Wikivivàgna lijwikisource https://lij.wikisource.org/wiki/P%C3%A0gina_prin%C3%A7ip%C3%A2 MediaWiki 1.47.0-wmf.3 first-letter Media Speçiale Discûscion Utente Discûscioîn ûtente Wikivivàgna Discûscioîn Wikivivàgna Immaggine Discûscioîn immaggine MediaWiki Discûscioîn MediaWiki Template Discûscioîn template Agiûtto Discûscioîn agiûtto Categorîa Discûscioîn categorîa Aotô Discuscion aotô Œuvia Discuscion œuvia Pagina Discuscion pagina Ìndiçe Discuscion ìndiçe TimedText TimedText talk Modulo Discussioni modulo Evento Discussioni evento Gentilommo in mâ/5 0 17767 51272 2026-05-19T16:17:13Z G.Musso 34 Pàgina creâ con "{{header | title = Gentilommo in mâ | author = Herbert Clyde Lewis | translator = Rico Granæa | section = Cavo quinto | previous = [[Gentilommo in mâ/4|cavo quarto]] | next = [[Gentilommo in mâ/6|cavo sesto]] | notes = }} <div style="width: 30em; margin:auto; font-family:serif; font-size:medium; text-align: justify; text-indent: 2em"> <center><big>Cavo 5</big></center> À bagno inte l’ægua, o Standish o se conçentrò in scî pass..." 51272 wikitext text/x-wiki {{header | title = Gentilommo in mâ | author = Herbert Clyde Lewis | translator = Rico Granæa | section = Cavo quinto | previous = [[Gentilommo in mâ/4|cavo quarto]] | next = [[Gentilommo in mâ/6|cavo sesto]] | notes = }} <div style="width: 30em; margin:auto; font-family:serif; font-size:medium; text-align: justify; text-indent: 2em"> <center><big>Cavo 5</big></center> À bagno inte l’ægua, o Standish o se conçentrò in scî passaggê de l’''Arabella'' e pe conseguensa o cheite inte un aro commun: o se convinse che liatri fessan o mæximo. A veitæ a l’ea che e boñe gente de l’''Arabella'' à lê no ghe pensavan guæi, ò squæxi. O cheugo möo, ch’o l’aiva a coæ primmäia d’ëse aggaibou, o l’ea stæto l’urtimo à bòrdo à veddilo. Dòppo aveighe dito ‘scignoria’ davanti a-a coxiña, o repigiò à dâse d’attorno pe inandiâ i pasti da giornâ. Raxonando con un fî de lògica, o l’avieiva posciuo dedue che quarcösa a no quadrava, ma o no ô feççe. O ponto l’ea e euve. A colaçion a l’ea servia tra eutt’oe e neuv'e meza, sciben che tutti se presentavan into sallon pontuali à eutt’oe. Coscì comme seu poæ e o poæ de seu poæ, a-o Standish gh’ea cao e euve cheite. Non solo gh’ea cao, o l’ea l’unico à bòrdo de l’''Arabella'' à voei e euve cheite. Durante o primmo giorno de viægio, quande o Standish o l’aiva commandou e euve cheite, o cheugo o l’aiva mogognou da pe lê, perché no gh’ea o tianetto adatto e o l’avieiva dovuo coxinâ inte unna poela. Into corso di giorni, dòppo avei ciacciarou co-o Standish e constatou ch’o l’ea un òmmo piaxeive, o cheugo o smisse de mogognâ. Quella mattin, o Standish o no l’aiva commandou e seu euve. O cheugo o ê preparò pægio à eutt'e dexe e o ê infiò into forno pe mantegnîle teivie, in atteisa che o camê o ê portesse de d’ato into sallon insemme a-e atre ordinaçioin. O camê, che pe unna combinaçion de compagnie da zoeno e pe antiga ereditæ o no l’ea un veo furmine de guæra, o se refuò de piggiâle, con mogognâ che o Standish o no s’ea ancon presentou à colaçion. Chisà comme, o cheugo o no l’attrovò un senso de ciù inte quella affermaçion giasciugâ. A seu mente a l’avieiva dovuo tegnîse pronta pe accapî che o Standish o l’ea un ch’o gh’à l’andio into fâ a seu colaçion delongo a-a mæxima oa. Incangio nisciuña idea a ghe lanpezò in testa. O no sentì manco un gran remòrscio pe-o sgreio de euve: appartegnivan à l’''Arabella'' e lê o no l’aiva sborsou manco un citto d’inta seu stacca. Di atri campanin d’allarme no poeivan ësighe perché o resto do mangiâ o l’ea inbandio à unna töa commun. O cheugo o deçise, inte un canto da seu mente, che o Standish o doveiva ëse arrivou in retardio à colaçion e o l’aiva donca renonçiou a-e seu euve cheite. Verso dex’oe o cacciò e euve in mâ, insemme à atri avansuggi, into mæximo identico ponto into quæ o destin o l’aiva descarregou o Standish. I passaggê radunæ à colaçion ean apreuvo à conçentrâ tutta a seu attençion in sciô mogogno di seu pròpii steumaghi. A sciâ Benson, ciæo, a no pensava a-o Standish; o Standish in persoña, se foïse stæto poscibile domandâghelo, o l’avieiva ammisso che no l’ea de raxon aspetâse d’ëse inti pensamenti da sciâ Benson. O fæto de preparâ a-i quattro figgi a spremua de çetron, o porridge, e euve, o læte, o l’ea unna fadiga desconoscente, sciña con un camê da arente à dâghe unna man d’aggiutto. Se a sciâ Benson a l’ea apreuvo à pensâ à quarcösa, l’ea à quante o saieiva stæto bello scistemâse à Panama co-o sciô Benson inte unna cà donde o foïse poscibile creâ unna smersa de rotiña pe-i bagarilli. Quella mattin o piccin Jimmy o l’ea coscì turbolento che à son de dâghe a sciâ Benson a renonçiò à fâghe insacâ o porridge. À tutti i mòddi, essendo unna moæ con de sæximo e redena, a ô castigò relegandolo in gabiña pe unn’oa dòppo colaçion. A fu unna çircostansa desfortunâ, perché o l’ea un andio do Jimmy quello de anâ à çercâ o Standish tutte e mattin dòppo colaçion pe domandâghe de zugâ, unna domanda che o Standish o no l’aiva mai declinou, sciben che chisà comme o l’ea arriescio à no lasciâse mai tiâ drento fin a-o fondo inti zeughi descadenæ do figgeu. Pe commando da moæ, o Jimmy o l’andò drito in gabiña co-o schincamoro. Comme succede a-i figgeu, o lasciò che o castigo o crescesse de ciù inta seu testa. Dòppo unn’oa o comensò à attroeuvâlo piaxeive. O l’arrestò in gabiña pe doe oe à studiâ di metodi pe tortuâ seu moæ e, comme quella a se presentò pe rebellâlo feua à fòrsa, o l’ea mai tanto offeiso e bezeugnoso de comprenscion ch’o s’ea trincerou inte un scilensio pin de rouxia. O se refuò de zugâ co-i atri figgeu e o passò l’oa apreuvo à addentâse o lerfo, rondezando con unn’aia mai tanto slavâ e infelixe che o sciô Travis, o cappo machinista, incroxandolo à caxo into corridô, o s’ea despiaxuo pe lê. “Comm’a l’é che ti te a passi zoenotto?” o domandò o sciô Travis, ma comme o Jimmy, ch’o l’ea cresciuo inta paxe verde dî quartê borgheixi de Honolulu, o ghe respoòse