulis mitterem, facerem inepte; euntibus vero, domesticis praesertim, ut nihil ad te dem litterarum, facere non possum et simul, crede mihi, requiesco paulum in his miseriis, cum quasi tecum loquor, cum vero tuas epistulas lego, multo etiam magis. Omnino intellego nullum fuisse tempus post has fugas et formidines nostras, quod magis debuerit mutum esse a litteris, propterea quod neque Romae quicquam auditur novi nec in his locis, quae a Brundisio absunt propius † quam tu biduum aut triduum. Brundisi autem omne certamen vertitur huius primi temporis. Qua quidem exspectatione torqueor. Sed omnia ante Nonas sciemus. Eodem enim die video Caesarem a Corfinio post meridiem profectum esse, id est Feralibus, quo Canusio mane Pompeium. Eo modo autem ambulat Caesar et iis congiariis militum celeritatem incitat, ut timeam, ne citius ad Brundisium, quam opus sit, accesserit. {{pn|14.2|2}} Dices: ‘Quid igitur proficis, qui anticipes eius rei molestiam, quam triduo sciturus sis?’ Nihil equidem; sed, ut supra dixi, tecum perlibenter loquor, et simul scito labare meum consilium illud, quod satis iam fixum videbatur. Non mihi satis idonei sunt auctores ii, qui a te probantur. Quod enim umquam eorum in re publica forte factum exstitit? aut quis ab iis ullam rem laude dignam desiderat? Nec mehercule laudandos existimo, qui trans mare belli parandi causa profecti sunt. Quamquam haec ferenda non erant. Video enim, quantum id bellum et quam pestiferum futurum sit. Sed me movet unus vir; cuius fugientis comes, rem publicam recuperantis socius videor esse debere. ‘Totiensne igitur sententiam mutas?’ Ego tecum tamquam mecum loquor. Quis autem est, tanta quidem de re quin varie secum ipse disputet? simul et elicere cupio sententiam tuam, si manet, ut firmior sim, si mutata est, ut tibi adsentiar. {{pn|14.3|3}} Omnino ad id, de quo dubito, pertinet me scire, quid Domitius acturus sit, quid noster Lentulus.

De Domitio varia audimus † modo esse in Tiburti aut lepidi quo cum lepidus accessisse ad urbem, quod item falsum video esse. Ait enim Lepidus eum nescio quo penetrasse itineribus † occultandi sui causa an maris apiscendi, ne is quidem scit. Ignorat etiam de filio. Addit illud sane molestum, pecuniam Domitio satis grandem, quam is Corfini habuerit, non esse redditam. De Lentulo autem nihil audimus. Haec velim exquiras ad meque perscribas.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Formiis V Non. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|15.1|1}} A. d. {{font-size|90%|V}} Nonas Martias epistulas mihi tuas Aegypta reddidit, unam veterem, {{font-size|90%|IIII}} Kal. quam te scribis dedisse Pinario, quem non vidimus; in qua exspectas, quidnam praemissus agat Vibullius, qui omnino non est visus a Caesare (id altera epistula video te scire ita esse), et quem ad modum redeuntem excipiam Caesarem, quem omnino vitare cogito, et Automedontis fugam ''in''tendis commutationemque vitae tuae, quod tibi puto esse faciendum, et ignoras, Domitius cum fascibusne sit. Quod cum scies, facies, ut sciamus. Habes ad primam epistulam.

{{pn|15.2|2}} Secutae sunt duae pr. Kal. ambae datae, quae me convellerunt de pristino statu iam tamen, ut ante ad te scripsi, labantem. Nec me movet, quod scribis ‘Iovi ipsi iniquum’. Nam periculum in utriusque iracundia positum est, victoria autem ita incerta, ut deterior causa paratior mihi esse videatur. Nec me consules movent, qui ipsi pluma aut folio facilius moventur. Officii me deliberatio cruciat cruciavitque adhuc. Cautior certe est mansio, honestior existimatur traiectio. Malo interdum, multi me non caute quam pauci non honeste fecisse existiment. De Lepido et Tullo quod quaeris, illi vero non dubitant, quin Caesari praesto futuri in senatumque venturi sint.

{{pn|15.3|3}} Recentissima tua est epistula Kal. data, in qua optas congressum pacemque non desperas. Sed ego, cum haec scribebam, nec illos congressuros nec, si congressi essent, Pompeium ad ullam condicionem accessurum putabam. Quod videris non dubitare, si consules transeant, quid nos facere oporteat, certe transeunt vel, quo modo nunc est, transierunt. Sed memento praeter Appium neminem esse fere, qui non ius habeat transeundi. Nam aut cum imperio sunt ut Pompeius, ut Scipio, Sufenas, Fannius, Voconius, Sestius, ipsi consules, quibus more maiorum concessum est vel omnes adire provincias, aut legati sunt eorum. Sed nihil decerno; quid placeat tibi, et quid prope modum rectum sit, intellego.

Plura scriberem, si ipse possem. Sed, ut mihi videor, potero biduo. Balbi Corneli litterarum exemplum, quas eodem die accepi quo tuas, misi ad te, ut meam vicem doleres, cum me derideri videres.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XV A.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae ex. m. Febr. a. 705 (49).&lt;br&gt;BALBUS CICERONI IMP. SAL.}}
{{pn|15A.1|1}} Obsecro te, Cicero, suscipe curam et cogitationem dignissimam tuae virtutis, ut Caesarem et Pompeium perfidia hominum distractos rursus in pristinam concordiam reducas. Crede mihi Caesarem non solum fore in tua potestate, sed etiam maximum beneficium te sibi dedisse iudicaturum, si hoc te reicis. Velim idem Pompeius faciat. Qui ut adduci tali tempore ad ullam condicionem possit, magis opto quam spero. Sed, cum constiterit et timere desierit, tum incipiam non desperare tuam auctoritatem plurimum apud eum valituram.

{{pn|15A.2|2}} Quod Lentulum consulem meum voluisti hic remanere, Caesari gratum, mihi vero gratissimum medius fidius fecisti. Nam illum tanti facio, ut non Caesarem magis diligam. Qui si passus esset nos secum, ut consueveramus, loqui et non se totum etiam ab sermone nostro avertisset, minus miser, quam sum, essem. Nam cave putes hoc tempore plus me quemquam cruciari, quod eum, quem ante me diligo, video in consulatu quidvis potius esse quam consulem. Quodsi voluerit tibi obtemperare et nobis de Caesare credere et consulatum reliquum Romae peragere, incipiam sperare etiam consilio senatus auctore te, illo relatore Pompeium et Caesarem coniungi posse. Quod si factum erit, me satis vixisse putabo.

{{pn|15A.3|3}} Factum Caesaris de Corfinio totum te probaturum scio. Quo modo in eius modi re commodius cadere non potuit, quam ut res sine sanguine confieret.

Balbi mei tuique adventu delectatum te valde gaudeo. Is quaecumque tibi de Caesare dixit, quaeque Caesar scripsit, scio, re tibi probabit, quaecumque fortuna eius fuerit, verissume scripsisse.

{{c|{{x-maior|{{ancora+|XVI.}}}}&lt;br&gt;Scr. Formiis IV Non. Mart. a. 705 (49).&lt;br&gt;CICERO ATTICO SAL.}}
{{pn|16.1|1}} Omnia mihi provisa sunt praeter occultum et tutum iter ad mare superum. Hoc enim mari uti non possumus hoc tempore anni. Illuc autem, quo spectat animus, et quo res vocat, qua veniam? Cedendum enim est celeriter, ne forte qua re impediar atque alliger. Nec vero ille me ducit, qui videtur; quem ego hominem {{Graeca|ἀπολιτικώτατον}} omnium iam ante cognoram, nunc vero etiam {{Graeca|ἀστρατηγικώτατον}}. Non me igitur is ducit, sed sermo hominum, qui ad me a Philotimo scribitur. Is enim me ab optimatibus ait conscindi. Quibus optimatibus, di boni! qui nunc quo modo occurrunt, quo modo autem se venditant Caesari! Municipia vero deum; nec simulant, ut cum de illo aegroto vota faciebant. {{pn|16.2|2}} Sed plane, quicquid mali hic Pisistratus non fecerit, tam gratum erit, quam si alium facere prohibuerit. Propitium ''hunc'' sperant, illum iratum putant. Quas fieri censes {{Graeca|ἀπαντήσεις}} ex oppidis, quos honores! ‘Metuunt’, inquies. Credo, sed mehercule illum magis. Huius insidiosa elementia delectantur, illius iracundiam formidant. Iudices de {{font-size|90%|CCCLX}}, qui praecipue Gnaeo nostro delectabantur, ex quibus cotidie aliquem video, nescio quas eius Lucerias horrent. Itaque quaero, qui sint isti optimates, qui me exturbent, cum ipsi domi maneant. Sed tamen, quicumque sunt, ‘{{Graeca|αἰδέομαι Τρῶας}}’. Etsi, qua spe proficiscar, video coniungoque me cum homine magis ad vastandam Italiam quam ad vincendum parato dominumque exspecto. Et quidem, cum haec scribebam, {{font-size|90%|IIII}} Nonas, iam exspectabam aliquid a Brundisio. Quid autem ‘aliquid’? quam inde turpiter fugisset, et victor hic qua se referret et quo. Quod ubi audissem, si ille Appia veniret, ego Arpinum cogitabam.
{{Liber
|Ante= Liber VII
|AnteNomen= ../Liber VII
|Post= Liber IX
|PostNomen= ../Liber IX
}}</text>
      <sha1>htenqn9l07klokbbuyzt33faivou4gm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Epistulae (Marcus Tullius Cicero)/Epistulae ad Atticum/Liber II</title>
    <ns>0</ns>
    <id>12104</id>
    <revision>
      <id>275675</id>
      <parentid>275485</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T09:19:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Saumache</username>
        <id>27923</id>
      </contributor>
      <origin>275675</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="61321" sha1="a7qru2p6pv732k8c6truux75wonzo0n" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor= Marcus Tullius Cicero
|OperaeTitulus= Epistulae
|OperaeWikiPagina= Epistulae (Marcus Tullius Cicero)
|Annus= &lt;!-- Annus/Saeculum --&gt;
|SubTitulus= [[Epistulae (Marcus Tullius Cicero)/Epistulae ad Atticum|Epistulae ad Atticum]] &lt;/br&gt;Liber II
}}
{{Liber
|Ante= Liber I
|AnteNomen= ../Liber I
|Post= Liber III
|PostNomen= ../Liber III
}}
&lt;div class=&quot;text&quot;&gt;
{{c|{{x-maior|{{ancora+|I.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae m. Iun. a. 694 (60).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|1.1|1}}Kal. Iuniis eunti mihi Antium et gladiatores M. Metelli cupide relinquenti venit obviam tuus puer. is mihi litteras abs te et commentarium consulatus mei Graece scriptum reddidit. in quo laetatus sum me aliquanto ante de isdem rebus Graece item scriptum librum L. Cossinio ad te perferendum dedisse; nam si ego tuum ante legissem, furatum me abs te esse diceres. quamquam tua illa (legi enim libenter) horridula mihi atque incompta visa sunt, sed tamen erant ornata hoc ipso quod ornamenta neglexerant et, ut mulieres, ideo bene olere quia nihil olebant videbantur. meus autem liber totum Isocrati myrothecium atque omnis eius discipulorum arculas ac non nihil etiam Aristotelia pigmenta consumpsit. quem tu Corcyrae, ut mihi aliis litteris significas, strictim attigisti, post autem, ut arbitror, a Cossinio accepisti. quem tibi ego non essem ausus mittere nisi eum lente ac fastidiose probavissem.
 
{{pn|1.2|2}}quamquam ad me rescripsit iam Rhodo Posidonius se, nostrum illud hupomnema &lt;cum&gt; legeret, quod ego ad eum ut ornatius de isdem rebus scriberet miseram, non modo non excitatum esse ad scribendum sed etiam plane deterritum. quid quaeris? conturbavi Graecam nationem. ita vulgo qui instabant ut darem sibi quod ornarent iam exhibere mihi molestiam destiterunt. tu, si tibi placuerit liber, curabis ut et Athenis sit et in ceteris oppidis Graeciae; videtur enim posse aliquid nostris rebus lucis adferre.
 
{{pn|1.3|3}}oratiunculas autem et quas postulas et pluris etiam mittam, quoniam quidem ea quae nos scribimus adulescentulorum studiis excitati te etiam delectant. fuit enim mihi commodum, quod in eis orationibus quae Philippicae nominantur enituerat civis ille tuus Demosthenes, et quod se ab hoc refractariolo iudiciali dicendi genere abiunxerat ut semnoteros tis et politikoteros videretur, curare ut meae quoque essent orationes quae consulares nominarentur. quarum una est in senatu Kal. Ianuariis, altera ad populum de lege agraria, tertia de Othone, quarta pro Rabirio, quinta de proscriptorum filiis, sexta cum provinciam in contione deposui, septima quom Catilinam emisi, octava quam habui ad populum postridie quam Catilina profugit, nona in contione quo die Allobroges indicarunt, decima in senatu Nonis Decembribus. sunt praeterea duae breves, quasi apospasmatia legis agrariae. hoc totum soma curabo ut habeas; et quoniam te cum scripta tum res meae delectant, isdem ex libris perspicies et quae gesserim et quae dixerim; aut ne poposcisses; ego enim tibi me non offerebam.
 
{{pn|1.4|4}}quod quaeris quid sit quo te arcessam, ac simul impeditum te negotiis esse significas neque recusas quin, non modo si opus sit sed etiam si velim, accurras, nihil sane est necesse, verum tamen videbare mihi tempora peregrinationis commodius posse discribere. nimis abes diu, praesertim cum sis in propinquis locis, neque nos te fruimur et tu nobis cares. ac nunc quidem otium est, sed, si paulo plus furor pulchelli progredi posset, valde ego te istim excitarem. verum praeclare Metellus impedit et impediet. quid quaeris? est consul philopatris et, ut semper iudicavi, natura bonus. {{pn|1.5|5}}ille autem non simulat sed plane tribunus pl. fieri cupit. qua &lt;de&gt; re quom in senatu ageretur, fregi hominem et inconstantiam eius reprehendi qui Romae tribunatum pl. peteret cum in Sicilia hereditatem se petere dictitasset, neque magno opere dixi esse nobis laborandum, quod nihilo magis ei liciturum esset plebeio rem publicam perdere quam similibus eius me consule patriciis esset licitum. iam cum se ille septimo die venisse a freto neque sibi obviam quemquam prodire potuisse et noctu se introisse dixisset in eoque se in contione iactasset, nihil ei novi dixi accidisse. 'ex Sicilia septimo die Romam; ante tribus horis Roma Interamnam. Noctu introisti; idem ante. non est itum obviam; ne tum quidem quom iri maxime debuit.' quid quaeris? hominem petulantem modestum reddo non solum perpetua gravitate orationis sed etiam hoc genere dictorum. itaque iam familiariter cum ipso cavillor ac iocor; quin etiam cum candidatum deduceremus, quaerit ex me num consuessem Siculis locum gladiatoribus dare. negavi. 'at ego' inquit 'novus patronus instituam; sed soror, quae tantum habeat consularis loci, unum mihi solum pedem dat' 'noli,' inquam 'de uno pede sororis queri; licet etiam alterum tollas.' non consulare inquies dictum. fateor; sed ego illam odi male consularem. 'ea est enim seditiosa, ea cum viro bellum gerit' neque solum cum Metello sed etiam cum Fabio, quod eos +esse in hoc esse+ moleste fert.
 
{{pn|1.6|6}}quod de agraria lege quaeris, sane iam videtur refrixisse. quod me quodam modo molli bracchio de Pompei familiaritate obiurgas, nolim ita existimes, me mei praesidi causa cum illo coniunctum esse, sed ita res erat instituta ut, si inter nos esset aliqua forte dissensio, maximas in re publica discordias versari esset necesse. quod a me ita praecautum atque provisum est non ut ego de optima illa mea ratione decederem sed ut ille esset melior et aliquid de populari levitate deponeret. quem de meis rebus, in quas eum multi incitarant, multo scito gloriosius quam de suis praedicare; sibi enim bene gestae, mihi conservatae rei publicae dat testimonium. hoc facere illum mihi quam prosit nescio; rei publicae certe prodest. quid? si etiam Caesarem cuius nunc venti valde sunt secundi reddo meliorem, num tantum obsum rei publicae?
 
{{pn|1.7|7}}quin etiam si mihi nemo invideret, si omnes, ut erat aequum, faverent, tamen non minus esset probanda medicina quae sanaret vitiosas partis rei publicae quam quae exsecaret. nunc vero, quom equitatus ille quem ego in clivo Capitolino te signifero ac principe conlocaram senatum deseruerit, nostri autem principes digito se caelum putent attingere si mulli barbati in piscinis sint qui ad manum accedant, alia autem neglegant, nonne tibi satis prodesse videor si perficio ut nolint obesse qui possunt?
 
{{pn|1.8|8}}nam Catonem nostrum non tu amas plus quam ego; sed tamen ille optimo animo utens et summa fide nocet interdum rei publicae; dicit enim tamquam in Platonis politeiai, non tamquam in Romuli faece sententiam. quid verius quam in iudicium venire qui ob rem iudicandam pecuniam acceperit? censuit hoc Cato, adsensit senatus; equites curiae bellum, non mihi; nam ego dissensi. quid impudentius publicanis renuntiantibus? fuit tamen retinendi ordinis causa facienda iactura. restitit et pervicit Cato. itaque nunc consule in carcere incluso, saepe item seditione commota, aspiravit nemo eorum quorum ego concursu itemque ii consules qui post me fuerunt rem publicam defendere solebant. 'quid ergo? istos' inquies 'mercede conductos habebimus?' quid faciemus, si aliter non possumus? an libertinis atque etiam servis serviamus? sed, ut tu ais, halis spoudes.
 
{{pn|1.9|9}}Favonius meam tribum tulit honestius quam suam, Luccei perdidit. accusavit Nasicam inhoneste ac modeste tamen; dixit ita ut Rhodi videretur molis potius quam Moloni operam dedisse. mihi quod defendissem leviter suscensuit. nunc tamen petit iterum rei publicae causa. Lucceius quid agat scribam ad te cum Caesarem videro, qui aderit biduo.
 
{{pn|1.10|10}}quod Sicyonii te laedunt, Catoni et eius aemulatori attribuis Servilio. quid? ea plaga nonne ad multos bonos viros pertinet? sed si ita placuit, laudemus, deinde in dissensionibus soli relinquamur?
 
{{pn|1.11|11}}Amalthea mea te exspectat et indiget tui. Tusculanum et Pompeianum valde me delectant, nisi quod me, illum ipsum vindicem aeris alieni, aere non Corinthio sed hoc circumforaneo obruerunt. in Gallia speramus esse otium. prognostica mea cum oratiunculis prope diem exspecta et tamen quid cogites de adventu tuo scribe ad nos. nam mihi Pomponia nuntiari iussit te mense Quintili Romae fore. id a tuis litteris quas ad me de censu tuo miseras discrepabat.
 
{{pn|1.12|12}}Paetus, ut antea ad te scripsi, omnis libros quos frater suus reliquisset mihi donavit. hoc illius munus in tua diligentia positum est. si me amas, cura ut conserventur et ad me perferantur; hoc mihi nihil potest esse gratius. et cum Graecos tum vero diligenter Latinos ut conserves velim. tuum esse hoc munusculum putabo. ad Octavium dedi litteras; cum ipso nihil eram locutus; neque enim ista tua negotia provincialia esse putabam neque te in tocullionibus habebam. sed scripsi, ut debui, diligenter.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|II.}}}}&lt;br&gt;Scr. ad villam m. Dec., a. 694 (60).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|2.1|1}}cura, amabo te, Ciceronem nostrum. ei nos theioi videmur. {{pn|2.2|2}}Pellenaion in manibus tenebam et hercule magnum acervum Dicaearchi mihi ante pedes exstruxeram. O magnum hominem et unde multo plura didiceris quam de Procilio! Korinthion et Athenaion puto me Romae habere. mihi +credes lege hec doceo+ mirabilis vir est. Herodes, si homo esset, eum potius legeret quam unam litteram scriberet. qui me epistula petivit, ad te, ut video, comminus accessit. coniurasse mallem quam restitisse coniurationi, si illum mihi audiendum putassem.
 
{{pn|2.3|3}}de lolio sanus non es; de vino laudo. sed heus tu, ecquid vides Kalendas venire, Antonium non venire? iudices cogi? nam ita ad me mittunt, Nigidium minari in contione se iudicem qui non adfuerit compellaturum. velim tamen si quid est de Antoni adventu quod audieris scribas ad me et, quoniam huc non venis, cenes apud nos utique pridie Kal. Cave aliter facias. cura ut valeas.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|III.}}}}&lt;br&gt;Scr. ad villam m. Dec. a. 694 (60).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|3.1|1}}primum, ut opinor, euangelia. Valerius absolutus est Hortensio defendente. id iudicium Auli filio condonatum putabatur; et Epicratem suspicor, ut scribis, lascivum fuisse. etenim mihi caligae eius et fasciae cretatae non placebant. quid sit sciemus cum veneris.
 
{{pn|3.2|2}}fenestrarum angustias quod reprehendis, scito te Kurou paideian reprehendere. nam cum ego idem istuc dicerem, Cyrus aiebat viridariorum diaphaseis latis luminibus non tam esse suavis; etenim esto opsis men he a, to de horomenon b, g, aktines de d kai e. vides enim cetera. nam si kat' eidolon emptoseis videremus, valde laborarent eidola in angustiis. nunc fit lepide illa ekchusis radiorum. cetera si reprehenderis, non feres tacitum, nisi si quid erit eius modi quod sine i sumptu corrigi possit.
 
{{pn|3.3|3}}venio nunc ad mensem Ianuarium et ad hupostasin nostram ac politeian, in qua Sokratikos eis hekateron sed tamen ad extremum, ut illi solebant,ten areskousan. est res sane magni consili; nam aut fortiter resistendum est legi agrariae, in quo est quaedam dimicatio sed plena laudis, aut quiescendum, quod est non dissimile atque ire in Solonium aut Antium, aut etiam adiuvandum, quod a me aiunt Caesarem sic exspectare ut non dubitet. nam fuit apud me Cornelius, hunc dico Balbum, Caesaris familiarem. is adfirmabat illum omnibus in rebus meo et Pompei consilio usurum daturumque operam ut cum Pompeio Crassum coniungeret.
 
{{pn|3.4|4}}hic sunt haec, coniunctio mihi summa cum Pompeio, si placet, etiam cum Caesare, reditus in gratiam cum inimicis, pax cum multitudine, senectutis otium. sed me katakleis mea illa commovet quae est in libro tertio:
     interea cursus, quos prima a parte iuventae
     quosque adeo consul virtute animoque petisti,
     hos retine atque auge famam laudesque bonorum.
haec mihi cum in eo libro in quo multa sunt scripta aristokratikos Calliope ipsa praescripserit, non opinor esse dubitandum quin semper nobis videatur heis oionos aristos amunesthai peri patres. sed haec ambulationibus compitaliciis reservemus. tu pridie compitalia memento. Balineum calfieri iubebo. et Pomponiam Terentia rogat; matrem adiungemus. Theophrastou peri philotimias adfer mihi de libris Quinti fratris.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|IV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio circ. m. Aprili a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|4.1|1}}fecisti mihi pergratum quod Serapionis librum ad me misisti; ex quo quidem ego, quod inter nos liceat dicere, millesimam partem vix intellego. pro eo tibi praesentem pecuniam solvi imperavi, ne tu expensum muneribus ferres. at quoniam nummorum mentio facta est, amabo te, cura ut cum Titinio quoquo modo poteris transigas. si in eo quod ostenderat non stat, mihi maxime placet ea quae male empta sunt reddi, si voluntate Pomponiae fieri poterit; si ne id quidem, nummi potius reddantur quam ullus sit scrupulus. valde hoc velim ante quam proficiscare amanter, ut soles, diligenterque conficias. Clodius ergo, ut ais, ad Tigranem!
 
{{pn|4.2|2}}velim +Sirpiae+ condicione; sed facile patior. accommodatius enim nobis est ad liberam legationem tempus illud, cum et Quintus noster iam, ut speramus, in otio consederit et iste sacerdos bonae deae cuius modi futurus sit scierimus. interea quidem cum Musis nos delectabimus animo aequo, immo vero etiam gaudenti ac libenti, neque mihi umquam veniet in mentem Crasso invidere neque paenitere quod a me ipse non desciverim.
 
{{pn|4.3|3}}de geographia dabo operam ut tibi satis faciam; sed nihil certi polliceor. Magnum opus est, sed tamen, ut iubes, curabo ut huius peregrinationis aliquod tibi opus exstet.
 
{{pn|4.4|4}}tu quicquid indagaris de re publica et maxime quos consules futuros putes facito ut sciam. tametsi nimis sum curiosus; statui enim nihil iam de re publica cogitare. {{pn|4.5|5}}Terentiae saltum perspeximus. quid quaeris? praeter quercum Dodonaeam nihil desideramus quo minus Epirum ipsam possidere videamur.
 
{{pn|4.6|6}}nos circiter Kal. aut in Formiano erimus aut in Pompeiano. tu, si in Formiano non erimus, si nos amas, in Pompeianum venito. id et nobis erit periucundum et tibi non sane devium.
 
{{pn|4.7|7}}de muro imperavi Philotimo ne impediret quo minus id fieret quod tibi videretur. tu censeo tamen adhibeas Vettium. his temporibus tam dubia vita optimi cuiusque magni aestimo unius aestatis fructum palaestrae Palatinae, sed ita tamen ut nihil minus velim quam Pomponiam et puerum versari in timore ruinae.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|V.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio m. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|5.1|1}}cupio equidem et iam pridem cupio Alexandream reliquamque Aegyptum visere et simul ab hac hominum satietate nostri discedere et cum aliquo desiderio reverti; sed hoc tempore et his mittentibus aideomai Troas kai Troiadas helkesipeplous quid enim nostri optimates, si qui reliqui sunt, loquentur? an me aliquo praemio de sententia esse deductum? Pouludamas moi protos elencheien anathesei, Cato ille noster qui mihi unus est pro centum milibus. quid vero historiae de nobis ad annos Dc praedicabunt? quas quidem ego multo magis vereor quam eorum hominum qui hodie vivunt rumusculos. sed, opinor, excipiamus et exspectemus. si enim deferetur, erit quaedam nostra potestas et tum deliberabimus. etiam hercule est in non accipiendo non nulla gloria. qua re si quid Theophanes tecum forte contulerit ne omnino repudiaris.
 
{{pn|5.2|2}}de istis rebus exspecto tuas litteras, quid Arrius narret, quo animo se destitutum ferat, et qui consules parentur, utrum, ut populi sermo, Pompeius et Crassus an, ut mihi scribitur, cum Gabinio Servius Sulpicius, et num quae novae leges et num quid novi omnino, et quoniam Nepos proficiscitur, cuinam auguratus deferatur; quo quidem uno ego ab istis capi possum. vide levitatem meam. sed quid ego haec quae cupio deponere et toto animo atque omni cura philosophein? sic inquam in animo est; vellem ab initio, nunc vero, quoniam quae putavi esse praeclara expertus sum quam essent inania, cum omnibus Musis rationem habere cogito.
 
{{pn|5.3|3}}tu tamen de Curtio ad me rescribe certius, et nunc quis in eius locum paretur, et quid de P. Clodio fiat, et omnia, quem ad modum polliceris, epi scholes scribe, et quo die Roma te exiturum putes velim ad me scribas, ut certiorem te faciam quibus in locis futurus sim, epistulamque statim des de iis rebus de quibus ad te scripsi. valde enim exspecto tuas litteras.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|VI.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio m. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|6.1|1}}quod tibi superioribus litteris promiseram, fore ut opus exstaret huius peregrinationis, nihil iam magno opere confirmo; sic enim sum complexus otium ut ab eo divelli non queam. itaque aut libris me delecto, quorum habeo Anti festivam copiam, aut fluctus numero (nam ad lacertas captandas tempestates non sunt idoneae); a scribendo prorsus abhorret animus. etenim geographika quae constitueram magnum opus est. ita valde Eratosthenes, quem mihi proposueram, a Serapione et ab Hipparcho reprehenditur. quid censes si Tyrannio accesserit? et hercule sunt res difficiles ad explicandum et homoeideis nec tam possunt antherographeisthai quam videbantur et, quod caput est, mihi quaevis satis iusta causa cessandi est qui etiam dubitem an hic Anti considam et hoc tempus omne consumam, ubi quidem ego mallem duumvirum quam Romae fuisse.
 
{{pn|6.2|2}}tu vero sapientior Buthroti domum parasti. sed, mihi crede, proxima est illi municipio haec Antiatium civitas. esse locum tam prope Romam ubi multi sint qui Vatinium numquam viderint, ubi nemo sit praeter me qui quemquam ex viginti viris vivum et salvum velit, ubi me interpellet nemo, diligant omnes! hic, hic nimirum politeuteon; nam istic non solum non licet sed etiam taedet. itaque anekdota quae tibi uni legamus Theopompio genere aut etiam asperiore multo pangentur. neque aliud iam quicquam politeuomai nisi odisse improbos et id ipsum nullo cum stomacho sed potius cum aliqua scribendi voluptate. sed ut ad rem, scripsi ad quaestores urbanos de Quinti fratris negotio. vide quid narrent, ecquae spes sit denari an cistophoro Pompeiano iaceamus. praeterea de muro statue quid faciendum sit. aliud quid? etiam. quando te proficisci istinc putes fac ut sciam.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|VII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio m. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|7.1|1}}de geographia etiam atque etiam deliberabimus. orationes autem a me duas postulas; quarum alteram non libebat mihi scribere +qui absciram+, alteram, ne laudarem eum quem non amabam. sed id quoque videbimus. denique aliquid exstabit, ne tibi plane cessasse videamur.
 
{{pn|7.2|2}}de Publio quae ad me scribis sane mihi iucunda sunt, eaque etiam velim omnibus vestigiis indagata ad me adferas cum venies, et interea scribas si quid intelleges aut suspicabere, et maxime de legatione quid sit acturus. equidem ante quam tuas legi litteras, +in+ hominem ire cupiebam, non me hercule ut differrem cum eo vadimonium (nam mira sum alacritate ad litigandum), sed videbatur mihi, si quid esset in eo populare quod plebeius factus esset, id amissurus. 'quid enim? ad plebem transisti ut Tigranem ires salutatum? narra mihi, reges Armenii patricios resalutare non solent?' quid quaeris? acueram &lt;me&gt; ad exagitandam hanc eius legationem. quam si ille contemnit, et si, ut scribis, bilem id commovet et latoribus et auspicibus legis curiatae, spectaculum egregium. {{pn|7.3|3}}hercule verum ut loquamur, subcontumeliose tractatur noster Publius, primum qui, cum domi Caesaris quondam unus vir fuerit, nunc ne in viginti quidem esse potuerit; deinde alia legatio dicta erat, alia data est. illa opima ad exigendas pecunias Druso, ut opinor, Pisaurensi an epuloni Vatinio reservatur; haec ieiuna tabellari legatio datur ei cuius tribunatus ad istorum tempora reservatur. incende hominem, amabo te, quod potes. Vna spes est salutis istorum inter istos dissensio; cuius ego quaedam initia sensi ex Curione. iam vero Arrius consulatum sibi ereptum fremit; Megabocchus et haec sanguinaria iuventus inimicissima est. accedat vero, accedat etiam ista rixa auguratus. spero me praeclaras de istis rebus epistulas ad te saepe missurum.
 
{{pn|7.4|4}}sed illud quid sit scire cupio, quod iacis obscure iam etiam ex ipsis quinque viris loqui quosdam. quidnam id est? si est enim aliquid, plus est boni quam putaram. atque haec sic velim existimes non me abs te kata to praktikon quaerere, quod gestiat animus aliquid agere in re publica. iam pridem gubernare me taedebat, etiam cum licebat; nunc vero cum cogar exire de navi non abiectis sed ereptis gubernaculis, cupio istorum naufragia ex terra intueri, cupio, ut ait tuus amicus Sophocles,
     kan hupo stegei
     puknes akouein psakados heudousei phreni.
{{pn|7.5|5}}de muro quid opus sit videbis. Castricianum mendum nos corrigemus, et tamen ad me Quintus HS cci&amp;;[c] I[c][c] scripserat, +non ad sororem tuam HS xxx. a.+ Terentia tibi salutem dicit. Cicero tibi mandat ut Aristodemo idem de se respondeas quod de fratre suo, sororis tuae filio, respondisti. de Amaltheiai quod me admones non neglegemus. cura ut valeas.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|VIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio m. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|8.1|1}}epistulam cum a te avide exspectarem ad vesperum, ut soleo, ecce tibi nuntius pueros venisse Roma! voco, quaero ecquid litterarum. negant. 'quid ais?' inquam 'nihilne a Pomponio?' perterriti voce et vultu confessi sunt se accepisse sed excidisse in via. quid quaeris? permoleste tuli; nulla enim abs te per hos dies epistula inanis aliqua re utili et suavi venerat. nunc si quid in ea epistula quam ante diem xvi Kal. Maias dedisti fuit historia dignum, scribe quam primum, ne ignoremus; sin nihil praeter iocationem, redde id ipsum. et scito Curionem adulescentem venisse ad me salutatum. valde eius sermo de Publio cum tuis litteris congruebat; ipse vero mirandum in modum 'reges odisse superbos.' peraeque narrabat incensam esse iuventutem neque ferre haec posse. bene habemus nos, si in his spes est; opinor, aliud agamus. ego me do historiae; quamquam licet me Saufeium putes esse. nihil me est inertius.
 
{{pn|8.2|2}}sed cognosce itinera nostra, ut statuas ubi nos visurus sis. in Formianum volumus venire parilibus; inde, quoniam putas praetermittendum nobis esse hoc tempore cratera illum delicatum, Kal. Maias de Formiano proficiscemur, ut Anti simus a. d. v Nonas Maias. ludi enim Anti futuri sunt a iiii ad pr. Nonas Maias. Eos Tullia spectare vult. Inde cogito in Tusculanum, deinde Arpinum, Romam ad Kal. Iunias. te aut in Formiano aut Anti aut in Tusculano cura ut videamus. epistulam superiorem restitue nobis et appinge aliquid novi.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|IX.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio m. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|9.1|1}}subito cum mihi dixisset Caecilius quaestor puerum se Romam mittere, haec scripsi raptim, ut tuos &lt;elicerem&gt; mirificos cum Publio dialogos, cum eos de quibus scribis, tum illum quem abdis et ais longum esse quae ad ea responderis perscribere; illum vero qui nondum habitus est, quem illa boopis, cum e Solonio redierit, ad te est relatura, sic velim putes, nihil hoc posse mihi esse iucundius. si vero quae de me pacta sunt ea non servantur, in caelo sum, ut sciat hic noster Hierosolymarius traductor ad plebem quam bonam meis putissimis orationibus gratiam rettulerit. quarum exspecta divinam palinoidian. etenim quantum coniectura auguramur, si erit nebulo iste cum his dynastis in gratia, non modo de cynico consulari sed ne de istis quidem piscinarum Tritonibus poterit se iactare. non enim poterimus ulla esse invidia spoliati opibus et illa senatoria potentia. sin autem ab iis dissentiet, erit absurdum in nos invehi. verum tamen invehatur. Festive, mihi crede, et minore sonitu quam putaram, orbis hic in re publica est conversus citius omnino quam potuit; +id culpa Catonis, sed rursus improbitate istorum qui auspicia, qui Aeliam legem, qui Iuniam et Liciniam, qui Caeciliam et Didiam neglexerunt, qui omnia remedia rei publicae effuderunt, qui regna qui praedia tetrarchis, qui immanis pecunias paucis dederunt.
 
{{pn|9.2|2}}video iam quo invidia transeat et ubi sit habitatura. nihil me existimaris neque usu neque a Theophrasto didicisse, nisi brevi tempore desiderari nostra illa tempora videris. etenim si fuit invidiosa senatus potentia, cum ea non ad populum sed ad tris homines immoderatos redacta sit, quid iam censes fore? proinde isti licet faciant quos volent consules, tribunos pl., denique etiam Vatini strumam sacerdoti dibaphoi vestiant, videbis brevi tempore magnos non modo eos qui nihil titubarunt sed etiam illum ipsum qui peccavit Catonem.
 
{{pn|9.3|3}}nam nos quidem, si per istum tuum a sodalem Publium licebit, sophisteuein cogitamus, si ille +cogitat tantum+, dumtaxat nos defendere, et, quod est proprium artis huius, epangellomai andr' apamunesthai hote tis proteros chalepenei patria propitia sit. habet a nobis, etiam si non plus quam debitum est, plus certe quam postulatum est. male vehi malo alio gubernante quam tam ingratis vectoribus bene gubernare.
 
{{pn|9.4|4}}sed haec coram commodius. nunc audi quod quaeris. Antium me ex Formiano recipere cogito a. d. v Nonas Maias; Antio volo Nonis Maus proficisci in Tusculanum. sed cum e Formiano rediero (ibi esse usque ad pr. K. Maias volo), faciam statim te certiorem. Terentia tibi salutem, kai Kikeron ho mikros aspazetai Titon ton Athenaion.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|X.}}}}&lt;br&gt;Scr. ab Appi Foro xii K. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|10.1|1}}volo ames meam constantiam. ludos Anti spectare non placet; est enim huposoloikon, quom velim vitare omnium deliciarum suspicionem, repente anaphainesthai non solum delicate sed etiam inepte peregrinantem. qua re usque ad Nonas Maias te in Formiano exspectabo. nunc fac ut sciam quo die te visuri simus. ab Appi foro hora quarta. dederam aliam paulo ante a tribus tabernis.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XI.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano circ. vi K. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|11.1|1}}narro tibi, plane relegatus mihi videor postea quam in Formiano sum. dies enim nullus erat, Anti cum essem, quo die non melius scirem Romae quid ageretur quam ii qui erant Romae. etenim litterae tuae non solum quid Romae sed etiam quid in re publica, neque solum quid fieret verum etiam quid futurum esset indicabant. nunc nisi si quid ex praetereunte viatore exceptum est, scire nihil possumus. qua re quamquam iam te ipsum exspecto, tamen isti puero quem ad me statim iussi recurrere da ponderosam aliquam epistulam plenam omnium non modo actorum sed etiam opinionum tuarum, ac diem quo Roma sis exiturus cura ut sciam. nos in Formiano esse volumus usque ad prid. Nonas Maias. eo si ante eam diem non veneris, Romae te fortasse videbo; nam Arpinum quid ego te invitem?
     trechei', all' agathe kourotrophos, out' ar' egoge
     hes gaies dunamai glukeroteron allo idesthai.
haec igitur. cura ut valeas.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XII.}}}}&lt;br&gt;Scr. a Tribus Tabernis xiii K. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|12.1|1}}negent illi Publium plebeium factum esse? hoc vero regnum est et ferri nullo pacto potest. emittat ad me Publius qui obsignent; iurabo Gnaeum nostrum, conlegam Balbi, Anti mihi narrasse se in auspicio fuisse. O suavis epistulas tuas uno tempore mihi datas duas! quibus euangelia quae reddam nescio; deberi quidem plane fateor. sed vide sunkurema.
 
{{pn|12.2|2}}emerseram commodum ex Antiati in Appiam ad tris tabernas ipsis Cerialibus, cum in me incurrit Roma veniens Curio meus. ibidem ilico puer abs te cum epistulis. ille ex me, nihilne audissem novi. ego negare. 'Publius' inquit 'tribunatum pl. petit.' 'quid ais?' 'et inimicissimus quidem Caesaris, et ut omnia' inquit 'ista rescindat.' 'quid Caesar?' inquam 'negat se quicquam de illius adoptione tulisse.' deinde suum, Memmi, Metelli Nepotis exprompsit odium. complexus iuvenem dimisi properans ad epistulas. Vbi sunt qui aiunt zoses phones? quanto magis vidi ex tuis litteris quam ex illius sermone quid ageretur, de ruminatione cotidiana, de cogitatione Publi, de lituis boopidos, de signifero Athenione, de litteris missis ad Gnaeum, de Theophanis Memmique sermone; quantam porro mihi exspectationem dedisti convivi istius aselgous! sum in curiositate oxupeinos, sed tamen facile patior te id ad me sumposion non scribere; praesentem audire malo.
 
{{pn|12.3|3}}quod me ut scribam aliquid hortaris, crescit mihi quidem materies, ut dicis, sed tota res etiam nunc fluctuat, kat' oporen trux. quae si desederit, magis erunt liquata quae scribam. quae si statim a me ferre non potueris, primus habebis tamen et aliquamdiu solus.
 
{{pn|12.4|4}}Dicaearchum recte amas; luculentus homo est et civis haud paulo melior quam isti nostri adikaiarchoi. Litteras scripsi hora decima Cerialibus statim ut tuas legeram, sed eas eram daturus, ut putaram, postridie ei qui mihi primus obviam venisset. Terentia delectata est tuis litteris; impertit tibi multam salutem, kai Kikeron ho philosophos ton politikon Titon aspazetai.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano m. Apr. circ. v K. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|13.1|1}}facinus indignum! epistulam authorei tibi a tribus tabernis rescriptam ad tuas suavissimas epistulas neminem reddidisse! at scito eum fasciculum, quo illam conieceram, domum eo ipso die latum esse quo ego dederam et ad me in Formianum relatum esse. itaque tibi tuam epistulam iussi referri, ex qua intellegeres quam mihi tum illae gratae fuissent.
 
{{pn|13.2|2}}Romae quod scribis sileri, ita putabam; at hercule in agris non siletur, nec iam ipsi agri regnum vestrum ferre possunt. si vero in hanc Telepulon veneris Laistrugonien, Formias dico, qui fremitus hominum! quam irati animi! quanto in odio noster amicus Magnus! cuius cognomen una cum Crassi divitis cognomine consenescit. credas mihi velim, neminem adhuc offendi qui haec tam lente quam ego fero ferret. qua re, mihi crede, philosophomen. iuratus tibi possum dicere nihil esse tanti. tu si litteras ad Sicyonios habes, advola in Formianum, unde nos pridie Nonas Maias cogitamus.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIV.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano circ. iv K. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|14.1|1}}quantam tu mihi moves exspectationem de sermone Bibuli, quantam de colloquio boopidos, quantam etiam de illo delicato convivio! proinde ita fac venias ut ad sitientis auris. quamquam nihil est iam quod magis timendum nobis putem quam ne ille noster Sampsiceramus, quom se omnium sermonibus sentiet vapulare et quom has actiones euanatreptous videbit, ruere incipiat. ego autem usque eo sum enervatus ut hoc otio quo nunc tabescimus malim enturanneisthai quam cum optima spe dimicare.
 
{{pn|14.2|2}}de pangendo quod me crebro adhortaris, fieri nihil potest. basilicam habeo non villam frequentia Formianorum +ad quam partem basilicae tribum Aemiliam+. sed omitto vulgus; post horam quartam molesti ceteri non sunt. C. Arrius proximus est vicinus, immo ille quidem iam contubernalis, qui etiam se idcirco Romam ire negat ut hic mecum totos dies philosophetur. ecce ex altera parte Sebosus, ille Catuli familiaris. quo me vertam? statim me hercule Arpinum irem, ni te in Formiano commodissime exspectari viderem dumtaxat ad pr. Nonas Maias; vides enim quibus hominibus aures sint deditae meae. &lt;O&gt; occasionem mirificam, si qui nunc dum hi apud me sunt emere de me fundum Formianum velit! et tamen illud probem: 'Magnum quid adgrediamur et multae cogitationis atque oti'? sed tamen satis fiet a nobis neque parcetur labori.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XV.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano circ. iii K. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|15.1|1}}Vt scribis ita video non minus incerta in re publica quam in epistula tua, sed tamen ista ipsa me varietas sermonum opinionumque delectat. Romae enim videor esse cum tuas litteras lego et, ut fit in tantis rebus, modo hoc modo illud audire. illud tamen explicare non possum quidnam inveniri possit nullo recusante ad facultatem agrariam.
 
{{pn|15.2|2}}Bibuli autem ista magnitudo animi in comitiorum dilatione quid habet nisi ipsius iudicium sine ulla correctione rei publicae? nimirum in Publio spes est. fiat, fiat tribunus pl., si nihil aliud ut eo citius tu ex Epiro revertare; nam ut illo tu careas non video posse fieri, praesertim si mecum aliquid volet disputare. sed id quidem non dubium est quin si quid erit eius modi sis advolaturus. verum ut hoc non sit, tamen, sive ruet &lt;sive&gt; geret rem publicam, praeclarum spectaculum mihi propono, modo te consessore spectare liceat.
 
{{pn|15.3|3}}Cum haec maxime scriberem, ecce tibi Sebosus! nondum plane ingemueram, 'salve' inquit Arrius. hoc est Roma decedere! quos ego homines effugi cum in hos incidi! ego vero in montis patrios et ad incunabula nostra pergam. denique si solus non potuero, cum rusticis potius quam cum his perurbanis, ita tamen ut, quoniam tu certi nihil scribis, in Formiano tibi praestoler usque ad iii Nonas Maias.
 
{{pn|15.4|4}}Terentiae pergrata est adsiduitas tua et diligentia in controversia Mulviana. nescit omnino te communem causam defendere eorum qui agros publicos possideant; sed tamen tu aliquid publicanis pendis, haec etiam id recusat. ea tibi igitur et Kikeron, aristokratikotatos pais, salutem dicunt.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XVI.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano in m. Maio a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|16.1|1}}cenato mihi et iam dormitanti pridie K; Maias epistula est illa reddita in qua de agro Campano scribis. quid quaeris? primo ita me pupugit ut somnum mihi ademerit, sed id cogitatione magis quam molestia; cogitanti autem haec fere succurrebant. primum ex eo quod superioribus litteris scripseras, ex familiari te illius audisse prolatum iri aliquid quod nemo improbaret, maius aliquid timueram. hoc mihi eius modi non videbatur. deinde ut me egomet consoler, omnis exspectatio largitionis agrariae in agrum Campanum videtur esse derivata, qui ager; ut dena iugera sint, non amplius homines quinque milia potest sustinere; reliqua omnis multitudo ab illis abalienetur necesse est. praeterea si ulla res est quae bonorum animos quos iam video esse commotos vehementius possit incendere, haec certe est et eo magis quod portoriis Italiae sublatis, agro Campano diviso, quod vectigal superest domesticum praeter vicensimam? quae mihi videtur una contiuncula clamore pedisequorum nostrorum esse peritura.
 
{{pn|16.2|2}}Gnaeus quidem noster iam plane quid cogitet nescio .
     phusai gar ou smikroisin auliskois eti,
     all' agriais phusaisi phorbeias ater
qui quidem etiam istuc adduci potuerit. nam adhuc haec esophizeto, se leges Caesaris probare, actiones ipsum praestare debere; agrariam legem sibi placuisse, potuerit intercedi necne nihil ad se pertinere; de rege Alexandrino placuisse sibi aliquando confici; Bibulus de caelo tum servasset necne sibi quaerendum non fuisse; de publicanis voluisse illi ordini commodare; quid futurum fuerit si Bibulus tum in forum descendisset se divinare non potuisse. nunc vero, Sampsicerame, quid dices? vectigal te nobis in monte Antilibano constituisse, agri Campani abstulisse? quid? hoc quem ad modum obtinebis? 'oppressos vos' inquit 'tenebo exercitu Caesaris.' non me hercule me tu quidem tam isto exercitu quam ingratis animis eorum hominum qui appellantur boni, qui mihi non modo praemiorum sed ne sermonum quidem umquam fructum ullum aut gratiam rettulerunt.
 
{{pn|16.3|3}}quod si in eam me partem incitarem, profecto iam aliquam reperirem resistendi viam. nunc prorsus hoc statui, ut, quoniam tanta controversia est Dicaearcho familiari tuo cum Theophrasto amico meo ut ille tuus ton praktikon bion longe omnibus anteponat, hic autem ton theoretikon utrique a me mos gestus esse videatur. puto enim me Dicaearcho adfatim satis fecisse; respicio nunc ad hanc familiam quae mihi non modo ut requiescam permittit, sed reprehendit quia non semper quierim. qua re incumbamus, o noster Tite, ad illa praeclara studia et eo unde discedere non oportuit aliquando revertamur.
 
{{pn|16.4|4}}quod de Quinti fratris epistula scribis, ad me quoque fuit prosthe leon, opithen de—. quid dicam nescio; nam ita deplorat primis versibus mansionem suam ut quemvis movere possit, ita rursus remittit ut me roget ut annalis suos emendem et edam. illud tamen quod scribis animadvertas velim de portorio circumvectionis; ait se de consili sententia rem ad senatum reiecisse. nondum videlicet meas litteras legerat quibus ad eum re consulta et explorata perscripseram non deberi. velim si qui Graeci iam Romam ex Asia de ea causa venerunt videas et, si tibi videbitur, iis demonstres quid ego de ea re sentiam. si possum discedere, ne causa optima in senatu pereat, ego satis faciam publicanis; ei de me (vere tecum loquar), in hac re malo universae Asiae et negotiatoribus; nam eorum quoque vehementer interest. hoc ego sentio valde nobis opus esse. sed tu id videbis. quaestores autem, quaeso, num etiam de cistophoro dubitant? nam si aliud nihil erit, cum erimus omnia experti, ego ne illud quidem contemnam quod extremum est; te in Arpinati videbimus et hospitio agresti accipiemus, quoniam maritimum hoc contempsisti.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XVII.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano in. m. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|17.1|1}}prorsus ut scribis ita sentio, turbatur Sampsiceramus. nihil est quod non timendum sit; homologoumenos turannida suskeuazetai. quid enim ista repentina adfinitatis coniunctio, quid ager Campanus, quid effusio pecuniae significant? quae si essent extrema tamen esset nimium mali, sed ea natura rei est ut haec extrema esse non possint. quid enim? eos haec ipsa per se delectare possunt? numquam huc venissent nisi ad alias res pestiferas aditus sibi compararent. verum, ut scribis, haec in Arpinati a. d. vi circiter Idus Maias non deflebimus, ne et opera et oleum philologiae nostrae perierit; sed conferemus tranquillo animo.
 
{{pn|17.2|2}}di immortales neque tam me euelpistia consolatur ut antea quam adiaphoria, qua nulla in re tam utor quam in hac civili et publica. quin etiam quod est subinane in nobis et non aphilodoxon (bellum est enim sua vitia nosse), id adficitur quadam delectatione. solebat enim me pungere ne Sampsicerami merita in patriam ad annos sescentos maiora viderentur quam nostra. hac quidem cura certe iam vacuus sum; iacet enim ille sic ut + phocis + Curiana stare videatur. sed haec coram.
 
{{pn|17.3|3}}tu tamen videris mihi Romae fore ad nostrum adventum, quod sane facile patiar si tuo commodo fieri possit; sin ut scribis ita venies, velim ex Theophane expiscere quonam in me animo sit arabarches. quaeres scilicet kata to kedemonikon et ad me ab eo quasi hupothekas adferes quem ad modum me geram. aliquid ex eius sermone poterimus peri ton holon suspicari.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XVIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae m. Iun. aut in. Quint. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|18.1|1}}accepi aliquot epistulas tuas, ex quibus intellexi quam suspenso animo et sollicito scire averes quid esset novi. tenemur undique neque iam quo minus serviamus recusamus, sed mortem et eiectionem quasi maiora timemus, quae multo sunt minora. atque hic status qui nunc est una voce omnium gemitur neque verbo cuiusquam sublevatur. Skopos est, ut suspicor, illis qui tenent, nullam cuiquam argitionem relinquere. Vnus loquitur et palam adversatur adulescens Curio. huic plausus maximi, consalutatio forensis perhonorifica, signa praeterea benevolentiae permulta a bonis impertiuntur. Fufium clamoribus et conviciis et sibilis consectantur. his ex rebus non spes, sed dolor est maior cum videas civitatis voluntatem solutam, virtutem adligatam.
 
{{pn|18.2|2}}ac ne forte quaeras kata lepton de singulis rebus, universa res eo est deducta spes ut nulla sit aliquando non modo privatos verum etiam magistratus liberos fore. hac tamen in oppressione sermo in circulis dumtaxat et in conviviis est liberior quam fuit. vincere incipit timorem dolor, sed ita ut omnia sint plenissima desperationis. habet etiam Campana lex exsecrationem in contione candidatorum, si mentionem fecerint quo aliter ager possideatur atque ut ex legibus Iuliis. non dubitant iurare ceteri; Laterensis existimatur laute fecisse quod tribunatum pl. petere destitit ne iuraret.
 
{{pn|18.3|3}}sed de re publica non libet plura scribere. displiceo mihi nec sine summo scribo dolore. me tueor ut oppressis omnibus non demisse, ut tantis rebus gestis parum fortiter. A Caesare valde liberaliter invitor in legationem illam, sibi ut sim legatus, atque etiam libera legatio voti causa datur. sed haec et praesidi apud pudorem pulchelli non habet satis et a fratris adventu me ablegat, illa et munitior est et non impedit quo minus adsim quom velim. hanc ego teneo sed usurum me non puto, neque tamen scit quisquam. non lubet fugere, aveo pugnare. Magna sunt hominum studia. sed nihil adfirmo; tu hoc silebis.
 
{{pn|18.4|4}}de Statio manu misso et non nullis aliis rebus angor equidem, sed iam prorsus occallui. tu vellem ego vel cuperem adesses; nec mihi consilium nec consolatio deesset. sed ita te para ut, si inclamaro, advoles.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIX.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae mmedio m Quint. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|19.1|1}}multa me sollicitant et ex rei publicae tanto motu et ex iis periculis quae mihi ipsi intenduntur et sescenta sunt; sed mihi nihil est molestius quam Statium manu missum; ne/c meum imperium, ac mi/tto imperium, no/n simultate/m meam Reverteri saltem! nec quid faciam scio neque tantum est in re quantus est sermo. ego autem ne irasci possum quidem iis quos valde amo; tantum doleo ac mirifice quidem. + cetera in magnis rebus+. minae Clodi contentionesque &lt;quae&gt; mihi proponuntur modice me tangunt; etenim vel subire eas videor mihi summa cum dignitate vel declinare nulla cum molestia posse. dices fortasse: 'dignitatis halis tamquam druos, saluti, si me amas, consule.' me miserum! cur non ades? nihil profecto te praeteriret. ego fortasse tuphlotto et nimium toi kaloi prospepontha.
 
{{pn|19.2|2}}scito nihil umquam fuisse tam infame, tam turpe, tam peraeque omnibus generibus, ordinibus, aetatibus offensum quam hunc statum qui nunc est, magis me hercule quam vellem non modo quam putarem. populares isti iam etiam modestos homines sibilare docuerunt. Bibulus in caelo est nec qua re scio, sed ita laudatur quasi Vnus homo nobis cunctando restituit rem. Pompeius, nostri amores, quod mihi summo dolori est, ipse se adflixit. neminem tenent voluntate; ne me tu necesse sit iis uti vereor. ego autem neque pugno cum illa causa propter illam amicitiam neque approbo, ne omnia improbem quae antea gessi; utor via. {{pn|19.3|3}}populi sensus maxime theatro et spectaculis perspectus est; nam gladiatoribus qua dominus qua advocati sibilis conscissi; ludis Apollinaribus Diphilus tragoedus in nostrum Pompeium petulanter invectus est;
     nostra miseria/ tu es magnus—
     miliens coactus est dicere;
Eandem virtutem istam veniet tempus cum graviter gemes totius theatri clamore dixit itemque cetera. nam et eius modi sunt ii versus uti in tempus ab inimico Pompei scripti esse videantur:
     si neque leges neque mores cogunt—,
et cetera magno cum fremitu et clamore sunt dicta. Caesar cum venisset mortuo plausu, Curio filius est insecutus. huic ita plausum est ut salva re publica Pompeio plaudi solebat. tulit Caesar graviter. Litterae Capuam ad Pompeium volare dicebantur. inimici erant equitibus qui Curioni stantes plauserant, hostes omnibus; Rosciae legi, etiam frumentariae minitabantur. sane res erat perturbata. equidem malueram quod erat susceptum ab illis silentio transiri, sed vereor ne non liceat. non ferunt homines quod videtur esse tamen ferendum; sed est iam una vox omnium magis odio firmata quam praesidio.
 
{{pn|19.4|4}}noster autem Publius mihi minitatur, inimicus est. impendet negotium, ad quod tu scilicet advolabis. videor mihi nostrum illum consularem exercitum bonorum omnium, etiam sat bonorum habere firmissimum. Pompeius significat studium erga me non mediocre; idem adfirmat verbum de me illum non esse facturum; in quo non me ille fallit sed ipse fallitur. Cosconio mortuo sum in eius locum invitatus. id erat vocari in locum mortui. nihil me turpius apud homines fuisset neque vero ad istam ipsam asphaleian quicquam alienius. sunt enim illi apud bonos invidiosi, ego apud improbos meam retinuissem invidiam, alienam adsumpsissem. Caesar me sibi vult esse legatum.
 
