Wikivivàgna lijwikisource https://lij.wikisource.org/wiki/P%C3%A0gina_prin%C3%A7ip%C3%A2 MediaWiki 1.47.0-wmf.2 first-letter Media Speçiale Discûscion Utente Discûscioîn ûtente Wikivivàgna Discûscioîn Wikivivàgna Immaggine Discûscioîn immaggine MediaWiki Discûscioîn MediaWiki Template Discûscioîn template Agiûtto Discûscioîn agiûtto Categorîa Discûscioîn categorîa Aotô Discuscion aotô Œuvia Discuscion œuvia Pagina Discuscion pagina Ìndiçe Discuscion ìndiçe TimedText TimedText talk Modulo Discussioni modulo Evento Discussioni evento Gentilommo in mâ/4 0 17760 51261 2026-05-16T16:24:47Z G.Musso 34 Pàgina creâ con "{{header | title = Gentilommo in mâ | author = Herbert Clyde Lewis | translator = Rico Granæa | section = Cavo quarto | previous = [[Gentilommo in mâ/3|cavo terço]] | next = [[Gentilommo in mâ/5|cavo quinto]] | notes = }} <div style="width: 30em; margin:auto; font-family:serif; font-size:medium; text-align: justify; text-indent: 2em"> <center><big>Cavo 4</big></center> I primmi menuti passæ à contemplâ o sô fun di menuti terribi..." 51261 wikitext text/x-wiki {{header | title = Gentilommo in mâ | author = Herbert Clyde Lewis | translator = Rico Granæa | section = Cavo quarto | previous = [[Gentilommo in mâ/3|cavo terço]] | next = [[Gentilommo in mâ/5|cavo quinto]] | notes = }} <div style="width: 30em; margin:auto; font-family:serif; font-size:medium; text-align: justify; text-indent: 2em"> <center><big>Cavo 4</big></center> I primmi menuti passæ à contemplâ o sô fun di menuti terribili, ma dapeu o gentilòmmo into Standish o ritornò à impoñise. O sô o l’ea pe in davei un spettacolo ch’o mette poia e maestoso, ma dòppo tutto o l’ea solo che o sô, e l’oçeano o l’ea solo che l’oçeano. Ançi o l’ea o træto de oçeano ciù tranquillo a-o mondo e lê o l’ea un òmmo fòrte, ch’o no fava nisciuña fadiga à nuâ e à mantegnîse à galla. Quarche giorno avanti o sciô Prisk o s’ea lansou inte unna dissertaçion, ben ben prolissa, ch’a tendeiva à mostrâ che inte quelle ægue no gh’ea de squæi ò pesci peigoxi. A caxon o Standish o se l’aiva ascordâ: a l’ea tròppo nautica, quarcösa ch’a l’aiva da fâ co-e corrente, i venti e e temperatue de l’ægua, ma a concluxon a gh’ea arrestâ stampâ in testa e a l’ea uña de primme cöse a-e quæ o pensò quande l’''Arabella'' a comensò à allontanâse. O sô o l’ea giusto spægou: dozze oe piñe s’allonghivan davanti a-o Standish avanti do tramonto, e lê o l’aiva escì da spicâ, o l’ea seguo, into mezo de quello mâ sën. A temperatua de l’ægua a l’ea squæxi teivia e l’äia a l’ea cada. No saieiva stæto diffiçile passâ tante oe sensa mangiâ, e quante à l’ægua o Standish, che ancon o no pativa a sæ, o l’ea assæ seguo de poei duâ dozze oe sensa beive unna stissa, se neçessäio. Primma ò dòppo in sce l’''Arabella'' avieivan remarcou a seu assensa, con dedue à l’istante ch’o foïse cheito in mâ. Aloa a nave a l’avieiva fæto l’inverscion de rotta pe anâ à çercâlo. E a no l’avieiva avuo difficoltæ à individuâlo inta piña luxe, à meno che quelli no foïsan òrbi do tutto, za che lê o l’ea l’unica cösa ch’a scresiava o mâ desmesuou. Inte quarche canto da mente gh’ea a camoa che a corrente a foïse apreuvo à portâlo lontan inte un mòddo inpercetibile da-o ponto into quæ l’''Arabella'' a l’aiva depoxitou in mâ, ma o deçise che no gh’ea ninte da preoccupâse: se a corrente a l’avesse mesciou lê, a l’avieiva mesciou l’''Arabella'' ascì, e donca a-a longa e doe cöse se saieivan anulæ l'uña con l'atra. À dîla tutta, dòppo un pö o Standish o comensò à sentîse de umô alegro. Unna vòtta, ben ben tempo fa, davanti à unna spiagia de ‘Long Island’, o l'aiva arresegou con nuâ lontan da-a còsta e o s’ea sentio felixe. L’ea quello ch’o sentiva oua. Sensa unn'ombra de dubio sta chì a l’arrestava unn'avventua straordinäia: toulì, un agente de Borsa, mediamente dotou e fòrte, costreito à bàttise in te l’aspertixe co-i elementi. Sciben che i elementi ean portæ à ëse benigni, a l’ea unna scituaçion straordinäia inta quæ invexendâse. A-o Standish no ghe paiva mai tardi de poeila contâ à quarchedun. Co-a faccia giâ verso o sô, ascì ben ch'o ghe bruxava i euggi, o pensò a-a costion pe tanto tempo, tanto ch'o scandaggiava o zinâ pe accapî quande l’''Arabella'' a l'avieiva descoverto a seu assensa e inversâ a rotta e piggiâlo torna à bòrdo. De seguo, ghe saieiva stæto da affrontâ o disonô do momento into quæ, un òmmo fæto à l’apparensa into pin possesso de-e seu facoltæ mentale, o foïse ïsou torna à bòrdo; l’é façile che se saieiva dovuo calumâ unna scialuppa pe ripescâlo. Ghe saiæ stæto a vergheugna de doveise spiegâ con capitan Bell, ch’o aviæ incorpou de tutto o sciô Prisk, apreuvo à un antigo andio mainæsco de incorpâ o primmo offiçiâ de no impòrta che mâ. Ghe saieiva stæta l’umiliaçion de mettise a-o confronto co-i atri passaggê, mascime co-o sciô e a sciâ Brown, che de seguo l’avieivan consciderou un belinon. E ghe saieiva stæta a mortificaçion de no poei impedî a-i figgi da sciâ Benson de parlâ avertamente de quello triste fæto, tanto che i atri avieivan comensou à intoî, da un çerto riserbo inti mòddi do Standish, che l’ea megio de no tiâ feua l’argomento, à meno che no foïse lê mæximo à fâlo. Ma a-a fin do viægio, stæto ritornou da l’Olivia e da-i figgeu à Niorche, saieiva stæto unna demoa contâ e sensaçioin ch’o l’ea apreuvo à sentî inte questo momento. O Pym e o Bingley saieivan arrestæ à bocca averta. O Standish, ch’o sguassava ancon ciù svuggiou de primma, o feççe un fattoriso beou, e un momento dòppo o s’attrovò a rie comme un figgeu isterico. O l’arriesciva à figurâse o Pym ch’o l’ammiava storto. “Ma ti, no t’aivi poia di squæi?” “No, Pym. Inte quelle ægue di squæi no ghe n’é. Depende da-o vento e da-a corrente. A l’é unna costion tròppo tecnica, sedonca t’â spieghieiva”. Fòscia à quello ponto, saieiva stæto da conseggiâ de colorî un pittin e cöse. Dòppo tutto no gh’ea tanti ch’an passou do tempo da pe lô into mezo de l’oçeano e nisciun l’avieiva posciuo verificâ, a-o manco nisciun do gio limitou di colleghi co-e seu moggê. “Ma perché avieiva dovuo temme i squæi, vegio? Quande arriva o teu momento, o l’arriva o teu momento: mi â veddeiva coscì. Se l’ea destin che un squæo o m’attrovesse, o m’avieiva attrovou. Toulì cöse me son dito, coscì me son misso l’anima in paxe”. E l’Olivia? L’ea à lê ch’o l’avieiva vosciuo contâ tutta