secco: “‘N aççidente”, e o sciô Travis o l’accapì a profonditæ do dô patio da-o figgeu, visto che lê ascì o l’ea stæto un figgeu diffiçile. “Te va de fâ da cappo machinista pe un pö e de pilotâ a nave?” disse o sciô Travis, pe ninte genou da respòsta desgaibâ do Jimmy. Se foïse stæto poscibile rivolze a domanda a-o Standish, o l’avieiva ammisso che, consciderou o carattere, l’ambiente e l’etæ do Jimmy, a-o figgeu no gh’arrestava che abbandonâ o stato catatònico, sfodrâ un fattoriso à trentedoî denti, piggiâ a man grande do sciô Travis e lasciâse condue voentea zu pe-i scæn vonti verso e bele da nave. Lì o Jimmy o passò e doe oe ciù allegre da seu zoena vitta: a mente a fu mai tanto distræta da-i ingranaggi, da-i manometri e da-i inzegni che quande o ritornò sciù o no pensò a-o Standish pe tutto o resto da giornâ. O vegio Nat Adams o s’avvexinò ciù che tutti à descrovî l’assensa do Standish: à impedîghelo gh’ea solo stæto o fæto de dâse conto che o Standish o l’ea un òmmo de mondo, intanto che lê o l’arrestava un grebano. Fin da-o comenso i doî ean vegnui amixi, unn’amixiçia ch’a l’ea vegnua unna fraternitæ melanconica, dovua mascime à unna çerta soggeçion e discreçion inta natua de tutti doî. O Standish o veddeiva inte quello rustego agricoltô da Neuva Inghiltæra l’indipendensa de sprito e a sempliçitæ de pensceo di seu pròpii messiavi. O Nat o contemplava o Standish con deferensa, consciderandolo unn’incarnaçion da metropoli fiña con tutte e seu riçercatesse e seu pöse. O l’ea pin d’orgheuggio che o Standish o pensesse d’avei tanto in commun con lê, za che into cheu seu o l’ea convinto che foïsan a-i antipodi. Durante o primmo giorno de navegaçion o l’aiva çercou de attaccâ pommello co-o Standish: a-o vegio agricoltô ghe bastava ammiâlo, con quell’oustero vestî da scagno che in tutti i seu foî o desvellava a fattua de unna sartoria escluxiva, pe sentîse attræto. Toulì perché o giandonava sensa meta de paise in paise: pe conosce di gentilòmmi comme o Standish, parlâghe e accapî da-e seu poule comme o fonçionava o mondo feua da-i campi da Neuva Inghiltæra. Ma o Nat o saiva che no stava à lê de rivolzise a-o Standish: o l’ea o Standish ch’o l’aiva da rivolzighe a poula. E fu pròpio questo quello ch’o feççe: o l’attrovò unna scusa elegante, o rompì a giassa e i doî inte un amen ean vegnui amixi. Pe unze giorni feççan cricca, co-o Standish inta parte de l’ascoltatô, visto ch’o l’attrovava a ciarlaxia do paisan ben ben gradeive. Però o l’ea delongo o Standish ch’o se rivolzeiva a-o Nat e o Nat o l’accapiva che feua da-o piccin mondo da campagna da Neuva Inghiltæra, o Standish o l’appartegniva à un atro rango. Dapeu, a-a dozzeña seiaña de navegaçion, quella ch’a precedeiva o pontapê matutin do Standish, o Nat o s’attrovò in sciô ponte à posso tutto solo a ammiâ e stelle e tutt’assemme o sentî spontâ in testa un pensceo ben ben intelligente. Comme o saieiva arrivou à Panama à bòrdo de l’''Arabella'', o no saieiva ritornou à cà inta Neuva Inghiltæra pe nave, comme o l’aiva progettou, ma o l’avieiva attraversou o Çentro America in automòbile, sciù sciù fin a-o Mescico, e dapeu in treno da-o Texas o l’avieiva razzonto a Neuva Inghiltæra. L'ea solo che sett'e meza e o Nat o sentì l’exigensa de spartî quell’idea con quarchedun: a l’ea tròppo bella pe tegnîsela pe lê. De slanso o l’andò à çercâ o Standish, sciben che in cheu o l’aiva ancon quarche reticensa. O Standish o l’ea in gabiña apreuvo à scrive unna lettia à l’Olivia, con l’intençion de spedîla à Niorche da Panamà pe via aerea. O Net o piccò da-a pòrta e o se pentì subito de aveilo fæto. Epû comme o Standish o l’arvì e o ô vidde, i scropoli do Nat scentòn inte un amen. O Standish o l’ea in davei contento de veddilo: o l’inviò à intrâ, ô feççe accommodâ e o se misse à sentî con äia astræta de mentre o Nat o ghe esponeiva i seu neuvi programmi. Con un pittin de venin, o Standish o rivolse un fattoriso à quello paisan giubilante e o ghe disse ch’o no saiva guæi di traspòrti in Çentro America, ma o l’imaginava che e stradde foïsan pöche e che o viægio o saieiva stæto difficoltoso. O Standish o l’arrivò à dî ch’o l’avieiva posciuo ëse arreisegou ma o Nat o scciuppò à rie e o disse: “Chi mai porrieiva fâ do mâ à un vegio comme mi?”. I doî parlòn pe mëz’oa e dapeu o Nat o se scusò pe l’intruxon e, à despëto de sccette proteste do Standish, o ghe dette a boñaneutte e o se ne andò. O Nat o pensò a-o viægio pe tutta a neutte, sensa arriescî à piggiâ seunno: co-i euggi serræ o sunnò biou i campi fiorenti, i nativi vestii de costummi strafaläi e o mangiâ picante. Verso l’arba o s’addormiggiò, ma quande o s’addesciò à sett’e meza o no ghe paiva mai de tardi de parlâ torna do viægio co-o Standish. Into corso da neutte gh’ea spontou in testa quarche neuva idea: o l’avieiva posciuo piggiâ unna guidda e un caro trainou da un cavallo pe traversâ l’America Latiña bottezzando à quella mainea. O Nat Adams o saiva comme governâ un cavallo: o no veddeiva ostacoli de nisciuña meña. Quande o no l'attrovò o Standish a-a töa da colaçion, o gh’arrestò mâ. Dòppo unna boña colaçion, o Nat o comensò à fâ avanti e inderê in sciô ponte de lance. Donca o l’accapì ch’o doveiva vedde o Standish à tutti i costi. O ô çercò in tutti i canti da nave e in sciâ fin o deçise de piccâ da-a pòrta da seu gabiña. O l’arrestò lì inpalou pe un pö, co-o pugno alsou, e pronto à batte. In sciâ fin o bravo agricoltô da Neuva Inghiltæra o fu assobaccou da-o desaxo. Che moro! Anâ à importunâ o Standish! Quello o dormiva e toulì che lê o s’aprestava à addesciâlo. Perché o no fava i caxi seu, comm’o l’aiva delongo fæto e o â ciantava lì de ascidiâ i sconosciui? O Nat o s’allontanò in ponta de pê, addentandose a lengua co-a dentea. O piggiò in prestito da-o terso offiçiale unna carta do Çentro America, o s’aretiò in gabiña e o tracciò de linie sottî co-o lapis pe un viægio ch’o no feççe mai. Ciù tardi o scassò e linie perché a carta a no l’ea de seu propietæ. A-o disnâ o fu contento che o