{{pn|19.5|5}}honestior declinatio haec periculi; sed ego hoc non repudio. quid ergo est? pugnare malo. nihil tamen certi. iterum dico 'utinam adesses!' sed tamen si erit necesse, arcessemus. quid aliud? quid? hoc opinor. certi sumus perisse omnia; quid enim akkizometha tam diu? sed haec scripsi properans et me hercule timide. posthac ad te aut, si perfidelem habebo cui dem, scribam plane omnia aut, si obscure scribam, tu tamen intelleges. in iis epistulis me Laelium, te Furium faciam; cetera erunt en ainigmois. hic Caecilium colimus et observamus diligenter. edicta Bibuli audio ad te missa. Iis ardet dolore et ira noster Pompeius.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XX.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae in Quint. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|20.1|1}}Anicato, ut te velle intellexeram, nullo loco defui. Numestium ex litteris tuis studiose scriptis libenter in amicitiam recepi. Caecilium quibus rebus possum tueor diligenter. Varro satis facit nobis. Pompeius amat nos carosque habet. 'credis?' inquies. credo; prorsus mihi persuadet; sed quia volgo pragmatici homines omnibus historiis, praeceptis, versibus denique cavere iubent et vetant credere, alterum facio ut caveam, alterum ut non credam facere non possum.
 
{{pn|20.2|2}}Clodius adhuc mihi denuntiat periculum. Pompeius adfirmat non esse periculum, adiurat; addit etiam se prius occisum iri ab eo quam me violatum iri. tractatur res. simul et quid erit certi, scribam ad te. si erit pugnandum, arcessam ad societatem laboris; si quies dabitur, ab Amalthea te non commovebo.
 
{{pn|20.3|3}}de re &lt;publica&gt; breviter ad te scribam; iam enim charta ipsa ne nos prodat pertimesco. itaque posthac, si erunt mihi plura ad te scribenda, allegoriais obscurabo. nunc quidem novo quodam morbo civitas moritur, ut, cum omnes ea quae sunt acta improbent, querantur, doleant, varietas nulla in re sit, aperteque loquantur et iam, clare gemant, tamen medicina nulla adferatur. neque enim resisti sine internecione posse arbitramur nec videmus qui finis cedendi praeter exitium futurus sit.
 
{{pn|20.4|4}}Bibulus hominum admiratione et benevolentia in caelo est; edicta eius et contiones describunt et legunt. novo quodam genere in summam gloriam venit. populare nunc nihil tam est quam odium popularium. {{pn|20.5|5}}haec quo sint eruptura timeo; sed si dispicere quid coepero scribam ad te apertius. tu si me amas tantum quantum profecto amas, expeditus facito ut sis si inclamaro ut accurras; sed do operam et dabo ne sit necesse. quod scripseram +et+ Furio scripturum, nihil necesse est tuum nomen mutare; me faciam Laelium et te Atticum neque utar meo chirographo neque signo, si modo erunt eius modi litterae quas in alienum incidere nolim.
 
{{pn|20.6|6}}Diodotus mortuus est; reliquit nobis HS fortasse +centiens+. comitia Bibulus cum Archilochio edicto in ante diem xv Kal. Novembr. distulit. A Vibio libros accepi. poeta ineptus et tamen scit nihil, sed est non inutilis. describo et remitto.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XXI.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae post viii K. Sext., ante xv K. Nov. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|21.1|1}}de re publica quid ego tibi subtiliter? tota periit atque hoc est miserior quam reliquisti, quod tum videbatur eius modi dominatio civitatem oppressisse quae iucunda esset multitudini, bonis autem ita molesta ut tamen sine pernicie, nunc repente tanto in odio est omnibus ut quorsus eruptura sit horreamus. nam iracundiam atque intemperantiam illorum sumus experti qui Catoni irati omnia perdiderunt, sed ita lenibus uti videbantur venenis ut posse videremur sine dolore interire; nunc vero sibilis vulgi, sermonibus honestorum, fremitu Italiae vereor ne exarserint.
 
{{pn|21.2|2}}equidem sperabam, ut saepe etiam loqui tecum solebam, sic orbem rei publicae esse conversum ut vix sonitum audire, vix impressam orbitam videre possemus; et fuisset ita, si homines transitum tempestatis exspectare potuissent. sed cum diu occulte suspirassent, postea iam gemere, ad extremum vero loqui omnes et clamare coeperunt.
 
{{pn|21.3|3}}itaque ille noster amicus insolens infamiae, semper in laude versatus, circumfluens gloria, deformatus corpore, fractus animo, quo se conferat nescit; progressum praecipitem, inconstantem reditum videt; bonos inimicos habet, improbos ipsos non amicos. ac vide mollitiem animi. non tenui lacrimas cum illum a. d. viii Kal. Sextilis vidi de edictis Bibuli contionantem. qui antea solitus esset iactare se magnificentissime illo in loco summo cum amore populi, cunctis faventibus, ut ille tum humilis, ut demissus erat, ut ipse etiam sibi, non iis solum qui aderant, displicebat!
 
{{pn|21.4|4}}O spectaculum uni Crasso iucundum, ceteris non item! nam quia deciderat ex astris, lapsus potius quam progressus videbatur, et, ut Apelles si venerem, aut Protogenes si Ialysum illum suum caeno oblitum videret, magnum, credo, acciperet dolorem, sic ego hunc omnibus a me pictum et politum artis coloribus subito deformatum non sine magno dolore vidi. quamquam nemo putabat propter Clodianum negotium me illi amicum esse debere, tamen tantus fuit amor ut exhauriri nulla posset iniuria. itaque Archilochia in illum edicta Bibuli populo ita sunt iucunda ut eum locum ubi proponuntur prae multitudine eorum qui legunt transire nequeamus, ipsi ita acerba ut tabescat dolore, mihi me hercule molesta, quod et eum quem semper dilexi nimis excruciant et timeo tam vehemens vir tamque acer in ferro et tam insuetus contumeliae ne omni animi impetu dolori et iracundiae pareat.
 
{{pn|21.5|5}}Bibuli qui sit exitus futurus nescio. Vt nunc res se habet, admirabili gloria est. qui cum comitia in mensem Octobrem distulisset, quod solet ea res populi voluntatem offendere, putarat Caesar oratione sua posse impelli contionem ut iret ad Bibulum; multa cum seditiosissime diceret, vocem exprimere non potuit. quid quaeris? sentiunt se nullam ullius partis voluntatem tenere. eo magis vis nobis est timenda.
 
{{pn|21.6|6}}Clodius inimicus est nobis. Pompeius confirmat eum nihil esse facturum contra me. mihi periculosum est credere, ad resistendum me paro. studia spero me summa habiturum omnium ordinum. te cum ego desidero, tum vero res ad tempus illud vocat. plurimum consili, animi, praesidi denique mihi, si te ad tempus videro, accesserit. Varro mihi satis facit. Pompeius loquitur divinitus. spero nos aut cum summa gloria aut certe sine molestia discessuros. tu quid agas, quem ad modum te oblectes, quid cum Sicyonus egeris ut sciam cura.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XXII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae post viil K. Sext., ante xv K. Nov. a. 69; (59): fort. m. Sext.&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|22.1|1}}quam vellem Romae mansisses! &lt;mansisses&gt; profecto si haec fore putassemus. nam pulchellum nostrum facillime teneremus aut certe quid esset facturus scire possemus. nunc se res sic habet. volitat, furit; nihil habet certi, multis denuntiat; quod fors obtulerit id acturus videtur; cum videt quo sit in odio status hic rerum, in eos qui haec egerunt impetum facturus videtur; cum autem rursus opes eorum et exercitus recordatur, convertit se in bonos, nobis autem ipsis tum vim tum iudicium minatur.
 
{{pn|22.2|2}}Cum hoc Pompeius egit et, ut ad me ipse referebat (alium enim habeo neminem testem), vehementer egit, cum diceret in summa se perfidiae et sceleris infamia fore, si mihi periculum crearetur ab eo quem ipse armasset cum plebeium fieri passus esset; fidem recepisse sibi et ipsum et Appium de me; hanc si ille non servaret, ita laturum ut omnes intellegerent nihil sibi antiquius amicitia nostra fuisse. haec et in eam sententiam cum multa dixisset, aiebat illum primo sane diu multa contra, ad extremum autem manus dedisse et adfirmasse nihil se contra eius voluntatem esse facturum. sed postea tamen ille non destitit de nobis asperrime loqui. quod si non faceret tamen ei nihil crederemus atque omnia, sicut facimus, pararemus.
 
{{pn|22.3|3}}nunc ita nos gerimus ut in dies singulos et studia in nos hominum et opes nostrae augeantur; rem publicam nulla ex parte attingimus, in causis atque in illa opera nostra forensi summa industria versamur; quod egregie non modo iis qui utuntur opera, sed etiam in vulgus gratum esse sentimus. domus celebratur, occurritur, renovatur memoria consulatus, studia significantur; in eam spem adducimur ut nobis ea contentio quae impendet interdum non fugienda videatur.
 
{{pn|22.4|4}}nunc mihi et consiliis opus est tuis et amore et fide. qua re advola. expedita mihi erunt omnia si te habebo. multa per Varronem nostrum agi possunt quae te urgente erunt firmiora, multa ab ipso Publio elici, multa cognosci quae tibi occulta esse non poterunt, multa etiam—sed absurdum est singula explicare cum ego requiram te ad omnia. {{pn|22.5|5}}Vnum illud tibi persuadeas velim, omnia mihi fore explicata si te videro; sed totum est in eo si ante quam ille ineat magistratum. puto Pompeium Crasso urgente, si tu aderis qui per boopin ex ipso intellegere possis qua fide ab illis agatur, nos aut sine molestia aut certe sine errore futuros. precibus nostris et cohortatione non indiges; quid mea voluntas, quid tempus, quid rei magnitudo postulet intellegis.
 
{{pn|22.6|6}}de re publica nihil habeo ad te scribere nisi summum odium omnium hominum in eos qui tenent omnia. mutationis tamen spes nulla. sed, quod facile sentias, taedet ipsum Pompeium vehementerque paenitet. non provideo satis quem exitum futurum putem; sed certe videntur haec aliquo eruptura.
 
{{pn|22.7|7}}Libros Alexandri, neglegentis hominis et non boni poetae sed tamen non inutilis, tibi remisi. Numerium Numestium libenter accepi in amicitiam et hominem gravem et prudentem et dignum tua commendatione cognovi.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XXIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae ante xv K. Nov. a. 695 (59): fort. medio m. Sext.&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|23.1|1}}numquam ante arbitror te epistulam meam legisse nisi mea manu scriptam. ex eo colligere poteris quanta occupatione distinear. nam cum vacui temporis nihil haberem, et cum recreandae voculae causa necesse esset mihi ambulare, haec dictavi ambulans.
 
{{pn|23.2|2}}primum igitur illud te scire volo, Sampsiceramum nostrum amicum vehementer sui status paenitere restituique in eum locum cupere ex quo decidit, doloremque suum impertire nobis et medicinam interdum aperte quaerere, quam ego possum invenire nullam; deinde omnis illius partis auctores ac socios nullo adversario consenescere, consensionem universorum nec voluntatis nec sermonis maiorem umquam fuisse. {{pn|23.3|3}}nos autem (nam id te scire cupere certo scio) publicis a consiliis nullis intersumus totosque nos ad forensem operam laboremque contulimus. ex quo, quod facile intellegi possit, in multa commemoratione earum rerum quas gessimus desiderioque versamur. sed boopidos nostrae consanguineus non mediocris terrores iacit atque denuntiat et Sampsiceramo negat, ceteris prae se fert et ostentat. quam ob rem si me amas tantum quantum profecto amas, si dormis expergiscere, si stas ingredere, si ingrederis curre, si curris advola. credibile non est quantum ego in consiliis prudentia tua, quodque maximum est, quantum in amore et fide ponam. magnitudo rei longam orationem fortasse desiderat, coniunctio vero nostrorum animorum brevitate contenta est. permagni nostra interest te, si comitiis non potueris, at declarato illo esse Romae. cura ut valeas.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XXIV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae ammte xv K. Nov. a. 695 (59): fort. m Sext.&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|24.1|1}}quas Numestio litteras dedi, sic te iis evocabam ut nihil acrius neque incitatius fieri posset. ad illam celeritatem adde etiam si quid potes. ac ne sis perturbatus (novi enim te et non ignoro quam sit amor omnis sollicitus atque anxius)—sed res est, ut spero, non tam exitu molesta quam aditu.
 
{{pn|24.2|2}}Vettius ille, ille noster index, Caesari, ut perspicimus, pollicitus est sese curaturum ut in aliquam suspicionem facinoris Curio filius adduceretur. itaque insinuavit in familiaritatem adulescentis et cum eo ut res indicat, saepe congressus rem in eum locum deduxit ut diceret sibi certum esse cum suis servis in Pompeium impetum facere eumque occidere. hoc Curio ad patrem detulit, ille ad Pompeium. res delata ad senatum est. introductus Vettius primo negabat se umquam cum Curione constitisse, neque id sane diu; nam statim fidem publicam postulavit. reclamatum est. tum exposuit manum fuisse iuventutis duce Curione, in qua Paulus initio fuisset et Q. Caepio hic Brutus et Lentulus, flaminis filius, conscio patre; postea C. Septimium scribam Bibuli pugionem sibi a Bibulo attulisse. quod totum inrisum est, Vettio pugionem defuisse nisi ei consul dedisset, eoque magis id eiectum est quod a. d. iii Idus Maias Bibulus Pompeium fecerat certiorem ut caveret insidias; in quo ei Pompeius gratias egerat.
 
{{pn|24.3|3}}introductus Curio filius dixit ad ea quae Vettius dixerat, maximeque in eo tum quidem Vettius est reprehensus quod dixerat adulescentium consilium ut in foro [cum] gladiatoribus Gabini Pompeium adorirentur; in eo principem Paulum fuisse, quem constabat eo tempore in Macedonia fuisse. fit senatus consultum ut Vettius, quod confessus esset se cum telo fuisse, in vincula coniceretur; qui emisisset, eum contra rem publicam esse facturum. res erat in ea opinione ut putarent id esse actum ut Vettius in foro cum pugione et item servi eius comprehenderentur cum telis, deinde ille se diceret indicaturum. idque ita factum esset nisi Curiones rem ante ad Pompeium detulissent. tum senatus consultum in contione recitatum est. postero autem die Caesar, is qui olim praetor cum esset Q. Catulum ex inferiore loco iusserat dicere, Vettium in rostra produxit eumque in eo loco constituit quo Bibulo consuli adspirare non liceret. hic ille omnia quae voluit de re publica dixit, ut qui illuc factus institutusque venisset primum Caepionem de oratione sua sustulit, quem in senatu acerrime nominarat, ut appareret noctem et nocturnam deprecationem intercessisse. deinde quos in senatu ne tenuissima quidem suspicione attigerat, eos nominavit, L. Lucullum, a quo solitum esse ad se mitti C. Fannium, illum qui in P. Clodium subscripserat, L. Domitium, cuius domum constitutam fuisse unde eruptio fieret. me non nominavit sed dixit consularem disertum vicinum consulis sibi dixisse Ahalam Servilium aliquem aut Brutum opus esse reperiri. addidit ad extremum, cum iam dimissa contione revocatus a Vatinio fuisset, se audisse a Curione his de rebus consciunt esse Pisonem generum meum et M. Laterensem.
 
{{pn|24.4|4}}nunc reus erat apud Crassum divitem Vettius de vi et, cum esset damnatus, erat indicium postulaturus. quod si impetrasset, iudicia fore videbantur. ea nos, utpote qui nihil contemnere soleremus, &lt;non contemnabamus sed&gt; non pertimescebamus. hominum quidem summa erga nos studia significabantur; sed prorsus vitae taedet; ita sunt omnia omnium miseriarum plenissima. modo caedem timueramus +que oratio fortissimi senis, Q. Considi, discusserat ea inquam cotidie timere potueramus+, subito exorta est. quid quaeris? nihil me &lt;infortunatus, nihil&gt; fortunatius est Catulo cum splendore vitae tum +hoc+ tempore. nos tamen in his miseriis erecto animo et minime perturbato sumus honestissimeque et dignitatem nostram magna cura tuemur. .
 
{{pn|24.5|5}}Pompeius de Clodio iubet nos esse sine cura et summam in nos benevolentiam omni oratione significat. te habere consiliorum auctorem, sollicitudinum socium, omni in cogitatione coniunctum cupio. qua re ut Numestio mandavi tecum ut ageret, item atque eo, si potest, acrius te rogo ut plane ad nos advoles. Respiraro si te videro.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XXV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae ante K. a. 695 (59): fort. m. Oct.&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|25.1|1}}Cum aliquem apud te laudaro tuorum familiarium, volam illum scire ex te me id fecisse, ut nuper me scis scripsisse ad te de Varronis erga me officio, te ad me rescripsisse eam rem summae tibi voluptati esse. sed ego mallem ad illum scripsisses mihi illum satis facere, non quo faceret sed ut faceret; mirabiliter enim moratus est sicut nosti, helikta kai ouden—. sed nos tenemus praeceptum illud tas ton kratounton—. at hercule alter tuus familiaris Hortalus quam plena manu, quam ingenue, quam ornate nostras laudes in astra sustulit, cum de Flacci praetura et de illo tempore Allobrogum diceret! sic habeto nec amantius nec honorificentius nec copiosius potuisse dici. ei te hoc scribere a me tibi esse missum sane volo.
 
{{pn|25.2|2}}sed quid tu scribas? quem iam ego venire atque adesse arbitror; ita enim egi tecum superioribus litteris. valde te exspecto, valde desidero neque ego magis quam ipsa res et tempus poscit. his de negotiis quid scribam ad te nisi idem quod saepe? re publica nihil desperatius, iis quorum opera nihil maiore odio. nos, ut opinio et spes et coniectura nostra fert, firmissima benevolentia hominum muniti sumus. qua re advola; aut expedies nos omni molestia aut eris particeps. ideo sum brevior quod, ut spero, coram brevi tempore conferre quae volumus licebit. cura ut valeas.
&lt;/div&gt;
{{Liber
|Ante= Liber I
|AnteNomen= ../Liber I
|Post= Liber III
|PostNomen= ../Liber III
}}</text>
      <sha1>a7qru2p6pv732k8c6truux75wonzo0n</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275676</id>
      <parentid>275675</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T09:28:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Saumache</username>
        <id>27923</id>
      </contributor>
      <origin>275676</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="61558" sha1="57csr4p1dg0gcf9j30ilzjgdkvxko9u" xml:space="preserve">{{titulus2
|Scriptor= Marcus Tullius Cicero
|OperaeTitulus= Epistulae
|OperaeWikiPagina= Epistulae (Marcus Tullius Cicero)
|Annus= &lt;!-- Annus/Saeculum --&gt;
|SubTitulus= [[Epistulae (Marcus Tullius Cicero)/Epistulae ad Atticum|Epistulae ad Atticum]] &lt;/br&gt;Liber II
}}
{{Liber
|Ante= Liber I
|AnteNomen= ../Liber I
|Post= Liber III
|PostNomen= ../Liber III
}}
&lt;div class=&quot;text&quot;&gt;
{{c|{{x-maior|{{ancora+|I.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae m. Iun. a. 694 (60).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|1.1|1}}Kal. Iuniis eunti mihi Antium et gladiatores M. Metelli cupide relinquenti venit obviam tuus puer. is mihi litteras abs te et commentarium consulatus mei Graece scriptum reddidit. in quo laetatus sum me aliquanto ante de isdem rebus Graece item scriptum librum L. Cossinio ad te perferendum dedisse; nam si ego tuum ante legissem, furatum me abs te esse diceres. quamquam tua illa (legi enim libenter) horridula mihi atque incompta visa sunt, sed tamen erant ornata hoc ipso quod ornamenta neglexerant et, ut mulieres, ideo bene olere quia nihil olebant videbantur. meus autem liber totum Isocrati myrothecium atque omnis eius discipulorum arculas ac non nihil etiam Aristotelia pigmenta consumpsit. quem tu Corcyrae, ut mihi aliis litteris significas, strictim attigisti, post autem, ut arbitror, a Cossinio accepisti. quem tibi ego non essem ausus mittere nisi eum lente ac fastidiose probavissem.
 
{{pn|1.2|2}}quamquam ad me rescripsit iam Rhodo Posidonius se, nostrum illud {{graeca|''ὑπόμνημα''}} &lt;cum&gt; legeret, quod ego ad eum ut ornatius de isdem rebus scriberet miseram, non modo non excitatum esse ad scribendum sed etiam plane deterritum. quid quaeris? conturbavi Graecam nationem. ita vulgo qui instabant ut darem sibi quod ornarent iam exhibere mihi molestiam destiterunt. tu, si tibi placuerit liber, curabis ut et Athenis sit et in ceteris oppidis Graeciae; videtur enim posse aliquid nostris rebus lucis adferre.
 
{{pn|1.3|3}}Oratiunculas autem et quas postulas et pluris etiam mittam, quoniam quidem ea quae nos scribimus adulescentulorum studiis excitati te etiam delectant. fuit enim mihi commodum, quod in eis orationibus quae Philippicae nominantur enituerat civis ille tuus Demosthenes, et quod se ab hoc refractariolo iudiciali dicendi genere abiunxerat ut {{graeca|''σεμνότερός τις''}} et {{graeca|''πολιτικώτερος''}} videretur, curare ut meae quoque essent orationes quae consulares nominarentur. quarum una est in senatu Kal. Ianuariis, altera ad populum de lege agraria, tertia de Othone, quarta pro Rabirio, quinta de proscriptorum filiis, sexta cum provinciam in contione deposui, septima quom Catilinam emisi, octava quam habui ad populum postridie quam Catilina profugit, nona in contione quo die Allobroges indicarunt, decima in senatu Nonis Decembribus. sunt praeterea duae breves, quasi {{graeca|''ἀποσπασμάτια''}} legis agrariae. hoc totum {{graeca|''σῶμα''}} curabo ut habeas; et quoniam te cum scripta tum res meae delectant, isdem ex libris perspicies et quae gesserim et quae dixerim; aut ne poposcisses; ego enim tibi me non offerebam.
 
{{pn|1.4|4}}quod quaeris quid sit quo te arcessam, ac simul impeditum te negotiis esse significas neque recusas quin, non modo si opus sit sed etiam si velim, accurras, nihil sane est necesse, verum tamen videbare mihi tempora peregrinationis commodius posse discribere. nimis abes diu, praesertim cum sis in propinquis locis, neque nos te fruimur et tu nobis cares. ac nunc quidem otium est, sed, si paulo plus furor Pulchelli progredi posset, valde ego te istim excitarem. verum praeclare Metellus impedit et impediet. quid quaeris? est consul {{graeca|''φιλόπατρις''}} et, ut semper iudicavi, natura bonus. {{pn|1.5|5}}ille autem non simulat sed plane tribunus pl. fieri cupit. qua &lt;de&gt; re quom in senatu ageretur, fregi hominem et inconstantiam eius reprehendi qui Romae tribunatum pl. peteret cum in Sicilia hereditatem se petere dictitasset, neque magno opere dixi esse nobis laborandum, quod nihilo magis ei liciturum esset plebeio rem publicam perdere quam similibus eius me consule patriciis esset licitum. iam cum se ille septimo die venisse a freto neque sibi obviam quemquam prodire potuisse et noctu se introisse dixisset in eoque se in contione iactasset, nihil ei novi dixi accidisse. “ex Sicilia septimo die Romam; ante tribus horis Roma Interamnam. noctu introisti; idem ante. non est itum obviam; ne tum quidem quom iri maxime debuit.” quid quaeris? hominem petulantem modestum reddo non solum perpetua gravitate orationis sed etiam hoc genere dictorum. itaque iam familiariter cum ipso cavillor ac iocor; quin etiam cum candidatum deduceremus, quaerit ex me num consuessem Siculis locum gladiatoribus dare. negavi. “at ego” inquit “novus patronus instituam; sed soror, quae tantum habeat consularis loci, unum mihi solum pedem dat” “noli,” inquam “de uno pede sororis queri; licet etiam alterum tollas.” non consulare inquies dictum. fateor; sed ego illam odi male consularem. “ea est enim seditiosa, ea cum viro bellum gerit” neque solum cum Metello sed etiam cum Fabio, quod eos †esse in hoc esse† moleste fert.
 
{{pn|1.6|6}}quod de agraria lege quaeris, sane iam videtur refrixisse. quod me quodam modo molli bracchio de Pompei familiaritate obiurgas, nolim ita existimes, me mei praesidi causa cum illo coniunctum esse, sed ita res erat instituta ut, si inter nos esset aliqua forte dissensio, maximas in re publica discordias versari esset necesse. quod a me ita praecautum atque provisum est non ut ego de optima illa mea ratione decederem sed ut ille esset melior et aliquid de populari levitate deponeret. quem de meis rebus, in quas eum multi incitarant, multo scito gloriosius quam de suis praedicare; sibi enim bene gestae, mihi conservatae rei publicae dat testimonium. hoc facere illum mihi quam prosit nescio; rei publicae certe prodest. quid? si etiam Caesarem cuius nunc venti valde sunt secundi reddo meliorem, num tantum obsum rei publicae?
 
{{pn|1.7|7}}quin etiam si mihi nemo invideret, si omnes, ut erat aequum, faverent, tamen non minus esset probanda medicina quae sanaret vitiosas partis rei publicae quam quae exsecaret. nunc vero, quom equitatus ille quem ego in clivo Capitolino te signifero ac principe conlocaram senatum deseruerit, nostri autem principes digito se caelum putent attingere si mulli barbati in piscinis sint qui ad manum accedant, alia autem neglegant, nonne tibi satis prodesse videor si perficio ut nolint obesse qui possunt?
 
{{pn|1.8|8}}nam Catonem nostrum non tu amas plus quam ego; sed tamen ille optimo animo utens et summa fide nocet interdum rei publicae; dicit enim tamquam in Platonis {{graeca|''πολιτείᾳ''}}, non tamquam in Romuli faece sententiam. quid verius quam in iudicium venire qui ob rem iudicandam pecuniam acceperit? censuit hoc Cato, adsensit senatus; equites curiae bellum, non mihi; nam ego dissensi. quid impudentius publicanis renuntiantibus? fuit tamen retinendi ordinis causa facienda iactura. restitit et pervicit Cato. itaque nunc consule in carcere incluso, saepe item seditione commota, aspiravit nemo eorum quorum ego concursu itemque ii consules qui post me fuerunt rem publicam defendere solebant. “quid ergo? istos” inquies “mercede conductos habebimus?” quid faciemus, si aliter non possumus? an libertinis atque etiam servis serviamus? sed, ut tu ais, {{graeca|''ἅλις σπουδῆς''}}.
 
{{pn|1.9|9}}Favonius meam tribum tulit honestius quam suam, Luccei perdidit. accusavit Nasicam inhoneste ac modeste tamen; dixit ita ut Rhodi videretur molis potius quam Moloni operam dedisse. mihi quod defendissem leviter suscensuit. nunc tamen petit iterum rei publicae causa. Lucceius quid agat scribam ad te cum Caesarem videro, qui aderit biduo.
 
{{pn|1.10|10}}quod Sicyonii te laedunt, Catoni et eius aemulatori attribuis Servilio. quid? ea plaga nonne ad multos bonos viros pertinet? sed si ita placuit, laudemus, deinde in dissensionibus soli relinquamur?
 
{{pn|1.11|11}}Amalthea mea te exspectat et indiget tui. Tusculanum et Pompeianum valde me delectant, nisi quod me, illum ipsum vindicem aeris alieni, aere non Corinthio sed hoc circumforaneo obruerunt. in Gallia speramus esse otium. Prognostica mea cum oratiunculis prope diem exspecta et tamen quid cogites de adventu tuo scribe ad nos. nam mihi Pomponia nuntiari iussit te mense Quintili Romae fore. id a tuis litteris quas ad me de censu tuo miseras discrepabat.
 
{{pn|1.12|12}}Paetus, ut antea ad te scripsi, omnis libros quos frater suus reliquisset mihi donavit. hoc illius munus in tua diligentia positum est. si me amas, cura ut conserventur et ad me perferantur; hoc mihi nihil potest esse gratius. et cum Graecos tum vero diligenter Latinos ut conserves velim. tuum esse hoc munusculum putabo. ad Octavium dedi litteras; cum ipso nihil eram locutus; neque enim ista tua negotia provincialia esse putabam neque te in tocullionibus habebam. sed scripsi, ut debui, diligenter.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|II.}}}}&lt;br&gt;Scr. ad villam m. Dec., a. 694 (60).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|2.1|1}}cura, amabo te, Ciceronem nostrum. ei nos theioi videmur. {{pn|2.2|2}}Pellenaion in manibus tenebam et hercule magnum acervum Dicaearchi mihi ante pedes exstruxeram. O magnum hominem et unde multo plura didiceris quam de Procilio! Korinthion et Athenaion puto me Romae habere. mihi +credes lege hec doceo+ mirabilis vir est. Herodes, si homo esset, eum potius legeret quam unam litteram scriberet. qui me epistula petivit, ad te, ut video, comminus accessit. coniurasse mallem quam restitisse coniurationi, si illum mihi audiendum putassem.
 
{{pn|2.3|3}}de lolio sanus non es; de vino laudo. sed heus tu, ecquid vides Kalendas venire, Antonium non venire? iudices cogi? nam ita ad me mittunt, Nigidium minari in contione se iudicem qui non adfuerit compellaturum. velim tamen si quid est de Antoni adventu quod audieris scribas ad me et, quoniam huc non venis, cenes apud nos utique pridie Kal. Cave aliter facias. cura ut valeas.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|III.}}}}&lt;br&gt;Scr. ad villam m. Dec. a. 694 (60).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|3.1|1}}primum, ut opinor, euangelia. Valerius absolutus est Hortensio defendente. id iudicium Auli filio condonatum putabatur; et Epicratem suspicor, ut scribis, lascivum fuisse. etenim mihi caligae eius et fasciae cretatae non placebant. quid sit sciemus cum veneris.
 
{{pn|3.2|2}}fenestrarum angustias quod reprehendis, scito te Kurou paideian reprehendere. nam cum ego idem istuc dicerem, Cyrus aiebat viridariorum diaphaseis latis luminibus non tam esse suavis; etenim esto opsis men he a, to de horomenon b, g, aktines de d kai e. vides enim cetera. nam si kat' eidolon emptoseis videremus, valde laborarent eidola in angustiis. nunc fit lepide illa ekchusis radiorum. cetera si reprehenderis, non feres tacitum, nisi si quid erit eius modi quod sine i sumptu corrigi possit.
 
{{pn|3.3|3}}venio nunc ad mensem Ianuarium et ad hupostasin nostram ac politeian, in qua Sokratikos eis hekateron sed tamen ad extremum, ut illi solebant,ten areskousan. est res sane magni consili; nam aut fortiter resistendum est legi agrariae, in quo est quaedam dimicatio sed plena laudis, aut quiescendum, quod est non dissimile atque ire in Solonium aut Antium, aut etiam adiuvandum, quod a me aiunt Caesarem sic exspectare ut non dubitet. nam fuit apud me Cornelius, hunc dico Balbum, Caesaris familiarem. is adfirmabat illum omnibus in rebus meo et Pompei consilio usurum daturumque operam ut cum Pompeio Crassum coniungeret.
 
{{pn|3.4|4}}hic sunt haec, coniunctio mihi summa cum Pompeio, si placet, etiam cum Caesare, reditus in gratiam cum inimicis, pax cum multitudine, senectutis otium. sed me katakleis mea illa commovet quae est in libro tertio:
     interea cursus, quos prima a parte iuventae
     quosque adeo consul virtute animoque petisti,
     hos retine atque auge famam laudesque bonorum.
haec mihi cum in eo libro in quo multa sunt scripta aristokratikos Calliope ipsa praescripserit, non opinor esse dubitandum quin semper nobis videatur heis oionos aristos amunesthai peri patres. sed haec ambulationibus compitaliciis reservemus. tu pridie compitalia memento. Balineum calfieri iubebo. et Pomponiam Terentia rogat; matrem adiungemus. Theophrastou peri philotimias adfer mihi de libris Quinti fratris.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|IV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio circ. m. Aprili a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|4.1|1}}fecisti mihi pergratum quod Serapionis librum ad me misisti; ex quo quidem ego, quod inter nos liceat dicere, millesimam partem vix intellego. pro eo tibi praesentem pecuniam solvi imperavi, ne tu expensum muneribus ferres. at quoniam nummorum mentio facta est, amabo te, cura ut cum Titinio quoquo modo poteris transigas. si in eo quod ostenderat non stat, mihi maxime placet ea quae male empta sunt reddi, si voluntate Pomponiae fieri poterit; si ne id quidem, nummi potius reddantur quam ullus sit scrupulus. valde hoc velim ante quam proficiscare amanter, ut soles, diligenterque conficias. Clodius ergo, ut ais, ad Tigranem!
 
{{pn|4.2|2}}velim +Sirpiae+ condicione; sed facile patior. accommodatius enim nobis est ad liberam legationem tempus illud, cum et Quintus noster iam, ut speramus, in otio consederit et iste sacerdos bonae deae cuius modi futurus sit scierimus. interea quidem cum Musis nos delectabimus animo aequo, immo vero etiam gaudenti ac libenti, neque mihi umquam veniet in mentem Crasso invidere neque paenitere quod a me ipse non desciverim.
 
{{pn|4.3|3}}de geographia dabo operam ut tibi satis faciam; sed nihil certi polliceor. Magnum opus est, sed tamen, ut iubes, curabo ut huius peregrinationis aliquod tibi opus exstet.
 
{{pn|4.4|4}}tu quicquid indagaris de re publica et maxime quos consules futuros putes facito ut sciam. tametsi nimis sum curiosus; statui enim nihil iam de re publica cogitare. {{pn|4.5|5}}Terentiae saltum perspeximus. quid quaeris? praeter quercum Dodonaeam nihil desideramus quo minus Epirum ipsam possidere videamur.
 
{{pn|4.6|6}}nos circiter Kal. aut in Formiano erimus aut in Pompeiano. tu, si in Formiano non erimus, si nos amas, in Pompeianum venito. id et nobis erit periucundum et tibi non sane devium.
 
{{pn|4.7|7}}de muro imperavi Philotimo ne impediret quo minus id fieret quod tibi videretur. tu censeo tamen adhibeas Vettium. his temporibus tam dubia vita optimi cuiusque magni aestimo unius aestatis fructum palaestrae Palatinae, sed ita tamen ut nihil minus velim quam Pomponiam et puerum versari in timore ruinae.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|V.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio m. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|5.1|1}}cupio equidem et iam pridem cupio Alexandream reliquamque Aegyptum visere et simul ab hac hominum satietate nostri discedere et cum aliquo desiderio reverti; sed hoc tempore et his mittentibus aideomai Troas kai Troiadas helkesipeplous quid enim nostri optimates, si qui reliqui sunt, loquentur? an me aliquo praemio de sententia esse deductum? Pouludamas moi protos elencheien anathesei, Cato ille noster qui mihi unus est pro centum milibus. quid vero historiae de nobis ad annos Dc praedicabunt? quas quidem ego multo magis vereor quam eorum hominum qui hodie vivunt rumusculos. sed, opinor, excipiamus et exspectemus. si enim deferetur, erit quaedam nostra potestas et tum deliberabimus. etiam hercule est in non accipiendo non nulla gloria. qua re si quid Theophanes tecum forte contulerit ne omnino repudiaris.
 
{{pn|5.2|2}}de istis rebus exspecto tuas litteras, quid Arrius narret, quo animo se destitutum ferat, et qui consules parentur, utrum, ut populi sermo, Pompeius et Crassus an, ut mihi scribitur, cum Gabinio Servius Sulpicius, et num quae novae leges et num quid novi omnino, et quoniam Nepos proficiscitur, cuinam auguratus deferatur; quo quidem uno ego ab istis capi possum. vide levitatem meam. sed quid ego haec quae cupio deponere et toto animo atque omni cura philosophein? sic inquam in animo est; vellem ab initio, nunc vero, quoniam quae putavi esse praeclara expertus sum quam essent inania, cum omnibus Musis rationem habere cogito.
 
{{pn|5.3|3}}tu tamen de Curtio ad me rescribe certius, et nunc quis in eius locum paretur, et quid de P. Clodio fiat, et omnia, quem ad modum polliceris, epi scholes scribe, et quo die Roma te exiturum putes velim ad me scribas, ut certiorem te faciam quibus in locis futurus sim, epistulamque statim des de iis rebus de quibus ad te scripsi. valde enim exspecto tuas litteras.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|VI.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio m. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|6.1|1}}quod tibi superioribus litteris promiseram, fore ut opus exstaret huius peregrinationis, nihil iam magno opere confirmo; sic enim sum complexus otium ut ab eo divelli non queam. itaque aut libris me delecto, quorum habeo Anti festivam copiam, aut fluctus numero (nam ad lacertas captandas tempestates non sunt idoneae); a scribendo prorsus abhorret animus. etenim geographika quae constitueram magnum opus est. ita valde Eratosthenes, quem mihi proposueram, a Serapione et ab Hipparcho reprehenditur. quid censes si Tyrannio accesserit? et hercule sunt res difficiles ad explicandum et homoeideis nec tam possunt antherographeisthai quam videbantur et, quod caput est, mihi quaevis satis iusta causa cessandi est qui etiam dubitem an hic Anti considam et hoc tempus omne consumam, ubi quidem ego mallem duumvirum quam Romae fuisse.
 
{{pn|6.2|2}}tu vero sapientior Buthroti domum parasti. sed, mihi crede, proxima est illi municipio haec Antiatium civitas. esse locum tam prope Romam ubi multi sint qui Vatinium numquam viderint, ubi nemo sit praeter me qui quemquam ex viginti viris vivum et salvum velit, ubi me interpellet nemo, diligant omnes! hic, hic nimirum politeuteon; nam istic non solum non licet sed etiam taedet. itaque anekdota quae tibi uni legamus Theopompio genere aut etiam asperiore multo pangentur. neque aliud iam quicquam politeuomai nisi odisse improbos et id ipsum nullo cum stomacho sed potius cum aliqua scribendi voluptate. sed ut ad rem, scripsi ad quaestores urbanos de Quinti fratris negotio. vide quid narrent, ecquae spes sit denari an cistophoro Pompeiano iaceamus. praeterea de muro statue quid faciendum sit. aliud quid? etiam. quando te proficisci istinc putes fac ut sciam.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|VII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio m. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|7.1|1}}de geographia etiam atque etiam deliberabimus. orationes autem a me duas postulas; quarum alteram non libebat mihi scribere +qui absciram+, alteram, ne laudarem eum quem non amabam. sed id quoque videbimus. denique aliquid exstabit, ne tibi plane cessasse videamur.
 
{{pn|7.2|2}}de Publio quae ad me scribis sane mihi iucunda sunt, eaque etiam velim omnibus vestigiis indagata ad me adferas cum venies, et interea scribas si quid intelleges aut suspicabere, et maxime de legatione quid sit acturus. equidem ante quam tuas legi litteras, +in+ hominem ire cupiebam, non me hercule ut differrem cum eo vadimonium (nam mira sum alacritate ad litigandum), sed videbatur mihi, si quid esset in eo populare quod plebeius factus esset, id amissurus. 'quid enim? ad plebem transisti ut Tigranem ires salutatum? narra mihi, reges Armenii patricios resalutare non solent?' quid quaeris? acueram &lt;me&gt; ad exagitandam hanc eius legationem. quam si ille contemnit, et si, ut scribis, bilem id commovet et latoribus et auspicibus legis curiatae, spectaculum egregium. {{pn|7.3|3}}hercule verum ut loquamur, subcontumeliose tractatur noster Publius, primum qui, cum domi Caesaris quondam unus vir fuerit, nunc ne in viginti quidem esse potuerit; deinde alia legatio dicta erat, alia data est. illa opima ad exigendas pecunias Druso, ut opinor, Pisaurensi an epuloni Vatinio reservatur; haec ieiuna tabellari legatio datur ei cuius tribunatus ad istorum tempora reservatur. incende hominem, amabo te, quod potes. Vna spes est salutis istorum inter istos dissensio; cuius ego quaedam initia sensi ex Curione. iam vero Arrius consulatum sibi ereptum fremit; Megabocchus et haec sanguinaria iuventus inimicissima est. accedat vero, accedat etiam ista rixa auguratus. spero me praeclaras de istis rebus epistulas ad te saepe missurum.
 
{{pn|7.4|4}}sed illud quid sit scire cupio, quod iacis obscure iam etiam ex ipsis quinque viris loqui quosdam. quidnam id est? si est enim aliquid, plus est boni quam putaram. atque haec sic velim existimes non me abs te kata to praktikon quaerere, quod gestiat animus aliquid agere in re publica. iam pridem gubernare me taedebat, etiam cum licebat; nunc vero cum cogar exire de navi non abiectis sed ereptis gubernaculis, cupio istorum naufragia ex terra intueri, cupio, ut ait tuus amicus Sophocles,
     kan hupo stegei
     puknes akouein psakados heudousei phreni.
{{pn|7.5|5}}de muro quid opus sit videbis. Castricianum mendum nos corrigemus, et tamen ad me Quintus HS cci&amp;;[c] I[c][c] scripserat, +non ad sororem tuam HS xxx. a.+ Terentia tibi salutem dicit. Cicero tibi mandat ut Aristodemo idem de se respondeas quod de fratre suo, sororis tuae filio, respondisti. de Amaltheiai quod me admones non neglegemus. cura ut valeas.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|VIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio m. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|8.1|1}}epistulam cum a te avide exspectarem ad vesperum, ut soleo, ecce tibi nuntius pueros venisse Roma! voco, quaero ecquid litterarum. negant. 'quid ais?' inquam 'nihilne a Pomponio?' perterriti voce et vultu confessi sunt se accepisse sed excidisse in via. quid quaeris? permoleste tuli; nulla enim abs te per hos dies epistula inanis aliqua re utili et suavi venerat. nunc si quid in ea epistula quam ante diem xvi Kal. Maias dedisti fuit historia dignum, scribe quam primum, ne ignoremus; sin nihil praeter iocationem, redde id ipsum. et scito Curionem adulescentem venisse ad me salutatum. valde eius sermo de Publio cum tuis litteris congruebat; ipse vero mirandum in modum 'reges odisse superbos.' peraeque narrabat incensam esse iuventutem neque ferre haec posse. bene habemus nos, si in his spes est; opinor, aliud agamus. ego me do historiae; quamquam licet me Saufeium putes esse. nihil me est inertius.
 
{{pn|8.2|2}}sed cognosce itinera nostra, ut statuas ubi nos visurus sis. in Formianum volumus venire parilibus; inde, quoniam putas praetermittendum nobis esse hoc tempore cratera illum delicatum, Kal. Maias de Formiano proficiscemur, ut Anti simus a. d. v Nonas Maias. ludi enim Anti futuri sunt a iiii ad pr. Nonas Maias. Eos Tullia spectare vult. Inde cogito in Tusculanum, deinde Arpinum, Romam ad Kal. Iunias. te aut in Formiano aut Anti aut in Tusculano cura ut videamus. epistulam superiorem restitue nobis et appinge aliquid novi.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|IX.}}}}&lt;br&gt;Scr. Anti medio m. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|9.1|1}}subito cum mihi dixisset Caecilius quaestor puerum se Romam mittere, haec scripsi raptim, ut tuos &lt;elicerem&gt; mirificos cum Publio dialogos, cum eos de quibus scribis, tum illum quem abdis et ais longum esse quae ad ea responderis perscribere; illum vero qui nondum habitus est, quem illa boopis, cum e Solonio redierit, ad te est relatura, sic velim putes, nihil hoc posse mihi esse iucundius. si vero quae de me pacta sunt ea non servantur, in caelo sum, ut sciat hic noster Hierosolymarius traductor ad plebem quam bonam meis putissimis orationibus gratiam rettulerit. quarum exspecta divinam palinoidian. etenim quantum coniectura auguramur, si erit nebulo iste cum his dynastis in gratia, non modo de cynico consulari sed ne de istis quidem piscinarum Tritonibus poterit se iactare. non enim poterimus ulla esse invidia spoliati opibus et illa senatoria potentia. sin autem ab iis dissentiet, erit absurdum in nos invehi. verum tamen invehatur. Festive, mihi crede, et minore sonitu quam putaram, orbis hic in re publica est conversus citius omnino quam potuit; +id culpa Catonis, sed rursus improbitate istorum qui auspicia, qui Aeliam legem, qui Iuniam et Liciniam, qui Caeciliam et Didiam neglexerunt, qui omnia remedia rei publicae effuderunt, qui regna qui praedia tetrarchis, qui immanis pecunias paucis dederunt.
 
{{pn|9.2|2}}video iam quo invidia transeat et ubi sit habitatura. nihil me existimaris neque usu neque a Theophrasto didicisse, nisi brevi tempore desiderari nostra illa tempora videris. etenim si fuit invidiosa senatus potentia, cum ea non ad populum sed ad tris homines immoderatos redacta sit, quid iam censes fore? proinde isti licet faciant quos volent consules, tribunos pl., denique etiam Vatini strumam sacerdoti dibaphoi vestiant, videbis brevi tempore magnos non modo eos qui nihil titubarunt sed etiam illum ipsum qui peccavit Catonem.
 
{{pn|9.3|3}}nam nos quidem, si per istum tuum a sodalem Publium licebit, sophisteuein cogitamus, si ille +cogitat tantum+, dumtaxat nos defendere, et, quod est proprium artis huius, epangellomai andr' apamunesthai hote tis proteros chalepenei patria propitia sit. habet a nobis, etiam si non plus quam debitum est, plus certe quam postulatum est. male vehi malo alio gubernante quam tam ingratis vectoribus bene gubernare.
 
{{pn|9.4|4}}sed haec coram commodius. nunc audi quod quaeris. Antium me ex Formiano recipere cogito a. d. v Nonas Maias; Antio volo Nonis Maus proficisci in Tusculanum. sed cum e Formiano rediero (ibi esse usque ad pr. K. Maias volo), faciam statim te certiorem. Terentia tibi salutem, kai Kikeron ho mikros aspazetai Titon ton Athenaion.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|X.}}}}&lt;br&gt;Scr. ab Appi Foro xii K. Apr. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|10.1|1}}volo ames meam constantiam. ludos Anti spectare non placet; est enim huposoloikon, quom velim vitare omnium deliciarum suspicionem, repente anaphainesthai non solum delicate sed etiam inepte peregrinantem. qua re usque ad Nonas Maias te in Formiano exspectabo. nunc fac ut sciam quo die te visuri simus. ab Appi foro hora quarta. dederam aliam paulo ante a tribus tabernis.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XI.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano circ. vi K. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|11.1|1}}narro tibi, plane relegatus mihi videor postea quam in Formiano sum. dies enim nullus erat, Anti cum essem, quo die non melius scirem Romae quid ageretur quam ii qui erant Romae. etenim litterae tuae non solum quid Romae sed etiam quid in re publica, neque solum quid fieret verum etiam quid futurum esset indicabant. nunc nisi si quid ex praetereunte viatore exceptum est, scire nihil possumus. qua re quamquam iam te ipsum exspecto, tamen isti puero quem ad me statim iussi recurrere da ponderosam aliquam epistulam plenam omnium non modo actorum sed etiam opinionum tuarum, ac diem quo Roma sis exiturus cura ut sciam. nos in Formiano esse volumus usque ad prid. Nonas Maias. eo si ante eam diem non veneris, Romae te fortasse videbo; nam Arpinum quid ego te invitem?
     trechei', all' agathe kourotrophos, out' ar' egoge
     hes gaies dunamai glukeroteron allo idesthai.
haec igitur. cura ut valeas.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XII.}}}}&lt;br&gt;Scr. a Tribus Tabernis xiii K. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|12.1|1}}negent illi Publium plebeium factum esse? hoc vero regnum est et ferri nullo pacto potest. emittat ad me Publius qui obsignent; iurabo Gnaeum nostrum, conlegam Balbi, Anti mihi narrasse se in auspicio fuisse. O suavis epistulas tuas uno tempore mihi datas duas! quibus euangelia quae reddam nescio; deberi quidem plane fateor. sed vide sunkurema.
 
{{pn|12.2|2}}emerseram commodum ex Antiati in Appiam ad tris tabernas ipsis Cerialibus, cum in me incurrit Roma veniens Curio meus. ibidem ilico puer abs te cum epistulis. ille ex me, nihilne audissem novi. ego negare. 'Publius' inquit 'tribunatum pl. petit.' 'quid ais?' 'et inimicissimus quidem Caesaris, et ut omnia' inquit 'ista rescindat.' 'quid Caesar?' inquam 'negat se quicquam de illius adoptione tulisse.' deinde suum, Memmi, Metelli Nepotis exprompsit odium. complexus iuvenem dimisi properans ad epistulas. Vbi sunt qui aiunt zoses phones? quanto magis vidi ex tuis litteris quam ex illius sermone quid ageretur, de ruminatione cotidiana, de cogitatione Publi, de lituis boopidos, de signifero Athenione, de litteris missis ad Gnaeum, de Theophanis Memmique sermone; quantam porro mihi exspectationem dedisti convivi istius aselgous! sum in curiositate oxupeinos, sed tamen facile patior te id ad me sumposion non scribere; praesentem audire malo.
 
{{pn|12.3|3}}quod me ut scribam aliquid hortaris, crescit mihi quidem materies, ut dicis, sed tota res etiam nunc fluctuat, kat' oporen trux. quae si desederit, magis erunt liquata quae scribam. quae si statim a me ferre non potueris, primus habebis tamen et aliquamdiu solus.
 
{{pn|12.4|4}}Dicaearchum recte amas; luculentus homo est et civis haud paulo melior quam isti nostri adikaiarchoi. Litteras scripsi hora decima Cerialibus statim ut tuas legeram, sed eas eram daturus, ut putaram, postridie ei qui mihi primus obviam venisset. Terentia delectata est tuis litteris; impertit tibi multam salutem, kai Kikeron ho philosophos ton politikon Titon aspazetai.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano m. Apr. circ. v K. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|13.1|1}}facinus indignum! epistulam authorei tibi a tribus tabernis rescriptam ad tuas suavissimas epistulas neminem reddidisse! at scito eum fasciculum, quo illam conieceram, domum eo ipso die latum esse quo ego dederam et ad me in Formianum relatum esse. itaque tibi tuam epistulam iussi referri, ex qua intellegeres quam mihi tum illae gratae fuissent.
 
{{pn|13.2|2}}Romae quod scribis sileri, ita putabam; at hercule in agris non siletur, nec iam ipsi agri regnum vestrum ferre possunt. si vero in hanc Telepulon veneris Laistrugonien, Formias dico, qui fremitus hominum! quam irati animi! quanto in odio noster amicus Magnus! cuius cognomen una cum Crassi divitis cognomine consenescit. credas mihi velim, neminem adhuc offendi qui haec tam lente quam ego fero ferret. qua re, mihi crede, philosophomen. iuratus tibi possum dicere nihil esse tanti. tu si litteras ad Sicyonios habes, advola in Formianum, unde nos pridie Nonas Maias cogitamus.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIV.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano circ. iv K. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|14.1|1}}quantam tu mihi moves exspectationem de sermone Bibuli, quantam de colloquio boopidos, quantam etiam de illo delicato convivio! proinde ita fac venias ut ad sitientis auris. quamquam nihil est iam quod magis timendum nobis putem quam ne ille noster Sampsiceramus, quom se omnium sermonibus sentiet vapulare et quom has actiones euanatreptous videbit, ruere incipiat. ego autem usque eo sum enervatus ut hoc otio quo nunc tabescimus malim enturanneisthai quam cum optima spe dimicare.
 
{{pn|14.2|2}}de pangendo quod me crebro adhortaris, fieri nihil potest. basilicam habeo non villam frequentia Formianorum +ad quam partem basilicae tribum Aemiliam+. sed omitto vulgus; post horam quartam molesti ceteri non sunt. C. Arrius proximus est vicinus, immo ille quidem iam contubernalis, qui etiam se idcirco Romam ire negat ut hic mecum totos dies philosophetur. ecce ex altera parte Sebosus, ille Catuli familiaris. quo me vertam? statim me hercule Arpinum irem, ni te in Formiano commodissime exspectari viderem dumtaxat ad pr. Nonas Maias; vides enim quibus hominibus aures sint deditae meae. &lt;O&gt; occasionem mirificam, si qui nunc dum hi apud me sunt emere de me fundum Formianum velit! et tamen illud probem: 'Magnum quid adgrediamur et multae cogitationis atque oti'? sed tamen satis fiet a nobis neque parcetur labori.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XV.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano circ. iii K. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|15.1|1}}Vt scribis ita video non minus incerta in re publica quam in epistula tua, sed tamen ista ipsa me varietas sermonum opinionumque delectat. Romae enim videor esse cum tuas litteras lego et, ut fit in tantis rebus, modo hoc modo illud audire. illud tamen explicare non possum quidnam inveniri possit nullo recusante ad facultatem agrariam.
 
{{pn|15.2|2}}Bibuli autem ista magnitudo animi in comitiorum dilatione quid habet nisi ipsius iudicium sine ulla correctione rei publicae? nimirum in Publio spes est. fiat, fiat tribunus pl., si nihil aliud ut eo citius tu ex Epiro revertare; nam ut illo tu careas non video posse fieri, praesertim si mecum aliquid volet disputare. sed id quidem non dubium est quin si quid erit eius modi sis advolaturus. verum ut hoc non sit, tamen, sive ruet &lt;sive&gt; geret rem publicam, praeclarum spectaculum mihi propono, modo te consessore spectare liceat.
 
{{pn|15.3|3}}Cum haec maxime scriberem, ecce tibi Sebosus! nondum plane ingemueram, 'salve' inquit Arrius. hoc est Roma decedere! quos ego homines effugi cum in hos incidi! ego vero in montis patrios et ad incunabula nostra pergam. denique si solus non potuero, cum rusticis potius quam cum his perurbanis, ita tamen ut, quoniam tu certi nihil scribis, in Formiano tibi praestoler usque ad iii Nonas Maias.
 
{{pn|15.4|4}}Terentiae pergrata est adsiduitas tua et diligentia in controversia Mulviana. nescit omnino te communem causam defendere eorum qui agros publicos possideant; sed tamen tu aliquid publicanis pendis, haec etiam id recusat. ea tibi igitur et Kikeron, aristokratikotatos pais, salutem dicunt.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XVI.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano in m. Maio a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|16.1|1}}cenato mihi et iam dormitanti pridie K; Maias epistula est illa reddita in qua de agro Campano scribis. quid quaeris? primo ita me pupugit ut somnum mihi ademerit, sed id cogitatione magis quam molestia; cogitanti autem haec fere succurrebant. primum ex eo quod superioribus litteris scripseras, ex familiari te illius audisse prolatum iri aliquid quod nemo improbaret, maius aliquid timueram. hoc mihi eius modi non videbatur. deinde ut me egomet consoler, omnis exspectatio largitionis agrariae in agrum Campanum videtur esse derivata, qui ager; ut dena iugera sint, non amplius homines quinque milia potest sustinere; reliqua omnis multitudo ab illis abalienetur necesse est. praeterea si ulla res est quae bonorum animos quos iam video esse commotos vehementius possit incendere, haec certe est et eo magis quod portoriis Italiae sublatis, agro Campano diviso, quod vectigal superest domesticum praeter vicensimam? quae mihi videtur una contiuncula clamore pedisequorum nostrorum esse peritura.
 
{{pn|16.2|2}}Gnaeus quidem noster iam plane quid cogitet nescio .
     phusai gar ou smikroisin auliskois eti,
     all' agriais phusaisi phorbeias ater
qui quidem etiam istuc adduci potuerit. nam adhuc haec esophizeto, se leges Caesaris probare, actiones ipsum praestare debere; agrariam legem sibi placuisse, potuerit intercedi necne nihil ad se pertinere; de rege Alexandrino placuisse sibi aliquando confici; Bibulus de caelo tum servasset necne sibi quaerendum non fuisse; de publicanis voluisse illi ordini commodare; quid futurum fuerit si Bibulus tum in forum descendisset se divinare non potuisse. nunc vero, Sampsicerame, quid dices? vectigal te nobis in monte Antilibano constituisse, agri Campani abstulisse? quid? hoc quem ad modum obtinebis? 'oppressos vos' inquit 'tenebo exercitu Caesaris.' non me hercule me tu quidem tam isto exercitu quam ingratis animis eorum hominum qui appellantur boni, qui mihi non modo praemiorum sed ne sermonum quidem umquam fructum ullum aut gratiam rettulerunt.
 
