Wikikilden nowikisource https://no.wikisource.org/wiki/Wikikilden:Forside MediaWiki 1.47.0-wmf.5 first-letter Medium Spesial Diskusjon Bruker Brukerdiskusjon Wikikilden Wikikilden-diskusjon Fil Fildiskusjon MediaWiki MediaWiki-diskusjon Mal Maldiskusjon Hjelp Hjelpdiskusjon Kategori Kategoridiskusjon Forfatter Forfatterdiskusjon Side Sidediskusjon Indeks Indeksdiskusjon TimedText TimedText talk Modul Moduldiskusjon Arrangement Arrangementsdiskusjon 102 126362 323585 298794 2026-06-05T19:11:32Z Øystein Tvede 3938 323585 wikitext text/x-wiki {{forfatterWD}} ==Tekster== * ''[[Skatten paa Sjørøverøen]]'' (1928) * ''[[Løyndommen. Den forunderlege soga om dr. Jekyll og mr. Hyde]]'' (1942) ppktx2xmoabjc5znrw08f72lar2ldtr 106 138725 323557 323442 2026-06-05T16:15:03Z Øystein Tvede 3938 323557 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=journal |Tittel=[[Fedraheimen]] |Undertittel= |Bind= |Forfatter=[[Forfatter:Nikolaj Gogol|Nikolaj Gogol]] |Oversetter=anonym |Utgiver= |Illustrator= |Forlag= |Institusjon= |Sted=Kristiania |Ar=juli og august 1884 |Sorter= |wikidata_item= |Kilde=pdf |Bilde=1 |Malform=NN |Fremgang=C |Sider=<pagelist 1to8=- /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag= }} 6puqx72jmjxoqidggeljd6c3fnz1c2e 104 138778 323771 323524 2026-06-06T10:26:42Z Johshh 5303 /* Ikke korrekturlest */ 323771 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>nøgd no ved gildet han sat. Men dei hine gudarne høge hadde seg samla hjå Zevs, i høghalli hans på Olympos Tok han til ords då sjølv, den far til gudar og menner; nett hadde' han kome i hug den høgborne helten Aigistos, honom, Orestes drap, den namnugjetne son Agamemnons med den minningi for seg han so gudarne tala: «Aa, som mannsborni gjerne vil på oss gudarne klaga. Ulukka kjem ifraa oss, dei trur, og det um dei lider meir enn lagnadsett var ved heluvskapen sin eigen. Solei Aigistos no, mot lagnaden, tok Agamemnons husfru til viv og drap honom sjølv daa frå Troia han att kom, endaa han visste si straff; me hadde 'om bòd sendt og vara ved Hermeias, den spæjande Argos-banen, at ikkje liv eller viv han fekk taka ifraa den Atrevs-son herleg; gjorde han det, vilde hemn det koma ein dag ved Orestes, son hans, naar aari han fekk og fedrariket sitt kravde. Bòdet Hermeias bar fram; men Aigistos bøygde seg ikkje for denne heilsame raad; no for alt fekk paa ein gong han bøte.» Honom gav soleis svar Atene, den straal-øygde disi: «Far, vaar, megtige Kronos-son, du høgste av herrar, visst og sant den mann, der han ligg, sin lagnad fortente; gjev kvar ein som steller seg so maa sameleis fara. Men eg av hjarta ynkar den kloke gjæving Ødyssevs, han som so lenge leid hugverk og sut langt burte fraa sine utpaa ei umfløydd øy, som liksom er navlen paa havet. Skogvaksi øyi ligg, og der ei bergdis hev bustad, dotter av Atlas den illtenkte, han som i alle dei ville havsens djupner er kjend og sjølv dei veldige sulur raa'r for, som jordi og himmelen vidt held utfraa kvarandre. Hans dotter er det som hjaa seg held fast den usæle mannen; daarar honom ho gjer med ord som kjælne og søte døyve skal minne um Itaka øy. Men Odyssevs, som lengtar hjarteleg etter aa sjaa berre røyken fraa landet sitt stige, gjeng der og ynskjer at døy han fekk. Kann hjarta ditt endaa halde seg hardt, Olympiar? Hev daa ikkje Odyssevs ære med ofring deg vist ved Argeiarskipi der nede i det troianske land? Kvi harmast du paa honom no, Zevs?» Henne svarar skysamlaren Zevs, og soleis han tala:<noinclude><references/></noinclude> mo5qnhka3ckverof3qs4sok2mgba5vi 106 138805 323558 2026-06-05T16:28:30Z Øystein Tvede 3938 Ny side: 323558 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=Løyndommen |Undertittel= |Bind= |Forfatter=[[Forfatter:Robert Louis Stevenson|Robert Louis Stevenson]] |Oversetter=Einar Eskeland |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Samlaget |Institusjon= |Sted=Oslo |Ar=1942 |Sorter= |wikidata_item= |Kilde=pdf |Bilde=7 |Malform=NN |Fremgang=C |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag= }} f3jq5w3oeicdum32t3w8tpbsoee5sr7 323560 323558 2026-06-05T18:38:35Z Øystein Tvede 3938 323560 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Løyndommen. Den forunderlege soga om dr. Jekyll og mr. Hyde]] |Undertittel= |Bind= |Forfatter=[[Forfatter:Robert Louis Stevenson|Robert Louis Stevenson]] |Oversetter=[[Forfatter:Einar Eskeland|Einar Eskeland]] |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Samlaget |Institusjon= |Sted=Oslo |Ar=1942 |Sorter= |wikidata_item= |Kilde=pdf |Bilde=7 |Malform=NN |Fremgang=C |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag= }} pzs23jb4k8q1st7xqigg2e25ckr2elq 323743 323560 2026-06-05T23:53:02Z Øystein Tvede 3938 323743 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Løyndommen. Den forunderlege soga om dr. Jekyll og mr. Hyde]] |Undertittel= |Bind= |Forfatter=[[Forfatter:Robert Louis Stevenson|Robert Louis Stevenson]] |Oversetter=[[Forfatter:Einar Eskeland|Einar Eskeland]] |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Samlaget |Institusjon= |Sted=Oslo |Ar=1942 |Sorter= |wikidata_item= |Kilde=pdf |Bilde=7 |Malform=NN |Fremgang=C |Sider=<pagelist /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag=* [[Løyndommen/01|Soga om døri]] * [[Løyndommen/02|På leit etter Mr. Hyde]] * [[Løyndommen/03|Dr. Jekyll var heilt roleg.]] * [[Løyndommen/04|Mordet på Garew]] * [[Løyndommen/05|Brevet]] * [[Løyndommen/06|Kva hadde hendt med dr.Lanyon?]] * [[Løyndommen/07|Synet i vindauga]] * [[Løyndommen/08|Siste natti]] * [[Løyndommen/09|Lanyon fortel]] * [[Løyndommen/10|Henry Jekyll skriftar alt]] }} kkl56irafdypep5j612ovz2dhz16bme 323758 323743 2026-06-06T00:47:22Z Øystein Tvede 3938 323758 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Løyndommen. Den forunderlege soga om dr. Jekyll og mr. Hyde]] |Undertittel= |Bind= |Forfatter=[[Forfatter:Robert Louis Stevenson|Robert Louis Stevenson]] |Oversetter=[[Forfatter:Einar Eskeland|Einar Eskeland]] |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Samlaget |Institusjon= |Sted=Oslo |Ar=1942 |Sorter= |wikidata_item= |Kilde=pdf |Bilde=7 |Malform=NN |Fremgang=C |Sider=<pagelist 5=1 /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag=* [[Løyndommen/01|Soga om døri]] * [[Løyndommen/02|På leit etter Mr. Hyde]] * [[Løyndommen/03|Dr. Jekyll var heilt roleg.]] * [[Løyndommen/04|Mordet på Garew]] * [[Løyndommen/05|Brevet]] * [[Løyndommen/06|Kva hadde hendt med dr.Lanyon?]] * [[Løyndommen/07|Synet i vindauga]] * [[Løyndommen/08|Siste natti]] * [[Løyndommen/09|Lanyon fortel]] * [[Løyndommen/10|Henry Jekyll skriftar alt]] }} bcqtriypvfoprhqdsfcft3d4y7zv16f 323759 323758 2026-06-06T00:48:14Z Øystein Tvede 3938 323759 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Løyndommen. Den forunderlege soga om dr. Jekyll og mr. Hyde]] |Undertittel= |Bind= |Forfatter=[[Forfatter:Robert Louis Stevenson|Robert Louis Stevenson]] |Oversetter=[[Forfatter:Einar Eskeland|Einar Eskeland]] |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Samlaget |Institusjon= |Sted=Oslo |Ar=1942 |Sorter= |wikidata_item= |Kilde=pdf |Bilde=7 |Malform=NN |Fremgang=C |Sider=<pagelist 5=1 /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag=* [[Løyndommen/01|Soga om døri]] * [[Løyndommen/02|På leit etter Mr. Hyde]] * [[Løyndommen/03|Dr. Jekyll var heilt roleg.]] * [[Løyndommen/04|Mordet på Garew]] * [[Løyndommen/05|Brevet]] * [[Løyndommen/06|Kva hadde hendt med dr. Lanyon?]] * [[Løyndommen/07|Synet i vindauga]] * [[Løyndommen/08|Siste natti]] * [[Løyndommen/09|Lanyon fortel]] * [[Løyndommen/10|Henry Jekyll skriftar alt]] }} 1x3kuwj0aq2kaku1xkcn9x0lq3sl73z 323760 323759 2026-06-06T00:48:29Z Øystein Tvede 3938 323760 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Tittel=[[Løyndommen. Den forunderlege soga om dr. Jekyll og mr. Hyde]] |Undertittel= |Bind= |Forfatter=[[Forfatter:Robert Louis Stevenson|Robert Louis Stevenson]] |Oversetter=[[Forfatter:Einar