Standish o no foïse lì inta salla: o l’aiva deçiso ch’o ô consciderava un tremendo streppin e o tollerava con gran paciòrnia e seu ciarle da figgeu solo perché o l’ea un veo scignoro.Fu o mæximo co-i atri passaggê: sensa fâghe tròppo caxo, tutti pensòn che o Standish o s’attrovesse inte quarche atra parte da nave. Se o Standish o l’avesse posciuo çerne quarchedun co-o quæ piggiâsela, quello dubio önô o saieiva toccou a-o camê. A mæxima persoña ch’a l’aiva dito a-o cheugo che o Standish o no l’ea ancon pronto pe-e euve cheite o gh’aiva l’inconbensa de nettezzâ e gabiñe di passaggê. O l’ea un òmmo ch’o compensava a mancansa d’aspertixe co-a testarda propenscion à sgobbâ comme un dannou. Arrivou davanti a-a pòrta da gabiña do Standish verso dex’oe, o piccò comme d’andio, pe controllâ che lê o no foïse ancon drento. Pe-o sòlito, o Standish o no gh’ea, coscì l’òmmo o l’intrò çeimoniozo e o comensò à dâ recatto comme previsto. No ghe passò mai pe-a testa che l’assensa do Standish da quella stansia, coscì comme da-a töa da colaçion, a voesse dî che quarcösa a no l’anava ben. Essendo mäcordì, o camê o cangiò i lençeu e e lentime. Quande o letto o fu refæto co-a giancaia netta, i päçenie svuæ e a pua levâ da-i canti da stansia, o camê o l’impî a caraffa de l’ægua e o lasciò unna savonetta intatta in sciô lavello e e sarviette nette in sciô pòrtasciugaman. Dapeu o l’arecugette o vestî marron che o Standish o l’aiva lasciou in sciâ carrega, o ô spassò con cua, e o l’appeise à un ommetto drento o beuilo-armäio imbägiou. I vestî e i panni brutti — camixa, miande, canotea, mandilli: tutti in sciâ carrega ascì — vegnìn incangio scistemæ inta cantia dabasso do beuilo. Restava unna crovata appösâ in sciô schenâ da carrega, unna sobria crovata bleu à pois gianchi. O camê o l’aggueitò con aviditæ, ma a-e urtime o sospiò e, abbrancandola tra o dio gròsso e dio ch’o segna pe no bruttâla, o l’appeise torna a-o pòrtacrovate do beuilo. In sciâ fin i euggi scandaggiòn a stansia e, con compiaxensa nescia, o camê o deçise ch’a l’ea pe in davei nettiscima: nisciun ospite o l’avieiva posciuo lagnâse pe-o trattamento, à meno ch’o no foïse un veo sciugabele. O sciortì cian cianin, serrandose a pòrta a-e spalle sensa sbatte e o l’andò inta gabiña do Nat Adams, ma o l’attrovò assettou in sce unna carrega, astræto, à disegnâ de stranie linie in sce unna carta. Unna strania occaxon a fu l’incontro, pe caxo, tra a sciâ Benson e i Brown, un pâ d’oe dòppo a colaçion. A sciâ Benson a l’ea ascidua da pisciña à bòrdo de l’''Arabella'', coscì comm’o l’ea o Standish. I Brown, incangio, aivan de idee tutte seu con reguardo a-o neuo e a-a nettixe personâ, inta convinçion che sta chì a l’avesse da avvegnî derrê unna pòrta serrâ e un veddro giassou, intanto che o neuo o l’ea a prerogativa de gente dedicæ à de particolæ impreise commerçiale, comme i pescoei de perle. Mascime detestavan i costummi da bagno moderni e ciù che tutti quello portou da-a sciâ Benson con desprexo lanpante verso e convençoin do bon tempo passou. L’indignaçion a s’açendeiva inti seu pëti tutte e vòtte che ô veddeivan, za che veddilo tòsto che o s’attrovava in gio o l’ea inevitabile. Quella mattin, à dex'oe in ponto, a sciâ Benson a se desfiò i vestî e a s’infiò into costumme da bagno pe inandiâse tutta ciarloña, verso a pisciña, sensa pëtenadô. A l’arrestò delusa de no attrovâ lì o Standish: inti giorni avanti verso dex’oe o s’ea delongo fæto attrovâ lì. Dòppo ësise bollâ e avei nuou da pe lê pe unna vinteña de menuti, a l’individuò o sciô e a sciâ Brown assettæ in scê carreghe inclinæ in scio ponte da vira. Ean apreuvo à leze insemme unna copia do “Christian Science Monitor” e favan de tutto pe no pensâ a-o costumme da sciâ Benson, a quæ a no l’aiva a minima idea de ascidiâli guæi. De slanso a se ïsò feua da pisciña e, tutta grondante, a trottò verso de lô. “Ei visto in gio o sciô Standish?” a domandò. I doî Brown l’ammiòn à moro duo. L’ægua ch’a ghe collava da-i scianchi a formava unna possa a-i pê e o costumme bagnou o tiava in sciâ pelle con esaltâ unna figua feminiña da quæ segge a sciâ Benson segge l’assente sciô Benson ean giustamente pin d’orgheuggio. Anni de travaggio da miscionäi tra i cineixi aivan mostrou a-o sciô e a-a sciâ Brown de collâne de quelle davanti a-e scituaçioin despiaxeive. Pe conseguensa a sciâ Brown a fissò a sciâ Benson con esprescion veua, e o sciô Brown con euggi che çercavan de no vedde quello che nisciun, stæto misso davanti a-a sciâ Benson in costumme, o l’avieiva posciuo evitâ de vedde. Un segondo dòppo o sciô Brown o l’esclammò: “Me pâ d’aveilo visto pöco fa inta biblioteca”. Comme i Brown ciù tardi, andòn a-o fondo de quella affermaçion, deçisan che o sciô Brown o l’aiva commisso un aro inte scangiâ o Nat Adams pe-o Standish. Mai, manco à lô mæximi, ammissan che quell’affermaçion a l’ea stæta unna franca invençion, a-o solo fin de liberâse da sciâ Benson. A sciâ Benson a s’inandiò pe anâ à controllâ inta salla de lettua, ch’a s’attrovava inte un canto do sallon, feua che pròpio inte quello momento a picciña Gladys a l’arrivò sanpetando strissâ into seu costummin, rosso lê ascì, fando do sciäto ch’a voeiva tanto inprende à nuâ, donca a sciâ Benson a ritornò a-a pisciña co-a figgetta. Ciù tardi a l’andò pe davei à ammiâ inta biblioteca, ma do Standish manco l’ombra. A mattinâ a sfummò inte un depoidisnâ beneito da un çê che, quante à brilantessa, o scompassava tutti quelli ch’aivan visto into corso da traversadda. I passaggê disnavan da pe lô ò in cobbia e se spantegavan pe fâ unna piaxeive siesta ò leze un libbro in santa paxe. Verso træ oe o sciô Prisk o comensò à sentîse à desaxo. No gh’ea ninte in particolâ che no gh’arriescisse de mette à feugo, ma o saiva che quarcösa a no l’anava ben. Pe un pö o l’arrestò da pe lê in sciô ponte de lance e o se domandò quæ foïse o problema. Tutt’assemme ghe sätò in mente o nomme do Standish. O se dette conto ch’o no l’aiva visto pe tutto o giorno, ni à colaçion ni a-o disnâ e