വിക്കിഗ്രന്ഥശാല mlwikisource https://ml.wikisource.org/wiki/%E0%B4%AA%E0%B5%8D%E0%B4%B0%E0%B4%A7%E0%B4%BE%E0%B4%A8_%E0%B4%A4%E0%B4%BE%E0%B5%BE MediaWiki 1.47.0-wmf.16 first-letter മീഡിയ പ്രത്യേകം സംവാദം ഉപയോക്താവ് ഉപയോക്താവിന്റെ സംവാദം വിക്കിഗ്രന്ഥശാല വിക്കിഗ്രന്ഥശാല സംവാദം പ്രമാണം പ്രമാണത്തിന്റെ സംവാദം മീഡിയവിക്കി മീഡിയവിക്കി സംവാദം ഫലകം ഫലകത്തിന്റെ സംവാദം സഹായം സഹായത്തിന്റെ സംവാദം വർഗ്ഗം വർഗ്ഗത്തിന്റെ സംവാദം രചയിതാവ് രചയിതാവിന്റെ സംവാദം കവാടം കവാടത്തിന്റെ സംവാദം സൂചിക സൂചികയുടെ സംവാദം താൾ താളിന്റെ സംവാദം പരിഭാഷ പരിഭാഷയുടെ സംവാദം TimedText TimedText talk ഘടകം ഘടകത്തിന്റെ സംവാദം Event Event talk 0 4412 246774 246772 2026-08-21T14:19:51Z ~2026-44247-58 13522 246774 wikitext text/x-wiki {{ഫലകം:രാമായണം അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡം}} <poem> അന്നേരമാദിത്യനുമുദിച്ചീടിനാൻ മന്നവൻ പള്ളിക്കുറുപ്പുണർന്നീലിന്നും എന്തൊരുമൂലമതിനെന്നു മാനസേ ചിന്തിച്ചുചിന്തിച്ചുമന്ദമന്ദം തദാ മന്ത്രിപ്രവരനാകുന്ന സുമന്ത്രരു- മന്ത:പുരമകം പുക്കാനതിദൃതം ‘രാജീവമിത്രഗോത്രോൽഭൂത!ഭൂപതേ! രാജരാജേന്ദ്രപ്രവര!ജയജയ!” ഇത്ഥംനൃപനെ സ്തുതിച്ചുനമസ്കരി- ച്ചുത്ഥാനവും ചെയ്തു വന്ദിച്ചു നിന്നപ്പോൾ............800 എത്രയും ഖിന്നനായ് കണ്ണുനീരും വാർത്തു പൃത്ഥ്വിയിൽത്തന്നെ കിടക്കും നരേന്ദ്രനെ ചിത്താകുലതയാ കണ്ടു സുമന്ത്രരും സത്വരം കൈകേയി തന്നോടു ചോദിച്ചാൻ: ദേവനാരീസമേ!രാജപ്രിയതമേ! ദേവി കൈകേയീ!!ജയജയ സന്തതം ഭൂലോകപാലൻ പ്രകൃതി പകരുവാൻ മൂലമെന്തോന്നു മഹാരാജവല്ലഭേ!‘ ചൊല്ലുകെന്നോടെന്നു കേട്ടു കൈകേയിയും ചൊല്ലിനാളാശു സുമന്ത്രരോടന്നേരം:...........810 ‘ധാത്രീപതീന്ദ്രനു നിദ്രയുണ്ടായീല രാത്രിയിലെന്നതു കാരണമാകയാൽ സ്വസ്ഥനല്ലാതെ ചമഞ്ഞിതു തന്നുടെ ചിത്തത്തിനസ്വതന്ത്രത്വം ഭവിയ്ക്കയാൽ രാമ രാമേതി രാമേതി ജപിയ്ക്കയും രാമനെത്തന്നെ മനസി ചിന്തിയ്ക്കയും ഉദ്യല്പ്രജാഗര സേവയും ചെയ്കയാ- ലത്യന്ത മാകുലനായിതു മന്നവൻ രാമനെക്കാണാഞ്ഞു ദു:ഖം നൃപേന്ദ്രനു രാമനെച്ചെന്നു വരുത്തുക വൈകാതെ’ എന്നതു കേട്ടു സുമന്ത്രരും ചൊല്ലിനാൻ: ‘ചെന്നു കുമാരനെ ക്കൊണ്ടുവരാമല്ലോ?’ രാജവചനമനാകർണ്യ ഞാനിഹ രാജീവലോചനേ പോകുന്നതെങ്ങിനെ? എന്നതു കേട്ടു ഭൂപാലനും ചൊല്ലിനാൻ: ‘ചെന്നു നീ തന്നെ വരുത്തുക രാമനെ സുന്ദരനായൊരു രാമകുമാരനാം നന്ദനൻ തൻ മുഖം വൈകാതെ കാണണം’ എന്നതുകേട്ടു സുമന്ത്രരുഴറിപ്പോയ്- ച്ചെന്നു കൌസല്യാസുതനോടു ചൊല്ലിനാൻ: ‘താതൻ ഭവാനെയുണ്ടല്ലോ വിളിയ്ക്കുന്നു സാദരം വൈകാതെഴുന്നള്ളുക വേണം‘ മന്ത്രിപ്രവരവാക്യം കേട്ടു രാഘവൻ മന്ദേതരമവൻ തന്നോടു കൂടവെ സൌമിത്രിയോടും കരേറി രഥോപരി പ്രേമവിവശനാം താതൻ മരുവിടും മന്ദിരേ ചെന്നു പിതാവിൻപദദ്വയം വന്ദിച്ചുവീണു നമസ്കരിച്ചീടിനാൻ രാമനെച്ചെന്നെടുത്താലിംഗനം ചെയ്‌വാൻ ഭൂമിപനാശു സമുത്ഥായ സംഭ്രമാൽ ബാഹുക്കൾ നീട്ടിയ നേരത്തു ദു:ഖേന മോഹിച്ചു ഭൂമിയിൽ വീണിതു ഭൂപനും രാമരാമേതി പറഞ്ഞു മോഹിച്ചൊരു ഭൂമീപനെക്കണ്ടു വേഗേന രാഘവൻ താതനെച്ചെന്നെടുത്താശ്ലേഷവും ചെയ്തു സാദരം തന്റെ മടിയിൽ കിടത്തിനാൻ നാരീജനങ്ങളതുകണ്ടനന്തര മാരൂഢശോകാൽ വിലാപം തുടങ്ങിനാർ രോദനം കേട്ടു വസിഷ്ഠമുനീന്ദ്രനും ഖേദേന മന്ദിരം പുക്കിതു സത്വരം ശ്രീരാമദേവനുംചോദിച്ചിതന്നേരം: ‘കാരണമെന്തോന്നു താതദു:ഖത്തിനു നേരേ പറവിനറിഞ്ഞവരെ’ന്നതു- നേരം പറഞ്ഞിതു കേകയപുത്രിയും ‘കാരണം പുത്രദു:ഖത്തിനു നീ തന്നെ പാരിൽ സുഖം ദു:ഖമൂലമല്ലൊ നൃണാം ചേതസി നീ നിരൂപിയ്ക്കിലെളുതിനി താതനു ദു:ഖനിവൃത്തി വരുത്തുവാൻ ഭർത്തൃദു:ഖാപശാന്തിയ്ക്കു കിഞ്ചിൽ ത്വയാ കർത്തവ്യമായൊരു കർമ്മമെന്നായ് വരും സത്യവാദിശ്രേഷ്ഠനായ പിതാവിനെ സത്യപ്രതിജ്ഞനാക്കീടുക നീയതു ചിത്തഹിതം നൃപതീന്ദ്രനു നിർണ്ണയം; പുത്രരിൽ ജ്യേഷ്ഠനാകുന്നതു നീയല്ലൊ രണ്ടു വരം മമ ദത്തമായിട്ടുണ്ടു പണ്ടു നിൻ താതനാൽ സന്തുഷ്ട ചേതസാ നിന്നാലെ സാദ്ധ്യമായുള്ളോന്നതു രണ്ടു- മിന്നു തരേണമെന്നർത്ഥിയ്ക്കയും ചെയ്തേൻ നിന്നോടതു പറഞ്ഞീടുവാൻ നാണിച്ചു ഖിന്നനായ് വന്നിതു താതനറിക നീ സത്യപാശേന സംബദ്ധനാം താതനെ സത്വരം രക്ഷിപ്പതിന്നു യോഗ്യൻ ഭവാൻ പുന്നാമമാകും നരകത്തിൽനിന്നുടൻ തന്നുടെ താതനെ താണനം ചെയ്കയാൽ പുത്രനെന്നുള്ള ശബ്ദം വിധിച്ചു ശത- പത്ര സമുത്ഭവനെന്നതറിക നീ‘ മാതൃവചന ശൂലാഭിഹതനായ മേദിനീപാലകുമാരനാം രാമനും എത്രയുമേറ്റം വ്യഥിതനായ് ചൊല്ലിനാൻ: ‘ഇത്രയെല്ലാം പറയേണമോ മാതാവേ! താതാർത്ഥമായിട്ടു ജീവനെത്തന്നെയും മാതാവു തന്നെയും സീതയെത്തന്നെയും ഞാനുപേക്ഷിപ്പതതിനില്ല സംശയം മാനസേ ഖേദമതിനില്ലെനിക്കേതും രാജ്യമെന്നാകിലും താതൻ നിയോഗിക്കിൽ ത്യാജ്യമെന്നാലറിക നീ മാതാവേ! ലക്ഷ്മണൻ തന്നെ ത്യജിക്കെന്നു ചൊൽകിലും തൽക്ഷണം ഞാനുപേക്ഷിപ്പനറിക നീ പാവകൻ തങ്കൽ പതിക്കേണമെങ്കിലു- മേവം വിഷം കുടിക്കേണമെന്നാകിലും താതൻ നിയോഗിക്കിലേതുമേ സംശയം ചേതസി ചെറ്റില്ലെനിക്കെന്നറിക നീ താതകാര്യമനാജ്ഞപ്തമെന്നാകിലും മോദേന ചെയ്യുന്ന നന്ദനനുത്തമൻ പിത്രാ നിയുക്തനായീട്ടു ചെയ്യുന്നവൻ മദ്ധ്യമനായുള്ള പുത്രനറിഞ്ഞാലും ഉക്തമെന്നാകിലുമിക്കാര്യമെന്നാലെ- കർത്തവ്യമല്ലെന്നു വച്ചടങ്ങുന്നവൻ പിത്രോർമ്മലമെന്നുചൊല്ലുന്നു സജ്ജന- മിത്ഥമെല്ലാം പരിജ്ഞാതം മയാധുനാ ആകയാൽ താതനിയോഗമനുഷ്ഠിപ്പാ- നാകുലമേതുമെനിയ്ക്കില്ല നിർണയം സത്യം കരോമഹം, സത്യം കരോമഹം സത്യം മയോക്തം മറിച്ചു രണ്ടായ് വരാ’ രാമപ്രതിജ്ഞ കേട്ടോരു കൈകേയിയും രാമനോടാശു ചൊല്ലീടിനാലാദരാൽ: ‘താതൻ നിനക്കഭിഷേകാർത്ഥമായുട- നാദരാൽ സംഭരിച്ചോരു സംഭാരങ്ങൾ കൊണ്ടഭിഷേകം ഭരതനു ചെയ്യണം രണ്ടാം വരം പിന്നെയുണ്ടൊന്നു വേണ്ടുന്നു നീ പതിന്നാലു സംവത്സരം കാനനേ താപസവേഷേണ വാഴുകയും വേണം നിന്നോടതു നിയോഗിപ്പാൻ മടിയുണ്ടു മന്നവനിന്നതു ദു:ഖമാകുന്നതും’ എന്നതു കേട്ടു ശ്രീരാമനും ചൊല്ലിനാൻ: ഇന്നതിനെന്തൊരു വൈഷമ്യമായതും? ചെയ്കഭിഷേകം ഭരതനു ഞാനിനി വൈകാതെ പോവൻ വനത്തിനു മാതാവേ! എന്തതെന്നോടു ചൊല്ലാഞ്ഞു പിതാവതു ചിന്തിച്ചു ദു:ഖിപ്പതിനെന്തു കാരണം? രാജ്യത്തെ രക്ഷിപ്പതിന്നു മതിയവൻ രാജ്യമുപേക്ഷിപ്പതിന്നു ഞാനും മതി ദണ്ഡമത്രേ രാജ്യ ഭാരം വഹിപ്പതു ദണ്ഡകവാസത്തിനേതുമെളുതല്ലോ സ്നേഹമെന്നെക്കുറിച്ചേറുമമ്മക്കുമീ- ദ്ദേഹമാത്രം ഭരിക്കെന്നു വിധിക്കയാൽ ആകാശഗംഗയെ പാതാളലോകത്തു വേഗേന കൊണ്ടു ചെന്നാക്കി ഭഗീരഥൻ തൃപ്തി വരുത്തി പിതൃക്കൾക്കു പൂരുവും തൃപ്തനാക്കീടിനാൻ താതനു തന്നുടെ യൌവനം നൽകിജ്ജരാനരയും വാങ്ങി ദിവ്യന്മാരായവർ പിതൃപ്രസാദത്തിനാൽ അല്പമായൊള്ളോരു കാര്യം നിരൂപിച്ചു മല്പിതാ ദു:ഖിപ്പതിനില്ലവകാശം’ രാഘവ വാക്യമേവം കേട്ടു ഭൂപതി ശോകേന നന്ദനൻ തന്നോടു ചൊല്ലിനാൻ: ‘സ്ത്രീജിതനായതികാമുകനായൊരു രാജാധമനാകുമെന്നെയും വൈകാതെ പാശേന ബന്ധിച്ചു രാജ്യം ഗ്രഹിയ്ക്ക നീ ദോഷം നിനക്കതിനേതുമകപ്പെടാ അല്ലായ്കിലെന്നോടു സത്യദോഷം പറ്റു- മല്ലോ കുമാര! ഗുണാംബുധേ!രാഘവ!‘ പൃഥ്വീപതീന്ദ്രൻ ദശരഥനും പുന- രിത്ഥം പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു തുടങ്ങിനാൻ: “ഹാ രാമ! ഹാ ജഗന്നാഥ!ഹാ ഹാ രാമ! ഹാ രാമ! ഹാഹാ മമ പ്രാണ വല്ലഭ! നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞു പൊറുക്കുന്നതെങ്ങനെ? എന്നെപ്പിരിഞ്ഞു നീ ഘോരമഹാവനം തന്നിൽ ഗമിയ്ക്കുന്നതെങ്ങനെ നന്ദന? എന്നിത്തരം പലജാതി പറകയും കണ്ണുനീരാലോല വാർത്തു കരകയും നന്നായ് മുറുകെമുറുകെത്തഴുകയും പിന്നെച്ചുടുചുടെ ദീർഘമായ് വീർക്കയും ഖിന്നനായോരു പിതാവിനെക്കണ്ടുടൻ തന്നുടെ കയ്യാൽ കുളുർത്തജലം കൊണ്ടു കണ്ണും മുഖവും തുടച്ചു രഘുത്തമൻ ആശ്ലേഷനീതിവാഗ്വൈഭവാദ്യങ്ങളാ- ലാശ്വസിപ്പിച്ചാൻ നയകോവിദൻ തദാ ‘എന്തിനെൻ താതൻ വൃഥൈവ ദു:ഖിയ്ക്കുന്ന- തെന്തൊരു ദണ്ഡമിതിന്നു, മഹീപതേ! സത്യത്തെ രക്ഷിച്ചു കൊള്ളുവാൻ ഞങ്ങൾക്കു ശക്തിപോരായ്കയുമില്ലിതു രണ്ടിനും സോദരൻ നാടു ഭരിച്ചിരുന്നീടുക സാദരം ഞാനരണ്യത്തിലും വാഴുവൻ ഓർക്കിലീ രാജ്യഭാരം വഹിയ്ക്കുന്നതിൽ സൌഖ്യമേറും വനത്തിങ്കൽ വാണീടുവാൻ ഏതുമേ ദണ്ഡമില്ലാതെ കർമ്മം മമ- മാതാവെനിയ്ക്കു വിധിച്ചതു നന്നല്ലോ മാതാവു കൌസല്യ തന്നെയും വന്ദിച്ചു മൈഥിലിയോടും പറഞ്ഞിനി വൈകാതെ പോവതിന്നായ് വരുന്നേനെ’ന്നരുൾ ചെയ്തു ദേവനും മാതൃഗേഹം പുക്കതു നേരം ധാർമ്മികയാകിയ മാതാ സുസമ്മതം ബ്രാഹ്മണരെക്കൊണ്ടു ഹോമപൂജാദികൾ പുത്രാഭ്യുദയത്തിനായ്ക്കൊണ്ടു ചെയ്യിച്ചു വിത്തമതീവ ദാനങ്ങൾ ചെയ്താദരാൽ ഭക്തികൈക്കൊണ്ടു ഭഗവല്പദാംബുജം ചിത്തത്തിൽ നന്നായുറപ്പിച്ചിളകാതെ നന്നായ് സമാധിയുറച്ചിരിക്കുന്നേരം ചെന്നോരു പുത്രനേയും കണ്ടതില്ലല്ലോ അന്തികേ ചെന്നു കൌസല്യയോടന്നേരം സന്തോഷമോടു സുമിത്ര ചൊല്ലീടിനാൾ: ‘രാമനുപഗതനായതു കണ്ടീലേ? ഭൂമിപാലപ്രിയേ!