{{pn|16.3|3}}quod si in eam me partem incitarem, profecto iam aliquam reperirem resistendi viam. nunc prorsus hoc statui, ut, quoniam tanta controversia est Dicaearcho familiari tuo cum Theophrasto amico meo ut ille tuus ton praktikon bion longe omnibus anteponat, hic autem ton theoretikon utrique a me mos gestus esse videatur. puto enim me Dicaearcho adfatim satis fecisse; respicio nunc ad hanc familiam quae mihi non modo ut requiescam permittit, sed reprehendit quia non semper quierim. qua re incumbamus, o noster Tite, ad illa praeclara studia et eo unde discedere non oportuit aliquando revertamur.
 
{{pn|16.4|4}}quod de Quinti fratris epistula scribis, ad me quoque fuit prosthe leon, opithen de—. quid dicam nescio; nam ita deplorat primis versibus mansionem suam ut quemvis movere possit, ita rursus remittit ut me roget ut annalis suos emendem et edam. illud tamen quod scribis animadvertas velim de portorio circumvectionis; ait se de consili sententia rem ad senatum reiecisse. nondum videlicet meas litteras legerat quibus ad eum re consulta et explorata perscripseram non deberi. velim si qui Graeci iam Romam ex Asia de ea causa venerunt videas et, si tibi videbitur, iis demonstres quid ego de ea re sentiam. si possum discedere, ne causa optima in senatu pereat, ego satis faciam publicanis; ei de me (vere tecum loquar), in hac re malo universae Asiae et negotiatoribus; nam eorum quoque vehementer interest. hoc ego sentio valde nobis opus esse. sed tu id videbis. quaestores autem, quaeso, num etiam de cistophoro dubitant? nam si aliud nihil erit, cum erimus omnia experti, ego ne illud quidem contemnam quod extremum est; te in Arpinati videbimus et hospitio agresti accipiemus, quoniam maritimum hoc contempsisti.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XVII.}}}}&lt;br&gt;Scr. in Formiano in. m. Mai. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|17.1|1}}prorsus ut scribis ita sentio, turbatur Sampsiceramus. nihil est quod non timendum sit; homologoumenos turannida suskeuazetai. quid enim ista repentina adfinitatis coniunctio, quid ager Campanus, quid effusio pecuniae significant? quae si essent extrema tamen esset nimium mali, sed ea natura rei est ut haec extrema esse non possint. quid enim? eos haec ipsa per se delectare possunt? numquam huc venissent nisi ad alias res pestiferas aditus sibi compararent. verum, ut scribis, haec in Arpinati a. d. vi circiter Idus Maias non deflebimus, ne et opera et oleum philologiae nostrae perierit; sed conferemus tranquillo animo.
 
{{pn|17.2|2}}di immortales neque tam me euelpistia consolatur ut antea quam adiaphoria, qua nulla in re tam utor quam in hac civili et publica. quin etiam quod est subinane in nobis et non aphilodoxon (bellum est enim sua vitia nosse), id adficitur quadam delectatione. solebat enim me pungere ne Sampsicerami merita in patriam ad annos sescentos maiora viderentur quam nostra. hac quidem cura certe iam vacuus sum; iacet enim ille sic ut + phocis + Curiana stare videatur. sed haec coram.
 
{{pn|17.3|3}}tu tamen videris mihi Romae fore ad nostrum adventum, quod sane facile patiar si tuo commodo fieri possit; sin ut scribis ita venies, velim ex Theophane expiscere quonam in me animo sit arabarches. quaeres scilicet kata to kedemonikon et ad me ab eo quasi hupothekas adferes quem ad modum me geram. aliquid ex eius sermone poterimus peri ton holon suspicari.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XVIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae m. Iun. aut in. Quint. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|18.1|1}}accepi aliquot epistulas tuas, ex quibus intellexi quam suspenso animo et sollicito scire averes quid esset novi. tenemur undique neque iam quo minus serviamus recusamus, sed mortem et eiectionem quasi maiora timemus, quae multo sunt minora. atque hic status qui nunc est una voce omnium gemitur neque verbo cuiusquam sublevatur. Skopos est, ut suspicor, illis qui tenent, nullam cuiquam argitionem relinquere. Vnus loquitur et palam adversatur adulescens Curio. huic plausus maximi, consalutatio forensis perhonorifica, signa praeterea benevolentiae permulta a bonis impertiuntur. Fufium clamoribus et conviciis et sibilis consectantur. his ex rebus non spes, sed dolor est maior cum videas civitatis voluntatem solutam, virtutem adligatam.
 
{{pn|18.2|2}}ac ne forte quaeras kata lepton de singulis rebus, universa res eo est deducta spes ut nulla sit aliquando non modo privatos verum etiam magistratus liberos fore. hac tamen in oppressione sermo in circulis dumtaxat et in conviviis est liberior quam fuit. vincere incipit timorem dolor, sed ita ut omnia sint plenissima desperationis. habet etiam Campana lex exsecrationem in contione candidatorum, si mentionem fecerint quo aliter ager possideatur atque ut ex legibus Iuliis. non dubitant iurare ceteri; Laterensis existimatur laute fecisse quod tribunatum pl. petere destitit ne iuraret.
 
{{pn|18.3|3}}sed de re publica non libet plura scribere. displiceo mihi nec sine summo scribo dolore. me tueor ut oppressis omnibus non demisse, ut tantis rebus gestis parum fortiter. A Caesare valde liberaliter invitor in legationem illam, sibi ut sim legatus, atque etiam libera legatio voti causa datur. sed haec et praesidi apud pudorem pulchelli non habet satis et a fratris adventu me ablegat, illa et munitior est et non impedit quo minus adsim quom velim. hanc ego teneo sed usurum me non puto, neque tamen scit quisquam. non lubet fugere, aveo pugnare. Magna sunt hominum studia. sed nihil adfirmo; tu hoc silebis.
 
{{pn|18.4|4}}de Statio manu misso et non nullis aliis rebus angor equidem, sed iam prorsus occallui. tu vellem ego vel cuperem adesses; nec mihi consilium nec consolatio deesset. sed ita te para ut, si inclamaro, advoles.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XIX.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae mmedio m Quint. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|19.1|1}}multa me sollicitant et ex rei publicae tanto motu et ex iis periculis quae mihi ipsi intenduntur et sescenta sunt; sed mihi nihil est molestius quam Statium manu missum; ne/c meum imperium, ac mi/tto imperium, no/n simultate/m meam Reverteri saltem! nec quid faciam scio neque tantum est in re quantus est sermo. ego autem ne irasci possum quidem iis quos valde amo; tantum doleo ac mirifice quidem. + cetera in magnis rebus+. minae Clodi contentionesque &lt;quae&gt; mihi proponuntur modice me tangunt; etenim vel subire eas videor mihi summa cum dignitate vel declinare nulla cum molestia posse. dices fortasse: 'dignitatis halis tamquam druos, saluti, si me amas, consule.' me miserum! cur non ades? nihil profecto te praeteriret. ego fortasse tuphlotto et nimium toi kaloi prospepontha.
 
{{pn|19.2|2}}scito nihil umquam fuisse tam infame, tam turpe, tam peraeque omnibus generibus, ordinibus, aetatibus offensum quam hunc statum qui nunc est, magis me hercule quam vellem non modo quam putarem. populares isti iam etiam modestos homines sibilare docuerunt. Bibulus in caelo est nec qua re scio, sed ita laudatur quasi Vnus homo nobis cunctando restituit rem. Pompeius, nostri amores, quod mihi summo dolori est, ipse se adflixit. neminem tenent voluntate; ne me tu necesse sit iis uti vereor. ego autem neque pugno cum illa causa propter illam amicitiam neque approbo, ne omnia improbem quae antea gessi; utor via. {{pn|19.3|3}}populi sensus maxime theatro et spectaculis perspectus est; nam gladiatoribus qua dominus qua advocati sibilis conscissi; ludis Apollinaribus Diphilus tragoedus in nostrum Pompeium petulanter invectus est;
     nostra miseria/ tu es magnus—
     miliens coactus est dicere;
Eandem virtutem istam veniet tempus cum graviter gemes totius theatri clamore dixit itemque cetera. nam et eius modi sunt ii versus uti in tempus ab inimico Pompei scripti esse videantur:
     si neque leges neque mores cogunt—,
et cetera magno cum fremitu et clamore sunt dicta. Caesar cum venisset mortuo plausu, Curio filius est insecutus. huic ita plausum est ut salva re publica Pompeio plaudi solebat. tulit Caesar graviter. Litterae Capuam ad Pompeium volare dicebantur. inimici erant equitibus qui Curioni stantes plauserant, hostes omnibus; Rosciae legi, etiam frumentariae minitabantur. sane res erat perturbata. equidem malueram quod erat susceptum ab illis silentio transiri, sed vereor ne non liceat. non ferunt homines quod videtur esse tamen ferendum; sed est iam una vox omnium magis odio firmata quam praesidio.
 
{{pn|19.4|4}}noster autem Publius mihi minitatur, inimicus est. impendet negotium, ad quod tu scilicet advolabis. videor mihi nostrum illum consularem exercitum bonorum omnium, etiam sat bonorum habere firmissimum. Pompeius significat studium erga me non mediocre; idem adfirmat verbum de me illum non esse facturum; in quo non me ille fallit sed ipse fallitur. Cosconio mortuo sum in eius locum invitatus. id erat vocari in locum mortui. nihil me turpius apud homines fuisset neque vero ad istam ipsam asphaleian quicquam alienius. sunt enim illi apud bonos invidiosi, ego apud improbos meam retinuissem invidiam, alienam adsumpsissem. Caesar me sibi vult esse legatum.
 
{{pn|19.5|5}}honestior declinatio haec periculi; sed ego hoc non repudio. quid ergo est? pugnare malo. nihil tamen certi. iterum dico 'utinam adesses!' sed tamen si erit necesse, arcessemus. quid aliud? quid? hoc opinor. certi sumus perisse omnia; quid enim akkizometha tam diu? sed haec scripsi properans et me hercule timide. posthac ad te aut, si perfidelem habebo cui dem, scribam plane omnia aut, si obscure scribam, tu tamen intelleges. in iis epistulis me Laelium, te Furium faciam; cetera erunt en ainigmois. hic Caecilium colimus et observamus diligenter. edicta Bibuli audio ad te missa. Iis ardet dolore et ira noster Pompeius.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XX.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae in Quint. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|20.1|1}}Anicato, ut te velle intellexeram, nullo loco defui. Numestium ex litteris tuis studiose scriptis libenter in amicitiam recepi. Caecilium quibus rebus possum tueor diligenter. Varro satis facit nobis. Pompeius amat nos carosque habet. 'credis?' inquies. credo; prorsus mihi persuadet; sed quia volgo pragmatici homines omnibus historiis, praeceptis, versibus denique cavere iubent et vetant credere, alterum facio ut caveam, alterum ut non credam facere non possum.
 
{{pn|20.2|2}}Clodius adhuc mihi denuntiat periculum. Pompeius adfirmat non esse periculum, adiurat; addit etiam se prius occisum iri ab eo quam me violatum iri. tractatur res. simul et quid erit certi, scribam ad te. si erit pugnandum, arcessam ad societatem laboris; si quies dabitur, ab Amalthea te non commovebo.
 
{{pn|20.3|3}}de re &lt;publica&gt; breviter ad te scribam; iam enim charta ipsa ne nos prodat pertimesco. itaque posthac, si erunt mihi plura ad te scribenda, allegoriais obscurabo. nunc quidem novo quodam morbo civitas moritur, ut, cum omnes ea quae sunt acta improbent, querantur, doleant, varietas nulla in re sit, aperteque loquantur et iam, clare gemant, tamen medicina nulla adferatur. neque enim resisti sine internecione posse arbitramur nec videmus qui finis cedendi praeter exitium futurus sit.
 
{{pn|20.4|4}}Bibulus hominum admiratione et benevolentia in caelo est; edicta eius et contiones describunt et legunt. novo quodam genere in summam gloriam venit. populare nunc nihil tam est quam odium popularium. {{pn|20.5|5}}haec quo sint eruptura timeo; sed si dispicere quid coepero scribam ad te apertius. tu si me amas tantum quantum profecto amas, expeditus facito ut sis si inclamaro ut accurras; sed do operam et dabo ne sit necesse. quod scripseram +et+ Furio scripturum, nihil necesse est tuum nomen mutare; me faciam Laelium et te Atticum neque utar meo chirographo neque signo, si modo erunt eius modi litterae quas in alienum incidere nolim.
 
{{pn|20.6|6}}Diodotus mortuus est; reliquit nobis HS fortasse +centiens+. comitia Bibulus cum Archilochio edicto in ante diem xv Kal. Novembr. distulit. A Vibio libros accepi. poeta ineptus et tamen scit nihil, sed est non inutilis. describo et remitto.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XXI.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae post viii K. Sext., ante xv K. Nov. a. 695 (59).&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|21.1|1}}de re publica quid ego tibi subtiliter? tota periit atque hoc est miserior quam reliquisti, quod tum videbatur eius modi dominatio civitatem oppressisse quae iucunda esset multitudini, bonis autem ita molesta ut tamen sine pernicie, nunc repente tanto in odio est omnibus ut quorsus eruptura sit horreamus. nam iracundiam atque intemperantiam illorum sumus experti qui Catoni irati omnia perdiderunt, sed ita lenibus uti videbantur venenis ut posse videremur sine dolore interire; nunc vero sibilis vulgi, sermonibus honestorum, fremitu Italiae vereor ne exarserint.
 
{{pn|21.2|2}}equidem sperabam, ut saepe etiam loqui tecum solebam, sic orbem rei publicae esse conversum ut vix sonitum audire, vix impressam orbitam videre possemus; et fuisset ita, si homines transitum tempestatis exspectare potuissent. sed cum diu occulte suspirassent, postea iam gemere, ad extremum vero loqui omnes et clamare coeperunt.
 
{{pn|21.3|3}}itaque ille noster amicus insolens infamiae, semper in laude versatus, circumfluens gloria, deformatus corpore, fractus animo, quo se conferat nescit; progressum praecipitem, inconstantem reditum videt; bonos inimicos habet, improbos ipsos non amicos. ac vide mollitiem animi. non tenui lacrimas cum illum a. d. viii Kal. Sextilis vidi de edictis Bibuli contionantem. qui antea solitus esset iactare se magnificentissime illo in loco summo cum amore populi, cunctis faventibus, ut ille tum humilis, ut demissus erat, ut ipse etiam sibi, non iis solum qui aderant, displicebat!
 
{{pn|21.4|4}}O spectaculum uni Crasso iucundum, ceteris non item! nam quia deciderat ex astris, lapsus potius quam progressus videbatur, et, ut Apelles si venerem, aut Protogenes si Ialysum illum suum caeno oblitum videret, magnum, credo, acciperet dolorem, sic ego hunc omnibus a me pictum et politum artis coloribus subito deformatum non sine magno dolore vidi. quamquam nemo putabat propter Clodianum negotium me illi amicum esse debere, tamen tantus fuit amor ut exhauriri nulla posset iniuria. itaque Archilochia in illum edicta Bibuli populo ita sunt iucunda ut eum locum ubi proponuntur prae multitudine eorum qui legunt transire nequeamus, ipsi ita acerba ut tabescat dolore, mihi me hercule molesta, quod et eum quem semper dilexi nimis excruciant et timeo tam vehemens vir tamque acer in ferro et tam insuetus contumeliae ne omni animi impetu dolori et iracundiae pareat.
 
{{pn|21.5|5}}Bibuli qui sit exitus futurus nescio. Vt nunc res se habet, admirabili gloria est. qui cum comitia in mensem Octobrem distulisset, quod solet ea res populi voluntatem offendere, putarat Caesar oratione sua posse impelli contionem ut iret ad Bibulum; multa cum seditiosissime diceret, vocem exprimere non potuit. quid quaeris? sentiunt se nullam ullius partis voluntatem tenere. eo magis vis nobis est timenda.
 
{{pn|21.6|6}}Clodius inimicus est nobis. Pompeius confirmat eum nihil esse facturum contra me. mihi periculosum est credere, ad resistendum me paro. studia spero me summa habiturum omnium ordinum. te cum ego desidero, tum vero res ad tempus illud vocat. plurimum consili, animi, praesidi denique mihi, si te ad tempus videro, accesserit. Varro mihi satis facit. Pompeius loquitur divinitus. spero nos aut cum summa gloria aut certe sine molestia discessuros. tu quid agas, quem ad modum te oblectes, quid cum Sicyonus egeris ut sciam cura.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XXII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae post viil K. Sext., ante xv K. Nov. a. 69; (59): fort. m. Sext.&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|22.1|1}}quam vellem Romae mansisses! &lt;mansisses&gt; profecto si haec fore putassemus. nam pulchellum nostrum facillime teneremus aut certe quid esset facturus scire possemus. nunc se res sic habet. volitat, furit; nihil habet certi, multis denuntiat; quod fors obtulerit id acturus videtur; cum videt quo sit in odio status hic rerum, in eos qui haec egerunt impetum facturus videtur; cum autem rursus opes eorum et exercitus recordatur, convertit se in bonos, nobis autem ipsis tum vim tum iudicium minatur.
 
{{pn|22.2|2}}Cum hoc Pompeius egit et, ut ad me ipse referebat (alium enim habeo neminem testem), vehementer egit, cum diceret in summa se perfidiae et sceleris infamia fore, si mihi periculum crearetur ab eo quem ipse armasset cum plebeium fieri passus esset; fidem recepisse sibi et ipsum et Appium de me; hanc si ille non servaret, ita laturum ut omnes intellegerent nihil sibi antiquius amicitia nostra fuisse. haec et in eam sententiam cum multa dixisset, aiebat illum primo sane diu multa contra, ad extremum autem manus dedisse et adfirmasse nihil se contra eius voluntatem esse facturum. sed postea tamen ille non destitit de nobis asperrime loqui. quod si non faceret tamen ei nihil crederemus atque omnia, sicut facimus, pararemus.
 
{{pn|22.3|3}}nunc ita nos gerimus ut in dies singulos et studia in nos hominum et opes nostrae augeantur; rem publicam nulla ex parte attingimus, in causis atque in illa opera nostra forensi summa industria versamur; quod egregie non modo iis qui utuntur opera, sed etiam in vulgus gratum esse sentimus. domus celebratur, occurritur, renovatur memoria consulatus, studia significantur; in eam spem adducimur ut nobis ea contentio quae impendet interdum non fugienda videatur.
 
{{pn|22.4|4}}nunc mihi et consiliis opus est tuis et amore et fide. qua re advola. expedita mihi erunt omnia si te habebo. multa per Varronem nostrum agi possunt quae te urgente erunt firmiora, multa ab ipso Publio elici, multa cognosci quae tibi occulta esse non poterunt, multa etiam—sed absurdum est singula explicare cum ego requiram te ad omnia. {{pn|22.5|5}}Vnum illud tibi persuadeas velim, omnia mihi fore explicata si te videro; sed totum est in eo si ante quam ille ineat magistratum. puto Pompeium Crasso urgente, si tu aderis qui per boopin ex ipso intellegere possis qua fide ab illis agatur, nos aut sine molestia aut certe sine errore futuros. precibus nostris et cohortatione non indiges; quid mea voluntas, quid tempus, quid rei magnitudo postulet intellegis.
 
{{pn|22.6|6}}de re publica nihil habeo ad te scribere nisi summum odium omnium hominum in eos qui tenent omnia. mutationis tamen spes nulla. sed, quod facile sentias, taedet ipsum Pompeium vehementerque paenitet. non provideo satis quem exitum futurum putem; sed certe videntur haec aliquo eruptura.
 
{{pn|22.7|7}}Libros Alexandri, neglegentis hominis et non boni poetae sed tamen non inutilis, tibi remisi. Numerium Numestium libenter accepi in amicitiam et hominem gravem et prudentem et dignum tua commendatione cognovi.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XXIII.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae ante xv K. Nov. a. 695 (59): fort. medio m. Sext.&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|23.1|1}}numquam ante arbitror te epistulam meam legisse nisi mea manu scriptam. ex eo colligere poteris quanta occupatione distinear. nam cum vacui temporis nihil haberem, et cum recreandae voculae causa necesse esset mihi ambulare, haec dictavi ambulans.
 
{{pn|23.2|2}}primum igitur illud te scire volo, Sampsiceramum nostrum amicum vehementer sui status paenitere restituique in eum locum cupere ex quo decidit, doloremque suum impertire nobis et medicinam interdum aperte quaerere, quam ego possum invenire nullam; deinde omnis illius partis auctores ac socios nullo adversario consenescere, consensionem universorum nec voluntatis nec sermonis maiorem umquam fuisse. {{pn|23.3|3}}nos autem (nam id te scire cupere certo scio) publicis a consiliis nullis intersumus totosque nos ad forensem operam laboremque contulimus. ex quo, quod facile intellegi possit, in multa commemoratione earum rerum quas gessimus desiderioque versamur. sed boopidos nostrae consanguineus non mediocris terrores iacit atque denuntiat et Sampsiceramo negat, ceteris prae se fert et ostentat. quam ob rem si me amas tantum quantum profecto amas, si dormis expergiscere, si stas ingredere, si ingrederis curre, si curris advola. credibile non est quantum ego in consiliis prudentia tua, quodque maximum est, quantum in amore et fide ponam. magnitudo rei longam orationem fortasse desiderat, coniunctio vero nostrorum animorum brevitate contenta est. permagni nostra interest te, si comitiis non potueris, at declarato illo esse Romae. cura ut valeas.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XXIV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae ammte xv K. Nov. a. 695 (59): fort. m Sext.&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|24.1|1}}quas Numestio litteras dedi, sic te iis evocabam ut nihil acrius neque incitatius fieri posset. ad illam celeritatem adde etiam si quid potes. ac ne sis perturbatus (novi enim te et non ignoro quam sit amor omnis sollicitus atque anxius)—sed res est, ut spero, non tam exitu molesta quam aditu.
 
{{pn|24.2|2}}Vettius ille, ille noster index, Caesari, ut perspicimus, pollicitus est sese curaturum ut in aliquam suspicionem facinoris Curio filius adduceretur. itaque insinuavit in familiaritatem adulescentis et cum eo ut res indicat, saepe congressus rem in eum locum deduxit ut diceret sibi certum esse cum suis servis in Pompeium impetum facere eumque occidere. hoc Curio ad patrem detulit, ille ad Pompeium. res delata ad senatum est. introductus Vettius primo negabat se umquam cum Curione constitisse, neque id sane diu; nam statim fidem publicam postulavit. reclamatum est. tum exposuit manum fuisse iuventutis duce Curione, in qua Paulus initio fuisset et Q. Caepio hic Brutus et Lentulus, flaminis filius, conscio patre; postea C. Septimium scribam Bibuli pugionem sibi a Bibulo attulisse. quod totum inrisum est, Vettio pugionem defuisse nisi ei consul dedisset, eoque magis id eiectum est quod a. d. iii Idus Maias Bibulus Pompeium fecerat certiorem ut caveret insidias; in quo ei Pompeius gratias egerat.
 
{{pn|24.3|3}}introductus Curio filius dixit ad ea quae Vettius dixerat, maximeque in eo tum quidem Vettius est reprehensus quod dixerat adulescentium consilium ut in foro [cum] gladiatoribus Gabini Pompeium adorirentur; in eo principem Paulum fuisse, quem constabat eo tempore in Macedonia fuisse. fit senatus consultum ut Vettius, quod confessus esset se cum telo fuisse, in vincula coniceretur; qui emisisset, eum contra rem publicam esse facturum. res erat in ea opinione ut putarent id esse actum ut Vettius in foro cum pugione et item servi eius comprehenderentur cum telis, deinde ille se diceret indicaturum. idque ita factum esset nisi Curiones rem ante ad Pompeium detulissent. tum senatus consultum in contione recitatum est. postero autem die Caesar, is qui olim praetor cum esset Q. Catulum ex inferiore loco iusserat dicere, Vettium in rostra produxit eumque in eo loco constituit quo Bibulo consuli adspirare non liceret. hic ille omnia quae voluit de re publica dixit, ut qui illuc factus institutusque venisset primum Caepionem de oratione sua sustulit, quem in senatu acerrime nominarat, ut appareret noctem et nocturnam deprecationem intercessisse. deinde quos in senatu ne tenuissima quidem suspicione attigerat, eos nominavit, L. Lucullum, a quo solitum esse ad se mitti C. Fannium, illum qui in P. Clodium subscripserat, L. Domitium, cuius domum constitutam fuisse unde eruptio fieret. me non nominavit sed dixit consularem disertum vicinum consulis sibi dixisse Ahalam Servilium aliquem aut Brutum opus esse reperiri. addidit ad extremum, cum iam dimissa contione revocatus a Vatinio fuisset, se audisse a Curione his de rebus consciunt esse Pisonem generum meum et M. Laterensem.
 
{{pn|24.4|4}}nunc reus erat apud Crassum divitem Vettius de vi et, cum esset damnatus, erat indicium postulaturus. quod si impetrasset, iudicia fore videbantur. ea nos, utpote qui nihil contemnere soleremus, &lt;non contemnabamus sed&gt; non pertimescebamus. hominum quidem summa erga nos studia significabantur; sed prorsus vitae taedet; ita sunt omnia omnium miseriarum plenissima. modo caedem timueramus +que oratio fortissimi senis, Q. Considi, discusserat ea inquam cotidie timere potueramus+, subito exorta est. quid quaeris? nihil me &lt;infortunatus, nihil&gt; fortunatius est Catulo cum splendore vitae tum +hoc+ tempore. nos tamen in his miseriis erecto animo et minime perturbato sumus honestissimeque et dignitatem nostram magna cura tuemur. .
 
{{pn|24.5|5}}Pompeius de Clodio iubet nos esse sine cura et summam in nos benevolentiam omni oratione significat. te habere consiliorum auctorem, sollicitudinum socium, omni in cogitatione coniunctum cupio. qua re ut Numestio mandavi tecum ut ageret, item atque eo, si potest, acrius te rogo ut plane ad nos advoles. Respiraro si te videro.
 
{{c|{{x-maior|{{ancora+|XXV.}}}}&lt;br&gt;Scr. Romae ante K. a. 695 (59): fort. m. Oct.&lt;br&gt;Cicero Attico Sal.}}
{{pn|25.1|1}}Cum aliquem apud te laudaro tuorum familiarium, volam illum scire ex te me id fecisse, ut nuper me scis scripsisse ad te de Varronis erga me officio, te ad me rescripsisse eam rem summae tibi voluptati esse. sed ego mallem ad illum scripsisses mihi illum satis facere, non quo faceret sed ut faceret; mirabiliter enim moratus est sicut nosti, helikta kai ouden—. sed nos tenemus praeceptum illud tas ton kratounton—. at hercule alter tuus familiaris Hortalus quam plena manu, quam ingenue, quam ornate nostras laudes in astra sustulit, cum de Flacci praetura et de illo tempore Allobrogum diceret! sic habeto nec amantius nec honorificentius nec copiosius potuisse dici. ei te hoc scribere a me tibi esse missum sane volo.
 
{{pn|25.2|2}}sed quid tu scribas? quem iam ego venire atque adesse arbitror; ita enim egi tecum superioribus litteris. valde te exspecto, valde desidero neque ego magis quam ipsa res et tempus poscit. his de negotiis quid scribam ad te nisi idem quod saepe? re publica nihil desperatius, iis quorum opera nihil maiore odio. nos, ut opinio et spes et coniectura nostra fert, firmissima benevolentia hominum muniti sumus. qua re advola; aut expedies nos omni molestia aut eris particeps. ideo sum brevior quod, ut spero, coram brevi tempore conferre quae volumus licebit. cura ut valeas.
&lt;/div&gt;
{{Liber
|Ante= Liber I
|AnteNomen= ../Liber I
|Post= Liber III
|PostNomen= ../Liber III
}}</text>
      <sha1>57csr4p1dg0gcf9j30ilzjgdkvxko9u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT.pdf/592</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84729</id>
    <revision>
      <id>275632</id>
      <parentid>274983</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T17:42:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>graeca</comment>
      <origin>275632</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10000" sha1="ki6d1mz4tdgxzba6oal7tldyaz7frc7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|538 {{right sidenote|A. LEONTIO DISC. EX MS. GR.}}|VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{right sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}}
'''[20, fin.]''' ro ad hæc Senex: Æquum est enimvero nos in Patriarchæ nostri doloris laborisque partem venire, totoque pro eo animo, ac totis viribus, etiam ad sanguinem usque decertare: in Persidem tamen ire hanc ob causam non possumus: nam si ad primates pro eo interpellatum abierimus, non dabitur nobis liberè perorandi locus. Quam ob rem mihi crede, Calogere; &amp; hic in solitudine, &amp; monasteriis nostris nos contineamus, vigiliis ac jejuniis ejus causam agentes apud universorum Dominum ac Redemptorem Christum, qui perpetuum solus obtinet principatum ac potestatem, cum sanctis Patribus, utpote multum apud eum gratiâ valentibus: neque enim dubito, quin &amp; expugnaturi hostes Dei simus, &amp; Patriarcham nostrum vinculis solutum &amp; carcere, lætumque ac salvum redeuntem visuri. Itaque ne stultos nobis labores conficiscamus, Deum nostrum bonum ac beneficum dimittendo, &amp; ad infensos impiosque confugiendo tyrannos, apud quos loqui vix licet; hoc enim si fecerimus, corripiet haud dubie nos in terribili judicii die justus judex.{{right sidenote|ille contra abducere eum conatur,}}

{{right sidenote|'''B'''}}
21 Hisce ex Sene auditis, reponit pater Christophorus: Non est, ut video, in nobis dilectio, sed eâ privati sumus, nec illam omnino potuimus Patriarchæ nostro integram reservare: nihilo tamen minus te obsecro, mecum ut discedas; sin aliter visum est, solus ipse proficiscor. Verum sanctus Senex placide ad monita, doctasque institutiones, productis è scriptura sententiis, inhibebat hominem: cumque etiam hoc magis à sua sententia alienum, ac sacris minus oraculis obsequentem adverteret, hæc insuper ad eum pacatè dixit: Ecce, coram Deo tibi dico, Calogere; si me audieris, manebis in spelunca tua, &amp; quiesces; quando prodesse Patriarchæ non potes, cum nihil apud Protosymbolum confidentiæ tibi est &amp; auctoritatis; at è contrario câ valens plurimum, utpote monachus, apud Dominum dominantium, in cujus manu positum est cor regum terrestrium, confiste in loco tuo, &amp; pro virili parte luctare, noctu ei atque interdiu supplicans, &amp; tum pro Patriarchæ, tum pro totius populi Christiani redemptione intercedens, ut &amp; ipsi, &amp; nos hostium insidiis omnibus, omnique tam diabolicâ, quam humanâ tentatione liberemur; gaudebis etenim, &amp; ages gratias Deo, nostrâque humilitate gloriaberis. Sed scito, si me (quod tamen facies) audire neglexeris, coactum iri me tibi, quæ non velim, obnuntiare.{{right sidenote|à frustraneo itinere;}}

{{right sidenote|'''C'''}}
22 Cum verò hic animum penitus obfirmaret, compulsus ait: Tu quidem cum Charitone, malo in hac re consiliario tuo, abibis in Persidem; ibique Patriarcham videbis, &amp; huc inde numquam redibis: redibit verò ad nos Patriarcha, ac propriâ potietur cathedrâ, suâque nos præsentia recreabit. Tu autem illic hærebis, neque in Palæstinam reverteris umquam, neque in sancta civitate, neque in circumjectis locis aut tu nos cum Patriarcha, aut nos te conspecturi sumus. Tum ille non intelligens de sua morte dicta hæc esse; sed vaticinium eum esse existimans, fore ut, fixo in Perside domicilio, ibidem commoraretur in monasteriis, contristatus est admodum, &amp; cum lacrymis dixit: O sancte Stephane, quid dicas, equidem non intelligo. Tantumne tibi scandalum præbui, ut asserere de me debeas, in Perside me esse mansurum? Eone me abjectum ac miserum dementiæ atque incogitantiæ devenisse, ut à vita deficiam{{right sidenote|obstinato mortem in Perside prædicit;}}
| {{right sidenote|'''D'''}}
{{graeca|[20, fin.] πόν· Ὡς ἀληθῶς ἄξιόν ἐστι ζωαλγεῖν τε ἢ ζωερ- / γεῖν τ πατριάρχῃ ἡμν, ἢ ἀγωνιάσθαι ὑπὲρ / αὐτοῦ πάσῃ ψυχῇ, παντὶ σθένει, ἢ μέχρις αἵ- / ματος· ἀλλ' ὅμως ἐπὶ τὴν Περσίδα πορευθῆναι / τοῦτο χάριν οὐ δυνάμεθα· ἐὰν γὰρ ἀπέλθωμεν / πρεσβεύοντες ὑπρ αὐτοῦ πρς τοὺς μεγιστᾶνας, οὐχ / ἕξομεν παρρησίαν. Διὸ τοιγαροῦν πείσθητί μοι, κα- / λόγηρε, ἢ δεῦρο ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ τοῖς μονα- / στηρίοις ἡμῶν ἠρεμήσωμεν, ἀγρυπνίαις ἢ νηστείαις / πρεσβεύοντες ὑπὲρ αὐτοῦ πρὸς τὸν τῶν ὅλων δεσπό- / την ἢ λυτρωτήν, τὸ μόνον ἔχοντα τὴν ἀδιάδοχον / ἀρχὴν ἢ ἐξουσίαν μετὰ τῶν ἁγίων πατέρων, ὡς / παρρησίαν πρὸς αὐτὸν κεκτημένων· ἐπεὶ πληρο- / φορούμεθα, ὅτι νικήσων μέλλομεν τοὺς θεομάχους, καὶ / ὄψεσθαι τὸν πατριάρχην ἡμν, δεσμῶν ἢ φυλα- / κῆς λυτρωθέντα ἢ ἐμφροσύνως ἢ ὑγιῶς ἐπανελθόντα. / Μὴ ἐν νόσοις ἀνοήτοις ἑαυτοὺς παρεξάγωμεθα, ἀφέντες / τὸ ἀγαθὸν ἢ ἐνεργέτην Θεὸν ἡμῶν, ἢ προσελθόν- / τες πρὸς δυσσεβεῖς ἢ ἀσεβεῖς τυράννους, πρὸς / οὓς οὐκ ἐκτήμεθα παρρησίαν· ἐλέγξει γὰρ ἡμᾶς ὅλως / ὁ δικαιοκρίτης ἐν τῇ φοβερᾷ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, / εἰ τοῦτο ποιήσωμεν.}}
{{right sidenote|'''E'''}}
{{graeca|21 Ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ ἀββᾶς Γέρων ὁ ἀβ- / βᾶς Χριστοφόρος, εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ὡς ὁρῶ, οὐκ / ἔχομεν ἀγάπην, ἀλλ' ἐστερήθημεν αὐτς, ἢ πρὸς / τὸν πατριάρχην ἡμῶν παντελῶς οὐκ ἐδυνήθημεν φυ- / λάξαι ταύτην, ἀλλ' ὅμως παρακαλῶ σε ἐλθεῖν / μετ' ἐμοῦ· εἰ δὲ μή, αὐτὸς μόνος πορεύομαι. / Ὁ δὲ ὅσιος Γέρων ἀνεξικάκως παραίνεσεν ἢ δι- / δασκαλικαῖς νουθεσίαις, χρώμενος ἀπὸ τῆς γραφῆς / ἀποφθέγμασιν, ἐκώλυεν αὐτόν· ἢ θεωρῶν αὐτὸν μᾶλ- / λον ἀναινόμενον, ἢ ἀπειθοῦντα τοῖς θείοις λογίοις, ἔτι / πρὸς ατὸν επεν προσηνς· δού, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ / ἐρῶ σοι, ὦ καλόγηρε, ἐὰν ἀκούσῃς μου, καθίζῃ / ἐν τῷ σπηλαίῳ σου ἢ συχάζεις, τι οὐκ σχύ- / εις ὠφελῆσαι τὸν πατριάρχην, ἐπειδὴ οὐκ ἔχεις / πρὸς τὸν πρωτοσύμβολον παρρησίαν, ἀλλ' ὡς μονα- / χός, παρρησίαν ἔχων πρὸς τὸν κύριον τὸν κυριευόν- / των, ᾧ ἐν τῇ χειρὶ πέφυκεν ἡ καρδία τῶν ἐπιγεί- / ων βασιλέων, καθίζου ἐν τόπῳ σου, ἢ ἀγωνίζου / τῇ δυνάμει, νύκτωρ ἢ μεθημέρας λιτανεύων αὐ- / τόν, καὶ πρεσβεύων ὑπὲρ τῆς λυτρώσεως τοῦ πα- / τριάρχου, καὶ παντὸς τοῦ χριστωνύμου λαοῦ, καὶ / ὑπὲρ τοῦ ῥυσθῆναι ἡμς καὶ αὐτοὺς ἀπὸ πά- / σης ἐναντίας ἐπιβουλῆς, καὶ παντὸς πειρασμοῦ / διαβολικοῦ τε ἀνθρωπίνου, ὅτι ἀφανήσῃ, ἢ / εὐχαριστήσῃς τῷ Θεῷ, τῇ ἡμετέρᾳ ἐπεύξῃ τα- / πεινώσῃ· Γνῶθι δὲ, ὅτι ἐὰν μου παρακούσῃς, ὡς / καὶ βιώσεται, βιάζομαι φανερώσαί σοι, ἅπερ / οὐκ ἤθελον.}}
{{right sidenote|'''F'''}}
{{graeca|22 Τότε δὲ παντελῶς μὴ πειθόντος, ἀναγ- / κασθεὶς εἶπεν· Σὺ μὲν μετὰ τοῦ κακοῦ συμβούλου Χαρι- / τῶνος ἐπὶ τὴν Περσίδα πορεύσῃ, καὶ τὸν πατρι- / άρχην ὄψει, καὶ ἐντεῦθεν οὐκ ἐπιστραφήσῃ. Ὁ δὲ / πατριάρχης πρὸς ἡμς ἐπαναλύσει, καὶ τοῦ ἰδίου / θρόνου κρατήσει, καὶ ἡμᾶς διὰ τῆς αὐτοῦ παρουσίας / χαροποιήσει. Σὺ δὲ ἐκεῖ διαμείνῃς, ἢ ἐπὶ τὴν Πα- / λαιστίνην ἔτι οὐδαμῶς οκ ἀνακάμψεις, οὐδὲ θεω- / ρήσεις ἡμᾶς ζντα τν πατριάρχην ἐν τῇ γί πό- / λει, οὔτε ἐν τοῖς περὶ αὐτὴν χώροις, οὔτε ἡμεῖς / ὀψόμεθά σε. Ὁ δὲ οὐ ζωοποιῶν, ὡς ἔνεκεν τῆς ἀποβιώ- / σεως αὐτοῦ εἶπεν, ἀλλὰ νομίσας αὐτὸν προφητεύ- / σαντα, ὅτι διαμένει ἐν τοῖς μοναστηρίοις τῆς Περ- / σίδος οἰκείως, ἠνιάθη σφόδρα, καὶ μετὰ λύπης εἶπεν· / Ὦ ἅγιε Στέφανε, τί ἐρεῖς, οὐκ ἐπίσταμαι. Ἆρα / τοσοῦτον ἐσκάνδαλισά σε, ὥστε λέγειν περὶ ἐμοῦ, τι / διαμένω ἐν Περσίδι; ἆρα οὕτως ποταπὸς ἐγώ, ὁ / ταπεινὸς ἢ ταλαίπωρος, ἐλήλακα ἀφροσύνῃ καὶ / ἀμελείᾳ, ὥστε ἀφῆσαί με τὸν μονήρη βίον, καὶ}}&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ki6d1mz4tdgxzba6oal7tldyaz7frc7</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275633</id>
      <parentid>275632</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T17:44:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <origin>275633</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10008" sha1="s0khio05gg3c0s2ruy7banpv38spr34" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|538 {{right sidenote|A. LEONTIO DISC. EX MS. GR.}}|VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}}
'''[20, fin.]''' ro ad hæc Senex: Æquum est enimvero nos in Patriarchæ nostri doloris laborisque partem venire, totoque pro eo animo, ac totis viribus, etiam ad sanguinem usque decertare: in Persidem tamen ire hanc ob causam non possumus: nam si ad primates pro eo interpellatum abierimus, non dabitur nobis liberè perorandi locus. Quam ob rem mihi crede, Calogere; &amp; hic in solitudine, &amp; monasteriis nostris nos contineamus, vigiliis ac jejuniis ejus causam agentes apud universorum Dominum ac Redemptorem Christum, qui perpetuum solus obtinet principatum ac potestatem, cum sanctis Patribus, utpote multum apud eum gratiâ valentibus: neque enim dubito, quin &amp; expugnaturi hostes Dei simus, &amp; Patriarcham nostrum vinculis solutum &amp; carcere, lætumque ac salvum redeuntem visuri. Itaque ne stultos nobis labores conficiscamus, Deum nostrum bonum ac beneficum dimittendo, &amp; ad infensos impiosque confugiendo tyrannos, apud quos loqui vix licet; hoc enim si fecerimus, corripiet haud dubie nos in terribili judicii die justus judex.{{right sidenote|ille contra abducere eum conatur,}}

{{left sidenote|'''B'''}}
21 Hisce ex Sene auditis, reponit pater Christophorus: Non est, ut video, in nobis dilectio, sed eâ privati sumus, nec illam omnino potuimus Patriarchæ nostro integram reservare: nihilo tamen minus te obsecro, mecum ut discedas; sin aliter visum est, solus ipse proficiscor. Verum sanctus Senex placide ad monita, doctasque institutiones, productis è scriptura sententiis, inhibebat hominem: cumque etiam hoc magis à sua sententia alienum, ac sacris minus oraculis obsequentem adverteret, hæc insuper ad eum pacatè dixit: Ecce, coram Deo tibi dico, Calogere; si me audieris, manebis in spelunca tua, &amp; quiesces; quando prodesse Patriarchæ non potes, cum nihil apud Protosymbolum confidentiæ tibi est &amp; auctoritatis; at è contrario câ valens plurimum, utpote monachus, apud Dominum dominantium, in cujus manu positum est cor regum terrestrium, confiste in loco tuo, &amp; pro virili parte luctare, noctu ei atque interdiu supplicans, &amp; tum pro Patriarchæ, tum pro totius populi Christiani redemptione intercedens, ut &amp; ipsi, &amp; nos hostium insidiis omnibus, omnique tam diabolicâ, quam humanâ tentatione liberemur; gaudebis etenim, &amp; ages gratias Deo, nostrâque humilitate gloriaberis. Sed scito, si me (quod tamen facies) audire neglexeris, coactum iri me tibi, quæ non velim, obnuntiare.{{right sidenote|à frustraneo itinere;}}

{{Left sidenote}} sidenote|'''C'''}}
22 Cum verò hic animum penitus obfirmaret, compulsus ait: Tu quidem cum Charitone, malo in hac re consiliario tuo, abibis in Persidem; ibique Patriarcham videbis, &amp; huc inde numquam redibis: redibit verò ad nos Patriarcha, ac propriâ potietur cathedrâ, suâque nos præsentia recreabit. Tu autem illic hærebis, neque in Palæstinam reverteris umquam, neque in sancta civitate, neque in circumjectis locis aut tu nos cum Patriarcha, aut nos te conspecturi sumus. Tum ille non intelligens de sua morte dicta hæc esse; sed vaticinium eum esse existimans, fore ut, fixo in Perside domicilio, ibidem commoraretur in monasteriis, contristatus est admodum, &amp; cum lacrymis dixit: O sancte Stephane, quid dicas, equidem non intelligo. Tantumne tibi scandalum præbui, ut asserere de me debeas, in Perside me esse mansurum? Eone me abjectum ac miserum dementiæ atque incogitantiæ devenisse, ut à vita deficiam{{right sidenote|obstinato mortem in Perside prædicit;}}
| {{right sidenote|'''D'''}}
{{graeca|[20, fin.] πόν· Ὡς ἀληθῶς ἄξιόν ἐστι ζωαλγεῖν τε ἢ ζωερ- / γεῖν τ πατριάρχῃ ἡμν, ἢ ἀγωνιάσθαι ὑπὲρ / αὐτοῦ πάσῃ ψυχῇ, παντὶ σθένει, ἢ μέχρις αἵ- / ματος· ἀλλ' ὅμως ἐπὶ τὴν Περσίδα πορευθῆναι / τοῦτο χάριν οὐ δυνάμεθα· ἐὰν γὰρ ἀπέλθωμεν / πρεσβεύοντες ὑπρ αὐτοῦ πρς τοὺς μεγιστᾶνας, οὐχ / ἕξομεν παρρησίαν. Διὸ τοιγαροῦν πείσθητί μοι, κα- / λόγηρε, ἢ δεῦρο ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ τοῖς μονα- / στηρίοις ἡμῶν ἠρεμήσωμεν, ἀγρυπνίαις ἢ νηστείαις / πρεσβεύοντες ὑπὲρ αὐτοῦ πρὸς τὸν τῶν ὅλων δεσπό- / την ἢ λυτρωτήν, τὸ μόνον ἔχοντα τὴν ἀδιάδοχον / ἀρχὴν ἢ ἐξουσίαν μετὰ τῶν ἁγίων πατέρων, ὡς / παρρησίαν πρὸς αὐτὸν κεκτημένων· ἐπεὶ πληρο- / φορούμεθα, ὅτι νικήσων μέλλομεν τοὺς θεομάχους, καὶ / ὄψεσθαι τὸν πατριάρχην ἡμν, δεσμῶν ἢ φυλα- / κῆς λυτρωθέντα ἢ ἐμφροσύνως ἢ ὑγιῶς ἐπανελθόντα. / Μὴ ἐν νόσοις ἀνοήτοις ἑαυτοὺς παρεξάγωμεθα, ἀφέντες / τὸ ἀγαθὸν ἢ ἐνεργέτην Θεὸν ἡμῶν, ἢ προσελθόν- / τες πρὸς δυσσεβεῖς ἢ ἀσεβεῖς τυράννους, πρὸς / οὓς οὐκ ἐκτήμεθα παρρησίαν· ἐλέγξει γὰρ ἡμᾶς ὅλως / ὁ δικαιοκρίτης ἐν τῇ φοβερᾷ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, / εἰ τοῦτο ποιήσωμεν.}}
{{right sidenote|'''E'''}}
{{graeca|21 Ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ ἀββᾶς Γέρων ὁ ἀβ- / βᾶς Χριστοφόρος, εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ὡς ὁρῶ, οὐκ / ἔχομεν ἀγάπην, ἀλλ' ἐστερήθημεν αὐτς, ἢ πρὸς / τὸν πατριάρχην ἡμῶν παντελῶς οὐκ ἐδυνήθημεν φυ- / λάξαι ταύτην, ἀλλ' ὅμως παρακαλῶ σε ἐλθεῖν / μετ' ἐμοῦ· εἰ δὲ μή, αὐτὸς μόνος πορεύομαι. / Ὁ δὲ ὅσιος Γέρων ἀνεξικάκως παραίνεσεν ἢ δι- / δασκαλικαῖς νουθεσίαις, χρώμενος ἀπὸ τῆς γραφῆς / ἀποφθέγμασιν, ἐκώλυεν αὐτόν· ἢ θεωρῶν αὐτὸν μᾶλ- / λον ἀναινόμενον, ἢ ἀπειθοῦντα τοῖς θείοις λογίοις, ἔτι / πρὸς ατὸν επεν προσηνς· δού, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ / ἐρῶ σοι, ὦ καλόγηρε, ἐὰν ἀκούσῃς μου, καθίζῃ / ἐν τῷ σπηλαίῳ σου ἢ συχάζεις, τι οὐκ σχύ- / εις ὠφελῆσαι τὸν πατριάρχην, ἐπειδὴ οὐκ ἔχεις / πρὸς τὸν πρωτοσύμβολον παρρησίαν, ἀλλ' ὡς μονα- / χός, παρρησίαν ἔχων πρὸς τὸν κύριον τὸν κυριευόν- / των, ᾧ ἐν τῇ χειρὶ πέφυκεν ἡ καρδία τῶν ἐπιγεί- / ων βασιλέων, καθίζου ἐν τόπῳ σου, ἢ ἀγωνίζου / τῇ δυνάμει, νύκτωρ ἢ μεθημέρας λιτανεύων αὐ- / τόν, καὶ πρεσβεύων ὑπὲρ τῆς λυτρώσεως τοῦ πα- / τριάρχου, καὶ παντὸς τοῦ χριστωνύμου λαοῦ, καὶ / ὑπὲρ τοῦ ῥυσθῆναι ἡμς καὶ αὐτοὺς ἀπὸ πά- / σης ἐναντίας ἐπιβουλῆς, καὶ παντὸς πειρασμοῦ / διαβολικοῦ τε ἀνθρωπίνου, ὅτι ἀφανήσῃ, ἢ / εὐχαριστήσῃς τῷ Θεῷ, τῇ ἡμετέρᾳ ἐπεύξῃ τα- / πεινώσῃ· Γνῶθι δὲ, ὅτι ἐὰν μου παρακούσῃς, ὡς / καὶ βιώσεται, βιάζομαι φανερώσαί σοι, ἅπερ / οὐκ ἤθελον.}}
{{right sidenote|'''F'''}}
{{graeca|22 Τότε δὲ παντελῶς μὴ πειθόντος, ἀναγ- / κασθεὶς εἶπεν· Σὺ μὲν μετὰ τοῦ κακοῦ συμβούλου Χαρι- / τῶνος ἐπὶ τὴν Περσίδα πορεύσῃ, καὶ τὸν πατρι- / άρχην ὄψει, καὶ ἐντεῦθεν οὐκ ἐπιστραφήσῃ. Ὁ δὲ / πατριάρχης πρὸς ἡμς ἐπαναλύσει, καὶ τοῦ ἰδίου / θρόνου κρατήσει, καὶ ἡμᾶς διὰ τῆς αὐτοῦ παρουσίας / χαροποιήσει. Σὺ δὲ ἐκεῖ διαμείνῃς, ἢ ἐπὶ τὴν Πα- / λαιστίνην ἔτι οὐδαμῶς οκ ἀνακάμψεις, οὐδὲ θεω- / ρήσεις ἡμᾶς ζντα τν πατριάρχην ἐν τῇ γί πό- / λει, οὔτε ἐν τοῖς περὶ αὐτὴν χώροις, οὔτε ἡμεῖς / ὀψόμεθά σε. Ὁ δὲ οὐ ζωοποιῶν, ὡς ἔνεκεν τῆς ἀποβιώ- / σεως αὐτοῦ εἶπεν, ἀλλὰ νομίσας αὐτὸν προφητεύ- / σαντα, ὅτι διαμένει ἐν τοῖς μοναστηρίοις τῆς Περ- / σίδος οἰκείως, ἠνιάθη σφόδρα, καὶ μετὰ λύπης εἶπεν· / Ὦ ἅγιε Στέφανε, τί ἐρεῖς, οὐκ ἐπίσταμαι. Ἆρα / τοσοῦτον ἐσκάνδαλισά σε, ὥστε λέγειν περὶ ἐμοῦ, τι / διαμένω ἐν Περσίδι; ἆρα οὕτως ποταπὸς ἐγώ, ὁ / ταπεινὸς ἢ ταλαίπωρος, ἐλήλακα ἀφροσύνῃ καὶ / ἀμελείᾳ, ὥστε ἀφῆσαί με τὸν μονήρη βίον, καὶ}}&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s0khio05gg3c0s2ruy7banpv38spr34</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275634</id>
      <parentid>275633</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T17:45:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <origin>275634</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10006" sha1="none0o35nluut0hg93wz5c65rchw48j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|538 {{right sidenote|A. LEONTIO DISC. EX MS. GR.}}|VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}}
'''[20, fin.]''' ro ad hæc Senex: Æquum est enimvero nos in Patriarchæ nostri doloris laborisque partem venire, totoque pro eo animo, ac totis viribus, etiam ad sanguinem usque decertare: in Persidem tamen ire hanc ob causam non possumus: nam si ad primates pro eo interpellatum abierimus, non dabitur nobis liberè perorandi locus. Quam ob rem mihi crede, Calogere; &amp; hic in solitudine, &amp; monasteriis nostris nos contineamus, vigiliis ac jejuniis ejus causam agentes apud universorum Dominum ac Redemptorem Christum, qui perpetuum solus obtinet principatum ac potestatem, cum sanctis Patribus, utpote multum apud eum gratiâ valentibus: neque enim dubito, quin &amp; expugnaturi hostes Dei simus, &amp; Patriarcham nostrum vinculis solutum &amp; carcere, lætumque ac salvum redeuntem visuri. Itaque ne stultos nobis labores conficiscamus, Deum nostrum bonum ac beneficum dimittendo, &amp; ad infensos impiosque confugiendo tyrannos, apud quos loqui vix licet; hoc enim si fecerimus, corripiet haud dubie nos in terribili judicii die justus judex.{{left sidenote|ille contra abducere eum conatur,}}

{{left sidenote|'''B'''}}
21 Hisce ex Sene auditis, reponit pater Christophorus: Non est, ut video, in nobis dilectio, sed eâ privati sumus, nec illam omnino potuimus Patriarchæ nostro integram reservare: nihilo tamen minus te obsecro, mecum ut discedas; sin aliter visum est, solus ipse proficiscor. Verum sanctus Senex placide ad monita, doctasque institutiones, productis è scriptura sententiis, inhibebat hominem: cumque etiam hoc magis à sua sententia alienum, ac sacris minus oraculis obsequentem adverteret, hæc insuper ad eum pacatè dixit: Ecce, coram Deo tibi dico, Calogere; si me audieris, manebis in spelunca tua, &amp; quiesces; quando prodesse Patriarchæ non potes, cum nihil apud Protosymbolum confidentiæ tibi est &amp; auctoritatis; at è contrario câ valens plurimum, utpote monachus, apud Dominum dominantium, in cujus manu positum est cor regum terrestrium, confiste in loco tuo, &amp; pro virili parte luctare, noctu ei atque interdiu supplicans, &amp; tum pro Patriarchæ, tum pro totius populi Christiani redemptione intercedens, ut &amp; ipsi, &amp; nos hostium insidiis omnibus, omnique tam diabolicâ, quam humanâ tentatione liberemur; gaudebis etenim, &amp; ages gratias Deo, nostrâque humilitate gloriaberis. Sed scito, si me (quod tamen facies) audire neglexeris, coactum iri me tibi, quæ non velim, obnuntiare.{{left sidenote|à frustraneo itinere;}}