in nisciuña atra zona da nave. Ghe vegnì subito o pensceo che o Standish o foïse spario. O se fixicò con carma. Comm’o lê che da-o ninte gh’ea sätou in mente quello nomme? Gh’ea unna caxon pe tutto, comme saiva pe esperiensa tutti òmmi de mâ. No importava comme mai o nomme o ghe foïse sätou in testa - che foïse pe caxo, pe disegno do çê ò pe un scciuppon de varie intuiçioin; o ponto o l’ea che o nomme o foïse comparso.O sciô Prisk o l’ea un tipo zelante in tutte e seu cöse. O comensò à fâ unna çerchia scropolosa, percöse no gh’ea ninte che ghe desse ciù moutia che anâ à angosciâ capitan Bell con un fäso allarme. O deçise de mettighe a-o manco unn’oa à çercâ de provâ sensa ombra de dubio che o Standish o no foïse scentou: se a-e urtime o se foïse convinto che i fæti portavan à de concluxoin conträie, aloa con rexistensa o l’avieiva riferio a neuva a-o capitanio. Pe primma cösa o l’intrò à ammiâ inta gabiña do Standish. Dapeu o passò a-o siasso l’''Arabella'' da-a çimma a-o fondo: se o Standish o foïse stæto à bòrdo, saieiva stæto imposcibile no intoppâghe. Dapeu o l’interrogò separæ tutti i passaggê (feua che i Brown, ch’o fu costreito à interrogâ insemme) pe no creâ allarmiximo o pe no lasciâ trapelâ quello che à sto ponto lê o comensava à sospettâ. À parte o sciô Brown, tutti ammissan che no veddeivan o Standish da-a seia de primma. O sciô Brown o disse:” Me pâ d’aveilo visto inta salla da lettua verso e neuve oe e meza, ma fòscia o l’ea o sciô Adams…”. O sciô Prisk o se n’ea açertou: o l’ea o sciô Adams. O l’interrogò i offiçiæ e l’equipaggio, con addesciâ sciña quelli ch’ean apreuvo à dormî. A-e urtime o descrovì che o cheugo o l’aiva parlou co-o Standish pöco avanti de l’arba. O sciô Prisk o percorrì o corridô e o l’arrestò pe longo tempo davanti a-a pòrta picciña pe-a quæ o Standish o l’ea passou contra a seu voentæ. In sciâ fin o scrollò a testa con äia triste e o sospiò. O saieiva stæto un brutto ciæto. In çerti momenti un poæ de famiggia o l’aiva da ëse remiscivo: o no l’ea ni o primmo ni l’urtimo poæ de famiggia à ëse mortificou. Capitan Bell o l’ea apreuvo à cartezzâ a seu scuña de quattro erboi quande intrò o sciô Prisk. “Cöse gh’è Prisk?” o domandò sensa tiâ sciù o sguardo. “Unna persoña a l’é scentâ, capitanio… o sciô Standish, un di passaggê”. Capitan Bell o smisse de cartezzâ. “Comme saiva à dî ‘scentâ’?” “Da quante so’ arriescio à accapî, nisciun l’à visto ciù da çinqu’oe de stamattin”. “Çinqu’oe? Ma cöse sciâ dixe? Sciâ s’avanse de parlâ à stramesci: l’é dex’oe fa!” “Ô sò, capitanio”. “Siässæ a nave!” “Za fæto”. “Ei za interrogou i passaggê?” “Scì, capitanio”. Capitan Bell o pösò a cartaveddro con un gesto de fótta. “Ridicolo. O saiä da quarche banda inta salla machine. Cose diascoa, Prisk, ghe pâ o caxo de vegnî à angosciâme con de nesciaie pæge? E va ben, anemmo. Vorriä dî che tocchiä à ‘mi’ de siässâ a nave e d’attrovâlo” </div>[[Category:Gentilommo in mâ]] i6v2f15nerv1ljf7633sk3oh2pw3t6n 51273 51272 2026-05-19T16:17:51Z G.Musso 34 51273 wikitext text/x-wiki {{header | title = Gentilommo in mâ | author = Herbert Clyde Lewis | translator = Rico Granæa | section = Cavo quinto | previous = [[Gentilommo in mâ/4|cavo quarto]] | next = [[Gentilommo in mâ/6|cavo sesto]] | notes = }} <div style="width: 30em; margin:auto; font-family:serif; font-size:medium; text-align: justify; text-indent: 2em"> <center><big>Cavo 5</big></center> À bagno inte l’ægua, o Standish o se conçentrò in scî passaggê de l’''Arabella'' e pe conseguensa o cheite inte un aro commun: o se convinse che liatri fessan o mæximo. A veitæ a l’ea che e boñe gente de l’''Arabella'' à lê no ghe pensavan guæi, ò squæxi. O cheugo möo, ch’o l’aiva a coæ primmäia d’ëse aggaibou, o l’ea stæto l’urtimo à bòrdo à veddilo. Dòppo aveighe dito ‘scignoria’ davanti a-a coxiña, o repigiò à dâse d’attorno pe inandiâ i pasti da giornâ. Raxonando con un fî de lògica, o l’avieiva posciuo dedue che quarcösa a no quadrava, ma o no ô feççe. O ponto l’ea e euve. A colaçion a l’ea servia tra eutt’oe e neuv'e meza, sciben che tutti se presentavan into sallon pontuali à eutt’oe. Coscì comme seu poæ e o poæ de seu poæ, a-o Standish gh’ea cao e euve cheite. Non solo gh’ea cao, o l’ea l’unico à bòrdo de l’''Arabella'' à voei e euve cheite. Durante o primmo giorno de viægio, quande o Standish o l’aiva commandou e euve cheite, o cheugo o l’aiva mogognou da pe lê, perché no gh’ea o tianetto adatto e o l’avieiva dovuo coxinâ inte unna poela. Into corso di giorni, dòppo avei ciacciarou co-o Standish e constatou ch’o l’ea un òmmo piaxeive, o cheugo o smisse de mogognâ. Quella mattin, o Standish o no l’aiva commandou e seu euve. O cheugo o ê preparò pægio à eutt'e dexe e o ê infiò into forno pe mantegnîle teivie, in atteisa che o camê o ê portesse de d’ato into sallon insemme a-e atre ordinaçioin. O camê, che pe unna combinaçion de compagnie da zoeno e pe antiga ereditæ o no l’ea un veo furmine de guæra, o se refuò de piggiâle, con mogognâ che o Standish o no s’ea ancon presentou à colaçion. Chisà comme, o cheugo o no l’attrovò un senso de ciù inte quella affermaçion giasciugâ. A seu mente a l’avieiva dovuo tegnîse pronta pe accapî che o Standish o l’ea un ch’o gh’à l’andio into fâ a seu colaçion delongo a-a mæxima oa. Incangio nisciuña idea a ghe lanpezò in testa. O no sentì manco un gran remòrscio pe-o sgreio de euve: appartegnivan à l’''Arabella'' e lê o no l’aiva sborsou manco un citto d’inta seu stacca. Di atri campanin d’allarme no poeivan ësighe perché o resto do mangiâ o l’ea inbandio à unna töa commun. O cheugo o deçise, inte un canto da seu mente, che o Standish o doveiva ëse arrivou in retardio à colaçion e o l’aiva donca renonçiou a-e seu euve cheite. Verso dex’oe o cacciò e euve in mâ, insemme à atri avansuggi, into mæximo identico ponto into quæ o destin o l’aiva descarregou o Standish. I passaggê radunæ à colaçion ean apreuvo à conçentrâ tutta a seu attençion in sciô mogogno di seu pròpii steumaghi. A sciâ Benson, ciæo, a