നോക്കീടു’കെന്നപ്പോൾ വന്ദിച്ചു നിൽക്കുന്ന രാമകുമാരനെ മന്ദേതരം മുറുകെപ്പുണർന്നീടിനാൾ പിന്നെ മടിയിലിരുത്തി നിറുകയിൽ നന്നായ് മുകർന്നു മുകർന്നു കുതൂഹലാൽ ഇന്ദീവരദളശ്യാമകളേബരം മന്ദമന്ദം തലോടിപ്പറഞ്ഞീടിനാൾ: ‘എന്തെന്മകനേ! മുഖാംബുജം വാടുവാൻ ബന്ധമുണ്ടായതു പാരം വിശക്കയോ? വന്നിരുന്നീടു ഭുജിപ്പതിന്നാശു നീ‘ യെന്നു മാതാവു പറഞ്ഞോരനന്തരം വന്ന ശോകത്തെയടക്കി രഘുവരൻ തന്നുടെ മാതാവിനോടരുളിച്ചെയ്തു: ‘ഇപ്പോൾ ഭുജിപ്പാനവസരമില്ലമ്മേ; ക്ഷിപ്ര- മരണ്യവാസത്തിനു പോകണം മുൽപ്പാടു കേകയപുത്രിയാമമ്മയ്ക്കു മൽപ്പിതാ രണ്ടു വരം കൊടുത്തീടിനാൻ ഒന്നു ഭരതനെ വാഴിയ്ക്കയെന്നതു- മെന്നെ വനത്തിന്നയയ്ക്കെന്നു മറ്റേതും തത്ര പതിന്നാലു സംവത്സരം വസി- ച്ചത്ര വന്നീടുവൻ പിന്നെ ഞാൻ വൈകാതെ സന്താപമേതും മനസ്സിലുണ്ടാകാതെ സന്തുഷ്ടയായ് വസിച്ചീടുക മാതാവും”‘ ശ്രീരാമ വാക്യമേവം കേട്ടു കൌസല്യ പാരിൽ മോഹിച്ചു വീണീടിനാനാകുലാൽ പിന്നെ മോഹം തീർന്നിരുന്നു ദു:ഖാർണ്ണവം തന്നിൽ മുഴുകിക്കരഞ്ഞു കരഞ്ഞുടൻ തന്നുടെ നന്ദനൻ തന്നോടു ചൊല്ലിനാ’- ‘ളിന്നു നീ കാനനത്തിന്നു പോയീടുകിൽ എന്നെയും കൊണ്ടുപോകേണം മടിയാതെ നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞാൽ ക്ഷണാർദ്ധം പൊറുക്കുമോ? ദണ്ഡകാരണ്യത്തിനാശു നീ പോകിൽ ഞാൻ ദണ്ഡധരാലയത്തിന്നു പോയീടുവൻ പൈതലെ വേർവിട്ടുപോയ പശുവിനു- ള്ളാധി പറഞ്ഞറിയിയ്ക്കരുതല്ലോ? നാടു വാഴേണം ഭരതനെന്നാകിൽ നീ കാടു വാഴേണമെന്നുണ്ടോ വിധിമതം? എന്തു പിഴച്ചതു കൈകേയിയോടു നീ ചിന്തിയ്ക്ക, താതനോടും കുമാരാ! ബലാൽ. താതനും ഞാനുമൊക്കും ഗുരുത്വംകൊണ്ടു ഭേദം നിനക്കു ചെറ്റില്ലെന്നു നിശ്ചയം പോകണമെന്നു താതൻ നിയോഗിയ്ക്കിൽ, ഞാൻ പോകരുതെന്നു ചെറുക്കുന്നതുണ്ടല്ലോ എന്നുടെ വാക്യത്തെ ലംഘിച്ചു ഭൂപതി- തന്നുടെ വാചാ ഗമിയ്ക്കുന്നതാകിലോ ഞാനുമെൻ പ്രാണങ്ങളെ ത്യജിച്ചീടുവൻ മാനവവംശവും പിന്നെ മുടിഞ്ഞുപോം തത്ര കൌസല്യാവചനങ്ങളിങ്ങനെ ചിത്തതാപേണ കേട്ടോരു സൌമിത്രിയും ശോകരോഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നേത്രാഗ്നിനാ ലോകങ്ങളെല്ലാം ദഹിച്ചുപോകും വണ്ണം രാഘവൻ തന്നെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞീടിനാൻ ‘ആകുലമെന്തിതു കാരണമുണ്ടാവാൻ? ഭ്രാന്തചിത്തം ജഡം വൃദ്ധം വധൂജിതം ശാന്തേതരം ത്രപാഹീനം ശഠപ്രിയം ബന്ധിച്ചു താതനേയും പിന്നെ ഞാൻ പരി- പന്ഥികളായുളളവരേയുമൊക്കവേ അന്തകൻ വീട്ടിന്നയച്ചഭിഷേകമൊ- രന്തരം കൂടാതെ സാധിച്ചുകൊള്ളുവൻ ബന്ധമില്ലേതുമിതിന്നു ശോകിപ്പതി- നന്തർമുദാ വസിച്ചീടുക മാതാവേ! ആര്യപുത്രാഭിഷേകം കഴിച്ചീടുവാൻ ശൌര്യമെനിയ്ക്കതിനുണ്ടെന്നു നിർണ്ണയം കാര്യമല്ലാത്തതു ചെയ്യുന്നതാകിലാ- ചാര്യനും ശാസനം ചെയ്കെന്നതേ വരൂ’ ഇത്ഥം പറഞ്ഞു ലോകത്രയം തദ്രുഷാ ദുഗ്ദ്ധമാമ്മാറു സൌമിത്രി നിൽക്കുന്നേരം മന്ദഹാസം ചെയ്തു മന്ദേതരം ചെന്നു നന്ദിച്ചു ഗാഢമായാലിംഗനം ചെയ്തു സുന്ദരനിന്ദിരാമന്ദിരവത്സനാ- നന്ദസ്വരൂപനിന്ദിന്ദിരവിഗ്രഹൻ ഇന്ദീവരാക്ഷനിന്ദ്രാദിവൃന്ദാരക- വൃന്ദവന്ദ്യാംഘ്രിയുഗ്മാരവിന്ദൻ പൂർണ്ണ- ചന്ദ്രബിംബാനനനിന്ദുചൂഡ്ദപ്രിയൻ വൃന്ദാരവൃന്ദ മന്ദാരദാരൂപമൻ </poem> sjutbnnjqkcy4t1kq6waa9e9klaktfl 246775 246774 2026-08-21T14:30:35Z ~2026-44247-58 13522 246775 wikitext text/x-wiki {{ഫലകം:രാമായണം അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡം}} <poem> അന്നേരമാദിത്യനുമുദിച്ചീടിനാൻ മന്നവൻ പള്ളിക്കുറുപ്പുണർന്നീലിന്നും എന്തൊരുമൂലമതിനെന്നു മാനസേ ചിന്തിച്ചുചിന്തിച്ചുമന്ദമന്ദം തദാ മന്ത്രിപ്രവരനാകുന്ന സുമന്ത്രരു- മന്ത:പുരമകം പുക്കാനതിദൃതം ‘രാജീവമിത്രഗോത്രോൽഭൂത!ഭൂപതേ! രാജരാജേന്ദ്രപ്രവര!ജയജയ!” ഇത്ഥംനൃപനെ സ്തുതിച്ചുനമസ്കരി- ച്ചുത്ഥാനവും ചെയ്തു വന്ദിച്ചു നിന്നപ്പോൾ............800 എത്രയും ഖിന്നനായ് കണ്ണുനീരും വാർത്തു പൃത്ഥ്വിയിൽത്തന്നെ കിടക്കും നരേന്ദ്രനെ ചിത്താകുലതയാ കണ്ടു സുമന്ത്രരും സത്വരം കൈകേയി തന്നോടു ചോദിച്ചാൻ: ദേവനാരീസമേ!രാജപ്രിയതമേ! ദേവി കൈകേയീ!!ജയജയ സന്തതം ഭൂലോകപാലൻ പ്രകൃതി പകരുവാൻ മൂലമെന്തോന്നു മഹാരാജവല്ലഭേ!‘ ചൊല്ലുകെന്നോടെന്നു കേട്ടു കൈകേയിയും ചൊല്ലിനാളാശു സുമന്ത്രരോടന്നേരം:...........810 ‘ധാത്രീപതീന്ദ്രനു നിദ്രയുണ്ടായീല രാത്രിയിലെന്നതു കാരണമാകയാൽ സ്വസ്ഥനല്ലാതെ ചമഞ്ഞിതു തന്നുടെ ചിത്തത്തിനസ്വതന്ത്രത്വം ഭവിയ്ക്കയാൽ രാമ രാമേതി രാമേതി ജപിയ്ക്കയും രാമനെത്തന്നെ മനസി ചിന്തിയ്ക്കയും ഉദ്യല്പ്രജാഗര സേവയും ചെയ്കയാ- ലത്യന്ത മാകുലനായിതു മന്നവൻ രാമനെക്കാണാഞ്ഞു ദു:ഖം നൃപേന്ദ്രനു രാമനെച്ചെന്നു വരുത്തുക വൈകാതെ’..........820 എന്നതു കേട്ടു സുമന്ത്രരും ചൊല്ലിനാൻ: ‘ചെന്നു കുമാരനെ ക്കൊണ്ടുവരാമല്ലോ?’ രാജവചനമനാകർണ്യ ഞാനിഹ രാജീവലോചനേ പോകുന്നതെങ്ങിനെ? എന്നതു കേട്ടു ഭൂപാലനും ചൊല്ലിനാൻ: ‘ചെന്നു നീ തന്നെ വരുത്തുക രാമനെ സുന്ദരനായൊരു രാമകുമാരനാം നന്ദനൻ തൻ മുഖം വൈകാതെ കാണണം’ എന്നതുകേട്ടു സുമന്ത്രരുഴറിപ്പോയ്- ച്ചെന്നു കൌസല്യാസുതനോടു ചൊല്ലിനാൻ:...............830 ‘താതൻ ഭവാനെയുണ്ടല്ലോ വിളിയ്ക്കുന്നു സാദരം വൈകാതെഴുന്നള്ളുക വേണം‘ മന്ത്രിപ്രവരവാക്യം കേട്ടു രാഘവൻ മന്ദേതരമവൻ തന്നോടു കൂടവെ സൌമിത്രിയോടും കരേറി രഥോപരി പ്രേമവിവശനാം താതൻ മരുവിടും മന്ദിരേ ചെന്നു പിതാവിൻപദദ്വയം വന്ദിച്ചുവീണു നമസ്കരിച്ചീടിനാൻ രാമനെച്ചെന്നെടുത്താലിംഗനം ചെയ്‌വാൻ ഭൂമിപനാശു സമുത്ഥായ സംഭ്രമാൽ................840 ബാഹുക്കൾ നീട്ടിയ നേരത്തു ദു:ഖേന മോഹിച്ചു ഭൂമിയിൽ വീണിതു ഭൂപനും രാമരാമേതി പറഞ്ഞു മോഹിച്ചൊരു ഭൂമീപനെക്കണ്ടു വേഗേന രാഘവൻ താതനെച്ചെന്നെടുത്താശ്ലേഷവും ചെയ്തു സാദരം തന്റെ മടിയിൽ കിടത്തിനാൻ നാരീജനങ്ങളതുകണ്ടനന്തര മാരൂഢശോകാൽ വിലാപം തുടങ്ങിനാർ രോദനം കേട്ടു വസിഷ്ഠമുനീന്ദ്രനും ഖേദേന മന്ദിരം പുക്കിതു സത്വരം.............850 ശ്രീരാമദേവനുംചോദിച്ചിതന്നേരം: ‘കാരണമെന്തോന്നു താതദു:ഖത്തിനു നേരേ പറവിനറിഞ്ഞവരെ’ന്നതു- നേരം പറഞ്ഞിതു കേകയപുത്രിയും ‘കാരണം പുത്രദു:ഖത്തിനു നീ തന്നെ പാരിൽ സുഖം ദു:ഖമൂലമല്ലൊ നൃണാം ചേതസി നീ നിരൂപിക്കിലെളുതിനി താതനു ദു:ഖനിവൃത്തി വരുത്തുവാൻ ഭർത്തൃദു:ഖാപശാന്തിയ്ക്കു കിഞ്ചിൽ ത്വയാ കർത്തവ്യമായൊരു കർമ്മമെന്നായ് വരും.............860 സത്യവാദിശ്രേഷ്ഠനായ പിതാവിനെ സത്യപ്രതിജ്ഞനാക്കീടുക നീയതു ചിത്തഹിതം നൃപതീന്ദ്രനു നിർണ്ണയം; പുത്രരിൽ ജ്യേഷ്ഠനാകുന്നതു നീയല്ലൊ രണ്ടു വരം മമ ദത്തമായിട്ടുണ്ടു പണ്ടു നിൻ താതനാൽ സന്തുഷ്ട ചേതസാ നിന്നാലെ സാദ്ധ്യമായുള്ളോന്നതു രണ്ടു- മിന്നു തരേണമെന്നർത്ഥിയ്ക്കയും ചെയ്തേൻ നിന്നോടതു പറഞ്ഞീടുവാൻ നാണിച്ചു ഖിന്നനായ് വന്നിതു താതനറിക നീ.................870 സത്യപാശേന സംബദ്ധനാം താതനെ സത്വരം രക്ഷിപ്പതിന്നു യോഗ്യൻ ഭവാൻ പുന്നാമമാകും നരകത്തിൽനിന്നുടൻ തന്നുടെ താതനെ ത്രാണനം ചെയ്കയാൽ പുത്രനെന്നുള്ള ശബ്ദം വിധിച്ചു ശത- പത്ര സമുത്ഭവനെന്നതറിക നീ‘ മാതൃവചന ശൂലാഭിഹതനായ മേദിനീപാലകുമാരനാം രാമനും എത്രയുമേറ്റം വ്യഥിതനായ് ചൊല്ലിനാൻ: ‘ഇത്രയെല്ലാം പറയേണമോ മാതാവേ!.................880 താതാർത്ഥമായിട്ടു ജീവനെത്തന്നെയും മാതാവു തന്നെയും സീതയെത്തന്നെയും ഞാനുപേക്ഷിപ്പതതിനില്ല സംശയം മാനസേ ഖേദമതിനില്ലെനിക്കേതും രാജ്യമെന്നാകിലും താതൻ നിയോഗിക്കിൽ ത്യാജ്യമെന്നാലെന്നറിക നീ മാതാവേ! ലക്ഷ്മണൻ തന്നെ ത്യജിക്കെന്നു ചൊൽകിലും തൽക്ഷണം ഞാനുപേക്ഷിപ്പനറിക നീ പാവകൻ തങ്കൽ പതിക്കേണമെങ്കിലു- മേവം വിഷം കുടിക്കേണമെന്നാകിലും.................890 താതൻ നിയോഗിക്കിലേതുമേ സംശയം ചേതസി ചെറ്റില്ലെനിക്കെന്നറിക നീ താതകാര്യമനാജ്ഞപ്തമെന്നാകിലും മോദേന ചെയ്യുന്ന നന്ദനനുത്തമൻ പിത്രാ നിയുക്തനായീട്ടു ചെയ്യുന്നവൻ മദ്ധ്യമനായുള്ള പുത്രനറിഞ്ഞാലും ഉക്തമെന്നാകിലുമിക്കാര്യമെന്നാലെ- കർത്തവ്യമല്ലെന്നു വച്ചടങ്ങുന്നവൻ പിത്രോർമ്മലമെന്നുചൊല്ലുന്നു സജ്ജന- മിത്ഥമെല്ലാം പരിജ്ഞാതം മയാധുനാ................900 ആകയാൽ താതനിയോഗമനുഷ്ഠിപ്പാ- നാകുലമേതുമെനിയ്ക്കില്ല നിർണയം സത്യം കരോമഹം, സത്യം കരോമഹം സത്യം മയോക്തം മറിച്ചു രണ്ടായ് വരാ’ രാമപ്രതിജ്ഞ കേട്ടോരു കൈകേയിയും രാമനോടാശു ചൊല്ലീടിനാലാദരാൽ: ‘താതൻ നിനക്കഭിഷേകാർത്ഥമായുട- നാദരാൽ സംഭരിച്ചോരു സംഭാരങ്ങൾ കൊണ്ടഭിഷേകം ഭരതനു ചെയ്യണം രണ്ടാം വരം പിന്നെയുണ്ടൊന്നു വേണ്ടുന്നു നീ പതിന്നാലു സംവത്സരം കാനനേ താപസവേഷേണ വാഴുകയും വേണം നിന്നോടതു നിയോഗിപ്പാൻ മടിയുണ്ടു മന്നവനിന്നതു ദു:ഖമാകുന്നതും’ എന്നതു കേട്ടു ശ്രീരാമനും ചൊല്ലിനാൻ: ഇന്നതിനെന്തൊരു വൈഷമ്യമായതും? ചെയ്കഭിഷേകം ഭരതനു ഞാനിനി വൈകാതെ പോവൻ വനത്തിനു മാതാവേ! എന്തതെന്നോടു ചൊല്ലാഞ്ഞു പിതാവതു ചിന്തിച്ചു ദു:ഖിപ്പതിനെന്തു കാരണം? രാജ്യത്തെ രക്ഷിപ്പതിന്നു മതിയവൻ രാജ്യമുപേക്ഷിപ്പതിന്നു ഞാനും മതി ദണ്ഡമത്രേ രാജ്യ ഭാരം വഹിപ്പതു ദണ്ഡകവാസത്തിനേതുമെളുതല്ലോ സ്നേഹമെന്നെക്കുറിച്ചേറുമമ്മക്കുമീ- ദ്ദേഹമാത്രം ഭരിക്കെന്നു വിധിക്കയാൽ ആകാശഗംഗയെ പാതാളലോകത്തു വേഗേന കൊണ്ടു ചെന്നാക്കി ഭഗീരഥൻ തൃപ്തി വരുത്തി പിതൃക്കൾക്കു പൂരുവും തൃപ്തനാക്കീടിനാൻ താതനു തന്നുടെ യൌവനം നൽകിജ്ജരാനരയും വാങ്ങി ദിവ്യന്മാരായവർ പിതൃപ്രസാദത്തിനാൽ അല്പമായൊള്ളോരു കാര്യം നിരൂപിച്ചു മല്പിതാ ദു:ഖിപ്പതിനില്ലവകാശം’ രാഘവ വാക്യമേവം കേട്ടു ഭൂപതി ശോകേന നന്ദനൻ തന്നോടു ചൊല്ലിനാൻ: ‘സ്ത്രീജിതനായതികാമുകനായൊരു രാജാധമനാകുമെന്നെയും വൈകാതെ പാശേന ബന്ധിച്ചു രാജ്യം ഗ്രഹിയ്ക്ക നീ ദോഷം നിനക്കതിനേതുമകപ്പെടാ അല്ലായ്കിലെന്നോടു സത്യദോഷം പറ്റു- മല്ലോ കുമാര! ഗുണാംബുധേ!രാഘവ!‘ പൃഥ്വീപതീന്ദ്രൻ ദശരഥനും പുന- രിത്ഥം പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു തുടങ്ങിനാൻ: “ഹാ രാമ! ഹാ ജഗന്നാഥ!ഹാ ഹാ രാമ! ഹാ രാമ! ഹാഹാ മമ പ്രാണ വല്ലഭ! നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞു പൊറുക്കുന്നതെങ്ങനെ? എന്നെപ്പിരിഞ്ഞു നീ ഘോരമഹാവനം തന്നിൽ ഗമിയ്ക്കുന്നതെങ്ങനെ നന്ദന? എന്നിത്തരം പലജാതി പറകയും കണ്ണുനീരാലോല വാർത്തു കരകയും നന്നായ് മുറുകെമുറുകെത്തഴുകയും പിന്നെച്ചുടുചുടെ ദീർഘമായ് വീർക്കയും ഖിന്നനായോരു പിതാവിനെക്കണ്ടുടൻ തന്നുടെ കയ്യാൽ കുളുർത്തജലം കൊണ്ടു കണ്ണും മുഖവും തുടച്ചു രഘുത്തമൻ ആശ്ലേഷനീതിവാഗ്വൈഭവാദ്യങ്ങളാ- ലാശ്വസിപ്പിച്ചാൻ നയകോവിദൻ തദാ ‘എന്തിനെൻ താതൻ വൃഥൈവ ദു:ഖിയ്ക്കുന്ന- തെന്തൊരു ദണ്ഡമിതിന്നു, മഹീപതേ! സത്യത്തെ രക്ഷിച്ചു കൊള്ളുവാൻ ഞങ്ങൾക്കു ശക്തിപോരായ്കയുമില്ലിതു രണ്ടിനും സോദരൻ നാടു ഭരിച്ചിരുന്നീടുക സാദരം ഞാനരണ്യത്തിലും വാഴുവൻ ഓർക്കിലീ രാജ്യഭാരം വഹിയ്ക്കുന്നതിൽ സൌഖ്യമേറും വനത്തിങ്കൽ വാണീടുവാൻ ഏതുമേ ദണ്ഡമില്ലാതെ കർമ്മം മമ- മാതാവെനിയ്ക്കു വിധിച്ചതു നന്നല്ലോ മാതാവു കൌസല്യ തന്നെയും വന്ദിച്ചു മൈഥിലിയോടും പറഞ്ഞിനി വൈകാതെ പോവതിന്നായ് വരുന്നേനെ’ന്നരുൾ ചെയ്തു ദേവനും മാതൃഗേഹം പുക്കതു നേരം ധാർമ്മികയാകിയ മാതാ സുസമ്മതം ബ്രാഹ്മണരെക്കൊണ്ടു ഹോമപൂജാദികൾ പുത്രാഭ്യുദയത്തിനായ്ക്കൊണ്ടു ചെയ്യിച്ചു വിത്തമതീവ ദാനങ്ങൾ ചെയ്താദരാൽ ഭക്തികൈക്കൊണ്ടു ഭഗവല്പദാംബുജം ചിത്തത്തിൽ നന്നായുറപ്പിച്ചിളകാതെ നന്നായ് സമാധിയുറച്ചിരിക്കുന്നേരം ചെന്നോരു പുത്രനേയും കണ്ടതില്ലല്ലോ അന്തികേ ചെന്നു കൌസല്യയോടന്നേരം സന്തോഷമോടു സുമിത്ര ചൊല്ലീടിനാൾ: ‘രാമനുപഗതനായതു കണ്ടീലേ? ഭൂമിപാലപ്രിയേ!