{{Left sidenote}} sidenote|'''C'''}}
22 Cum verò hic animum penitus obfirmaret, compulsus ait: Tu quidem cum Charitone, malo in hac re consiliario tuo, abibis in Persidem; ibique Patriarcham videbis, &amp; huc inde numquam redibis: redibit verò ad nos Patriarcha, ac propriâ potietur cathedrâ, suâque nos præsentia recreabit. Tu autem illic hærebis, neque in Palæstinam reverteris umquam, neque in sancta civitate, neque in circumjectis locis aut tu nos cum Patriarcha, aut nos te conspecturi sumus. Tum ille non intelligens de sua morte dicta hæc esse; sed vaticinium eum esse existimans, fore ut, fixo in Perside domicilio, ibidem commoraretur in monasteriis, contristatus est admodum, &amp; cum lacrymis dixit: O sancte Stephane, quid dicas, equidem non intelligo. Tantumne tibi scandalum præbui, ut asserere de me debeas, in Perside me esse mansurum? Eone me abjectum ac miserum dementiæ atque incogitantiæ devenisse, ut à vita deficiam{{right sidenote|obstinato mortem in Perside prædicit;}}
| {{right sidenote|'''D'''}}
{{graeca|[20, fin.] πόν· Ὡς ἀληθῶς ἄξιόν ἐστι ζωαλγεῖν τε ἢ ζωερ- / γεῖν τ πατριάρχῃ ἡμν, ἢ ἀγωνιάσθαι ὑπὲρ / αὐτοῦ πάσῃ ψυχῇ, παντὶ σθένει, ἢ μέχρις αἵ- / ματος· ἀλλ' ὅμως ἐπὶ τὴν Περσίδα πορευθῆναι / τοῦτο χάριν οὐ δυνάμεθα· ἐὰν γὰρ ἀπέλθωμεν / πρεσβεύοντες ὑπρ αὐτοῦ πρς τοὺς μεγιστᾶνας, οὐχ / ἕξομεν παρρησίαν. Διὸ τοιγαροῦν πείσθητί μοι, κα- / λόγηρε, ἢ δεῦρο ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ τοῖς μονα- / στηρίοις ἡμῶν ἠρεμήσωμεν, ἀγρυπνίαις ἢ νηστείαις / πρεσβεύοντες ὑπὲρ αὐτοῦ πρὸς τὸν τῶν ὅλων δεσπό- / την ἢ λυτρωτήν, τὸ μόνον ἔχοντα τὴν ἀδιάδοχον / ἀρχὴν ἢ ἐξουσίαν μετὰ τῶν ἁγίων πατέρων, ὡς / παρρησίαν πρὸς αὐτὸν κεκτημένων· ἐπεὶ πληρο- / φορούμεθα, ὅτι νικήσων μέλλομεν τοὺς θεομάχους, καὶ / ὄψεσθαι τὸν πατριάρχην ἡμν, δεσμῶν ἢ φυλα- / κῆς λυτρωθέντα ἢ ἐμφροσύνως ἢ ὑγιῶς ἐπανελθόντα. / Μὴ ἐν νόσοις ἀνοήτοις ἑαυτοὺς παρεξάγωμεθα, ἀφέντες / τὸ ἀγαθὸν ἢ ἐνεργέτην Θεὸν ἡμῶν, ἢ προσελθόν- / τες πρὸς δυσσεβεῖς ἢ ἀσεβεῖς τυράννους, πρὸς / οὓς οὐκ ἐκτήμεθα παρρησίαν· ἐλέγξει γὰρ ἡμᾶς ὅλως / ὁ δικαιοκρίτης ἐν τῇ φοβερᾷ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, / εἰ τοῦτο ποιήσωμεν.}}
{{right sidenote|'''E'''}}
{{graeca|21 Ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ ἀββᾶς Γέρων ὁ ἀβ- / βᾶς Χριστοφόρος, εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ὡς ὁρῶ, οὐκ / ἔχομεν ἀγάπην, ἀλλ' ἐστερήθημεν αὐτς, ἢ πρὸς / τὸν πατριάρχην ἡμῶν παντελῶς οὐκ ἐδυνήθημεν φυ- / λάξαι ταύτην, ἀλλ' ὅμως παρακαλῶ σε ἐλθεῖν / μετ' ἐμοῦ· εἰ δὲ μή, αὐτὸς μόνος πορεύομαι. / Ὁ δὲ ὅσιος Γέρων ἀνεξικάκως παραίνεσεν ἢ δι- / δασκαλικαῖς νουθεσίαις, χρώμενος ἀπὸ τῆς γραφῆς / ἀποφθέγμασιν, ἐκώλυεν αὐτόν· ἢ θεωρῶν αὐτὸν μᾶλ- / λον ἀναινόμενον, ἢ ἀπειθοῦντα τοῖς θείοις λογίοις, ἔτι / πρὸς ατὸν επεν προσηνς· δού, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ / ἐρῶ σοι, ὦ καλόγηρε, ἐὰν ἀκούσῃς μου, καθίζῃ / ἐν τῷ σπηλαίῳ σου ἢ συχάζεις, τι οὐκ σχύ- / εις ὠφελῆσαι τὸν πατριάρχην, ἐπειδὴ οὐκ ἔχεις / πρὸς τὸν πρωτοσύμβολον παρρησίαν, ἀλλ' ὡς μονα- / χός, παρρησίαν ἔχων πρὸς τὸν κύριον τὸν κυριευόν- / των, ᾧ ἐν τῇ χειρὶ πέφυκεν ἡ καρδία τῶν ἐπιγεί- / ων βασιλέων, καθίζου ἐν τόπῳ σου, ἢ ἀγωνίζου / τῇ δυνάμει, νύκτωρ ἢ μεθημέρας λιτανεύων αὐ- / τόν, καὶ πρεσβεύων ὑπὲρ τῆς λυτρώσεως τοῦ πα- / τριάρχου, καὶ παντὸς τοῦ χριστωνύμου λαοῦ, καὶ / ὑπὲρ τοῦ ῥυσθῆναι ἡμς καὶ αὐτοὺς ἀπὸ πά- / σης ἐναντίας ἐπιβουλῆς, καὶ παντὸς πειρασμοῦ / διαβολικοῦ τε ἀνθρωπίνου, ὅτι ἀφανήσῃ, ἢ / εὐχαριστήσῃς τῷ Θεῷ, τῇ ἡμετέρᾳ ἐπεύξῃ τα- / πεινώσῃ· Γνῶθι δὲ, ὅτι ἐὰν μου παρακούσῃς, ὡς / καὶ βιώσεται, βιάζομαι φανερώσαί σοι, ἅπερ / οὐκ ἤθελον.}}
{{right sidenote|'''F'''}}
{{graeca|22 Τότε δὲ παντελῶς μὴ πειθόντος, ἀναγ- / κασθεὶς εἶπεν· Σὺ μὲν μετὰ τοῦ κακοῦ συμβούλου Χαρι- / τῶνος ἐπὶ τὴν Περσίδα πορεύσῃ, καὶ τὸν πατρι- / άρχην ὄψει, καὶ ἐντεῦθεν οὐκ ἐπιστραφήσῃ. Ὁ δὲ / πατριάρχης πρὸς ἡμς ἐπαναλύσει, καὶ τοῦ ἰδίου / θρόνου κρατήσει, καὶ ἡμᾶς διὰ τῆς αὐτοῦ παρουσίας / χαροποιήσει. Σὺ δὲ ἐκεῖ διαμείνῃς, ἢ ἐπὶ τὴν Πα- / λαιστίνην ἔτι οὐδαμῶς οκ ἀνακάμψεις, οὐδὲ θεω- / ρήσεις ἡμᾶς ζντα τν πατριάρχην ἐν τῇ γί πό- / λει, οὔτε ἐν τοῖς περὶ αὐτὴν χώροις, οὔτε ἡμεῖς / ὀψόμεθά σε. Ὁ δὲ οὐ ζωοποιῶν, ὡς ἔνεκεν τῆς ἀποβιώ- / σεως αὐτοῦ εἶπεν, ἀλλὰ νομίσας αὐτὸν προφητεύ- / σαντα, ὅτι διαμένει ἐν τοῖς μοναστηρίοις τῆς Περ- / σίδος οἰκείως, ἠνιάθη σφόδρα, καὶ μετὰ λύπης εἶπεν· / Ὦ ἅγιε Στέφανε, τί ἐρεῖς, οὐκ ἐπίσταμαι. Ἆρα / τοσοῦτον ἐσκάνδαλισά σε, ὥστε λέγειν περὶ ἐμοῦ, τι / διαμένω ἐν Περσίδι; ἆρα οὕτως ποταπὸς ἐγώ, ὁ / ταπεινὸς ἢ ταλαίπωρος, ἐλήλακα ἀφροσύνῃ καὶ / ἀμελείᾳ, ὥστε ἀφῆσαί με τὸν μονήρη βίον, καὶ}}&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>none0o35nluut0hg93wz5c65rchw48j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT.pdf/593</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84730</id>
    <revision>
      <id>275635</id>
      <parentid>275061</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T17:53:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>graeca</comment>
      <origin>275635</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="7749" sha1="mlwhvwsru3fbh4p7ka2yfkq1wq3zw1c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|539 {{left sidenote|A. LEONTIO DISC. EX MS. GR.}}|DIE DECIMA TERTIA JULII.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{right sidenote|'''A'''}}
{{graeca|κατοικῆσόν τὴν Περσίδα ; Τί λελάληκας οὐκ / οἶδα , ἀλλ᾽ ἐγ μὲν ἀκούων σε ἀπὸ πολλν / πρεσβυτέρων ἅγιόν τε καὶ δίκαιον καὶ ὅσιον μαρ- / τυρουμένων , καὶ τῇ τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου προσηγο- / ρί καλούμενον , καὶ ἴσον αὐτῷ κρινόμενον , οὐκ / ἐπληροφορέμην πιστεύειν , ὡς ἔτυχεν , ἀπὸ ψι- / λῆς ἀκοῆς καὶ φήμης , ἀλλ᾽ ὕστερον διὰ πολ- / λῆς μεμαθηκὼς αὐτόπτης πείρας , τοιοῦτόν σε / ὁμολογῶ καὶ κηρύττω · πῶς δὲ περὶ ἐμοῦ ταῦτα / ἀπεφάνω , οὐκ οἶδα σαφῶς · ἐγὼ δὲ πιστεύω / τελειωθήσεσθαί σου τὴν πρόῥησιν ταύτην ἐνέ- / πειν ἐμοί · οὐδέποτε γὰρ ἔσχον τοιοῦτον λογισμὸν / ἀποκινῆσαί με τῆς σπηλαίας μου , καὶ ἀλλαχῇ / κατοικῆσαί με πείσοντα .}}
{{right sidenote|'''B'''}}
{{graeca|23 Ὁ δὲ ὅσιος γέρων πρὸς αὐτὸν ἔφη · ἅπερ / μοι θεόθεν ἀποκεκάλυπται αἰνιγματωδῶς εἶπον · / ὅτι περ εἰσελθὼν εἰς τὴν Περσίδα , αὐτοῦ διαμένεις , / ἢ οὐκ ἔτι πρὸς ἡμᾶς ἐπαναλεύσῃ μετὰ τοῦ πατρι- / άρχου . Ὁ δὲ πάλιν οὐ συνκε τὸ αἴνιγμα · ἀλλ᾽ / τε δὴ τοῦ θανάτου ἔφθασεν ὥρα , ἐπιμνησθεὶς δὲ / τοῦ ἁγίου γέροντος τῆς ἀψευδοῦς προῤῥητείας , εἶπεν μετὰ / πολλῆς ἀνίας πρὸς τὸν ζωοποιὸν αὐτοῦ ἀββᾶν Χαρί- / τωνα · ὦ Χαρίτων , τί μοι γέγονε ; Σὺ , Χαρίτων , / ἐξηπάτησάς με · σὺ με ἤγαγες ὧδε . Οἴμοι , οἴμοι · / ὁ ἅγιος Στέφανος πρὸ τοῦ θανάτου προεμήνυσέ μοι · / ὅτι ἐν Περσίδι διαμένεις , ἢ οὐκ ἔτι εἰς τὴν / ἁγίαν πόλιν στραφήσῃ · ἢ δὲ ἡμᾶς οὐ λοιπὸν ὄψει , / καγὼ οὐκ ἐνόησα ὁ ἀσύνετος , ὅτι περὶ τς ἐμς / ἀποβιώσεως προεῖπεν ὅστις ὁ προφήτης ἢ ἅγιος / τοῦ Θεοῦ Στέφανος · ἢ ταῦτα ἢ πλείονα τούτων / εἰρηκὼς , ἢ τὸν Χαρίτωνα αἰτιώμενος , ἢ πλείοσι / ὑποβάλλων μομφαῖς , ἢ τὸν ὅσιον Στέφανον μεγα- / λύνων , ἢ τὴν δι᾽ αὐτοῦ βοήθειαν αἰτού- / μενος , παρέδωκε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τῷ κυρίῳ . / Καὶ τελειωθεὶς ἐν εἰρήνῃ ἐτάφη ἐν Περσίδι . Μετὰ / ταῦτα δὲ χαρᾶς ἢ ἀφροσύνης ἀπολυθεὶς ἀπὸ / Περσίδος ὁ πατριάρχης κατέλαβε τὸν ἴδιον θρόνον , / καὶ ἐπληρώθη ἡ τοῦ ἁγίου γέροντος περὶ ἀμφοτέρων / πρόῤῥησις .}}
| solitaria, ac Persidem incolam? Tu, quid dictum volueris, nescio; at ego cum te quidem prophetam esse &amp; sanctum, &amp; justum &amp; integerrimum complurium testimoniis acciperem, ipsoque sancti Euthymii nomine compellari solitum, tibi ipsi judicatum esse parem, non id ex tenui rumore ac fama (ut fit) in animum induxi credere; sed propriorum deinde oculorum frequenti edoctus experimento, talem te &amp; profiteor &amp; prædico: quâ autem ratione hæc de me edixeris, non equidem satis capio: non enim credo, prædictionem hanc de me tuam adimpletum iri: quando ne cogitatio quidem umquam suborta est mihi, quæ me à spelunca avocaret mea, ad solumque vertendum impelleret.{{right sidenote|cui is proximus jam ferè culpam agnovit.}}

{{right sidenote|'''E'''}}
23 Reposuit verò hæc ei S. Senex: Quæ mihi divinitus revelata sunt, ea obscurè sum elocutus; quod ingressus in Persidem, ibi permansurus sis, neque ad nos umquam cum Patriarcha rediturus. Sed hic denuo non percepit ænigma, donec mortis imminente jam horâ, vaticinium sancti Senis minimè vanum memoriâ repetens, non sine ingenti mœrore sic adflantem sibi patrem Charitonem affatus est: O Chariton, quid me factum est? Tu me, Chariton, decepisti; huc me tu adduxisti. Heu me; heu me! De morte jam præmonuerat S. Stephanus; quia in Perside, inquiebat, manebis, nec in Sanctam posthac redibis umquam civitatem; neque, nos ultrà conficies; at ego non cogitavi demens, in meam hæc mortem vaticinari prophetam hunc &amp; sanctum Dei Stephanum. Posteaquam hæc &amp; his plura protulisset, incusassetque Charitonem, ac multis onerasset querimoniis, in S. Stephani effusus præconia, ejusque per preces opem efflagitans, spiritum suum Domino tradidit; atque in pace consummatus, in Perside sepultus est. Patriarcha vero cum ingenti gaudio, animique lætitia remissiùs è Perside, in suam restitutus est cathedram; impletumque est ita sancti Senis de utroque vaticinium.
|}

=== ANNOTATA D. P. ===
a ''Qua id ratione fieret, explicat nota marginalis, infra num. 136 textui Græco in codice Seguieriano adjecta, ab eadem, unde ipse textus est, antiquissima manu: {{graeca|Τὸν γὰρ λίθον ταῖς Λαύραις, ὥσπερ Νίτρον, καὶ κατ᾽ ἐκεῖνον, Κύριε ἐλέησον, φθεγξάμενον, αὐτῇ τ χειρὶ σν τῷ λίθῳ σφραγίζειν τὴν θύραν, καὶ μοναχῶν τῆς ἐν οὐρανῷ μὴ σιωπᾶν}}:'' Ita enim moris est in Lauris &amp; monasteriis Sanctæ civitatis, tollere lapidem, atque intra se, Benedic Domine, dicentem; ipsa manu cum lapide signare ostium, &amp; ter non continuè pulsare cum silentio.

b ''Græcè {{graeca|μάνδαλις}}: quam vocem, nusquam alibi repertam, putavi'' pessulum ''verti posse: eo magis, quod suavius lascivius, quo lingua osculantis intra alterius labia tamquam pessulum crenæ inseritur, ab Aristophane in Acarn. {{graeca|Θημάνδαλον}} vocetur. Porro hæc clarè probatur apud Cangium ex vocibus {{graeca|μάνδαλος}} &amp; {{graeca|μάνταλος}}, significantibus vellem &amp; pessulum.''

c ''Quid sit {{graeca|μετανοίαν ποιεῖν ἢ βιάζειν}}, dictum in Actis Martyrum Sabaitarum ad 20 Martii, num. 71.''

d Protosymboli ''dicebantur apud Arabes, præcipui exercituum duces; sive sultani: de quibus Cangius v. {{graeca|πρωτοσύμβολοι}}. Plura ad cap. 5 lit.'' b.

e ''Græcis {{graeca|κύριος}} pro {{graeca|κύριε}}, ut Latinis'' Domnus, Dominus.

=== CAPUT III. ===
''Energumenam &amp; infirmam sanat: in eremo cognoscit, quid agatur in Laura.''

{| class=&quot;table-text&quot;
|-
| {{graeca|Πάλιν, διηγήσατό μοι ὅτι ὁ ἀββᾶς Εὐφρά- / τιος, ὅστις ποτὲ ἐν τάξει μαθητοῦ πρὸς τὸν / Γέροντα ὑπῆρχεν, ἡνίκα ἐν τῇ Λαύρᾳ διῆγεν,}}
| '''[24]''' '''I'''Dem ille pater Eufratius, discipuli munere apud Senem, cum ageret in Laura, olim functus, nunc autem sanctæ Christi, Dei nostri, Resurre-&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
{{rh|Julii Tomus III.||}}
{{rh||Yyy 2|}}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mlwhvwsru3fbh4p7ka2yfkq1wq3zw1c</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275636</id>
      <parentid>275635</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T17:56:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <origin>275636</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="7747" sha1="6atzk7z8vne29qo4b2wzw3btx59dq9a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|539 {{left sidenote|A. LEONTIO DISC. EX MS. GR.}}|DIE DECIMA TERTIA JULII.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|'''A'''}}
{{graeca|κατοικῆσόν τὴν Περσίδα ; Τί λελάληκας οὐκ / οἶδα , ἀλλ᾽ ἐγ μὲν ἀκούων σε ἀπὸ πολλν / πρεσβυτέρων ἅγιόν τε καὶ δίκαιον καὶ ὅσιον μαρ- / τυρουμένων , καὶ τῇ τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου προσηγο- / ρί καλούμενον , καὶ ἴσον αὐτῷ κρινόμενον , οὐκ / ἐπληροφορέμην πιστεύειν , ὡς ἔτυχεν , ἀπὸ ψι- / λῆς ἀκοῆς καὶ φήμης , ἀλλ᾽ ὕστερον διὰ πολ- / λῆς μεμαθηκὼς αὐτόπτης πείρας , τοιοῦτόν σε / ὁμολογῶ καὶ κηρύττω · πῶς δὲ περὶ ἐμοῦ ταῦτα / ἀπεφάνω , οὐκ οἶδα σαφῶς · ἐγὼ δὲ πιστεύω / τελειωθήσεσθαί σου τὴν πρόῥησιν ταύτην ἐνέ- / πειν ἐμοί · οὐδέποτε γὰρ ἔσχον τοιοῦτον λογισμὸν / ἀποκινῆσαί με τῆς σπηλαίας μου , καὶ ἀλλαχῇ / κατοικῆσαί με πείσοντα .}}
{{left sidenote|'''B'''}}
{{graeca|23 Ὁ δὲ ὅσιος γέρων πρὸς αὐτὸν ἔφη · ἅπερ / μοι θεόθεν ἀποκεκάλυπται αἰνιγματωδῶς εἶπον · / ὅτι περ εἰσελθὼν εἰς τὴν Περσίδα , αὐτοῦ διαμένεις , / ἢ οὐκ ἔτι πρὸς ἡμᾶς ἐπαναλεύσῃ μετὰ τοῦ πατρι- / άρχου . Ὁ δὲ πάλιν οὐ συνκε τὸ αἴνιγμα · ἀλλ᾽ / τε δὴ τοῦ θανάτου ἔφθασεν ὥρα , ἐπιμνησθεὶς δὲ / τοῦ ἁγίου γέροντος τῆς ἀψευδοῦς προῤῥητείας , εἶπεν μετὰ / πολλῆς ἀνίας πρὸς τὸν ζωοποιὸν αὐτοῦ ἀββᾶν Χαρί- / τωνα · ὦ Χαρίτων , τί μοι γέγονε ; Σὺ , Χαρίτων , / ἐξηπάτησάς με · σὺ με ἤγαγες ὧδε . Οἴμοι , οἴμοι · / ὁ ἅγιος Στέφανος πρὸ τοῦ θανάτου προεμήνυσέ μοι · / ὅτι ἐν Περσίδι διαμένεις , ἢ οὐκ ἔτι εἰς τὴν / ἁγίαν πόλιν στραφήσῃ · ἢ δὲ ἡμᾶς οὐ λοιπὸν ὄψει , / καγὼ οὐκ ἐνόησα ὁ ἀσύνετος , ὅτι περὶ τς ἐμς / ἀποβιώσεως προεῖπεν ὅστις ὁ προφήτης ἢ ἅγιος / τοῦ Θεοῦ Στέφανος · ἢ ταῦτα ἢ πλείονα τούτων / εἰρηκὼς , ἢ τὸν Χαρίτωνα αἰτιώμενος , ἢ πλείοσι / ὑποβάλλων μομφαῖς , ἢ τὸν ὅσιον Στέφανον μεγα- / λύνων , ἢ τὴν δι᾽ αὐτοῦ βοήθειαν αἰτού- / μενος , παρέδωκε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τῷ κυρίῳ . / Καὶ τελειωθεὶς ἐν εἰρήνῃ ἐτάφη ἐν Περσίδι . Μετὰ / ταῦτα δὲ χαρᾶς ἢ ἀφροσύνης ἀπολυθεὶς ἀπὸ / Περσίδος ὁ πατριάρχης κατέλαβε τὸν ἴδιον θρόνον , / καὶ ἐπληρώθη ἡ τοῦ ἁγίου γέροντος περὶ ἀμφοτέρων / πρόῤῥησις .}}
| solitaria, ac Persidem incolam? Tu, quid dictum volueris, nescio; at ego cum te quidem prophetam esse &amp; sanctum, &amp; justum &amp; integerrimum complurium testimoniis acciperem, ipsoque sancti Euthymii nomine compellari solitum, tibi ipsi judicatum esse parem, non id ex tenui rumore ac fama (ut fit) in animum induxi credere; sed propriorum deinde oculorum frequenti edoctus experimento, talem te &amp; profiteor &amp; prædico: quâ autem ratione hæc de me edixeris, non equidem satis capio: non enim credo, prædictionem hanc de me tuam adimpletum iri: quando ne cogitatio quidem umquam suborta est mihi, quæ me à spelunca avocaret mea, ad solumque vertendum impelleret.{{right sidenote|cui is proximus jam ferè culpam agnovit.}}

{{right sidenote|'''E'''}}
23 Reposuit verò hæc ei S. Senex: Quæ mihi divinitus revelata sunt, ea obscurè sum elocutus; quod ingressus in Persidem, ibi permansurus sis, neque ad nos umquam cum Patriarcha rediturus. Sed hic denuo non percepit ænigma, donec mortis imminente jam horâ, vaticinium sancti Senis minimè vanum memoriâ repetens, non sine ingenti mœrore sic adflantem sibi patrem Charitonem affatus est: O Chariton, quid me factum est? Tu me, Chariton, decepisti; huc me tu adduxisti. Heu me; heu me! De morte jam præmonuerat S. Stephanus; quia in Perside, inquiebat, manebis, nec in Sanctam posthac redibis umquam civitatem; neque, nos ultrà conficies; at ego non cogitavi demens, in meam hæc mortem vaticinari prophetam hunc &amp; sanctum Dei Stephanum. Posteaquam hæc &amp; his plura protulisset, incusassetque Charitonem, ac multis onerasset querimoniis, in S. Stephani effusus præconia, ejusque per preces opem efflagitans, spiritum suum Domino tradidit; atque in pace consummatus, in Perside sepultus est. Patriarcha vero cum ingenti gaudio, animique lætitia remissiùs è Perside, in suam restitutus est cathedram; impletumque est ita sancti Senis de utroque vaticinium.
|}

=== ANNOTATA D. P. ===
a ''Qua id ratione fieret, explicat nota marginalis, infra num. 136 textui Græco in codice Seguieriano adjecta, ab eadem, unde ipse textus est, antiquissima manu: {{graeca|Τὸν γὰρ λίθον ταῖς Λαύραις, ὥσπερ Νίτρον, καὶ κατ᾽ ἐκεῖνον, Κύριε ἐλέησον, φθεγξάμενον, αὐτῇ τ χειρὶ σν τῷ λίθῳ σφραγίζειν τὴν θύραν, καὶ μοναχῶν τῆς ἐν οὐρανῷ μὴ σιωπᾶν}}:'' Ita enim moris est in Lauris &amp; monasteriis Sanctæ civitatis, tollere lapidem, atque intra se, Benedic Domine, dicentem; ipsa manu cum lapide signare ostium, &amp; ter non continuè pulsare cum silentio.

b ''Græcè {{graeca|μάνδαλις}}: quam vocem, nusquam alibi repertam, putavi'' pessulum ''verti posse: eo magis, quod suavius lascivius, quo lingua osculantis intra alterius labia tamquam pessulum crenæ inseritur, ab Aristophane in Acarn. {{graeca|Θημάνδαλον}} vocetur. Porro hæc clarè probatur apud Cangium ex vocibus {{graeca|μάνδαλος}} &amp; {{graeca|μάνταλος}}, significantibus vellem &amp; pessulum.''

c ''Quid sit {{graeca|μετανοίαν ποιεῖν ἢ βιάζειν}}, dictum in Actis Martyrum Sabaitarum ad 20 Martii, num. 71.''

d Protosymboli ''dicebantur apud Arabes, præcipui exercituum duces; sive sultani: de quibus Cangius v. {{graeca|πρωτοσύμβολοι}}. Plura ad cap. 5 lit.'' b.

e ''Græcis {{graeca|κύριος}} pro {{graeca|κύριε}}, ut Latinis'' Domnus, Dominus.

=== CAPUT III. ===
''Energumenam &amp; infirmam sanat: in eremo cognoscit, quid agatur in Laura.''

{| class=&quot;table-text&quot;
|-
| {{graeca|Πάλιν, διηγήσατό μοι ὅτι ὁ ἀββᾶς Εὐφρά- / τιος, ὅστις ποτὲ ἐν τάξει μαθητοῦ πρὸς τὸν / Γέροντα ὑπῆρχεν, ἡνίκα ἐν τῇ Λαύρᾳ διῆγεν,}}
| '''[24]''' '''I'''Dem ille pater Eufratius, discipuli munere apud Senem, cum ageret in Laura, olim functus, nunc autem sanctæ Christi, Dei nostri, Resurre-&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
{{rh|Julii Tomus III.||}}
{{rh||Yyy 2|}}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6atzk7z8vne29qo4b2wzw3btx59dq9a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT.pdf/594</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84731</id>
    <revision>
      <id>275666</id>
      <parentid>275060</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T07:42:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>grc</comment>
      <origin>275666</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10649" sha1="dy72cnyfbv5gqsldagpsqxpfcy0nuhr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|540 {{right sidenote|AUCTORE J. P.}}|VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|A. LEONTIO DISC. EX MS.GR.}}
{{left sidenote|''Puellam energumenam curat aqua &amp; olei asperſione poſt Miſſæ ſacrificium.''}}
ditionis basilicarius}}
{{left sidenote|'''a'''}} a, narravit iterum mihi, ad Senem recurriſſe die quadam virum aliquem pium, cui filia erat parvula, decennis circiter, ab immundis uſque adeo vexata ſpiritibus, ut in ignem ſeſe atque aquas injiceret, ac de ſummis muris ſe daret præcipitem, ſtercuſque comederet &amp; cadavera, &amp; ſtultæ quælibet, atque inſanè exerceret. Et ad ſancti Senis pedes abjectus, fluentibus torrentis inſtar lacrymis, in hunc modum orabat eum, &amp; ſupplicabat: Miſerere mei, Dei ſerve, miſerere mei; filiola mea immaniter torquetur: Deum igitur tuum deprecare, ut impurum ab ea dæmonem expellat. Senex aliquantiſper excuſare ſeſe de hac re, ac veniam petere: Deinde multis precibus exoratus ait patri ejus: Relinque puellam apud diſcipulum in cella, &amp; paucis poſt diebus redi ad nos viſitandos; fiatque quod Deo placitum fuerit. Pater autem ita, uti juſſerat Senex, faciens, poſt dies non multos adfuit; cum Senex, ubi me acceſſiſſet, una cum puellula, in heſychaſterium nos ſuum deduxit; &amp; exurgens coram me, &amp; puellæ parente ſacroſancti ſacrificii ſynaxim inſtituit; divinâ verò liturgiâ peraſtâ, puellam oleo ſimul &amp; aqua luſtrali inunxit, &amp; ait mihi: Eufrati, appone illi quod comedat. Vix imperata feceram, cum illam ſcitè compoſiteque veſcentem aſpicio; obſtupui ad hæc ſcilicet, &amp; cupiens certum aliquod ſanitatis ejus experimentum capere, reſolvi cingulum, eique, quaſi feriò percuſſurus, intentavi verbera; at illa continuò à cibis abſtinens erupit in fletus, fixiſque in parentem ſuum intendit oculis. De valetudine igitur filiæ ſuæ certiſſimo argumento conviſtus pater, lætuſque, ac Deo &amp; Seni ſancto gratias agens diſceſſit.{{right sidenote|'''B'''}}
{{right sidenote|''Eufratii conſilio uſa mulier redeunti ab eremo Calamonis occurrit,''}}
25 Eumdem iterum patrem Eufratium audivi, cum diceret: Acceſſit, inquit, aliquando ad me vir quidam Jerichuntinus egregiè Chriſtianus, pro ſorore ſua aſturus, &amp; ait: Pernicioſo, atque inveterato arcanoque malo affectam habeo ſororem, quæ per humilitatem meam, tuam efflagitat pietatem, ut modum aliquem excogites, quo convenire Senem ipſa poſit. Verum ego ſatis gnarus, quam à mulierum colloquio eſſet alienus, reſpondi: Non agit cum mulieribus Senex; ſed, ſi jubes, renunciabo illi, &amp; orabit pro illa. At ille prolixis inſtitit precibus: Per amorem, inquit, Chriſti obſecra, atque omni modo id effice, ut alloqui eum poſſit, afflictionemque ei ſuam exponere: ſcio enim, non commiſſurum, ut repellat eam, imitatus Dominum ſuum, qui neque Chananzæam, neque Hæmorrhoiſſam abjecit, ſed valetudinem fimbriæ contactu largitus eſt. Exoratus ab eo, &amp; miſericordiâ tactus ſubdidi: Hodie id conſequi nullo pacto poſſum; quia in eremo Calamonis {{right sidenote|'''b'''}} b modo eſt Senex; ſed per Dei gratiam quadrageſimâ exactâ, cum ad Calamonis monaſterium orandi cauſa, ut adſolet, ſanctus Senex acceſſerit, dabo operam pro vobis, ut ei occurram; ſed cum ſignificavero vobis, ſine mora, atque expedite in ipſa hora ad monaſterium accurrite.{{right sidenote|'''C'''}}
26 Cuimque, ut rebus ipſorum ſtudens juſſeram, adeſſent; perſuaſi patribus, ut è medio tantillum diſcederent. Et continuò ex improviſo converſâ facie occurrerunt ſancto Seni; quaſi per ignorantiam, infirma mulier [&amp; frater ejus;] moxque humi cum fratre ſuo protrata ſupplicat, ut ſe tantiſper, remotis arbitriis, audiat. Ubi exoraſſet, occultam ei ſecreto aperuit ægritudinem ſuam, atque obteſtata eum eſt, ui ut miſereri vellet, priſtinamque ope divina ſibi retituere va-{{right sidenote|''&amp; ab occulto malo, ſola manûs impoſitione, ſanatur.''}}
|{{right sidenote|'''D'''}}
{{graeca|νιῷ ᾧ βασιλικάριος τῆς ἁγίας Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ / μῶν ἀναστάσεως, ὅτι ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν προσῆλθε / τῷ Γέροντί τις ἀνὴρ φιλόχριστος, ἔχων θυγατέρα / μικράν, δεκαέτη περὶ χρόνον γουσαν, ὑπὸ πνευ- / μάτων ἀκαθάρτων ἐνοχλουμένην, ὥστε ἑαυτὴν ἐν / πυρὶ ἢ ὕδατι ῥίπτειν, ἢ ἄνωθεν ἕως κάτω ἀπὸ / τειχῶν βάλλειν, ἢ ἐσθίειν κόπρον ἢ θνησιμαῖα, / ἢ τὰ πάντα παραφρόνως ἢ ἀνοήτως διαπράττε- / σθαι. Καὶ προσπεσὼν τῷ γί Γέροντι, παρεκάλει ἢ ἱκέτευε, δάκρυα θερμὰ κρουνηδὸν καταχέ- / ων, Ἐλέησόν με, δοῦλε τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με· τὸ / θυγάτριόν μου δεινῶς βασανίζεται· δεήθητι τοῦ Θεοῦ / σε, φυγαδεῦσαι ἀπ᾽ αὐτῆς τὸν ἀκάθαρτον δαίμονα. / Ὁ δὲ Γέρων, μικρὸν περὶ τότε συγχώρησιν αἰτη- / σάμενος, ἢ μετέπειτα πάλιν προσκληθείς, εἶπεν / τῷ πατρ αὐτῆς· Ἔασον τὴν παῖδα πρὸς τὸν / μαθητὴν ἐν τῷ κελλίῳ, ἢ μεθ᾽ μέρας ὀλίγας / ἐλθὲ ες τὴν ἡμετέραν ἐπίσκεψιν, ἢ τὸ θέλημα / τοῦ Θεοῦ γενέσθω. Ὁ δὲ πατὴρ ποιήσας καθὼς ἐνε- / τείλατο αὐτ ὁ Γέρων, μετὰ πολλὰς ἀφίκετο / ἡμέρας, ἢ μετακαλεσάμενός με ὁ Γέρων σὺν τῇ / παιδί, εἰσήγαγεν ἡμᾶς εἰς τ ἡσυχαστήριον, ἢ ἐγερ- / θεὶς ἐπὶ ἐμ ἢ ὁ πατὴρ τῆς παιδὸς ἐποίησε / σύναξιν τῆς ἁγίας προσκομιδῆς, καὶ τελειώσας τὴν / θείαν λειτουργίαν, ἐχρίσε τὴν παῖδα ἐλαίῳ σὺν / ἁγιαστικῷ δατι, καὶ εἶπεν πρός με· Εὐφράτε, / ἐπίδος αὐτῇ φαγεῖν. Καὶ ποιήσας ὡς ἐκέλευσε, / ὁρῶ αὐτὴν συνετῶς καὶ εὐτάκτως τρώγουσαν· / καὶ καταπλαγεὶς ἐπὶ τούτοις, ἢ πληροφορηθῆναι / θέλων περὶ τς ὑγιείας αὐτῆς, ἔλυσα τὴν ζώνην, / ἢ προσεποιησάμην τύπτειν αὐτήν· παραχρῆμα ἢ / συσχεθεῖσα ἔκλαυσε, καὶ πρὸς τὸν πατέρα ἑαυτῆς / ἠπένισε. Πληροφορηθεὶς δὲ ὁ πατὴρ περὶ τς ὑγιείας / τῆς ἰδίας παιδὸς, ἐπορεύθη χαίρων ἢ δοξάζων / τῷ Θεῷ ἢ τῷ ἁγίῳ Γέροντι.}}
{{right sidenote|'''E'''}}
{{graeca|25 Πάλιν ὁ αὐτὸς ἀββᾶς Εὐφράτιος διηγήσατό / μοι λέγων· Προσῆλθέ μοί ποτέ τις φιλόχριστος / ἀνὴρ Ἱεριχόντιος περὶ τς ἀδελφς αὐτο παρα- / καλν ἢ λέγων· Ἀδελφὴν ἔχω, ὀλέθριον ἢ χρό- / νιον μυσικὸν πάθος ἔχουσαν, καὶ δυσωπεῖ διὰ τῆς / ἐμῆς ταπεινώσεως τὴν σν εὐλάβειαν, ὅπως ἂν / τροπώσῃ τρόπον, ἄχρις ἂν συντύχῃ τῷ Γέροντι. / Ἐγὼ δὲ σαφῶς ἐπιστάμενος, ὅτι τὸ παράπαν γυ- / ναιξὶν οὐ συνομιλεῖ ἐκβυσίως, εἶπον πρὸς ατόν. / Γέρων ο συναναστρέφεται γυναιξίν, ἀλλ᾽ ε κελεύ- / εις, λέγω αὐτῷ, ἢ δέχεται ὑπὲρ ατῆς. Ὁ δὲ / ὑπέμενεν ἱκανὰ προσβάλλων δυσωπήματα· Δυσ- / ωπήθητι, λέγων, διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, κα / μηχάνησαι ποικίλως, ὅπως συνομιλήσῃ αὐτῷ, καὶ / ἀνάθηται αὐτῷ τὸ πάθος αὐτῆς· οἶδα γὰρ, ὅτι οὐ / βδελύσσεται αὐτήν, τὸν ἑαυτοῦ δεσπότην μιμούμε- / νος, ὃς μὴ ἐβδελύξατο τὴν Χαναναίαν, οὔτε / τὴν αἱμορῥοοῦσαν, ἀλλὰ χαρισάμενος τῇ ἁφῇ τν / κροσπέδων τὴν ἴασιν. Δυσωπηθεὶς ὑπ᾽ αὐτοῦ ἢ / σπλαγχνισθεὶς ἔφην· Σήμερον ἀμήχανόν μοι ποι- / ῆσαι τοῦτο· ἐπειδὴ ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ Καλαμῶνός ἐ- / σιν ὁ Πρεσβύτης, ἀλλὰ Θεοῦ κελεύοντος, τῆς τεσσα- / ρακοστῆς πληρωμένης, ἢ τὸ εἰωθὸς εἰσελθόντος τοῦ / ἁγίου Γέροντος εἰς τὸ μονίον τοῦ Καλαμῶνος ἕνεκεν / προσευχῆς, ἀγωνισόμεθα δι᾽ ὑμᾶς συναντῆσαι αὐτῷ, / ἀλλ᾽ ὅταν δηλώσω ὑμῖν, ἀνυπερβλήτως ἢ ἀνεμ- / ποδίστως προαγάγεσθε αὐθωρὶ εἰς τὸ μοναστήριον.}}
{{right sidenote|'''F'''}}
{{graeca|26 Παραγεγονότων δὲ, ὥσπερ ἐνετειλάμην αὐ- / τοῖς προσεωθινῶς, ἔπεισα τοὺς πατέρας ἀποστῆ- / ναι τὸ μέσον πρὸς βραχεῖαν ὥραν, καὶ εὐθέως / ἄφνω πρόσωπον πρὸς πρόσωπον ὑπέστησαν τῷ / γί Γέροντι, ς ἐξ ἀγνοίας ἢ ἀσθενείας γυνή, ἢ / παραυτὰ προσπεσοῦσα σν τῷ ἀδελφῷ αὐτῆς, / ἐδυσώπει ἰδιάσαι μετ᾽ ατῆς βραχύ. Παρακλη- / θέντος δὲ αὐτοῦ, ἀνήγγειλεν αὐτῷ μυστικῶς τὸ κρυ- / φὸν αὐτῆς πάθος, ἢ ἱκέτευεν αὐτὸν ἐλεῆσαι αὐ- / τήν, ἢ διὰ τῆς τοῦ Θεοῦ συνεργείας ἰάσασθαι αὐτήν.}}
{{small|Ὁ}}
{{small|O'}}&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dy72cnyfbv5gqsldagpsqxpfcy0nuhr</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275667</id>
      <parentid>275666</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T07:43:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>left marginal</comment>
      <origin>275667</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10644" sha1="r39a6wbjt9eyomfujm7drcl680x4cci" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|540 {{right sidenote|AUCTORE J. P.}}|VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|A. LEONTIO DISC. EX MS.GR.}}
{{left sidenote|''Puellam energumenam curat aqua &amp; olei asperſione poſt Miſſæ ſacrificium.''}}
ditionis basilicarius}}
{{left sidenote|'''a'''}} a, narravit iterum mihi, ad Senem recurriſſe die quadam virum aliquem pium, cui filia erat parvula, decennis circiter, ab immundis uſque adeo vexata ſpiritibus, ut in ignem ſeſe atque aquas injiceret, ac de ſummis muris ſe daret præcipitem, ſtercuſque comederet &amp; cadavera, &amp; ſtultæ quælibet, atque inſanè exerceret. Et ad ſancti Senis pedes abjectus, fluentibus torrentis inſtar lacrymis, in hunc modum orabat eum, &amp; ſupplicabat: Miſerere mei, Dei ſerve, miſerere mei; filiola mea immaniter torquetur: Deum igitur tuum deprecare, ut impurum ab ea dæmonem expellat. Senex aliquantiſper excuſare ſeſe de hac re, ac veniam petere: Deinde multis precibus exoratus ait patri ejus: Relinque puellam apud diſcipulum in cella, &amp; paucis poſt diebus redi ad nos viſitandos; fiatque quod Deo placitum fuerit. Pater autem ita, uti juſſerat Senex, faciens, poſt dies non multos adfuit; cum Senex, ubi me acceſſiſſet, una cum puellula, in heſychaſterium nos ſuum deduxit; &amp; exurgens coram me, &amp; puellæ parente ſacroſancti ſacrificii ſynaxim inſtituit; divinâ verò liturgiâ peraſtâ, puellam oleo ſimul &amp; aqua luſtrali inunxit, &amp; ait mihi: Eufrati, appone illi quod comedat. Vix imperata feceram, cum illam ſcitè compoſiteque veſcentem aſpicio; obſtupui ad hæc ſcilicet, &amp; cupiens certum aliquod ſanitatis ejus experimentum capere, reſolvi cingulum, eique, quaſi feriò percuſſurus, intentavi verbera; at illa continuò à cibis abſtinens erupit in fletus, fixiſque in parentem ſuum intendit oculis. De valetudine igitur filiæ ſuæ certiſſimo argumento conviſtus pater, lætuſque, ac Deo &amp; Seni ſancto gratias agens diſceſſit.{{left sidenote|'''B'''}}
{{left sidenote|''Eufratii conſilio uſa mulier redeunti ab eremo Calamonis occurrit,''}}
25 Eumdem iterum patrem Eufratium audivi, cum diceret: Acceſſit, inquit, aliquando ad me vir quidam Jerichuntinus egregiè Chriſtianus, pro ſorore ſua aſturus, &amp; ait: Pernicioſo, atque inveterato arcanoque malo affectam habeo ſororem, quæ per humilitatem meam, tuam efflagitat pietatem, ut modum aliquem excogites, quo convenire Senem ipſa poſit. Verum ego ſatis gnarus, quam à mulierum colloquio eſſet alienus, reſpondi: Non agit cum mulieribus Senex; ſed, ſi jubes, renunciabo illi, &amp; orabit pro illa. At ille prolixis inſtitit precibus: Per amorem, inquit, Chriſti obſecra, atque omni modo id effice, ut alloqui eum poſſit, afflictionemque ei ſuam exponere: ſcio enim, non commiſſurum, ut repellat eam, imitatus Dominum ſuum, qui neque Chananzæam, neque Hæmorrhoiſſam abjecit, ſed valetudinem fimbriæ contactu largitus eſt. Exoratus ab eo, &amp; miſericordiâ tactus ſubdidi: Hodie id conſequi nullo pacto poſſum; quia in eremo Calamonis {{left sidenote|'''b'''}} b modo eſt Senex; ſed per Dei gratiam quadrageſimâ exactâ, cum ad Calamonis monaſterium orandi cauſa, ut adſolet, ſanctus Senex acceſſerit, dabo operam pro vobis, ut ei occurram; ſed cum ſignificavero vobis, ſine mora, atque expedite in ipſa hora ad monaſterium accurrite.{{left sidenote|'''C'''}}
26 Cuimque, ut rebus ipſorum ſtudens juſſeram, adeſſent; perſuaſi patribus, ut è medio tantillum diſcederent. Et continuò ex improviſo converſâ facie occurrerunt ſancto Seni; quaſi per ignorantiam, infirma mulier [&amp; frater ejus;] moxque humi cum fratre ſuo protrata ſupplicat, ut ſe tantiſper, remotis arbitriis, audiat. Ubi exoraſſet, occultam ei ſecreto aperuit ægritudinem ſuam, atque obteſtata eum eſt, ui ut miſereri vellet, priſtinamque ope divina ſibi retituere va-{{left sidenote|''&amp; ab occulto malo, ſola manûs impoſitione, ſanatur.''}}
|{{right sidenote|'''D'''}}
{{graeca|νιῷ ᾧ βασιλικάριος τῆς ἁγίας Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ / μῶν ἀναστάσεως, ὅτι ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν προσῆλθε / τῷ Γέροντί τις ἀνὴρ φιλόχριστος, ἔχων θυγατέρα / μικράν, δεκαέτη περὶ χρόνον γουσαν, ὑπὸ πνευ- / μάτων ἀκαθάρτων ἐνοχλουμένην, ὥστε ἑαυτὴν ἐν / πυρὶ ἢ ὕδατι ῥίπτειν, ἢ ἄνωθεν ἕως κάτω ἀπὸ / τειχῶν βάλλειν, ἢ ἐσθίειν κόπρον ἢ θνησιμαῖα, / ἢ τὰ πάντα παραφρόνως ἢ ἀνοήτως διαπράττε- / σθαι. Καὶ προσπεσὼν τῷ γί Γέροντι, παρεκάλει ἢ ἱκέτευε, δάκρυα θερμὰ κρουνηδὸν καταχέ- / ων, Ἐλέησόν με, δοῦλε τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με· τὸ / θυγάτριόν μου δεινῶς βασανίζεται· δεήθητι τοῦ Θεοῦ / σε, φυγαδεῦσαι ἀπ᾽ αὐτῆς τὸν ἀκάθαρτον δαίμονα. / Ὁ δὲ Γέρων, μικρὸν περὶ τότε συγχώρησιν αἰτη- / σάμενος, ἢ μετέπειτα πάλιν προσκληθείς, εἶπεν / τῷ πατρ αὐτῆς· Ἔασον τὴν παῖδα πρὸς τὸν / μαθητὴν ἐν τῷ κελλίῳ, ἢ μεθ᾽ μέρας ὀλίγας / ἐλθὲ ες τὴν ἡμετέραν ἐπίσκεψιν, ἢ τὸ θέλημα / τοῦ Θεοῦ γενέσθω. Ὁ δὲ πατὴρ ποιήσας καθὼς ἐνε- / τείλατο αὐτ ὁ Γέρων, μετὰ πολλὰς ἀφίκετο / ἡμέρας, ἢ μετακαλεσάμενός με ὁ Γέρων σὺν τῇ / παιδί, εἰσήγαγεν ἡμᾶς εἰς τ ἡσυχαστήριον, ἢ ἐγερ- / θεὶς ἐπὶ ἐμ ἢ ὁ πατὴρ τῆς παιδὸς ἐποίησε / σύναξιν τῆς ἁγίας προσκομιδῆς, καὶ τελειώσας τὴν / θείαν λειτουργίαν, ἐχρίσε τὴν παῖδα ἐλαίῳ σὺν / ἁγιαστικῷ δατι, καὶ εἶπεν πρός με· Εὐφράτε, / ἐπίδος αὐτῇ φαγεῖν. Καὶ ποιήσας ὡς ἐκέλευσε, / ὁρῶ αὐτὴν συνετῶς καὶ εὐτάκτως τρώγουσαν· / καὶ καταπλαγεὶς ἐπὶ τούτοις, ἢ πληροφορηθῆναι / θέλων περὶ τς ὑγιείας αὐτῆς, ἔλυσα τὴν ζώνην, / ἢ προσεποιησάμην τύπτειν αὐτήν· παραχρῆμα ἢ / συσχεθεῖσα ἔκλαυσε, καὶ πρὸς τὸν πατέρα ἑαυτῆς / ἠπένισε. Πληροφορηθεὶς δὲ ὁ πατὴρ περὶ τς ὑγιείας / τῆς ἰδίας παιδὸς, ἐπορεύθη χαίρων ἢ δοξάζων / τῷ Θεῷ ἢ τῷ ἁγίῳ Γέροντι.}}
{{right sidenote|'''E'''}}
{{graeca|25 Πάλιν ὁ αὐτὸς ἀββᾶς Εὐφράτιος διηγήσατό / μοι λέγων· Προσῆλθέ μοί ποτέ τις φιλόχριστος / ἀνὴρ Ἱεριχόντιος περὶ τς ἀδελφς αὐτο παρα- / καλν ἢ λέγων· Ἀδελφὴν ἔχω, ὀλέθριον ἢ χρό- / νιον μυσικὸν πάθος ἔχουσαν, καὶ δυσωπεῖ διὰ τῆς / ἐμῆς ταπεινώσεως τὴν σν εὐλάβειαν, ὅπως ἂν / τροπώσῃ τρόπον, ἄχρις ἂν συντύχῃ τῷ Γέροντι. / Ἐγὼ δὲ σαφῶς ἐπιστάμενος, ὅτι τὸ παράπαν γυ- / ναιξὶν οὐ συνομιλεῖ ἐκβυσίως, εἶπον πρὸς ατόν. / Γέρων ο συναναστρέφεται γυναιξίν, ἀλλ᾽ ε κελεύ- / εις, λέγω αὐτῷ, ἢ δέχεται ὑπὲρ ατῆς. Ὁ δὲ / ὑπέμενεν ἱκανὰ προσβάλλων δυσωπήματα· Δυσ- / ωπήθητι, λέγων, διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, κα / μηχάνησαι ποικίλως, ὅπως συνομιλήσῃ αὐτῷ, καὶ / ἀνάθηται αὐτῷ τὸ πάθος αὐτῆς· οἶδα γὰρ, ὅτι οὐ / βδελύσσεται αὐτήν, τὸν ἑαυτοῦ δεσπότην μιμούμε- / νος, ὃς μὴ ἐβδελύξατο τὴν Χαναναίαν, οὔτε / τὴν αἱμορῥοοῦσαν, ἀλλὰ χαρισάμενος τῇ ἁφῇ τν / κροσπέδων τὴν ἴασιν. Δυσωπηθεὶς ὑπ᾽ αὐτοῦ ἢ / σπλαγχνισθεὶς ἔφην· Σήμερον ἀμήχανόν μοι ποι- / ῆσαι τοῦτο· ἐπειδὴ ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ Καλαμῶνός ἐ- / σιν ὁ Πρεσβύτης, ἀλλὰ Θεοῦ κελεύοντος, τῆς τεσσα- / ρακοστῆς πληρωμένης, ἢ τὸ εἰωθὸς εἰσελθόντος τοῦ / ἁγίου Γέροντος εἰς τὸ μονίον τοῦ Καλαμῶνος ἕνεκεν / προσευχῆς, ἀγωνισόμεθα δι᾽ ὑμᾶς συναντῆσαι αὐτῷ, / ἀλλ᾽ ὅταν δηλώσω ὑμῖν, ἀνυπερβλήτως ἢ ἀνεμ- / ποδίστως προαγάγεσθε αὐθωρὶ εἰς τὸ μοναστήριον.}}
{{right sidenote|'''F'''}}
{{graeca|26 Παραγεγονότων δὲ, ὥσπερ ἐνετειλάμην αὐ- / τοῖς προσεωθινῶς, ἔπεισα τοὺς πατέρας ἀποστῆ- / ναι τὸ μέσον πρὸς βραχεῖαν ὥραν, καὶ εὐθέως / ἄφνω πρόσωπον πρὸς πρόσωπον ὑπέστησαν τῷ / γί Γέροντι, ς ἐξ ἀγνοίας ἢ ἀσθενείας γυνή, ἢ / παραυτὰ προσπεσοῦσα σν τῷ ἀδελφῷ αὐτῆς, / ἐδυσώπει ἰδιάσαι μετ᾽ ατῆς βραχύ. Παρακλη- / θέντος δὲ αὐτοῦ, ἀνήγγειλεν αὐτῷ μυστικῶς τὸ κρυ- / φὸν αὐτῆς πάθος, ἢ ἱκέτευεν αὐτὸν ἐλεῆσαι αὐ- / τήν, ἢ διὰ τῆς τοῦ Θεοῦ συνεργείας ἰάσασθαι αὐτήν.}}
{{small|Ὁ}}
{{small|O'}}&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r39a6wbjt9eyomfujm7drcl680x4cci</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT.pdf/595</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84732</id>
    <revision>
      <id>275668</id>
      <parentid>274986</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T07:47:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>grc</comment>
      <origin>275668</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10204" sha1="0dbt6pogx0rx8xdc5ugx86bur52hfsa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|541 {{left sidenote|AUCTORE J. P.}}|DIE DECIMA TERTIA JULII.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|'''A'''}}
{{graeca|Ὁ δὲ Γέρων εἶπεν πρὸς αὐτήν · Νῦν δὴ θεῖόν τι / ποιήσασθαί σοι οὐκ ἔχω , ἀλλ᾽ εἰ μόνον τοῦτο , δέξαι / τὴν χεῖρά μου , ᾗ πιθες ατῇ ὅπως ἀλγεῖς , καὶ / πιστεύω ἐν τῷ Θεῷ μου , τι ἐκ τς ἀφάτου ατοῦ / φιλανθρωπίας ἰάσεταί σε , ἐπειδὴ προσέφυγες αὐτῷ . / Καὶ διαπραξαμένη οὕτως ἡ γυνὴ ἐπανέκαμψεν . Ἐγὼ / δὲ μετὰ πολλὰς ἡμέρας ἀπαντήσας τῷ ἀδελφῷ / ταύτης , ἐπυνθανόμην λεπτομερῶς περὶ πάντων τῶν / λαληθέντων τούτων , περὶ τῆς διαγωγῆς τῆς ἑαυτοῦ / ἀδελφῆς ἢ τῆς τελείας θεραπείας αὐτς , ἢ ἰά‑ / σεως . Ὁ δὲ ὅρκῳ ἐπληροφόρησέ με περὶ αὐτς , καὶ / μοσε τῷ Θεῷ , τι παντελῶς ἰάθη . Ἐγὼ δὲ ἀκού‑ / σας ἐδόξασα τὸν Θεὸν , τὸν παντοίοις χαρίσμασι με‑ / γαλύνοντα τὸν ἑαυτοῦ θεράποντα .}}
{{left sidenote|'''B'''}}
{{graeca|27 Πάλιν ὁ αὐτὸς ἀββᾶς Εὐφράτος διηγήσατό μοι λέγων . Εἶπέν μοί ποτε ὁ Γέρων · Δεῦρο μετ᾽ ἐμοῦ , τέκνον Εὐφράτιε , ἐπειδὴ βούλομαι ἐπὶ τὴν / κατωτέραν ἀπελθεῖν ρημον , νθα ἡ θήκη τοῦ / μεγάλου Θεοκτίστου , ὅπως λάβωμεν λείψανον ἐξ / αὐτῆς , καὶ ἀσπασώμεθα καὶ προσκυνήσαντες τὴν / ἁγίαν αὐτοῦ θήκην ἀγιασθῶμεν ὑπ᾽ αὐτοῦ τε , / καὶ τῶν σὺν αὐτῷ κειμένων Ἁγίων . Πορευθέντων / δὲ ἡμῶν καὶ τὸν τόπον καταντησάντων , ἔφησαν / ἡμν τινες πλησιόχωροι Ἄραβες · Οὐδεὶς δύνα‑ / ται εἰσελθεῖν ἔνθα ἐστὶν ἡ θήκη · ἐπειδή ποτε / μὲν ὁρῶμεν ἐκεῖ μέγα πῦρ ἀνάπτον , καὶ τὸν / τόπον ἅπαντα μαρμαρυγαῖς ἐξαστράπτοντα · ποτὲ / δὲ μεγάλης ὀσφραινόμεθα εὐωδίας μύρων / εὐοσμοτάτων , μόσχου καὶ νάρδου πιστικῆς , πο‑ / λυτίμου , ἀγλαϊοτέρας ἀποπνεούσης · πολλάκις γὰρ / κατελθεῖν ἐκεῖ καὶ εὔξασθαι πειράσαντες ἐ‑ / πτοήθημεν · ἐγνώκειμεν γὰρ , ὅτι προφῆται με‑ / γάλοι κεῖνται ἐκεῖ .}}
{{graeca|28 Ὁ δὲ Γέρων ἀγρυπνήσας δι᾽ ὅλης τῆς / νυκτός , ἕωθεν λαβόμενός με τῆς χειρός , κατή‑ / γαγε σὺν αὐτῷ , καὶ ἀνοίξας τὴν ἱερὰν θήκην , / ἔδειξέ μοι τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου Θεοκτίστου καὶ / τῶν σὺν αὐτῷ ἁγίων Πατέρων , ἀκριβῶς μεμα‑ / θηκὼς ἑνὸς ἑκάστου τὰ ὀνόματα . Ἔδειξε δέ μοι / καὶ τινος ἑτέρου Ἁγίου λείψανα , χωρὶς κείμενα , / καὶ εἶπεν · Οὗτος ὃν ὁρᾷς , μέγας ὑπῆρχεν ἀνα‑ / χωρήτης , καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῆς τελευτῆς ατοῦ / προγνοὺς , ἀφίκετο πρὸς τοὺς ἐνταῦθα τότε / κατοικοῦντας πατέρας , καὶ εἶπεν · Θέλω κατελ‑ / θεῖν ες τὴν θήκην τῶν Πατέρων κάτω · ἀλλὰ παρα‑ / κέκλησθε συγκατιέναι μοι . Ἠξάντων ἓν αὐ‑ / τῶν τῇ αὐτοῦ παρακλήσει , καὶ συγκατελθόντων / αὐτῷ ἔνθα κατέκειτο τῶν Ἁγίων ἡ θήκη , ἑαυτὸν / πρὸς ἀνατολὰς ὡς πῶς ἐφαπλώσας , παρέδωκε / τὸ πνεῦμα αὐτοῦ τῷ κυρίῳ , τδε ἐκδη‑ / μήσας εἰς αἰωνίου ζωῆς καὶ δόξης ἀπόλαυσιν . / Ταῦτα δὲ ἰδόντες οἱ πατέρες ἀνῆλθον δοξολο‑ / γοῦντες τὸν Θεὸν , καὶ ὑμνοῦντες . Διηγέμενός δέ / μοι ἔτι ὁ ὅσιος Γέρων , ἐκτείνας τὴν χεῖρα , / ἀφείλατο ἕνα τῶν δόντων τοῦ ἁγίου Θεοκτίστου μετὰ / τινα ὀλίγα λείψανα ἐκ τῶν συγκειμένων αὐτῷ / ἁγίων Πατέρων , καὶ ἀνεκάμψαμεν ἐπὶ τὴν ἰδίαν / Λαῦραν .}}
{{left sidenote|'''C'''}}
{{graeca|29 Ἄλλός τις ἀξιόπιστος τῶν ὑψηλῶν γε‑ / ρόντων τῆς μεγίστης Λαύρας , ὀνόματι Δα‑ / βίδ , ἀνὴρ πανάρετος , πολλῆς ἐκπαιδεύσεως / καὶ μοναδικὴν πολιτείαν , διηγήσατό μοι λέγων · / Ἐπορεύθην ποτὲ λίαν ἕωθεν κυκλῶσαι τὴν / Λαῦραν εἰς τὴν ἔρημον μεθ᾽ ἑτέρου τινὸς μο‑ / ναχοῦ , συλλογῆς χορταρίων ἕνεκεν · ἐναντίον δὲ / γενάμενοι τῷ ἡσυχαστηρίῳ το Γέροντος , τοὺς / ὄφεις ἐφοβήθημεν , καὶ διὰ τοῦτο τὴν τοῦ ἡλί‑ / ου ἀνατολὴν ἀνεμείναμεν . Ὡς δὲ ἐφάνη τὸ / αὐγός , ὁρῶ μὲν τὸν Γέροντα ἐπάνω τοῦ / ἡσυχαστηρίου ἐν τῷ ὑπερῳ αὐτοῦ ἐ‑ / δώδιμόν τι βαστάζοντα , καὶ ἀκρίδας}}
| {{right sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}}
letudinem. Subdidit verò ei Senex: Quod tibi in hoc ipso articulo faciam, nihil est mihi, præterquam hoc unum; accipe manum meam, eóque admove, unde doles, &amp; confido Deo meo, fore ut pro ineffabili sua in homines benignitate te sanet, quoniam ad eum confugisti: quo facto, mulier recessit. Ego autem fratri ejus post dies non multos factus obviam, de singulis, quæ modo dicta sunt, tum de statu sororis ejus, perfectáque curatione, ac valetudine, minutatim interrogavi: hic verò dato jurejurando rem mihi affirmavit, Deumque invocavit testem restitutæ penitus valetudinis. Quod ego cum intellexi, laudavi Deum, qui famulum suum nullo non gratiarum genere illustraret.
{{right sidenote|'''E'''}}
27 Hoc aliud insuper idem Euphratius retulit mihi, dicens: Factum est, cum mihi diceret Senex: veni mecum, fili Eufrati; nam inferiorem descendere in eremum decrevi, ubi sepulcrum visitur magni Theoctisti {{right sidenote|'''c'''}} c, ut ex sacris ejus exuviis reliquiarum aliquid nanciscamur, osculatíque ac supplices venerati sacrum ejus tumulum cum ab ipso, tum à Sanctis qui cum eo sepulti jacent, sanctissimum. Profecti igitur jam ad locum deveneramus; cum vicini quidam Arabes nos monent, his verbis: Ad locum, ubi loculus est, ingredi nemo hominum potest: non numquam enim ignem ibi ingentem ac luculentum videmus; omnemque quaquaversus locum fulgoribus radiantem: non numquam verò densos fragrantissimorum odores sentimus aromatum, multo ac sincerâ cujusvis pretii nardo suavius spirantes: sæpe enim, cum illuc orandi causa pergere tentaremus, attoniti obriguimus: quippe qui, prophetas illic magnos requiescere, sciremus.{{right sidenote|S. Theoctisti sociorumque, sepulcra hæc baris inacces sa visens,}}
28 At Senex cum totam pervigilasset noctem, diluculo manu me apprehendens, secum deduxit, apertáque sacrâ theca, reliquias ostendit mihi &amp; sancti Theoctisti, &amp; Sanctorum {{right sidenote|'''d'''}} d, qui cum eo conditi illic erant, Patrum, edoctus accuratè singulorum nomina. Monstravit verò etiam mihi alterius cujusdam Sancti sacra suprà seorsum reposita, &amp; ait: Hic, quem vides, insignis fuit anachoreta; cumque horam, qua sibi esset moriendum, prænovisset, ad Patres hîc tum {{right sidenote|'''e'''}} e temporis habitantes adveniens, In sepulcrum, inquit, Patrum hîc infrà {{right sidenote|'''f'''}} f conditorum cupio descendere: obsecro vos, ut me comitemini. Ipsis itaque, uti flagitabat, deducentibus, simulque cum eo, ubi sita hic erat Sanctorum sepultura, descendentibus, supinus ad orientem extendit sese, rebusque excedens humanis, atque ad sempiternæ vitæ gloriæque fruitionem evolans, spiritum suum Domino reddidit. Quod cum spectassent patres, glorificantes Deum, &amp; laudum carmina concinentes, reversi sunt. Sanctus verò hic senex, quando hæc mihi narrabat, protentâ manu, unum ex sancti Theoctisti dentibus excerpsit cum paucis quibusdam sanctorum cum eo quiescentium Patrum reliquiis, atque ita in Lauram nostram revertimus.{{right sidenote|Eufratiù nomina singulorum traditas, &amp; Reliquias paucas aufert.}}
29 Alius aliquis eximiorum præclarissimæ Lauræ senum, fide dignus, cui nomen erat David {{right sidenote|'''g'''}} g, vir omnibus ornatus virtutibus, &amp; multorum in monastica disciplina jam olim institutor, retulit mihi hæc in hunc modum: Contigit aliquando exire me multo mane circùm Lauram in solitudinem cum alio quodam monacho ad pabulum colligendum: cumque eo ventum esset, ubi ex adverso situm erat hesychasterium senis, cœpimus male nobis à serpentibus metuere, eamque ob causam solis ortum operiri placebat. Ut igitur aurora refulserat, senem conspicio ad locum hesychasterio imminentem esculenti quiddam in epi-{{right sidenote|Conspicitur sub auroram capreas pascere.}}&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
{{rh||Yyy 3|}}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0dbt6pogx0rx8xdc5ugx86bur52hfsa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT.pdf/596</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84733</id>
    <revision>
      <id>275669</id>
      <parentid>274987</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T07:58:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>grc</comment>
      <origin>275669</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10143" sha1="ahk69jis9vrasdnhevk62itcugxqmze" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|542 {{right sidenote|AUCTORE J. P.}}|VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{Left sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR. '''g'''}}
riptario g geſtantem, &amp; circumſilientes dum eſcam, quam habebat, objiceret, capreas. Una autem inter illas erat, quæ avidius, nec ordine ſervato veſcens, acceſſit, ut quæreret, ſi quid paſtuli haberet ſuper. Sed ille minus aliis contentam intuitus, duriuſculis eam verbis increpuit, &amp; leniter percutiens: Quid, inquit, miſera, &amp; voraciſſima præ reliquis inhias? Quoúſque tam eris incompoſita? Apage à me; nihil quidquam profectò plus hinc auferes, quam gregales tuæ: at illa inſiſtit. nihilominus pertinax: ille autem ubi ſub ortum ſolis farraginein capreis communiter omnem appoſuiſſet, blandè ad eas dixit: Abite lætantes; quæcumque enim habebam, conſumpta ſunt omnia; ac dimiſſit. Nos vero non parum hiſce rebus ſtupefacti, iter noſtrum abſolvimus.
{{Left sidenote|''Socios in eremo Patres admonet reverentiæ inter orandum,'' '''b'''}}
30 Vir quidam, monachus ingens ac mirabilis, præſtacáque contemplatione conſpicuus, Sergius nomine, maximè Lauræ noſtræ archipresbyter, hæc mihi affirmavit; Ibam, inquit, die quadam, cum aliquot patribus ad ſanctum Stephanum in eremum, in antris, ſi Calamonis monaſterium reſpicias, ad orientem obverſis tum temporis degentem: ibi enim Quadrageſimam b magnam exigebat. Hic igitur Dominica eam, quæ Palmiſtera dicitur, antecedente acceſſerat ad nos, unanimiter circa auroram congregatos, deque præterita noſtra vivendi ratione nos interrogabat. Vigilare verò &amp; attentos jubebat eſſe in primis tempore converſationis cum Deo: Vigilate, inquiens, dilecti, &amp; ſobrii eſtote: Deo enim affliſtis orantes: Etenim, ſi regem terrenum non alloquimur, niſi agmine utrimque militari adſtante, &amp; animos terrente ſubditorum; tum ſi attentione tanta nobis &amp; corporis animíque compoſitione opus eſt, conjicientibus in eum oculos, qui ſolus habet imperium, metuque ac tremore occupatis; quanto magis univerſorum Regi, cui mille Angelorum atque Archangelorum trementes aſſiſtunt exercitus, circumſpectos exhibere nos, convenit, ac omni rerum craſſarum ac terrenarum ſpecie repurgare mentem, pavere denique, &amp; contremiſcere? Orate igitur: hoc enim die Lauræ noſtræ patribus, infignis, funeſta, ac plena mœroris accidit calamitas.{{Left sidenote|'''B'''}}
31 Rogitantibus nobis, quænam ea demum eſſet, ſubjecit; Nocturnâ perſturatus pſalmodiâ, continuo in ecſtaſim raptus ſum ub auroram; quadíque in Laura conſpicio aliquot patrum contundi vertices; ſed Syrorum Presbyterum divelli cruces; acerbóque præ ceteris ſuſtinere cruciatus; &amp; auguratus ſum fore, ut contagium illic lethiſerum graſſaretur. Dies igitur unus abierat, cum homo quidam pius inde advenit, &amp; in hunc modum nos affatus eſt: claſpam heri Dominicam in Laura tranſegi; ac neſcio quid patrum plerique paſſi ſint: nam vidi eos moſtos in terram vultus deſigere, graveſque capitis dolores præ ſe ferre; ſuper hac tamen conſternatione, ac mœrore interrogavi neminem. Poſt dies ergo quatuor completâ ſacrâ Quadrageſimâ, in Lauram cum Sene ſancto rediimus, ſalutiferam Palmarum feſtivitatem celebraturi; taleſque patres invenimus, quales eos nobis vir Chriſto devotus depinxerat: nec verò multo poſt primùm fato conceſſit Syrorum presbyter; deinde autem ex patribus multitudo tanta, ut eorum, quos nobis in eremo cum ipſo verſantibus Senex nominaverat, duo aut tres per dies ſingulos efferrentur.{{Left sidenote|''peſtem in Laura ſubortam ſignificat.'' '''C'''}}
32 Alius verò ex maxima noſtra Laura ſenio vir planè decrepitus, (Leontium appellabant i){{Left sidenote}} sidenote|'''δ'''}}
| {{right sidenote|'''D'''}}
{{graeca|περιχορευούσας , αὐταῖς παραβάλλων τὸ ποσβίον , ἵνα εἶχε · μία δέ τις ἐν αὐταῖς / ὑπῆρχεν ἥ ἀρπαλέως καὶ ἀτάκτως ἐσθίουσα προσ‑ / ήρχετο , ζητοῦσά τι φαγεῖν περισσότερον . Ὁ / δὲ πλεονεκτοῦσαν αὐτὴν ἰδὼν , ὀνειδιστικοῖς λό‑ / γοις ὕβρισεν , διφυῶς πλήττων καὶ λέγων · Τί / πλεονεκτεῖς , ζαπάνη καὶ λαίμαργε ; Ἕως πότε / οὐκ ἐᾷς τὴν σὴν ἀταξίαν ; Ἄπελθε ἀπ᾽ / ἐμοῦ , ὄντως οὐδὲν παρέξω σοι πλέον τῶν ἑταί‑ / ρων σου · καὶ αὐτὴ ἐπέμεινε φιλονεικοῦσα . / Αὐτὸς δὲ , πλησίον τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου / πᾶσαν τὴν ἐδώδιμον ταῖς ἀκρίσι κοινῇ πα‑ / ραθεὶς , μαλακίως ἔφη πρὸς αὐτάς · Ἄπιτε / χαίρουσαι · ὅσον γὰρ εἶχον δεδαπάνηται . Καὶ / ἀπέλυσεν αὐτάς · ἡμεῖς δὲ , ἐπὶ τούτων πάνυ / θαμβούμενοι , τὴν ὁδὸν ἡμῶν ἀπεληλύθημεν .}}
{{right sidenote|'''E'''}}
{{graeca|30 Ἀνήρ τις , μόναχος μέγας καὶ θαυμα‑ / σίος καὶ πρακτικῇ θεωρίᾳ κεκοσμημένος , ᾧ ὄνο‑ / μα Σέργιος , ἀρχιπρεσβύτερος τῆς μεγίστης ἡμῶν / Λαύρας , διηγήσατό μοι λέγων , ἐν μιᾷ τῶν ἡ‑ / μερῶν ἀπιὼν μετὰ τινῶν πατέρων πρὸς τὸ ὅ‑ / σιον Στέφανον εἰς τν ἔρημον , ἐν τοῖς κατ᾽ / ἀνατολὰς τῆς μονς το Καλαμνος ἄντροις τό‑ / τε διάγοντα · ἐξετέλει γὰρ ἐκεῖ τὴν μεγάλην / Τεσσαρακοστήν . Οὗτος τοίνυν , ἐν τῇ πρὸ τῆς / Βαϊοφόρου κυριακῇ , παρεγένετο πρὸς ἡμᾶς , ὁμο‑ / θυμαδὸν συνηθροισμένους εἰς τὸ ὄρθρον , καὶ / ἐπυνθάνετο ἡμᾶς περὶ τῆς ἡμῶν παρωχημέ‑ / νης ἀγωγῆς · γρηγορεῖν δὲ καὶ νηφεῖν ἐκέλευεν , / μάλιστα ἐν τῷ καιρῷ τῆς πρὸς Θεὸν ὁμιλίας · / Γρηγορεῖτε , λέγων , ἀγαπητοὶ , κα νήφετε · τῷ Θεῷ / γὰρ παρεστήκατε προσευχόμενοι · εἰ δὲ βασι‑ / λεῖ ἐπιγείῳ παντοδαπῶς , ἑκατέρωθεν βασιλικῆς / παρεστηκυίας τάξεως , τὰς τῶν ἀρχομένων φρένας / ἐκδειματούσης , προσομιλοῦμεν , νήψεως ἂν πολ‑ / λῆς κα κατατάσεως δεόμεθα πρὸς μόνον τὸ / κρατεῖν τὰς ὄψεις τείνοντες , τρόμῳ τε καὶ / φόβῳ συνεχόμενοι · πόσῳ μλλον τῷ βασιλεῖ / τῶν πάντων , ᾧ παρίστανται μυριάδες ἀγγέλων , / καὶ ἀρχαγγέλων στρατιαί , φρίττοντες πα‑ / ρεστῶτες , ὀφείλομεν νήφειν καὶ πάσης ὑλικῆς / ἐμφάσεως , καὶ φοβεῖσθαι , καὶ τρέ‑ / μειν ; Εὔχεσθε τοίνυν · μεγάλη γὰρ σήμερον τοῖς / πατράσι τῆς Λαύρας ἡμν ἐπῆλθε κατώδυνος / συμφορὰ καὶ ἀνίας γέμουσα ,}}
{{right sidenote|'''F'''}}
{{graeca|31 Ἦν ἡμῖν πυνθανομένοις ἔφη · Τὴν νυκτερι‑ / νὴν ψαλμωδίαν ἐκτελέσας , ἐξαίφνης ἐν ἐκστάσει / ἐπὶ τὸ αὐτὸ γέγονα , καὶ ὡσεὶ ἐν τῇ Λαύ‑ / ρ βλέπω τινὰς τῶν πατέρων περικείροντας τὰς / κορυφάς . Τὸν δὲ πρεσβύτερον τῶν Σύρων ἀποσπώ‑ / μενον χαλεπώτερον , καὶ σεὶ πάντας ἀλγι‑ / νώτερον πεπονθότας , καὶ ᾐσθόμην , ὅτι λοιμὸς ἔσεσθαι θανατικὸς γενήσεται . Μετὰ τοίνυν ἡμέραν / μίαν ἀφίκετό τις ἀνὴρ φιλόχριστος , ἐξαγγέλ‑ / λων ἡμν οὕτως · Χθὲς τὴν παρωχημένην κυρι‑ / ακὴν ἐποιησάμην ἐν τῇ Λαύρᾳ , καὶ οὐκ οἶδα , / τί πεπόνθασιν οἱ πλεῖστοι τῶν πατέρων · ἐώρακα γὰρ / αὐτοὺς κατηφῶντας καὶ κεφαλαλγοῦντας , ἀλλ᾽ / οδένα ἠρώτηκα περὶ τῆς ἑαυτοῦ κατηφείας καὶ / ἀλγηδόνος . Μεθ᾽ ἡμέρας ἐν τέσσαρας πληρω‑ / θείσης τῆς γίας Τεσσαρακοστῆς , ἐπανήλθομεν / ἐπὶ τὴν Λαῦραν σὺν τῷ ἁγίῳ Γέροντι , τὴν / σωσίψυχον τῶν βαΐων πανήγυριν ἐκτελέσαντες , καὶ / ὅτως τοὺς πατέρας εὑρήκαμεν , ὥσπερ ὁ φιλόχριστος / ἀνὴρ ἀνήγγειλεν · μετ᾽ ο πολὺ δὲ πρῶτος μὲν / ἐτελεύτησεν ὁ πρεσβύτερος τῶν Σύρων , μετ᾽ ἔπει‑ / τα δὲ ἐκ τῶν πατέρων πλῆθος , ὥστε καθ ἑκάστην / ἡμέραν δύο ἢ τρες ἐκκομίζεσθαι ἀφ᾽ ὧν ὠνόμα‑ / σεν ἡμῖν ὁ Γέρων συνὼν αὐτοῖς ἐν τῇ ἐρήμῳ .}}
{{graeca|32 Ἄλλος δέ τις θαυμασιώτατος γεραιὸς ἐκ τῆς με‑ / γίστης ἡμῶν Λαύρας , ἐπαινετὸς καὶ παντοίας φιλοσο‑ / φίας}}&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ahk69jis9vrasdnhevk62itcugxqmze</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275670</id>
      <parentid>275669</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T08:02:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <origin>275670</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10145" sha1="7g495xc80v0cxzu8akqe3vywhfyzrtz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|542 {{right sidenote|AUCTORE J. P.}}|VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{Left sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR. '''g'''}}
riptario g geſtantem, &amp; circumſilientes dum eſcam, quam habebat, objiceret, capreas. Una autem inter illas erat, quæ avidius, nec ordine ſervato veſcens, acceſſit, ut quæreret, ſi quid paſtuli haberet ſuper. Sed ille minus aliis contentam intuitus, duriuſculis eam verbis increpuit, &amp; leniter percutiens: Quid, inquit, miſera, &amp; voraciſſima præ reliquis inhias? Quoúſque tam eris incompoſita? Apage à me; nihil quidquam profectò plus hinc auferes, quam gregales tuæ: at illa inſiſtit. nihilominus pertinax: ille autem ubi ſub ortum ſolis farraginein capreis communiter omnem appoſuiſſet, blandè ad eas dixit: Abite lætantes; quæcumque enim habebam, conſumpta ſunt omnia; ac dimiſſit. Nos vero non parum hiſce rebus ſtupefacti, iter noſtrum abſolvimus.
{{Left sidenote|''Socios in eremo Patres admonet reverentiæ inter orandum,'' '''b'''}}