no pensava a-o Standish; o Standish in persoña, se foïse stæto poscibile domandâghelo, o l’avieiva ammisso che no l’ea de raxon aspetâse d’ëse inti pensamenti da sciâ Benson. O fæto de preparâ a-i quattro figgi a spremua de çetron, o porridge, e euve, o læte, o l’ea unna fadiga desconoscente, sciña con un camê da arente à dâghe unna man d’aggiutto. Se a sciâ Benson a l’ea apreuvo à pensâ à quarcösa, l’ea à quante o saieiva stæto bello scistemâse à Panama co-o sciô Benson inte unna cà donde o foïse poscibile creâ unna smersa de rotiña pe-i bagarilli. Quella mattin o piccin Jimmy o l’ea coscì turbolento che à son de dâghe a sciâ Benson a renonçiò à fâghe insacâ o porridge. À tutti i mòddi, essendo unna moæ con de sæximo e redena, a ô castigò relegandolo in gabiña pe unn’oa dòppo colaçion. A fu unna çircostansa desfortunâ, perché o l’ea un andio do Jimmy quello de anâ à çercâ o Standish tutte e mattin dòppo colaçion pe domandâghe de zugâ, unna domanda che o Standish o no l’aiva mai declinou, sciben che chisà comme o l’ea arriescio à no lasciâse mai tiâ drento fin a-o fondo inti zeughi descadenæ do figgeu. Pe commando da moæ, o Jimmy o l’andò drito in gabiña co-o schincamoro. Comme succede a-i figgeu, o lasciò che o castigo o crescesse de ciù inta seu testa. Dòppo unn’oa o comensò à attrovâlo piaxeive. O l’arrestò in gabiña pe doe oe à studiâ di metodi pe tortuâ seu moæ e, comme quella a se presentò pe rebellâlo feua à fòrsa, o l’ea mai tanto offeiso e bezeugnoso de comprenscion ch’o s’ea trincerou inte un scilensio pin de rouxia. O se refuò de zugâ co-i atri figgeu e o passò l’oa apreuvo à addentâse o lerfo, rondezando con unn’aia mai tanto slavâ e infelixe che o sciô Travis, o cappo machinista, incroxandolo à caxo into corridô, o s’ea despiaxuo pe lê. “Comm’a l’é che ti te a passi zoenotto?” o domandò o sciô Travis, ma comme o Jimmy, ch’o l’ea cresciuo inta paxe verde dî quartê borgheixi de Honolulu, o ghe respoòse secco: “‘N aççidente”, e o sciô Travis o l’accapì a profonditæ do dô patio da-o figgeu, visto che lê ascì o l’ea stæto un figgeu diffiçile. “Te va de fâ da cappo machinista pe un pö e de pilotâ a nave?” disse o sciô Travis, pe ninte genou da respòsta desgaibâ do Jimmy. Se foïse stæto poscibile rivolze a domanda a-o Standish, o l’avieiva ammisso che, consciderou o carattere, l’ambiente e l’etæ do Jimmy, a-o figgeu no gh’arrestava che abbandonâ o stato catatònico, sfodrâ un fattoriso à trentedoî denti, piggiâ a man grande do sciô Travis e lasciâse condue voentea zu pe-i scæn vonti verso e bele da nave. Lì o Jimmy o passò e doe oe ciù allegre da seu zoena vitta: a mente a fu mai tanto distræta da-i ingranaggi, da-i manometri e da-i inzegni che quande o ritornò sciù o no pensò a-o Standish pe tutto o resto da giornâ. O vegio Nat Adams o s’avvexinò ciù che tutti à descrovî l’assensa do Standish: à impedîghelo gh’ea solo stæto o fæto de dâse conto che o Standish o l’ea un òmmo de mondo, intanto che lê o l’arrestava un grebano. Fin da-o comenso i doî ean vegnui amixi, unn’amixiçia ch’a l’ea vegnua unna fraternitæ melanconica, dovua mascime à unna çerta soggeçion e discreçion inta natua de tutti doî. O Standish o veddeiva inte quello rustego agricoltô da Neuva Inghiltæra l’indipendensa de sprito e a sempliçitæ de pensceo di seu pròpii messiavi. O Nat o contemplava o Standish con deferensa, consciderandolo unn’incarnaçion da metropoli fiña con tutte e seu riçercatesse e seu pöse. O l’ea pin d’orgheuggio che o Standish o pensesse d’avei tanto in commun con lê, za che into cheu seu o l’ea convinto che foïsan a-i antipodi. Durante o primmo giorno de navegaçion o l’aiva çercou de attaccâ pommello co-o Standish: a-o vegio agricoltô ghe bastava ammiâlo, con quell’oustero vestî da scagno che in tutti i seu foî o desvellava a fattua de unna sartoria escluxiva, pe sentîse attræto. Toulì perché o giandonava sensa meta de paise in paise: pe conosce di gentilòmmi comme o Standish, parlâghe e accapî da-e seu poule comme o fonçionava o mondo feua da-i campi da Neuva Inghiltæra. Ma o Nat o saiva che no stava à lê de rivolzise a-o Standish: o l’ea o Standish ch’o l’aiva da rivolzighe a poula. E fu pròpio questo quello ch’o feççe: o l’attrovò unna scusa elegante, o rompì a giassa e i doî inte un amen ean vegnui amixi. Pe unze giorni feççan cricca, co-o Standish inta parte de l’ascoltatô, visto ch’o l’attrovava a ciarlaxia do paisan ben ben gradeive. Però o l’ea delongo o Standish ch’o se rivolzeiva a-o Nat e o Nat o l’accapiva che feua da-o piccin mondo da campagna da Neuva Inghiltæra, o Standish o l’appartegniva à un atro rango. Dapeu, a-a dozzeña seiaña de navegaçion, quella ch’a precedeiva o pontapê matutin do Standish, o Nat o s’attrovò in sciô ponte à posso tutto solo a ammiâ e stelle e tutt’assemme o sentî spontâ in testa un pensceo ben ben intelligente. Comme o saieiva arrivou à Panama à bòrdo de l’''Arabella'', o no saieiva ritornou à cà inta Neuva Inghiltæra pe nave, comme o l’aiva progettou, ma o l’avieiva attraversou o Çentro America in automòbile, sciù sciù fin a-o Mescico, e dapeu in treno da-o Texas o l’avieiva razzonto a Neuva Inghiltæra. L'ea solo che sett'e meza e o Nat o sentì l’exigensa de spartî quell’idea con quarchedun: a l’ea tròppo bella pe tegnîsela pe lê. De slanso o l’andò à çercâ o Standish, sciben che in cheu o l’aiva ancon quarche reticensa. O Standish o l’ea in gabiña apreuvo à scrive unna lettia à l’Olivia, con l’intençion de spedîla à Niorche da Panamà pe via aerea. O Net o piccò da-a pòrta e o se pentì subito de aveilo fæto. Epû comme o Standish o l’arvì e o ô vidde, i scropoli do Nat scentòn inte un amen. O Standish o l’ea in davei contento de veddilo: o l’inviò à intrâ, ô feççe accommodâ e o se misse à sentî con äia astræta de mentre o Nat o ghe esponeiva i seu neuvi programmi. Con un pittin de venin, o Standish o rivolse un fattoriso à quello paisan giubilante e o ghe disse ch’o no saiva guæi di traspòrti in Çentro America, ma o l’imaginava che e stradde foïsan pöche e che o viægio o saieiva stæto difficoltoso. O Standish o l’arrivò à dî ch’o l’avieiva posciuo ëse arreisegou ma o Nat o scciuppò à rie e o disse: “Chi mai porrieiva fâ do mâ à un vegio comme mi?”