Eskeland|Einar Eskeland]] |Utgiver= |Illustrator= |Forlag=Samlaget |Institusjon= |Sted=Oslo |Ar=1942 |Sorter= |wikidata_item= |Kilde=pdf |Bilde=7 |Malform=NN |Fremgang=V |Sider=<pagelist 5=1 /> |Bindfortegnelse= |Sammendrag=* [[Løyndommen/01|Soga om døri]] * [[Løyndommen/02|På leit etter Mr. Hyde]] * [[Løyndommen/03|Dr. Jekyll var heilt roleg.]] * [[Løyndommen/04|Mordet på Garew]] * [[Løyndommen/05|Brevet]] * [[Løyndommen/06|Kva hadde hendt med dr. Lanyon?]] * [[Løyndommen/07|Synet i vindauga]] * [[Løyndommen/08|Siste natti]] * [[Løyndommen/09|Lanyon fortel]] * [[Løyndommen/10|Henry Jekyll skriftar alt]] }} 2500ho0u68q9zv7a47q6cbqi12i2yyk 104 138806 323559 2026-06-05T16:31:53Z Øystein Tvede 3938 /* Rå */ Ny side: R. L. STEVENSON LØYNDOMEN DEN FORUNDERLEGE SOGA OM DR. JEKYLL OG MR. HYDE På norsk ved EINAR ESKELAND DET NORSKE SAMLAGET 323559 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Øystein Tvede" /></noinclude>R. L. STEVENSON LØYNDOMEN DEN FORUNDERLEGE SOGA OM DR. JEKYLL OG MR. HYDE På norsk ved EINAR ESKELAND DET NORSKE SAMLAGET<noinclude><references/></noinclude> 8p7gcah6ibxh6pk0lc4eshgr6cfbufy 323673 323559 2026-06-05T22:25:19Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323673 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|{{sp|R. L. STEVENSON}}}} {{xx-større|7{sp|LØYNDOMEN}}}} {{stor|{{sp|DEN FORUNDERLEGE SOGA OM<br> DR. JEKYLL OG MR. HYDE}} {{x-mindre|På norsk ved}}<br> {{stor|{{sp|EINAR ESKELAND}} {{stor|{{sp|DET NORSKE SAMLAGET}}<br> OSLO 1942}}<noinclude><references/></noinclude> niixuc5nq1xijstjskr5qoeydysxi19 323674 323673 2026-06-05T22:25:38Z Øystein Tvede 3938 323674 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|{{sp|R. L. STEVENSON}}}} {{xx-større|{{sp|LØYNDOMEN}}}} {{stor|{{sp|DEN FORUNDERLEGE SOGA OM<br> DR. JEKYLL OG MR. HYDE}} {{x-mindre|På norsk ved}}<br> {{stor|{{sp|EINAR ESKELAND}} {{stor|{{sp|DET NORSKE SAMLAGET}}<br> OSLO 1942}}<noinclude><references/></noinclude> p3w3ia9evctdt390ihqrrbpdv4w2t6u 323675 323674 2026-06-05T22:25:57Z Øystein Tvede 3938 323675 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|{{sp|R. L. STEVENSON}}}} {{xx-større|{{sp|LØYNDOMEN}}}} {{stor|{{sp|DEN FORUNDERLEGE SOGA OM<br> DR. JEKYLL OG MR. HYDE}} {{x-mindre|På norsk ved}}<br> {{stor|{{sp|EINAR ESKELAND}} {{stor|{{sp|DET NORSKE SAMLAGET}}}}<br> OSLO 1942}}<noinclude><references/></noinclude> iwps1v7h4bm7xms1jsxyj92o0hgnmr9 323676 323675 2026-06-05T22:26:28Z Øystein Tvede 3938 323676 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|{{sp|R. L. STEVENSON}}}} {{xx-større|{{sp|LØYNDOMEN}}}} {{stor|{{sp|DEN FORUNDERLEGE SOGA OM<br> DR. JEKYLL OG MR. HYDE}}}} {{x-mindre|På norsk ved}}<br> {{stor|{{sp|EINAR ESKELAND}}}} {{stor|{{sp|DET NORSKE SAMLAGET}}}}<br> OSLO 1942}}<noinclude><references/></noinclude> gkf2fobe30d56pgzm71lbufd5et191u 323677 323676 2026-06-05T22:27:36Z Øystein Tvede 3938 323677 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{sp|R. L. STEVENSON}} {{xx-større|{{sp|LØYNDOMEN}}}} {{sp|DEN FORUNDERLEGE SOGA OM<br> DR. JEKYLL OG MR. HYDE}} {{x-mindre|På norsk ved}}<br> {{sp|EINAR ESKELAND}} {{sp|DET NORSKE SAMLAGET}}<br> OSLO 1942}}<noinclude><references/></noinclude> ielpx3qdt8c3ws8lcxqgs791uazfsvb 323678 323677 2026-06-05T22:28:12Z Øystein Tvede 3938 323678 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{sp|R. L. STEVENSON}} {{xx-større|{{sp|LØYNDOMEN}}}} {{sp|DEN FORUNDERLEGE SOGA OM<br> DR. JEKYLL OG MR. HYDE}} {{x-mindre|På norsk ved}}<br> {{sp|EINAR ESKELAND}} {{sp|DET NORSKE SAMLAGET}}<br> {{mindre|OSLO 1942}}}}<noinclude><references/></noinclude> 860zzi252hblt287v5f9vdk30qphxl7 102 138807 323561 2026-06-05T18:39:00Z Øystein Tvede 3938 Ny side: {{Forfatter}} 323561 wikitext text/x-wiki {{Forfatter}} 8tyxhbgcq09d26jafiddlofedz8dhmb 323768 323561 2026-06-06T01:16:09Z Øystein Tvede 3938 323768 wikitext text/x-wiki {{Forfatter}} ==Oversettelser== * [[Forfatter:Robert Louis Stevenson|Robert Louis Stevenson]]: [[Løyndommen. Den forunderlege soga om dr. Jekyll og mr. Hyde]] (1942) f0q7okdoiwb47z6801qdha6zhpzjfy4 323769 323768 2026-06-06T01:16:21Z Øystein Tvede 3938 323769 wikitext text/x-wiki {{Forfatter}} ==Oversettelser== * [[Forfatter:Robert Louis Stevenson|Robert Louis Stevenson]]:[[Løyndommen. Den forunderlege soga om dr. Jekyll og mr. Hyde]] (1942) 3wdd14o7c1x28wieznw8avnnq9paba0 323770 323769 2026-06-06T01:16:50Z Øystein Tvede 3938 323770 wikitext text/x-wiki {{Forfatter}} ==Oversettelser== * [[Forfatter:Robert Louis Stevenson|Robert Louis Stevenson]]: ''[[Løyndommen. Den forunderlege soga om dr. Jekyll og mr. Hyde]]'' (1942) fliom1r2wvedod7q23kxkulyt0dno57 104 138808 323562 2026-06-05T18:41:03Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323562 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{x-mindre|Prenta hjå Johansen & Nielsen.}}}}<noinclude><references/></noinclude> fm60g70h67bv6118l7csrsyvhpm8r4e 104 138809 323563 2026-06-05T18:42:20Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323563 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Soga om døri.'''}}}} Advokat Utterson var ein mann med eit grovlagt andlet som aldri lyste opp i ein smil. I samrøda var han kald og knapp og keiveleg; meiningane hans bar jamnast mot straumen, og når han skulde leggja dei fram, gjorde han det på ein turr og keisam måte. Men på same tid hadde han eit godlidande lag, so ein laut lika han på ei vis. Når han sat i venelag, og han var velnøgd med vinen, lyste det noko inderleg ekte og godt fram or augo hans. Dette truverdige og gode kom aldri fram i ordi hans, men di meir i gjerd og ferd. Han var streng med seg sjølv. Når han var åleine, drakk han eineøl, til å døyva hugen på vin; og endå han var glad i å gå i teatret, hadde han ikkje sett foten sin der på tjuge år. Men av andre menneske tolde han mykje. Ofte kunde han undrast på alt mod og all hagleik dei la for dagen i ugjerningane sine, — ja, han kunde nære på misunna dei. Når han skulde døma om brot og misferd, var han allstødt meir huga til å<noinclude><references/></noinclude> gqzbq8efkdgpswzwmbhmvsz83vsnbrj 104 138810 323564 2026-06-05T18:43:17Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323564 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>lempa enn til å lasta. «Eg held meg til Kains ranglære,» pla han segja på si underlege vis, — «eg let næsten min fara til pokkers soleis som han sjølv finn det for godt.» Soleis hende det meir enn ein gong at han kom til å vera den siste heiders kjenningen til forfalne menneske og den siste stø og verje i livet deira. Og mot sovorne menneske var han den same til alle tider, dei merka ikkje minste snev av snunad i ferdalaget hans so lenge dei vanka i hans hus. Dette var eit lag som visseleg fall lett for Mr. Utterson; for han var ein tolsam mann som alltid greidde halda seg i skinnet. Venskapsbandi som han knytte, syntest dg vera spunne av same vidsyn og godlynde. Det er merke på ein smålåten mann at han let lagnaden velja ut vener. Og det gjorde advokat Utterson. Venene hans liktest på han sjølv i hug og hått, og han hadde kjent dei lenge. Kjærleiken hans til desse venene var liksom bergfletta, — han voks seg stendig større. Men Mr. Utterson høyrde ikkje til dei som ber kjenslone sine utanpå. Det kom best fram i venskapen med Rikhard Enfield, frenden hans og ein velkjend mann i byen. Det var til stor bisn for mange kva desse to kunde finna hjå einannan, eller kva dei kunde ha sams. Folk som møtte dei på sundagsturane, visste at dei mælte ikkje ordet til einannan, — ja, det såg beint fram ut til at dei gor-keia seg i lag, og<noinclude><references/></noinclude> skmh74ftozd40gfecizn732bz65p6ib 323581 323564 2026-06-05T19:00:06Z Øystein Tvede 3938 323581 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>lempa enn til å lasta. «Eg held meg til Kains ranglære,» pla han segja på si underlege vis, — «eg let næsten min fara til pokkers soleis som han sjølv finn det for godt.» Soleis