30 Vir quidam, monachus ingens ac mirabilis, præſtacáque contemplatione conſpicuus, Sergius nomine, maximè Lauræ noſtræ archipresbyter, hæc mihi affirmavit; Ibam, inquit, die quadam, cum aliquot patribus ad ſanctum Stephanum in eremum, in antris, ſi Calamonis monaſterium reſpicias, ad orientem obverſis tum temporis degentem: ibi enim Quadrageſimam b magnam exigebat. Hic igitur Dominica eam, quæ Palmiſtera dicitur, antecedente acceſſerat ad nos, unanimiter circa auroram congregatos, deque præterita noſtra vivendi ratione nos interrogabat. Vigilare verò &amp; attentos jubebat eſſe in primis tempore converſationis cum Deo: Vigilate, inquiens, dilecti, &amp; ſobrii eſtote: Deo enim affliſtis orantes: Etenim, ſi regem terrenum non alloquimur, niſi agmine utrimque militari adſtante, &amp; animos terrente ſubditorum; tum ſi attentione tanta nobis &amp; corporis animíque compoſitione opus eſt, conjicientibus in eum oculos, qui ſolus habet imperium, metuque ac tremore occupatis; quanto magis univerſorum Regi, cui mille Angelorum atque Archangelorum trementes aſſiſtunt exercitus, circumſpectos exhibere nos, convenit, ac omni rerum craſſarum ac terrenarum ſpecie repurgare mentem, pavere denique, &amp; contremiſcere? Orate igitur: hoc enim die Lauræ noſtræ patribus, infignis, funeſta, ac plena mœroris accidit calamitas.{{Left sidenote|'''B'''}}

31 Rogitantibus nobis, quænam ea demum eſſet, ſubjecit; Nocturnâ perſturatus pſalmodiâ, continuo in ecſtaſim raptus ſum ub auroram; quadíque in Laura conſpicio aliquot patrum contundi vertices; ſed Syrorum Presbyterum divelli cruces; acerbóque præ ceteris ſuſtinere cruciatus; &amp; auguratus ſum fore, ut contagium illic lethiſerum graſſaretur. Dies igitur unus abierat, cum homo quidam pius inde advenit, &amp; in hunc modum nos affatus eſt: claſpam heri Dominicam in Laura tranſegi; ac neſcio quid patrum plerique paſſi ſint: nam vidi eos moſtos in terram vultus deſigere, graveſque capitis dolores præ ſe ferre; ſuper hac tamen conſternatione, ac mœrore interrogavi neminem. Poſt dies ergo quatuor completâ ſacrâ Quadrageſimâ, in Lauram cum Sene ſancto rediimus, ſalutiferam Palmarum feſtivitatem celebraturi; taleſque patres invenimus, quales eos nobis vir Chriſto devotus depinxerat: nec verò multo poſt primùm fato conceſſit Syrorum presbyter; deinde autem ex patribus multitudo tanta, ut eorum, quos nobis in eremo cum ipſo verſantibus Senex nominaverat, duo aut tres per dies ſingulos efferrentur.{{Left sidenote|''peſtem in Laura ſubortam ſignificat.'' '''C'''}}
32 Alius verò ex maxima noſtra Laura ſenio vir planè decrepitus, (Leontium appellabant i){{Left sidenote}} sidenote|'''δ'''}}
| {{right sidenote|'''D'''}}
{{graeca|περιχορευούσας , αὐταῖς παραβάλλων τὸ ποσβίον , ἵνα εἶχε · μία δέ τις ἐν αὐταῖς / ὑπῆρχεν ἥ ἀρπαλέως καὶ ἀτάκτως ἐσθίουσα προσ‑ / ήρχετο , ζητοῦσά τι φαγεῖν περισσότερον . Ὁ / δὲ πλεονεκτοῦσαν αὐτὴν ἰδὼν , ὀνειδιστικοῖς λό‑ / γοις ὕβρισεν , διφυῶς πλήττων καὶ λέγων · Τί / πλεονεκτεῖς , ζαπάνη καὶ λαίμαργε ; Ἕως πότε / οὐκ ἐᾷς τὴν σὴν ἀταξίαν ; Ἄπελθε ἀπ᾽ / ἐμοῦ , ὄντως οὐδὲν παρέξω σοι πλέον τῶν ἑταί‑ / ρων σου · καὶ αὐτὴ ἐπέμεινε φιλονεικοῦσα . / Αὐτὸς δὲ , πλησίον τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου / πᾶσαν τὴν ἐδώδιμον ταῖς ἀκρίσι κοινῇ πα‑ / ραθεὶς , μαλακίως ἔφη πρὸς αὐτάς · Ἄπιτε / χαίρουσαι · ὅσον γὰρ εἶχον δεδαπάνηται . Καὶ / ἀπέλυσεν αὐτάς · ἡμεῖς δὲ , ἐπὶ τούτων πάνυ / θαμβούμενοι , τὴν ὁδὸν ἡμῶν ἀπεληλύθημεν .}}
{{right sidenote|'''E'''}}
{{graeca|30 Ἀνήρ τις , μόναχος μέγας καὶ θαυμα‑ / σίος καὶ πρακτικῇ θεωρίᾳ κεκοσμημένος , ᾧ ὄνο‑ / μα Σέργιος , ἀρχιπρεσβύτερος τῆς μεγίστης ἡμῶν / Λαύρας , διηγήσατό μοι λέγων , ἐν μιᾷ τῶν ἡ‑ / μερῶν ἀπιὼν μετὰ τινῶν πατέρων πρὸς τὸ ὅ‑ / σιον Στέφανον εἰς τν ἔρημον , ἐν τοῖς κατ᾽ / ἀνατολὰς τῆς μονς το Καλαμνος ἄντροις τό‑ / τε διάγοντα · ἐξετέλει γὰρ ἐκεῖ τὴν μεγάλην / Τεσσαρακοστήν . Οὗτος τοίνυν , ἐν τῇ πρὸ τῆς / Βαϊοφόρου κυριακῇ , παρεγένετο πρὸς ἡμᾶς , ὁμο‑ / θυμαδὸν συνηθροισμένους εἰς τὸ ὄρθρον , καὶ / ἐπυνθάνετο ἡμᾶς περὶ τῆς ἡμῶν παρωχημέ‑ / νης ἀγωγῆς · γρηγορεῖν δὲ καὶ νηφεῖν ἐκέλευεν , / μάλιστα ἐν τῷ καιρῷ τῆς πρὸς Θεὸν ὁμιλίας · / Γρηγορεῖτε , λέγων , ἀγαπητοὶ , κα νήφετε · τῷ Θεῷ / γὰρ παρεστήκατε προσευχόμενοι · εἰ δὲ βασι‑ / λεῖ ἐπιγείῳ παντοδαπῶς , ἑκατέρωθεν βασιλικῆς / παρεστηκυίας τάξεως , τὰς τῶν ἀρχομένων φρένας / ἐκδειματούσης , προσομιλοῦμεν , νήψεως ἂν πολ‑ / λῆς κα κατατάσεως δεόμεθα πρὸς μόνον τὸ / κρατεῖν τὰς ὄψεις τείνοντες , τρόμῳ τε καὶ / φόβῳ συνεχόμενοι · πόσῳ μλλον τῷ βασιλεῖ / τῶν πάντων , ᾧ παρίστανται μυριάδες ἀγγέλων , / καὶ ἀρχαγγέλων στρατιαί , φρίττοντες πα‑ / ρεστῶτες , ὀφείλομεν νήφειν καὶ πάσης ὑλικῆς / ἐμφάσεως , καὶ φοβεῖσθαι , καὶ τρέ‑ / μειν ; Εὔχεσθε τοίνυν · μεγάλη γὰρ σήμερον τοῖς / πατράσι τῆς Λαύρας ἡμν ἐπῆλθε κατώδυνος / συμφορὰ καὶ ἀνίας γέμουσα ,}}
{{right sidenote|'''F'''}}
{{graeca|31 Ἦν ἡμῖν πυνθανομένοις ἔφη · Τὴν νυκτερι‑ / νὴν ψαλμωδίαν ἐκτελέσας , ἐξαίφνης ἐν ἐκστάσει / ἐπὶ τὸ αὐτὸ γέγονα , καὶ ὡσεὶ ἐν τῇ Λαύ‑ / ρ βλέπω τινὰς τῶν πατέρων περικείροντας τὰς / κορυφάς . Τὸν δὲ πρεσβύτερον τῶν Σύρων ἀποσπώ‑ / μενον χαλεπώτερον , καὶ σεὶ πάντας ἀλγι‑ / νώτερον πεπονθότας , καὶ ᾐσθόμην , ὅτι λοιμὸς ἔσεσθαι θανατικὸς γενήσεται . Μετὰ τοίνυν ἡμέραν / μίαν ἀφίκετό τις ἀνὴρ φιλόχριστος , ἐξαγγέλ‑ / λων ἡμν οὕτως · Χθὲς τὴν παρωχημένην κυρι‑ / ακὴν ἐποιησάμην ἐν τῇ Λαύρᾳ , καὶ οὐκ οἶδα , / τί πεπόνθασιν οἱ πλεῖστοι τῶν πατέρων · ἐώρακα γὰρ / αὐτοὺς κατηφῶντας καὶ κεφαλαλγοῦντας , ἀλλ᾽ / οδένα ἠρώτηκα περὶ τῆς ἑαυτοῦ κατηφείας καὶ / ἀλγηδόνος . Μεθ᾽ ἡμέρας ἐν τέσσαρας πληρω‑ / θείσης τῆς γίας Τεσσαρακοστῆς , ἐπανήλθομεν / ἐπὶ τὴν Λαῦραν σὺν τῷ ἁγίῳ Γέροντι , τὴν / σωσίψυχον τῶν βαΐων πανήγυριν ἐκτελέσαντες , καὶ / ὅτως τοὺς πατέρας εὑρήκαμεν , ὥσπερ ὁ φιλόχριστος / ἀνὴρ ἀνήγγειλεν · μετ᾽ ο πολὺ δὲ πρῶτος μὲν / ἐτελεύτησεν ὁ πρεσβύτερος τῶν Σύρων , μετ᾽ ἔπει‑ / τα δὲ ἐκ τῶν πατέρων πλῆθος , ὥστε καθ ἑκάστην / ἡμέραν δύο ἢ τρες ἐκκομίζεσθαι ἀφ᾽ ὧν ὠνόμα‑ / σεν ἡμῖν ὁ Γέρων συνὼν αὐτοῖς ἐν τῇ ἐρήμῳ .}}
{{graeca|32 Ἄλλος δέ τις θαυμασιώτατος γεραιὸς ἐκ τῆς με‑ / γίστης ἡμῶν Λαύρας , ἐπαινετὸς καὶ παντοίας φιλοσο‑ / φίας}}&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7g495xc80v0cxzu8akqe3vywhfyzrtz</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275671</id>
      <parentid>275670</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T08:03:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <origin>275671</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10149" sha1="031j5iev761ioaeucuwkqvou0mkti0e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|542 {{right sidenote|AUCTORE J. P.}}|VITA S. STEPHANI SABAIT. THAUM. MON.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{Left sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR. '''g'''}}
riptario g geſtantem, &amp; circumſilientes dum eſcam, quam habebat, objiceret, capreas. Una autem inter illas erat, quæ avidius, nec ordine ſervato veſcens, acceſſit, ut quæreret, ſi quid paſtuli haberet ſuper. Sed ille minus aliis contentam intuitus, duriuſculis eam verbis increpuit, &amp; leniter percutiens: Quid, inquit, miſera, &amp; voraciſſima præ reliquis inhias? Quoúſque tam eris incompoſita? Apage à me; nihil quidquam profectò plus hinc auferes, quam gregales tuæ: at illa inſiſtit. nihilominus pertinax: ille autem ubi ſub ortum ſolis farraginein capreis communiter omnem appoſuiſſet, blandè ad eas dixit: Abite lætantes; quæcumque enim habebam, conſumpta ſunt omnia; ac dimiſſit. Nos vero non parum hiſce rebus ſtupefacti, iter noſtrum abſolvimus.
{{Left sidenote|''Socios in eremo Patres admonet reverentiæ inter orandum,'' '''b'''}}

30 Vir quidam, monachus ingens ac mirabilis, præſtacáque contemplatione conſpicuus, Sergius nomine, maximè Lauræ noſtræ archipresbyter, hæc mihi affirmavit; Ibam, inquit, die quadam, cum aliquot patribus ad ſanctum Stephanum in eremum, in antris, ſi Calamonis monaſterium reſpicias, ad orientem obverſis tum temporis degentem: ibi enim Quadrageſimam b magnam exigebat. Hic igitur Dominica eam, quæ Palmiſtera dicitur, antecedente acceſſerat ad nos, unanimiter circa auroram congregatos, deque præterita noſtra vivendi ratione nos interrogabat. Vigilare verò &amp; attentos jubebat eſſe in primis tempore converſationis cum Deo: Vigilate, inquiens, dilecti, &amp; ſobrii eſtote: Deo enim affliſtis orantes: Etenim, ſi regem terrenum non alloquimur, niſi agmine utrimque militari adſtante, &amp; animos terrente ſubditorum; tum ſi attentione tanta nobis &amp; corporis animíque compoſitione opus eſt, conjicientibus in eum oculos, qui ſolus habet imperium, metuque ac tremore occupatis; quanto magis univerſorum Regi, cui mille Angelorum atque Archangelorum trementes aſſiſtunt exercitus, circumſpectos exhibere nos, convenit, ac omni rerum craſſarum ac terrenarum ſpecie repurgare mentem, pavere denique, &amp; contremiſcere? Orate igitur: hoc enim die Lauræ noſtræ patribus, infignis, funeſta, ac plena mœroris accidit calamitas.{{Left sidenote|'''B'''}}

31 Rogitantibus nobis, quænam ea demum eſſet, ſubjecit; Nocturnâ perſturatus pſalmodiâ, continuo in ecſtaſim raptus ſum ub auroram; quadíque in Laura conſpicio aliquot patrum contundi vertices; ſed Syrorum Presbyterum divelli cruces; acerbóque præ ceteris ſuſtinere cruciatus; &amp; auguratus ſum fore, ut contagium illic lethiſerum graſſaretur. Dies igitur unus abierat, cum homo quidam pius inde advenit, &amp; in hunc modum nos affatus eſt: claſpam heri Dominicam in Laura tranſegi; ac neſcio quid patrum plerique paſſi ſint: nam vidi eos moſtos in terram vultus deſigere, graveſque capitis dolores præ ſe ferre; ſuper hac tamen conſternatione, ac mœrore interrogavi neminem. Poſt dies ergo quatuor completâ ſacrâ Quadrageſimâ, in Lauram cum Sene ſancto rediimus, ſalutiferam Palmarum feſtivitatem celebraturi; taleſque patres invenimus, quales eos nobis vir Chriſto devotus depinxerat: nec verò multo poſt primùm fato conceſſit Syrorum presbyter; deinde autem ex patribus multitudo tanta, ut eorum, quos nobis in eremo cum ipſo verſantibus Senex nominaverat, duo aut tres per dies ſingulos efferrentur.{{Left sidenote|''peſtem in Laura ſubortam ſignificat.'' '''C'''}}
32 Alius verò ex maxima noſtra Laura ſenio vir planè decrepitus, (Leontium appellabant i){{Left sidenote}} sidenote|'''δ'''}}
| {{right sidenote|'''D'''}}

{{graeca|περιχορευούσας , αὐταῖς παραβάλλων τὸ ποσβίον , ἵνα εἶχε · μία δέ τις ἐν αὐταῖς / ὑπῆρχεν ἥ ἀρπαλέως καὶ ἀτάκτως ἐσθίουσα προσ‑ / ήρχετο , ζητοῦσά τι φαγεῖν περισσότερον . Ὁ / δὲ πλεονεκτοῦσαν αὐτὴν ἰδὼν , ὀνειδιστικοῖς λό‑ / γοις ὕβρισεν , διφυῶς πλήττων καὶ λέγων · Τί / πλεονεκτεῖς , ζαπάνη καὶ λαίμαργε ; Ἕως πότε / οὐκ ἐᾷς τὴν σὴν ἀταξίαν ; Ἄπελθε ἀπ᾽ / ἐμοῦ , ὄντως οὐδὲν παρέξω σοι πλέον τῶν ἑταί‑ / ρων σου · καὶ αὐτὴ ἐπέμεινε φιλονεικοῦσα . / Αὐτὸς δὲ , πλησίον τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου / πᾶσαν τὴν ἐδώδιμον ταῖς ἀκρίσι κοινῇ πα‑ / ραθεὶς , μαλακίως ἔφη πρὸς αὐτάς · Ἄπιτε / χαίρουσαι · ὅσον γὰρ εἶχον δεδαπάνηται . Καὶ / ἀπέλυσεν αὐτάς · ἡμεῖς δὲ , ἐπὶ τούτων πάνυ / θαμβούμενοι , τὴν ὁδὸν ἡμῶν ἀπεληλύθημεν .}}

{{right sidenote|'''E'''}}
{{graeca|30 Ἀνήρ τις , μόναχος μέγας καὶ θαυμα‑ / σίος καὶ πρακτικῇ θεωρίᾳ κεκοσμημένος , ᾧ ὄνο‑ / μα Σέργιος , ἀρχιπρεσβύτερος τῆς μεγίστης ἡμῶν / Λαύρας , διηγήσατό μοι λέγων , ἐν μιᾷ τῶν ἡ‑ / μερῶν ἀπιὼν μετὰ τινῶν πατέρων πρὸς τὸ ὅ‑ / σιον Στέφανον εἰς τν ἔρημον , ἐν τοῖς κατ᾽ / ἀνατολὰς τῆς μονς το Καλαμνος ἄντροις τό‑ / τε διάγοντα · ἐξετέλει γὰρ ἐκεῖ τὴν μεγάλην / Τεσσαρακοστήν . Οὗτος τοίνυν , ἐν τῇ πρὸ τῆς / Βαϊοφόρου κυριακῇ , παρεγένετο πρὸς ἡμᾶς , ὁμο‑ / θυμαδὸν συνηθροισμένους εἰς τὸ ὄρθρον , καὶ / ἐπυνθάνετο ἡμᾶς περὶ τῆς ἡμῶν παρωχημέ‑ / νης ἀγωγῆς · γρηγορεῖν δὲ καὶ νηφεῖν ἐκέλευεν , / μάλιστα ἐν τῷ καιρῷ τῆς πρὸς Θεὸν ὁμιλίας · / Γρηγορεῖτε , λέγων , ἀγαπητοὶ , κα νήφετε · τῷ Θεῷ / γὰρ παρεστήκατε προσευχόμενοι · εἰ δὲ βασι‑ / λεῖ ἐπιγείῳ παντοδαπῶς , ἑκατέρωθεν βασιλικῆς / παρεστηκυίας τάξεως , τὰς τῶν ἀρχομένων φρένας / ἐκδειματούσης , προσομιλοῦμεν , νήψεως ἂν πολ‑ / λῆς κα κατατάσεως δεόμεθα πρὸς μόνον τὸ / κρατεῖν τὰς ὄψεις τείνοντες , τρόμῳ τε καὶ / φόβῳ συνεχόμενοι · πόσῳ μλλον τῷ βασιλεῖ / τῶν πάντων , ᾧ παρίστανται μυριάδες ἀγγέλων , / καὶ ἀρχαγγέλων στρατιαί , φρίττοντες πα‑ / ρεστῶτες , ὀφείλομεν νήφειν καὶ πάσης ὑλικῆς / ἐμφάσεως , καὶ φοβεῖσθαι , καὶ τρέ‑ / μειν ; Εὔχεσθε τοίνυν · μεγάλη γὰρ σήμερον τοῖς / πατράσι τῆς Λαύρας ἡμν ἐπῆλθε κατώδυνος / συμφορὰ καὶ ἀνίας γέμουσα ,}}

{{right sidenote|'''F'''}}
{{graeca|31 Ἦν ἡμῖν πυνθανομένοις ἔφη · Τὴν νυκτερι‑ / νὴν ψαλμωδίαν ἐκτελέσας , ἐξαίφνης ἐν ἐκστάσει / ἐπὶ τὸ αὐτὸ γέγονα , καὶ ὡσεὶ ἐν τῇ Λαύ‑ / ρ βλέπω τινὰς τῶν πατέρων περικείροντας τὰς / κορυφάς . Τὸν δὲ πρεσβύτερον τῶν Σύρων ἀποσπώ‑ / μενον χαλεπώτερον , καὶ σεὶ πάντας ἀλγι‑ / νώτερον πεπονθότας , καὶ ᾐσθόμην , ὅτι λοιμὸς ἔσεσθαι θανατικὸς γενήσεται . Μετὰ τοίνυν ἡμέραν / μίαν ἀφίκετό τις ἀνὴρ φιλόχριστος , ἐξαγγέλ‑ / λων ἡμν οὕτως · Χθὲς τὴν παρωχημένην κυρι‑ / ακὴν ἐποιησάμην ἐν τῇ Λαύρᾳ , καὶ οὐκ οἶδα , / τί πεπόνθασιν οἱ πλεῖστοι τῶν πατέρων · ἐώρακα γὰρ / αὐτοὺς κατηφῶντας καὶ κεφαλαλγοῦντας , ἀλλ᾽ / οδένα ἠρώτηκα περὶ τῆς ἑαυτοῦ κατηφείας καὶ / ἀλγηδόνος . Μεθ᾽ ἡμέρας ἐν τέσσαρας πληρω‑ / θείσης τῆς γίας Τεσσαρακοστῆς , ἐπανήλθομεν / ἐπὶ τὴν Λαῦραν σὺν τῷ ἁγίῳ Γέροντι , τὴν / σωσίψυχον τῶν βαΐων πανήγυριν ἐκτελέσαντες , καὶ / ὅτως τοὺς πατέρας εὑρήκαμεν , ὥσπερ ὁ φιλόχριστος / ἀνὴρ ἀνήγγειλεν · μετ᾽ ο πολὺ δὲ πρῶτος μὲν / ἐτελεύτησεν ὁ πρεσβύτερος τῶν Σύρων , μετ᾽ ἔπει‑ / τα δὲ ἐκ τῶν πατέρων πλῆθος , ὥστε καθ ἑκάστην / ἡμέραν δύο ἢ τρες ἐκκομίζεσθαι ἀφ᾽ ὧν ὠνόμα‑ / σεν ἡμῖν ὁ Γέρων συνὼν αὐτοῖς ἐν τῇ ἐρήμῳ .}}

{{graeca|32 Ἄλλος δέ τις θαυμασιώτατος γεραιὸς ἐκ τῆς με‑ / γίστης ἡμῶν Λαύρας , ἐπαινετὸς καὶ παντοίας φιλοσο‑ / φίας}}&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>031j5iev761ioaeucuwkqvou0mkti0e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:1643-1925, Societe des Bollandistes, Acta Sanctorum 07 Julii Tomus 03 1723, LT.pdf/597</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84735</id>
    <revision>
      <id>275673</id>
      <parentid>274989</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T08:46:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>LihachevAnthon1971</username>
        <id>32937</id>
      </contributor>
      <comment>graeca</comment>
      <origin>275673</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10386" sha1="rgch256gphtgxa99j9e31vy4qm1ghw6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;LihachevAnthon1971&quot; /&gt;__NOEDITSECTION____NOTOC__{{rh|543 {{left sidenote|AUCTORE J. P.}}|DIE DECIMA TERTIA JULII.}}
{| class=&quot;table-text&quot;
|-&lt;/noinclude&gt;| {{left sidenote|'''A'''}}
{{graeca|φίας ἔμπλεως , ὀνόματι Λεόντιος , ἐξῆπέ μοι / τοιαύτην ἐξήγησιν · Μοναχοί τινες τῆς διαγωγῆς ἡ‑ / μῶν κοινοβίᾳ ἐν τῇ ἐρήμῳ διετέλουν περὶ τὸ ἡ‑ / γιασμένον ἀββᾶν Στέφανον ἐν ταῖς ὡρισμέναις / ἡμέραις τῆς καθολικῆς νηστείας . Οὗτοι τοίνυν / ὡς ἦγον ἔρημον ἀγωγῇ , ἐξ ἀπροόπτου προσῆλθεν / αὐτοῖς ἐν τῇ δίᾳ σπηλαίᾳ ὁ Γέρων , καὶ φησίν · / Δεῦτε , πατέρες , ἔντευξιν ποιησώμεθα , δεῦτε . / Οἱ δὲ προθυμότερον ἀναστάντες , τὴν αὐτοῦ προσ‑ / ταξίαν ἐξεπλήρουν . Αὐτῷ δὲ ἀρχομένῳ σὺν αὐ‑ / τοῖς , ἀκηκόασι αὐτ τινα τν πατέρων τς Λαύρας / εἰς μνήμην ἀγαγόντος ἢ μακαρίσαντος . Ὅτε / δὲ τὴν εὐχὴν πεπλήρωκεν , ἔφησαν πρὸς αὐτόν · / Κατέπληξας ἡμᾶς , ὦ πάτερ , ὁπότε ἐν τῇ εὐχῇ / μνησθείς τινος τῶν πρεσβυτέρων ἡμν , ὡς τόνδε τὸν / βίον ἀπολιπόντος .}}
{{left sidenote|'''B'''}}
{{graeca|Ὁ δὲ εἶπεν · Καὶ γὰρ ὅτως πρὸς / κύριον ἐξεδήμησεν · εὖροι ν ἄνε‑ / σιν ἐν ταῖς ἀκαταλύτοις σκηναῖς τῆς δόξης ἐκεί‑ / νης ἢ ἀγαλλιάσεως . Ἀκούσαντες τοίνυν τῶν εἰρη‑ / μένων ὑπὸ το Γέροντος , ἀκριβῶς ἐνέπαξεν πινα‑ / κιδίῳ τὴν ὥραν ἢ τὴν ἡμέραν ἢ τὸν μῆνα , / καθ᾽ ὧν ἐγένετο ταῦτα . Μετὰ δὲ τὴν Τεσσαρα‑ / κοστὴν εἰς τὴν Λαῦραν ἀφικόμενοι , λεπτομερέστερον / περὶ τοῦ πρεσβυτέρου τελευτῆς ἐξηρεύνησαν , καὶ / πάντα καθὼς προέφησεν αὐτοῖς ὁ Γέρων , εὑρηκότες , / σαφέστερον ὑφηγήσαντο ἡμῖν , τὸν Θεν ανοῦντες , καὶ τὸ / τοῦ Γέροντος χάριν δοξάζοντες .}}

{{graeca|33 Ἄλλοτε πάλιν καὶ τὸν ἑαυτὸν καιρὸν τῆς / Τεσσαρακοστῆς ἐξαπίνης ἦλθε πρὸς τοὺς συνόν‑ / τας αὐτῷ πατέρας , καὶ εἶπεν · Ἀνάστητε , πα‑ / τέρες , ὅπως ἀξιωθῶμεν · καιρός ἐστι προσευχῆς / καὶ δεήσεως . Ποιησαμένου δὲ τὴν εχὴν ἠρώ‑ / τησαν λέγοντες · Τίς ἡ ατία τῆς εὐχῆς ἐν τῇ / ὥρᾳ ταύτῃ , ὦ πάτερ ; Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς ἔφη · / Ἐπειδὴ νυνὶ γέγονεν ἐν τῇ Λαύρᾳ μῶν τά‑ / ραχος καὶ θόρυβος μέγας · τινὲς γὰρ ἀρχαῖοι , / τῆς συνάξεως ἐκτελεσθείσης , ὑπὸ τῶν δαιμό‑ / νων ἀπατηθέντες ἐπάταξαν , καὶ τινας τῶν γε‑ / ρόντων ῥάβδοις ἔτυψαν , καὶ αὐτῷ τῷ ὁσίῳ ἡμῶν / ἡγουμένῳ , ἀββᾶ Στρατηγίῳ , τὰς χεῖρας κακῶς / ἐπέθηκαν , καθυβρίσαντες αὐτὸν , καὶ αμώσαν‑ / τες . Ἐκθαμβηθέντες δὲ ἐπὶ τούτοις οἱ πατέρες , / ἠξίουν αὐτὸν ἐξειπεῖν αὐτοῖς , πόθεν ἐνόησεν ταῦ‑ / τα .}}
{{left sidenote|'''C'''}}
{{graeca|Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς ἔφη · Πρὸ ὥρας τεθέα‑ / μαι τοὺς πάσης κακίας δημιουργοὺς καὶ τοῖς κα‑ / κοῖς ἐπιχαίροντας , κακίστους δαίμονας , ἐν τῷ / ἀέρι φοιτῶντας , ἀγαλλομένους καὶ ὀρχουμένους καὶ / ἀλλήλους προτρεπομένους ἀφραίνεσθαι , φάσκον‑ / τας · Εὐφραίνεσθε , ἀφραίνεσθε · ὃ γὰρ σμικρὸν / εἰργασάμεθα σήμερον ἔργον . Διὸ δεῖ ἡμᾶς σκιρ‑ / τᾶν , καὶ γάννυσθαι , καὶ χορεύειν ἀφρόνιστον / χορείαν , ὅτι τοὺς ἀσθενεστέρους ἅμα τε καὶ ἀ‑ / φρονεστέρους τῶν μοναχῶν τοῦ Σάββα πεπλανηκότες / παρωξύναμεν ἀταξίαν οὐκ ὀλίγην ποιήσασθαι · / ἀλλὰ παρεσκευάσαμεθα καὶ αὐτὸν τὸν ἡγούμενον αὐτῶν / ῥοπάλοις ἀληθῶς πλήξαι , καὶ καθυβρίσαι ἀει‑ / νῶς , καὶ φόνον ἂν οὐ μέτριον διεγείρασθαι · / εἰ μὴ τούτου τοῦ κακογήρου Στεφάνου κατέφθα‑ / σαν αἱ εὐχαί . Ταῖς αὐτῶν δὲ ἀπεκρούσθη‑ / μεν , καὶ ἀπεδιώχθημεν .}}

{{graeca|34 Ταῦτα μὲν ἀπὸ τῶν δαιμόνων ἀκή‑ / κοα · ἀλλ᾽ ἃ πιστεύσατε , τέκνα πνευματικώτα‑ / τα , ἀληθεύοντι , ὅτι ὃ δι᾽ ἡμετέρων ἐντεύξεων ἐ‑ / πεῖδεν Θεὸς τοῖς πατράσι , καὶ προφθάσας / ἐπεσκέψατο αὐτοὺς , ῥυσάμενος ἀπὸ τοῦ φόνου · / ὅτε δι᾽ ἐμ τὸν ἀχρεῖον ἀπεσοβήθησαν οἱ δολε‑ / ροὶ καὶ πανοῦργοι δαίμονες · ἁμαρτωλὸς γάρ εἰμι / καὶ πλημμελημμάτων ἀνάπλεως · ἀλλ᾽ ς θέλον‑ / τες ἀνιάσαι με , ταῦτα περὶ τῶν πατέρων εἰρη‑ / κότες ἐφάνησαν , ἢ οόμενοι κενοδοξίας ὀξυτά‑ / τοις βέλεσι κεντρῶσαί μου τὴν διάνοιαν , τῶν / εὐχῶν μου ἐμνήσθησαν . Ἀλλ᾽ οὐδέν με τῶν ἀπα‑}}
| {{right sidenote|'''A''' LEONTIO DISC. EX MS.GR.}}
omni admiratione dignissimus, celeber, atque omnibus sapientiæ disciplinis imbutus, hanc mihi recensuit historiam. Monachi quidam illustri congregationis nostræ præfinitis universali jejunio diebus apud sanctum Patrem Stephanum commorabantur in solitudine: Ad hos ergo, ut vitam ab omni strepitu remotam agebant, accessit ipse, qua videri non poterat, de suo spelæo senex, &amp;: Adeste, inquit, patres, orationem instituemus; adeste. Illi promptissimè assurgentes ejus imperio parebant. Cumque unà secum oraret, audiunt mentionem ab eo fieri alicujus ex Lauræ patribus, quem beatum prædicabat. Ubi precandi finem fecerat, dixerunt ei: Perculsisti nos, o Pater, cum inter orandum de quodam presbyterorum nostrorum ita meministi, quasi vita functus jam esset. Tum ille: Nempe sic est, jam hinc ille migravit ad Dominum: requiem igitur inveniat in indissolubilibus illius gloriæ atque exultationis tabernaculis. Illi hæc à Sene pronunciata demirati, horam, diem, mensem, quibus hæc acciderant, fideliter commendavere pugillaribus. In Lauram verò post Quadragesimam reduces minutissima quæque de presbyteri morte perscrutantur; comperitque, uti ille Senex prædixerat, omnibus, rem nobis omnem apertius expostitere, laudantes Deum, Senisque gratiam celebrantes.{{right sidenote|''Beatum aliquem inter orandum cognoscit.''}}
{{right sidenote|'''E'''}}
33 Rursum alias per idem Quadragesimæ tempus contigit, ut ad eos, qui secum vivebant, repente accederet; hac illos exhortatione compellans: Surgite, patres, ut oremus, orationem hoc tempus præcipuè flagitat. Finita ergo computatione, quærunt illi; Quæ causa, ô Pater, hac à nobis horâ preces exigebat? Respondit ille ac dixit: Quia jam modo turbæ in Laura nostra acta ingens tumultuatio concitata est: novitii enim aliqui, finitâ synaxi, decepti à dæmoniis omnia turbarunt, nonnulloque Senum ceciderunt virgis, atque in ipsum sanctum Hegumenum nostrum, Abbatem Strategium, impiè manu injecerunt, convitiis eum &amp; contumeliis insectantes. Obstupefacti adeò ad hæc patres, infistere, sibi ne dedignaretur edicere, id unde rescivisset. Respondens verò ille ait: Vidi ante horam impietatis omnis auctores, malisque unicè gaudentes pessimos dæmones, frequentes gestire per aëra, &amp; tripudia celebrare, mutuóque se ad lætandum hortari, ingeminantes: Lætamini, lætamini: neque enim exiguum hodie facinus defsigiavimus. Quamobrem exultare nos convenit ac deliciari, choroque hilares ducere: quando inter Sabæ monachos rudiores juxta ac mente magis destitutos ad turbas non sanè modicas excitandas adegi-mus: sed &amp; ipsum eorum Hegumenum sultibus haud molliter depexum daturi eramus, atrocibusque oneratum calumniis; ac cædem denique non mediocrem suscitaturi; nisi hæc omnia Stephani, male feriati utique filicernii, anteverterissent preces; quippe quibus repulsi, atque in fugam conjecti sumus.{{right sidenote|''Turbas in Laura excitatas cognoscit, dæmonibus ideo exultantibus;'' '''F'''}}
34 Hæc quidem ex diabolis audivi; credite itaque, filii Spiritu ferventissimi, veritatem profitenti, non nostra deprecatione factum, ut patres respexerit Deus, eosque à cæde eruendo, præoccupatis hostium consiliis, prosperexit; neque per me inutilem veteratores ac malefici spiritus ejecti sunt: peccator enim sum, &amp; refertus iniquitatibus: sed eo hæc de patribus dixisse videntur, quod ægrè animo meo facere volunt; mentemque mihi sperantes acutissimis vanæ gloriæ jaculis transverberare, de precibus meminerunt. Sed dictorum illorum, utcumque fallacium nihil me{{right sidenote|''&amp; frustrà ei vanæ gloriæ tentationem injicientibus.''}}&lt;noinclude&gt;&lt;!-- --&gt;
|}
&lt;references /&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rgch256gphtgxa99j9e31vy4qm1ghw6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/59</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84866</id>
    <revision>
      <id>275609</id>
      <parentid>275608</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T12:03:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275609</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1939" sha1="tfwm1ijco1vybrd2hilf180rfldl8f6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|39|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;dum e{{s}}t itaque ne no{{s}}tra ignavia {{s}}pectentur anim{{ae}}, quarum {{s}}alutem quodammodo in manu no{{s}}tra ponit Deus. Ille enim e{{s}}t {{s}}alutis cau{{s}}a efficiens, Pa{{s}}tor verò cau{{s}}{{ae}} adjuvans; ille {{s}}ervat principaliter &amp; ab{{s}}olutè, nos {{s}}ervamus mini{{s}}terialiter &amp; organicè. {{s}}ervat Deus nos, {{s}}ed non {{s}}ine nobis. 2. Cor. 5. 8. 10. {{marginalia dextra|Si {{s}}uis qui{{s}}{{que}} {{s}}criptoribus {{s}}alutis e{{s}}t bonus Pa{{s}}tor, {{s}}ciat mali &amp; ignavi eorum quibus pr{{ae}}{{s}}unt impudendum {{s}}ibi e{{s}}{{s}}e exitium. Calvin. Chri{{s}}tus {{s}}alvator.}}

Ob. At cavillantur fanatici. Regeneratio &amp; conver{{s}}io {{s}}oli DEO tribuuntur; ergo non Mini{{s}}terio. Sol. Subordinata non pugnant. Nec opponenda e{{s}}t cau{{s}}a principalis, cau{{s}}{{ae}} In{{s}}trumentali; cum effectus de utraque Æquè, licèt non Æqualiter pr{{ae}}dicetur. Proinde di{{s}}tinguendum e{{s}}t. Conver{{s}}ionis cau{{s}}a e{{s}}t duplex. 1. Principalis, &amp; {{s}}ic conver{{s}}ionis honor {{s}}oli Deo competit. 2. In{{s}}trumentalis, &amp; hoc e{{s}}t verbi Mini{{s}}terium. Opus enim hoc operatur Deus ut cau{{s}}a principalis, at non immediatè, {{s}}ed per verbum pr{{ae}}dicatum, auditum, &amp;c. {{s}}umme itaque e{{s}}t nece{{s}}{{s}}arium S. Mini{{s}}terium, tum propter gloriam Dei, ut publicè colatur &amp; celebretur Deus; tum propter {{s}}alutem no{{s}}tram, ut fides &amp; pietas in nobis excitetur ac foveatur, qu{{ae}} {{s}}ine hoc aut nulla e{{s}}{{s}}et, vel propter no{{s}}tram pravitatem facilè {{s}}e flacce{{s}}ceret. &amp; ut Eccle{{s}}ia Dei in terris con{{s}}piciatur, &amp; ab Idololatrīs facilè di{{s}}tinguatur, &amp;c. {{marginalia dextra|Potuit Deus ip{{s}}o ju{{s}}{{s}}u, modo{{que}} nutus libero, liberare, qui dixit &amp; facta {{s}}unt, {{s}}ed ip{{s}}os hoc vult agere verbum homines in te{{s}}timonio theologico opere {{s}}aciendo atque adjuvantes habere.}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tfwm1ijco1vybrd2hilf180rfldl8f6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/60</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84867</id>
    <revision>
      <id>275610</id>
      <timestamp>2026-08-12T12:03:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '40 SAL TERRA. Sedvelacontrahenda funt. Quor @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@umqu{{ae}}@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@oomneshi tituli, quorfumh{{ae}}c elogia?ni@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@i amorem,honorem, pretium, {{et}}reverentiamc{{ae}}leftis doctrin{{{{ę}}}} mini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@te- rioconcilient.névepa@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tores @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uâ dignitatein@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@olefcant,cogitent@@@PROT...</comment>
      <origin>275610</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1521" sha1="5mbvu7pvge5r74ua766mm9l90browse" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|40|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;40 SAL TERRA. Sedvelacontrahenda funt. Quor @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@umqu{{ae}}@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@oomneshi tituli, quorfumh{{ae}}c elogia?ni@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@i amorem,honorem, pretium, {{et}}reverentiamc{{ae}}leftis doctrin{{{{ę}}}} mini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@te- rioconcilient.névepa@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tores @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uâ dignitatein@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@olefcant,cogitent@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e,nonDominos gregis effe,fedMiniftros;nech{{ae}}c nomiV.Plura in naaccepiffeadquietem{{et}} otium, fed ad Appendice laborem,utinveniantur inopere, quod ThefauriD. fignanturinnomine: fuáquefibidonada- Bernerd. P. taeffe,nonpropter @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edut ea aliis di162. @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@pen@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ent ; meminerintque Deum hujus difpenfationis exactam ab eis rationem exacturum. Cap. III. Egimushactenusdehonorificis SacriMinifteriititulis. Restat nunc ut ad argumenta{{et}} rationes quibus ejus neceffitas {{et}}efficacia evincitur,defcendamus. Synech. 1. PatetS. Minifterii neceffitas, àDei genusap- mandato. Marc.16.15. pr{{ae}}dicateEvange- Gen.nam propriatur liumomni creatur{{ae}}. (1.) omni rationali Speciei.1. creatur{{ae}}, vel omnibus gentibus. Matth. homini.àL. 28, 19. Act. 10,42. hinc Apoftolus jamVbivir nobilisfim{{ae}} vis{{et}}authojam moriturus , Timotheum adjurat ut sitatepol- opportune {{et}} importunè Evangelium pr{{ae}}-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5mbvu7pvge5r74ua766mm9l90browse</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275611</id>
      <parentid>275610</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T12:05:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275611</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1433" sha1="qy05sux7pz1nzduwcsjxstcxrenp6ey" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|40|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;Sed vela contrahenda {{s}}unt. Quor{{s}}um qu{{ae}}{{s}}o omnes hi tituli, quorum h{{ae}}c e{{s}}t elogía? ni{{s}}i amorem, honorem, pretium, &amp; reverentiam c{{ae}}le{{s}}tis doctrin{{ae}} mini{{s}}terio concilient. nève pa{{s}}tores {{s}}uâ dignitate in{{s}}ole{{s}}cant, cogitent {{s}}e, non Dominos gregis e{{s}}{{s}}e, {{s}}ed Mini{{s}}tros; nec h{{ae}}c nomina accepi{{s}}{{s}}e ad quietem &amp; otium, {{s}}ed ad laborem, ut inveniantur in opere, quod {{s}}ignantur in nomine: {{s}}uâ{{que}} {{s}}ibi dona data e{{s}}{{s}}e, non propter {{s}}e, {{s}}ed ut ea aliis di{{s}}pen{{s}}ent; meminerint{{que}} Deum hujus di{{s}}pen{{s}}ationis exactam ab eis rationem exacturum. {{marginalia dextra|V. Plura in Appendice The{{s}}auri D. Ravanel. p. 182.}}

{{xx-larger|{c|Cap. III.}}}}

''Egimus hactenus de honorificis Sacri Mini{{s}}terii titulis. Re{{s}}tat nunc ut ad argumenta &amp; rationes quibus ejus nece{{s}}{{s}}itas &amp; efficacia evincitur, de{{s}}cendamus.''