നോക്കീടു’കെന്നപ്പോൾ വന്ദിച്ചു നിൽക്കുന്ന രാമകുമാരനെ മന്ദേതരം മുറുകെപ്പുണർന്നീടിനാൾ പിന്നെ മടിയിലിരുത്തി നിറുകയിൽ നന്നായ് മുകർന്നു മുകർന്നു കുതൂഹലാൽ ഇന്ദീവരദളശ്യാമകളേബരം മന്ദമന്ദം തലോടിപ്പറഞ്ഞീടിനാൾ: ‘എന്തെന്മകനേ! മുഖാംബുജം വാടുവാൻ ബന്ധമുണ്ടായതു പാരം വിശക്കയോ? വന്നിരുന്നീടു ഭുജിപ്പതിന്നാശു നീ‘ യെന്നു മാതാവു പറഞ്ഞോരനന്തരം വന്ന ശോകത്തെയടക്കി രഘുവരൻ തന്നുടെ മാതാവിനോടരുളിച്ചെയ്തു: ‘ഇപ്പോൾ ഭുജിപ്പാനവസരമില്ലമ്മേ; ക്ഷിപ്ര- മരണ്യവാസത്തിനു പോകണം മുൽപ്പാടു കേകയപുത്രിയാമമ്മയ്ക്കു മൽപ്പിതാ രണ്ടു വരം കൊടുത്തീടിനാൻ ഒന്നു ഭരതനെ വാഴിയ്ക്കയെന്നതു- മെന്നെ വനത്തിന്നയയ്ക്കെന്നു മറ്റേതും തത്ര പതിന്നാലു സംവത്സരം വസി- ച്ചത്ര വന്നീടുവൻ പിന്നെ ഞാൻ വൈകാതെ സന്താപമേതും മനസ്സിലുണ്ടാകാതെ സന്തുഷ്ടയായ് വസിച്ചീടുക മാതാവും”‘ ശ്രീരാമ വാക്യമേവം കേട്ടു കൌസല്യ പാരിൽ മോഹിച്ചു വീണീടിനാനാകുലാൽ പിന്നെ മോഹം തീർന്നിരുന്നു ദു:ഖാർണ്ണവം തന്നിൽ മുഴുകിക്കരഞ്ഞു കരഞ്ഞുടൻ തന്നുടെ നന്ദനൻ തന്നോടു ചൊല്ലിനാ’- ‘ളിന്നു നീ കാനനത്തിന്നു പോയീടുകിൽ എന്നെയും കൊണ്ടുപോകേണം മടിയാതെ നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞാൽ ക്ഷണാർദ്ധം പൊറുക്കുമോ? ദണ്ഡകാരണ്യത്തിനാശു നീ പോകിൽ ഞാൻ ദണ്ഡധരാലയത്തിന്നു പോയീടുവൻ പൈതലെ വേർവിട്ടുപോയ പശുവിനു- ള്ളാധി പറഞ്ഞറിയിയ്ക്കരുതല്ലോ? നാടു വാഴേണം ഭരതനെന്നാകിൽ നീ കാടു വാഴേണമെന്നുണ്ടോ വിധിമതം? എന്തു പിഴച്ചതു കൈകേയിയോടു നീ ചിന്തിയ്ക്ക, താതനോടും കുമാരാ! ബലാൽ. താതനും ഞാനുമൊക്കും ഗുരുത്വംകൊണ്ടു ഭേദം നിനക്കു ചെറ്റില്ലെന്നു നിശ്ചയം പോകണമെന്നു താതൻ നിയോഗിയ്ക്കിൽ, ഞാൻ പോകരുതെന്നു ചെറുക്കുന്നതുണ്ടല്ലോ എന്നുടെ വാക്യത്തെ ലംഘിച്ചു ഭൂപതി- തന്നുടെ വാചാ ഗമിയ്ക്കുന്നതാകിലോ ഞാനുമെൻ പ്രാണങ്ങളെ ത്യജിച്ചീടുവൻ മാനവവംശവും പിന്നെ മുടിഞ്ഞുപോം തത്ര കൌസല്യാവചനങ്ങളിങ്ങനെ ചിത്തതാപേണ കേട്ടോരു സൌമിത്രിയും ശോകരോഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നേത്രാഗ്നിനാ ലോകങ്ങളെല്ലാം ദഹിച്ചുപോകും വണ്ണം രാഘവൻ തന്നെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞീടിനാൻ ‘ആകുലമെന്തിതു കാരണമുണ്ടാവാൻ? ഭ്രാന്തചിത്തം ജഡം വൃദ്ധം വധൂജിതം ശാന്തേതരം ത്രപാഹീനം ശഠപ്രിയം ബന്ധിച്ചു താതനേയും പിന്നെ ഞാൻ പരി- പന്ഥികളായുളളവരേയുമൊക്കവേ അന്തകൻ വീട്ടിന്നയച്ചഭിഷേകമൊ- രന്തരം കൂടാതെ സാധിച്ചുകൊള്ളുവൻ ബന്ധമില്ലേതുമിതിന്നു ശോകിപ്പതി- നന്തർമുദാ വസിച്ചീടുക മാതാവേ! ആര്യപുത്രാഭിഷേകം കഴിച്ചീടുവാൻ ശൌര്യമെനിയ്ക്കതിനുണ്ടെന്നു നിർണ്ണയം കാര്യമല്ലാത്തതു ചെയ്യുന്നതാകിലാ- ചാര്യനും ശാസനം ചെയ്കെന്നതേ വരൂ’ ഇത്ഥം പറഞ്ഞു ലോകത്രയം തദ്രുഷാ ദുഗ്ദ്ധമാമ്മാറു സൌമിത്രി നിൽക്കുന്നേരം മന്ദഹാസം ചെയ്തു മന്ദേതരം ചെന്നു നന്ദിച്ചു ഗാഢമായാലിംഗനം ചെയ്തു സുന്ദരനിന്ദിരാമന്ദിരവത്സനാ- നന്ദസ്വരൂപനിന്ദിന്ദിരവിഗ്രഹൻ ഇന്ദീവരാക്ഷനിന്ദ്രാദിവൃന്ദാരക- വൃന്ദവന്ദ്യാംഘ്രിയുഗ്മാരവിന്ദൻ പൂർണ്ണ- ചന്ദ്രബിംബാനനനിന്ദുചൂഡ്ദപ്രിയൻ വൃന്ദാരവൃന്ദ മന്ദാരദാരൂപമൻ </poem> a98mk5ke0r2srlzuaa5vh8vq7zav3e9 246776 246775 2026-08-21T14:41:11Z ~2026-44247-58 13522 246776 wikitext text/x-wiki {{ഫലകം:രാമായണം അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡം}} <poem> അന്നേരമാദിത്യനുമുദിച്ചീടിനാൻ മന്നവൻ പള്ളിക്കുറുപ്പുണർന്നീലിന്നും എന്തൊരുമൂലമതിനെന്നു മാനസേ ചിന്തിച്ചുചിന്തിച്ചുമന്ദമന്ദം തദാ മന്ത്രിപ്രവരനാകുന്ന സുമന്ത്രരു- മന്ത:പുരമകം പുക്കാനതിദൃതം ‘രാജീവമിത്രഗോത്രോൽഭൂത!ഭൂപതേ! രാജരാജേന്ദ്രപ്രവര!ജയജയ!” ഇത്ഥംനൃപനെ സ്തുതിച്ചുനമസ്കരി- ച്ചുത്ഥാനവും ചെയ്തു വന്ദിച്ചു നിന്നപ്പോൾ............800 എത്രയും ഖിന്നനായ് കണ്ണുനീരും വാർത്തു പൃത്ഥ്വിയിൽത്തന്നെ കിടക്കും നരേന്ദ്രനെ ചിത്താകുലതയാ കണ്ടു സുമന്ത്രരും സത്വരം കൈകേയി തന്നോടു ചോദിച്ചാൻ: ദേവനാരീസമേ!രാജപ്രിയതമേ! ദേവി കൈകേയീ!!ജയജയ സന്തതം ഭൂലോകപാലൻ പ്രകൃതി പകരുവാൻ മൂലമെന്തോന്നു മഹാരാജവല്ലഭേ!‘ ചൊല്ലുകെന്നോടെന്നു കേട്ടു കൈകേയിയും ചൊല്ലിനാളാശു സുമന്ത്രരോടന്നേരം:...........810 ‘ധാത്രീപതീന്ദ്രനു നിദ്രയുണ്ടായീല രാത്രിയിലെന്നതു കാരണമാകയാൽ സ്വസ്ഥനല്ലാതെ ചമഞ്ഞിതു തന്നുടെ ചിത്തത്തിനസ്വതന്ത്രത്വം ഭവിയ്ക്കയാൽ രാമ രാമേതി രാമേതി ജപിയ്ക്കയും രാമനെത്തന്നെ മനസി ചിന്തിയ്ക്കയും ഉദ്യല്പ്രജാഗര സേവയും ചെയ്കയാ- ലത്യന്ത മാകുലനായിതു മന്നവൻ രാമനെക്കാണാഞ്ഞു ദു:ഖം നൃപേന്ദ്രനു രാമനെച്ചെന്നു വരുത്തുക വൈകാതെ’..........820 എന്നതു കേട്ടു സുമന്ത്രരും ചൊല്ലിനാൻ: ‘ചെന്നു കുമാരനെ ക്കൊണ്ടുവരാമല്ലോ?’ രാജവചനമനാകർണ്യ ഞാനിഹ രാജീവലോചനേ പോകുന്നതെങ്ങിനെ? എന്നതു കേട്ടു ഭൂപാലനും ചൊല്ലിനാൻ: ‘ചെന്നു നീ തന്നെ വരുത്തുക രാമനെ സുന്ദരനായൊരു രാമകുമാരനാം നന്ദനൻ തൻ മുഖം വൈകാതെ കാണണം’ എന്നതുകേട്ടു സുമന്ത്രരുഴറിപ്പോയ്- ച്ചെന്നു കൌസല്യാസുതനോടു ചൊല്ലിനാൻ:...............830 ‘താതൻ ഭവാനെയുണ്ടല്ലോ വിളിയ്ക്കുന്നു സാദരം വൈകാതെഴുന്നള്ളുക വേണം‘ മന്ത്രിപ്രവരവാക്യം കേട്ടു രാഘവൻ മന്ദേതരമവൻ തന്നോടു കൂടവെ സൌമിത്രിയോടും കരേറി രഥോപരി പ്രേമവിവശനാം താതൻ മരുവിടും മന്ദിരേ ചെന്നു പിതാവിൻപദദ്വയം വന്ദിച്ചുവീണു നമസ്കരിച്ചീടിനാൻ രാമനെച്ചെന്നെടുത്താലിംഗനം ചെയ്‌വാൻ ഭൂമിപനാശു സമുത്ഥായ സംഭ്രമാൽ................840 ബാഹുക്കൾ നീട്ടിയ നേരത്തു ദു:ഖേന മോഹിച്ചു ഭൂമിയിൽ വീണിതു ഭൂപനും രാമരാമേതി പറഞ്ഞു മോഹിച്ചൊരു ഭൂമീപനെക്കണ്ടു വേഗേന രാഘവൻ താതനെച്ചെന്നെടുത്താശ്ലേഷവും ചെയ്തു സാദരം തന്റെ മടിയിൽ കിടത്തിനാൻ നാരീജനങ്ങളതുകണ്ടനന്തര മാരൂഢശോകാൽ വിലാപം തുടങ്ങിനാർ രോദനം കേട്ടു വസിഷ്ഠമുനീന്ദ്രനും ഖേദേന മന്ദിരം പുക്കിതു സത്വരം.............850 ശ്രീരാമദേവനുംചോദിച്ചിതന്നേരം: ‘കാരണമെന്തോന്നു താതദു:ഖത്തിനു നേരേ പറവിനറിഞ്ഞവരെ’ന്നതു- നേരം പറഞ്ഞിതു കേകയപുത്രിയും ‘കാരണം പുത്രദു:ഖത്തിനു നീ തന്നെ പാരിൽ സുഖം ദു:ഖമൂലമല്ലൊ നൃണാം ചേതസി നീ നിരൂപിക്കിലെളുതിനി താതനു ദു:ഖനിവൃത്തി വരുത്തുവാൻ ഭർത്തൃദു:ഖാപശാന്തിയ്ക്കു കിഞ്ചിൽ ത്വയാ കർത്തവ്യമായൊരു കർമ്മമെന്നായ് വരും.............860 സത്യവാദിശ്രേഷ്ഠനായ പിതാവിനെ സത്യപ്രതിജ്ഞനാക്കീടുക നീയതു ചിത്തഹിതം നൃപതീന്ദ്രനു നിർണ്ണയം; പുത്രരിൽ ജ്യേഷ്ഠനാകുന്നതു നീയല്ലൊ രണ്ടു വരം മമ ദത്തമായിട്ടുണ്ടു പണ്ടു നിൻ താതനാൽ സന്തുഷ്ട ചേതസാ നിന്നാലെ സാദ്ധ്യമായുള്ളോന്നതു രണ്ടു- മിന്നു തരേണമെന്നർത്ഥിയ്ക്കയും ചെയ്തേൻ നിന്നോടതു പറഞ്ഞീടുവാൻ നാണിച്ചു ഖിന്നനായ് വന്നിതു താതനറിക നീ.................870 സത്യപാശേന സംബദ്ധനാം താതനെ സത്വരം രക്ഷിപ്പതിന്നു യോഗ്യൻ ഭവാൻ പുന്നാമമാകും നരകത്തിൽനിന്നുടൻ തന്നുടെ താതനെ ത്രാണനം ചെയ്കയാൽ പുത്രനെന്നുള്ള ശബ്ദം വിധിച്ചു ശത- പത്ര സമുത്ഭവനെന്നതറിക നീ‘ മാതൃവചന ശൂലാഭിഹതനായ മേദിനീപാലകുമാരനാം രാമനും എത്രയുമേറ്റം വ്യഥിതനായ് ചൊല്ലിനാൻ: ‘ഇത്രയെല്ലാം പറയേണമോ മാതാവേ!.................880 താതാർത്ഥമായിട്ടു ജീവനെത്തന്നെയും മാതാവു തന്നെയും സീതയെത്തന്നെയും ഞാനുപേക്ഷിപ്പതതിനില്ല സംശയം മാനസേ ഖേദമതിനില്ലെനിക്കേതും രാജ്യമെന്നാകിലും താതൻ നിയോഗിക്കിൽ ത്യാജ്യമെന്നാലെന്നറിക നീ മാതാവേ! ലക്ഷ്മണൻ തന്നെ ത്യജിക്കെന്നു ചൊൽകിലും തൽക്ഷണം ഞാനുപേക്ഷിപ്പനറിക നീ പാവകൻ തങ്കൽ പതിക്കേണമെങ്കിലു- മേവം വിഷം കുടിക്കേണമെന്നാകിലും.................890 താതൻ നിയോഗിക്കിലേതുമേ സംശയം ചേതസി ചെറ്റില്ലെനിക്കെന്നറിക നീ താതകാര്യമനാജ്ഞപ്തമെന്നാകിലും മോദേന ചെയ്യുന്ന നന്ദനനുത്തമൻ പിത്രാ നിയുക്തനായീട്ടു ചെയ്യുന്നവൻ മദ്ധ്യമനായുള്ള പുത്രനറിഞ്ഞാലും ഉക്തമെന്നാകിലുമിക്കാര്യമെന്നാലെ- കർത്തവ്യമല്ലെന്നു വച്ചടങ്ങുന്നവൻ പിത്രോർമ്മലമെന്നുചൊല്ലുന്നു സജ്ജന- മിത്ഥമെല്ലാം പരിജ്ഞാതം മയാധുനാ................900 ആകയാൽ താതനിയോഗമനുഷ്ഠിപ്പാ- നാകുലമേതുമെനിക്കില്ല നിർണയം സത്യം കരോമഹം, സത്യം കരോമഹം സത്യം മയോക്തം മറിച്ചു രണ്ടായ് വരാ’ രാമപ്രതിജ്ഞ കേട്ടോരു കൈകേയിയും രാമനോടാശു ചൊല്ലീടിനാളാദരാൽ: ‘താതൻ നിനക്കഭിഷേകാർത്ഥമായുട- നാദരാൽ സംഭരിച്ചോരു സംഭാരങ്ങൾ കൊണ്ടഭിഷേകം ഭരതനു ചെയ്യണം രണ്ടാം വരം പിന്നെയുണ്ടൊന്നു വേണ്ടുന്നു..............910 നീ പതിന്നാലു സംവത്സരം കാനനേ താപസവേഷേണ വാഴുകയും വേണം നിന്നോടതു നിയോഗിപ്പാൻ മടിയുണ്ടു മന്നവനിന്നതു ദു:ഖമാകുന്നതും’ എന്നതു കേട്ടു ശ്രീരാമനും ചൊല്ലിനാൻ: ഇന്നതിനെന്തൊരു വൈഷമ്യമായതും? ചെയ്കഭിഷേകം ഭരതനു ഞാനിനി വൈകാതെ പോവൻ വനത്തിനു മാതാവേ! എന്തതെന്നോടു ചൊല്ലാഞ്ഞു പിതാവതു ചിന്തിച്ചു ദു:ഖിപ്പതിനെന്തു കാരണം?....................920 രാജ്യത്തെ രക്ഷിപ്പതിന്നു മതിയവൻ രാജ്യമുപേക്ഷിപ്പതിന്നു ഞാനും മതി ദണ്ഡമത്രേ രാജ്യ ഭാരം വഹിപ്പതു ദണ്ഡകവാസത്തിനേതുമെളുതല്ലോ സ്നേഹമെന്നെക്കുറിച്ചേറുമമ്മക്കുമീ- ദ്ദേഹമാത്രം ഭരിക്കെന്നു വിധിക്കയാൽ ആകാശഗംഗയെ പാതാളലോകത്തു വേഗേന കൊണ്ടു ചെന്നാക്കി ഭഗീരഥൻ തൃപ്തി വരുത്തി പിതൃക്കൾക്കു പൂരുവും തൃപ്തനാക്കീടിനാൻ താതനു തന്നുടെ................930 യൌവനം നൽകിജ്ജരാനരയും വാങ്ങി ദിവ്യന്മാരായവർ പിതൃപ്രസാദത്തിനാൽ അല്പമായൊള്ളോരു കാര്യം നിരൂപിച്ചു മല്പിതാ ദു:ഖിപ്പതിനില്ലവകാശം’ രാഘവ വാക്യമേവം കേട്ടു ഭൂപതി ശോകേന നന്ദനൻ തന്നോടു ചൊല്ലിനാൻ: ‘സ്ത്രീജിതനായതികാമുകനായൊരു രാജാധമനാകുമെന്നെയും വൈകാതെ പാശേന ബന്ധിച്ചു രാജ്യം ഗ്രഹിയ്ക്ക നീ ദോഷം നിനക്കതിനേതുമകപ്പെടാ..................940 അല്ലായ്കിലെന്നോടു സത്യദോഷം പറ്റു- മല്ലോ കുമാര! ഗുണാംബുധേ!രാഘവ!‘ പൃഥ്വീപതീന്ദ്രൻ ദശരഥനും പുന- രിത്ഥം പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു തുടങ്ങിനാൻ: “ഹാ രാമ! ഹാ ജഗന്നാഥ!