hende det meir enn ein gong at han kom til å vera den siste heiders kjenningen til forfalne menneske og den siste stø og verje i livet deira. Og mot sovorne menneske var han den same til alle tider, dei merka ikkje minste snev av snunad i ferdalaget hans so lenge dei vanka i hans hus. Dette var eit lag som visseleg fall lett for Mr. Utterson; for han var ein tolsam mann som alltid greidde halda seg i skinnet. Venskapsbandi som han knytte, syntest òg vera spunne av same vidsyn og godlynde. Det er merke på ein smålåten mann at han let lagnaden velja ut vener. Og det gjorde advokat Utterson. Venene hans liktest på han sjølv i hug og hått, og han hadde kjent dei lenge. Kjærleiken hans til desse venene var liksom bergfletta, — han voks seg stendig større. Men Mr. Utterson høyrde ikkje til dei som ber kjenslone sine utanpå. Det kom best fram i venskapen med Rikhard Enfield, frenden hans og ein velkjend mann i byen. Det var til stor bisn for mange kva desse to kunde finna hjå einannan, eller kva dei kunde ha sams. Folk som møtte dei på sundagsturane, visste at dei mælte ikkje ordet til einannan, — ja, det såg beint fram ut til at dei gor-keia seg i lag, og<noinclude><references/></noinclude> i58uf7cltkbj94dlpm4ij6jhtn3j6wn 323582 323581 2026-06-05T19:01:29Z Øystein Tvede 3938 323582 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>lempa enn til å lasta. «Eg held meg til Kains ranglære,» pla han segja på si underlege vis, — «eg let næsten min fara til pokkers soleis som han sjølv finn det for godt.» Soleis hende det meir enn ein gong at han kom til å vera den siste heiders kjenningen til forfalne menneske og den siste stø og verje i livet deira. Og mot sovorne menneske var han den same til alle tider, dei merka ikkje minste snev av snunad i ferdalaget hans so lenge dei vanka i hans hus. Dette var eit lag som visseleg fall lett for Mr. Utterson; for han var ein tolsam mann som alltid greidde halda seg i skinnet. Venskapsbandi som han knytte, syntest òg vera spunne av same vidsyn og godlynde. Det er merke på ein smålåten mann at han let lagnaden velja ut vener. Og det gjorde advokat Utterson. Venene hans liktest på han sjølv i hug og hått, og han hadde kjent dei lenge. Kjærleiken hans til desse venene var liksom bergfletta, — han voks seg stendig større. Men Mr. Utterson høyrde ikkje til dei som ber kjenslone sine utanpå. Det kom best fram i venskapen med Rikhard Enfield, frenden hans og ein velkjend mann i byen. Det var til stor bisn for mange kva desse to kunde finna hjå einannan, eller kva dei kunde ha sams. Folk som møtte dei på sundagsturane, visste at dei mælte ikkje ordet til einannan, — ja, det såg beint fram ut til at dei gòr-keia seg i lag, og<noinclude><references/></noinclude> mv3ashbjb2i2exfzg6hgnjlwj7rq4c6 104 138811 323565 2026-06-05T18:44:54Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323565 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>mange hadde merka at dei slett ikkje greidde løyna-kor fegne båe vart når dei fekk auga på ein sams ven. Og like vel hadde desse utferdene so stort eit verd for dei. Det var dei gildaste stundene i heile veka; dei gav gladeleg avkall på onnor glede og skuva til sides jamvel viktug arbeid, når dei berre kunde få njota sundagsturen i fred. Ein sundag slumpa dei til å koma inn i ei sidegate i ein livfull lut av London. Gata var Uti og roleg å kalla, men i vyrka var ho full av handel og liv, Folket der syntest gjera det godt, og kappast visseleg om å gjera det endå betre. Pengane som dei tente, bruka dei helst til stas og fjas, so butikkvindaugo var like lokkande agn som smøkne og smilande krambugjentor. Jamvel om sundagen, når gata var etter måten aud og tom, og løynde sin briknaste glans og glim, låg ho der og skein i grannelaget, liksom ein eld i svarte skogen. Alle glaslukor var nymåla, all massing skinande blank, alt var so fjelga og fint at det fanga og gledde augo til alle som for framom. Framom andre huset frå hyrnet, på vinstre sida når ein gjekk austetter, var det inngang til eit gardsrom. Attmed denne inngangen skaut det seg fram ein gavl av ein glumeleg bygning. Han var på to høgder, men utan vindaugo. I fyrste høgdi var ei dør, det var alt. Den nakne, grå veggen minte om ein vel-<noinclude><references/></noinclude> paofvekqbyz6tnnle3allp6zjmn79ce 323583 323565 2026-06-05T19:02:06Z Øystein Tvede 3938 323583 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>mange hadde merka at dei slett ikkje greidde løyna kor fegne båe vart når dei fekk auga på ein sams ven. Og like vel hadde desse utferdene so stort eit verd for dei. Det var dei gildaste stundene i heile veka; dei gav gladeleg avkall på onnor glede og skuva til sides jamvel viktug arbeid, når dei berre kunde få njota sundagsturen i fred. Ein sundag slumpa dei til å koma inn i ei sidegate i ein livfull lut av London. Gata var Uti og roleg å kalla, men i vyrka var ho full av handel og liv, Folket der syntest gjera det godt, og kappast visseleg om å gjera det endå betre. Pengane som dei tente, bruka dei helst til stas og fjas, so butikkvindaugo var like lokkande agn som smøkne og smilande krambugjentor. Jamvel om sundagen, når gata var etter måten aud og tom, og løynde sin briknaste glans og glim, låg ho der og skein i grannelaget, liksom ein eld i svarte skogen. Alle glaslukor var nymåla, all massing skinande blank, alt var so fjelga og fint at det fanga og gledde augo til alle som for framom. Framom andre huset frå hyrnet, på vinstre sida når ein gjekk austetter, var det inngang til eit gardsrom. Attmed denne inngangen skaut det seg fram ein gavl av ein glumeleg bygning. Han var på to høgder, men utan vindaugo. I fyrste høgdi var ei dør, det var alt. Den nakne, grå veggen minte om ein vel-<noinclude><references/></noinclude> lwpy4gpu52qn97qgbzjebq765er51i6 323584 323583 2026-06-05T19:03:40Z Øystein Tvede 3938 323584 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>mange hadde merka at dei slett ikkje greidde løyna kor fegne båe vart når dei fekk auga på ein sams ven. Og like vel hadde desse utferdene so stort eit verd for dei. Det var dei gildaste stundene i heile veka; dei gav gladeleg avkall på onnor glede og skuva til sides jamvel viktug arbeid, når dei berre kunde få njota sundagsturen i fred. Ein sundag slumpa dei til å koma inn i ei sidegate i ein livfull lut av London. Gata var liti og roleg å kalla, men i vyrka var ho full av handel og liv, Folket der syntest gjera det godt, og kappast visseleg om å gjera det endå betre. Pengane som dei tente, bruka dei helst til stas og fjas, so butikkvindaugo var like lokkande agn som smøkne og smilande krambugjentor. Jamvel om sundagen, når gata var etter måten aud og tom, og løynde sin briknaste glans og glim, låg ho der og skein i grannelaget, liksom ein eld i svarte skogen. Alle glaslukor var nymåla, all massing skinande blank, alt var so fjelga og fint at det fanga og gledde augo til alle som fór framom. Framom andre huset frå hyrnet, på vinstre sida når ein gjekk austetter, var det inngang til eit gardsrom. Attmed denne inngangen skaut det seg fram ein gavl av ein glumeleg bygning. Han var på to høgder, men utan vindaugo. I fyrste høgdi var ei dør, det var alt. Den nakne, grå veggen minte om ein vel-<noinclude><references/></noinclude> h9t52mn8eyf4523uxpuyeijwv76k49b 104 138812 323566 2026-06-05T18:46:02Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323566 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>dig skalle utan augo. Huset bar merke av vanrøkt og vyrdløyse. Døri, som korkje hadde klokke eller hamar, var vass-sogi og målingssliti. Ferdafanten larka inn i kråi og kveikte stikkor på rutone, borni leika krambu på troppi, skuleguten hadde prøvt kniven sin på listene, — og nære på ein mannsalder hadde ingen drive bort desse übedne gjestene eller bøtt det dei hadde brote sundt. Mr. Utterson og venen hans gjekk på hi sida gata. Då dei kom i jambreidd med inngangen, lyfte