a stöia. A l’avieiva spalancou i enormi euggi bleuçê e a no l’avieiva mai interrotto durante o conto. L’ea uña de seu caratteristiche ciù adorabile: a no l’interrompiva mai. “Ea apreuvo à fâ doî pasci, caa, e à l’improvisto m’ea vegnua l’idea de affacciâme à unna pòrtixiña in sciô ponte dabasso pe poei ammiâ o sô ch’o spægava. Ò ammiou o sô pe un pö e dapeu, fæto un passo inderê, son scuggiou e ò fæto un tombolon in mâ. Te l’inmagini? Un òmmo da mæ etæ! Ma no, no aiva poia. Perché avieiva dovuo? Son un nuou milia e l’ægua a l’ea liscia comme l’euio. Ea sciätou, se capisce, e ben ben interessou à quello che m’accapitava. A-e curte, un momento avanti ea à bòrdo — seguo, tranquillo e pasciuo — inte un atro mondo, e un momento dòppo, bom! piggio unna scuggiæla e m’attreuvo inte un mondo tutto despægio”. À l’improvisto o Standish o vegnì triste. O se dette conto che l’umô o cangiava de sprescia. Maniman o no doveiva mettise à pensâ à quelli doî mondi separæ da un intervallo de pöchi segondi. D’istinto o Standish o l’ammiò ò releuio. O l’ea un oggetto cao. Seu moæ a ghe l’aiva regallou quande lê o l’anava à l’universcitæ e o no s’ea mai rotto. O scciappava o segondo e o no l’aiva dovuo fâlo aggiustâ manco unna vòtta. L’é façile che o vaise un çentenâ de dòllai. Ma con che lestixe o l’ea mòrto! Gh’ea abbastou solo che toccâ l’ægua. Piggite e cöse inte l’insemme e ti veddiæ che dötræ s’adattian ben ben a-a vitta a-o coverto, atre se compòrtan megio inte l’ægua. Un releuio da pöso o rendeiva l’anima a-o creatô inte un amen: l’ægua a l’ea un teuscego potentiscimo, quarche stissa e l’oggetto o tiava l’urtimo bagio. Atre cöse, comme i öchin piccin de plastica, e sponzie ò e æghe, inte l’ægua prosperavan. E un ëse uman? O Standish o deçise che un ëse uman respetto à l’ægua o l’ea stondäio: de vòtte o prosperava, de vòtte o l’apasciva. E ragge do releiuo segnavan çinqu'oe e vintitrei menuti. O l’aiva regolæ tutti i giorni in sce l’oräio appontou inta bacheca da salla da-o sciô Prisk. E çinque oe e vintitrei menuti ean l’oa esatta inta quæ o l’ea cheito feua bòrdo. “L'ea çinqu'oe e vintitrei menuti esatte, ô sò perché o releuio o s'é fermò apeña o l'ha toccòu l’ægua”. À l’improvisto o Standish o s’inpaçientò. O no l’ea o tipo da arreze e atteise inutile, comme za i impiegæ do scagno saivan ben. Perché l’''Arabella'' a no fava l’inverscion pe ripescâlo, de mainea ch’o poëse contâ a stöia à chisesæ? Lì feua into mezo de l’oçeano un o se sentiva abbandonou. A-e curte, se e cöse foïsan anæte avanti coscì o saieiva finio à parlâ da pe lê, e sta chì a l’ea unna cösa che o Rico Preston Standish o poeiva avvantâse con franchessa de no avei mai fæto. Oa l’''Arabella'' a l’ea grande comme unna barchetta. O Standish o stimmò ch’a foïse à eutto miggia de distansa e che lê o foïse lì à fâ o bagno da mez’oa pöcassæ. À dî a veitæ o Standish o fava o bagno da quaranta menuti e l’Arabella a l’ea à sette miggia de distansa. Ma quest'aro de giudiçio o l’ea dovuo tanto a-a seu mancansa d’esperiensa inta mesuaçion do tempo e de distanse, quante a-a seu mancansa d’esperiensa e a-o seu ottimismo in sciâ scituaçion. Sguassâ o l’ea apreuvo à vegnî