1. Patet S. Mini{{s}}terii nece{{s}}{{s}}itas, à Dei mandato. Marc. 16.15. pr{{ae}}dicate Evangelium omni creatur{{ae}}. (1.) omni rationali creatur{{ae}}, vel omnibus gentibus. Matth. 28, 19. Act. 10, 42. hinc Apo{{s}}tolus jamjam moriturus, Timotheum adjurat ut opportunè &amp; importunè Evangelium pr{{ae}}- {{marginalia dextra|Synod. Geneven{{s}}. genus appropriatur nobilissimae Speciei. 1. homini. L. Vbi vir generis &amp; authoritate pol.}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qy05sux7pz1nzduwcsjxstcxrenp6ey</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275612</id>
      <parentid>275611</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T12:06:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275612</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1434" sha1="5pl0ufhh9fkth6xpkstqu2te4qzfwje" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|40|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;Sed vela contrahenda {{s}}unt. Quor{{s}}um qu{{ae}}{{s}}o omnes hi tituli, quorum h{{ae}}c e{{s}}t elogía? ni{{s}}i amorem, honorem, pretium, &amp; reverentiam c{{ae}}le{{s}}tis doctrin{{ae}} mini{{s}}terio concilient. nève pa{{s}}tores {{s}}uâ dignitate in{{s}}ole{{s}}cant, cogitent {{s}}e, non Dominos gregis e{{s}}{{s}}e, {{s}}ed Mini{{s}}tros; nec h{{ae}}c nomina accepi{{s}}{{s}}e ad quietem &amp; otium, {{s}}ed ad laborem, ut inveniantur in opere, quod {{s}}ignantur in nomine: {{s}}uâ{{que}} {{s}}ibi dona data e{{s}}{{s}}e, non propter {{s}}e, {{s}}ed ut ea aliis di{{s}}pen{{s}}ent; meminerint{{que}} Deum hujus di{{s}}pen{{s}}ationis exactam ab eis rationem exacturum. {{marginalia dextra|V. Plura in Appendice The{{s}}auri D. Ravanel. p. 182.}}

{{xx-larger|{{c|Cap. III.}}}}

''Egimus hactenus de honorificis Sacri Mini{{s}}terii titulis. Re{{s}}tat nunc ut ad argumenta &amp; rationes quibus ejus nece{{s}}{{s}}itas &amp; efficacia evincitur, de{{s}}cendamus.''

1. Patet S. Mini{{s}}terii nece{{s}}{{s}}itas, à Dei mandato. Marc. 16.15. pr{{ae}}dicate Evangelium omni creatur{{ae}}. (1.) omni rationali creatur{{ae}}, vel omnibus gentibus. Matth. 28, 19. Act. 10, 42. hinc Apo{{s}}tolus jamjam moriturus, Timotheum adjurat ut opportunè &amp; importunè Evangelium pr{{ae}}- {{marginalia dextra|Synod. Geneven{{s}}. genus appropriatur nobilissimae Speciei. 1. homini. L. Vbi vir generis &amp; authoritate pol.}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5pl0ufhh9fkth6xpkstqu2te4qzfwje</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/61</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84868</id>
    <revision>
      <id>275613</id>
      <timestamp>2026-08-12T13:13:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens ': SAL TERR{{AEC}}. 4 ita fepr{{ae}}dicet. 2.Tim. 4,1.2.hoconusChri-lens riòobtefta- @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tusPetroter impofuit,{{et}} contentiofiffi- tur,resferiò {{et}} dilimèexigit ab omnibus Miniftris fuis, ut gentercura- pafcant,pafcant,pafcant. Joh. 21, 15.nonridebet.Ae@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t itaqueinventumhumanum,@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edSacro retius. @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@anctumDei in@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@EN...</comment>
      <origin>275613</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2310" sha1="1l80fe800o3p5o46e4znlwoczoyjfe7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|41|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;: SAL TERR{{AEC}}. 4 ita fepr{{ae}}dicet. 2.Tim. 4,1.2.hoconusChri-lens riòobtefta- @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tusPetroter impofuit,{{et}} contentiofiffi- tur,resferiò {{et}} dilimèexigit ab omnibus Miniftris fuis, ut gentercura- pafcant,pafcant,pafcant. Joh. 21, 15.nonridebet.Ae@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t itaqueinventumhumanum,@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edSacro retius. @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@anctumDei in@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@titutum,omnibus apprimènece@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@arium, quos enim @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@alvat Deus, | hos ordinariè@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@alvat permedia. 1 2. SicutS.Mini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terium eft neceffaOrdinaria riumneceffitatepr{{ae}}cepti; ita{{et}}neceffita-ratio dandt teMedii. H{{ae}}ceft adc{{ae}}lum viaregia,vianobis initiumvit{{ae}}a ordinaria: converfionis {{et}} falutis prima- tern{{ae}} eft rium medium e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t Evangelii pr{{ae}}dicatioperMinifte. Rom.10,14.15. 1.Cor.1, 21. placuit Deorum.Vifin. *Deusper per*@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tultitiampr{{ae}}dicationis@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@alvosface-fimplicem {{et}}qua@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@i@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@to. re credentes. Act. 11,14.1.Tim.4,16. per dumm hoc, datur Spiritus Sanctus.Gal.3,2.Act. dumpr{{ae}}dicationisEv- 10,44.HoceftbrachiumDomini,{{et}}po- agent tentiaDei adfalutem.Ifa.53,1.Rom.1,16. videturirreHoc falutis medium@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@anctiffimè ob@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@erva-genitis)eleetosperfi- vit ip@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e Chriftus. Matth.4, 17.{{et}} 11, I. dem fervat. Luc.4.18.19.proinde mittit Cornelium,Dixon. Hoceftcer- nonadAngelum, fed ad Petrum, à quotiffimapanaudiretquidfaceret.Act. 10, 5,6. itidemacea,{{et}} ad Paulum licèt extraordinariè converfum,ver@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@us omnes anitamen inhonorem Mini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terii ad Ananiami morbos remi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@it à quodifceret,quid faceret.Act. c{{ae}}lefteprotherapeuti9,6.10. ita Philippus Eunucho mittitur. con. Act.8,29. Sic vifum e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t Deo voluntatis : @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@u{{ae}} arcanadocerehomines , fed per homines; hunchabemus thefaurum in vafis teftaCs&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1l80fe800o3p5o46e4znlwoczoyjfe7</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275614</id>
      <parentid>275613</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T13:14:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275614</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2016" sha1="9pzng4wkqfapnn3gos15zux8840g6cs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|41|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;pr{{ae}}dicet. 2. Tim. 4,1.2. hoc onus Chri{{s}}tus Petro ter impo{{s}}uit, &amp; contentio{{s}}i{{s}}{{s}}imè exigit ab omnibus Mini{{s}}tris {{s}}uis, ut pa{{s}}cant, pa{{s}}cant, pa{{s}}cant. Joh. 21,15. non e{{s}}t itaque inventum humanum, {{s}}ed Sacro{{s}}anctum Dei in{{s}}titutum, omnibus apprime nece{{s}}{{s}}arium, quos enim {{s}}alvat Deus, hos ordinariè {{s}}alvat per media. {{marginalia dextra|Iens ita {{s}}erio obte{{s}}tatur, res {{s}}erio &amp; diligenter curari debet. Aret.}}

2. Sicut S. Mini{{s}}terium e{{s}}t nece{{s}}{{s}}arium nece{{s}}{{s}}itate pr{{ae}}cepti; ita &amp; nece{{s}}{{s}}itate Medii. H{{ae}}c e{{s}}t ad c{{ae}}lum via regia, via ordinaria: conver{{s}}ionis &amp; {{s}}alutis primarium medium e{{s}}t Evangelii pr{{ae}}dicatio Rom. 10,14.15. 1. Cor. 1,21. placuit Deo per * {{s}}tultitiam pr{{ae}}dicationis {{s}}alvos facere credentes. Act. 11,14. 1. Tim. 4,16. per hoc, datur Spiritus Sanctus. Gal. 3,2. Act. 10,44. Hoc e{{s}}t brachium Domini, &amp; potentia Dei ad {{s}}alutem. I{{s}}a. 53,1. Rom. 1,16. Hoc {{s}}alutis medium {{s}}ancti{{s}}{{s}}imè ob{{s}}ervavit ip{{s}}e Chri{{s}}tus. Matth. 4,17. &amp; 11. Luc. 4,18.19. proinde mittit Cornelium, non ad Angelum, {{s}}ed ad Petrum, à quo audiret quid faceret, Act. 10, 5,6. itidem Paulum licèt extraordinarie conver{{s}}um, tamen in honorem Mini{{s}}terii ad Ananiam mittit à quo di{{s}}ceret, quid faceret. Act. 9,6.10. ita Philippus Eunucho mittitur. Act. 8,29. Sic vi{{s}}um e{{s}}t Deo voluntatis {{s}}u{{ae}} arcana docere homines, {{s}}ed per homines; hunc habemus the{{s}}aurum in va{{s}}is te{{s}}ta- {{marginalia dextra|Ordinaria ratio dandi nobis initium vit{{ae}} {{ae}}tern{{ae}} e{{s}}t per Mini{{s}}terium. Vn{{s}}in. * Deus per {{s}}implicitatem &amp; qua{{s}}i {{s}}tolidum medium pr{{ae}}dicationis Evangelii {{s}}icut videtur ineptis, delectos per fidem {{s}}ervat. Dixon. H{{ae}}c e{{s}}t cau{{s}}{{s}}i{{s}}{{s}}ima paucam, &amp; adver{{s}}us omnes omnes animi morbos medela pr{{ae}}{{s}}tans.}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9pzng4wkqfapnn3gos15zux8840g6cs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/62</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84869</id>
    <revision>
      <id>275615</id>
      <timestamp>2026-08-12T13:15:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. te@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@taceis, ne Dei potentia obfcuretur, 2.Cor.4,7. per fe quidemDeus hocpr{{ae}} @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@taret, immediatè {{et}} extraordinariè, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ed haspartes hominum Minifterio ordina rièdelegavit. Hoc itaque @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tatuit pri marium effe Regenerationis no@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tr{{ae}} γανoν.Mal.4,5.6.Jacob.1,18. 1.Pet. 1, 23. 1.Cor.4,15...</comment>
      <origin>275615</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2072" sha1="pwq0cwvlqfajwavu4gea5tos7yr7i5p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|42|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. te@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@taceis, ne Dei potentia obfcuretur, 2.Cor.4,7. per fe quidemDeus hocpr{{ae}} @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@taret, immediatè {{et}} extraordinariè, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ed haspartes hominum Minifterio ordina rièdelegavit. Hoc itaque @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tatuit pri marium effe Regenerationis no@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tr{{ae}} γανoν.Mal.4,5.6.Jacob.1,18. 1.Pet. 1, 23. 1.Cor.4,15. Hoc e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@emen {{et}} pabulum, hinccomparaturcibo.Jer.3,15. Pluvi{{ae}} {{et}} rori,Deut.32,2.Ifa.55,10,Lucifalutifer{{ae}}, Deficiente Act. 26, 18.Pfal. 119,105.{{et}}Dei faciei. Jumine, te Pfal.27,4.{{et}} 105,4. 2.Cor.4,6. at ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@que nebrane- cibonullavita,ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@quepluvianullum(or- cellariopridinario)incrementum, abfque luce nul- untur.Ariftot. Sineverbo lumfolatium,{{et}}ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@quefacieDei nullum inParadi gaudium, Hococulosilluminat,Pf.19, fooptarim 8.corexhilarat,[Micha.2,7.] dejectos e vivere,atc{{um}} ne Vereinrigit, Ifa.57,19. m{{ae}}@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tos confolatur, Ifa. ininferno 40,1.2. mortuosexcitat,Joh.5,25. frigi facilèeftSicut vi- dos in@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarignis calefacit,ob@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tinatos in@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tar vere. inhoc munmalleicontundit,Jer. 23, 29. {{et}} fpiritum do quafi in adoptionisperquem obfignati fumus in inferno vimus, {{et}} diemredemptionisdonat, Hoc, maxi- nosconfo- mumbenedictionis Dei indicium.Exod. Jamur @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@pe quamverbu 20, 24. quocunque in loco memoratur DeinobisonoinenDei, ibibenedicitpopulo,preces @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tendit, quâ exaudiendo, indubiisdirigendo,{{et}}o- vincimuso mnis gene- mnibusbonistum internis,tum externis ris incommoda {{et}}cru locupletando, adumbratur hoc in illo ses.Luther. Mich{{ae}} epiphonemate (licètfals@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@i nitatur hypothefi)Judic.17,13.nuncnoviJeho vam&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pwq0cwvlqfajwavu4gea5tos7yr7i5p</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275616</id>
      <parentid>275615</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T13:15:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275616</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1865" sha1="h8imabpr8de6t1e2011ox9o4w17wdyo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|42|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;te{{s}}taceis, ne Dei potentia ob{{s}}curetur, 2. Cor. 4,7. per {{s}}e quidem Deus hoc pr{{ae}}{{s}}taret, immediatè &amp; extraordinarie, {{s}}ed has partes hominum Mini{{s}}terio ordinariè delegavit. Hoc itaque {{s}}tatuit primarium e{{s}}{{s}}e Regenerationis no{{s}}tr{{ae}} ὄργανον. Mal. 4,5.6. Jacob. 1,18. 1. Pet. 1,23. 1. Cor. 4,15. Hoc e{{s}}t {{s}}emen &amp; pabulum, hinc comparatur cibo, Jer. 3,15. Pluvi{{ae}} &amp; rori, Deut. 32,2. I{{s}}a. 55,10. Luci {{s}}alutifer{{ae}}. Act. 26,18. P{{s}}al. 119,105. &amp; Dei faciei, P{{s}}al. 27,4. &amp; 105,4. 2. Cor. 4,6. at ab{{s}}{{que}} cibo nulla vita, ab{{s}}{{que}} pluvia nullum (ordinario) incrementum, ab{{s}}{{que}} luce nullum {{s}}olatium, &amp; ab{{s}}{{que}} facie Dei nullum gaudium. Hoc oculos illuminat, P{{s}}. 19,8. cor exhilarat, [Micha. 2,7.] dejectos erigit, I{{s}}a. 57,19. mo{{s}}tos con{{s}}olatur, I{{s}}a. 40,1.2. mortuos excitat, Joh. 5,25. frigidos in{{s}}tar ignis calefacit, ob{{s}}tinatos in{{s}}tar mallei contundit, Jer. 23,29. &amp; {{s}}piritum adoptionis per quem ob{{s}}ignati {{s}}umus in diem redemptionis donat. Hoc, maximum benedictionis Dei indicium, Exod. 20,24. quocunque in loco memoratur Dei nobis nomen Dei, ibi benedicit populo, preces exaudiendo, in dubiis dirigendo, &amp; omnibus bonis tum internis, tum externis locupletando, adumbratur hoc in illo Mich{{ae}} epiphonemate (licèt fal{{s}}â nitatur hypothe{{s}}i) Judic. 17,13. nunc novi Jeho-

{{marginalia dextra|Deficiente lumine, tenebr{{ae}} nece{{s}}{{s}}ariò oriuntur. Ari{{s}}tot. Sine verbo ne in Paradi{{s}}o {{s}}oporem vivere, at cù verbum tenebratum in inferno facile e{{s}}t vivere. Sicut in hoc mundo quo qui in adver{{s}}ario vivimus, &amp; nece{{s}}{{s}}ario laboramus, {{s}}pe quami{{s}} rebus Dei nobis o{{s}}tendit, quâ vincimus omnes nobis peccatis incominodo &amp; cruces. Luther.}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>h8imabpr8de6t1e2011ox9o4w17wdyo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/63</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84870</id>
    <revision>
      <id>275617</id>
      <timestamp>2026-08-12T13:16:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. 43 vambenefacturum e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@emihi, eò quòde@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t mihi Levita in Sacerdotem, rectius {{et}}di- viniusdivinus illePfaltes.Pfal.65,4.beatus quem eligis, {{et}} appropinquare finis, uthabitet in atriis tuis ; faturantur bonis domûstu{{ae}}, rebus fanctis templi tui, cui 2 fuffragatur Chriftus. Luc.10, v. 23.beati funt oculi qu{{ae}} vident,qu{{ae}} vosvide...</comment>
      <origin>275617</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1861" sha1="qbd5i0prqkf16l5lp57ebmjbkgaou79" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|43|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. 43 vambenefacturum e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@emihi, eò quòde@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t mihi Levita in Sacerdotem, rectius {{et}}di- viniusdivinus illePfaltes.Pfal.65,4.beatus quem eligis, {{et}} appropinquare finis, uthabitet in atriis tuis ; faturantur bonis domûstu{{ae}}, rebus fanctis templi tui, cui 2 fuffragatur Chriftus. Luc.10, v. 23.beati funt oculi qu{{ae}} vident,qu{{ae}} vosvidetis. Pereant itaque neceffeeft, {{et}} merito pereant,quicunque fpiritualemhanc animipanacenvilipendunt{{et}}faftidiunt. Fa- ceffant ergò Apoftat{{ae}} i@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ti abominandi, redatguit Hos false qui oves Chriftiabhis caulis abigunt,{{et}} dersh.in clarif.Hil- inluporumfaucesprojiciunt, multis pe-Josh.e ■1 @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tiferis erroribus ac teterrimisdeliriis eas 384{{et}}c, fafcinantes. Face@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@antitem fanatici i@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ti . quiRevelationes{{et}} enthu@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@iafinosjactant, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@pretoverbi Minifterio;talesintentationesfuperbiffimas{{et}}laqueos Diabolipericulofiffimos certò{{et}} fubitò incidunt. 1 3. Minifterii neceffitas {{et}} fructus conftat abejus u@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@u{{et}} fine. hi funt multi- plices,quospaucisverbis,{{et}}graphicède- pinxitApoftolus.Ephef.4,11.ad15. 1 1. In@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tituit Chriftus Ministerium utPrincipium, in@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@taurentur fancti,tanquamluxatamem medium ag brain proprium locum reducta; luxatio tumfalutis, S facta eft per peccatum primi hominis, horum nonnifiper mi. 0 hine variis modis omnes aberravimus : nifterium Deus verò nos reftituturus , varietatem Deus incho donorumdeditMiniftris fuis,ad: inftau-at{{et}}abfol vit. ran-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qbd5i0prqkf16l5lp57ebmjbkgaou79</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275618</id>
      <parentid>275617</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T13:17:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275618</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1755" sha1="tfmbd1dxiihp6os1jj9isq5y6bloc7d" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|43|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;vam benefacturum e{{s}}{{s}}e mihi, eò quod e{{s}}{{s}}et mihi Levita in Sacerdotem, rectius &amp; divinius divinus ille P{{s}}altes, P{{s}}al. 65,4. beatus quem eligis, &amp; appropinquare {{s}}inis, ut habitet in atriis tuis: {{s}}aturantur bonis domus tu{{ae}}, rebus {{s}}anctis templi tui. cui {{s}}uffragatur Chri{{s}}tus. Luc. 10, v. 23. beati {{s}}unt oculi qu{{ae}} vident, qu{{ae}} vos videtis.

Pereant itaque nece{{s}}{{s}}e e{{s}}t, &amp; meritò pereant, quicunque {{s}}piritualem hanc animi panaceam vilipendunt &amp; fa{{s}}tidiunt. Face{{s}}{{s}}ant ergò Apo{{s}}tat{{ae}} i{{s}}ti abominandi, qui oves Chri{{s}}ti ab his caulis abigunt, &amp; in luporum fauces projiciunt, multis pe{{s}}tiferis erroribus ac teterrimis deliriis eas fa{{s}}cinantes. Face{{s}}{{s}}ant item fanatici i{{s}}ti qui Revelationes &amp; enthu{{s}}ia{{s}}mos jactant, {{s}}preto verbi Mini{{s}}terio; tales in tentationes {{s}}uperbi{{s}}{{s}}imas &amp; laqueos Diaboli periculo{{s}}{{s}}imos certò &amp; {{s}}ubitò incidunt. {{marginalia dextra|Hos fal{{s}}ò tradunt Calv. Hilde{{s}}h. in Joh. 4,45. P{{s}}al. 84 &amp;c.}}

3. Mini{{s}}terii nece{{s}}{{s}}itas &amp; fructus con{{s}}tat ab ejus u{{s}}u &amp; fine. hi {{s}}unt multiplices, quos paucis verbis, &amp; graphicè depinxit Apo{{s}}tolus. Ephe{{s}}. 4,11. ad 15.

1. In{{s}}tituit Chri{{s}}tus Mini{{s}}terium ut in{{s}}taurentur {{s}}ancti, tanquam luxata membra in proprium locum reducta, luxatio facta e{{s}}t per peccatum primi hominis, nunc variis modis omnes aberravimus: Deus verò nos re{{s}}tituturus, varietatem membrorum dedit Mini{{s}}tris {{s}}uis, ad in{{s}}tauran- {{marginalia dextra|Principium, medium ac complementum {{s}}alutis, non ni{{s}}i per horum mini{{s}}terium Deus inchoat &amp; ab{{s}}olvit.}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tfmbd1dxiihp6os1jj9isq5y6bloc7d</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/64</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84871</id>
    <revision>
      <id>275619</id>
      <timestamp>2026-08-12T13:17:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. randum @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@anctos Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@to capiti, {{et}} inter @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eagglutinandos. 2.ut ex{{ae}}dificeturtotú corpusEcclefi{{ae}}, deditenim Paftores n{{on}} adevertendam, fed ad {{ae}}dificandam EcOmniaPa- @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@torumdo,clefiam.3.1ne maneamus perpetuò pueri, na,fivegra,ignarieorumqu{{ae}} @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ciredebemus, neflu- tisd...</comment>
      <origin>275619</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1912" sha1="76eeyafi3z2vxf0yehcez8kyr6gtrrp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|44|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. randum @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@anctos Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@to capiti, {{et}} inter @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eagglutinandos. 2.ut ex{{ae}}dificeturtotú corpusEcclefi{{ae}}, deditenim Paftores n{{on}} adevertendam, fed ad {{ae}}dificandam EcOmniaPa- @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@torumdo,clefiam.3.1ne maneamus perpetuò pueri, na,fivegra,ignarieorumqu{{ae}} @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ciredebemus, neflu- tisdata, five Etuemus agitati gratumfa- ventis contrariarum do- cientia,danEtrinarum,nedeniquedecipiamur impoBurutEccle @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@toruminfidiis. 4. ut @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@erverur Vnitas {{et}} profint. HarmoniaEcclefi{{ae}} incultuDei,{{et}}verifizLap. tatem cum charitate @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ectemur. 4. Imbecillitas {{et}}miferiano@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tra@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@atis indicatquamneceffariafit Minifteriico@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ervatio. Omnes naturali laboramus inorbo{{et}}maloh{{ae}}reditario; Ergoonnes indigemusfal@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@o {{et}}fapido Minifterio, ut fanitatem recuperemus. Deinde omnes àgratiaDei abalienati fumus, itaut nofmetipfosadjuvarenonpoffimus, viribus omnibusdeftituti.Rom.5,6.Pfal.119,179 Ifa.53,6. Nec{{ae}}grotitantùm aut imbelles v. Plenius fumus,fed plane mortui inpeccatis. Ephef.2,1.ubiunoverboquafi fulmine,toHildersh. inJoh.4.35. tushomoquantus quantus eft, profterni- P.278. tur;nequeenimnaturamdicit l{{ae}}@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@am, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ed mortuamperpeccatum, ideòqueir{{ae}} obnoxiam. 5. S.Minifteriineceffitas,tri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ti@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@unis tum Ifraelitarum,tum Gentilium pr{{ae}}dicatione verbi de@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@titutorun, exemplis, conftat : Tales vivunt in mundo @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ed abfque&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>76eeyafi3z2vxf0yehcez8kyr6gtrrp</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275620</id>
      <parentid>275619</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T13:18:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275620</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1686" sha1="3gcl6oblnb9nllik5pdisd856d1hnnm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|44|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;randum {{s}}anctos Chri{{s}}to capiti, &amp; inter {{s}}e agglutinandos. 2. ut ex{{ae}}dificetur totum corpus Eccle{{s}}i{{ae}}, dedit enim Pa{{s}}tores non ad evertendam, {{s}}ed ad {{ae}}dificandam Eccle{{s}}iam. 3. ne maneamus perpetuò pueri, ignari eorum qu{{ae}} {{s}}cire debemus, ne fluctuemus agitati ventis contrariarum doctrinarum, ne denique decipiamur impo{{s}}turis infidelis. 4. ut {{s}}ervetur Unitas &amp; Harmonia Eccle{{s}}i{{ae}} in cultu Dei, &amp; veritatem cum charitate {{s}}ectemur. {{marginalia dextra|Omnia in{{s}}taurari debent, {{s}}ive gratia data, {{s}}ive gratuita {{s}}anctorum dona aut Eccle{{s}}i{{ae}} promi{{s}}{{s}}a. Lap.}}

4. Imbecillitas &amp; mi{{s}}eria no{{s}}tra {{s}}atis indicat quàm nece{{s}}{{s}}aria {{s}}it Mini{{s}}terii con{{s}}ervatio. Omnes naturali laboramus morbo &amp; malo h{{ae}}reditario: Ergo omnes indigemus {{s}}ale &amp; lapido Mini{{s}}terio, ut {{s}}anitatem recuperemus. Deinde omnes à gratia Dei abalienati {{s}}umus, ita ut no{{s}}met ip{{s}}os adjuvare non po{{s}}{{s}}imus, viribus omnibus de{{s}}tituti. Rom. 5,6. P{{s}}al. 119,179. I{{s}}a. 53,6. Nec {{ae}}grotantium aut imbecillium, {{s}}ed planè mortui in peccatis. Ephe{{s}}. 2,1. ubi uno verbo qua{{s}}i fulmine, totus homo quantus quantus e{{s}}t, pro{{s}}ternitur; neque enim naturam dicit l{{ae}}{{s}}am, {{s}}ed mortuam per peccatum, ideò{{que}} ir{{ae}} obnoxiam. {{marginalia dextra|V. Plenius Hilder{{s}}h. in Joh. 4,35. p. 276.}}

5. S. Mini{{s}}terii nece{{s}}{{s}}itas, tri{{s}}ti{{s}}{{s}}imis tum I{{s}}raelitarum, tum Gentilium pr{{ae}}dicatione verbi de{{s}}titutorum, exemplis, con{{s}}tat: Tales vivunt in mundo {{s}}ed ab{{s}}{{que}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3gcl6oblnb9nllik5pdisd856d1hnnm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/65</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84872</id>
    <revision>
      <id>275621</id>
      <timestamp>2026-08-12T13:18:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. 5 ‫و‬ 45 ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@que Deo. 2. Paralip. 15, 3. {{et}} ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@que Chrifto.Ephef. 2,12. ceffanteverbimini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@teriopopulus @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tatim fit rebellis. Exod. 32,1. ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@enteMo@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ediestantùm 40.vituIum aureum conflantIfraelite{{et}} adorant. Di@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cedentePaulo furgu...</comment>
      <origin>275621</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2019" sha1="cwqne2sytyn3z7ditx3k4zgtejqosie" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|45|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. 5 ‫و‬ 45 ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@que Deo. 2. Paralip. 15, 3. {{et}} ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@que Chrifto.Ephef. 2,12. ceffanteverbimini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@teriopopulus @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tatim fit rebellis. Exod. 32,1. ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@enteMo@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ediestantùm 40.vituIum aureum conflantIfraelite{{et}} adorant. Di@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cedentePaulo furgunt lupi.A{{et}}. 30, 29.ubinoneftvi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@io (1) ceffante publico verbi Mini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terio , denudatur populus. Prov. 29,18. ubi Pharangh, variashabet ver@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@iones.@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ignificat denudare. Num.5, 18.itafublatâverbipr{{ae}}dicationepopulus ‫פרע‬ S denudaturverâ{{et}} falutari Dei cognitio-nudavit, re ne,fide, amore{{et}}armaturâDei, unà cum bellavit,ces S S protectione{{et}} tutelâ ejus. 2.Rebellare, cedit,defefavit, retroquiverbiMinifteriocarent,hi rebelles{{et}}cit.Pagnin inobedientes funtDeo{{et}}hominibus,hoc ultus eft. eniîn civilipote@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tatinonofficit,@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ed@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tabilit. 3.feriari,tollehoc,{{et}}ftatim feriantur 5 S d S populi,{{et}}à@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tudiobonorumoperuin cef fant. 4.Diffipare{{et}}feparare,ubinon eft vifio,ibipopulià@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e invicem f{{ae}}vis inimicitiis feparantur,{{et}} variis erroribus diffi pantur, inftar ovium nullum habentium Paftorem. Matth.9,36.nam ut deficiente rege inI@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@raele, qui@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@que quodrectum videbaturinoculis fuis faciebant. (Judic. 17,6.] itàdeficientePa@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@toreunufquifque propriam @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@equitur phanta@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@iam. Hi funt nonnulli fructus qui à DEO per verbiminifteriumhumano generi com‫و‬ d municantur;ideòquefingulari honore {{et}} amore e&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cwqne2sytyn3z7ditx3k4zgtejqosie</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275622</id>
      <parentid>275621</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T13:19:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275622</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1662" sha1="szgpxpueu6xtiamndp9e8404krwo83n" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|45|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;ab{{s}}{{que}} Deo. 2. Paralip. 15,3. &amp; ab{{s}}{{que}} Chri{{s}}to, Ephe{{s}}. 2,12. ce{{s}}{{s}}ante verbi mini{{s}}terio populus {{s}}tatim fit rebellis. Exod. 32,1. ab{{s}}ente Mo{{s}}e dies tantùm 40. vitulum aureum con{{s}}tant I{{s}}raelit{{ae}} &amp; adorant. Di{{s}}cedente Paulo {{s}}urgunt lupi. Act. 20,29. ubi non e{{s}}t vi{{s}}io (1) ce{{s}}{{s}}ante publico verbi Mini{{s}}terio, denudatur populus. Prov. 29,18. ubi Pharangh, varias habet ver{{s}}iones. 1. {{s}}ignificat denudare. Num. 5,18. ita {{s}}ublatâ verbi pr{{ae}}dicatione populus denudatur verâ &amp; {{s}}alutari Dei cognitione, fide, amore &amp; armaturâ Dei, unà cum protectione &amp; tutelâ ejus. 2. Rebellare, qui verbi Mini{{s}}terio carent, hi rebelles &amp; inobedientes {{s}}unt Deo &amp; hominibus, hoc enim civili pote{{s}}tati non officit, {{s}}ed {{s}}tabilit. 3. feriari, tolle hoc, &amp; {{s}}tatim feriantur populi, &amp; à {{s}}tudio bonorum operum ce{{s}}{{s}}ant. 4. Di{{s}}{{s}}ipare &amp; {{s}}eparare, ubi non e{{s}}t vi{{s}}io, ibi populi à {{s}}e invicem {{s}}{{ae}}vis inimicitiis {{s}}eparantur, &amp; variis erroribus di{{s}}{{s}}ipantur, in{{s}}tar ovium nullum habentium Pa{{s}}torem. Matth. 9,36. nam ut deficiente rege in I{{s}}raele, qui{{s}}{{que}} quod rectum videbatur in oculis {{s}}uis faciebant. [Judic. 17,6.] ita deficiente Pa{{s}}tore unu{{s}}{{que}}{{s}}{{que}} propriam {{s}}equitur phanta{{s}}iam. Hi {{s}}unt nonnulli fructus qui à DEO per verbi mini{{s}}terium humano generi communicantur; ideo{{que}} {{s}}ingulari honore &amp; amore

{{marginalia dextra|nudavit, rebellavit, ce{{s}}{{s}}avit, retroce{{s}}{{s}}it, defe{{s}}cit. Pagnin. alius &amp;c.}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>szgpxpueu6xtiamndp9e8404krwo83n</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/66</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84873</id>
    <revision>
      <id>275623</id>
      <timestamp>2026-08-12T13:19:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '46 SAL TERRA. amore digniffimum eft. Philip.2.v.296 1.Theff.5,13. Cap. IV. Textus explicationem {{et}} demonstratio nemvidimas;àThesijamadHypo the@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@in,à Doctrina ad usum {{et}} applicationemproperamus. Eliciun turhincquamplurima Confeitaria Corollaria. 1.ad διδασκαλίαν,{{et}} informationem. 2.adπαιδείαν,{{et}} in@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tructionem. 3. adπαράκλησιν,{{et}} confolationem. 4. adἐπαν...'</comment>
      <origin>275623</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1449" sha1="c14ch1nygn2m6c682miguu3ptqtkles" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|46|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;46 SAL TERRA. amore digniffimum eft. Philip.2.v.296 1.Theff.5,13. Cap. IV. Textus explicationem {{et}} demonstratio nemvidimas;àThesijamadHypo the@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@in,à Doctrina ad usum {{et}} applicationemproperamus. Eliciun turhincquamplurima Confeitaria Corollaria. 1.ad διδασκαλίαν,{{et}} informationem. 2.adπαιδείαν,{{et}} in@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tructionem. 3. adπαράκλησιν,{{et}} confolationem. 4. adἐπανόρθωσιν,{{et}}reprehenfionem. 5.adπροτροπήν,{{et}}hortationem. 1. OftenditurMini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@teriumdariEc- clefiafticuun. quorfum enim tot non @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@o- lùmnomina, fed etiam infignes tituli {{et}} celeberrima elogia in S. Scriptura huic ordini a@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ignarentur, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@i inEccle@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@iatalis quidemordonon extaret ? neque Mini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terium hoc duraturum eft, inmenfein, annum vel unum @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eculum (ut @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@oinniant fanatici)@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edu@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@queadfinemmundi.Quod @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@equentibusargumentis manifeftumfiet. Ι.κατασκευαστικώς,veritatemconfirman- do. 2.ἀνασκευαστικῶς , Anabaptiftarun @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@trophas refellendo. 1.Pro-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c14ch1nygn2m6c682miguu3ptqtkles</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275624</id>
      <parentid>275623</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T13:20:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275624</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1264" sha1="fu42oayjdqfn81tkr2wtgsu22ycfwtu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|46|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;amore digni{{s}}{{s}}imum e{{s}}t. Philip. 2. v. 29. 1. The{{s}}{{s}}. 5,13.

== Cap. IV. ==

''Tradit explicationem &amp; demon{{s}}trationem evidenti{{s}}{{s}}imâ The{{s}}i jam ad Hypothe{{s}}in, à Doctrina ad u{{s}}um &amp; applicationem properamus. Eliciuntur hinc quatuor plurima Con{{s}}ectaria &amp; Corollaria.''

1. ad {{gracea|διδασκαλίαν}}, &amp; informationem.
2. ad {{gracea|κατήχησιν}}, &amp; in{{s}}tructionem.
3. ad {{gracea|παράκλησιν}}, &amp; con{{s}}olationem.
4. ad {{gracea|ἐπανόρθωσιν}}, &amp; reprehen{{s}}ionem.
5. ad {{gracea|προτροπήν}}, &amp; hortationem.

1. O{{s}}tenditur Mini{{s}}terium dari Eccle{{s}}ia{{s}}ticum, quorum enim tot non {{s}}olum nomina, {{s}}ed etiam in{{s}}ignes tituli &amp; celeberrima elogia in S. Scriptura huic ordini a{{s}}{{s}}ignantur, {{s}}i in Eccle{{s}}ia talis quidem ordo non extaret? neque Mini{{s}}terium hoc duraturum e{{s}}t, in men{{s}}em, annum vel unum {{s}}{{ae}}culum (ut {{s}}omniant fanatici) {{s}}ed u{{s}}{{que}} ad finem mundi. Quod {{s}}equentibus argumentis manife{{s}}tum fiet. 1. {{gracea|κατασκευαστικῶς}}, veritatem confirmando. 2. {{gracea|ἀνασκευαστικῶς}}, Anabapti{{s}}tarum l{{ae}}re{{s}}ias refellendo.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fu42oayjdqfn81tkr2wtgsu22ycfwtu</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275625</id>
      <parentid>275624</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T13:20:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275625</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1264" sha1="4rqy57hi6jv528uqjrjoeshvrxi4o37" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|46|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;amore digni{{s}}{{s}}imum e{{s}}t. Philip. 2. v. 29. 1. The{{s}}{{s}}. 5,13.

== Cap. IV. ==

''Tradit explicationem &amp; demon{{s}}trationem evidenti{{s}}{{s}}imâ The{{s}}i jam ad Hypothe{{s}}in, à Doctrina ad u{{s}}um &amp; applicationem properamus. Eliciuntur hinc quatuor plurima Con{{s}}ectaria &amp; Corollaria.''

1. ad {{graeca|διδασκαλίαν}}, &amp; informationem.
2. ad {{graeca|κατήχησιν}}, &amp; in{{s}}tructionem.
3. ad {{graeca|παράκλησιν}}, &amp; con{{s}}olationem.
4. ad {{graeca|ἐπανόρθωσιν}}, &amp; reprehen{{s}}ionem.
5. ad {{graeca|προτροπήν}}, &amp; hortationem.

1. O{{s}}tenditur Mini{{s}}terium dari Eccle{{s}}ia{{s}}ticum, quorum enim tot non {{s}}olum nomina, {{s}}ed etiam in{{s}}ignes tituli &amp; celeberrima elogia in S. Scriptura huic ordini a{{s}}{{s}}ignantur, {{s}}i in Eccle{{s}}ia talis quidem ordo non extaret? neque Mini{{s}}terium hoc duraturum e{{s}}t, in men{{s}}em, annum vel unum {{s}}{{ae}}culum (ut {{s}}omniant fanatici) {{s}}ed u{{s}}{{que}} ad finem mundi. Quod {{s}}equentibus argumentis manife{{s}}tum fiet. 1. {{graeca|κατασκευαστικῶς}}, veritatem confirmando. 2. {{graeca|ἀνασκευαστικῶς}}, Anabapti{{s}}tarum l{{ae}}re{{s}}ias refellendo.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4rqy57hi6jv528uqjrjoeshvrxi4o37</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/67</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84874</id>
    <revision>
      <id>275626</id>
      <timestamp>2026-08-12T13:21:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. 47 1. Probabaturà Prophetiis illis Evangelicis,{{et}}promiffis, quibus Deus Ec clefi{{ae}} @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@efecitdebitorem. Spondetpopu- lo@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uo (non tantùmprimitivis tempori busdegenti, fed {{et}} in omnibus feculis) @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edaturum,pa@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tores @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ecundum corfuum, qui pafcerenteosfcientiâ{{et}}doctrina,Jer. 3,15.{{...</comment>
      <origin>275626</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1699" sha1="d3js7is8k18wun4mhnubhyfbe8up6w9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|47|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. 47 1. Probabaturà Prophetiis illis Evangelicis,{{et}}promiffis, quibus Deus Ec clefi{{ae}} @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@efecitdebitorem. Spondetpopu- lo@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uo (non tantùmprimitivis tempori busdegenti, fed {{et}} in omnibus feculis) @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edaturum,pa@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tores @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ecundum corfuum, qui pafcerenteosfcientiâ{{et}}doctrina,Jer. 3,15.{{et}}23,4. Ifa.30,20.{{et}}60,1.2.{{et}} 62.2. 6.7.{{et}} 66,20.21.Ezech.44,23. 2. Apromiffione perpetu{{ae}} Chrifti pr{{ae}}fenti{{ae}} {{et}} auxilii cum verbiMini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@te- rio,patet ipfumeffeperpetuuminEccle @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ia; promifit verò Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tus @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e nunquam defuturumminiftrisfuis usque ad finem mundi.Matth. 28, 20. Ecce, vobifcum fum, non die , vel anno; fed omnibus diebus, vel in omne tempus , usque ad confummationem@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eculi. (1)ufqueadfi nemmundi: ita enim συντέλειατεαιώνος ufurpatur.Matth.13,39.40.{{et}}24, 3.Heb. 9,26. licetalibi dw ; aternitatem deno tet,Matth. 6,13. quiatamenhic additur συντέλεια,qu{{ae}}in{{ae}}ternitatenohabet lo cum, ideòpro tempore hujus vit{{ae}}, five pro duratione hujus mundi ufurpatur. Licèt inmundo variè qua@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@etur,{{et}}multi ab eo dehifcant,nonpoterittamenfundi tùs deleri; Chriftus enim fuam ecclefiam {{ae}}dificabit, nec inferorumport{{ae}} adverfus cain, autMinifteriumejus pr{{ae}}valebunt. Necfolùm Apoftolis hoc e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t pollicitus, quòd&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d3js7is8k18wun4mhnubhyfbe8up6w9</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275627</id>
      <parentid>275626</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T13:22:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275627</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1649" sha1="t6fpg19dp8aal7gq214wjzp852gysfq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|47|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;1. Probabatur à Prophetis illis Evangelicis, {{et}} promi{{s}}{{s}}is, quibus Deus Eccle{{s}}i{{ae}} {{s}}e fecit debitorem. Spondet populo {{s}}uo (non tantùm primitivis temporibus degenti, {{s}}ed {{et}} in omnibus {{s}}{{ae}}culis) {{s}}e daturum pa{{s}}tores {{s}}ecundum cor {{s}}uum, qui pa{{s}}cerent eos {{s}}cientiâ {{et}} doctrinâ, Jer. 3,15. {{et}} 23,4. E{{s}}a. 39,20. {{et}} 60,1.2. {{et}} 62,2. 6.7. {{et}} 66,20.21. Ezech. 4.4,23.

2. A promi{{s}}{{s}}ione perpetu{{ae}} Chri{{s}}ti pr{{ae}}{{s}}enti{{ae}} {{et}} auxilii cum verbi Mini{{s}}terio, patet ip{{s}}um e{{s}}{{s}}e perpetuum in Eccle{{s}}ia; promi{{s}}it verò Chri{{s}}tus {{s}}e nunquam defuturum mini{{s}}tris {{s}}uis u{{s}}{{que}} ad finem mundi. Matth. 28,20. Ecce, vobi{{s}}cum {{s}}um, non die, vel anno; {{s}}ed omnibus diebus, vel in omne tempus, u{{s}}{{que}} ad con{{s}}ummationem {{s}}{{ae}}culi, (1) u{{s}}{{que}} ad finem mundi: ita enim {{graeca|συντέλεια τοῦ αἰῶνος}} u{{s}}urpatur. Matth. 13,39.40. {{et}} 24,3. Heb. 9,26. licèt alibi {{graeca|αἰὼν}} {{ae}}ternitatem denotet, Matth. 6,13. quia tamen hic additur {{graeca|συντέλεια}}, qu{{ae}} in {{ae}}ternitate n{{on}} habet locum, ideò pro tempore hujus vit{{ae}}, {{s}}ive pro duratione hujus mundi u{{s}}urpatur. Licèt in mundo variè qua{{s}}{{s}}etur, {{et}} multi ab eo de{{s}}ci{{s}}cant, non poterit tamen funditus deleri; Chri{{s}}tus enim {{s}}uam eccle{{s}}iam {{ae}}dificabit, nec inferorum port{{ae}} adver{{s}}us eam, aut Mini{{s}}terium ejus pr{{ae}}valebunt. Nec {{s}}olùm Apo{{s}}tolis hoc e{{s}}t pollicitus, quod&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t6fpg19dp8aal7gq214wjzp852gysfq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/68</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84875</id>
    <revision>
      <id>275628</id>
      <timestamp>2026-08-12T13:22:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. 48 quodcumipfis fit,fedfimpliciter difcipulis fuis omnibus; neque enim Apoftoli adfinemmundivicturierant, undenobis {{et}}his qui po@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t nos erunt, hoc promifit. Spectat verò h{{ae}}cpromiffio primariò ad Apoftolos,fecundarioad eorum fucces fores. 3.MuneraMinifterii funt perpetua, ergò {{et}}ipfumMini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terium.Probatur an6 tecedens,verbipr{{ae}}dicatio {{et}} Sacramentoruınc...</comment>
      <origin>275628</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1602" sha1="tmevf4i4ud9tv58e9ny4w2sqns754a6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|48|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. 48 quodcumipfis fit,fedfimpliciter difcipulis fuis omnibus; neque enim Apoftoli adfinemmundivicturierant, undenobis {{et}}his qui po@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t nos erunt, hoc promifit. Spectat verò h{{ae}}cpromiffio primariò ad Apoftolos,fecundarioad eorum fucces fores. 3.MuneraMinifterii funt perpetua, ergò {{et}}ipfumMini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terium.Probatur an6 tecedens,verbipr{{ae}}dicatio {{et}} SacramentoruıncelebratiofuntmuneraMinifterii, at eafemper funtduratura. Ephef.4.v.11 . daturMinifterium, non in unum feculű, autad {{ae}}dificationem unius viri, fed cor- porisChrifti my@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tici,(1) totius ecclefi{{ae}} per omne {{ae}}vum. deinde Sacramentoruin ufusadfinemmundipermanebit. Matth. 28,19.20. 1. Cor. 11, 26. commemorate mortem Domini donec veniat, fcil. ad judicium. Manente verò officio,neces @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ee@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tutmaneant, qui illud fubeant. Ubi aliquae@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@treligio, ibiutaliquifint delecti {{et}}ordinatiadeam fuftentandum,omninò nece@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t.hincvel Ethnici {{et}} Idololatr{{ae}} fuoshabuerefacerdotes, quibus religionem fuam fuftentarent {{et}} propagarent; ut perhibent Scriptur{{ae}} de Sacerdotibus {{AEC}}gypti,Baal.{{et}}c. 4. Ab officii hujus neceffitate.fides e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tabfolutèneceffariaad@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@alutem. Joh. 3, 16.36. atab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@q; verbo{{et}} Sacramentis nulla fides.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tmevf4i4ud9tv58e9ny4w2sqns754a6</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275629</id>
      <parentid>275628</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T13:23:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275629</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1228" sha1="ktgeo7bab2lgzl51cojw6mq6gbblwas" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|48|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;quod cùm ipsis sit, sed simpliciter discipulis suis omnibus; neque enim Apostoli ad finem mundi victuri erant, unde nobis &amp; his qui post nos erunt, hoc promisit. Spectat verò hæc promissio primariò ad Apostolos, secundario ad eorum successores.

3. Munera Ministerii sunt perpetua, ergò &amp; ipsum Ministerium. Probatur antecedens, verbi prædicatio &amp; Sacramentorum celebratio sunt munera Ministerii, at ea semper sunt duratura. Ephes. 4. v. 11. datur Ministerium, non in unum sæculum, aut ad ædificationem unius viri, sed corporis Christi mystici, (1) totius ecclesiæ per omne ævum. deinde Sacramentorum usus ad finem mundi permanebit. Matth. 28,19.20. 1. Cor. 11,26. commemorate mortem Domini donec veniat, scil. ad judicium. Manente verò officio, necesse est ut maneant, qui illud subeant. Ubi aliqua est religio, ibi ut aliqui sint delecti &amp; ordinati ad eam sustentandam, omnino necesse est. hinc vel Ethnici &amp; Idololatræ suos habuere sacerdotes, quibus religionem suam sustentarent &amp; propagarent; ut perhibent Scripturæ de Sacerdotibus Ægypti, Baal. &amp;c.

4. Ab officii hujus necessitate. fides est absolutè necessaria ad salutem, Joh. 3,16.36. at absque verbo &amp; Sacramentis nulla fides.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ktgeo7bab2lgzl51cojw6mq6gbblwas</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/69</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84876</id>
    <revision>
      <id>275630</id>
      <timestamp>2026-08-12T13:27:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '49 SAL TERR{{AEC}}. fides.Rom.10,17. fides ex auditu,{{et}} quomodo credentni@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ipr{{ae}}dicetur? 2. perBa- ptifmum Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@to inferimur. Roin. 6, 3. - Gal.3,27. 3. per Sacramc{{oe}}nam , com inunionemhabemus cum Chrifto.1.Cor. - 10,16. 5. ManenteEcclefiâ,manebit{{et}}Mini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@teriumEcclefi{{ae}};atEcclefiamilitans @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@em- permanebit interris,u...</comment>
      <origin>275630</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1782" sha1="b05awqv4hw3a1h4fmosoi7qalu3e3am" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|49|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;49 SAL TERR{{AEC}}. fides.Rom.10,17. fides ex auditu,{{et}} quomodo credentni@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ipr{{ae}}dicetur? 2. perBa- ptifmum Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@to inferimur. Roin. 6, 3. - Gal.3,27. 3. per Sacramc{{oe}}nam , com inunionemhabemus cum Chrifto.1.Cor. - 10,16. 5. ManenteEcclefiâ,manebit{{et}}Mini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@teriumEcclefi{{ae}};atEcclefiamilitans @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@em- permanebit interris,utvidereeft.Jer.31, 36.Matt.16,18.Eph.3,21.Neceffe e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t itaq; ut ficutMinifteriumortumhabueritabo- rigine mundi,quia@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@emperfueruntelecti; ita{{et}}in finem mundi nece@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tut duret, - quia @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@empererunt electi quorű @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@alus per minifteriuine@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tpromovenda. namutec- - clefiaperminifterium colligitur,fic per idem confervatur. Quamdiu itaq;Deus in 1 his terris habebit,ecclefiam {{ae}}dificandam, vineamplant{{an}}dam, agrum col{{en}}dum, gregempafcendum,ineffem colligédú{{et}} aniinas falvandas,t{{an}}diumanebit S. Mini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@te- riumadhocopusperagendű.n{{an}}ubiDeus habetpopulúconvertedű,ibi @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tatim ade- 1 ritPaulus,ibiq;manebit,Act.18,10.11. 6. Privilegiumeftnov{{ae}} {{et}} triumphan- tisJerufalem peculiarc , nullum habere Templuminfe.Apoc.21, 22. Sancti enim in c{{ae}}lonecMini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terio, nec Sacramentis indigent,quiaDeus eft templum illius,illeeftomniainomnibus. Immediata itaq; Dei fruitio in hoc mundo abfq; mediis, $ e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tdeliriumdigırű fronte Anabaptifticâ. In S D 2 :&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b05awqv4hw3a1h4fmosoi7qalu3e3am</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275631</id>
      <parentid>275630</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T13:31:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275631</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1521" sha1="qyppluxe98rymgagyjq7l63it0dm1gt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|49|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;fides. Rom. 10,17. fides ex auditu, &amp; quomodo credent ni{{s}}i pr{{ae}}dicetur? 2. per Bapti{{s}}mum Chri{{s}}to in{{s}}erimur. Rom. 6,3. Gal. 3,27. 3. per Sacram c{{oe}}nam, communionem habemus cum Chri{{s}}to, 1. Cor. 10,16.

5. Manente Eccle{{s}}iâ, manebit &amp; Mini{{s}}terium Eccle{{s}}i{{ae}}; at Eccle{{s}}ia militans {{s}}emper manebit in terris, ut videre e{{s}}t. Jer. 31,36. Matt. 16,18. Eph. 3,21. Nece{{s}}{{s}}e e{{s}}t ita{{que}} ut {{s}}icut Mini{{s}}terium ortum habuerit ab origine mundi, quia {{s}}emper fuerunt electi; ita &amp; in finem mundi nece{{s}}{{s}}e e{{s}}t ut duret, quia {{s}}emper erunt electi quorum {{s}}alus per mini{{s}}terium e{{s}}t promovenda. nam ut eccle{{s}}ia per mini{{s}}terium colligitur, {{s}}ic per idem con{{s}}ervatur. Quamdiu ita{{que}} Deus in his terris habebit, eccle{{s}}iam {{ae}}dificandam, vineam plantandam, agrum colendum, gregem pa{{s}}cendum, me{{s}}{{s}}em colligendam &amp; animas {{s}}alvandas, tà diu manebit S. Mini{{s}}terium ad hoc opus peragendum. nam ubi Deus habet populum convertendum, ibi {{s}}tatim ade{{s}}t Paulus, ibi{{que}} manebit, Act. 18,10.11.