Mr. Enfield staven sin og peika. «Har du nokosinne kome til å ansa etter den døri?» spurde han; og då venen nikka og svara ja, la han til: «Eg minnest henne i samband med ei sers underleg hending.» «Ja so?» sa Mr. Utterson med eit aldri so lite skifte i mælet, «og kva var det?» «Jau,» svara Mr. Enfield: «Det var ei svart vinternatt. Klokka var på lag tri, eg hadde vore ute einkvan staden og var på heimveg. Det bar gjenom ein lut av byen der det inkje anna var å sjå enn lykter. Eg traska gate opp og gate ned, alle stader lyste lyktene som til fest, endå alle menneske sov og det var so kyrt som i ei kyrkje. På resten gjekk det som det plar gå i sovorne høve: eg tok til å lyda og lyda og lengta etter at ein politikonstabel skulde syna seg. Brått som med eit slag fekk eg auga på to skapningar: den eine ein liten mann som fór<noinclude><references/></noinclude> 88zj63b72vers0lrdrujue9e83omk2w 323567 323566 2026-06-05T18:46:32Z Øystein Tvede 3938 323567 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>dig skalle utan augo. Huset bar merke av vanrøkt og vyrdløyse. Døri, som korkje hadde klokke eller hamar, var vass-sogi og målingssliti. Ferdafanten larka inn i kråi og kveikte stikkor på rutone, borni leika krambu på troppi, skuleguten hadde prøvt kniven sin på listene, — og nære på ein mannsalder hadde ingen drive bort desse ubedne gjestene eller bøtt det dei hadde brote sundt. Mr. Utterson og venen hans gjekk på hi sida gata. Då dei kom i jambreidd med inngangen, lyfte Mr. Enfield staven sin og peika. «Har du nokosinne kome til å ansa etter den døri?» spurde han; og då venen nikka og svara ja, la han til: «Eg minnest henne i samband med ei sers underleg hending.» «Ja so?» sa Mr. Utterson med eit aldri so lite skifte i mælet, «og kva var det?» «Jau,» svara Mr. Enfield: «Det var ei svart vinternatt. Klokka var på lag tri, eg hadde vore ute einkvan staden og var på heimveg. Det bar gjenom ein lut av byen der det inkje anna var å sjå enn lykter. Eg traska gate opp og gate ned, alle stader lyste lyktene som til fest, endå alle menneske sov og det var so kyrt som i ei kyrkje. På resten gjekk det som det plar gå i sovorne høve: eg tok til å lyda og lyda og lengta etter at ein politikonstabel skulde syna seg. Brått som med eit slag fekk eg auga på to skapningar: den eine ein liten mann som fór<noinclude><references/></noinclude> i3li6bwviqm83amkgypy8odwsadi9fv 104 138813 323568 2026-06-05T18:47:01Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323568 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Mannen trødde roleg og med heile si tyngd på barne kroppen.<noinclude><references/></noinclude> m0pbseke886u66x4pdipoohk3vasncq 323569 323568 2026-06-05T18:47:23Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323569 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Mannen trødde roleg og med heile si tyngd på barnekroppen.<noinclude><references/></noinclude> hbs3z8aui4b5eqpoywpldh8w6x31oib 104 138814 323570 2026-06-05T18:47:58Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323570 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>hivande av stad austetter, og den andre ei smågjente på ei åtte-ti år; ho kom på fullt flog ned ei tverrgate. Og der klaska dei i hop midt for hyrnet, som ventande kunde vera. Men då hende det utrulege: mannen trødde roleg og med heile si tyngd på barnekroppen og lét gjenta liggja der i ynkeleg gråt. Det lydest kan henda ikkje so fælsleg, men det var reint djevelsk å sjå. Mannen såg meir ut som ein satan enn som eit menneske. Eg sette i eit rop, tok til beins, fekk hogge kloi i nakken på karen og lingsa han attende til folkehopen som alt hadde strøymt til kring det gråtande barnet. Han var kald som ein fisk og gjorde inkje motstand, men sette eit par augo i meg så øyeleg stygge at dei løyste sveitten på meg som eit kapplaup. Det var foreldri og skyldfolki til gjenta som hadde skunda seg hit og skulde sjå kva som var tids. Og straks etter kom dokteren, som ho hadde vore i ærend etter. Barnet var meir skræmt enn skadt, etter det Sawbones-folki sjølve sa, — Sawbones var namnet åt far til gjenta. Her kunde du tru at soga lykta. Men det var ein ting som gjorde at ingen vilde lata fangen min sleppa med so gjort. Som ventande var, hadde det ale seg hat til ugjerningsmannen, både i meg og dei hine. Ikkje eingong dokteren kunde løyna kor oppøst han var, endå eg er viss om det var ikkje hans vis å fara or hektone, korkje<noinclude><references/></noinclude> l8ut6mt0agou6lrq0mq8t3s7ldj7i6i 104 138815 323571 2026-06-05T18:48:27Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323571 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>av sorg eller sinne. For han var ein av desse vanlege dokterane: turr og stutt på det, ingen ting sers med honom anten i alder eller utsjånad, med ein sterk Edinburg-svip i målet, og ikkje meir kjenslenæm enn ei sekkepipe. No vann han ikkje tøyma seg meir enn nokon av oss andre. Eg såg at Sawbones kvitna av lyst til å drepa fangen min. Eg"*3kjøna kva som rørde seg i hugen hans, liksom han skjøna kva som rørde seg hjå meg. Men etter di det ikkje kunde vera tale om å drepa, gjorde me det næst beste. Me gjorde mannen vis med at me kunde og vilde avheidra han, soleis at det skulde koma til å stå stygg av namnet hans i heile London. Me lova at han skulde missa alle vener og all vyrdnad, so sant han åtte slike ting. Heile tidi medan hatet æste og fræste i oss, laut me halda kvinnone bort frå han, som best me evla. For dei var ville som rovdyr. Aldri har eg sét ein ring av so hatefulle andlet. Og midt imillom oss stod brotsmannen. Det stod liksom ein kaldhjelm av han. Redd var han og, såg eg, men han trassa redsla som Satan sjølv. «Dersom de heller vil gjera pengar på denne hendingi,» sa han, «so er det greitt at eg kan ikkje anna gjera enn tegja og tola, same kva krav de set. Ein bra mann gjer alt for å sleppa ståk og styr. Set berre på ein sum!» Me pressa han opp i hundre pund til foreldri åt barnet. Det var lett å sjå at<noinclude><references/></noinclude> prz8telfsavv2ydsp0ktcw0er2aqaxe 323572 323571 2026-06-05T18:48:54Z Øystein Tvede 3938 323572 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>av sorg eller sinne. For han var ein av desse vanlege dokterane: turr og stutt på det, ingen ting sers med honom anten i alder eller utsjånad, med ein sterk Edinburg-svip i målet, og ikkje meir kjenslenæm enn ei sekkepipe. No vann han ikkje tøyma seg meir enn nokon av oss andre. Eg såg at Sawbones kvitna av lyst til å drepa fangen min. Eg skjøna kva som rørde seg i hugen hans, liksom han skjøna kva som rørde seg hjå meg. Men etter di det ikkje kunde vera tale om å drepa, gjorde me det næst beste. Me gjorde mannen vis med at me kunde og vilde avheidra han, soleis at det skulde koma til å stå stygg av namnet hans i heile London. Me lova at han skulde missa alle vener og all vyrdnad, so sant han åtte slike ting. Heile tidi medan hatet æste og fræste i oss, laut me halda kvinnone bort frå han, som best me evla. For dei var ville som rovdyr. Aldri har eg sét ein ring av so hatefulle andlet. Og midt imillom oss stod brotsmannen. Det stod liksom ein kaldhjelm av han. Redd var han og, såg eg, men han trassa redsla som Satan sjølv. «Dersom de heller vil gjera pengar på denne hendingi,» sa han, «so er det greitt at eg kan ikkje anna gjera enn tegja og tola, same kva krav de set. Ein bra mann gjer alt for å sleppa ståk og styr. Set berre på ein sum!» Me pressa han opp i hundre pund til foreldri åt barnet. Det var lett å sjå at<noinclude><references/></noinclude> 4aok99gqgz7l1ubz2dm741iettzpzd0 104 138816 323573 2026-06-05T18:49:28Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323573 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>han var huga smyga unnan; men det stod støkk av oss, og på resten slo han til. So galdt det då å få fatt i pengane. Og kvar trur du det bar av med oss anna til dette huset med døri? Han kipte fram ein lykel og gjekk inn. Ein augneblink etter kom han ut att med blanke ti pund i gull, og på dei nitti pundi som stod att, hadde han ein sjekk, påskriven med eit namn som eg ikkje kan nemna, endå det er svært viktug i denne soga. Eg kan berre segja at det var eit velkjent namn, som ein ofte ser i bladi. Summen var dryg, men han som hadde skrive på, var mann for mykje meir, so sant sjekken var ekte. Eg busa beint ut og sa at eg tykte heile greia såg mistenkjeleg ut, og at ein mann kunde ikkje gå inn ei kjellardør klokka fire om morgonen og koma ut att med ein annan manns sjekk på bortimot hundre pund. Men han tok det roleg og var ikkje radt fri han spita: «Tak det berre med tol,» sa han, «eg vil bia med dykk til banken opnar og løysa inn sjekken sjølv.» Dermed gjekk me alle heim til meg, dokteren, far til barnet, fangen min og eg, — og drygde so der til dagen kom. Då me hadde ete til morgons, gjekk me i lag til banken. Eg gav sjekken frå meg, og sa eg hadde all grunn til å tru han var falsk. Men nei, sjekken var ekte.» «Skulde ein høyrt på maken?» sa Mr. Utterson.