ഹാ ഹാ രാമ! ഹാ രാമ! ഹാഹാ മമ പ്രാണ വല്ലഭ! നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞു പൊറുക്കുന്നതെങ്ങനെ? എന്നെപ്പിരിഞ്ഞു നീ ഘോരമഹാവനം തന്നിൽ ഗമിയ്ക്കുന്നതെങ്ങനെ നന്ദന? എന്നിത്തരം പലജാതി പറകയും....................950 കണ്ണുനീരാലോല വാർത്തു കരകയും നന്നായ് മുറുകെമുറുകെത്തഴുകയും പിന്നെച്ചുടുചുടെ ദീർഘമായ് വീർക്കയും ഖിന്നനായോരു പിതാവിനെക്കണ്ടുടൻ തന്നുടെ കയ്യാൽ കുളുർത്തജലം കൊണ്ടു കണ്ണും മുഖവും തുടച്ചു രഘുത്തമൻ ആശ്ലേഷനീതിവാഗ്വൈഭവാദ്യങ്ങളാ- ലാശ്വസിപ്പിച്ചാൻ നയകോവിദൻ തദാ ‘എന്തിനെൻ താതൻ വൃഥൈവ ദു:ഖിയ്ക്കുന്ന- തെന്തൊരു ദണ്ഡമിതിന്നു, മഹീപതേ!...................960 സത്യത്തെ രക്ഷിച്ചു കൊള്ളുവാൻ ഞങ്ങൾക്കു ശക്തിപോരായ്കയുമില്ലിതു രണ്ടിനും സോദരൻ നാടു ഭരിച്ചിരുന്നീടുക സാദരം ഞാനരണ്യത്തിലും വാഴുവൻ ഓർക്കിലീ രാജ്യഭാരം വഹിയ്ക്കുന്നതിൽ സൌഖ്യമേറും വനത്തിങ്കൽ വാണീടുവാൻ ഏതുമേ ദണ്ഡമില്ലാതെ കർമ്മം മമ- മാതാവെനിയ്ക്കു വിധിച്ചതു നന്നല്ലോ മാതാവു കൌസല്യ തന്നെയും വന്ദിച്ചു മൈഥിലിയോടും പറഞ്ഞിനി വൈകാതെ...................970 പോവതിന്നായ് വരുന്നേനെ’ന്നരുൾ ചെയ്തു ദേവനും മാതൃഗേഹം പുക്കതു നേരം ധാർമ്മികയാകിയ മാതാ സുസമ്മതം ബ്രാഹ്മണരെക്കൊണ്ടു ഹോമപൂജാദികൾ പുത്രാഭ്യുദയത്തിനായ്ക്കൊണ്ടു ചെയ്യിച്ചു വിത്തമതീവ ദാനങ്ങൾ ചെയ്താദരാൽ ഭക്തികൈക്കൊണ്ടു ഭഗവൽ പാദാംബുജം ചിത്തത്തിൽ നന്നായുറപ്പിച്ചിളകാതെ നന്നായ് സമാധിയുറച്ചിരിക്കുന്നേരം ചെന്നോരു പുത്രനേയും കണ്ടതില്ലല്ലോ................980 അന്തികേ ചെന്നു കൌസല്യയോടന്നേരം സന്തോഷമോടു സുമിത്ര ചൊല്ലീടിനാൾ: ‘രാമനുപഗതനായതു കണ്ടീലേ? ഭൂമിപാലപ്രിയേ!നോക്കീടു’കെന്നപ്പോൾ വന്ദിച്ചു നിൽക്കുന്ന രാമകുമാരനെ മന്ദേതരം മുറുകെപ്പുണർന്നീടിനാൾ പിന്നെ മടിയിലിരുത്തി നിറുകയിൽ നന്നായ് മുകർന്നു മുകർന്നു കുതൂഹലാൽ ഇന്ദീവരദളശ്യാമകളേബരം മന്ദമന്ദം തലോടിപ്പറഞ്ഞീടിനാൾ:.....................990 ‘എന്തെന്മകനേ! മുഖാംബുജം വാടുവാൻ ബന്ധമുണ്ടായതു പാരം വിശക്കയോ? വന്നിരുന്നീടു ഭുജിപ്പതിന്നാശു നീ‘ യെന്നു മാതാവു പറഞ്ഞോരനന്തരം വന്ന ശോകത്തെയടക്കി രഘുവരൻ തന്നുടെ മാതാവിനോടരുളിച്ചെയ്തു: ‘ഇപ്പോൾ ഭുജിപ്പാനവസരമില്ലമ്മേ; ക്ഷിപ്ര- മരണ്യവാസത്തിനു പോകണം മുൽപ്പാടു കേകയപുത്രിയാമമ്മയ്ക്കു മൽപ്പിതാ രണ്ടു വരം കൊടുത്തീടിനാൻ.............1000 ഒന്നു ഭരതനെ വാഴിയ്ക്കയെന്നതു- മെന്നെ വനത്തിന്നയയ്ക്കെന്നു മറ്റേതും തത്ര പതിന്നാലു സംവത്സരം വസി- ച്ചത്ര വന്നീടുവൻ പിന്നെ ഞാൻ വൈകാതെ സന്താപമേതും മനസ്സിലുണ്ടാകാതെ സന്തുഷ്ടയായ് വസിച്ചീടുക മാതാവും”‘ ശ്രീരാമ വാക്യമേവം കേട്ടു കൌസല്യ പാരിൽ മോഹിച്ചു വീണീടിനാനാകുലാൽ പിന്നെ മോഹം തീർന്നിരുന്നു ദു:ഖാർണ്ണവം തന്നിൽ മുഴുകിക്കരഞ്ഞു കരഞ്ഞുടൻ തന്നുടെ നന്ദനൻ തന്നോടു ചൊല്ലിനാ’- ‘ളിന്നു നീ കാനനത്തിന്നു പോയീടുകിൽ എന്നെയും കൊണ്ടുപോകേണം മടിയാതെ നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞാൽ ക്ഷണാർദ്ധം പൊറുക്കുമോ? ദണ്ഡകാരണ്യത്തിനാശു നീ പോകിൽ ഞാൻ ദണ്ഡധരാലയത്തിന്നു പോയീടുവൻ പൈതലെ വേർവിട്ടുപോയ പശുവിനു- ള്ളാധി പറഞ്ഞറിയിയ്ക്കരുതല്ലോ? നാടു വാഴേണം ഭരതനെന്നാകിൽ നീ കാടു വാഴേണമെന്നുണ്ടോ വിധിമതം? എന്തു പിഴച്ചതു കൈകേയിയോടു നീ ചിന്തിയ്ക്ക, താതനോടും കുമാരാ! ബലാൽ. താതനും ഞാനുമൊക്കും ഗുരുത്വംകൊണ്ടു ഭേദം നിനക്കു ചെറ്റില്ലെന്നു നിശ്ചയം പോകണമെന്നു താതൻ നിയോഗിയ്ക്കിൽ, ഞാൻ പോകരുതെന്നു ചെറുക്കുന്നതുണ്ടല്ലോ എന്നുടെ വാക്യത്തെ ലംഘിച്ചു ഭൂപതി- തന്നുടെ വാചാ ഗമിയ്ക്കുന്നതാകിലോ ഞാനുമെൻ പ്രാണങ്ങളെ ത്യജിച്ചീടുവൻ മാനവവംശവും പിന്നെ മുടിഞ്ഞുപോം തത്ര കൌസല്യാവചനങ്ങളിങ്ങനെ ചിത്തതാപേണ കേട്ടോരു സൌമിത്രിയും ശോകരോഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നേത്രാഗ്നിനാ ലോകങ്ങളെല്ലാം ദഹിച്ചുപോകും വണ്ണം രാഘവൻ തന്നെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞീടിനാൻ ‘ആകുലമെന്തിതു കാരണമുണ്ടാവാൻ? ഭ്രാന്തചിത്തം ജഡം വൃദ്ധം വധൂജിതം ശാന്തേതരം ത്രപാഹീനം ശഠപ്രിയം ബന്ധിച്ചു താതനേയും പിന്നെ ഞാൻ പരി- പന്ഥികളായുളളവരേയുമൊക്കവേ അന്തകൻ വീട്ടിന്നയച്ചഭിഷേകമൊ- രന്തരം കൂടാതെ സാധിച്ചുകൊള്ളുവൻ ബന്ധമില്ലേതുമിതിന്നു ശോകിപ്പതി- നന്തർമുദാ വസിച്ചീടുക മാതാവേ! ആര്യപുത്രാഭിഷേകം കഴിച്ചീടുവാൻ ശൌര്യമെനിയ്ക്കതിനുണ്ടെന്നു നിർണ്ണയം കാര്യമല്ലാത്തതു ചെയ്യുന്നതാകിലാ- ചാര്യനും ശാസനം ചെയ്കെന്നതേ വരൂ’ ഇത്ഥം പറഞ്ഞു ലോകത്രയം തദ്രുഷാ ദുഗ്ദ്ധമാമ്മാറു സൌമിത്രി നിൽക്കുന്നേരം മന്ദഹാസം ചെയ്തു മന്ദേതരം ചെന്നു നന്ദിച്ചു ഗാഢമായാലിംഗനം ചെയ്തു സുന്ദരനിന്ദിരാമന്ദിരവത്സനാ- നന്ദസ്വരൂപനിന്ദിന്ദിരവിഗ്രഹൻ ഇന്ദീവരാക്ഷനിന്ദ്രാദിവൃന്ദാരക- വൃന്ദവന്ദ്യാംഘ്രിയുഗ്മാരവിന്ദൻ പൂർണ്ണ- ചന്ദ്രബിംബാനനനിന്ദുചൂഡ്ദപ്രിയൻ വൃന്ദാരവൃന്ദ മന്ദാരദാരൂപമൻ </poem> d07iqdfwmehpop01rjh7io1jdb420bp 246780 246776 2026-08-22T10:00:18Z ~2026-44247-58 13522 246780 wikitext text/x-wiki {{ഫലകം:രാമായണം അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡം}} <poem> അന്നേരമാദിത്യനുമുദിച്ചീടിനാൻ മന്നവൻ പള്ളിക്കുറുപ്പുണർന്നീലിന്നും എന്തൊരുമൂലമതിനെന്നു മാനസേ ചിന്തിച്ചുചിന്തിച്ചുമന്ദമന്ദം തദാ മന്ത്രിപ്രവരനാകുന്ന സുമന്ത്രരു- മന്ത:പുരമകം പുക്കാനതിദൃതം ‘രാജീവമിത്രഗോത്രോൽഭൂത!ഭൂപതേ! രാജരാജേന്ദ്രപ്രവര!ജയജയ!” ഇത്ഥംനൃപനെ സ്തുതിച്ചുനമസ്കരി- ച്ചുത്ഥാനവും ചെയ്തു വന്ദിച്ചു നിന്നപ്പോൾ............800 എത്രയും ഖിന്നനായ് കണ്ണുനീരും വാർത്തു പൃത്ഥ്വിയിൽത്തന്നെ കിടക്കും നരേന്ദ്രനെ ചിത്താകുലതയാ കണ്ടു സുമന്ത്രരും സത്വരം കൈകേയി തന്നോടു ചോദിച്ചാൻ: ദേവനാരീസമേ!രാജപ്രിയതമേ! ദേവി കൈകേയീ!!ജയജയ സന്തതം ഭൂലോകപാലൻ പ്രകൃതി പകരുവാൻ മൂലമെന്തോന്നു മഹാരാജവല്ലഭേ!‘ ചൊല്ലുകെന്നോടെന്നു കേട്ടു കൈകേയിയും ചൊല്ലിനാളാശു സുമന്ത്രരോടന്നേരം:...........810 ‘ധാത്രീപതീന്ദ്രനു നിദ്രയുണ്ടായീല രാത്രിയിലെന്നതു കാരണമാകയാൽ സ്വസ്ഥനല്ലാതെ ചമഞ്ഞിതു തന്നുടെ ചിത്തത്തിനസ്വതന്ത്രത്വം ഭവിയ്ക്കയാൽ രാമ രാമേതി രാമേതി ജപിയ്ക്കയും രാമനെത്തന്നെ മനസി ചിന്തിയ്ക്കയും ഉദ്യല്പ്രജാഗര സേവയും ചെയ്കയാ- ലത്യന്ത മാകുലനായിതു മന്നവൻ രാമനെക്കാണാഞ്ഞു ദു:ഖം നൃപേന്ദ്രനു രാമനെച്ചെന്നു വരുത്തുക വൈകാതെ’..........820 എന്നതു കേട്ടു സുമന്ത്രരും ചൊല്ലിനാൻ: ‘ചെന്നു കുമാരനെ ക്കൊണ്ടുവരാമല്ലോ?’ രാജവചനമനാകർണ്യ ഞാനിഹ രാജീവലോചനേ പോകുന്നതെങ്ങിനെ? എന്നതു കേട്ടു ഭൂപാലനും ചൊല്ലിനാൻ: ‘ചെന്നു നീ തന്നെ വരുത്തുക രാമനെ സുന്ദരനായൊരു രാമകുമാരനാം നന്ദനൻ തൻ മുഖം വൈകാതെ കാണണം’ എന്നതുകേട്ടു സുമന്ത്രരുഴറിപ്പോയ്- ച്ചെന്നു കൌസല്യാസുതനോടു ചൊല്ലിനാൻ:...............830 ‘താതൻ ഭവാനെയുണ്ടല്ലോ വിളിയ്ക്കുന്നു സാദരം വൈകാതെഴുന്നള്ളുക വേണം‘ മന്ത്രിപ്രവരവാക്യം കേട്ടു രാഘവൻ മന്ദേതരമവൻ തന്നോടു കൂടവെ സൌമിത്രിയോടും കരേറി രഥോപരി പ്രേമവിവശനാം താതൻ മരുവിടും മന്ദിരേ ചെന്നു പിതാവിൻപദദ്വയം വന്ദിച്ചുവീണു നമസ്കരിച്ചീടിനാൻ രാമനെച്ചെന്നെടുത്താലിംഗനം ചെയ്‌വാൻ ഭൂമിപനാശു സമുത്ഥായ സംഭ്രമാൽ................840 ബാഹുക്കൾ നീട്ടിയ നേരത്തു ദു:ഖേന മോഹിച്ചു ഭൂമിയിൽ വീണിതു ഭൂപനും രാമരാമേതി പറഞ്ഞു മോഹിച്ചൊരു ഭൂമീപനെക്കണ്ടു വേഗേന രാഘവൻ താതനെച്ചെന്നെടുത്താശ്ലേഷവും ചെയ്തു സാദരം തന്റെ മടിയിൽ കിടത്തിനാൻ നാരീജനങ്ങളതുകണ്ടനന്തര മാരൂഢശോകാൽ വിലാപം തുടങ്ങിനാർ രോദനം കേട്ടു വസിഷ്ഠമുനീന്ദ്രനും ഖേദേന മന്ദിരം പുക്കിതു സത്വരം.............850 ശ്രീരാമദേവനുംചോദിച്ചിതന്നേരം: ‘കാരണമെന്തോന്നു താതദു:ഖത്തിനു നേരേ പറവിനറിഞ്ഞവരെ’ന്നതു- നേരം പറഞ്ഞിതു കേകയപുത്രിയും ‘കാരണം പുത്രദു:ഖത്തിനു നീ തന്നെ പാരിൽ സുഖം ദു:ഖമൂലമല്ലൊ നൃണാം ചേതസി നീ നിരൂപിക്കിലെളുതിനി താതനു ദു:ഖനിവൃത്തി വരുത്തുവാൻ ഭർത്തൃദു:ഖാപശാന്തിയ്ക്കു കിഞ്ചിൽ ത്വയാ കർത്തവ്യമായൊരു കർമ്മമെന്നായ് വരും.............860 സത്യവാദിശ്രേഷ്ഠനായ പിതാവിനെ സത്യപ്രതിജ്ഞനാക്കീടുക നീയതു ചിത്തഹിതം നൃപതീന്ദ്രനു നിർണ്ണയം; പുത്രരിൽ ജ്യേഷ്ഠനാകുന്നതു നീയല്ലൊ രണ്ടു വരം മമ ദത്തമായിട്ടുണ്ടു പണ്ടു നിൻ താതനാൽ സന്തുഷ്ട ചേതസാ നിന്നാലെ സാദ്ധ്യമായുള്ളോന്നതു രണ്ടു- മിന്നു തരേണമെന്നർത്ഥിയ്ക്കയും ചെയ്തേൻ നിന്നോടതു പറഞ്ഞീടുവാൻ നാണിച്ചു ഖിന്നനായ് വന്നിതു താതനറിക നീ.................870 സത്യപാശേന സംബദ്ധനാം താതനെ സത്വരം രക്ഷിപ്പതിന്നു യോഗ്യൻ ഭവാൻ പുന്നാമമാകും നരകത്തിൽനിന്നുടൻ തന്നുടെ താതനെ ത്രാണനം ചെയ്കയാൽ പുത്രനെന്നുള്ള ശബ്ദം വിധിച്ചു ശത- പത്ര സമുത്ഭവനെന്നതറിക നീ‘ മാതൃവചന ശൂലാഭിഹതനായ മേദിനീപാലകുമാരനാം രാമനും എത്രയുമേറ്റം വ്യഥിതനായ് ചൊല്ലിനാൻ: ‘ഇത്രയെല്ലാം പറയേണമോ മാതാവേ!.................880 താതാർത്ഥമായിട്ടു ജീവനെത്തന്നെയും മാതാവു തന്നെയും സീതയെത്തന്നെയും ഞാനുപേക്ഷിപ്പതതിനില്ല സംശയം മാനസേ ഖേദമതിനില്ലെനിക്കേതും രാജ്യമെന്നാകിലും താതൻ നിയോഗിക്കിൽ ത്യാജ്യമെന്നാലെന്നറിക നീ മാതാവേ! ലക്ഷ്മണൻ തന്നെ ത്യജിക്കെന്നു ചൊൽകിലും തൽക്ഷണം ഞാനുപേക്ഷിപ്പനറിക നീ പാവകൻ തങ്കൽ പതിക്കേണമെങ്കിലു- മേവം വിഷം കുടിക്കേണമെന്നാകിലും.................890 താതൻ നിയോഗിക്കിലേതുമേ സംശയം ചേതസി ചെറ്റില്ലെനിക്കെന്നറിക നീ താതകാര്യമനാജ്ഞപ്തമെന്നാകിലും മോദേന ചെയ്യുന്ന നന്ദനനുത്തമൻ പിത്രാ നിയുക്തനായീട്ടു ചെയ്യുന്നവൻ മദ്ധ്യമനായുള്ള പുത്രനറിഞ്ഞാലും ഉക്തമെന്നാകിലുമിക്കാര്യമെന്നാലെ- കർത്തവ്യമല്ലെന്നു വച്ചടങ്ങുന്നവൻ പിത്രോർമ്മലമെന്നുചൊല്ലുന്നു സജ്ജന- മിത്ഥമെല്ലാം പരിജ്ഞാതം മയാധുനാ................900 ആകയാൽ താതനിയോഗമനുഷ്ഠിപ്പാ- നാകുലമേതുമെനിക്കില്ല നിർണയം സത്യം കരോമഹം, സത്യം കരോമഹം സത്യം മയോക്തം മറിച്ചു രണ്ടായ് വരാ’ രാമപ്രതിജ്ഞ കേട്ടോരു കൈകേയിയും രാമനോടാശു ചൊല്ലീടിനാളാദരാൽ: ‘താതൻ നിനക്കഭിഷേകാർത്ഥമായുട- നാദരാൽ സംഭരിച്ചോരു സംഭാരങ്ങൾ കൊണ്ടഭിഷേകം ഭരതനു ചെയ്യണം രണ്ടാം വരം പിന്നെയുണ്ടൊന്നു വേണ്ടുന്നു..............910 നീ പതിന്നാലു സംവത്സരം കാനനേ താപസവേഷേണ വാഴുകയും വേണം നിന്നോടതു നിയോഗിപ്പാൻ മടിയുണ്ടു മന്നവനിന്നതു ദു:ഖമാകുന്നതും’ എന്നതു കേട്ടു ശ്രീരാമനും ചൊല്ലിനാൻ: ഇന്നതിനെന്തൊരു വൈഷമ്യമായതും? ചെയ്കഭിഷേകം ഭരതനു ഞാനിനി വൈകാതെ പോവൻ വനത്തിനു മാതാവേ! എന്തതെന്നോടു ചൊല്ലാഞ്ഞു പിതാവതു ചിന്തിച്ചു ദു:ഖിപ്പതിനെന്തു കാരണം?....................920 രാജ്യത്തെ രക്ഷിപ്പതിന്നു മതിയവൻ രാജ്യമുപേക്ഷിപ്പതിന്നു ഞാനും മതി ദണ്ഡമത്രേ രാജ്യ ഭാരം വഹിപ്പതു ദണ്ഡകവാസത്തിനേതുമെളുതല്ലോ സ്നേഹമെന്നെക്കുറിച്ചേറുമമ്മക്കുമീ- ദ്ദേഹമാത്രം ഭരിക്കെന്നു വിധിക്കയാൽ ആകാശഗംഗയെ പാതാളലോകത്തു വേഗേന കൊണ്ടു ചെന്നാക്കി ഭഗീരഥൻ തൃപ്തി വരുത്തി പിതൃക്കൾക്കു പൂരുവും തൃപ്തനാക്കീടിനാൻ താതനു തന്നുടെ................930 യൌവനം നൽകിജ്ജരാനരയും വാങ്ങി ദിവ്യന്മാരായവർ പിതൃപ്രസാദത്തിനാൽ അല്പമായൊള്ളോരു കാര്യം നിരൂപിച്ചു മല്പിതാ ദു:ഖിപ്പതിനില്ലവകാശം’ രാഘവ വാക്യമേവം കേട്ടു ഭൂപതി ശോകേന നന്ദനൻ തന്നോടു ചൊല്ലിനാൻ: ‘സ്ത്രീജിതനായതികാമുകനായൊരു രാജാധമനാകുമെന്നെയും വൈകാതെ പാശേന ബന്ധിച്ചു രാജ്യം ഗ്രഹിയ്ക്ക നീ ദോഷം നിനക്കതിനേതുമകപ്പെടാ..................940 അല്ലായ്കിലെന്നോടു സത്യദോഷം പറ്റു- മല്ലോ കുമാര! ഗുണാംബുധേ!