un pittin fadigoso. O Standish o s’arregordò d’ëse un tipo ch’o l'é bon à stâ à galla. Quand’o l’ea zoeno un bagnin o gh’aiva dito: ”Gh’é de gente che san stâ à galla e de gente che no ghe san stâ, tutto chì”, e lê o l’aiva delongo tegnua pe unn’esprescion buffa. O Standish o l’ea bon à destende e brasse, allonghî e ponte di pê e, da sorvin, ingombâ a scheña. Pe de ciù, s’o l’avesse tegnuo i pormoin pin d’äia e renovou e provixoin con unna serie de respii lesti e asperti, o saieiva arriescïo à gallezzâ à l’infinio sensa grande sfòrso. Da zoeno, o l’ea stæto un di seu gren piaxei nuâ verso a l’amâ into gorfo de ‘Long Island’ <ref>into testo ingleise: The Long Island Sound</ref> serrâ i euggi e fâ o mòrto pe mëz’oa ò pe unn’oa ascì. O Standish o deçise de profittâ do seu pròpio ottimiximo. Gh’ea o problema di vestî: o l’avieiva da affrontâlo con coraggio. Un estranio, ammiando o Standish, o saieiva stæto pronto à zuâ e zuâ o fäso ch’o portava de miande longhe gianche. Ma a veitæ a-o reguardo a l’ea che a-o Standish gh’ea ciù cao quelle à righe sottî e colorie. A-o momento o portava unna canotea gianca e un pâ de miande longhe à righe giane e bleu. A-o de là da vergheugna mascoliña, sta chì a l’ea unn’atra raxon pe-a quæ o l'aiva deçiso che gh’ea ciù cao anâ à l'inferno che ëse sarvou con solo e seu miande longhe. Vegnî ïsou à bòrdo de l’''Arabella'' con quelle miande longhe gianche o saieiva za stæto diffiçile, ma vegnî aggueitou da tutti, compreiso i Brown, co-e miande longhe giane e bleu o no se poeiva ammette. O decöo de un òmmo o l’ea importante quante a seu vitta. Un momento dòppo o Standish o se dette conto de quante a foïse infondâ quella convinçion. O se sentiva abbessio a-e spalle pe-o sfòrso de tegnîse à galla. Comme o se ne accòrse o cangiò de opinion. O no s’ea mai dæto conto che a mente a l’é unna boâ do còrpo; che e idee fonçionavan solo pe scin che o còrpo o no l’aiva un quarche beseugno e o cegava a mente a-o seu voei. O Standish o saiva solo che à l’improvisto no ghe importava se e boñe gente à bòrdo de l‘''Arabella'' veddeivan e seu miande longhe giane e bleu. O voeiva stâ à galla e, perdiesaña, coscì o l’avieiva fæto. O se preparò à despuggiâse con metodo. Pe primma cosa o se levò e scarpe. O l’arriescì à desfiâle sensa desgropâ e strinche: un sponcion pittin e scuggiòn via. O ê lasciò anâ a-a deriva pe l’oçeano sensa manco ammiâle pe unn’urtima vòtta, co-o solo pensceo ch’ean costæ trenta dòllai. A boña neuva a l’ea che o caigâ o gh’aiva piggiou e mesue e o ghe ne avieiva fæto un neuvo pâ into gio de trei giorni. E à tutti i mòddi o ghe n’aiva atri doî pâ à bòrdo de l’''Arabella''. O Standish o no l’ea un sciòllo: parlando de lê, ciù de unna persoña à Wall Street à l’avieiva dito pròpio questo, ch’o no l’ea un sciòllo. Ghe vegnì in cheu che quell’oçeano carmo e soave o costodiva un solo peigo — o corpo de sô — sciben che, con l’ecceçion da testa, o l’aiva tutto o còrpo sott’ægua. O l’aiva da protezise a testa à tutti i costi. I scappin ghe vegnivan à taggio. Inmerzendose sott’ægua, o ne liberò un da-a seu bertella <ref>bertella intesa come fascia elastica</ref> e o ô desfiò da-o