. I doî parlòn pe mëz’oa e dapeu o Nat o se scusò pe l’intruxon e, à despëto de sccette proteste do Standish, o ghe dette a boñaneutte e o se ne andò. O Nat o pensò a-o viægio pe tutta a neutte, sensa arriescî à piggiâ seunno: co-i euggi serræ o sunnò biou i campi fiorenti, i nativi vestii de costummi strafaläi e o mangiâ picante. Verso l’arba o s’addormiggiò, ma quande o s’addesciò à sett’e meza o no ghe paiva mai de tardi de parlâ torna do viægio co-o Standish. Into corso da neutte gh’ea spontou in testa quarche neuva idea: o l’avieiva posciuo piggiâ unna guidda e un caro trainou da un cavallo pe traversâ l’America Latiña bottezzando à quella mainea. O Nat Adams o saiva comme governâ un cavallo: o no veddeiva ostacoli de nisciuña meña. Quande o no l'attrovò o Standish a-a töa da colaçion, o gh’arrestò mâ. Dòppo unna boña colaçion, o Nat o comensò à fâ avanti e inderê in sciô ponte de lance. Donca o l’accapì ch’o doveiva vedde o Standish à tutti i costi. O ô çercò in tutti i canti da nave e in sciâ fin o deçise de piccâ da-a pòrta da seu gabiña. O l’arrestò lì inpalou pe un pö, co-o pugno alsou, e pronto à batte. In sciâ fin o bravo agricoltô da Neuva Inghiltæra o fu assobaccou da-o desaxo. Che moro! Anâ à importunâ o Standish! Quello o dormiva e toulì che lê o s’aprestava à addesciâlo. Perché o no fava i caxi seu, comm’o l’aiva delongo fæto e o â ciantava lì de ascidiâ i sconosciui? O Nat o s’allontanò in ponta de pê, addentandose a lengua co-a dentea. O piggiò in prestito da-o terso offiçiale unna carta do Çentro America, o s’aretiò in gabiña e o tracciò de linie sottî co-o lapis pe un viægio ch’o no feççe mai. Ciù tardi o scassò e linie perché a carta a no l’ea de seu propietæ. A-o disnâ o fu contento che o Standish o no foïse lì inta salla: o l’aiva deçiso ch’o ô consciderava un tremendo streppin e o tollerava con gran paciòrnia e seu ciarle da figgeu solo perché o l’ea un veo scignoro.Fu o mæximo co-i atri passaggê: sensa fâghe tròppo caxo, tutti pensòn che o Standish o s’attrovesse inte quarche atra parte da nave. Se o Standish o l’avesse posciuo çerne quarchedun co-o quæ piggiâsela, quello dubio önô o saieiva toccou a-o camê. A mæxima persoña ch’a l’aiva dito a-o cheugo che o Standish o no l’ea ancon pronto pe-e euve cheite o gh’aiva l’inconbensa de nettezzâ e gabiñe di passaggê. O l’ea un òmmo ch’o compensava a mancansa d’aspertixe co-a testarda propenscion à sgobbâ comme un dannou. Arrivou davanti a-a pòrta da gabiña do Standish verso dex’oe, o piccò comme d’andio, pe controllâ che lê o no foïse ancon drento. Pe-o sòlito, o Standish o no gh’ea, coscì l’òmmo o l’intrò çeimoniozo e o comensò à dâ recatto comme previsto. No ghe passò mai pe-a testa che l’assensa do Standish da quella stansia, coscì comme da-a töa da colaçion, a voesse dî che quarcösa a no l’anava ben. Essendo mäcordì, o camê o cangiò i lençeu e e lentime. Quande o letto o fu refæto co-a giancaia netta, i päçenie svuæ e a pua levâ da-i canti da stansia, o camê o l’impî a caraffa de l’ægua e o lasciò unna savonetta intatta in sciô lavello e e sarviette nette in sciô pòrtasciugaman. Dapeu o l’arecugette o vestî marron che o Standish o l’aiva lasciou in sciâ carrega, o ô spassò con cua, e o l’appeise à un ommetto drento o beuilo-armäio imbägiou. I vestî e i panni brutti — camixa, miande, canotea, mandilli: tutti in sciâ carrega ascì — vegnìn incangio scistemæ inta cantia dabasso do beuilo. Restava unna crovata appösâ in sciô schenâ da carrega, unna sobria crovata bleu à pois gianchi. O camê o l’aggueitò con aviditæ, ma a-e urtime o sospiò e, abbrancandola tra o dio gròsso e dio ch’o segna pe no bruttâla, o l’appeise torna a-o pòrtacrovate do beuilo. In sciâ fin i euggi scandaggiòn a stansia e, con compiaxensa nescia, o camê o deçise ch’a l’ea pe in davei nettiscima: nisciun ospite o l’avieiva posciuo lagnâse pe-o trattamento, à meno ch’o no foïse un veo sciugabele. O sciortì cian cianin, serrandose a pòrta a-e spalle sensa sbatte e o l’andò inta gabiña do Nat Adams, ma o l’attrovò assettou in sce unna carrega, astræto, à disegnâ de stranie linie in sce unna carta. Unna strania occaxon a fu l’incontro, pe caxo, tra a sciâ Benson e i Brown, un pâ d’oe dòppo a colaçion. A sciâ Benson a l’ea ascidua da pisciña à bòrdo de l’''Arabella'', coscì comm’o l’ea o Standish. I Brown, incangio, aivan de idee tutte seu con reguardo a-o neuo e a-a nettixe personâ, inta convinçion che sta chì a l’avesse da avvegnî derrê unna pòrta serrâ e un veddro giassou, intanto che o neuo o l’ea a prerogativa de gente dedicæ à de particolæ impreise commerçiale, comme i pescoei de perle. Mascime detestavan i costummi da bagno moderni e ciù che tutti quello portou da-a sciâ Benson con desprexo lanpante verso e convençoin do bon tempo passou. L’indignaçion a s’açendeiva inti seu pëti tutte e vòtte che ô veddeivan, za che veddilo tòsto che o s’attrovava in gio o l’ea inevitabile. Quella mattin, à dex'oe in ponto, a sciâ Benson a se desfiò i vestî e a s’infiò into costumme da bagno pe inandiâse tutta ciarloña, verso a pisciña, sensa pëtenadô. A l’arrestò delusa de no attrovâ lì o Standish: inti giorni avanti verso dex’oe o s’ea delongo fæto attrovâ lì. Dòppo ësise bollâ e avei nuou da pe lê pe unna vinteña de menuti, a l’individuò o sciô e a sciâ Brown assettæ in scê carreghe inclinæ in scio ponte da vira. Ean apreuvo à leze insemme unna copia do “Christian Science Monitor” e favan de tutto pe no pensâ a-o costumme da sciâ Benson, a quæ a no l’aiva a minima idea de ascidiâli guæi. De slanso a se ïsò feua da pisciña e, tutta grondante, a trottò verso de lô. “Ei visto in gio o sciô Standish?” a domandò. I doî Brown l’ammiòn à moro duo. L’ægua ch’a ghe collava da-i scianchi a formava unna possa a-i pê e o costumme bagnou o tiava in sciâ pelle