<noinclude><references/></noinclude> hxpyvzyiso4omw6caiea7fgny4yqi7e 104 138817 323574 2026-06-05T18:50:42Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323574 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Eg ser du kjenner det liksom eg,» sa Mr. Enfield. «Ja, det er ei syrgjeleg soge. For dette var ein retteleg fark av ein fyr, som ingen kunde samhavast med. Men han som hadde skrive på sjekken, er eit mønster på ein mann i sømd og sed, akta og avhalden, og ein velgjerdsmann av dei fremste. Det må. Vera eit slag brannskatt, tenkjer eg, — pengar som ein mann betalar til ein annan, so han skal halda tett med ein løyndom. Difor plar eg kalla denne bygningen med døri for brannskatthuset. Men det forklårar ikkje nåme nær alt, veit du,» la han til. Og med dei ordi fall han i tankar. Mr. Utterson vekte han opp att med eit spursmål som kom heller brått: «Og du har ikkje greie på om han som løyste inn sjekken, bur der?» «Det vilde vera ein måta stad, ikkje sant?» svara Mr. Enfield. «Men eg fekk ein gong greie på adressa hans.» «Og du har aldri spurt deg fyre om huset med døri?» spurde Mr. Utterson, «Nei, eg har ikkje vore god til. Det byd meg mykje imot å spyrja soleis; det minner meg for mykje om domedag. Å setja fram eit spursmål er som å sleppa ein stein på lòs. Sjølv sit du i ro på ein fjelknatt, medan steinen flyg av stad og riv andre med seg, og før du varest, får ein gamal skuldlaus stakkar — den siste du hadde tenkt deg — ein stein i hovudet,<noinclude><references/></noinclude> tptcsqjwh41j98w7xoieg6dwkfj0dkf 323586 323574 2026-06-05T19:15:30Z Øystein Tvede 3938 323586 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Eg ser du kjenner det liksom eg,» sa Mr. Enfield. «Ja, det er ei syrgjeleg soge. For dette var ein retteleg fark av ein fyr, som ingen kunde samhavast med. Men han som hadde skrive på sjekken, er eit mønster på ein mann i sømd og sed, akta og avhalden, og ein velgjerdsmann av dei fremste. Det må vera eit slag brannskatt, tenkjer eg, — pengar som ein mann betalar til ein annan, so han skal halda tett med ein løyndom. Difor plar eg kalla denne bygningen med døri for brannskatthuset. Men det forklårar ikkje nåme nær alt, veit du,» la han til. Og med dei ordi fall han i tankar. Mr. Utterson vekte han opp att med eit spursmål som kom heller brått: «Og du har ikkje greie på om han som løyste inn sjekken, bur der?» «Det vilde vera ein måta stad, ikkje sant?» svara Mr. Enfield. «Men eg fekk ein gong greie på adressa hans.» «Og du har aldri spurt deg fyre om huset med døri?» spurde Mr. Utterson, «Nei, eg har ikkje vore god til. Det byd meg mykje imot å spyrja soleis; det minner meg for mykje om domedag. Å setja fram eit spursmål er som å sleppa ein stein på lòs. Sjølv sit du i ro på ein fjelknatt, medan steinen flyg av stad og riv andre med seg, og før du varest, får ein gamal skuldlaus stakkar — den siste du hadde tenkt deg — ein stein i hovudet,<noinclude><references/></noinclude> 3d3jpm28kyeag6th0w1q9zffqlfx6eu 104 138818 323575 2026-06-05T18:51:13Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323575 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>og det endar med at heile ætti hans lyt byta namn. Nei, eg har gjort det til ein regel, at di meir mistenkjeleg ein ting ser ut, di mindre spør eg.» «Sin sers god regel med,» sa advokaten. «Men eg har røkt ut eit og anna om huset på eigi hand,» heldt Mr. Enfield fram. «Det er med naudi ein kan kalla det eit hus. Det finst ingi onnor dør, og ingen går inn eller ut, andre enn ein hende gong den kroppen som eg har fortalt om. I andre høgdi er det tri vind augo som vender inn mot gardsromet. Det er alt. Dei er allstødt attlatne, men dei er reine. Dessutan er det ein skorstein som det jamnast ryk av. So einkvan må bu der. Men radt visst er det ikkje lell; for husi er so i hop kasta i dette kvartalet, at det er vandt å vita kvar det eine endar og det andre tek til.» Dei to venene gjekk eit bél og tagde. Men so sa Mr. Utterson: «Enfield, det var ein god regel du hadde der.» «Ja, eg vil tru det,» svara Enfield. «Men kor som er,» skøytte advokaten i att, «er det ein ting eg vil vita: kva heitte den man nen som trakka på barnet?» «Ja ja,» sa Enfield, «eg kan ikkje sjå noko gale i å segja det, — det var ein mann med namnet Hyde.» «Hm,» sa Mr. Utterson. «Korleis er den mannen å sjå til?»<noinclude><references/></noinclude> luphp4b520qjzorpf90wdvq9dre8gg7 323587 323575 2026-06-05T19:17:35Z Øystein Tvede 3938 323587 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>og det endar med at heile ætti hans lyt byta namn. Nei, eg har gjort det til ein regel, at di meir mistenkjeleg ein ting ser ut, di mindre spør eg.» «Ein sers god regel med,» sa advokaten. «Men eg har røkt ut eit og anna om huset på eigi hand,» heldt Mr. Enfield fram. «Det er med naudi ein kan kalla det eit hus. Det finst ingi onnor dør, og ingen går inn eller ut, andre enn ein hende gong den kroppen som eg har fortalt om. I andre høgdi er det tri vindaugo som vender inn mot gardsromet. Det er alt. Dei er allstødt attlatne, men dei er reine. Dessutan er det ein skorstein som det jamnast ryk av. So einkvan må bu der. Men radt visst er det ikkje lell; for husi er so i hop kasta i dette kvartalet, at det er vandt å vita kvar det eine endar og det andre tek til.» Dei to venene gjekk eit bél og tagde. Men so sa Mr. Utterson: «Enfield, det var ein god regel du hadde der.» «Ja, eg vil tru det,» svara Enfield. «Men kor som er,» skøytte advokaten i att, «er det ein ting eg vil vita: kva heitte den mannen som trakka på barnet?» «Ja ja,» sa Enfield, «eg kan ikkje sjå noko gale i å segja det, — det var ein mann med namnet Hyde.» «Hm,» sa Mr. Utterson. «Korleis er den mannen å sjå til?»<noinclude><references/></noinclude> 00t8bvz2sde6fyq3usqy48gqqgsk1vn 104 138819 323576 2026-06-05T18:52:23Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323576 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Det er ikkje lett å segja. Det er noko åfått med utsjånaden hans, noko utekkeleg, ja beint fram avstyggeleg. Aldri har eg sét ein mann so lite likande, og like vel veit eg knapt kvifor. Han må vera vanskapt einkvan staden, endå ingen kan segja for visst kvar lytet ligg. Han ser uvanleg ut på alle vis, og like vel kan ingen peika ut noko einskilt drag som er utanom det vanlege. Nei, eg kjem ingen veg; eg veit ikkje å gjeva noko bilete av han. Det er ikkje minnet som vantar. For eg kan segja trygt at eg ser han klårt fyre meg i denne stundi.» Mr. Utterson gjekk ein stubb til i togn, og det synte tydeleg at han var i djupe tankar. «Du er viss om at han bruka ein lykel?» spurde han til slutt. «Men kjære deg ...» tok Enfield i, reint ute av seg av undring. «Ja, eg veit,» sa Utterson, «eg veit at det må taka seg underleg ut. Saki er, at når eg ikkje spør om namnet på den andre mannen, so er det for di eg alt veit det. Du skjønar, Rikhard, soga di har råka midt i blinken. Dersom du ikkje har fortalt heilt litande om alle ting, so gjer du klokast i å retta det.» «Eg tykkjer du kunde ha åtvara meg,» svara hin, og det var ikkje radt fritt han var eit grand mukken. «Men det er sant kvart ordet eg har sagt. Mannen hadde ein lykel, og det<noinclude><references/></noinclude> jis5wqobn3978kz604r6xjo83kj59d3 323588 323576 2026-06-05T19:19:34Z Øystein Tvede 3938 323588 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Det er ikkje lett å segja. Det er noko åfått med utsjånaden hans, noko utekkeleg, ja beint fram avstyggeleg. Aldri har eg sét ein mann so lite likande, og like vel veit eg knapt kvifor. Han må vera vanskapt einkvan staden, endå ingen kan segja for visst kvar lytet ligg. Han ser uvanleg ut på alle vis, og like vel kan ingen peika ut noko einskilt drag som er utanom det vanlege. Nei, eg kjem ingen veg; eg veit ikkje å gjeva noko bilete av han. Det er ikkje minnet som vantar. For eg kan segja trygt at eg ser han klårt fyre meg i denne stundi.» Mr. Utterson gjekk ein stubb til i togn, og det synte tydeleg at han var i djupe tankar. «Du er viss om at han bruka ein lykel?» spurde han til slutt. «Men kjære deg . . .» tok Enfield i, reint ute av seg av undring. «Ja, eg veit,» sa Utterson, «eg veit at det må taka seg underleg ut. Saki er, at når eg ikkje spør om namnet på den andre mannen, so er det for di eg alt veit det. Du skjønar, Rikhard, soga di har råka midt i blinken. Dersom du ikkje har fortalt heilt litande om alle ting, so gjer du klokast i å retta det.» «Eg tykkjer du kunde ha åtvara meg,» svara hin, og det var ikkje radt fritt han var eit grand mukken. «Men det er sant kvart ordet eg har sagt. Mannen hadde ein lykel, og det<noinclude><references/></noinclude> s8w0f541h2j0lqx0u0jud4f87qwevbj 104 138820 323577 2026-06-05T18:52:52Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323577 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>som meir er: han har han enno. Eg såg at han bruka han for mindre enn ei veke sidan.» Mr. Utterson sukka djupt, men sa ikkje eit ord. Og den unge venen hans tok til ords att: «Her har me atter eit døme på at ein bør tegja,» sa han. «Eg skjemmest av den agelause tunga mi. Lat oss lova einannan at me aldri talar meir om dette.» «Med heile mitt hjarta,» sa advokaten. «Eg gjev deg handi mi på det, Rikhard.»<noinclude><references/></noinclude> 88tfpzzut6nwhye7oasx0mzk66z0dad 0 138821 323578 2026-06-05T18:55:19Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=7 to=8 header=1 /> 323578 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=7 to=8 header=1 /> t5hzofjo1qbzil81mw3swngy4qbb6hv 323579 323578 2026-06-05T18:56:36Z Øystein Tvede 3938 323579 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=7 to=8 header=1 /> [[Løyndommen/01|Soga om døri]] 2xyio7wecbukhe1fh3yqlj235hzrpdi 323606 323579 2026-06-05T19:54:02Z Øystein Tvede 3938 323606 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=7 to=8 header=1 /> [[Løyndommen/01|Soga om døri]] [[Løyndommen/02|På leit etter Mr. Hyde]] 3iob7crwh1wyjt8fsxkbcejetw7570h 323663 323606 2026-06-05T22:11:28Z Øystein Tvede 3938 323663 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=7 to=8 header=1 /> [[Løyndommen/01|Soga om døri]] [[Løyndommen/02|På leit etter Mr. Hyde]] [[Løyndommen/03|Dr. Jekyll var heilt roleg.]] [[Løyndommen/04|Mordet på Garew]] [[Løyndommen/05|Brevet]] [[Løyndommen/06|Kva hadde hendt med dr.Lanyon?]] [[Løyndommen/07|Synet i vindauga]] [[Løyndommen/08|Siste natti]] [[Løyndommen/09|Lanyon fortel]] [[Løyndommen/10|Henry Jekyll skriftar alt]] 4cmzdrrr2j2h6ch997v2qu8hymbzo07 323672 323663 2026-06-05T22:21:49Z Øystein Tvede 3938 323672 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=7 to=8 header=1 /> {{AuxTOC| * [[Løyndommen/01|Soga om døri]] * [[Løyndommen/02|På leit etter Mr. Hyde]] * [[Løyndommen/03|Dr. Jekyll var heilt roleg.]] * [[Løyndommen/04|Mordet på Garew]] * [[Løyndommen/05|Brevet]] * [[Løyndommen/06|Kva hadde hendt med dr.Lanyon?]] * [[Løyndommen/07|Synet i vindauga]] * [[Løyndommen/08|Siste natti]] * [[Løyndommen/09|Lanyon fortel]] * [[Løyndommen/10|Henry Jekyll skriftar alt]]}} nxqtdtu1o7oydvo5xttj8wfxy4fkx9r 323679 323672 2026-06-05T22:29:57Z Øystein Tvede 3938 323679 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" next="[[Løyndommen/01|Soga om døri]]" from=7 to=8 displayed_from=- displayed_to=-header=1 /> {{AuxTOC| * [[Løyndommen/01|Soga om døri]] * [[Løyndommen/02|På leit etter Mr. Hyde]] * [[Løyndommen/03|Dr. Jekyll var heilt roleg.]] * [[Løyndommen/04|Mordet på Garew]] * [[Løyndommen/05|Brevet]] * [[Løyndommen/06|Kva hadde hendt med dr.Lanyon?]] * [[Løyndommen/07|Synet i vindauga]] * [[Løyndommen/08|Siste natti]] * [[Løyndommen/09|Lanyon fortel]] * [[Løyndommen/10|Henry Jekyll skriftar alt]]}} e964c19xyoezbis3rv1fut8oiplcur0 323680 323679 2026-06-05T22:30:31Z Øystein Tvede 3938 323680 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" next="[[Løyndommen/01|Soga om døri]]" from=7 to=8 displayed_from=- displayed_to=- header=1 /> {{AuxTOC| * [[Løyndommen/01|Soga om døri]] * [[Løyndommen/02|På leit etter Mr. Hyde]] * [[Løyndommen/03|Dr. Jekyll var heilt roleg.]] * [[Løyndommen/04|Mordet på Garew]] * [[Løyndommen/05|Brevet]] * [[Løyndommen/06|Kva hadde hendt med dr.Lanyon?]] * [[Løyndommen/07|Synet i vindauga]] * [[Løyndommen/08|Siste natti]] * [[Løyndommen/09|Lanyon fortel]] * [[Løyndommen/10|Henry Jekyll skriftar alt]]}} f95wthynhyiqh7d696ljs41ltqudxi9 323761 323680 2026-06-06T00:48:44Z Øystein Tvede 3938 323761 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" next="[[Løyndommen/01|Soga om døri]]" from=7 to=8 displayed_from=- displayed_to=- header=1 /> {{AuxTOC| * [[Løyndommen/01|Soga om døri]] * [[Løyndommen/02|På leit etter Mr. Hyde]] * [[Løyndommen/03|Dr. Jekyll var heilt roleg.]] * [[Løyndommen/04|Mordet på Garew]] * [[Løyndommen/05|Brevet]] * [[Løyndommen/06|Kva hadde hendt med dr. Lanyon?]] * [[Løyndommen/07|Synet i vindauga]] * [[Løyndommen/08|Siste natti]] * [[Løyndommen/09|Lanyon fortel]] * [[Løyndommen/10|Henry Jekyll skriftar alt]]}} 8xmy6el5bnl0kh38053lgkldrz96skv 0 138822 323580 2026-06-05T18:57:35Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=9 to=20 header=1 /> 323580 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=9 to=20 header=1 /> 1uhs195ufndj20041oxezhsy9nmohc2 104 138823 323589 2026-06-05T19:36:30Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323589 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor'''På leit etter Mr. Hyde.'''}}}} Mr. Utterson var tung om hjarta då han kom heim den kvelden, og han gjekk til bords utan mathug. Han hadde gjort det til skikk om sundagen, at straks han hadde ete til kvelds, fann han fram ei gudeleg bok og sette seg tett opp til peisen. Der vart han sitjande til kyrkjeklokka i grannelaget slo tolv; då rusla han til sengs, roleg i hugen og takksam mot Gud. Men i kveld, straks bordet var avduka, tok han eit ljos med seg og gjekk inn i arbeidsromet sitt. Der opna han pengeskapet og tok ut eit brev som låg sers vel avgøymt. Utanpå stod det skrive: «Testamentet til dr. Jekyll.» Han opna og sette seg til å granska innhaldet, myrk om augo. Brevet var handskrive. Mr. Utterson hadde gått med på å taka det i si varveitsle, men hadde nekta å gjeva den aller minste hjelp med å setja det opp. Testamentet slo fast, at når Henry Jekyll fall ifrå, skulde alt han åtte gå til «venen og velgjeraren» hans, Edvard Hyde. Og ikkje nok med det; men «skulde dr. Jekyll koma bort, soleis at ingen visste av han, og verta borte meir enn tri må-<noinclude><references/></noinclude> e7z3b0il68kbd2mymeexfjvppulu294 323590 323589 2026-06-05T19:36:44Z Øystein Tvede 3938 323590 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''På leit etter Mr. Hyde.'''