pê. Inlarghindolo un pittin, o l’arriescì à infiâselo in testa. O feççe a mæxima operaçion con l’atro scappin. Oua o l’aiva unna doggia proteçion contra o sô, sciben che, o pensò con tristessa, à Wall Street quella smersa de cappello o l’avieiva provocou ben ben de commenti, pe-a ciù parte maligni. Do resto, nisciun l’avieivia mai visto coscì vestio, feua che o Segnô e dötrei pesci: o se saieiva descoverto a testa tòsto che l’''Arabella'' a se foïse avvexinâ. Tutto questo o l’avvegniva intanto che o Standish o se dava conto ch’o l’ea apreuvo à çercâ de tramandâ l’inevitabile remoçion do giachê, do giponetto e de braghe. No l’ea dovuo tanto à l’affeçion ch’o l’aiva pe-o vestî quante a-e cöse contegnue inte stacche. O deçise che o problema o l’avieiva posciuo ëse resòlto sensa tante difficoltæ. O l’avieiva vuou e stacche e infiou i oggetti into borsello assuppou. Dapeu o l’avieiva posciuo tegnî in man o borsello ò, megio ancon, ligâselo a-e miande longhe giane e bleu. Gh’ea unna gasetta inta parte derrê a-a quæ o l’avieiva posciuo inganciâlo. O Standish o l’ammiò l’''Arabella'' in lontanansa. A l’ea de dimenscioin de unna canoa. O l’ammiò o çê. O l’ea grande comme o coraggio de un òmmo, intanto ch’o mâ o s’estendeiva ciù vasto che e seu speranse. L’ægua, vista da-i corridoî de l’interponte, a l'ea parsa grixa e bleuastra, ma oua ch’o s’attrovava à asmugiàseghe a-a luxe do giorno a l'ea vegnua bleu-verde. O Standish o tiò feua o borsello. Con quarche difficoltæ o l’arriescì a inspeçionâ o contegnuo: a coixitæ a l’ea tròppo fòrte. Tegnî o borsello à unna çerta distansa e gallezzâ a-o mæximo tempo a l’ea unna bella fadiga, ma a vaiva o sfòrso. Inte uña de stacche gh’ea un masso de vegi biggetti da vixita di ''speakeasy''<ref>i ''Speakeasy'' - saiva à dî parla cianin - ean di ''cocktail bar'' ascoxi inte vie da çittæ, nasciui inte l’epoca do proibiçioniximo, donde se ghe vendeiva beviaggi alcolichi; pe intrâghe t’aivi da conosce unna poula d'ordine ò un segno particolâ</ref>, tegnui insemme da un lasciante. À Niorche l’ea da anni ch’ean do tutto inutili; o Standish o no saveiva perché o î aiva conservæ coscì tanto, fòscia perché pe cortezzâ l’Olivia o l’aiva dovuo servîse de quelli pòsti da galanti clandestin. Ma se i biggetti da vixita ean inutili à Niorche, into mezo do Paçifico l’ean doe vòtte tanto! O Standish o provò à fixicâse pe pensâ à quarcösa ancon ciù inutile in quello franzente, ma fito o s’accòrse ch’a l’ea unn’impreisa imposcibile. Into borsello gh’ea di atri papê interessanti i çinqueçento dòllai in lettie de cangio <ref>into testo ingleise: ''traveler’s cheques'', derivaçion da lettia de cangio (invençion zeneise do Secolo XV)</ref> ean assuppæ, ma no gh’ea nisciun dubio che a banca a l’aiva mòddo de riscatâli. Dòppo avei spiegou a caxon pe-a quæ s’ean bagnæ, o l’inmaginava ch’o no l’avieiva avuo difficoltæ à ottegnîne de neuvi. Se e pagine de l’agendiña ch’o l’aiva da çinque anni foïsan vegnue imposcibile da leze, sta chì a saieiva stæta unna perdia grave: ghe saieiva vosciuo di meixi pe creâne torna uña pægia. E tessie do Club da Finansa, do Club Atletico, do Weebonnick Golf Club e do Yale Club no ean