con esaltâ unna figua feminiña da quæ segge a sciâ Benson segge l’assente sciô Benson ean giustamente pin d’orgheuggio. Anni de travaggio da miscionäi tra i cineixi aivan mostrou a-o sciô e a-a sciâ Brown de collâne de quelle davanti a-e scituaçioin despiaxeive. Pe conseguensa a sciâ Brown a fissò a sciâ Benson con esprescion veua, e o sciô Brown con euggi che çercavan de no vedde quello che nisciun, stæto misso davanti a-a sciâ Benson in costumme, o l’avieiva posciuo evitâ de vedde. Un segondo dòppo o sciô Brown o l’esclammò: “Me pâ d’aveilo visto pöco fa inta biblioteca”. Comme i Brown ciù tardi, andòn a-o fondo de quella affermaçion, deçisan che o sciô Brown o l’aiva commisso un aro inte scangiâ o Nat Adams pe-o Standish. Mai, manco à lô mæximi, ammissan che quell’affermaçion a l’ea stæta unna franca invençion, a-o solo fin de liberâse da sciâ Benson. A sciâ Benson a s’inandiò pe anâ à controllâ inta salla de lettua, ch’a s’attrovava inte un canto do sallon, feua che pròpio inte quello momento a picciña Gladys a l’arrivò sanpetando strissâ into seu costummin, rosso lê ascì, fando do sciäto ch’a voeiva tanto inprende à nuâ, donca a sciâ Benson a ritornò a-a pisciña co-a figgetta. Ciù tardi a l’andò pe davei à ammiâ inta biblioteca, ma do Standish manco l’ombra. A mattinâ a sfummò inte un depoidisnâ beneito da un çê che, quante à brilantessa, o scompassava tutti quelli ch’aivan visto into corso da traversadda. I passaggê disnavan da pe lô ò in cobbia e se spantegavan pe fâ unna piaxeive siesta ò leze un libbro in santa paxe. Verso træ oe o sciô Prisk o comensò à sentîse à desaxo. No gh’ea ninte in particolâ che no gh’arriescisse de mette à feugo, ma o saiva che quarcösa a no l’anava ben. Pe un pö o l’arrestò da pe lê in sciô ponte de lance e o se domandò quæ foïse o problema. Tutt’assemme ghe sätò in mente o nomme do Standish. O se dette conto ch’o no l’aiva visto pe tutto o giorno, ni à colaçion ni a-o disnâ e in nisciuña atra zona da nave. Ghe vegnì subito o pensceo che o Standish o foïse spario. O se fixicò con carma. Comm’o lê che da-o ninte gh’ea sätou in mente quello nomme? Gh’ea unna caxon pe tutto, comme saiva pe esperiensa tutti òmmi de mâ. No importava comme mai o nomme o ghe foïse sätou in testa - che foïse pe caxo, pe disegno do çê ò pe un scciuppon de varie intuiçioin; o ponto o l’ea che o nomme o foïse comparso.O sciô Prisk o l’ea un tipo zelante in tutte e seu cöse. O comensò à fâ unna çerchia scropolosa, percöse no gh’ea ninte che ghe desse ciù moutia che anâ à angosciâ capitan Bell con un fäso allarme. O deçise de mettighe a-o manco unn’oa à çercâ de provâ sensa ombra de dubio che o Standish o no foïse scentou: se a-e urtime o se foïse convinto che i fæti portavan à de concluxoin conträie, aloa con rexistensa o l’avieiva riferio a neuva a-o capitanio. Pe primma cösa o l’intrò à ammiâ inta gabiña do Standish. Dapeu o passò a-o siasso l’''Arabella'' da-a çimma a-o fondo: se o Standish o foïse stæto à bòrdo, saieiva stæto imposcibile no intoppâghe. Dapeu o l’interrogò separæ tutti i passaggê (feua che i Brown, ch’o fu costreito à interrogâ insemme) pe no creâ allarmiximo o pe no lasciâ trapelâ quello che à sto ponto lê o comensava à sospettâ. À parte o sciô Brown, tutti ammissan che no veddeivan o Standish da-a seia de primma. O sciô Brown o disse:” Me pâ d’aveilo visto inta salla da lettua verso e neuve oe e meza, ma fòscia o l’ea o sciô Adams…”. O sciô Prisk o se n’ea açertou: o l’ea o sciô Adams. O l’interrogò i offiçiæ e l’equipaggio, con addesciâ sciña quelli ch’ean apreuvo à dormî. A-e urtime o descrovì che o cheugo o l’aiva parlou co-o Standish pöco avanti de l’arba. O sciô Prisk o percorrì o corridô e o l’arrestò pe longo tempo davanti a-a pòrta picciña pe-a quæ o Standish o l’ea passou contra a seu voentæ. In sciâ fin o scrollò a testa con äia triste e o sospiò. O saieiva stæto un brutto ciæto. In çerti momenti un poæ de famiggia o l’aiva da ëse remiscivo: o no l’ea ni o primmo ni l’urtimo poæ de famiggia à ëse mortificou. Capitan Bell o l’ea apreuvo à cartezzâ a seu scuña de quattro erboi quande intrò o sciô Prisk. “Cöse gh’è Prisk?” o domandò sensa tiâ sciù o sguardo. “Unna persoña a l’é scentâ, capitanio… o sciô Standish, un di passaggê”. Capitan Bell o smisse de cartezzâ. “Comme saiva à dî ‘scentâ’?” “Da quante so’ arriescio à accapî, nisciun l’à visto ciù da çinqu’oe de stamattin”. “Çinqu’oe? Ma cöse sciâ dixe? Sciâ s’avanse de parlâ à stramesci: l’é dex’oe fa!” “Ô sò, capitanio”. “Siässæ a nave!” “Za fæto”. “Ei za interrogou i passaggê?” “Scì, capitanio”. Capitan Bell o pösò a cartaveddro con un gesto de fótta. “Ridicolo. O saiä da quarche banda inta salla machine. Cose diascoa, Prisk, ghe pâ o caxo de vegnî à angosciâme con de nesciaie pæge? E va ben, anemmo. Vorriä dî che tocchiä à ‘mi’ de siässâ a nave e d’attrovâlo” </div>[[Category:Gentilommo in mâ]] 67g8872pwfjcc97vvxyt8645eg1jxtg Pagina:Ms E IV 3.djvu/49 250 17768 51274 2026-05-19T17:43:57Z G.Musso 34 /* Da corêze */ Pàgina creâ con "''Cap.'' Sì, sì, ascondite pu, cazza ro nazo derré a Gianchinetta, che ti ro sentirë ancuö comme a l’ha d’anná. ''Gianc.'' Chian, chian, hao, per fame piaxei, zoveni cari, posë ri arme, remettei tutto in mi, che v’aggiusterò in manera che sarei tutti doi inguë. ''Col. So’ contentissimo. Regina meia, eccote la spata e le pennente a li piede tuoi supplicandote che la sentenzia sia a favore meio e se contra me la dai, me vao a precipitare mo da ’ncoppa..." 