}}}} Mr. Utterson var tung om hjarta då han kom heim den kvelden, og han gjekk til bords utan mathug. Han hadde gjort det til skikk om sundagen, at straks han hadde ete til kvelds, fann han fram ei gudeleg bok og sette seg tett opp til peisen. Der vart han sitjande til kyrkjeklokka i grannelaget slo tolv; då rusla han til sengs, roleg i hugen og takksam mot Gud. Men i kveld, straks bordet var avduka, tok han eit ljos med seg og gjekk inn i arbeidsromet sitt. Der opna han pengeskapet og tok ut eit brev som låg sers vel avgøymt. Utanpå stod det skrive: «Testamentet til dr. Jekyll.» Han opna og sette seg til å granska innhaldet, myrk om augo. Brevet var handskrive. Mr. Utterson hadde gått med på å taka det i si varveitsle, men hadde nekta å gjeva den aller minste hjelp med å setja det opp. Testamentet slo fast, at når Henry Jekyll fall ifrå, skulde alt han åtte gå til «venen og velgjeraren» hans, Edvard Hyde. Og ikkje nok med det; men «skulde dr. Jekyll koma bort, soleis at ingen visste av han, og verta borte meir enn tri må-<noinclude><references/></noinclude> nlwkl5ojz5brauaovrrggw4987mu85c 104 138824 323591 2026-06-05T19:38:42Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323591 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>nader,» — då skulde straks ovannemnde Edvard Hyde gå inn i staden til ovannemnde dr. Jekyll, taka over all eiga hans med lut og lunnende, og vera fri alle band og byrder, frårekna nokre småsummar som han skulde be- tala til tenarane etter dokteren. Dette brevet hadde lenge vore ei pine for augo til advokaten. Sovore baud han imot. Han var den klåre og strenge juristen, som kravde at alt i livet skulde fylgja faste lover og stå i samsvar med godt vit og vanleg sed. Alt som ikkje låg klärt i dagen, heldt han for å vera urett og usømeleg. Til denne dag hadde han harmast over det han {{sp|ikkj|e}} visste om Mr. Hyde; no var det ende omsnutt, no var det det han {{sp|visst|e}} som ól harme i han. Det var ille nok når namnet berre var eit namn, som han ikkje kunde få vita noko meir om. Men det var verre når det tok til å spinna seg ein ham av ufjelge tankar og mistankar ikring det. Og med eitt stod det fram or skodda som so lenge hadde lege til meins for syni hans, ein tydeleg skapnad av ei illkyndt ånd. «Eg trudde det var vanvit,» sa han, og la det ufysne brevet inn att i pengeskåpet. «Men no tek eg til å ottast at det er usømd.» Dermed bles han ut ljoset, hadde på seg ein diger frakk, og stemnde i veg mot Cavendish-kvartalet, eller lækjarbyen, der venen hans, dr. Lanyon, budde og tok imot alle dei sjuke som<noinclude><references/></noinclude> bgbw0ol6n3qft3indkuz3ebyhdguisw 323592 323591 2026-06-05T19:39:13Z Øystein Tvede 3938 323592 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>nader,» — då skulde straks ovannemnde Edvard Hyde gå inn i staden til ovannemnde dr. Jekyll, taka over all eiga hans med lut og lunnende, og vera fri alle band og byrder, frårekna nokre småsummar som han skulde betala til tenarane etter dokteren. Dette brevet hadde lenge vore ei pine for augo til advokaten. Sovore baud han imot. Han var den klåre og strenge juristen, som kravde at alt i livet skulde fylgja faste lover og stå i samsvar med godt vit og vanleg sed. Alt som ikkje låg klärt i dagen, heldt han for å vera urett og usømeleg. Til denne dag hadde han harmast over det han {{sp|ikkj|e}} visste om Mr. Hyde; no var det ende omsnutt, no var det det han {{sp|visst|e}} som ól harme i han. Det var ille nok når namnet berre var eit namn, som han ikkje kunde få vita noko meir om. Men det var verre når det tok til å spinna seg ein ham av ufjelge tankar og mistankar ikring det. Og med eitt stod det fram or skodda som so lenge hadde lege til meins for syni hans, ein tydeleg skapnad av ei illkyndt ånd. «Eg trudde det var vanvit,» sa han, og la det ufysne brevet inn att i pengeskåpet. «Men no tek eg til å ottast at det er usømd.» Dermed bles han ut ljoset, hadde på seg ein diger frakk, og stemnde i veg mot Cavendish-kvartalet, eller lækjarbyen, der venen hans, dr. Lanyon, budde og tok imot alle dei sjuke som<noinclude><references/></noinclude> 9rjqmcu8uzo69mbbdoh4r7k6pbm7lob 323608 323592 2026-06-05T19:57:22Z Øystein Tvede 3938 323608 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>nader,» — då skulde straks ovannemnde Edvard Hyde gå inn i staden til ovannemnde dr. Jekyll, taka over all eiga hans med lut og lunnende, og vera fri alle band og byrder, frårekna nokre småsummar som han skulde betala til tenarane etter dokteren. Dette brevet hadde lenge vore ei pine for augo til advokaten. Sovore baud han imot. Han var den klåre og strenge juristen, som kravde at alt i livet skulde fylgja faste lover og stå i samsvar med godt vit og vanleg sed. Alt som ikkje låg klårt i dagen, heldt han for å vera urett og usømeleg. Til denne dag hadde han harmast over det han {{sp|ikkj|e}} visste om Mr. Hyde; no var det ende omsnutt, no var det det han {{sp|visst|e}} som ól harme i han. Det var ille nok når namnet berre var eit namn, som han ikkje kunde få vita noko meir om. Men det var verre når det tok til å spinna seg ein ham av ufjelge tankar og mistankar ikring det. Og med eitt stod det fram or skodda som so lenge hadde lege til meins for syni hans, ein tydeleg skapnad av ei illkyndt ånd. «Eg trudde det var vanvit,» sa han, og la det ufysne brevet inn att i pengeskåpet. «Men no tek eg til å ottast at det er usømd.» Dermed bles han ut ljoset, hadde på seg ein diger frakk, og stemnde i veg mot Cavendish-kvartalet, eller lækjarbyen, der venen hans, dr. Lanyon, budde og tok imot alle dei sjuke som<noinclude><references/></noinclude> rb29dkprnln1zk0d29suy4101b009fy 104 138825 323593 2026-06-05T19:40:19Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323593 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>strøymde til han. «Dersom nokon veit greie på dette, so må det vera dr. Lanyon,» tenkte han. Den høgtidsame tenaren kjende han og tok vel imot han. Han vart vist beinveges til matstova, der dr. Lanyon sat i einsemd med eit glas vin. Det var rett ein staskar, frisk og fim og raudleitt, med ei hortig hårhedne, som hadde kvitna i tidlegaste laget; fritalande men fastrådd i ferdalaget. Då han såg Mr. Utterson, spratt han opp or stolen, greip handi hans med båe sine og helsa han velkomen So gladværug og hjarteleg var han, at ein mest kunde tykkja det var tilgjersle. Men kjenslone hans stod i samhøve med faktone: dei var ekte og ærlege. For dei to var gamle vener felagar frå skulen og høgskulen, dei var menner med djup vyrdnad for seg sjølve og andre, og dessutan treivst dei so vel i lag. Etter ei Uti innleiding om ver og vind, tok advokaten fram den saki som låg han so tungt på hjarta. «Lanyon,» sa han, «eg tenkjer du og eg må vera dei to eldste venene til Henry Jekyll?» «Ja, gjev dei berre var yngre,» klukka dr. Lanyon. «Men eg trur dg det. Og kva då? Eg ser lite til han no.» «Ja so?» sa Utterson. «Eg trudde de to hadde ting imillom dykk som batt?» «Me hadde so,» var svaret. «Men det er meir enn ti år sidan Henry Jekyll tok til å verta<noinclude><references/></noinclude> ee9jr4rp8ydhrlinvfl7t7hsn47oaox 323609 323593 2026-06-05T19:59:40Z Øystein Tvede 3938 323609 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>strøymde til han. «Dersom nokon veit greie på dette, so må det vera dr. Lanyon,» tenkte han. Den høgtidsame tenaren kjende han og tok vel imot han. Han vart vist beinveges til matstova, der dr. Lanyon sat i einsemd med eit glas vin. Det var rett ein staskar, frisk og fim og raudleitt, med ei hortig hårhedne, som hadde kvitna i tidlegaste laget; fritalande men fastrådd i ferdalaget. Då han såg Mr. Utterson, spratt han opp or stolen, greip handi hans med båe sine og helsa han velkomen. So gladværug og hjarteleg var han, at ein mest kunde tykkja det var tilgjersle. Men kjenslone hans stod i samhøve med faktone: dei var ekte og ærlege. For dei to var gamle vener felagar frå skulen og høgskulen, dei var menner med djup vyrdnad for seg sjølve