6. Privilegium e{{s}}t nov{{ae}} &amp; triumphantis Jeru{{s}}alem peculiare, nullum habere Templum in {{s}}e. Apoc. 21,22. Sancti enim in c{{oe}}lo nec Mini{{s}}terio, nec Sacramentis indigent, quia Deus e{{s}}t templum illius, ille e{{s}}t omnia in omnibus. Immediata ita{{que}} Dei fruitio in hoc mundo ab{{s}}{{que}} mediis, e{{s}}t delirium dignum fronte Anabapti{{s}}ticâ.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qyppluxe98rymgagyjq7l63it0dm1gt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/70</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84877</id>
    <revision>
      <id>275637</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:25:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '50 Ibifidei fuccedetVi- SAL TERR{{AEC}}. InEcclefia triumphante datur cultusDei fio, Spei immediatus ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@q;templo, {{et}}abfq; medifruitio,{{et}} is; ibi ceffabuntPropheti{{ae}}. 1.Cor.13,8.In charitatis Critperfe- Ecclefiäveròmilitante, Propheti{{ae}} magni ctaconfum- funt {{ae}}ftimand{{ae}}.1.Theff.5,20. matio. 7. Cura Apoftolica pro fuccefforum continuationeinEcclefia, durationéMinifteriiin ecclefialuculenti@@@P...</comment>
      <origin>275637</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2165" sha1="rm3mwbpm4a2xpx12od4rzyqq4j56hr6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|50|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;50 Ibifidei fuccedetVi- SAL TERR{{AEC}}. InEcclefia triumphante datur cultusDei fio, Spei immediatus ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@q;templo, {{et}}abfq; medifruitio,{{et}} is; ibi ceffabuntPropheti{{ae}}. 1.Cor.13,8.In charitatis Critperfe- Ecclefiäveròmilitante, Propheti{{ae}} magni ctaconfum- funt {{ae}}ftimand{{ae}}.1.Theff.5,20. matio. 7. Cura Apoftolica pro fuccefforum continuationeinEcclefia, durationéMinifteriiin ecclefialuculenti@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@imeoftendit. Paulushoc Tito mandat , ut oppidatim Presbyteros{{et}}Epifcopos conftituat. deindequalesPaftores deligendi atq; ordinandifint,defcribit,{{et}} regulas pr{{ae}}fcribit. Tit.135.ad10.itidemTimotheuminonet, ne queintemerèordinet; fedpriùsprobet {{et}},examinetanprobat{{ae}} fit vit{{ae}} {{et}} doctri n{{ae}},taliq; muneredignus.1.Ti.5.21.22.jubetq;utmadatafervet, (1)madata adMini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@teriupertinetia@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ervetu@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@q; ad Chriftiad- ventu[1.Ti.6,14. quodnodeTimotheo perfonalitereft intelligendű , fedmädat{{um}} eftomnibusEvangeliiMiniftris datu,qui ufq; adfinem mundi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ucce@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ivevixerint. 8. Conftathoc,honore, reverentia{{et}} {{et}}obedientiâApoftolorun@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ucce@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@oribus juremandati,debita.1.Theff.5,12.13.Phil. 1,29. Heb.13, 17. at fublato Minifterio, tolliturhonor{{et}}c. V.Pluraa- pudclarif. 9. JubetDeus ut honorificis alantur M.Leigh.in @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tipendiis.Gal.6.6.1.Cor.9.13.14.1.Tim. Syntag.Th. 5,17.18.Hocjus e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tuniver@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ale,nonadfoD.Gauden, losApoftolos, fed adquo@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@vis pr{{ae}}cones veròMini-Hypera@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@pi-Evangeliipertinens.Ce@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ante @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tes.Obj.z. P.143.{{et}}c. fterio,irritaomninò e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eth{{ae}}c fanctio.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rm3mwbpm4a2xpx12od4rzyqq4j56hr6</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275638</id>
      <parentid>275637</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:26:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275638</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1627" sha1="rywn7d58tyzrh2yibyjvmtq8hs2t8gb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|50|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{marginalia dextra|Ibi fides succedet visio, Spei fruitio, &amp; charitatis erit perfecta consummatio.}} In Ecclesia triumphante datur cultus Dei immediatus abs{{que}} templo, &amp; abs{{que}} mediis; ibi cessabunt Prophetiae. 1. Cor. 13,8. In Ecclesia vero militante, Prophetiae magni sunt aestimandae. 1. Thess. 5,20.

7. Cura Apostolica pro successorûm continuatione in Ecclesia, durationem Ministerii in ecclesia luculentissime ostendit. Paulus hoc Tito mandat, ut oppidatim Presbyteros &amp; Episcopos constituat, deinde quales Pastores deligendi at{{que}} ordinandi sint, describit, &amp; regulas praescribit. Tit. 1,5. ad 10. itidem Timotheum admonet, ne quem temere ordinet; sed prius probet &amp; examine an probata sit vitae &amp; doctrinae, talis; munere dignus. 1. Ti. 5,21.22. jubet{{que}} ut mandata servet, (1) mandata ad Ministerii pertinentia servet us{{que}} ad Christi adventum. 1. Ti. 6,14. quod non de Timotheo personaliter est intelligendum, sed mandato est omnibus Evangelii Ministris datis, qui us{{que}} ad finem mundi successive vixerint.

8. Constat hoc, honore, reverentia &amp; obedientia Apostolorum successoribus jure mandati, debita. 1. Thess. 5,12.13. Phil. 2,29. Heb. 13,17. at sublato Ministerio, tollitur honor &amp;c.

9. Jubet Deus ut honorificis alantur stipendiis. Gal. 6,6. 1. Cor. 9,13.14. 1. Tim. 5,17.18. Hoc jus est universale, non ad solos Apostolos, sed ad eos solvis praecones Evangelii pertinens. Cessante vero Ministerio, irrita omnino esset haec sanctio. {{marginalia dextra|V. Plura apud clariss. M. Leigh, in Syntag. Th. lib. 6. c. 2. D. Gauden. Hyperaspistas. &amp;c. p. 143. &amp;c.}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rywn7d58tyzrh2yibyjvmtq8hs2t8gb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/71</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84878</id>
    <revision>
      <id>275639</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:26:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. SI Face@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@antitáq; fanatica i@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ta Anabapti-Etpr{{ae}}aliis, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum deliramenta; qui @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@pretoverbiMi-illudIusDi- -ni@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terio,èproprio fingunt cerebro,expe-vinumMi Etandas effe novas Revelationes {{et}} illu- ang.cap.12. minationes , uti olimfinxerunt ἐνθεσια- σταὶ. Ho...</comment>
      <origin>275639</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1617" sha1="nj90u23nc9po8a0cp46wwaekv4schtc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|51|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. SI Face@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@antitáq; fanatica i@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ta Anabapti-Etpr{{ae}}aliis, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum deliramenta; qui @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@pretoverbiMi-illudIusDi- -ni@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terio,èproprio fingunt cerebro,expe-vinumMi Etandas effe novas Revelationes {{et}} illu- ang.cap.12. minationes , uti olimfinxerunt ἐνθεσια- σταὶ. Hos remittitDeusadlegem{{et}}Pro- -phetas.Ifa. 8, 20. ibivoluntatempatefecit fuam, nec ali{{ae}} Revelationes , qu{{ae}}rend{{ae}} funt. Hocnomine,Deuspublicuminfti- - tuitMinifterium, idq; mirabiliterab initioconfervavit; {{et}}graviter edicit, nequis confiliumpetat àMago,ariolo,fortilego, aut talibusDiaboli ἐνθεσιασταῖς. Deut. 18,10, 11. 12. atquidindubiis faciendum eft?MiniftrisDei aufcultandumeft.v.15. Tantaverò e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t Anabaptiftarum pervicacia, ut externumverbiMinifterium, literam vocent mortuam, nec fidei aut fa- lutiseffeorganum{{et}}medium agnofcant: fedadinternas Revelationes , {{et}} afflatus Spiritûs nos remittunt. Horum autem @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@troph{{ae}}facilèdiluuntur. Cap. V. DiluunturAnabaptiftarum, Socinianorum,Suenckfeldianorum,{{et}}Enthou@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ia@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarumStropha {{et}}offucia. 1. Obj. PrimumLibertinorumκρησφύγε τον,petitumeft, èJer.31,34. nondocebuntamplius unufquifque proximum fuum,{{et}}fratrem fuumdicendo,cogno- @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@citeJehovam, omnes enimcognofcét D2 me,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nj90u23nc9po8a0cp46wwaekv4schtc</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275640</id>
      <parentid>275639</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:28:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275640</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1597" sha1="rdgo6b5kupnod4ke8tur39c6e1njhk8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|51|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;Face{{s}}{{s}}ant ita{{que}} fanatica i{{s}}ta Anabapti{{s}}tarum deliramenta; qui {{s}}preto verbi Mini{{s}}terio, &amp; proprio fingunt cerebro, expectandas e{{s}}{{s}}e novas Revelationes &amp; illuminationes, uti olim finxerunt {{graeca|ἐνθουσιασταί}}. Hos remittit Deus ad legem &amp; Prophetas. I{{s}}a. 8. 20. ibi voluntatem patefecit {{s}}uam, nec ali{{ae}} Revelationes, qu{{ae}}rend{{ae}} {{s}}unt. Hoc nomine, Deus publicum in{{s}}tituit Mini{{s}}terium, ide{{que}} mirabiliter ab initio con{{s}}ervavit; &amp; graviter edicit, ne quis con{{s}}ilium petat à Mago, ariolo, {{s}}ortilego, aut talibus Diaboli {{graeca|ἐνθουσιασταῖς}}. Deut. 18. 10. 11. 12. at quid in dubiis faciendum e{{s}}t? Mini{{s}}tris Dei au{{s}}cultandum e{{s}}t. v. 15. Tanta verò e{{s}}t Anabapti{{s}}tarum pervicacia, ut externum verbi Mini{{s}}terium, literam vocent mortuam, nec fidei aut {{s}}alutis e{{s}}{{s}}e organum &amp; medium agno{{s}}cant; {{s}}ed ad internas Revelationes, &amp; afflatus Spiritûs nos remittunt. Horum autem {{s}}troph{{ae}} facilè diluuntur. {{marginalia dextra|Et pr{{ae}} aliis, Elaborati{{s}}{{s}}. illud luc Di{{s}}vinum Mini{{s}}terii Evangel. cap. 1. 2.}}

{{xx-larger|{{c|Cap. V.}}}}

''Diluuntur Anabapti{{s}}tarum, Socinianorum, Swenckfeldianorum, &amp; Enthu{{s}}ia{{s}}tarum Stroph{{ae}} &amp; officia.''

1. Obj. Primum Libertinorum {{graeca|κεφάλαιον}}, petitum e{{s}}t, è Jer. 31, 34. non docebunt ampliùs unu{{s}}qui{{s}}{{que}} proximum {{s}}uum, &amp; fratrem {{s}}uum dicendo, cogno{{s}}cite Jehovam, omnes enim cogno{{s}}cent me,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rdgo6b5kupnod4ke8tur39c6e1njhk8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/72</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84879</id>
    <revision>
      <id>275641</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:29:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. 52 me,aminimo ad maximum. Ergo in Nov.Teft.verbiminifterium (quoad Apicesjuris Anabaptiftas)e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tplanèabolenduîn. Sol.1.Senfus Scriptur{{ae}},nonverba,eft nonfunt .Scriptura , necconfiftitinverborüfoliis, ver- borume@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edinradice rationis. Scripturaenimnon anima legis Reg.Iurif . tam accipiturformaliter,prout literarua picib.{{et}} Syllabis def...</comment>
      <origin>275641</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1742" sha1="qo958h5w6pj85x069owhvp9gaxj77yi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|52|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. 52 me,aminimo ad maximum. Ergo in Nov.Teft.verbiminifterium (quoad Apicesjuris Anabaptiftas)e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tplanèabolenduîn. Sol.1.Senfus Scriptur{{ae}},nonverba,eft nonfunt .Scriptura , necconfiftitinverborüfoliis, ver- borume@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edinradice rationis. Scripturaenimnon anima legis Reg.Iurif . tam accipiturformaliter,prout literarua picib.{{et}} Syllabis defcribitur,quamMaterialiter,prout confilium {{et}}voluntate Dei nobisoftendit.non eftitáq; h{{ae}}rendum in cortice: hocPontificios {{et}} Anabaptiftas inquamplurimosperduxiterrores. 2. SiliteramTextûs @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@pectes,privataim potiùs tolletin@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tructionem, quampublicamVerbipr{{ae}}dicationem; nonenim dicitPropheta,nullos foreverbiDoctores ; fedn{{on}}docebit proximus proximűfuum, {{et}}fraterfratrem fuum. athuicgloffemati occurritApoftolus.Col.3,16.1.Thel.5,11. APofitione 3. Textus ipfe eft promiffio. at Pro miffionesn{{on}} evertunt Pr{{ae}}cepta; neq; pocaufaruma- fitâcaufâprimâtollunturmedia. Sicutnó ad unius,vel plurium domnes fequitur,Deus omnes pa@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cit,Ergònonodas,nonva- pus eftpane{{et}}agricultura; perh{{ae}}c enim letargu omnesdocet mediaDeus pa@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cit.Itanon@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@equitur,Deus mentum. , Ergònonopuse@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tverbo, perverbum enimpr{{ae}}dicatumoinnesdocet. 4. Verè{{et}}genuine,oftenditDeusElectosnonfolűExternèperMini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terium; fed etiam internè per Spiritum Sanctum Eftfallacia doceri. NecloquiturProphetaἁπλῶς, àdicto@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e- 1 fim-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qo958h5w6pj85x069owhvp9gaxj77yi</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275642</id>
      <parentid>275641</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:30:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275642</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1826" sha1="j7kt2upqlos59oi8fnklw6tm6w4qm5u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|52|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{marginalia dextra|Apices juris non sunt ju{{s}}titi{{ae}}. Sen{{s}}us verborum e{{s}}t anima legis. Reg. Iur.}} negandi modum maximum. Ergò in Nov. Te{{s}}t. verbi mini{{s}}terium (quoad Anabapti{{s}}tas) e{{s}}t planè abolendum.

Sol. 1. Sen{{s}}us Scriptur{{ae}}, non verba, e{{s}}t Scriptura, nec con{{s}}i{{s}}tit in verborum foliis, {{s}}ed in radice rationis. Scriptura enim non tam accipitur formaliter, prout literaturâ apicib. {{et}} Syllabis de{{s}}cribitur, quàm Materialiter, prout con{{s}}ilium {{et}} voluntaté Dei nobis o{{s}}tendit. non e{{s}}t ita{{que}} h{{ae}}rendum in cortice: hoc Pontificios {{et}} Anabapti{{s}}tas in quàm plurimos perduxit errores.

2. Si literam Textûs {{s}}pectes, privatam potius tollent in{{s}}tructionem, quàm publicam Verbi pr{{ae}}dicationem; non enim dicit Propheta, nullos fore verbi Doctores; {{s}}ed nō docebit proximus proximum {{s}}uum, {{et}} frater fratrem {{s}}uum. at huic glo{{s}}{{s}}emati occurrit Apo{{s}}tolus. Col. 3,16. 1. The{{s}}. 5,11.

{{marginalia dextra|A Po{{s}}itione unius, vel plurium cau{{s}}arum ad omnes alias tollendas, non valet argumentum.}} 3. Textus ip{{s}}e e{{s}}t promi{{s}}{{s}}io. at Promi{{s}}{{s}}iones nō evertunt Pr{{ae}}cepta; ne{{que}} po{{s}}itâ cau{{s}}â primâ tolluntur media. Sicut nō {{s}}equitur, Deus omnes pa{{s}}cit, Ergò non opus e{{s}}t pane {{et}} agriculturâ; per h{{ae}}c enim media Deus pa{{s}}cit. Ita non {{s}}equitur, Deus omnes docet, Ergò non opus e{{s}}t verbo, per verbum enim pr{{ae}}dicatum omnes docet.

4. Verè {{et}} genuinè, o{{s}}tendit Deus Electos non {{s}}olù Extrin{{s}}ecè per Mini{{s}}terium; {{s}}ed etiam internè per Spiritum Sanctum doceri. {{marginalia dextra|E{{s}}t fallacia à dicto {{s}}ec.}} Nec loquitur Propheta {{graeca|ἀπλῶς}},&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j7kt2upqlos59oi8fnklw6tm6w4qm5u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/73</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84880</id>
    <revision>
      <id>275643</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:30:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. 53 fimpliciter , abfolutè {{et}} exclu@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ive; fedcundúquid, addictum ptura.Hof.6,6.Pfal.50,8.{{et}}51,16.ubine-Nihil enim comparate{{et}} κατά τι.utpaffimfit inScri- fimpliciter. @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@equiturà gativèdicta, funt comparativè intelligen-Negatione da. q.d. illuftrior {{et}} amplior erit cognitiouniusSpeciei,adNe- DeiinNov. Te@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t. quamfuerit inVeteri.gati...</comment>
      <origin>275643</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1777" sha1="4rgm93e8cb7pih7b0ztu02gnm4blh8s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|53|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. 53 fimpliciter , abfolutè {{et}} exclu@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ive; fedcundúquid, addictum ptura.Hof.6,6.Pfal.50,8.{{et}}51,16.ubine-Nihil enim comparate{{et}} κατά τι.utpaffimfit inScri- fimpliciter. @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@equiturà gativèdicta, funt comparativè intelligen-Negatione da. q.d. illuftrior {{et}} amplior erit cognitiouniusSpeciei,adNe- DeiinNov. Te@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t. quamfuerit inVeteri.gationem 1.QuiainVet. Teftam. obfcurè fub um-Generis. bris ac typis Chriftus obumbratur. atin et Nov. Te@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t. jam exhibitus apertè pr{{ae}}dicatur,adeòutpuerulus , in Catechefi in- I S @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@titutus, explicatius intelligatmy@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terium Evangelii de Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@to , quàm olim multi Sacerdotes , quiaterrarepletaerit @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cientiâ Domini.Ifa.11.9. 2. Quia major erit eorum numerus quifalutariDeicognitione imbutifunt,in N.T. quàm inVet. cumverbi pr{{ae}}dicatio non ampliùs uni genti fit a@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tricta, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edo4 mnibusgentibus eft communis. 3. Propter uberiorem Dei gratiamNondocenoneritopus tanto labore {{et}} moleftiâinbunt[1]non docendis Electis.utpatet. v.33. Scribam magnolaopuserit - legemmeam in cordeipforum :noninla-bore{{et}}moindobris,tabulis autfimbriis,utolimapudJu- endoEled{{ae}}os,fed incorde{{et}}voluntate ,piosaffe- ctos.Sym Etus{{et}}promptitudinem erga illiuslegemGe.Hyper infundendo. Sitvicecoronidis,illudfe-cat. lectiffimi illius Dei Opt. Max. organi, Calvini,inlocum. Deus quiobfcurius @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e patefecerat fub lege , plenum fulgorem promittit inEvangelio,itautejus cognitio D 3&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4rgm93e8cb7pih7b0ztu02gnm4blh8s</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275644</id>
      <parentid>275643</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:31:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275644</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1762" sha1="5ewqvywbqdgnlpec5u8a0khye16su33" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|53|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{marginalia dextra|cundè quid, ad dictum {{s}}impliciter. Nihil enim {{s}}equitur à Negatione unius Speciei, ad Negationem Generis.}} {{s}}impliciter, ab{{s}}olutè {{et}} exclu{{s}}ivè; {{s}}ed comparatè {{et}} {{graeca|κατὰ τὸ μᾶλλον}}. ut pa{{s}}{{s}}im fit in Scriptura. Ho{{s}}. 6,6. P{{s}}al. 50,8. {{et}} 51,16. ubi negativè dicta, {{s}}unt comparativè intelligenda. q.d. illu{{s}}trior {{et}} amplior erit cognitio Dei in Nov. Te{{s}}t. quàm fuerit in Veteri. 1. Quia in Vet. Te{{s}}tam. ob{{s}}curè {{s}}ub umbris ac typis Christus adumbratur. at in Nov. Te{{s}}t. jam exhibitus apertè pr{{ae}}dicatur, adeò ut puerulus, in Cateche{{s}}i in{{s}}titutus, explicatiùs intelligat my{{s}}terium Evangelii de Chri{{s}}to, quàm olim multi Sacerdotes, quia terra repleta erit {{s}}cientiâ Domini. I{{s}}a. 11,9.

2. Quia major erit eorum numerus qui {{s}}alutari Dei cognitione imbuti {{s}}unt, in N. T. quàm in Vet. cum verbi pr{{ae}}dicatio, non ampliùs uni genti {{s}}it ad{{s}}tricta, {{s}}ed omnibus gentibus e{{s}}t communis.

{{marginalia dextra|Non docendum {{s}}uprà legem, opus erit gratiore {{et}} mole{{s}}tiâ in docendo Electos. Sym Ge. Hyper. bolica. Fi{{s}}cat.}} 3. Propter uberiorem Dei gratiam non erit opus tanto labore {{et}} mole{{s}}tiâ in docendis Electis. ut patet. v. 32. Scribam, legem meam in corde ip{{s}}orum: non in labris, tabulis aut fimbrijs, ut olim apud Jud{{ae}}os, {{s}}ed in corde {{et}} voluntate, plùs affectus {{et}} promptitudinem ergà illius legem infundendo. Sit vice coronidis, illud celeberrimi illius Dei Opt. Max. organi, Calvini, in locum. Deus quibuscurius {{s}}e patefecerat {{s}}ub lege, plenum fulgorem promittit in Evangelio, ita ut ejus cogni-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5ewqvywbqdgnlpec5u8a0khye16su33</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/74</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84881</id>
    <revision>
      <id>275645</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:31:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '54 SAL TERR{{AEC}}. tiofutura fitfamiliaris. Sedhyperbolicè extollithancgratiam,cumdicit, neminem opushabiturun doctore vel magi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tro, quiaqui@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@q; fatis edoctus erit. neq; enim pr{{ae}}cisè {{et}} fine exceptionedicitur , non docebitquifq;proximinfuum, fednon docebit dicendo,cognoscite lehovam. videmus ergo Prophetam promittere co- gnitionem, utnon @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@itampliùs al...</comment>
      <origin>275645</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1631" sha1="sfi4p5192oqninm1juht12ze3wckqkp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|54|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;54 SAL TERR{{AEC}}. tiofutura fitfamiliaris. Sedhyperbolicè extollithancgratiam,cumdicit, neminem opushabiturun doctore vel magi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tro, quiaqui@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@q; fatis edoctus erit. neq; enim pr{{ae}}cisè {{et}} fine exceptionedicitur , non docebitquifq;proximinfuum, fednon docebit dicendo,cognoscite lehovam. videmus ergo Prophetam promittere co- gnitionem, utnon @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@itampliùs alphabetarii;namh{{ae}}cparticula, CognofciteJehovam, defignatprimarudimentafidei.{{et}}c. Tenemus ergoconfiliumProphet{{ae}},népe tantamforelucemEvangelii,utfatisappa. reatDeum liberaliùs agerec{{un}}populofuo, quoniamluxeritejustanquáSol inmeridie.In@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@citèitaq; {{et}}perpera abu@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ifunthoc Teftimonio,fanaticiquida Anabapti@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t{{ae}}, qui horredisdeliriis fuere inebriati;Dia- bolusenimcumturgerenttantâSuperbia, potuit eos fafcinarepro arbitrio fuo.{{et}}c. 2. Obj. Confugiunt Anabapti@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t{{ae}} tanquamad@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@acrainanchorain , @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edin- caffiun,adilludIfai{{ae}} 54,13.ubiDeuspromittit fore , ut omnesfideles fintθεοδίδακτοι (1) edocti àDeo perEvangelii pr{{ae}}dicationem.Ergò @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uperfluum eft (quoadLibertinos qui Spiritus tantum magi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terium jactant)verbiminifterium. Sol. pellucid{{ae}} techn{{ae}}! Hoc enimnon tollit,fedextollitverbi mini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terium,cujus nonminùs inNovo,quàm in V.T. fuerit ufus&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sfi4p5192oqninm1juht12ze3wckqkp</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275646</id>
      <parentid>275645</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:32:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275646</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1496" sha1="3y04x28e742c6bc0bwybdcnpbzahqhf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|54|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;tio futura {{s}}it familiaris. Sed hyperbolicè extollit hanc gratiam, cum dicit, neminem opus habiturum doctore vel magi{{s}}tro: quia qui{{s}}{{que}} {{s}}atis edoctus erit. ne{{que}} enim præcisè {{et}} {{s}}ine exceptione dicitur, non docebit qui{{s}}{{que}} proximum {{s}}uum, {{s}}ed non docebit dicendo, cogno{{s}}cite Iehovam. videmus ergo Prophetam promittere cognitionem, ut non {{s}}it ampliùs alphabetarij; nam hæc particula, Cogno{{s}}cite Iehovam, de{{s}}ignat prima rudimenta fidei. {{et}}c. Tenemus ergo con{{s}}ilium Prophetæ, nè per tantam fore lucem Evangelij, ut {{s}}atis appareat Deum liberaliùs agere cù populo {{s}}uo, quoniam lux erit ejus tanquà Sol in meridie. In{{s}}citiæ, {{et}} perperæ abu{{s}}i {{s}}unt hoc Te{{s}}timonio, fanatici quidam Anabapti{{s}}tæ, qui horrēdis delirijs fuere inebriati; Diabolus enim cum {{s}}urgerent tantâ Superbiâ, potuit eos fa{{s}}cinare pro arbitrio {{s}}uo. {{et}}c.

1. Obj. Con{{s}}ugiunt Anabapti{{s}}tæ tanquam ad {{s}}acram anchoram, {{s}}ed inca{{s}}{{s}}um, ad illud I{{s}}aiæ 54,13. ubi Deus promittit fore, ut omnes fideles {{s}}int {{graeca|θεοδίδακτοι}} (1) edocti à Deo per Evangelij prædicationem. Ergò {{s}}uperfluus e{{s}}t (quoad Libertinos qui Spiritus tantùm magi{{s}}terium jactant) verbi mini{{s}}terium.

Sol. pellucidè re{{s}}pondet Hoc enim non tollit, {{s}}ed extollit verbi mini{{s}}terium, cujus non minùs in Novo, quàm in V. T. fuerit u{{s}}us&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3y04x28e742c6bc0bwybdcnpbzahqhf</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275648</id>
      <parentid>275646</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:33:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275648</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1487" sha1="2okpif4l6f3zvomr17080yp5g89vpa1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|54|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;tio futura {{s}}it familiaris. Sed hyperbolicè extollit hanc gratiam, cum dicit, neminem opus habiturum doctore vel magi{{s}}tro: quia qui{{s}}{{que}} {{s}}atis edoctus erit. ne{{que}} enim præcisè {{et}} {{s}}ine exceptione dicitur, non docebit qui{{s}}{{que}} proximum {{s}}uum, {{s}}ed non docebit dicendo, cogno{{s}}cite Iehovam. videmus ergo Prophetam promittere cognitionem, ut non {{s}}it ampliùs alphabetarij; nam hæc particula, Cogno{{s}}cite Iehovam, de{{s}}ignat prima rudimenta fidei. {{et}}c. Tenemus ergo con{{s}}ilium Prophetæ, nè per tantam fore lucem Evangelij, ut {{s}}atis appareat Deum liberaliùs agere cù populo {{s}}uo, quoniam lux erit ejus tanquà Sol in meridie. In{{s}}citiæ, {{et}} perperæ abu{{s}}i {{s}}unt hoc Te{{s}}timonio, fanatici quidam Anabapti{{s}}tæ, qui horrēdis delirijs fuere inebriati; Diabolus enim cum {{s}}urgerent tantâ Superbiâ, potuit eos fa{{s}}cinare pro arbitrio {{s}}uo. {{et}}c.

1. Obj. Con{{s}}ugiunt Anabapti{{s}}tæ tanquam ad {{s}}acram anchoram, {{s}}ed inca{{s}}{{s}}um, ad illud I{{s}}aiæ 54,13. ubi Deus promittit fore, ut omnes fideles {{s}}int {{graeca|θεοδίδακτοι}} (1) edocti à Deo per Evangelij prædicationem. Ergò {{s}}uperfluus e{{s}}t (quoad Libertinos qui Spiritus tantùm magi{{s}}terium jactant) verbi mini{{s}}terium.

Sol. pellucidè re{{s}}pondet Hoc enim non tollit, {{s}}ed extollit verbi mini{{s}}terium, cujus non minùs in Novo, quàm in V. T. fuerit&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2okpif4l6f3zvomr17080yp5g89vpa1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/75</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84882</id>
    <revision>
      <id>275647</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:32:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '9 Π 2 SAL TERR{{AEC}}. 55 4 ufus, protritú eftillud, Scripturae@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t opti mainterpresScriptur{{ae}},quid,fit àDeodoceri docetChriftus.Joh.6,45. Deusnos Hacnon docetbifariam. vid. externaverbipr{{ae}}di- funt oppo catione , {{et}} internaSpir. S.revelatione ;nenda, promittithic Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tus Electos fuos do-fedcomponenda, Etos fore,nontantùm aDoctoribus Ec- s.sto fubji clefi{{ae}} exterius , fed...</comment>
      <origin>275647</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2035" sha1="lfcu4s9m4xjj6kpy2ngcv1i0nufxirw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|55|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;9 Π 2 SAL TERR{{AEC}}. 55 4 ufus, protritú eftillud, Scripturae@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t opti mainterpresScriptur{{ae}},quid,fit àDeodoceri docetChriftus.Joh.6,45. Deusnos Hacnon docetbifariam. vid. externaverbipr{{ae}}di- funt oppo catione , {{et}} internaSpir. S.revelatione ;nenda, promittithic Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tus Electos fuos do-fedcomponenda, Etos fore,nontantùm aDoctoribus Ec- s.sto fubji clefi{{ae}} exterius , fed {{et}} interiùs à Spiritu cienda:nams inhomoge. Sancto. Opponit Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tianosJud{{ae}}is, neisconne hi enim exterius magis quàm interius àxis {{et}} fub. ordinatis DeoinV.T. docebantur. Docet Spiri- unius inclu tum Sanctum efficacem fore per verbi fio,non eft minifterium, acdona @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ualargius inEccle-exclufioale terius. @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@iamin N. T. effufurum, utramque do cendi rationem,{{et}} interiorem{{et}} exterio- remconjungit. Doceri itaque à Deo, e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t doceri non immediate, fed mediatè - perverbi pr{{ae}}dicationem, ut patet. Luc. 10, 16. Act. 10, 33. Quod fihic Textus Minifteriumtolleret, tumaliis Scriptur{{ae}} locisrepugnaret.Jer.3, 15. Rom.10, 14. Matth. 28,20, athocab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@urdum e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t, ami- c{{ae}} enim @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@emper@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cripturarum lites, Ad rem{{et}}appofitè Calvinus. Hinc appa- retquantopere delirentfanatici, qui hoc Testimonio abutuntur ad evertendam pr{{ae}}dicationem verbi , {{et}} Minifterium quoEccle@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@iautitur. Nam Ecclefi{{ae}} filiiomnesil- e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@enonpoffunt,nifi in ea @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e educari fi bolishabea los proDia nant.fruftràRevelationes arcanas jacta- mus,qui bunt,quiaSpiritus nondocet alios quam nosà Mini @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terioaut qui@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eMinisteriofubmittunt,proindedi- clanculum, D 4 fci-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lfcu4s9m4xjj6kpy2ngcv1i0nufxirw</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275649</id>
      <parentid>275647</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:34:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275649</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1894" sha1="p4axphg5ncj06fnyfx86fqgpata6a46" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|55|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;u{{s}}us, proinde e{{s}}t illud, Scriptura e{{s}}t optima interpres Scriptur{{ae}}, quid, {{s}}it à Deo doceri docet Chri{{s}}tus. Ioh. 6,45. Deus nos docet bifariam. vid. externâ verbi pr{{ae}}dicatione, {{et}} internâ Spir. S. revelatione: promittit hic Chri{{s}}tus Electos {{s}}uos doctos fore, non tantùm à Doctoribus Eccle{{s}}i{{ae}} exteriùs, {{s}}ed {{et}} interiùs à Spiritu Sancto. Opponit Chri{{s}}tianos Jud{{ae}}is, hi enim exteriùs magis quàm interiùs à Deo in V. T. docebantur. Docet Spiritum Sanctum efficacem fore per verbi mini{{s}}terium, ac dona {{s}}ua largiùs in Eccle{{s}}iam in N. T. effu{{s}}urum, utram{{que}} docendi rationem, {{et}} interiorem {{et}} exteriorem conjungit. Doceri itaque à Deo, e{{s}}t doceri non immediatè; {{s}}ed mediatè per verbi pr{{ae}}dicationem, ut patet. Luc. 10,16. Act. 10,33. Quòd {{s}}i hic Textus Mini{{s}}terium tolleret, tum aliis Scriptur{{ae}} locis repugnaret. Jer. 3,15. Rom. 10,14. Matth. 28,20. at hoc ab{{s}}urdum e{{s}}t, amic{{ae}} enim {{s}}emper {{s}}cripturarum lites. Ad rem {{et}} appo{{s}}itè Calvinus. Hinc apparet quantoperè delirent fanatici, qui hoc Te{{s}}timonio abutuntur ad evertendam pr{{ae}}dicationem verbi, {{et}} Mini{{s}}terium quo Eccle{{s}}ia utitur. Nam Eccle{{s}}i{{ae}} filii omnes illi e{{s}}{{s}}e non po{{s}}{{s}}unt, ni{{s}}i in ea {{s}}e educari {{s}}inant, fru{{s}}trà Revelationes arcanas jactabunt, quia Spiritus non docet alios quàm eos qui {{s}}e Mini{{s}}terio {{s}}ubmittunt, proinde {{pt|di-|}}

{{marginalia dextra|H{{ae}}c non {{s}}unt opponenda, {{s}}ed componenda, {{et}} S. S. {{s}}ubjicienda nam {{graeca|ἀλλήλοις}}, nec opponenda, {{s}}i{{s}} {{et}} {{s}}ub, quia aliis unius inclu{{s}}io, non e{{s}}t exclu{{s}}io alterius.}}

{{marginalia dextra|Omnes illos pro Diabolis habemus, qui nos à Mini{{s}}terio aut clanculum}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>p4axphg5ncj06fnyfx86fqgpata6a46</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/76</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84883</id>
    <revision>
      <id>275650</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:36:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. 36 autapertè fcipulifuntDiaboli, nonDei, qui ordi- inaliadiver ticulaabdu- nemab eoin@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@titutunrepudiant. namh{{ae}}c cent;eosq; @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eu venenu duoficconjuncta e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@evidemus, filios ec- lethalefu- clefi{{ae}}, {{et}}doctos àDeo, ut difcipuliDei giamus.Cal vin.contra effe non poffunt , qui in Ecclefia doceri Libertin.c. nolu...</comment>
      <origin>275650</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1859" sha1="aqy6dvubkc8uoviox4eu4wdnt436pyo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|56|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. 36 autapertè fcipulifuntDiaboli, nonDei, qui ordi- inaliadiver ticulaabdu- nemab eoin@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@titutunrepudiant. namh{{ae}}c cent;eosq; @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eu venenu duoficconjuncta e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@evidemus, filios ec- lethalefu- clefi{{ae}}, {{et}}doctos àDeo, ut difcipuliDei giamus.Cal vin.contra effe non poffunt , qui in Ecclefia doceri Libertin.c. nolunt. 9,10. 2. Refpondeoadhomines. Mini- Qui plenio-mèdecetAnabaptiftas quiomnibus pro-- remhujus loci cupit, phetandi Libertatem {{et}}licentiam conce- explanat, dunt, Prophetiam interdicere ; attamen curatisfimi h{{ae}}c funtfebricitantis corumingenii fpeilludJus Div inum, tra, morbiquepericulo@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@i@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@f@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@imi indicia. cap.2.p-35. 3. Obj. 1.Joh.2,20.27.Unctionemhabe36. ac- tis,{{et}}nô@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tis omnia;necnece@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eha- betisutqui@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@quamdoceat vos.hinc perperam ita ratiocinantur Enthufiaft{{ae}}: Qui@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@quishabet SpiritumSanctum,ille ifitelligitScripturas ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@q; doctore; Sednos habemus Spiritum Sanctum, ergo nos intelligimus Scripturas ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@queDoctore. Refp. Negaturmajor,quos enim docet Spiritus S. hos docet doctoribus.Eph. 4,11. {{et}}nonimmediatè,ut fupra probat{{um}} e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t. Atquorfumiftosnodos in @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cirpo? quidenim apertius dicipotuit proverbi Minifterio?Unctiodocet vos (1) Spiritus@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@anctus efficaxe@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t per pr{{ae}}dicationem Evangelii, adilluminandum mentes fide-lium inomnibus ad falutem neceffariis . non&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aqy6dvubkc8uoviox4eu4wdnt436pyo</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275651</id>
      <parentid>275650</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:36:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275651</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1611" sha1="mg56xl6ihrhs8c3cxeuhyx111rh42tl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|56|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{marginalia dextra|ut apertè in alia diversicula abducent; eos{{que}} {{s}}e{{u}} venenum lethale {{s}}ugamus. Calv. in contra Libertin. c. 9, 10. Qui pleniores hujus loci cupit, explanat, con{{s}}ulat accurati{{s}}{{s}}imam illud Jus Divinum, cap. 2. pag. 16.}}

di{{s}}cipuli {{s}}unt Diaboli, non Dei, qui ordinem ab eo in{{s}}titutum repudiant. nam h{{ae}}c duo {{s}}ic conjuncta e{{s}}{{s}}e videmus, filios eccle{{s}}i{{ae}}, &amp; doctos à Deo, ut di{{s}}cipuli Dei e{{s}}{{s}}e non po{{s}}{{s}}int, qui in Eccle{{s}}ia doceri nolunt.

2. Re{{s}}pondeo ad homines. Mini{{s}}tri decet Anabapti{{s}}tas, qui omnibus prophetandi Libertatem &amp; licentiam concedunt, Prophetiam interdicere; attamen h{{ae}}c {{s}}unt febricitantis eorum ingenii {{s}}pectra, morbique periculo{{s}}{{s}}i{{s}}{{s}}imi indicia.

3. Obj. I. Joh. 2, 20. 27. Unctionem habetis, &amp; no{{s}}tis omnia, nec nece{{s}}{{s}}e habetis ut qui{{s}}quam doceat vos. hinc perperam ita ratiocinantur Enthu{{s}}ia{{s}}t{{ae}}: Qui{{s}}qui{{s}} habet Spiritum Sanctum, ille intelligit Scripturas ab{{s}}{{que}} doctore; Sed nos habemus Spiritum Sanctum, ergo nos intelligimus Scripturas ab{{s}}{{que}} Doctore.

Re{{s}}p. Negatur major, quos enim docet Spiritus S. hos docet doctoribus. Eph. 4. 11. &amp; non immediate, ut {{s}}upra probatum e{{s}}t. At quor{{u}}m i{{s}}tos nodos in {{s}}cirpo? quid enim apertius dici potuit proverbio Mini{{s}}terio? Unctio docet vos. (1) Spiritus {{s}}anctus efficax e{{s}}t per pr{{ae}}dicationem Evangelii, ad illuminandum mentes fidelium in omnibus ad {{s}}alutem nece{{s}}{{s}}ariis. non&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mg56xl6ihrhs8c3cxeuhyx111rh42tl</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275652</id>
      <parentid>275651</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:36:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275652</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1607" sha1="kvzbhxfnau7wypodtr3hxvyyv2rinvn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|56|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{marginalia dextra|ut apertè in alia diversicula abducent; eos{{que}} {{s}}e{{u}} venenum lethale {{s}}ugamus. Calv. in contra Libertin. c. 9, 10. Qui pleniores hujus loci cupit, explanat, con{{s}}ulat accurati{{s}}{{s}}imam illud Jus Divinum, cap. 2. pag. 16.}}

di{{s}}cipuli {{s}}unt Diaboli, non Dei, qui ordinem ab eo in{{s}}titutum repudiant. nam h{{ae}}c duo {{s}}ic conjuncta e{{s}}{{s}}e videmus, filios eccle{{s}}i{{ae}}, &amp; doctos à Deo, ut di{{s}}cipuli Dei e{{s}}{{s}}e non po{{s}}{{s}}int, qui in Eccle{{s}}ia doceri nolunt.

2. Re{{s}}pondeo ad homines. Mini{{s}}tri decet Anabapti{{s}}tas, qui omnibus prophetandi Libertatem &amp; licentiam concedunt, Prophetiam interdicere; attamen h{{ae}}c {{s}}unt febricitantis eorum ingenii {{s}}pectra, morbique periculo{{s}}{{s}}i{{s}}{{s}}imi indicia.

3. Obj. I. Joh. 2, 20. 27. Unctionem habetis, &amp; no{{s}}tis omnia, nec nece{{s}}{{s}}e habetis ut qui{{s}}quam doceat vos. hinc perperam ita ratiocinantur Enthu{{s}}ia{{s}}t{{ae}}: Qui{{s}}qui{{s}} habet Spiritum Sanctum, ille intelligit Scripturas ab{{s}}{{que}} doctore; Sed nos habemus Spiritum Sanctum, ergo nos intelligimus Scripturas ab{{s}}{{que}} Doctore.

Re{{s}}p. Negatur major, quos enim docet Spiritus S. hos docet doctoribus. Eph. 4. 11. &amp; non immediate, ut {{s}}upra probatum e{{s}}t. At quor{{u}}m i{{s}}tos nodos in {{s}}cirpo? quid enim apertius dici potuit proverbio Mini{{s}}terio? Unctio docet vos. (1) Spiritus {{s}}anctus efficax e{{s}}t per pr{{ae}}dicationem Evangelii, ad illuminandum mentes fidelium in omnibus ad {{s}}alutem nece{{s}}{{s}}ariis.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kvzbhxfnau7wypodtr3hxvyyv2rinvn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/77</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84884</id>
    <revision>
      <id>275653</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:37:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. C 57 non quòd omnia fciant fimpliciter,hoc enimfoliDeo eft proprium.Joh. 21, 17. necperfectèut inPatria, quia hîc fumus invia,{{et}} in parte cognofcimus: cogno- i@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cuntverò omnia@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cituneceffaria adAnti- Chriftumagnofcendum, {{et}} illius infidias . cavend{{um}}, utcon@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tatex contextu.v.21.26. 27. nec neceffe habent ut qui@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@E...</comment>
      <origin>275653</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1991" sha1="jcx1qws7a35rd2fgmieowhd943jexzb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|57|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. C 57 non quòd omnia fciant fimpliciter,hoc enimfoliDeo eft proprium.Joh. 21, 17. necperfectèut inPatria, quia hîc fumus invia,{{et}} in parte cognofcimus: cogno- i@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cuntverò omnia@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cituneceffaria adAnti- Chriftumagnofcendum, {{et}} illius infidias . cavend{{um}}, utcon@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tatex contextu.v.21.26. 27. nec neceffe habent ut qui@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@quamdo-EftHyperceat illos (1) religionis elementa; nambole,quáfi Spiritus Sanctus docet regenitos (dehisgnificatA-@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e . enimloquitur Apoftolus) non tanquam poftolus nihilaffer rudes {{et}} elementarios de rebus ignotis re,quodilli 14 1 fedut resjam cognitasaltius eorum ani-jam antea non intellemis infigat, q.d. Scientiamrerumomniú xerint,quos vobisadfalutemneceffariarum concedo; monefaciat ipfe com- -@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ed de con@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tantiave@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tra @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@um@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ollicitus,ne potius qua àChrifto ad Anitchri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tum, à luce ad te-doceat.Bez nebrasdeficiatis. v.28.2. LoquiturApo- @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tolusnonabfolutè, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@edcomparativè, (1) itaplanè{{et}}plenè docebit vos SpiritusS. utinvobisdocendis,{{et}}de veritate c{{ae}}lefti perfuadendis magnoperè elaborandum non fuerit. [Vide refponf. adJerem. 31,34.] 3. Siglo@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@am @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@pectes Anabaptifticam, reddit Apoftolum fibi contradicentem. Adquidenimfcribit hanc Epi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tolam fidelibus, fi omnia fimpliciter fcirent , {{et}} nullodoctore indigerent? Deinde glos@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@emahoctoticontradicitEvangelio.fru@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tra enim precaremur Dominum me@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@is Ds ope-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jcx1qws7a35rd2fgmieowhd943jexzb</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275654</id>
      <parentid>275653</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:37:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275654</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1754" sha1="qe31oj5z3i5dl4fgy4h4kju1ttma0cw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|57|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;non quod omnia {{s}}ciant {{s}}impliciter, hoc enim {{s}}oli Deo e{{s}}t proprium. Joh. 21, 17. nec perfectè ut in Patria, quia hîc {{s}}umus in via, &amp; in parte cogno{{s}}cimus: cogno{{s}}cunt verò omnia {{s}}citu nece{{s}}{{s}}aria ad Antichri{{s}}tum agno{{s}}cendum, &amp; illius in{{s}}idias cavendû, ut con{{s}}tat ex contextu. v. 21. 26. 27. nec nece{{s}}{{s}}e habent ut qui{{s}}quam doceat illos (1) religionis elementa; nam Spiritus Sanctus docet regenitos (de his enim loquitur Apo{{s}}tolus) non tanquam rudes &amp; elementarios de rebus ignotis re, quod ille jam anteà non intelligerint, quos ip{{s}}e commonuerit prius quà doceat Bez. {{marginalia dextra|E{{s}}t Hyperbole, quâ {{s}}ignificat Apo{{s}}tolus {{s}}e nihil a{{s}}{{s}}erere, quod ille jam anteà non intellexerint, quos ip{{s}}e commonuerit prius quà doceat Bez.}} {{s}}ed ut res jam cognitas altiùs eorum animis infigat, q. d. Scientiam rerum omnium vobis ad {{s}}alutem nece{{s}}{{s}}ariarum concedo; {{s}}ed de con{{s}}tantia ve{{s}}tra {{s}}um {{s}}ollicitus, ne à Chri{{s}}to ad Antichri{{s}}tum, à luce ad tenebras defi{{s}}ciatis. v. 28. a. Loquitur Apo{{s}}tolus non ab{{s}}olutè, {{s}}ed comparativè, (1) ita planè &amp; plenè docebit vos Spiritus S. ut in vobis docendis, &amp; de veritate c{{oe}}le{{s}}ti per{{s}}uadendis magnoperè elaborandum non fuerit. [Vide re{{s}}pon{{s}}. ad Jerem. 31, 34.]

3. Si glo{{s}}{{s}}am {{s}}pectes Anabapti{{s}}ticam, reddit Apo{{s}}tolum {{s}}ibi contradicentem. Ad quid enim {{s}}cribit hanc Epi{{s}}tolam fidelibus, {{s}}i omnia {{s}}impliciter {{s}}cirent, &amp; nullo doctore indigerent? Deinde glo{{s}}{{s}}ema hoc toti contradicit Evangelio. fru{{s}}trà enim pr{{ae}}c{{ae}}ptum Dominum me{{s}}{{s}}is&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qe31oj5z3i5dl4fgy4h4kju1ttma0cw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/78</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84885</id>
    <revision>
      <id>275655</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:44:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERRE. 58 operariosemittereinfuam me@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@em; fioperariifuerint@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@upervacanei ?itemfruftrà effetTiti {{et}} Timothei ordinatio, Imo {{et}} fruftrà Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tus dediffet Paftores {{et}} Doctores u@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@que ad finem mundi duraturos. 4. Ob.PoteftDeus @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ervare @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uos...</comment>
      <origin>275655</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1518" sha1="r6bczs0hlmwn9vm8sew8f1jln4h3zg9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|58|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERRE. 58 operariosemittereinfuam me@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@em; fioperariifuerint@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@upervacanei ?itemfruftrà effetTiti {{et}} Timothei ordinatio, Imo {{et}} fruftrà Chri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tus dediffet Paftores {{et}} Doctores u@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@que ad finem mundi duraturos. 4. Ob.PoteftDeus @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ervare @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uos abfque Minifterio, ergovult. Sol. Nonfequitur. A poffe ad effe non valet argumentum. Deus omnipotentia fuâpoteftpluriunaefficere,qu{{ae}} non vult. Potuit fervare Noachum fineArca; fcd noluit. Potuit docere Jud{{ae}}os ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@que Levitis,{{et}}evangeliumabsqueApoftolis propagare, at noluit. Ita potuit nos falvare immediatèfinemediis, fedvifum eft illiad regenerationem innobis efficiendam,uti mediis,{{et}}illanobispr{{ae}}fcribere. UtpatetRom.10,14.ubi eleganti gradationedocetApoftolus, quibus mediis,{{et}} quoordineadfidem{{et}}falutem,ab imo ad fuminum producamur. 5.Obj.ogganniuntfanatici. Utile e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e verbiMinifteriumad homines re- generandos ; inutile verò Regenitis. Sol. Impiivocantur ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@urdi,at hi funt ipså abfurditate ab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@urdiores. q.d. cibum pueris effeutilem, adultis verò noxium, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uperfluum. Hos refellit Apoftolus, Eph.4,13.perdurabitminifterium,nonin annuin&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r6bczs0hlmwn9vm8sew8f1jln4h3zg9</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275656</id>
      <parentid>275655</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:45:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275656</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1154" sha1="1dotqlwvt2gdzds1vfsn6ucqnop2bw0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|58|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;operationis emittere in suam messem; si operarii fuerint supervacanei? item frustra esset Titi &amp; Timothei ordinatio. Imò &amp; frustra Christus dedisset Pastores &amp; Doctores usque ad finem mundi duraturos.

4. Ob. Potest Deus servare suos absque Ministerio, ergo vult.

Sol. Non sequitur. A posse ad esse non valet argumentum. Deus omnipotentiâ suâ potest plurima efficere, quæ non vult. Potuit servare Noachum sine Arca; sed noluit. Potuit docere Judæos absque Levitis, &amp; evangelium absque Apostolis propagare, at noluit. Ita potuit nos salvare immediatè sine mediis, sed visum est illi ad regenerationem in nobis efficiendam, uti mediis, &amp; illa nobis præscribere: Ut patet Rom. 10, 14. ubi eleganti gradatione docet Apostolus, quibus mediis, &amp; quo ordine ad fidem &amp; salutem, ab imo ad summum producantur.

5. Obj. oppugnant fanatici. Utile esse verbi Ministerium ad homines regenerandos; inutile verò Regeneratis.

Sol. Impii vocantur absurdi, at hi sunt ipsâ absurditate absurdiores. {{que}} d. cibum pueris esse utilem, adultis verò noxium, superfluum. Hos refellit Apostolus, Eph. 4, 13. perdurabit ministerium, non in&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1dotqlwvt2gdzds1vfsn6ucqnop2bw0</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275657</id>
      <parentid>275656</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:46:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275657</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1149" sha1="s0m3sx08xpdk04y4m1jwewybssuiae4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|58|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;operationis emittere in suam messem; si operarii fuerint supervacanei? item frustra esset Titi &amp; Timothei ordinatio. Imò &amp; frustra Christus dedisset Pastores &amp; Doctores usque ad finem mundi duraturos.

4. Ob. Potest Deus servare suos absque Ministerio, ergo vult.

Sol. Non sequitur. A posse ad esse non valet argumentum. Deus omnipotentiâ suâ potest plurima efficere, quæ non vult. Potuit servare Noachum sine Arca; sed noluit. Potuit docere Judæos absque Levitis, &amp; evangelium absque Apostolis propagare, at noluit. Ita potuit nos salvare immediatè sine mediis, sed visum est illi ad regenerationem in nobis efficiendam, uti mediis, &amp; illa nobis præscribere: Ut patet Rom. 10, 14. ubi eleganti gradatione docet Apostolus, quibus mediis, &amp; quo ordine ad fidem &amp; salutem, ab imo ad summum producantur.

5. Obj. oppugnant fanatici. Utile esse verbi Ministerium ad homines regenerandos; inutile verò Regeneratis.

Sol. Impii vocantur absurdi, at hi sunt ipsâ absurditate absurdiores. q. d. cibum pueris esse utilem, adultis verò noxium, superfluum. Hos refellit Apostolus, Eph. 4, 13. perdurabit ministerium, non in&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s0m3sx08xpdk04y4m1jwewybssuiae4</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275658</id>
      <parentid>275657</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:47:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275658</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1407" sha1="m4dw2tuesv47fhjzpqhj4aplbffiooe" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|58|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;operationis emittere in {{s}}uam me{{s}}{{s}}em; {{s}}i operarii fuerint {{s}}upervacanei? item fru{{s}}tra e{{s}}{{s}}et Titi &amp; Timothei ordinatio. Imò &amp; fru{{s}}tra Chri{{s}}tus dedi{{s}}{{s}}et Pa{{s}}tores &amp; Doctores u{{s}}{{que}} ad finem mundi duraturos.

4. Ob. Pote{{s}}t Deus {{s}}ervare {{s}}uos ab{{s}}{{que}} Mini{{s}}terio, ergo vult.

Sol. Non {{s}}equitur. A po{{s}}{{s}}e ad e{{s}}{{s}}e non valet argumentum. Deus omnipotentiâ {{s}}uâ pote{{s}}t plurima efficere, qu{{ae}} non vult. Potuit {{s}}ervare Noachum {{s}}ine Arca; {{s}}ed noluit. Potuit docere Jud{{ae}}os ab{{s}}{{que}} Levitis, &amp; evangelium ab{{s}}{{que}} Apo{{s}}tolis propagare, at noluit. Ita potuit nos {{s}}alvare immediatè {{s}}ine mediis, {{s}}ed vi{{s}}um e{{s}}t illi ad regenerationem in nobis efficiendam, uti mediis, &amp; illa nobis pr{{ae}}{{s}}cribere: Ut patet Rom. 10, 14. ubi eleganti gradatione docet Apo{{s}}tolus, quibus mediis, &amp; quo ordine ad fidem &amp; {{s}}alutem, ab imo ad {{s}}ummum producantur.