51274 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="G.Musso" /></noinclude>''Cap.'' Sì, sì, ascondite pu, cazza ro nazo derré a Gianchinetta, che ti ro sentirë ancuö comme a l’ha d’anná. ''Gianc.'' Chian, chian, hao, per fame piaxei, zoveni cari, posë ri arme, remettei tutto in mi, che v’aggiusterò in manera che sarei tutti doi inguë. ''Col. So’ contentissimo. Regina meia, eccote la spata e le pennente a li piede tuoi supplicandote che la sentenzia sia a favore meio e se contra me la dai, me vao a precipitare mo da ’ncoppa a n’arvolo de petrosino a vascio e non solo me rompo lo cuollo, ma lo munno dirà che l’arma de Cuulla è iuta in sperdizione per la crudelitate de Gianchineta, tuttavia se me bui muerto se muera per darete gusto. ''Cap.'' Mi damera come ti vuö, ma damera presto. ''Gianc.'' Vegní chi, cose n’ha fëto scoggiabattá? ''Cap.'' Che no vuöggio che nissun te se accoste, salo mie. ''Col. Et io boglio essere singolar possessore delle bellezze toie. ''Gianc.'' E da chi hei acquistao queste raxoin? Mostrëme l’instrumento. ''Col. L’haggio acquistate da cierte vierse memorabile c’haggio composte in lode toia. Siente, madama mea, con attenzione: <poem> ''Doi provature co na pettorina, ''no sanguenaccio co ste mane fatto, ''da mo te dono, facce carmosina. ''Se vase sto carnefice retratto, ''poco m'emporta po' ch'a sa focina ''venga a cader inceneruto e sfatto. ''Se te róseca amore la pedina, ''e tu ch'aspiete, dalle scaccomatto!</poem> ''Che dice de sta vena poetesca? Siente chest'autra fatta all’improviso; <poem> ''De fegato, de panza e de pormone, ''t'adoro lanchinetta, mea bellissema. ''Se lasse, bene mio, so caparrone, ''te boglio dar na cosa soavissema. ''Pigliate Colla, mittelo presone ''dintro la grazia toia saporetissema. ''Emparerai sonar de calescione ''e museca farai profumatissema.</poem> ''Che ne dice Sig.<sup>e</sup> rivale meio, no te pare c'haggia ragione che m’avanza? [[Categoria:I doi anelli scimmili]] [[Categoria:Ms E IV 3]]<noinclude></noinclude> 2v1wceh38lcl2zyj4dgbp6axsw2vusl Pagina:Ms E IV 3.djvu/50 250 17769 51275 2026-05-19T18:08:21Z G.Musso 34 /* Da corêze */ Pàgina creâ con "''E già che me conosci pe virtuoso, lasciame sta femena, che io chiù de te le boglio bene e me tocca pe giustizia. ''Cap.'' Come a va per via de versi, senti ro mé che so che ti dirë ... ''Gianc.'' (No me creiva che ti saveisi fá saro ro verso dell’aze.) ''Cap.'' ... ch'o te piaxe assaissimo: <poem> Gianchinetta, se miro ra to fazza, luxí ra veggo chiù che ra më lamma. Mi stimmo tutte i atre unna poazza saro per che ti see* ti ra më damma. Donca, crua, giud... 51275 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="G.Musso" /></noinclude>''E già che me conosci pe virtuoso, lasciame sta femena, che io chiù de te le boglio bene e me tocca pe giustizia. ''Cap.'' Come a va per via de versi, senti ro mé che so che ti dirë ... ''Gianc.'' (No me creiva che ti saveisi fá saro ro verso dell’aze.) ''Cap.'' ... ch'o te piaxe assaissimo: <poem> Gianchinetta, se miro ra to fazza, luxí ra veggo chiù che ra më lamma. Mi stimmo tutte i atre unna poazza saro per che ti see* ti ra më damma. Donca, crua, giudea, turca, cagnazza buötta un po’ d’ëgua su ra më gran sciamma, te ra demando tutto quanto affrito. Mostrate giusta in fame ro mé drito!</poem> Senti quest’atra; <poem> Ti te puö tegní bonna, o Gianchinetta, d’ese si ben 'ossua da questo fusto, che se per veite ogn’un corre a staffetta, mi assì so fá corrí chi me dà gusto. Se ti së fá dri öggi unna saetta, mi so levá dre teste da ro busto, se ti é un angero, mi sì son un diavo, in somma se ti é bella, mi son bravo.</poem> O’, stramenna un po’ ra sentenzia! ''Gianc.'' Hei rutti doi bonissima venna, se ben mi no capiscio guëri, ma me pá che quarcun dri vostri versi comense ben, ma da ro mezo in zu cazze un poco e ro Caporá ri fa tutti inguë. ''Col. No po essere sta cosa pe che haggio chiù botte mezurato lo vierso meio che va dritto pe linea retta né molla mai la forza dello concietto anze, quanto è chiù acuto, se inforza lo iudizio nella più profonna parte della sapienzia. Ma se lo verso meio te pare muello, piglia la penna ’n mano, drizzalo tu con lo sapere toio, mietelo in carta, che bederai cha no passa unnece silappe. ''Gianc.'' Ossù basta, ra sentenzia è deta in faó dro Caporá. Andemmo Caporá.* ''Col. Segnora none, chesta sentenzia è ’ngiustissema e me n’apello a lo vostro profonno tribunale e toccherai colla mano lo tuorto che m’hai fatto e te proveraggio con due testimonii concludenti che non puoi fare sta giustizia sopra di me così rigorosa. ''Gianc.'' Ao Caporà, mi t’ho da parlá, si no so come levame sto spaventaggio d’attorno. [[Categoria:I doi anelli scimmili]] [[Categoria:Ms E IV 3]]<noinclude></noinclude> kohjunxz0pnn4enid989flnfgphc2u1 Pagina:Ms E IV 3.djvu/51 250 17770 51276 2026-05-19T18:17:07Z G.Musso 34 /* Da corêze */ Pàgina creâ con "<section begin="1" />Aspietë che me ven in cuö un secreto che so, per vei chi m’huö megio: metteive chi in su questo canto, l’atro su quest’atro e strenzei ri öggi e stë senza parlá. Mi dirò certe parolle e quello a ro quá, cossì con ri öggi streiti, parrà de vei unna damixella vestia de gianco chi ghe digghe no so quente parolle, e quello <sup>ro quá</sup> cossì con ri öggi streiti me re saverà dí, sarà quello chi me vuö megio, e se a no ven tra..." 51276 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="G.Musso" /></noinclude><section begin="1" />Aspietë che me ven in cuö un secreto che so, per vei chi m’huö megio: metteive chi in su questo canto, l’atro su quest’atro e strenzei ri öggi e stë senza parlá. Mi dirò certe parolle e quello a ro quá, cossì con ri öggi streiti, parrà de vei unna damixella vestia de gianco chi ghe digghe no so quente parolle, e quello <sup>ro quá</sup> cossì con ri öggi streiti me re saverà dí, sarà quello chi me vuö megio, e se a no ven tra un quarto d’hora, poei arví ri öggi, ma in tanto meschin voi se ri arvissi. E se capitasse quarcun, preghëro pu, senza arví ri öggi, che o vaghe via perchè o guastereiva l'incanto. Intendei-vo? ''Cap.'' Ossù mi me metto a ra pruöva. ''Col. Et io volonterissimo so’ ca per essequire quanto da te, cor meo, m’è commannato. Orsù comensa dell’incanto le parolle, ch’io so’ allo puosto. ''Gianc.'' Andemo via Caporá, che o ne dirà puö cose o s’è asunnao.<section end="1" /> <section begin="2" /><section end="2" /> [[Categoria:I doi anelli scimmili]] [[Categoria:Ms E IV 3]]<noinclude></noinclude> phjp30d1qsssimdy6gxkfeb9av6lh2n