രാഘവ!‘ പൃഥ്വീപതീന്ദ്രൻ ദശരഥനും പുന- രിത്ഥം പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു തുടങ്ങിനാൻ: “ഹാ രാമ! ഹാ ജഗന്നാഥ!ഹാ ഹാ രാമ! ഹാ രാമ! ഹാഹാ മമ പ്രാണ വല്ലഭ! നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞു പൊറുക്കുന്നതെങ്ങനെ? എന്നെപ്പിരിഞ്ഞു നീ ഘോരമഹാവനം തന്നിൽ ഗമിയ്ക്കുന്നതെങ്ങനെ നന്ദന? എന്നിത്തരം പലജാതി പറകയും....................950 കണ്ണുനീരാലോല വാർത്തു കരകയും നന്നായ് മുറുകെമുറുകെത്തഴുകയും പിന്നെച്ചുടുചുടെ ദീർഘമായ് വീർക്കയും ഖിന്നനായോരു പിതാവിനെക്കണ്ടുടൻ തന്നുടെ കയ്യാൽ കുളുർത്തജലം കൊണ്ടു കണ്ണും മുഖവും തുടച്ചു രഘുത്തമൻ ആശ്ലേഷനീതിവാഗ്വൈഭവാദ്യങ്ങളാ- ലാശ്വസിപ്പിച്ചാൻ നയകോവിദൻ തദാ ‘എന്തിനെൻ താതൻ വൃഥൈവ ദു:ഖിയ്ക്കുന്ന- തെന്തൊരു ദണ്ഡമിതിന്നു, മഹീപതേ!...................960 സത്യത്തെ രക്ഷിച്ചു കൊള്ളുവാൻ ഞങ്ങൾക്കു ശക്തിപോരായ്കയുമില്ലിതു രണ്ടിനും സോദരൻ നാടു ഭരിച്ചിരുന്നീടുക സാദരം ഞാനരണ്യത്തിലും വാഴുവൻ ഓർക്കിലീ രാജ്യഭാരം വഹിയ്ക്കുന്നതിൽ സൌഖ്യമേറും വനത്തിങ്കൽ വാണീടുവാൻ ഏതുമേ ദണ്ഡമില്ലാതെ കർമ്മം മമ- മാതാവെനിയ്ക്കു വിധിച്ചതു നന്നല്ലോ മാതാവു കൌസല്യ തന്നെയും വന്ദിച്ചു മൈഥിലിയോടും പറഞ്ഞിനി വൈകാതെ...................970 പോവതിന്നായ് വരുന്നേനെ’ന്നരുൾ ചെയ്തു ദേവനും മാതൃഗേഹം പുക്കതു നേരം ധാർമ്മികയാകിയ മാതാ സുസമ്മതം ബ്രാഹ്മണരെക്കൊണ്ടു ഹോമപൂജാദികൾ പുത്രാഭ്യുദയത്തിനായ്ക്കൊണ്ടു ചെയ്യിച്ചു വിത്തമതീവ ദാനങ്ങൾ ചെയ്താദരാൽ ഭക്തികൈക്കൊണ്ടു ഭഗവൽ പാദാംബുജം ചിത്തത്തിൽ നന്നായുറപ്പിച്ചിളകാതെ നന്നായ് സമാധിയുറച്ചിരിക്കുന്നേരം ചെന്നോരു പുത്രനേയും കണ്ടതില്ലല്ലോ................980 അന്തികേ ചെന്നു കൌസല്യയോടന്നേരം സന്തോഷമോടു സുമിത്ര ചൊല്ലീടിനാൾ: ‘രാമനുപഗതനായതു കണ്ടീലേ? ഭൂമിപാലപ്രിയേ!നോക്കീടു’കെന്നപ്പോൾ വന്ദിച്ചു നിൽക്കുന്ന രാമകുമാരനെ മന്ദേതരം മുറുകെപ്പുണർന്നീടിനാൾ പിന്നെ മടിയിലിരുത്തി നിറുകയിൽ നന്നായ് മുകർന്നു മുകർന്നു കുതൂഹലാൽ ഇന്ദീവരദളശ്യാമകളേബരം മന്ദമന്ദം തലോടിപ്പറഞ്ഞീടിനാൾ:.....................990 ‘എന്തെന്മകനേ! മുഖാംബുജം വാടുവാൻ ബന്ധമുണ്ടായതു പാരം വിശക്കയോ? വന്നിരുന്നീടു ഭുജിപ്പതിന്നാശു നീ‘ യെന്നു മാതാവു പറഞ്ഞോരനന്തരം വന്ന ശോകത്തെയടക്കി രഘുവരൻ തന്നുടെ മാതാവിനോടരുളിച്ചെയ്തു: ‘ഇപ്പോൾ ഭുജിപ്പാനവസരമില്ലമ്മേ; ക്ഷിപ്ര- മരണ്യവാസത്തിനു പോകണം മുൽപ്പാടു കേകയപുത്രിയാമമ്മയ്ക്കു മൽപ്പിതാ രണ്ടു വരം കൊടുത്തീടിനാൻ.............1000 ഒന്നു ഭരതനെ വാഴിയ്ക്കയെന്നതു- മെന്നെ വനത്തിന്നയയ്ക്കെന്നു മറ്റേതും തത്ര പതിന്നാലു സംവത്സരം വസി- ച്ചത്ര വന്നീടുവൻ പിന്നെ ഞാൻ വൈകാതെ സന്താപമേതും മനസ്സിലുണ്ടാകാതെ സന്തുഷ്ടയായ് വസിച്ചീടുക മാതാവും”‘ ശ്രീരാമ വാക്യമേവം കേട്ടു കൌസല്യ പാരിൽ മോഹിച്ചു വീണീടിനാനാകുലാൽ പിന്നെ മോഹം തീർന്നിരുന്നു ദു:ഖാർണ്ണവം തന്നിൽ മുഴുകിക്കരഞ്ഞു കരഞ്ഞുടൻ...............1010 തന്നുടെ നന്ദനൻ തന്നോടു ചൊല്ലിനാ’- ‘ളിന്നു നീ കാനനത്തിന്നു പോയീടുകിൽ എന്നെയും കൊണ്ടുപോകേണം മടിയാതെ നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞാൽ ക്ഷണാർദ്ധം പൊറുക്കുമോ? ദണ്ഡകാരണ്യത്തിനാശു നീ പോകിൽ ഞാൻ ദണ്ഡധരാലയത്തിന്നു പോയീടുവൻ പൈതലെ വേർവിട്ടുപോയ പശുവിനു- ള്ളാധി പറഞ്ഞറിയിച്ചീതടരുതല്ലോ? നാടു വാഴേണം ഭരതനെന്നാകിൽ നീ കാടു വാഴേണമെന്നുണ്ടോ വിധിമതം?.............1020 എന്തു പിഴച്ചതു കൈകേയിയോടു നീ ചിന്തിയ്ക്ക, താതനോടും കുമാരാ! ബലാൽ. താതനും ഞാനുമൊക്കും ഗുരുത്വംകൊണ്ടു ഭേദം നിനക്കു ചെറ്റില്ലെന്നു നിശ്ചയം പോകണമെന്നു താതൻ നിയോഗിയ്ക്കിൽ, ഞാൻ പോകരുതെന്നു ചെറുക്കുന്നതുണ്ടല്ലോ എന്നുടെ വാക്യത്തെ ലംഘിച്ചു ഭൂപതി- തന്നുടെ വാചാ ഗമിയ്ക്കുന്നതാകിലോ ഞാനുമെൻ പ്രാണങ്ങളെ ത്യജിച്ചീടുവൻ മാനവവംശവും പിന്നെ മുടിഞ്ഞുപോം.............1030 തത്ര കൌസല്യാവചനങ്ങളിങ്ങനെ ചിത്തതാപേണ കേട്ടോരു സൌമിത്രിയും ശോകരോഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നേത്രാഗ്നിനാ ലോകങ്ങളെല്ലാം ദഹിച്ചുപോകും വണ്ണം രാഘവൻ തന്നെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞീടിനാൻ ‘ആകുലമെന്തിതു കാരണമുണ്ടാവാൻ? ഭ്രാന്തചിത്തം ജഡം വൃദ്ധം വധൂജിതം ശാന്തേതരം ത്രപാഹീനം ശഠപ്രിയം ബന്ധിച്ചു താതനേയും പിന്നെ ഞാൻ പരി- പന്ഥികളായുളളവരേയുമൊക്കവേ.....................1040 അന്തകൻ വീട്ടിന്നയച്ചഭിഷേകമൊ- രന്തരം കൂടാതെ സാധിച്ചുകൊള്ളുവൻ ബന്ധമില്ലേതുമിതിന്നു ശോകിപ്പതി- നന്തർമുദാ വസിച്ചീടുക മാതാവേ! ആര്യപുത്രാഭിഷേകം കഴിച്ചീടുവാൻ ശൌര്യമെനിയ്ക്കതിനുണ്ടെന്നു നിർണ്ണയം കാര്യമല്ലാത്തതു ചെയ്യുന്നതാകിലാ- ചാര്യനും ശാസനം ചെയ്കെന്നതേ വരൂ’ ഇത്ഥം പറഞ്ഞു ലോകത്രയം തദ്രുഷാ ദുഗ്ദ്ധമാമ്മാറു സൌമിത്രി നിൽക്കുന്നേരം.................1050 മന്ദഹാസം ചെയ്തു മന്ദേതരം ചെന്നു നന്ദിച്ചു ഗാഢമായാലിംഗനം ചെയ്തു സുന്ദരനിന്ദിരാമന്ദിരവത്സനാ- നന്ദസ്വരൂപനിന്ദിന്ദിരവിഗ്രഹൻ ഇന്ദീവരാക്ഷനിന്ദ്രാദിവൃന്ദാരക- വൃന്ദവന്ദ്യാംഘ്രിയുഗ്മാരവിന്ദൻ പൂർണ്ണ- ചന്ദ്രബിംബാനനനിന്ദുചൂഡ്ദപ്രിയൻ വൃന്ദാരവൃന്ദ മന്ദാരദാരൂപമൻ </poem> 00z2a9as2ocwpqq9e8r3ffouicsfza7 0 4413 246781 246773 2026-08-22T10:48:42Z ~2026-44247-58 13522 246781 wikitext text/x-wiki {{ഫലകം:രാമായണം അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡം}} <poem> വത്സ! സൌമിത്രേ! കുമാര! നീ കേൾക്കണം മത്സരാദ്യം വെടിഞ്ഞെന്നുടെ വാക്കുകൾ...............1060 നിന്നുടെ തത്ത്വമറിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നിതു മുന്നമേ ഞാനെടോ, നിന്നുള്ളിലെപ്പോഴും എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള വാത്സല്യപൂരവും നിന്നോളമില്ല മറ്റാർക്കുമെന്നുള്ളതും നിന്നാലസാദ്ധ്യമായില്ലൊരു കർമ്മവും നിർണ്ണയമെങ്കിലുമൊന്നിതു കേൾക്ക നീ ദൃശ്യമായുള്ളൊരു രാജ്യദേഹാദിയും വിശ്വവും നിശ്ശേഷ ധാന്യധനാദിയും സത്യമെന്നാകിലേൽപ്രയാസം തവ യുക്തമതല്ലായ്കിലെന്തതിനാൽ ഫലം?....................1070 ഭോഗങ്ങളെല്ലാം ക്ഷണപ്രഭാ ചഞ്ചലം വേഗേന നഷ്ടമാമായുസ്സുമോർക്ക നീ വഹ്നിസന്തപ്തലോഹസ്ഥാംബുബിന്ദുനാ സന്നിഭം മർത്ത്യജന്മം ക്ഷണഭംഗുരം ചക്ഷു:ശ്രവണഗളസ്ഥമാം ദർദുരം ഭക്ഷണത്തിന്നപേക്ഷിയ്ക്കുന്നതുപോലെ കാലാഹിനാ പരിഗ്രസ്തമാം ലോകവു- മാലോല ചേതസാ ഭോഗങ്ങൾ തേടുന്നു പുത്രമിത്രാർത്ഥ കളത്രാദി സംഗമ- മെത്രയുമല്പകാലസ്ഥിതമോർക്കനീ...................1080 പാന്ഥർ പെരുവഴിയമ്പലം തന്നിലേ താന്തരായ് കൂടി വിയോഗം വരുമ്പോലെ നദ്യാമൊഴുകുന്ന കാഷ്ഠങ്ങൾ പോലെയു- മെത്രയും ചഞ്ചലമാലയ സംഗമം ലക്ഷ്മിയുമസ്ഥിരയല്ലേ മനുഷ്യർക്കു നീൽക്കുമോ യൌവനവും പുനരധ്രുവം? സ്വപ്നസമാനം കളത്ര സുഖം നൃണാം മല്പമായുസ്സും നിരൂപിക്ക ലക്ഷ്മണാ! രാഗാദിസങ്കൽപ്പമായുള്ള സംസാര- മാകെ നിരൂപിക്കിൽ സ്വപ്ന തുല്യം സഖേ!.................1090 ഓർക്ക ഗന്ധർവനഗരസമമതിൽ മൂർഖന്മാർ നിത്യമനുവർത്തിച്ചീടുന്നു ആദിത്യ ദേവനുദിച്ചിതു വേഗേന യാദ:പതിയിൽ മറഞ്ഞിതു സത്വരം. നിദ്രയും വന്നിതുദയശൈലോപരി വിദ്രുതം വന്നിതു പിന്നെയും ഭാസ്കരൻ ഇത്ഥം മതിഭ്രമമുള്ളോരു ജന്തുക്കൾ ചിത്തേ വിചാരിപ്പതില്ല കാലാന്തരം ആയുസ്സു പോകുന്നതേതുമറിവീല മായാസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കയാൽ...................1100 വാർദ്ധക്യമോടു ജരാനരയും പൂണ്ടു ചീർത്ത മോഹേന മരിക്കുന്നിതു ചിലർ നേത്രേന്ദ്രിയം കൊണ്ടു കണ്ടിരിക്കെ പുന- രോർത്തറിയുന്നീല മായ തൻ വൈഭവം ഇപ്പോളിതു പകൽ, പിൽപ്പാടു രാത്രിയും പിൽപ്പാടു പിന്നെപ്പകലുമുണ്ടായ് വരും ഇപ്രകാരം നിരൂപിച്ചു മൂഢാത്മാക്കൾ ചിത്പുരുഷൻ ഗതിയേതുമറിയാതെ കാലസ്വരൂപനാമീശ്വരൻ തന്നുടെ ലീലാവിശേഷങ്ങളൊന്നുമോരായ്കയാൽ.......................1110 ആമകുംഭാമ്ബുസമാനമായുസ്സുടൻ പോമതേതും ധരിയ്ക്കുന്നിതില്ലാരുമേ രോഗങ്ങളായുള്ള ശത്രുക്കളും വന്നു ദേഹം നശിപ്പിക്കുമേവനും നിർണ്ണയം വ്യാഘ്രിയെപ്പോലെ നരയുമടുത്തു വ- ന്നാക്രമിച്ചീടും ശരീരത്തെ നിർണ്ണയം മൃത്യുവും കൂടൊരു നേരം പിരിയാതെ ഛിദ്രവും പാർത്തുപാർത്തുള്ളിലിരിയ്ക്കുന്നു ദേഹം നിമിത്തമഹംബുദ്ധി കൈക്കൊണ്ടു മോഹം കലർന്നു ജന്തുക്കൾ നിരൂപിക്കും.....................1120 ബ്രാഹ്മണോഹം നരേന്ദ്രോഹമാഢ്യോഹമെ- ന്നമ്രേഡിതം കലർന്നീടും ദശാന്തരേ ജന്തുക്കൾ ഭക്ഷിച്ചു കാഷ്ഠിച്ചു പോകിലാം വെന്തു വെണ്ണീറായ് ചമഞ്ഞു പോയീടിലാം മണ്ണിനു കീഴായ് കൃമികളായ് പോകിലാം നന്നല്ല ദേഹം നിമിത്തം മഹാമോഹം ത്വങ്മാംസരക്താസ്ഥി വിണ്മൂത്ര രേതസാം സമ്മേളനം പഞ്ചഭൂതകനിർമ്മിതം മായാമയമായ് പരിണാമിയായോരു കായം വികാരിയായുള്ളോന്നിതധ്രുവം....................1130 ദേഹാഭിമാനം നിമിത്തമായുണ്ടായ മോഹേന ലോകം ദഹിപ്പിപ്പതിന്നു നീ മാനസതാരിൽ നിരൂപിച്ചതും തവ ജ്ഞാനമില്ലായ്കെന്നറിക നീ ലക്ഷ്മണ! ദോഷങ്ങളൊക്കവേ ദേഹഭിമാനിനാം രോഷേണ വന്നു ഭവിക്കുന്നിതോർക്ക നീ ദേഹോഹമെന്നുള്ള ബുദ്ധി മനുഷ്യർക്കു മോഹമാതാവാമവിദ്യയാകുന്നതും ദേഹമല്ലോർക്കിൽ ഞാനായതാത്മാവെന്നു മോഹൈകഹന്ത്രിയായുള്ളതു വിദ്യ കേൾ...................1140 സംസാരകാരിണിയായതവിദ്യയും സംസാരനാശിനിയായതു വിദ്യയും ആകയാൽ മോക്ഷാർത്ഥിയാകിൽ വിദ്യാഭ്യാസ- മേകാന്ത ചേതസാ ചെയ്ക വേണ്ടുന്നതും തത്ര കാമക്രോധലോഭമോഹാദികൾ ശത്രുക്കളാകുന്നതെന്നുമറിക നീ മുക്തിക്കു വിഘ്നം വരുത്തുവാനെത്രയും ശക്തിയുള്ളൊന്നതിൽ ക്രോധമറികെടോ മതാപിത്രുഭ്രാത്രുമിത്രസഖികളെ ക്രോധം നിമിത്തം ഹനിക്കുന്നിതു പുമാൻ..............1150 ക്രോധമൂലം മനസ്താപമുണ്ടായ് വരും ക്രോധമൂലം നൃണാം സംസാരബന്ധനം ക്രോധമല്ലോ നിജ ധർമ്മക്ഷയകരം ക്രോധം പരിത്യജിക്കേണം ബുധജനം ക്രോധമല്ലോ യമനായതു നിർണ്ണയം വൈതരണ്യാഖ്യയാകുന്നതു തൃഷ്ണയും സന്തോഷമാകുന്നതു നന്ദനം വനം സന്തതം ശാന്തിയേ കാമസുരഭി കേൾ ചിന്തിച്ചു ശാന്തിയെത്തന്നെ ഭജിയ്ക്ക നീ സന്താപമെന്നാലൊരു ജാതിയും വരാ...................1160 ദേഹേന്ദ്രിയപ്രാണബുദ്ധ്യാദികൾക്കെല്ലാ- മാഹന്ത മേലേ വസിപ്പതാത്മാവു കേൾ ശുദ്ധസ്വയംജ്യോതിരാനന്ദപൂർണ്ണമായ് തത്വാർത്ഥമായ് നിരാകാരമായ് നിത്യമായ് നിർവ്വികല്പം പരം നിർവ്വികാരം ഘനം സർവ്വൈകകാരണം സർവജഗന്മയം സർവ്വൈകസാക്ഷിണം സർവജ്ഞമീശ്വരം സർവദാ ചേതസീ ഭാവിച്ചു കൊൾക നീ സാരജ്ഞനായ നീ കേൾ സുഖദു:ഖദം പ്രാരാബ്ധമെല്ലാമനുഭവിച്ചീടണം...................1170 കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങളാൽ കർത്തവ്യമൊക്കവേ നിർമ്മായമാചരിച്ചീടുകെന്നേവരൂ കർമ്മങ്ങൾ സംഗങ്ങളൊന്നിലും കൂടാതെ കർമ്മഫലങ്ങളിൽ കാംക്ഷയും കൂടാതെ കർമ്മങ്ങളെല്ലാം വിധിച്ചവണ്ണം പര- ബ്രഹ്മണി നിത്യേ സമർപ്പിച്ചു കൊള്ളണം നിർമ്മലമായുള്ളോരാത്മാവു തന്നോടു കർമ്മങ്ങളൊന്നുമേ പറ്റുകയില്ലെന്നാൽ ഞാനിപ്പറഞ്ഞതെല്ലാമേ ധരിച്ചു തത്- ജ്ഞാനസ്വരൂപം വിചാരിച്ചു സന്തതം.................1180 മാനത്തെയൊക്കെ ത്യജിച്ചു നിത്യം പര- മാനന്ദമുൾക്കൊണ്ടു മായാവിമോഹങ്ങൾ മാനസത്തിങ്കൽ നിന്നാശു കളക നീ മാനമല്ലോ പരമാപദാമാസ്പദം’ സൌമിത്രി തന്നോടിവണ്ണമരുൾ ചെയ്തു സൌമുഖ്യമോടു മാതാവോടു ചൊല്ലിനാൻ: ‘കേക്കേണമമ്മേ! തെളിഞ്ഞു നീയെന്നുടെ വാക്കുകളേതും വിഷാദമുണ്ടാകൊലാ ആത്മാവിനേതുമേ പീഡയുണ്ടാക്കരു- താത്മാവിനെയറിയാത്തവരെപ്പോലെ.................1190 സർവ്വലോകങ്ങളിലും വസിച്ചീടുന്ന സർവ്വ ജനങ്ങളും തങ്ങളിൽത്തങ്ങളിൽ സർവദാ കൂടിവാഴ്കെന്നുള്ളതില്ലല്ലോ സർവ്വജ്ഞയല്ലോ ജനനി! നീ കേവലം ആശു പതിന്നാലു സംവത്സരം വന- ദേശേ വസിച്ചു വരുന്നതുമുണ്ടു ഞാൻ ദു:ഖങ്ങളെല്ലാമകലെക്കളഞ്ഞുടന- നുൾക്കനിവോടുമനുഗ്രഹിച്ചീടണം അച്ഛനെന്തുള്ളിലെന്നിച്ഛയെന്നാലതി- ങ്ങിച്ഛയെന്നങ്ങുറച്ചീടണമമ്മയും......................1200 ഭർത്തൃകർമ്മാനുകരണമത്രേ പതി- വ്രത്യനിഷ്ഠാവധൂനാമെന്നു നിർണ്ണയം മാതാവു മോദാലനുഗ്രഹിച്ചീടുകി- ലേതുമേ ദു:ഖമെനിക്കില്ല കേവലം കാനനവാസം സുഖമായ് വരും തവ മാനസേ ഖേദം കുറച്ചു വാണീടുകിൽ’ എന്നു പറഞ്ഞു നമസ്കരിച്ചീടിനാൻ പിന്നെയും പിന്നെയും മാതൃപാദാന്തികേ പ്രീതികൈക്കൊണ്ടെടുത്തുത്സംഗസീമ്നി ചേർ- ത്താദരാൽ മൂർദ്ധ്നി ബാഷ്പാഭിഷേകം ചെയ്തു................1210 ചൊല്ലിനാളാശീർവചനങ്ങളാശു കൌ- സല്യയും ദേവകളോടിരന്നീടിനാൾ: ‘സൃഷ്ടികർത്താവേ! വിരിഞ്ച! പത്മാസന! പുഷ്ടദയാബ്ധേ! പുരുഷോത്തമ! ഹരേ! മൃത്യുഞയ! മഹാദേവ! ഗൌരീപതേ!! വൃത്താരി മുൻപായ ദിക്പാലകന്മാരേ! ദുർഗ്ഗേ! ഭഗവതീ! ദു:ഖവിനാശിനീ! സർഗ്ഗസ്ഥിതിലയകാരിണീ! ചണ്ഡികേ! എന്മകനാശു നടക്കുന്ന നേരവും കൽമഷം തീർന്നിരുന്നീടുന്ന നേരവും..................1220 തന്മതികെട്ടുറങ്ങീടുന്ന നേരവും സമ്മോദമാർന്നു രക്ഷിച്ചീടുവിൻ നിങ്ങൾ’ ഇത്ഥമർത്ഥിച്ചു തൻ പുത്രനാം രാമനെ- ബ്ബദ്ധബാഷ്പം ഗാഢഗാഢം പുണർന്നുടൻ ഈരേഴു സംവത്സരം കാനനം വസി- ച്ചാരാൽ വരികെ’ന്നനുവദിച്ചീടിനാൾ തൽക്ഷണെ രാഘവം നത്വാ സഗദ്ഗതം ലക്ഷ്മണൻ താനും പറഞ്ഞാനനാകുലം: ‘എന്നുള്ളിലുണ്ടായിരുന്നൊരു സംശയം നിന്നരുളപ്പാടു കേട്ടു തീർന്നു തുലോം.....................1230 ത്വൽപ്പാദസേവാർത്ഥമായിന്നടിയനു- മിപ്പോൾ വഴിയേ വിടകൊൾവനെന്നുമേ മോദാലതിന്നായനുവദിച്ചീടണം സീതാപതേ! രാമചന്ദ്ര! ദയാനിധേ! പ്രാണങ്ങളെക്കളഞ്ഞീടുവനല്ലായ്കി- ലേണാങ്ക തുല്യവദന! രഘുപതേ!‘ ‘എങ്കിൽ നീ പോന്നുകൊണ്ടാലു‘മെന്നാദരാൽ പങ്കജലോചനൻ താനുമരുൾ ചെയ്തു വൈദേഹി തന്നോടു യാത്ര ചൊല്ലീടുവാൻ മോദേന സീതാഗൃഹം പുക്കരുളിനാൻ...............1240 ആഗതനായ ഭർത്താവിനെക്കണ്ടവൾ വേഗേന സസ്മിതമുത്ഥാനവും ചെയ്തു കാഞ്ചനപാത്രസ്ഥമായ തോയം കൊണ്ടു വാഞ്ച്ഛയാ തൃക്കാൽ കഴുകിച്ചു സാദരം മന്ദാക്ഷമുൾക്കൊണ്ടു മന്ദസ്മിതം ചെയ്തു സുന്ദരി മന്ദമന്ദം പറഞ്ഞീടിനാൾ: ‘ആരുമകമ്പടി കൂടാതെ ശ്രീപാദ- ചാരേണ വന്നതുമെന്തു കൃപാനിധേ! വാരാണവീരനെങ്ങു മമ വല്ലഭ! ഗൌരാതപത്രവും താലവൃന്താദിയും..................1250 ചാമരദ്വന്ദവും വാദ്യഘോഷങ്ങളും ചാമീകരാഭരണാദ്യലങ്കാരവും സാമന്തഭൂപാലരേയും പിരിഞ്ഞതി- രോമാഞ്ചമോടെഴുന്നള്ളിയതെന്തയ്യോ!‘ ഇത്ഥം വിദേഹാത്മജാവചനം കേട്ടു പൃഥ്വീപതീസുതൻ താനുമരുൾ ചെയ്തു: ‘തന്നിതു ദണ്ഡകാരണ്യരാജ്യം മമ പുണ്യം വരുത്തുവാൻ താതനറികെടോ! ഞാനതു പാലിപ്പതിന്നാശു പോകുന്നു മാനസേ ഖേദമിളച്ചു വാണീടുക...................1260 മാതാവു കൌസല്യ തന്നെയും ശുശ്രൂഷ- ചെയ്തു സുഖേന വസിക്ക നീ വല്ലഭേ!‘ ഭർത്തൃവാക്യം കേട്ടു ജാനകിയും രാമ- ഭദ്രനോടിത്ഥമാഹന്ത ചൊല്ലീടിനാൾ: രാത്രിയിൽ കൂടെപ്പിരിഞ്ഞാൽ പൊറാതോള- മാസ്ഥയുണ്ടല്ലോ ഭവാനെപ്പിതാവിനും എന്നിരിയ്ക്കെ വനരാജ്യം തരുവതി- നിന്നു തോന്നീടുവാനെന്തൊരു കാരണം? മന്നവൻ താനല്ലയോ കൌതുകത്തോടു- മിന്നലെ രാജ്യാഭിഷേകമാരംഭിച്ചു?..................1270 സത്യമോ ചൊല്ലു ഭർത്താവേ! വിരവോടു വൃത്താന്തമെത്രയും ചിത്രമോർത്താലിദം” എന്നതു കേട്ടരുൾ ചെയ്തു രഘുവരൻ: ‘തന്വീകുലമൌലിമാലികേ! കേൾക്ക നീ മന്നവൻ കേകയപുത്രിയാമമ്മയ്ക്കു മുന്നമേ രണ്ടുവരം കൊടുത്തീടിനാൻ വിണ്ണവർ നാട്ടിൽ സുരാസുരയുദ്ധത്തി- നന്യൂനവിക്രമം കൈക്കൊണ്ടുപോയനാൾ ഒന്നു ഭരതനെ വാഴിയ്ക്കയെന്നതു- മെന്നെ വനത്തിന്നയയ്ക്കെന്നു മറ്റേതും..................1280 സത്യവിരോധം വരുമെന്നു തന്നുടെ ചിത്തേ നിരൂപിച്ചു പേടിച്ചു താതനും മാതാവിനാശു വരവും കൊടുത്തിതു താതനതുകൊണ്ടു ഞാനിന്നു പോകുന്നു ദണ്ഡകാരണ്യേ പതിന്നാലുവത്സരം ദണ്ഡമൊഴിഞ്ഞു വസിച്ചു വരുവൻ ഞാൻ നീയതിനേതും മുടക്കം പറകൊലാ മയ്യൽ കളഞ്ഞു മാതാവുമായ് വാഴ്ക നീ’ രഘവനിത്ഥം പറഞ്ഞതു കേട്ടൊരു- രാകാശശിമുഖി താനുമരുൾ ചെയ്തു:....................1290 ‘മുന്നിൽ നടപ്പൻ വനത്തിനു ഞാൻ മമ പിന്നാലെ വേണമെഴുന്നള്ളുവാൻ ഭവാൻ എന്നെപ്പിരിഞ്ഞുപോകുന്നതുചിതമ- ല്ലൊന്നു കൊണ്ടും ഭവാനെന്നു ധരിയ്ക്കണം‘ കാകുത്സ്ഥനും പ്രിയവാദിനിയാകിയ നാഗേന്ദ്രഗാമിനിയോടും ചൊല്ലീടിനാൻ ‘എങ്ങനെ നിന്നെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോകുന്നതു തിങ്ങി മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വനങ്ങളിൽ? ഘോരസിംഹവ്യാഘ്രസൂകര സൈരിഭ- വാരണവ്യാളഭല്ലൂകവൃകാദികൾ......................1300 മാനുഷഭോജികളായുള്ള രാക്ഷസർ കാനനം തന്നിൽ മറ്റു ദുഷ്ടജന്തുക്കൾ സഖ്യയില്ലാതോളമുണ്ടവറ്റേക്കണ്ടാൽ സങ്കടം പൂണ്ടു ഭയമാം നമുക്കെല്ലാം നാരീജനത്തിനെല്ലാം വിശേഷിച്ചുമൊ- ട്ടേറെയുണ്ടാം ഭയമെന്നറിഞ്ഞീടെടോ! മൂലഫലങ്ങൾ കട്വമ്ലകഷായങ്ങൾ ബാലേ! ഭുജിപ്പതിന്നാകുന്നതും തത്ര നിർമലവ്യഞ്ജനാപൂപാന്നപാനാദി സന്മധുക്ഷീരങ്ങളില്ലൊരു നേരവും....................1310 നിമ്നോന്നത ഗുഹാഗഹ്വര ശർക്കര- ദുർമ്മാർഗ്ഗമെത്രയും കണ്ടകവൃന്ദവും നേരെ പെരുവഴിയുമറിയാവത- ല്ലാരേയും കാണ്മാനുമില്ലറിഞ്ഞീടുവാൻ ശീതവാതാതപപീഡയും പാരമാം പാദചാരേണ വേണം നടന്നീടുവാൻ ദുഷ്ടരായുള്ളോരു രാക്ഷസരെക്കണ്ടാ- ലൊട്ടും പൊറുക്കയില്ലാർക്കുമറികെടോ! എന്നുടെ ചൊല്ലിനാൽ മാതാവു തന്നെയും നന്നായ് പരിചരിച്ചിങ്ങിരുന്നീടൂക..................1320 വന്നീടുവൻ പതിന്നാലു സംവത്സരം ചെന്നാലതിന്നുടനില്ലൊരു സംശയം’ ശ്രീരാമവാക്കു കേട്ടോരു വൈദേഹിയു- മാരൂഢതാപേന പിന്നെയും ചൊല്ലിനാൽ: ‘നാഥ! പതിവ്രതയാം ധർമ്മപത്നി ഞാ- നാധാരവുമില്ല മറ്റെനിക്കാരുമേ ഏതുമേ ദോഷവുമില്ല ദയാനിധേ! പാദസുശ്രൂഷാവ്രതം മുടക്കായ്ക മേ നിന്നുടെ സന്നിധൌ സന്തതം വാണീടു- മെന്നെ മറ്റാർക്കാനും പീഡിച്ചു കൂടുമോ?....................1330 വല്ലതും മൂല ഫലജലാഹാരങ്ങൾ വല്ലഭോച്ചിഷ്ടമെനിക്കമൃതോപമം ഭർത്താവു തന്നോടു കൂടെ നടക്കുമ്പോ- ളെത്രയും കൂർത്തുമൂർത്തുള്ളകല്ലും മുള്ളും പുഷ്പാസ്തരണതുല്യങ്ങളെനിക്കതും പുഷ്പബാണോപമ! നീ വെടിഞ്ഞീടൊലാ ഏതുമേ പീഢയുണ്ടാകയില്ലെന്മൂലം ഭീതിയുമേതുമെനിക്കില്ല ഭർത്താവേ! കശ്ചിൽ ദ്വിജൻ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രവിശാരദൻ നിശ്ചയിച്ചെന്നോടു പണ്ടരുളിച്ചെയ്തു..................1340 ഭർത്താവിനോടും വനത്തിൽ വസിപ്പതു- നൊത്തും ഭവതിക്കു സങ്കടമില്ലേതും ഇത്ഥം പുരൈവ ഞാൻ കേട്ടിരിയ്ക്കുന്നതു സത്യമതിന്നിയുമൊന്നു ചൊല്ലീടുവൻ രാമായണങ്ങൾ പലതും കവിവര- രാമോദമോടു പറഞ്ഞു കേൾപ്പുണ്ടു ഞാൻ ജാനകിയോടുകൂടാതെ രഘുവരൻ കാനനവാസത്തിനെന്നു പോയിട്ടുള്ളൂ? ഉണ്ടോ പുരുഷൻ പ്രകൃതിയെ വേറിട്ടു രണ്ടുമൊന്നത്രേ വിചരിച്ചു കാൺകിലോ..................1350 പാണിഗ്രഹണമന്ത്രാർത്ഥവുമോർക്കണം പ്രാണാവസാനകാലത്തും പിരിയുമോ? എന്നിരിക്കേ പുനരെന്നെയുപേക്ഷിച്ചു തന്നേ വനത്തിനായ്ക്കൊണ്ടെഴുന്നള്ളുകിൽ എന്നുമെൻ പ്രാണപരിത്യാഗവും ചെയ്‌വ- നിന്നുതന്നെ നിന്തിരുവടി തന്നാണെ’ എന്നിങ്ങനെ ദേവി ചൊന്നതു കേട്ടൊരു മന്നവൻ മന്ദസ്മിതം പൂണ്ടരുൾ ചെയ്തു: ‘എങ്കിലോ വല്ലഭേ! പോരിക വൈകാതെ സങ്കടമിന്നിതു ചൊല്ലിയുണ്ടാകേണ്ടാ.....................1360 ദാനമരുന്ധതിക്കായ്ക്കൊണ്ടു ചെയ്കനീ ജാനകീ! ഹാരാദി ഭൂഷണമൊക്കവേ’ ഇത്ഥമരുൾചെയ്തു ലക്ഷ്മണൻ തന്നോടു പൃത്ഥീസുരോത്തമന്മാരെ വരുത്തുവാൻ അത്യാദരമരുൾ ചെയ്തനേരം ദ്വിജേ- ന്ദ്രോത്തമന്മാരെ വരുത്തി കുമാരനും വസ്ത്രങ്ങളാഭരണങ്ങൾ പശുക്കളു- മർത്ഥമവധിയില്ലാതോളമാദരാൽ സദ്വൃത്തരായ്ക്കുലശീലഗുണങ്ങളാ- ലുത്തമന്മാരായ്ക്കുടുംബികളാകിയ.......................1370 വേദവിജ്ഞാനികളാം ദ്വിജേന്ദ്രന്മാർക്കു സാദരം ദാനങ്ങൾ ചെയ്തു ബഹുവിധം മാതാവുതന്നുടെ സേവകന്മാരായ ഭൂദേവസത്തമന്മാർക്കും കൊടുത്തിതു പിന്നെ നിജാന്ത:പുരവാസികൾക്കും മ- റ്റന്യരാം സേവകന്മാർക്കും ബഹുവിധം ദാനങ്ങൾ ചെയ്കയാലാനന്ദമഗ്നരായ് മാനവനായകനാശീർവ്വചനവും ചെയ്തിതു താപസന്മാരും ദ്വിജന്മാരും പെയ്തുപെയ്തീടുന്നിതശ്രുകണങ്ങളൂം ....................1380 ജാനകിദേവിയുമൻപോടരുന്ധതി- ക്കാനന്ദമുൾക്കൊണ്ടു ദാനങ്ങൾ നൽകിനാൾ ലക്ഷ്മണവീരൻ സുമിത്രയാമമ്മയെ തൽക്ഷണെ കൌസല്യകൈയിൽ സമർപ്പിച്ചു വന്ദിച്ചനേരം സുമിത്രയും പുത്രന നന്ദിച്ചെടുത്തു സമാശ്ലേഷവും ചെയ്തു നന്നായനുഗ്രഹം ചെയ്തു തനയനു പിന്നെയുപദേശവാക്കുമരുൾ ചെയ്താൾ: ‘അഗ്രജൻ തന്നെപ്പരിചരിച്ചെപ്പൊഴു- മഗ്രേ നടന്നു കൊള്ളേണം പിരിയാതെ..................1390 രാമനെ നിത്യം ദശരഥനെന്നുള്ളി- ലാമോദമോടു നിരൂപിച്ചുകൊള്ളണം എന്നെ ജനകാത്മജയെന്നുറച്ചുകൊൾ പിന്നെയയോദ്ധ്യയെന്നോർത്തീടടവിയെ മായാവിഹീനമീവണ്ണമുറപ്പിച്ചു പോയാലുമെങ്കിൽ സുഖമായ് വരിക തേ’ മാത്രുവചനം ശിരസി ധരിച്ചുകൊ- ണ്ടാദരവോടു തൊഴുതു സൌമിത്രിയും തന്നുടെ ചാപശരാദികൾ കൈക്കൊണ്ടു ചെന്നു രാമാന്തികെ നിന്നു വണങ്ങിനാൻ:..........................1400 തൽക്ഷണേ രാഘവൻ ജാനകി തന്നോടും ലക്ഷ്മണനോടും ജനകനെ വന്ദിപ്പാൻ പോകുന്ന നേരത്തു പൌരജനങ്ങളെ രാഗമോടെ കടാക്ഷിച്ചൂ കുതൂഹലാൽ കോമളനായ കുമാരൻ മനോഹരൻ ശ്യാമളരമ്യകളേബരൻ രാഘവൻ കാമദേവോപമൻ കാമദൻ സുന്ദരൻ രാമൻ തിരുവടി നാനാജഗദഭി- രാമനാത്മാരാമനംബുജലോചനൻ കാമാരി സേവിതൻ നാനാജഗന്മയൻ........................1410 താതാലയം പ്രതി പോകുന്നനേരത്തു സാദം കലർന്നൊരു പൌരജനങ്ങളും പാദചാരേണ നടക്കുന്നതു കണ്ടു ഖേദം കലർന്നു പരസ്പരം ചൊല്ലിനാർ: ‘കഷ്ടമാഹന്ത! കഷ്ടം! പശ്യ പശ്യ ഹാ! കഷ്ടമെന്തിങ്ങനെ വന്നതു ദൈവമേ! സോദരനോടും പ്രണയിനി തന്നോടും പാദചാരേണസഹായവും കൂടാതെ ശർക്കരാകണ്ടക നിമ്നോന്നതയുത- ദുർഘടമായുള്ള ദുർഗ്ഗമാർഗ്ഗങ്ങളിൽ ......................1420 രക്തപത്മത്തിനു കാഠിന്യമേകുന്ന മുഗ്ദ്ധമൃദുതരസ്നിഗ്ദ്ധപാദങ്ങളാൽ നിത്യം വനാന്തെ നടക്കെന്നു കൽപ്പിച്ച പൃഥ്വീശചിത്തം കഠോരമത്രേ തുലോം പുത്രവാത്സല്യം ദശരഥൻ തന്നോളം മർത്ത്യരിലാർക്കുമില്ലിന്നലെയോളവും ഇന്നിതു തോന്നുവാനെന്തൊരു കാരണ’- മെന്നതുകേട്ടുടൻ ചൊല്ലിനാനന്യനും: ‘കേകയപുത്രിയ്ക്കു രണ്ടു വരം നൃപ- നേകിനാൻപോലതു കാരാണം രാഘവൻ.....................1430 പോകുന്നിതു വനത്തിന്നു, ഭരതനും വാഴ്കെന്നു വന്നുകൂടും ധരാമണ്ഡലം പോക നാമെങ്കിൽ വനത്തിന്നു കൂടവേ രാഘവൻ തന്നെപ്പിരിഞ്ഞാൽ പൊറുക്കുമൊ?‘ ഇപ്രകാരം പുരവാസികളായുള്ള വിപ്രാദികൾ വാക്കു കേട്ടോരനന്തരം വാമദേവൻ പുരവാസികൾ തന്നോടു സാമോദമേവമരുൾ ചെയ്തിതന്നേരം: </poem> cet1cstu92xob7itgt4owdrlilwpj1p 0 4414 246782 16365 2026-08-22T11:19:56Z ~2026-44247-58 13522 246782 wikitext text/x-wiki {{ഫലകം:രാമായണം അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡം}} <poem> ‘രാമനെച്ചിന്തിച്ചു ദു:ഖിയായ്കാരുമേ കോമളഗാത്രിയാം ജാനകിമൂലവും..................1440 തത്ത്വമായുള്ളതു ചൊല്ലുന്നതുണ്ടു ഞാൻ ചിത്തം തെളിഞ്ഞുകേട്ടീടുവിനേവരും രാമനാകുന്നതു സാക്ഷാൽ മഹാവിഷ്ണു താമരസാക്ഷനാമാദിനാരായണൻ ലക്ഷ്മണനായതനന്തൻ ജനകജാ ലക്ഷ്മീഭഗവതി ലോകമായാ പരാ മായാഗുണങ്ങളെത്താനവലംബിച്ചു കായഭേദം ധരിയ്ക്കുന്നിതാത്മാപരൻ രാജസമായഗുണത്തോടുകൂടവേ രാജീവസംഭവനായ് പ്രപഞ്ചദ്വയം.....................1450 വ്യക്തമായ് സൃഷ്ടിച്ചു, സത്യപ്രധാനനായ് ഭക്തപാരായണൻ വിഷ്ണുരൂപം പൂണ്ടു നിത്യവും രക്ഷിച്ചുകൊള്ളുന്നതീശ്വര- നാദ്യനജൻ പരമാത്മാവു സാദരം രുദ്രവേഷത്താൽ തമോഗുണയുക്തനാ- യദ്രിജാവല്ലഭൻ സംഹരിക്കുന്നതും വൈവസ്വത മനു ഭക്തിപ്രസന്നനായ് ദേവൻ മകരാവതാരമനുഷ്ഠിച്ചു വേദങ്ങളെല്ലാം ഹയഗ്രീവനെക്കൊന്നു വേധാവിനാക്കിക്കൊടുത്തതീ രാഘവൻ.................1460 പാഥോനിഥിമധനേ പണ്ടു മന്ദരം പാതാളലോകം പ്രവേശിച്ചതു നേരം നിഷ്ഠുരമായോരു കൂർമ്മാകൃതി പൂണ്ടു പൃഷ്ഠേ ഗിരീന്ദ്രം ധരിച്ചതീ രാഘവൻ ദുഷ്ടനായോരു ഹിരണ്യാക്ഷനെക്കൊന്നു ഘൃഷ്ടിയായ് തേറ്റമേൽ ക്ഷോണിയെപ്പൊങ്ങിച്ചു കാരണവാരിധി തന്നിൽ മേളിച്ചതും കാരണപൂരുഷനാകുമീ രാഘവൻ നിർഹ്രാദമോടു നരസിംഹരൂപമായ് പ്രഹ്ലാദനെപ്പരിപാലിച്ചുകൊള്ളുവാൻ.....................1470 ക്രൂരങ്ങളായ നഖരങ്ങളെക്കൊണ്ടു ഘോരനായോരു ഹിരണ്യകശിപു തൻ വക്ഷപ്രദേശം പ്രപാടനം ചെയ്തതും രക്ഷാചതുരനാം ലക്ഷ്മീവരനിവൻ പുത്രലാഭാർത്ഥമദിതിയും ഭക്തിപൂ- ണ്ടർത്ഥിച്ചു സാദരമർച്ചിക്ക കാരണം എത്രയും കാരുണ്യമോടവൾ തന്നുടെ പുത്രനായിന്ദ്രാനുജനായ് പിറന്നതി- ഭക്തനായോരു മഹാബലിയോടു ചെ- ന്നർത്ഥിച്ചു മൂന്നടിയാക്കി ജഗത്രയം.....................1480 സത്വരം വാങ്ങി മരുത്വാന്നു നൽകിയ ഭക്തപ്രിയനാം ത്രിവിക്രമനുമിവൻ ധാത്രീസുരദ്വേഷികളായ് ജനിച്ചൊരു ധാത്രീപതികുലനാശം വരുത്തുവാൻ ധാത്രിയിൽ ഭാർഗ്ഗവനായിപ്പിറന്നതും ധാത്രീവരനായ രാഘവനാമിവൻ ധാത്രിയിലിപ്പോൾ ദശരഥപുത്രനായ് ധാത്രീസുതാവരനായ് പിറന്നീടിനാൻ രാത്രീഞ്ചരകുലമൊക്കെ നശിപ്പിച്ചു ധാത്രീഭാരം തീർത്തു ധർമ്മത്തെ രക്ഷിപ്പാൻ...................1490 ആദ്യനജൻ പരമാത്മാ പരാപരൻ വേദ്യനല്ലാത്ത വേദാന്ത വേദ്യൻ പരൻ നാരായണൻ പുരുഷോത്തമനവ്യയൻ കാരണമാനുഷൻ രാമൻ മനോഹരൻ രാവണനിഗ്രഹാർത്ഥം വിപിനത്തിനു ദേവഹിതാർത്ഥം ഗമിക്കുന്നതിന്നതിൻ കാരണം മന്ഥരയല്ല, കൈകേയിയ- ല്ലാരും ഭ്രമിയ്ക്കാക രാജാവുമല്ലല്ലോ വിഷ്ണു ഭഗവാൻ ജഗന്മയൻ മാധവൻ വിഷ്ണു മഹാമായാദേവി ജനകജാ.........................1500 സൃഷ്ടിസ്തിതിലയകാരിണിതന്നോടും പുഷ്ടപ്രമോദം പുറപ്പെട്ടിതിന്നിപ്പോൾ ഇന്നലെ നാരദൻ വന്നുചൊന്നാനവൻ തന്നോടു രാഘവൻ താനുമരുൾ ചെയ്തു: ‘നക്തഞ്ചരാന്വയ നിഗ്രഹത്തിന്നു ഞാൻ വ്യക്തം വനത്തിന്നു നാളെ പുറപ്പെടും.’ എന്നതു മൂലം ഗമിയ്ക്കുന്നു രാഘവ- നിന്നു വിഷാദം കളവിനെല്ലാവരും രാമനെച്ചിന്തിച്ചു ദു:ഖിയായ്കാരുമേ രാമരാമേതി ജപിപ്പിനെല്ലാവരും......................1510 നിത്യവും രാമ രാമേതി ജപിക്കുന്ന മര്ത്ത്യനു മൃത്യുഭയാതികളോന്നുമേ സിദ്ധിക്കയില്ലതേയല്ല കൈവല്യവും സിദ്ധിക്കുമേവനുമെന്നതു നിർണ്ണയം ദു:ഖസൌഖ്യാദി വികല്പങ്ങളില്ലാത്ത നിഷ്ക്കളൻ നിർഗുണനാത്മാ രഘൂത്തമൻ ന്യൂനാതിരേകവിഹീനൻ നിരഞ്ജന- നാനന്ദപൂർണ്ണനനന്തനനാകുലൻ അങ്ങനെയുള്ള ഭഗവത്സ്വരൂപത്തി- നെങ്ങനെ ദു:ഖാദി സംഭവിച്ചീടുന്നു?.....................1520 ഭക്തജനാനാം ഭജനാർത്ഥമായ് വന്നു ഭക്തപ്രിയൻ പിറന്നീടിനാൻ ഭൂതലേ പംക്തിരഥാഭീഷ്ടസിദ്ധ്യർത്ഥമായ് വന്നു പംക്തികണ്ഠൻ തന്നെക്കൊന്നു ജഗത്രയം പാലിപ്പതിന്നായവതരിച്ചീടിനാൻ ബാലിശന്മാരേ! മനുഷ്യനായീശ്വരൻ’ ‘രാമസീതാരഹസ്യം മുഹുരീദൃശ- മാമോദപൂർവകം ധ്യാനിപ്പവർക്കെല്ലാം രാമദേവങ്കലുറച്ചൊരു ഭക്തിയു- മാമയനാശവും സിദ്ധിയ്ക്കുമേവനും.............1530 ഗോപനീയം രഹസ്യം പരമീദൃശം പാപവിനാശനം ചൊന്നതിൻ കാരണം രാമപ്രിയന്മാർ ഭവാന്മാരെന്നോർത്തു ഞാൻ രാമതത്വം പരമോപദേശം ചെയ്തു’ രാമവിഷയമീവണ്ണമരുൾ ചെയ്തു വാമദേവൻ വിരമിച്ചോരനന്തരം വാമദേവവചനാമൃതം സേവിച്ചു രാമനെ നാരായണനെന്നറിഞ്ഞുടൻ പൌരജനം പരമാനന്ദമായൊരു വാരാന്നിധിയിൽ മുഴുകിനാരേവരും....................1540 താപവും തീർന്നിതു പൌരജനങ്ങൾക്കു താപസശ്രേഷ്ഠനും മോദാലെഴുന്നള്ളി. </poem> 901ipgq2gp90jbj6kh0hpw6bo38okzg 246783 246782 2026-08-22T11:20:11Z Quinlan83 11245 [[Special:Contributions/~2026-44247-58|~2026-44247-58]] ([[User talk:~2026-44247-58|സംവാദം]]) നടത്തിയ തിരുത്തലുകൾ നീക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; നിലവിലുള്ള പതിപ്പ് [[User:Thachan.makan|Thachan.makan]] സൃഷ്ടിച്ചതാണ് 16365 wikitext text/x-wiki {{ഫലകം:രാമായണം അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡം}} <poem> ‘രാമനെച്ചിന്തിച്ചു ദു:ഖിയായ്കാരുമേ കോമളഗാത്രിയാം ജാനകിമൂലവും തത്ത്വമായുള്ളതു ചൊല്ലുന്നതുണ്ടു ഞാൻ ചിത്തം തെളിഞ്ഞുകേട്ടീടുവിനേവരും രാമനാകുന്നതു സാക്ഷാൽ മഹാവിഷ്ണു താമരസാക്ഷനാമാദിനാരായണൻ ലക്ഷ്മണനായതനന്തൻ ജനകജാ ലക്ഷ്മീഭഗവതി ലോകമായാ പരാ മായാഗുണങ്ങളെത്താനവലംബിച്ചു കായഭേദം ധരിയ്ക്കുന്നിതാത്മാപരൻ രാജസമായഗുണത്തോടുകൂടവേ രാജീവസംഭവനായ് പ്രപഞ്ചദ്വയം വ്യക്തമായ് സൃഷ്ടിച്ചു, സത്യപ്രധാനനായ് ഭക്തപാരായണൻ വിഷ്ണുരൂപം പൂണ്ടു നിത്യവും രക്ഷിച്ചുകൊള്ളുന്നതീശ്വര- നാദ്യനജൻ പരമാത്മാവു സാദരം രുദ്രവേഷത്താൽ തമോഗുണയുക്തനാ- യദ്രിജാവല്ലഭൻ സംഹരിക്കുന്നതും വൈവസ്വത മനു ഭക്തിപ്രസന്നനായ് ദേവൻ മകരാവതാരമനുഷ്ഠിച്ചു വേദങ്ങളെല്ലാം ഹയഗ്രീവനെക്കൊന്നു വേധാവിനാക്കിക്കൊടുത്തതീ രാഘവൻ പാഥോനിഥിമധനേ പണ്ടു മന്ദരം പാതാളലോകം പ്രവേശിച്ചതു നേരം നിഷ്ഠുരമായോരു കൂർമ്മാകൃതിയും പൂണ്ടു പൃഷ്ഠേ ഗിരീന്ദ്രം ധരിച്ചതീ രാഘവൻ ദുഷ്ടനായോരു ഹിരണ്യാക്ഷനെക്കൊന്നു ഘൃഷ്ടിയായ് തേറ്റമേൽ ക്ഷോണിയെപ്പൊങ്ങിച്ചു കാരണവാരിധി തന്നിൽ മേളിച്ചതും കാരണപൂരുഷനാകുമീ രാഘവൻ നിർഹ്രാദമോടു നരസിംഹരൂപമായ് പ്രഹ്ലാദനെപ്പരിപാലിച്ചുകൊള്ളുവാൻ ക്രൂരങ്ങളായ നഖരങ്ങളെക്കൊണ്ടു ഘോരനായോരു ഹിരണ്യകശിപു തൻ വക്ഷപ്രദേശം പ്രപാടനം ചെയ്തതും രക്ഷാചതുരനാം ലക്ഷ്മീവരനിവൻ പുത്രലാഭാർത്ഥമദിതിയും ഭക്തിപൂ- ണ്ടർത്ഥിച്ചു സാദരമർച്ചിക്ക കാരണം എത്രയും കാരുണ്യമോടവൾ തന്നുടെ പുത്രനായിന്ദ്രാനുജനായ് പിറന്നതി- ഭക്തനായോരു മഹാബലിയോടു ചെ- ന്നർത്ഥിച്ചു മൂന്നടിയാക്കി ജഗത്രയം സത്വരം വാങ്ങി മരുത്വാന്നു നൽകിയ ഭക്തപ്രിയനാം ത്രിവിക്രമനുമിവൻ ധാത്രീസുരദ്വേഷികളായ് ജനിച്ചൊരു ധാത്രീപതികുലനാശം വരുത്തുവാൻ ധാത്രിയിൽ ഭാർഗ്ഗവനായിപ്പിറന്നതും ധാത്രീവരനായ രാഘവനാമിവൻ ധാത്രിയിലിപ്പോൾ ദശരഥപുത്രനായ് ധാത്രീസുതാവരനായ് പിറന്നീടിനാൻ രാത്രീഞ്ചരകുലമൊക്കെ നശിപ്പിച്ചു ധാത്രീഭാരം തീർത്തു ധർമ്മത്തെ രക്ഷിപ്പാൻ ആദ്യനജൻ പരമാത്മാ പരാപരൻ വേദ്യനല്ലാത്ത വേദാന്ത വേദ്യൻ പരൻ നാരായണൻ പുരുഷോത്തമനവ്യയൻ കാരണമാനുഷൻ രാമൻ മനോഹരൻ രാവണനിഗ്രഹാർത്ഥം വിപിനത്തിനു ദേവഹിതാർത്ഥം ഗമിക്കുന്നതിന്നതിൻ കാരണം മന്ഥരയല്ല, കൈകേയിയ- ല്ലാരും ഭ്രമിയ്ക്കാക രാജാവുമല്ലല്ലോ വിഷ്ണു ഭഗവാൻ ജഗന്മയൻ മാധവൻ വിഷ്ണു മഹാമായാദേവി ജനകജാ സൃഷ്ടിസ്തിതിലയകാരിണിതന്നോടും പുഷ്ടപ്രമോദം പുറപ്പെട്ടിതിന്നിപ്പോൾ ഇന്നലെ നാരദൻ വന്നുചൊന്നാനവൻ തന്നോടു രാഘവൻ താനുമരുൾ ചെയ്തു: ‘നക്തഞ്ചരാന്വയ നിഗ്രഹത്തിന്നു ഞാൻ വ്യക്തം വനത്തിന്നു നാളെ പുറപ്പെടും.’ എന്നതു മൂലം ഗമിയ്ക്കുന്നു രാഘവ- നിന്നു വിഷാദം കളവിനെല്ലാവരും രാമനെച്ചിന്തിച്ചു ദു:ഖിയായ്കാരുമേ രാമരാമേതി ജപിപ്പിനെല്ലാരുമേ സിദ്ധിക്കയില്ലതേയല്ല കൈവല്യവും സിദ്ധിക്കുമേവനുമെന്നതു നിർണ്ണയം ദു:ഖസൌഖ്യാദി വികല്പങ്ങളില്ലാത്ത നിഷ്ക്കളൻ നിർഗുണനാത്മാ രഘൂത്തമൻ ന്യൂനാതിരേകവിഹീനൻ നിരഞ്ജന- നാനന്ദപൂർണ്ണനനന്തനനാകുലൻ അങ്ങനെയുള്ള ഭഗവത്സ്വരൂപത്തി- നെങ്ങനെ ദു:ഖാദി സംഭവിച്ചീടുന്നു? ഭക്തജനാനാം ഭജനാർത്ഥമായ് വന്നു ഭക്തപ്രിയൻ പിറന്നീടിനാൻ ഭൂതലേ പംക്തിരഥാഭീഷ്ടസിദ്ധ്യർത്ഥമായ് വന്നു പംക്തികണ്ഠൻ തന്നെക്കൊന്നു ജഗത്രയം പാലിപ്പതിന്നായവതരിച്ചീടിനാൻ ബാലിശന്മാരേ! മനുഷ്യനായീശ്വരൻ’ രാമവിഷയമീവണ്ണമരുൾ ചെയ്തു വാമദേവൻ വിരമിച്ചോരനന്തരം വാമദേവവചനാമൃതം സേവിച്ചു രാമനെ നാരായണനെന്നറിഞ്ഞുടൻ പൌരജനം പരമാനന്ദമായൊരു വാരാന്നിധിയിൽ മുഴുകിനാരേവരും ‘രാമസീതാരഹസ്യം മുഹുരീദൃശ- മാമോദപൂർവകം ധ്യാനിപ്പവർക്കെല്ലാം രാമദേവങ്കലുറച്ചൊരു ഭക്തിയു- മാമയനാശവും സിദ്ധിയ്ക്കുമേവനും ഗോപനീയം രഹസ്യം പരമീദൃശം പാപവിനാശനം ചൊന്നതിൻ കാരണം രാമപ്രിയന്മാർ ഭവാന്മാരെന്നോർത്തു ഞാൻ രാമതത്വം പരമോപദേശം ചെയ്തു’ താപവും തീർന്നിതു പൌരജനങ്ങൾക്കു താപസശ്രേഷ്ഠനും മോദാലെഴുന്നള്ളി. </poem> q5j0d3d5oa7p7lkca95r2px73iivgz5 106 85062 246778 246027 2026-08-22T04:41:12Z Sreejithk2000 57 /* തെറ്റുതിരുത്തൽ വായന കഴിഞ്ഞവ */ 246778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sreejithk2000" />{{ന|75}}</noinclude>വിശ്രമം ആണ്. ഒരു ഗ്രഹത്തിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങൾക്കും കൃഷിപ്പണി കാണുന്നതും അപൂർവം. തൊഴിലില്ലാത്തവർ ഖാദി സാമ്പത്തികമായി ഉന്നമനം നൾകുവാൻ പര്യാപ്തമാണു്. {{text-indent|2em|പിന്നെ ഭിക്ഷയെടുത്തു നടക്കുന്ന ദുരവസ്ഥ ഒട്ടുമുക്കാലും ഇല്ലാതാക്കാൻ ചൎക്കാ മതി. കാൽ സ്വാധീനമുള്ളയാൾക്കു ധൎമ്മം കൊടുക്കുന്നതു തന്നെ ഗാന്ധിജിയ്ക്കിഷ്ടമില്ല. ഭിക്ഷയെടുക്കുന്നവരിൽ മുക്കാൽ പങ്കിനും ചർക്കായെടുത്താൽ ഭിക്ഷാടനം കൂടാതെ ഭക്ഷണത്തിനു വകയുണ്ടാകും.}} {{text-indent|2em|ചൎക്കാ വ്യവസായത്തിൽ മൂലധനമില്ല. ( ചൎക്കക്കു് അഞ്ചര രൂപാ വില മാത്രം) വ്യവസായ മത്സരം ഇല്ല, മത്സരം ഇല്ലാത്തതിനാൽ മൽസരത്തിലെ വിജയത്തിന് വേണ്ടി സഹിക്കേണ്ടുന്ന നഷ്ടം ഒന്നുമില്ല. പിന്നെ പ്രത്യേകം വൈദഗ്ധ്യം ആവശ്യമില്ലാത്തതിനാൽ പഠിത്തച്ചെലവുമില്ല. അവനവന്റെ ഗൃഹത്തിൽവെച്ചു സാധിയ്ക്കാമെന്നതിനാൽ ആ ഇനത്തിലും ചെലവില്ല. ഇതെല്ലാം താരതമ്യേന ലാഭം തന്നെയാണു്.}} {{text-indent|2em|ഖാദി മൂലം രാഷ്ട്ര സമ്പത്തും വർദ്ധിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സമ്പത്തു് എന്നു പറഞ്ഞാൽ ജനങ്ങൾക്ക് വാങ്ങാനുള്ള കഴിവു്, എന്നാണല്ലോ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം ഘോഷിക്കുന്നതു്. ചൎക്കാ എടുക്കുന്നവൻ അതെടുക്കാത്തവനേക്കാൾ വസ്ത്ര വിഷയത്തിൽ പണം ചുരുക്കമായല്ലേ ചെലവാക്കുന്നുള്ളൂ. ഈ വകയിൽ കിട്ടുന്ന ലാഭം ജീവിതത്തോതു് ഉയൎത്തുന്നതിനാവശ്യമായ മറ്റു ചെലവുകൾക്കു ഉപയോഗിക്കാമല്ലോ. ജനങ്ങളാൽ ഉല്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വസ്ത്രത്തിന്റെ അളവു കൂടുതലായിത്തീരുന്നതിനാൽ ശാസ്ത്രദൃഷ്ട്യാ രാഷ്ട്ര സമ്പത്തു വർദ്ധിയ്ക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നതു്.}} {{text-indent|2em|ഇതിനും പുറമേ മറ്റു പല ഗുണങ്ങളും ഖാദി}}<noinclude></noinclude> k0m1kf82slkcqdj1znk9u14ll0hupqj 106 85373 246779 246767 2026-08-22T04:43:38Z Sreejithk2000 57 /* തെറ്റുതിരുത്തൽ വായന കഴിഞ്ഞവ */ 246779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sreejithk2000" /></noinclude>{{തലക്കെട്ട്2|താരാട്ട് എന്ന പിള്ളത്താലോലിപ്പ്.}} {{text-indent|2em|ഓമനത്തിങ്കൾക്കിടാവോ നല്ല കോമളത്താമരപ്പൂവോ പൂവിൽനിറഞ്ഞ മധുവോപരി പൂൎണ്ണേന്ദുതന്റെ നിലാവോ പുത്തൻ പവിഴകൊടിയോ ചെറു തത്തകൾ കൊഞ്ചും മൊഴിയോ ചാഞ്ചാടിയാടും മയിലോ മൃദു പഞ്ചമം പാടും കുയിലോ തുള്ളുമിളമാൻകിടാവോ കൊള്ളുന്നൊരന്നക്കൊടിയോ ഈശ്വരൻ തന്ന നിധിയോ പരമേശ്വരിയേന്തും കിളിയോ പാരിജാതത്തിൻ തളിരോ എന്റെ ഭാഗ്യദ്രുമത്തിൻ ഫലമോ വാത്സല്യരത്നത്തെവയ്പ്പാൻ മമ വാച്ചൊരു കാഞ്ചനച്ചെപ്പോ ദൃഷ്ടിക്കുവാച്ചോരമൃതോ കൂരിരുട്ടത്തുവച്ച വിളക്കോ കീൎത്തിലതയ്ക്കുള്ള വിത്തോ എന്നും കേടുവരാതുള്ള മുത്തോ ആൎത്തിതിമിരം കളവാനുള്ള മാത്താണ്ഡദേവ പ്രഭയോ സൂക്തിയിൽ കണ്ട പൊരുളോ അതി സൂക്ഷ്മമാം വീണാരവമൊ വമ്പിച്ചസന്തോഷവല്ലി തന്റെ കൊമ്പതിൽ പൂത്തപൂവല്ലി പിച്ചകത്തിൻ മലർച്ചെണ്ടോ നാവിന്നിച്ഛനൽരുന്നകൽക്കണ്ടോ കസ്തൂരിതന്റെമണമോ നല്ല സത്തുക്കൾക്കുള്ള ഗുണമോ പൂമണമേറൊരു കാറ്റോ ഏറ്റം പൊന്നിൽ കലൎന്നൊരു മാറ്റോ കാച്ചിക്കുറുക്കിയ പാലോ നല്ല ഗന്ധമേറും പനിനീരോ നന്മവിളയും നിലമോ ബഹുധൎമ്മങ്ങൾ വാഴും ഗൃഹമോ ദാഹം കളയും ജലമോ മാർഗ്ഗ ഖേദംകളയും തണലോ വാടാത്ത മല്ലികപ്പൂവോ ഞാനും തേടി വച്ചുള്ള ധനമോ കണ്ണിനു നല്ല കണിയോ മമ കൈവന്ന ചിന്താമണിയോ ലാവണ്യപുണ്യനിധിയോ ഉണ്ണി കാർവൎണ്ണൻ തന്റെകണിയോ ലക്ഷ്മീഭഗവതി തന്റെ തിരു നെറ്റിമേലിട്ട കുറിയോ എന്നുണ്ണിക്കൃഷ്ണൻ ജനിച്ചോ പാരിലിങ്ങനെ വേഷം ധരിച്ചോ ഈശ്വരൻ തന്ന നിധിയോ ബഹു ഭാഗ്യം വരുന്ന വഴിയോ.}} {{ന|പിള്ളത്താലോലിപ്പു സമാപ്തം.}}<noinclude></noinclude> q3v4pbl5eoweaw3fu3p4wyg9oiwajpt 0 85383 246777 2026-08-21T17:24:48Z Kamalvengara 13549 Content added 246777 wikitext text/x-wiki = മുഹ്‌യിദ്ദീൻ മാല = '''മുഹ്‌യിദ്ദീൻ മാല''', കേരളത്തിലെ അറബിമലയാള സാഹിത്യത്തിലെ പ്രശസ്തവും ആദ്യകാല കാവ്യങ്ങളിലൊന്നുമായ മാലപ്പാട്ടാണ്. പ്രശസ്ത സൂഫി വര്യനായ അബ്ദുൽ ഖാദിർ ജീലാനിയുടെ (മുഹ്‌യിദ്ദീൻ ശൈഖ്) ജീവചരിത്രവും മഹത്വവും പ്രകീർത്തിച്ചുകൊണ്ട് '''ഖാളി മുഹമ്മദ്''' ആണ് ഇത് രചിച്ചത്. മലയാള ഭാഷയിൽ രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അറബി ലിപി ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇത് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് (അറബിമലയാളം). കേരളീയ മുസ്ലിംകളുടെ സാംസ്കാരിക, ആത്മീയ ചരിത്രത്തിൽ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ കൃതിയാണിത്. == ഉള്ളടക്കം == # ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം # രചയിതാവ് # സാഹിത്യപരമായ പ്രത്യേകതകൾ # ഉള്ളടക്കവും തത്ത്വചിന്തയും # സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക സ്വാധീനം # അവലംബം == 1. ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം == ഹിജ്റ വർഷം 987-ലാണ് (ക്രി.വ. 1579-ഓടെ) മുഹ്‌യിദ്ദീൻ മാല രചിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ കണക്കാക്കുന്നു. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കേരളക്കരയിൽ പോർച്ചുഗീസ് അധിനിവേശവും അതുമൂലമുണ്ടായ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പ്രതിസന്ധികളും നിലനിൽക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണിത് രചിക്കപ്പെട്ടത്. അക്കാലത്ത് ജനങ്ങൾക്ക് ആത്മധൈര്യവും ധാർമ്മികമായ ഉണർവും പകരുന്നതിനും സൂഫി ദർശനങ്ങൾ ജനങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കുന്നതിനും ഈ കാവ്യം വലിയ തോതിൽ സഹായിച്ചു. == 2. രചയിതാവ് == കോഴിക്കോട് ഖാളിയായിരുന്ന '''ഖാളി മുഹമ്മദ്''' (ഖാളി മുഹമ്മദ് ബിൻ അബ്ദുൽ അസീസ് അൽ ഖുഴൈവി) ആണ് മുഹ്‌യിദ്ദീൻ മാലയുടെ രചയിതാവ്. പ്രമുഖ പണ്ഡിതനും കവിയുമായിരുന്ന അദ്ദേഹം അറബി, മലയാളം, അറബിമലയാളം എന്നീ ഭാഷകളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള വ്യക്തിയായിരുന്നു. 'ഫത്ഹുൽ മുബീൻ' എന്ന പ്രശസ്തമായ അറബി കാവ്യവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന കൃതിയാണ്. == 3. സാഹിത്യപരമായ പ്രത്യേകതകൾ == * '''ഭാഷയും ലിപിയും:''' മലയാള ഭാഷയാണെങ്കിലും അറബി അക്ഷരമാല ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇത് എഴുതിയിട്ടുള്ളത് (അറബിമലയാളം). പ്രാദേശിക മലയാള പദങ്ങളും അറബി പദങ്ങളും ഇതിൽ സമന്വയിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. * '''ഈണവും ശൈലിയും:''' ആലാപന സൗന്ദര്യത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകിക്കൊണ്ടുള്ള 'മാലാ' കാവ്യശാഖയുടെ മാതൃകയാണ് ഇതിലുള്ളത്. വരികളിൽ സംഗീതാത്മകതയും താളക്രമവും കൃത്യമായി പാലിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. * '''പാരമ്പര്യം:''' കേരളത്തിൽ പിന്നീട് ഉണ്ടായ നിരവധി മാലപ്പാട്ടുകൾക്കും (ഉദാഹരണത്തിന് റിഫാഈ മാല, നఫీസത്ത് മാല) മുഹ്‌യിദ്ദീൻ മാലയാണ് മാതൃകയായത്. == 4. ഉള്ളടക്കവും തത്ത്വചിന്തയും == അബ്ദുൽ ഖാദിർ ജീലാനി ശൈഖിന്റെ ജനനം, കുട്ടിക്കാലം, ആത്മീയ സാധനകൾ, അദ്ദേഹം നേടിയ അസാധാരണ സിദ്ധികൾ (കറാമാത്തുകൾ), പ്രപഞ്ച രഹസ്യങ്ങൾ എന്നിവയാണ് കാവ്യത്തിന്റെ പ്രധാന ഉള്ളടക്കം. സൂഫിസത്തിലെ 'വഹ്ദത്തുൽ വുജൂദ്' (അസ്തിത്വ ഏകത്വം) പോലുള്ള ദാർശനിക ആശയങ്ങളുടെ നിഴൽ ഇതിന്റെ ആഖ്യാനത്തിൽ കാണാൻ സാധിക്കും. ദൈവത്തിലേക്ക് അടുക്കാനുള്ള മാധ്യമമായി സൂഫി വര്യന്മാരുടെ മധ്യസ്ഥതയെയും പ്രാർത്ഥനയെയും ഇതിൽ പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. == 5. സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക സ്വാധീനം == * '''ആത്മീയ സമ്മേളനങ്ങൾ:''' കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം വീടുകളിലും പള്ളികളിലും 'മുഹ്‌യിദ്ദീൻ റാത്തീബ്', മാല പാരായണ സദസ്സുകൾ എന്നിവയുടെ ഭാഗമായി നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഈ കൃതി പാരായണം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. * '''സാംസ്കാരിക സംയോജനം:''' കേരളത്തിന്റെ തദ്ദേശീയമായ കാവ്യരീതികളും ഇസ്ലാമിക സൂഫി പാരമ്പര്യവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമായാണ് ഗവേഷകർ ഇതിനെ വിലയിരുത്തുന്നത്. * '''ചരിത്ര രേഖ:''' പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സമൂഹത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക നിലവാരവും ഭാഷാപരിണാമവും മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു പ്രമുഖ ചരിത്ര രേഖ കൂടിയാണിത്. 5kxea43e6nlbbalbdj9ykpitwjhkqqp