5. Obj. oppugnant fanatici. Utile e{{s}}{{s}}e verbi Mini{{s}}terium ad homines regenerandos; inutile verò Regeneratis.

Sol. Impii vocantur ab{{s}}urdi, at hi {{s}}unt ip{{s}}â ab{{s}}urditate ab{{s}}urdiores. q. d. cibum pueris e{{s}}{{s}}e utilem, adultis verò noxium, {{s}}uperfluum. Hos refellit Apo{{s}}tolus, Eph. 4, 13. perdurabit mini{{s}}terium, non in {{pt|anum-|}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m4dw2tuesv47fhjzpqhj4aplbffiooe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/79</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84886</id>
    <revision>
      <id>275659</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:47:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'N SAL TERR{{AEC}}. 59 annum, autdonec regeneremur, fed durabitdonec omnes, eleeti perveniant in * unitatem fidei,{{et}}cognitionis Chrifti (1) {{et}} non folumdonecuniamur Chriftoperfi#dem, fedetiamdonecomnesredempti ad perfectamcognitioneminvi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ione iinmediatâ perveniant: {{et}} ad plenam Chrifti @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@taturam, quod fiet in Re@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@urrectione. Deinde,verbiMinifteriumnon...</comment>
      <origin>275659</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1809" sha1="ceanxxzaiv34yy76shoartjog18bzub" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|59|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;N SAL TERR{{AEC}}. 59 annum, autdonec regeneremur, fed durabitdonec omnes, eleeti perveniant in * unitatem fidei,{{et}}cognitionis Chrifti (1) {{et}} non folumdonecuniamur Chriftoperfi#dem, fedetiamdonecomnesredempti ad perfectamcognitioneminvi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ione iinmediatâ perveniant: {{et}} ad plenam Chrifti @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@taturam, quod fiet in Re@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@urrectione. Deinde,verbiMinifteriumnonfoluun e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t 1 renati @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@emen. Jac. 1.18.1. Pet.1, 23. fed{{et}} pabulum.1.Pet.2,2. nectantùmregencra#tionis organon,fed{{et}}{{ae}}dificationis. Act. 20,32.2.Tim.3,16.17. ideòjubetcreden- K tesApoftolus, ne deferant c{{ae}}tus eccleL fiafticos, Heb.10,25. unde enimgene ratur fides,inde etiamnutritur{{et}}augefcit. E.g.Jeremia fuitregenitus, comedit tamenverbumDei,ceffitque illi in gaudiű - {{et}} l{{ae}}titiam cordis.Jer. 15, 16.David fuit regenitus ,{{et}} verbumDei fuit illi melle - : dulcius,{{et}} auropurgati@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@imo defiderabi- Recondidi lius.Pfal.19,11.Jobfuitregenitus, at illeincorde meo dicta dicitur eloquia{{et}}verbumDei in corde ejus, ut ea, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uorecondidiffe,{{et}}tanquamnobilemali- cum opus quem thefaurum cuftodivi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@e,ind veleffet,expro pr{{ae}} dimen@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@o@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uo (1) magis quàmres fibimiliâs nipatris-fa moad victum neceffarias, obfervaffe ,Job. 23,12, Quin etiam,veloptimifunt natura Illisquiju @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tificatifune tardi, fecuri,erroribus tum vitâ tum do-opusefthoc {{et}}rinâobnoxii,(utvidere e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tinSalomo-fale,nedene&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ceanxxzaiv34yy76shoartjog18bzub</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275660</id>
      <parentid>275659</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:48:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275660</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1733" sha1="b8q9emy6955fmsyzahcn2icw91xg2qn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|59|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;annum, aut donec regeneremur, {{s}}ed durabit donec omnes, electi perveniant in unitatem fidei, &amp; cognitionis Chri{{s}}ti (1) non {{s}}olùm donec uniamur Chri{{s}}to per fidem, {{s}}ed etiam donec omnes redempti ad perfectam cognitionem in vi{{s}}ione immediatâ perveniant: &amp; ad plenam Chri{{s}}ti {{s}}taturam, quod fiet in Re{{s}}urrectione. Deinde, verbi Mini{{s}}terium non {{s}}olum e{{s}}t renatis {{s}}emen. Jac. 1.18. 1. Pet. 1, 23. {{s}}ed &amp; pabulum. 1. Pet. 2, 2. nec tantùm regenerationis organon, {{s}}ed &amp; {{ae}}dificationis. Act. 20, 32. 2. Tim. 3, 16. 17. ideò jubet credentes Apo{{s}}tolus; ne de{{s}}erant c{{oe}}tus eccle{{s}}ia{{s}}ticos, Heb. 10, 25. unde enim generarur fides, inde etiam nutritur &amp; augetur. E. g. Jeremia fuit regenitus, comedit tamen verbum Dei, ce{{s}}{{s}}it{{que}} illi in gaudium &amp; l{{ae}}titiam cordis. Jer. 15, 16. David fuit regenitus, &amp; verbum Dei fuit illi melle dulcius, &amp; auro purgati{{s}}{{s}}imo de{{s}}iderabilius. P{{s}}al. 19, 11. Job fuit regenitus, at ille dicitur eloquia &amp; verbum Dei in corde {{s}}uo recondidi{{s}}{{s}}e, &amp; tanquam nobilem aliquem the{{s}}aurum cu{{s}}todivi{{s}}{{s}}e, imò vel pr{{ae}} alimento {{s}}uo (1) magis quàm res {{s}}ibi ad victum nece{{s}}{{s}}arias, ob{{s}}erva{{s}}{{s}}e, Job. 23, 12. {{marginalia dextra|Recondidi in corde meo dicta tua, ut ea cum opus e{{s}}{{s}}et, expromerem bona patri{{s}}familias more. Mercer.}}

Quin etiam, vel optimi {{s}}unt naturâ {{s}}ui{{s}}{{que}} vitiis, cardi, {{s}}ecuri, erroribus tum vit{{ae}} tum doctrin{{ae}} obnoxii, (ut videre e{{s}}t in Salomo- {{marginalia dextra|Aliqui {{s}}ibi {{s}}ufficiant {{s}}unt opus e{{s}}{{s}}e hoc {{s}}u{{s}}pen{{s}}e de-}}{{pt|ne-|}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b8q9emy6955fmsyzahcn2icw91xg2qn</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275661</id>
      <parentid>275660</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:48:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275661</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1722" sha1="l19090k6jdvqkzjbfczrzwkloy3d25u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|59|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;annum, aut donec regeneremur, {{s}}ed durabit donec omnes, electi perveniant in unitatem fidei, &amp; cognitionis Chri{{s}}ti (1) non {{s}}olùm donec uniamur Chri{{s}}to per fidem, {{s}}ed etiam donec omnes redempti ad perfectam cognitionem in vi{{s}}ione immediatâ perveniant: &amp; ad plenam Chri{{s}}ti {{s}}taturam, quod fiet in Re{{s}}urrectione. Deinde, verbi Mini{{s}}terium non {{s}}olum e{{s}}t renatis {{s}}emen. Jac. 1.18. 1. Pet. 1, 23. {{s}}ed &amp; pabulum. 1. Pet. 2, 2. nec tantùm regenerationis organon, {{s}}ed &amp; {{ae}}dificationis. Act. 20, 32. 2. Tim. 3, 16. 17. ideò jubet credentes Apo{{s}}tolus; ne de{{s}}erant c{{oe}}tus eccle{{s}}ia{{s}}ticos, Heb. 10, 25. unde enim generarur fides, inde etiam nutritur &amp; augetur. E. g. Jeremia fuit regenitus, comedit tamen verbum Dei, ce{{s}}{{s}}it{{que}} illi in gaudium &amp; l{{ae}}titiam cordis. Jer. 15, 16. David fuit regenitus, &amp; verbum Dei fuit illi melle dulcius, &amp; auro purgati{{s}}{{s}}imo de{{s}}iderabilius. P{{s}}al. 19, 11. Job fuit regenitus, at ille dicitur eloquia &amp; verbum Dei in corde {{s}}uo recondidi{{s}}{{s}}e, &amp; tanquam nobilem aliquem the{{s}}aurum cu{{s}}todivi{{s}}{{s}}e, imò vel pr{{ae}} alimento {{s}}uo (1) magis quàm res {{s}}ibi ad victum nece{{s}}{{s}}arias, ob{{s}}erva{{s}}{{s}}e, Job. 23, 12. {{marginalia dextra|Recondidi in corde meo dicta tua, ut ea cum opus e{{s}}{{s}}et, expromerem bona patri{{s}}familias more. Mercer.}}

Quin etiam, vel optimi {{s}}unt naturâ {{s}}ui{{s}}{{que}} vitiis, cardi, {{s}}ecuri, erroribus tum vit{{ae}} tum doctrin{{ae}} obnoxii, (ut videre e{{s}}t in Salomo- {{marginalia dextra|Aliqui {{s}}ibi {{s}}ufficiant {{s}}unt opus e{{s}}{{s}}e hoc {{s}}u{{s}}pen{{s}}e de-}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>l19090k6jdvqkzjbfczrzwkloy3d25u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/80</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84887</id>
    <revision>
      <id>275662</id>
      <timestamp>2026-08-12T19:49:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens '60 SAL TERR{{AEC}}. пид осси- patiputre ne,Samp@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@one,Davide {{et}} Petro) cognofactione, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cuntἐκμέρες,ex parte{{et}} imperfecte,nec Feridionequifquamad tantamScienti{{ae}}vel Grati{{ae}} {{et}}perditio. ἀκμl in terris perveniat, quin aliquid nem.Chemplus ultrare@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@titeritperficienduun. Philip. nit. 3,12.15.2.Pet.3. ult. ideóque verbi Mini- @@@PROTECTED@@@{{s}}@@...'</comment>
      <origin>275662</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1508" sha1="rf7yb2oa8mxk7w26j4jpihzxwqlxi8o" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|60|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;60 SAL TERR{{AEC}}. пид осси- patiputre ne,Samp@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@one,Davide {{et}} Petro) cognofactione, @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@cuntἐκμέρες,ex parte{{et}} imperfecte,nec Feridionequifquamad tantamScienti{{ae}}vel Grati{{ae}} {{et}}perditio. ἀκμl in terris perveniat, quin aliquid nem.Chemplus ultrare@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@titeritperficienduun. Philip. nit. 3,12.15.2.Pet.3. ult. ideóque verbi Mini- @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@terio valdè indigemus, ut excitemur, corroboremur, confirmemur, {{et}} {{ae}}difice- muringratiâ{{et}} cognitione Chrifti, {{et}}c. ὅπερίδα δείξαι , quod erat demonftrandum. Cap. VI. Porisma ceu con@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ectarium alterum fpeConfecta. rium. 2. Natadπαιδείαν {{et}} instructionem, eamý, multiplicem. 1. HinceliciturMini@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@teriiEvangelici abfolutaneceffitas. Tollehoc fal,{{et}}fta- tim inpeccatis computrefcimus omnes. Totusmundusnontantùmcadit, fedma2 lítiosè {{et}}malignèjacet in malo. [1.Joh. 5,19.]{{et}} in{{ae}}ternum abfque Pr{{ae}}dicationis@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ale,perit,rancet,tabefcet: nec minus nuncindigethoc condimeto, quàm tempore Apoftolico. Tolle Minifterium, {{et}}Solem èmundofuftulifti,quidenim eft mundusab@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@queminifterio, quàm inago inferni,imò ipfi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@imainterristartara, ubi ordonullus,horror fempiternus ? inde pro-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rf7yb2oa8mxk7w26j4jpihzxwqlxi8o</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275663</id>
      <parentid>275662</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:49:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275663</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1464" sha1="j01wogrexav7fhilv0zmh3c1amfjndl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|60|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{marginalia dextra|quò occupati putrefactione, recidant in corruptionem &amp; perditionem. Chemnit.}}

ne, Sampsone, Davide &amp; Petro) cogno{{s}}cunt ex u{{s}}u, ex parte &amp; imperfectè, nec qui{{s}}quam ad tantam Scienti{{ae}} vel Grati{{ae}} {{graeca|ἀκμὴν}} in terris perveniat, quin aliquid plus ultrà re{{s}}titerit perficiendum, Philip. 3,12.15. 2. Pet. 3. ult. ideó{{que}} verbi Mini{{s}}terio valdè indigemus, ut excitemur, corroboremur, confirmemur, &amp; {{ae}}dificemur in gratiâ &amp; cognitione Chri{{s}}ti, &amp;c. {{graeca|ὅπερ ἔδει δεῖξαι}}, quod erat demon{{s}}trandum.

{{xx-larger|{{c|Cap. VI.}}}}

{{marginalia dextra|Con{{s}}ectarium. 2.}}

{{larger|{{c|Pori{{s}}ma {{s}}eu con{{s}}ectarium alterum {{s}}peciale ad mala &amp; in{{s}}tructionem, eorum{{que}} multiplicationem.}}}}

1. Hinc elicitur Mini{{s}}terii Evangelici ab{{s}}oluta nece{{s}}{{s}}itas. Tolle hoc {{s}}al, &amp; {{s}}tatim in peccatis computre{{s}}cimus omnes. Totus mundus non tantùm cadit, {{s}}ed malitio{{s}}è &amp; malignè jacet in malo. [1. Joh. 5,19.] &amp; in {{ae}}ternum ab{{s}}{{que}} Pr{{ae}}dicationis {{s}}ale, perit, rancet, tabe{{s}}cet: nec minus nunc indiget hoc condimento, quàm tempore Apo{{s}}tolico. Tolle Mini{{s}}terium, &amp; Solem è mundo {{s}}u{{s}}tuli{{s}}ti, quid enim e{{s}}t mundus ab{{s}}{{que}} mini{{s}}terio, quàm imago inferni, imò ip{{s}}{{s}}ima in terris tartara, ubi ordo nullus, horror {{s}}empiternus? inde&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j01wogrexav7fhilv0zmh3c1amfjndl</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275664</id>
      <parentid>275663</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:53:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275664</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1490" sha1="8ynz91jeie7lk4eqoa7952w86gf00c8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|60|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{marginalia dextra|quò occupati putrefactione, recidant in corruptionem &amp; perditionem. Chemnit.}}

ne, Sampsone, Davide &amp; Petro) cogno{{s}}cunt ex u{{s}}u, ex parte &amp; imperfectè, nec qui{{s}}quam ad tantam Scienti{{ae}} vel Grati{{ae}} {{graeca|ἀκμὴν}} in terris perveniat, quin aliquid plus ultrà re{{s}}titerit perficiendum, Philip. 3,12.15. 2. Pet. 3. ult. ideó{{que}} verbi Mini{{s}}terio valdè indigemus, ut excitemur, corroboremur, confirmemur, &amp; {{ae}}dificemur in gratiâ &amp; cognitione Chri{{s}}ti, &amp;c. {{graeca|ὅπερ ἔδει δεῖξαι}}, quod erat demon{{s}}trandum.

{{xx-larger|{{c|Cap. VI.}}}}

{{marginalia dextra|Con{{s}}ectarium. 2.}}

{{larger|{{c|Pori{{s}}ma ceu con{{s}}ectarium alterum {{s}}pectans {{graeca|εἰς νουθεσίαν}} &amp; in{{s}}tructionem, eorum{{que}} multiplicationem.}}}}

1. Hinc elicitur Mini{{s}}terii Evangelici ab{{s}}oluta nece{{s}}{{s}}itas. Tolle hoc {{s}}al, &amp; {{s}}tatim in peccatis computre{{s}}cimus omnes. Totus mundus non tantùm cadit, {{s}}ed malitio{{s}}è &amp; malignè jacet in malo. [1. Joh. 5,19.] &amp; in {{ae}}ternum ab{{s}}{{que}} Pr{{ae}}dicationis {{s}}ale, perit, rancet, tabe{{s}}cet: nec minus nunc indiget hoc condimento, quàm tempore Apo{{s}}tolico. Tolle Mini{{s}}terium, &amp; Solem è mundo {{s}}u{{s}}tuli{{s}}ti, quid enim e{{s}}t mundus ab{{s}}{{que}} mini{{s}}terio, quàm imago inferni, imò ip{{s}}{{s}}ima in terris tartara, ubi ordo nullus, horror {{s}}empiternus? inde&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8ynz91jeie7lk4eqoa7952w86gf00c8</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275665</id>
      <parentid>275664</parentid>
      <timestamp>2026-08-12T19:58:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275665</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1494" sha1="bbmf72f8upq4moodliiqyhpk021znbb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|60|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{marginalia dextra|quò occupati putrefactione, recidant in corruptionem &amp; perditionem. Chemnit.}}

ne, Sampsone, Davide &amp; Petro) cogno{{s}}cunt ex u{{s}}u, ex parte &amp; imperfectè, nec qui{{s}}quam ad tantam Scienti{{ae}} vel Grati{{ae}} {{graeca|ἀκμὴν}} in terris perveniat, quin aliquid plus ultrà re{{s}}titerit perficiendum, Philip. 3,12.15. 2. Pet. 3. ult. ideó{{que}} verbi Mini{{s}}terio valdè indigemus, ut excitemur, corroboremur, confirmemur, &amp; {{ae}}dificemur in gratiâ &amp; cognitione Chri{{s}}ti, &amp;c. {{graeca|ὅπερ ἔδει δεῖξαι}}, quod erat demon{{s}}trandum.

{{xx-larger|{{c|Cap. VI.}}}}

{{marginalia dextra|Con{{s}}ectarium. 2.}}

{{larger|{{c|''Pori{{s}}ma ceu con{{s}}ectarium alterum {{s}}pectans {{graeca|εἰς νουθεσίαν}} &amp; in{{s}}tructionem, eorum{{que}} multiplicationem.''}}}}

1. Hinc elicitur Mini{{s}}terii Evangelici ab{{s}}oluta nece{{s}}{{s}}itas. Tolle hoc {{s}}al, &amp; {{s}}tatim in peccatis computre{{s}}cimus omnes. Totus mundus non tantùm cadit, {{s}}ed malitio{{s}}è &amp; malignè jacet in malo. [1. Joh. 5,19.] &amp; in {{ae}}ternum ab{{s}}{{que}} Pr{{ae}}dicationis {{s}}ale, perit, rancet, tabe{{s}}cet: nec minus nunc indiget hoc condimento, quàm tempore Apo{{s}}tolico. Tolle Mini{{s}}terium, &amp; Solem è mundo {{s}}u{{s}}tuli{{s}}ti, quid enim e{{s}}t mundus ab{{s}}{{que}} mini{{s}}terio, quàm imago inferni, imò ip{{s}}{{s}}ima in terris tartara, ubi ordo nullus, horror {{s}}empiternus? inde&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bbmf72f8upq4moodliiqyhpk021znbb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/81</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84888</id>
    <revision>
      <id>275678</id>
      <timestamp>2026-08-13T11:31:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens 'SAL TERR{{AEC}}. 61 - protritum illud Conftantinopolitanorú, SatiuseffeSolemnonlucere,quamChryfoftomumnondocere.Tolleminifteriú, {{et}} fimul tollis veram veri Dei notitiam: Pietatis ardor extinguitur, fuccrefcitbar- baries, lata denique omnium flagitiorum @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eges longèlatèque diffunditur. Ibi nec Magiftratus, nec fubditus, necancillaaut @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ervusfcitquid faciat, fed funt omnia in errore {{et...</comment>
      <origin>275678</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1930" sha1="ed9uwituetwjkcvbwk8e3qm343ifemj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|61|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;SAL TERR{{AEC}}. 61 - protritum illud Conftantinopolitanorú, SatiuseffeSolemnonlucere,quamChryfoftomumnondocere.Tolleminifteriú, {{et}} fimul tollis veram veri Dei notitiam: Pietatis ardor extinguitur, fuccrefcitbar- baries, lata denique omnium flagitiorum @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@eges longèlatèque diffunditur. Ibi nec Magiftratus, nec fubditus, necancillaaut @@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ervusfcitquid faciat, fed funt omnia in errore {{et}} denfiffimis tenebris. Quod quidemmajoresnoftriintenebrico@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@aPapi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@iminoctemagno@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@uomaloexpertifunt. Neque@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@olùm in i@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@to tempore Papi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tico, fed{{et}} inhoc (ut ita dicam) Athei@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tico, quo Miniftri Chrifti conculcantur , ex Acheronte prorupit numero@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@a caterva Arrianorum, Arminianorum, Socinia- norum,Anabaptiftarum, Famili@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum, Antinomi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum , Anti- Sabbatariorum, Anti-Scripturi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum,Anti-trinitariori, Libertinorum , Parili@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum, Qu{{ae}}ri@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum,Mortali@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum,Millenariorum,En- thu@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@ia@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum , Eraftianorum, Separi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum, Semi- Separi@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tarum {{et}}c. nec non quamplurimialii ejusdemfurfuris , quos nigronotavitcarbone,unàcum totâ no@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@traRep. nonitapridemTheologus quidam extraneus. Anglia (inquit ille )Reggus comment his quatuor annis facta e@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@t colluvies {{et}}de@@@PROTECTED@@@{{s}}@@@END@@@tatu Lerna omnium errorum, {{et}} fectarum; Anglia. nullaàconditoorbeprovincia,tam parvo Ipatio&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ed9uwituetwjkcvbwk8e3qm343ifemj</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275679</id>
      <parentid>275678</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:34:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275679</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1546" sha1="b0x56y7kwczojn0eea0kk1x98q6btvi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|61|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;protritum illud Con{{s}}tantinopolitano{{um}}. Satius e{{s}}{{s}}e Solem non lucere, quàm Chry{{s}}o{{s}}tomum non docere. Tolle mini{{s}}teri{{um}}, {{et}} {{s}}imul tollis veram veri Dei notitiam: Pietatis ardor extinguitur, {{s}}uccre{{s}}cit barbaries, lata deni{{que}} omnium flagitiorum leges longè latè{{que}} diffunditur. Ibi nec Magi{{s}}tratus, nec {{s}}ubditus, nec ancilla aut {{s}}ervus {{s}}cit quid faciat, {{s}}ed {{s}}unt omnia in errore {{et}} den{{s}}i{{s}}{{s}}imis tenebris. Quod quidem majores no{{s}}tri in tenebrico{{s}}a Papi{{s}}mi nocte magno {{s}}uo malo experti {{s}}unt. Ne{{que}} {{s}}olùm in i{{s}}to tempore Papi{{s}}tico, {{s}}ed {{et}} in hoc (ut ita dicam) Athei{{s}}tico, quo Mini{{s}}tri Chri{{s}}ti conculcantur, ex Acheronte prorupit numero{{s}}a caterva Arrianorum, Antitrinitariorum, Socinianorum, Anabapti{{s}}tarum, Famili{{s}}tarum, Antinomii{{s}}tarum, Anti-Sabbatariorum, Anti-Scripturi{{s}}tarum, Anti-trinitariorum, Libertinorum, Pari{{s}}i{{s}}tarum, Queri{{s}}tarum, Morali{{s}}tarum, Millenariorum, Enthu{{s}}ia{{s}}tarum, Era{{s}}tianorum, Separi{{s}}tarum, Semi-Separi{{s}}tarum {{et}}c. nec non quamplurimi alii ejusdem furfuris, quos nigro notavit carbone, unà cum totâ no{{s}}trâ Rep. non ita pridem Theologus quidam extraneus.{{marginalia dextra|Re{{s}}um con{{s}}en{{s}}u de {{s}}tatu Angli{{ae}}.}} Anglia (inquit ille) his quatuor annis facta e{{s}}t colluvies {{et}} Lerna omnium errorum, {{et}} {{s}}ectarum; nulla à conditione provinciæ, tam parvo&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b0x56y7kwczojn0eea0kk1x98q6btvi</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275680</id>
      <parentid>275679</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:35:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275680</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1547" sha1="7yq76vtryd7ztfmfkgc3vrzbj93ie3v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|61|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;protritum illud Con{{s}}tantinopolitanor{{um}}. Satius e{{s}}{{s}}e Solem non lucere, quàm Chry{{s}}o{{s}}tomum non docere. Tolle mini{{s}}teri{{um}}, {{et}} {{s}}imul tollis veram veri Dei notitiam: Pietatis ardor extinguitur, {{s}}uccre{{s}}cit barbaries, lata deni{{que}} omnium flagitiorum leges longè latè{{que}} diffunditur. Ibi nec Magi{{s}}tratus, nec {{s}}ubditus, nec ancilla aut {{s}}ervus {{s}}cit quid faciat, {{s}}ed {{s}}unt omnia in errore {{et}} den{{s}}i{{s}}{{s}}imis tenebris. Quod quidem majores no{{s}}tri in tenebrico{{s}}a Papi{{s}}mi nocte magno {{s}}uo malo experti {{s}}unt. Ne{{que}} {{s}}olùm in i{{s}}to tempore Papi{{s}}tico, {{s}}ed {{et}} in hoc (ut ita dicam) Athei{{s}}tico, quo Mini{{s}}tri Chri{{s}}ti conculcantur, ex Acheronte prorupit numero{{s}}a caterva Arrianorum, Antitrinitariorum, Socinianorum, Anabapti{{s}}tarum, Famili{{s}}tarum, Antinomii{{s}}tarum, Anti-Sabbatariorum, Anti-Scripturi{{s}}tarum, Anti-trinitariorum, Libertinorum, Pari{{s}}i{{s}}tarum, Queri{{s}}tarum, Morali{{s}}tarum, Millenariorum, Enthu{{s}}ia{{s}}tarum, Era{{s}}tianorum, Separi{{s}}tarum, Semi-Separi{{s}}tarum {{et}}c. nec non quamplurimi alii ejusdem furfuris, quos nigro notavit carbone, unà cum totâ no{{s}}trâ Rep. non ita pridem Theologus quidam extraneus.{{marginalia dextra|Re{{s}}um con{{s}}en{{s}}u de {{s}}tatu Angli{{ae}}.}} Anglia (inquit ille) his quatuor annis facta e{{s}}t colluvies {{et}} Lerna omnium errorum, {{et}} {{s}}ectarum; nulla à conditione provinciæ, tam parvo&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7yq76vtryd7ztfmfkgc3vrzbj93ie3v</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275681</id>
      <parentid>275680</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:36:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275681</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1551" sha1="02855mjkugrpuuv8xyoho7fai9w7ihf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|61|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;protritum illud Con{{s}}tantinopolitanor{{um}}. Satius e{{s}}{{s}}e Solem non lucere, quàm Chry{{s}}o{{s}}tomum non docere. Tolle mini{{s}}teri{{um}}, {{et}} {{s}}imul tollis veram veri Dei notitiam: Pietatis ardor extinguitur, {{s}}uccre{{s}}cit barbaries, lata deni{{que}} omnium flagitiorum leges longè latè{{que}} diffunditur. Ibi nec Magi{{s}}tratus, nec {{s}}ubditus, nec ancilla aut {{s}}ervus {{s}}cit quid faciat, {{s}}ed {{s}}unt omnia in errore {{et}} den{{s}}i{{s}}{{s}}imis tenebris. Quod quidem majores no{{s}}tri in tenebrico{{s}}a Papi{{s}}mi nocte magno {{s}}uo malo experti {{s}}unt. Ne{{que}} {{s}}olùm in i{{s}}to tempore Papi{{s}}tico, {{s}}ed {{et}} in hoc (ut ita dicam) Athei{{s}}tico, quo Mini{{s}}tri Chri{{s}}ti conculcantur, ex Acheronte prorupit numero{{s}}a caterva Arrianorum, Antitrinitariorum, Socinianorum, Anabapti{{s}}tarum, Famili{{s}}tarum, Antinomii{{s}}tarum, Anti-Sabbatariorum, Anti-Scripturi{{s}}tarum, Anti-trinitarior{{um}}, Libertinorum, Pari{{s}}i{{s}}tarum, Queri{{s}}tarum, Morali{{s}}tarum, Millenariorum, Enthu{{s}}ia{{s}}tarum, Era{{s}}tianorum, Separi{{s}}tarum, Semi-Separi{{s}}tarum {{et}}c. nec non quamplurimi alii ejusdem furfuris, quos nigro notavit carbone, unà cum totâ no{{s}}trâ Rep. non ita pridem Theologus quidam extraneus.{{marginalia dextra|Re{{s}}um con{{s}}en{{s}}u de {{s}}tatu Angli{{ae}}.}} Anglia (inquit ille) his quatuor annis facta e{{s}}t colluvies {{et}} Lerna omnium errorum, {{et}} {{s}}ectarum; nulla à conditione provinciæ, tam parvo&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>02855mjkugrpuuv8xyoho7fai9w7ihf</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275682</id>
      <parentid>275681</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:36:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275682</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1555" sha1="snb1aanvlaoqwk8x5ejdnisn6v45u4y" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|61|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;protritum illud Con{{s}}tantinopolitanor{{um}}. Satius e{{s}}{{s}}e Solem non lucere, quàm Chry{{s}}o{{s}}tomum non docere. Tolle mini{{s}}teri{{um}}, {{et}} {{s}}imul tollis veram veri Dei notitiam: Pietatis ardor extinguitur, {{s}}uccre{{s}}cit barbaries, lata deni{{que}} omnium flagitiorum leges longè latè{{que}} diffunditur. Ibi nec Magi{{s}}tratus, nec {{s}}ubditus, nec ancilla aut {{s}}ervus {{s}}cit quid faciat, {{s}}ed {{s}}unt omnia in errore {{et}} den{{s}}i{{s}}{{s}}imis tenebris. Quod quidem majores no{{s}}tri in tenebrico{{s}}a Papi{{s}}mi nocte magno {{s}}uo malo experti {{s}}unt. Ne{{que}} {{s}}olùm in i{{s}}to tempore Papi{{s}}tico, {{s}}ed {{et}} in hoc (ut ita dicam) Athei{{s}}tico, quo Mini{{s}}tri Chri{{s}}ti conculcantur, ex Acheronte prorupit numero{{s}}a caterva Arrianorum, Antitrinitariorum, Socinianorum, Anabapti{{s}}tarum, Famili{{s}}tarum, Antinomii{{s}}tarum, Anti-Sabbatariorum, Anti-Scripturi{{s}}tarum, Anti-trinitarior{{um}}, Libertinorum, Pari{{s}}i{{s}}tarum, Queri{{s}}tarum, Morali{{s}}tarum, Millenariorum, Enthu{{s}}ia{{s}}tarum, Era{{s}}tianorum, Separi{{s}}tarum, Semi-Separi{{s}}tarum {{et}}c. nec non quamplurimi alii ejusdem furfuris, quos nigro notavit carbone, unà cum totâ no{{s}}trâ Rep. non ita pridem Theologus quidam extraneus.{{marginalia dextra|Re{{s}}um con{{s}}en{{s}}u de {{s}}tatu Angli{{ae}}.}} Anglia (inquit ille) his quatuor annis facta e{{s}}t colluvies {{et}} Lerna omnium errorum, {{et}} {{s}}ectarum; nulla à conditione provinci{{ae}}, tam parvo&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>snb1aanvlaoqwk8x5ejdnisn6v45u4y</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/82</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84889</id>
    <revision>
      <id>275683</id>
      <timestamp>2026-08-13T11:37:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens ''</comment>
      <origin>275683</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="26" sha1="m1eg3te3gh7l2kes32azqy9az0a8xi3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|62|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m1eg3te3gh7l2kes32azqy9az0a8xi3</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275684</id>
      <parentid>275683</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:38:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275684</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1859" sha1="6fxxoohs9jhnvicb9at1i28l7kdyf2n" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|62|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{pt||{{s}}patio}} tot mon{{s}}tro{{s}}as pertulit h{{ae}}re{{s}}es, at{{que}} h{{ae}}c. Tolle deni{{que}} verbi Mini{{s}}terium, {{et}} {{s}}imul tollis fidem, in vocationem Dei, {{s}}alutem {{et}} {{ae}}ternam vitam. Rom. 10, 15. 1. Tim. 4, 16. Hoc, homines à tenebris ad lucem, {{et}} à pote{{s}}tate Satan{{ae}} ad Deum convertuntur. Jere. 23, 22. Luc. 1, 16, 17. Hoc, Chri{{s}}tus Eccle{{s}}iam propagavit {{s}}uam; hoc, pro{{s}}travit regnum Satan{{ae}} {{et}} tenebrarum, vid. * {{marginalia dextra|* V. Plum. in Elaborat. illa Apologia adv. Catehou{{s}}. An{{s}}tif. p. 65. in {{et}}c. Sed {{et}} apud D. Andr. in tractat. 4. c. 10. p. 303. {{et}}c.}}Pagani{{s}}mum, Idololatriam, {{s}}uper{{s}}titionem, {{et}} Ignorantiam. [Luc. 10, 18.] Hoc, Je{{s}}uitarum {{et}} Seductorum os obturat. idcirco cùm Deus Antichri{{s}}ti ruinam acceleraret, hoc ab illo factum e{{s}}t, non gladio Politico, {{s}}ed {{s}}piritu oris {{s}}ui. [2. The{{s}}{{s}}. 2, 8.] (1.) Evangelii pr{{ae}}dicatione, Mini{{s}}tris, non Magi{{s}}tratibus, Deus cultum {{s}}uum in{{s}}tituit his, religionem in{{s}}tauratam tutatus e{{s}}t, {{et}} colla{{p}}{{s}}am re{{s}}tauravit.{{marginalia dextra|Pa{{s}}torale munus, vel regio, vario re{{s}}pectu, palman pr{{ae}}cipit Roules. Epi{{s}}t. Dedic. p. 4.}} His dedit (quod vel primariis terr{{ae}} Monarchis denegavit) claves regni c{{oe}}li. Matth. 16, 19. Joh. 20, 23. adeò ut quicquid in terra ab ip{{s}}is ligatur, dicatur ligatum fore in c{{oe}}lis, {{et}} quicquid in terrâ {{s}}olvitur, {{s}}olutum fore in c{{oe}}lis: Undè à quodam non malè infertur: Sacerdotem Mini{{s}}terio {{s}}uo fungentem, non {{s}}olùm cunctis privatis hominibus eminentiorem e{{s}}{{s}}e, {{s}}ed etiam regibus. cui {{s}}uccinit Chry{{s}}o{{s}}tomus. Ip{{s}}os etiam Angelos in hac parte mini{{s}}tris cedere, quia&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6fxxoohs9jhnvicb9at1i28l7kdyf2n</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275685</id>
      <parentid>275684</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:39:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275685</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1869" sha1="4fxug13u49lcdc0suf9cu07gt2jmo3v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|62|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{pt|{{s}}patio|{{s}}patio}} tot mon{{s}}tro{{s}}as pertulit h{{ae}}re{{s}}es, at{{que}} h{{ae}}c. Tolle deni{{que}} verbi Mini{{s}}terium, {{et}} {{s}}imul tollis fidem, in vocationem Dei, {{s}}alutem {{et}} {{ae}}ternam vitam. Rom. 10, 15. 1. Tim. 4, 16. Hoc, homines à tenebris ad lucem, {{et}} à pote{{s}}tate Satan{{ae}} ad Deum convertuntur. Jere. 23, 22. Luc. 1, 16, 17. Hoc, Chri{{s}}tus Eccle{{s}}iam propagavit {{s}}uam; hoc, pro{{s}}travit regnum Satan{{ae}} {{et}} tenebrarum, vid. * {{marginalia dextra|* V. Plum. in Elaborat. illa Apologia adv. Catehou{{s}}. An{{s}}tif. p. 65. in {{et}}c. Sed {{et}} apud D. Andr. in tractat. 4. c. 10. p. 303. {{et}}c.}}Pagani{{s}}mum, Idololatriam, {{s}}uper{{s}}titionem, {{et}} Ignorantiam. [Luc. 10, 18.] Hoc, Je{{s}}uitarum {{et}} Seductorum os obturat. idcirco cùm Deus Antichri{{s}}ti ruinam acceleraret, hoc ab illo factum e{{s}}t, non gladio Politico, {{s}}ed {{s}}piritu oris {{s}}ui. [2. The{{s}}{{s}}. 2, 8.] (1.) Evangelii pr{{ae}}dicatione, Mini{{s}}tris, non Magi{{s}}tratibus, Deus cultum {{s}}uum in{{s}}tituit his, religionem in{{s}}tauratam tutatus e{{s}}t, {{et}} colla{{p}}{{s}}am re{{s}}tauravit.{{marginalia dextra|Pa{{s}}torale munus, vel regio, vario re{{s}}pectu, palman pr{{ae}}cipit Roules. Epi{{s}}t. Dedic. p. 4.}} His dedit (quod vel primariis terr{{ae}} Monarchis denegavit) claves regni c{{oe}}li. Matth. 16, 19. Joh. 20, 23. adeò ut quicquid in terra ab ip{{s}}is ligatur, dicatur ligatum fore in c{{oe}}lis, {{et}} quicquid in terrâ {{s}}olvitur, {{s}}olutum fore in c{{oe}}lis: Undè à quodam non malè infertur: Sacerdotem Mini{{s}}terio {{s}}uo fungentem, non {{s}}olùm cunctis privatis hominibus eminentiorem e{{s}}{{s}}e, {{s}}ed etiam regibus. cui {{s}}uccinit Chry{{s}}o{{s}}tomus. Ip{{s}}os etiam Angelos in hac parte mini{{s}}tris cedere, quia&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4fxug13u49lcdc0suf9cu07gt2jmo3v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/83</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84890</id>
    <revision>
      <id>275686</id>
      <timestamp>2026-08-13T11:39:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens ''</comment>
      <origin>275686</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="26" sha1="hoklt7yda0dthg27us88ucqf8d5sk8z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|63|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hoklt7yda0dthg27us88ucqf8d5sk8z</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275687</id>
      <parentid>275686</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:40:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275687</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1625" sha1="9y0efig4ux6dgxuvtp2v6eqoljix45m" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|63|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;h{{ae}}c pote{{s}}tas à Deo Angelis nequaquam e{{s}}t conce{{s}}{{s}}a. Adimunam, {{s}}ublato hoc Palladio ruit Eccle{{s}}ia {{et}} Re{{s}}p. ut videre e{{s}}t. 2. Chro. 15, 3. 5. {{s}}ublatâ hâc luce, titubant homines. [Joh. 11, 10.] nam quid e{{s}}t homo {{s}}ine doctore, ni{{s}}i c{{ae}}cus {{s}}ine ductore, {{et}} {{s}}ine Pa{{s}}tore ovis? Quid pro{{s}}unt aurum, argentum, valetudo, amici {{et}}c. hâc verbi lucernâ extinctâ? H{{ae}}c e{{s}}t gloria illa Eccle{{s}}i{{ae}}, qu{{ae}} ever{{s}}â evane{{s}}cit eccle{{s}}ia. 1. Sam. 4 ult. Hinc impii {{et}} incitii Dialecto Apo{{s}}tolicâ {{s}}unt Synonyma. Ephe{{s}}. 4, 18. nec {{s}}unt lucida, {{s}}ed ob{{s}}cura terr{{ae}} loca violenti{{ae}} cau{{s}}â. P{{s}}alm. 74, 20. quod {{s}}i Davidico fidem non adhibueris Te{{s}}timonio, ecce adi {{et}} audi {{s}}eram {{s}}coratoris querimoniam. Prov. 5, 12. 13. 14. non au{{s}}cultavi vocem Doctorum meorum. En amaritudinis radicem, peccatorum fontem! odio habebat in{{s}}tructionem, nec in{{s}}titutoribus obtemperabat. Hinc ill{{ae}} lacrym{{ae}}. proinde {{s}}pondet Deo {{s}}e ducturum Pa{{s}}tores fideles nunquam {{s}}ingularum gratiam. I{{s}}a. 30, 20, 21. dabit vobis Dominus panem angu{{s}}ti{{ae}} {{et}} aquam oppre{{s}}{{s}}ionis:{{marginalia dextra|Inter beatiudines piorum, recenset habere fidum doctorem. Oe colamp. later illa}} (en Plagam!) {{s}}ed non avolabit ampliùs ullus doctorum tuorum, verùm oculi tui videbunt doctores tuos. (ecce medelam!) q. d. licèt patiamur famem, {{s}}itim, angu{{s}}tiam {{et}}c. probationis {{et}} purgationis ergò; Deus tamen nobis&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9y0efig4ux6dgxuvtp2v6eqoljix45m</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/84</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84891</id>
    <revision>
      <id>275688</id>
      <timestamp>2026-08-13T11:41:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens ''</comment>
      <origin>275688</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="26" sha1="agpgvr3v2618ypd7uauwv3hvja93jrw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|64|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>agpgvr3v2618ypd7uauwv3hvja93jrw</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275689</id>
      <parentid>275688</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:46:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275689</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1709" sha1="i4o9mitbybxd9well4jdp19kh3y3vx9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|64|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;{{marginalia dextra|beneficia quibus Dei benevolentiam erga nos agno{{s}}ci- mus, maximum e{{s}}t quod verbo {{s}}uum mini{{s}}terium &amp;c. in{{s}}taurat, {{et}} quantamcunque etiam puniat. Ferus.}} aderit in Doctoribus, qui tribulatos roborent, m{{ae}}{{s}}tos con{{s}}olentur, {{et}} dubios doceant viam Domini: ita hos promittit ut grande bonum. Jerem. 3, 15. dabo vobis Pa{{s}}tores, non {{s}}tultos {{et}} {{s}}omniculos; {{s}}ed frenuos {{et}} vigilantes, qui non {{s}}uo, {{s}}ed doctrin{{ae}} pabulo, pa{{s}}cant vos. Vice ver{{s}}â, famem, verbi denunciat Deus ut malum pe{{s}}{{s}}imum. Amos. 8, 11. I{{s}}a. 29, 9. 10. Ho{{s}}. 9, 12. immittam vobis famem, non panis, {{s}}ed verbi Dei. Nulla tritici penuria adeò nos terrere debet, uti verbi Dei defectus: nam quanto pr{{ae}}{{s}}tantior e{{s}}t anima corpore, tanto magis pertimenda e{{s}}t h{{ae}}c fames; quia {{s}}umma indignationis Dei e{{s}}t indicium.

2. Summam no{{s}}tram indicat mi{{s}}eriam. Omnes in{{s}}ul{{s}}os {{et}} in{{s}}anos e{{s}}{{s}}e naturâ, {{et}} Sale grati{{ae}}, Mortificationis {{et}} P{{oe}}nitenti{{ae}} de{{s}}titutos e{{s}}{{s}}e, o{{s}}tendit: nam quid opus e{{s}}t hoc Sale {{s}}anis? O quàm in{{s}}ipidi {{et}} in{{s}}tar rancidi, putidi, f{{oe}}tidi cadaveris, {{s}}unt homines (licèt hominibus {{s}}apiant) donec hoc {{s}}ale c{{oe}}le{{s}}tis doctrin{{ae}} {{s}}int conditi: utpote Deo ingrati, Sanctis invi{{s}}i, omnibus odio{{s}}i. Gratias ita{{que}} Deo agamus maximas, pro hoc condimento; {{et}} quod nos in hoc {{s}}{{ae}}culo na{{s}}ci voluit, quo Evangelium liberè pr{{ae}}dicatur. Obnixè precemur ut {{s}}icut ex puroputo {{s}}uo beneplacito hoc Mini{{s}}terium nobis&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i4o9mitbybxd9well4jdp19kh3y3vx9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/85</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84892</id>
    <revision>
      <id>275690</id>
      <timestamp>2026-08-13T11:47:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens ''</comment>
      <origin>275690</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="26" sha1="bw6oj5fxv1vly0iihtaiskde0ubpu65" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|65|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bw6oj5fxv1vly0iihtaiskde0ubpu65</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275691</id>
      <parentid>275690</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:48:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275691</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1961" sha1="csw17rpy98wymvkv6cpof0setx9mvqm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|65|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;nobis in{{s}}tituit; ita {{et}} in finem {{s}}{{ae}}culi tuto con{{s}}ervare velit.

{{marginalia dextra|3. Con{{s}}ecra.}}3. Patet hinc S. Mini{{s}}terii Dignitas {{et}} Efficacia. Inter omnes qui {{s}}erviunt {{et}} mini{{s}}trant Chri{{s}}to, Mini{{s}}tri Evangelici primos obtinent. Horum Mini{{s}}terium e{{s}}t omnium pr{{ae}}{{s}}tanti{{s}}{{s}}imum; quia non {{s}}erviunt hominibus, {{s}}ed Deo. Hebr. 5, 1. nec in iis qu{{ae}} ad pr{{ae}}{{s}}entem vitam pertinent, {{s}}ed in iis qu{{ae}} regnum Dei, {{et}} {{ae}}ternam hominum {{s}}alutem {{s}}pectant. proinde vocatur Honor, v. 4. nomen {{s}}ibi {{s}}umit hunc Honorem. Num. 16, 9. {{et}} Propheta, Specio{{s}}os appellat vel Pedes Evangelizantium.{{marginalia dextra|Pedes, pro toto homine. Synecdochice.}} I{{s}}a. 52, 7. O quàm {{s}}pecio{{s}}i {{s}}unt pedes eorum! admiratio e{{s}}t Emphatica, non enim dicit {{s}}impliciter, {{s}}pecio{{s}}i {{s}}unt, {{s}}ed o quàm Specio{{s}}i! quà{{s}}i honor Mini{{s}}terii verbis exprimi non po{{s}}{{s}}et.{{marginalia dextra|Evangelii Pr{{ae}}conibus nihil {{s}}u- vius, nihil amabilius, licèt mun- dus illos o- dit, execra- tur, pro{{s}}e- quitur. V. Gualt. V. Vigi{{s}}. Caten. in 4. mand. p. 76. Pii mini- {{s}}tris verbi Dei debe- tur humanitas à prin- cipibus {{et}}c.}} Deinde, {{s}}i pedes eorum {{s}}unt adeò {{s}}pecio{{s}}i {{et}} de{{s}}iderabiles; O quàm {{s}}pecio{{s}}{{ae}} {{et}} amabiles {{s}}unt eorum facies! di{{s}}ce hinc, quantus the{{s}}aurus {{s}}it Evangelium, quanta {{pt|alumnanda|}} {{s}}it ejus pr{{ae}}dicatio, quanto deni{{que}} honore {{et}} amore {{s}}int complectendi Evangelii pr{{ae}}cones. Hi, vel regibus terr{{ae}} fuere in deliciis, idcircò vocavere eos, honoris {{et}} reverenti{{ae}} ergò, Patres. 2. Reg. 6, 21. {{et}} loquuti {{s}}unt amicè {{et}} humaniter ad eorum Dedicator. 2. Chron. 20, 22. {{et}} 31, 4. {{et}} 35, 2. vel impius Saul, {{s}}anctum veneratur Samuelem&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>csw17rpy98wymvkv6cpof0setx9mvqm</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275694</id>
      <parentid>275691</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:51:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275694</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1952" sha1="39r9mhhobm8kghft62nh8kzm05kcr8b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|65|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;nobis in{{s}}tituit; ita {{et}} in finem {{s}}{{ae}}culi tuto con{{s}}ervare velit.

{{marginalia dextra|3. Con{{s}}ecra.}}3. Patet hinc S. Mini{{s}}terii Dignitas {{et}} Efficacia. Inter omnes qui {{s}}erviunt {{et}} mini{{s}}trant Chri{{s}}to, Mini{{s}}tri Evangelici primos obtinent. Horum Mini{{s}}terium e{{s}}t omnium pr{{ae}}{{s}}tanti{{s}}{{s}}imum; quia non {{s}}erviunt hominibus, {{s}}ed Deo. Hebr. 5, 1. nec in iis qu{{ae}} ad pr{{ae}}{{s}}entem vitam pertinent, {{s}}ed in iis qu{{ae}} regnum Dei, {{et}} {{ae}}ternam hominum {{s}}alutem {{s}}pectant. proinde vocatur Honor, v. 4. nomen {{s}}ibi {{s}}umit hunc Honorem. Num. 16, 9. {{et}} Propheta, Specio{{s}}os appellat vel Pedes Evangelizantium.{{marginalia dextra|Pedes, pro toto homine. Synecdochice.}} I{{s}}a. 52, 7. O quàm {{s}}pecio{{s}}i {{s}}unt pedes eorum! admiratio e{{s}}t Emphatica, non enim dicit {{s}}impliciter, {{s}}pecio{{s}}i {{s}}unt, {{s}}ed o quàm Specio{{s}}i! quà{{s}}i honor Mini{{s}}terii verbis exprimi non po{{s}}{{s}}et.{{marginalia dextra|Evangelii Pr{{ae}}conibus nihil {{s}}uavius, nihil amabilius, licèt mundus illos odit, execratur, pro{{s}}equitur. V. Gualt. V. Vigi{{s}}. Caten. in 4. mand. p. 76. Pii mini- {{s}}tris verbi Dei debe- tur humanitas à prin- cipibus {{et}}c.}} Deinde, {{s}}i pedes eorum {{s}}unt adeò {{s}}pecio{{s}}i {{et}} de{{s}}iderabiles; O quàm {{s}}pecio{{s}}{{ae}} {{et}} amabiles {{s}}unt eorum facies! di{{s}}ce hinc, quantus the{{s}}aurus {{s}}it Evangelium, quanta {{pt|alumnanda|}} {{s}}it ejus pr{{ae}}dicatio, quanto deni{{que}} honore {{et}} amore {{s}}int complectendi Evangelii pr{{ae}}cones. Hi, vel regibus terr{{ae}} fuere in deliciis, idcircò vocavere eos, honoris {{et}} reverenti{{ae}} ergò, Patres. 2. Reg. 6, 21. {{et}} loquuti {{s}}unt amicè {{et}} humaniter ad eorum Dedicator. 2. Chron. 20, 22. {{et}} 31, 4. {{et}} 35, 2. vel impius Saul, {{s}}anctum veneratur Samuelem&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>39r9mhhobm8kghft62nh8kzm05kcr8b</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275695</id>
      <parentid>275694</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:54:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275695</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2217" sha1="24b3zz7175id53d8yolypx7d4ckkvu3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|65|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;nobis in{{s}}tituit; ita {{et}} in finem {{s}}{{ae}}culi tuto con{{s}}ervare velit.

{{marginalia dextra|3. Con{{s}}ecra.}}3. Patet hinc S. Mini{{s}}terii Dignitas {{et}} Efficacia. Inter omnes qui {{s}}erviunt {{et}} mini{{s}}trant Chri{{s}}to, Mini{{s}}tri Evangelici primos obtinent. Horum Mini{{s}}terium e{{s}}t omnium pr{{ae}}{{s}}tanti{{s}}{{s}}imum; quia non {{s}}erviunt hominibus, {{s}}ed Deo. Hebr. 5, 1. nec in iis qu{{ae}} ad pr{{ae}}{{s}}entem vitam pertinent, {{s}}ed in iis qu{{ae}} regnum Dei, {{et}} {{ae}}ternam hominum {{s}}alutem {{s}}pectant. proinde vocatur Honor, v. 4. nomen {{s}}ibi {{s}}umit hunc Honorem. Num. 16, 9. {{et}} Propheta, Specio{{s}}os appellat vel Pedes Evangelizantium.{{marginalia dextra|Pedes, pro toto homine. Synecdochice.}} I{{s}}a. 52, 7. O quàm {{s}}pecio{{s}}i {{s}}unt pedes eorum! admiratio e{{s}}t Emphatica, non enim dicit {{s}}impliciter, {{s}}pecio{{s}}i {{s}}unt, {{s}}ed o quàm Specio{{s}}i! quà{{s}}i honor Mini{{s}}terii verbis exprimi non po{{s}}{{s}}et.{{marginalia dextra|Evangelii Pr{{ae}}conibus nihil {{s}}uavius, nihil amabilius, licèt mundus illos odit, execratur, pro{{s}}equitur. V. Gualt. V. Vigi{{s}}. Caten. in 4. mand. p. 76.}} Deinde, {{s}}i pedes eorum {{s}}unt adeò {{s}}pecio{{s}}i {{et}} de{{s}}iderabiles; O quàm {{s}}pecio{{s}}{{ae}} {{et}} amabiles {{s}}unt eorum facies! di{{s}}ce hinc, quantus the{{s}}aurus {{s}}it Evangelium, quanta {{pt|alumnanda|}} {{s}}it ejus pr{{ae}}dicatio, quanto deni{{que}} honore {{et}} amore {{s}}int complectendi Evangelii pr{{ae}}cones. Hi, vel regibus terr{{ae}} fuere in deliciis, idcircò vocavere eos, honoris {{et}} reverenti{{ae}} ergò,{{marginalia dextra|Pii mini{{s}}tris verbi Dei debetur honos etiam à principum authoritas Mini{{s}}tris aulicis: hinc Obadia honori{{s}} ergò procidit in faciem {{s}}uâ coram Eli{{s}}â, {{et}} appellat eum Dominum {{s}}uum 1.Reg.18,7. Vel ip{{s}}e Nebuchadne{{s}}{{s}}ar Orbis terrarum Monarcha adorat Danielem tanquam Deum. Dan.2,46.}} Patres. 2. Reg. 6, 21. {{et}} loquuti {{s}}unt amicè {{et}} humaniter ad eorum Dedicator. 2. Chron. 20, 22. {{et}} 31, 4. {{et}} 35, 2. vel impius Saul, {{s}}anctum veneratur Samuelem&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>24b3zz7175id53d8yolypx7d4ckkvu3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/86</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84893</id>
    <revision>
      <id>275692</id>
      <timestamp>2026-08-13T11:49:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens ''</comment>
      <origin>275692</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="26" sha1="8b29qhurnrguycnqjtzncs1kd7th9mh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|66|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8b29qhurnrguycnqjtzncs1kd7th9mh</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275693</id>
      <parentid>275692</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:50:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275693</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1553" sha1="c65jqodrank8beaec9xhgb1vxzf3g3c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|66|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;lem. 1. Sam. 15, 19. {{et}} ip{{s}}e Tyrannus Johannes reveretur. Marc. 6, 20. Imò tanto in pretio {{et}} honore fuit Paulus apud Galatas, ut tanquam Angelum Dei, imò tanquam ip{{s}}um Chri{{s}}tum (quippe pro eo Legatione fungebatur) exceperint. Gal. 4, 14. Cornelius adorat Petrum, non ut merum hominem, {{s}}ed ut Prophetam Spiritu Dei plenum. Act. 10, 25. in{{s}}ignis Cornelii humanitas in hoc elucet; quod dux Romanus, vir illu{{s}}tris, tantum Petro detulerit honorem, ut ad immodicum reverenti{{ae}} {{s}}ignum, prolap{{s}}us {{s}}it. v. 26. Ita Alexander, magnus ille Orbis Monarcha, Jaddum Pontificem Jud{{ae}}orum humiliter adoravit. Te{{s}}te Jo{{s}}epho. Antiq. l. 11. c. 8. Aquila {{et}} Pri{{s}}cilla pro vita Pauli, {{s}}uam objecerunt periculo. Rom. 16, 3. 4. {{et}} Obadiah, non {{s}}ine propri{{ae}} vit{{ae}} periculo ab{{s}}condit centum Prophetas Domini. 1. Reg. 18, 4. tanto in honore {{et}} pretio olim fuere Viri Dei. Hi {{s}}unt dona, non carnalia aut temporaria; {{s}}ed Specialia {{et}} {{ae}}terna: ideò Chri{{s}}tus a{{s}}cendit in c{{oe}}lum; ut hi de{{s}}cenderent in terram. {{s}}unt {{s}}ingularis effectus A{{s}}cen{{s}}ionis Chri{{s}}ti. Ephe{{s}}. 4, 10. 11. Donum Solis {{et}} Salis, C{{oe}}li {{et}} Terr{{ae}}, huic c{{oe}}le{{s}}ti dono, collatum, e{{s}}t parum nihil. ideò {{s}}uadet fidelibus Chry{{s}}o{{s}}tomus, ut domi Sacerdotem alant, {{s}}ic enim Deum benedicturum eis in bonis temporalibus. 

{{marginalia dextra|V. Plin. Hilder{{s}}h. in Joh. Lect. 48. p. 316. {{et}}c.}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c65jqodrank8beaec9xhgb1vxzf3g3c</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>275696</id>
      <parentid>275693</parentid>
      <timestamp>2026-08-13T11:56:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <origin>275696</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1547" sha1="fctj3tel48ynuyj2yw6rm8276njl7fl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|66|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;lem. 1. Sam. 15, 19. {{et}} ip{{s}}e Tyrannus Johannes reveretur. Marc. 6, 20. Imò tanto in pretio {{et}} honore fuit Paulus apud Galatas, ut tanquam Angelum Dei, imò tanquam ip{{s}}um Chri{{s}}tum (quippe pro eo Legatione fungebatur) exceperint. Gal. 4, 14. Cornelius adorat Petrum, non ut merum hominem, {{s}}ed ut Prophetam Spiritu Dei plenum. Act. 10, 25. in{{s}}ignis Cornelii humanitas in hoc elucet; quod dux Romanus, vir illu{{s}}tris, tantum Petro detulerit honorem, ut ad immodicum reverenti{{ae}} {{s}}ignum, prolap{{s}}us {{s}}it. v. 26. Ita Alexander, magnus ille Orbis Monarcha, Jaddum Pontificem Jud{{ae}}orum humiliter adoravit. Te{{s}}te Jo{{s}}epho. Antiq. l. 11. c. 8. Aquila {{et}} Pri{{s}}cilla pro vita Pauli, {{s}}uam objecerunt periculo.{{marginalia dextra|V. Plura. Hilder{{s}}h. in Joh. Lect. 48. p. 316:317}} Rom. 16, 3. 4. {{et}} Obadiah, non {{s}}ine propri{{ae}} vit{{ae}} periculo ab{{s}}condit centum Prophetas Domini. 1. Reg. 18, 

4. tanto in honore {{et}} pretio olim fuere Viri Dei. Hi {{s}}unt dona, non carnalia aut temporaria; {{s}}ed Specialia {{et}} {{ae}}terna: ideò Chri{{s}}tus a{{s}}cendit in c{{oe}}lum; ut hi de{{s}}cenderent in terram. {{s}}unt {{s}}ingularis effectus A{{s}}cen{{s}}ionis Chri{{s}}ti. Ephe{{s}}. 4, 10. 11. Donum Solis {{et}} Salis, C{{oe}}li {{et}} Terr{{ae}}, huic c{{oe}}le{{s}}ti dono, collatum, e{{s}}t parum nihil. ideò {{s}}uadet fidelibus Chry{{s}}o{{s}}tomus, ut domi Sacerdotem alant, {{s}}ic enim Deum benedicturum eis in bonis temporalibus,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fctj3tel48ynuyj2yw6rm8276njl7fl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Pagina:Sal Terrae, sive Apologia pro Ministerio Evangelico.pdf/87</title>
    <ns>104</ns>
    <id>84894</id>
    <revision>
      <id>275697</id>
      <timestamp>2026-08-13T11:56:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JimKillock</username>
        <id>19003</id>
      </contributor>
      <comment>/* Nondum emendata */ Paginam instituit, scribens ''</comment>
      <origin>275697</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="26" sha1="pjmnw8i2obi9cj872ao0tq4d7sp8cxw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JimKillock&quot; /&gt;{{rvh|67|SAL TERR{{AE}}.}}&lt;/noinclude&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pjmnw8i2obi9cj872ao0tq4d7sp8cxw</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>