un problema: dòppo avei saciuo da seu strafaläia esperiensa, o direttô de ciaschedun de quelli circoli o saieiva stæto ben ben contento de consegnâghe unna tessia co-i bòrdi indoæ a-o pòsto de quella vegia. Ma quella föto de l’Olivia, insemme à lê e a-i figgeu, che a moæ do Standish a l’aiva piggiou l’urtima vòtta ch’ean anæti into Neuvo Jersey — squæxi çinque meixi avanti — a ô cruçiava. O â contemplò pe tanto tempo e o çercò de sciugâla. O se domandò cöse l’é che foïse apreuvo à fâ tutti liatri inte quello momento, lontaniscimi, in sciâ tæra ferma. Tramezo e cöse personale into borsello gh’ea unna vegia reçevua, fuggetti varri di quæ o no l’arregordava ninte e unna massetta de francobólli da trei çenteximi. O Standish o no ghe frugò tanto. O levò e ciave, i dinæ, a penna stilografica, o petene, a limma pe-e onge e i spegetti da lettua d’inte stacche do giachê, do giponetto e de braghe e o l’infiò tutto con cua drento o borsello. Dapeu, con un sospio de sollevo, strenzendo fòrte o borsello co-a man drita, o se desfiò o giachê. O despontò o giponetto e o se liberò de quello ascì. O se callò e bertelle da-e spalle e o se desligò da-e braghe, che se allontanòn a-a spedia, intanto che o giachê e o giponetto arrestòn à gallezzâ lì d’in gio pe un pö avanti de scentâ. A-e urtime o Standish o se arrancò a camixa, un bello tòcco de teia gianca ingleise, e o l’asbriò lontan. Tutto quello sfòrso o l’aiva stancou, ma comme o l’asseguò o borsello a-a gassetta de miande e o se misse torna à fâ o mòrto, comme o fava da zoeno, e fòrse ghe tornòn fito. O respiava con regolaritæ, impindose i pormoin de äia no inquinâ. In testa o no sentiva poia ò penscëi pe-a scituaçion, solo che un senso de mäveggia davanti a-a vastitæ da scena. Che l’''Arabella'' a no l’avesse ancon inversou a rotta ô fava stâ un pö in lagno, oua che a nave a l’ea ciù picciña de un barî, ma o l’ea seguo ch’a saieiva vegnua torna inderê da un momento à l’atro. O Standish o l’arrestò inmobile à bagno, con dindanâ un pittin in sce quelli bacaletti sensa importansa. O se sentiva ben ben còmmodo. “Desteiso lì into mezo de l’oçeano ò sentio unna sensaçion de benëse ch’a m’aiva sorpreiso. Do tutto despægia, Olivia, da-e nuæ vexin a-a riva. No sò comme descrîvila. L’ea comme se foïse l’urtima persoña a-o mondo. L’ea eletrizante, ma in sciô serio, vedde a nave ch’a s’allontanava sempre ciù, sensa savei s’a saieiva ritornâ a repiggiâme. No tentiö manco de descrivite a vastitæ de cöse lì feua, a grandessa, l’immenscitæ de l’ægua e do sô e do çê”. Pe quarche raxon a-o Standish ghe bottezzò in testa e poule de unna vegia cansonetta ch’o l’aiva impreiso a-i tempi da scheua. O no se misse à cantâ, o se limitò à intonâ a melodia, con repete e poule à mente: <poem> A pendola do messiavo, da camin à l’arrestò pe novant’anni in sciô parquet. Meza testa ciù erta do vegetto ciù de lâ a no pesava manco un etto. Accattâ a-o monte de pietæ quand’ea nasciuo da mammà, a fu dapeu o seu vanto e o seu tesöo, ma de botto de batte a çessò quande… o messiavo o l’andò… a-o creatô. </poem> Nòtte do Traduttô:<references/> </div>[[Category:Gentilommo in mâ]] p3fpncfz64aa23vh24bgv5kbq6jts2s