og andre, og dessutan treivst dei so vel i lag. Etter ei liti innleiding om vêr og vind, tok advokaten fram den saki som låg han so tungt på hjarta. «Lanyon,» sa han, «eg tenkjer du og eg må vera dei to eldste venene til Henry Jekyll?» «Ja, gjev dei berre var yngre,» klukka dr. Lanyon. «Men eg trur dg det. Og kva då? Eg ser lite til han no.» «Ja so?» sa Utterson. «Eg trudde de to hadde ting imillom dykk som batt?» «Me hadde so,» var svaret. «Men det er meir enn ti år sidan Henry Jekyll tok til å verta<noinclude><references/></noinclude> epdnzbxwwdtrhanyxog6ik8dyhewr6k 104 138826 323594 2026-06-05T19:41:19Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323594 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>hosta underleg for meg. Han vart rar i hovudet. Og endå eg fulla framleides held av han for gamal venskaps skuld, som dei segjer, so har eg sét uhyggjeleg lite til han. Sovore uvitskapleg vas,» slengde dokteren atti, og vart raud som blod, «vilde ha skilt Damon og Pytias.» Denne litle ilskeflaga var til eit grand trøyst for Mr. Utterson. «Dei har berre vorte usamde om eitkvart i lækjarvitskapen,» tenkte han. Og med di han var ein mann utan nokon vitskapleg brennhug (so nær som når det galdt å setja opp skøyte), la han til: «Å, ingen ting verre!» Han let venen få eit lite bél til å koma seg til hektar att, og so la han fram det spursmålet som han hadde til ærend. «Har du nokosinne råka bort i ein som skulde vera bestevenen hans — ein Hyde?» spurde han. «Hyde?» tok Lanyon opp att. «Nei. Aldri høyrt om han. Aldri i mi tid.» So mykje visare vart advokaten den kvelden. Då han kom heim, vart han gåande og driva att og fram i soveromet, like til dei stutte morgontimane byrja verta lange. Det var ei natt med liti kvild for dei utmødde tankane hans, som arbeidde i bekende myrker, utan å finna løysing på ein einaste floke. Klokka slo seks frå den nærmaste kyrkja, og enno streva Mr. Utterson med same gåta.<noinclude><references/></noinclude> cb974s1k0gkpxpic77m7xk05iv75reg 104 138827 323595 2026-06-05T19:42:05Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323595 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Til dessa hadde han berre bruka klåre tanken og vitet. Men no hadde det fata i fantasien hans med. Medan han låg der og kasta seg på sengi, midt i svartaste myrkret, såg han fyre seg i tankane heile soga som Mr. Enfield hadde fortalt, likso klårt som på ljosbilete: dei tallause lyktene i byen om natti, manns-likendet som kjem med snøgge .steg, barnet i sprang frå lækjaren, og so når det ber i hop med dei, og dette uvettet trakkar smågjenta ned, og sender i veg att utan å ansa skriki hennar. Eller han ser fyre seg eit rom i eit velstandshus, der venen hans ligg i svevn og smiler i draume. So med eitt vert døri opplati og fyrehengi framfor sengi dregne til sides, den sovande oppvekt, og kva ser han? —: ein skapning som det er gjeve makt jamvel ved midnettes tider, — han lyt risa opp og gjera det hin byd. Denne skapningen, som var den same i båe synene, plaga advokaten all natti. Og hirde han av ein hende gong, såg han skapningen fara leistande endå løynlegare gjenom hus der folket sov. No sveiv han svintare og svintare, so det mest svimra for augo; i kross og krok for han gjenom byen under alle lyktene, og på kvart gatehyrne trødde han under fot eit barn som han lét liggja der i ynk og gråt. Han hadde eit andlet som Utterson ikkje på nokor vis greidde bita seg merke i, ikkje eingong i draumane. For andletet hans var utan<noinclude><references/></noinclude> nbz0z44a7y2434h21pok98lj655o6cz 323610 323595 2026-06-05T20:03:05Z Øystein Tvede 3938 323610 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Til dessa hadde han berre bruka klåre tanken og vitet. Men no hadde det fata i fantasien hans med. Medan han låg der og kasta seg på sengi, midt i svartaste myrkret, såg han fyre seg i tankane heile soga som Mr. Enfield hadde fortalt, likso klårt som på ljosbilete: dei tallause lyktene i byen om natti, manns-likendet som kjem med snøgge steg, barnet i sprang frå lækjaren, og so når det ber i hop med dei, og dette uvettet trakkar smågjenta ned, og sender i veg att utan å ansa skriki hennar. Eller han ser fyre seg eit rom i eit velstandshus, der venen hans ligg i svevn og smiler i draume. So med eitt vert døri opplati og fyrehengi framfor sengi dregne til sides, den sovande oppvekt, og kva ser han? —: ein skapning som det er gjeve makt jamvel ved midnettes tider, — han lyt risa opp og gjera det hin byd. Denne skapningen, som var den same i båe synene, plaga advokaten all natti. Og hirde han av ein hende gong, såg han skapningen fara leistande endå løynlegare gjenom hus der folket sov. No sveiv han svintare og svintare, so det mest svimra for augo; i kross og krok fór han gjenom byen under alle lyktene, og på kvart gatehyrne trødde han under fot eit barn som han lét liggja der i ynk og gråt. Han hadde eit andlet som Utterson ikkje på nokor vis greidde bita seg merke i, ikkje eingong i draumane. For andletet hans var utan<noinclude><references/></noinclude> 1mjutlpl4zogf7ku177ypsqyqmv8tmg 104 138828 323596 2026-06-05T19:45:01Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323596 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>faste drag. Det kvarv bort for augo, so dei fekk ikkje feste. Men Mr. Utterson fekk ein styrlaus trong til å sjå denne Mr. Hyde i lev ande live; han kjende det soleis at han {{sp|mått|e}} få løyst denne gåta; før fekk han ikkje fred på seg. Kan henda kunde han då finna grunnen til at venen hans hadde fått slike forunderlege fyremoner, eller hadde vorte sett i bast og bende, kva ein no skulde kalla det; og det kunde jamvel koma til å kasta ljos over dei uhuglege vendingane i testamentet. I minsto vilde det vera eit andlet verdt å sjå: andletet til ein mann som var rakande tom på kjærleik og hjartelag, eit andlet som berre trong lyfta seg aldri so lite, so fekk det hatet til å loga i den fredsæle Enfield, soleis at det aldri slokna att. Frå den stundi byrja Mr. Utterson å halda auga med døri i den vesle sidegata med alle krambuene. I otta fyre arbeidstid, ved mid dagsbél når folk var onnuge, om kvelden i bleike måneskinet, ja, seint og tidleg, anten byen yrde av liv eller var aud som ei kyrkje, so fann du advokaten på den staden han hadde valt til å halda vakt. «Dersom {{sp|ha|n}} er Mr. Hyde,» tenkte han «so skal {{sp|e|g}} vera Mr. Seek.<ref>Engelskmennene segjer {{sp|Hyd|e}} på same måten som {{sp|hid|e}} (haid). Det tyder å {{sp|gøyma se|g}}. {{sp|See|k}} tyder å {{sp|leit|a}}. Dette er soleis eit ordspel, som ikkje er godt å få til i omsetjing.</ref><noinclude><references/></noinclude> ble68c7qtvwj5b1wlwwxym3x2i1lbm9 323597 323596 2026-06-05T19:45:21Z Øystein Tvede 3938 323597 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>faste drag. Det kvarv bort for augo, so dei fekk ikkje feste. Men Mr. Utterson fekk ein styrlaus trong til å sjå denne Mr. Hyde i lev ande live; han kjende det soleis at han {{sp|mått|e}} få løyst denne gåta; før fekk han ikkje fred på seg. Kan henda kunde han då finna grunnen til at venen hans hadde fått slike forunderlege fyremoner, eller hadde vorte sett i bast og bende, kva ein no skulde kalla det; og det kunde jamvel koma til å kasta ljos over dei uhuglege vendingane i testamentet. I minsto vilde det vera eit andlet verdt å sjå: andletet til ein mann som var rakande tom på kjærleik og hjartelag, eit andlet som berre trong lyfta seg aldri so lite, so fekk det hatet til å loga i den fredsæle Enfield, soleis at det aldri slokna att. Frå den stundi byrja Mr. Utterson å halda auga med døri i den vesle sidegata med alle krambuene. I otta fyre arbeidstid, ved mid dagsbél når folk var onnuge, om kvelden i bleike måneskinet, ja, seint og tidleg, anten byen yrde av liv eller var aud som ei kyrkje, so fann du advokaten på den staden han hadde valt til å halda vakt. «Dersom {{sp|ha|n}} er Mr. Hyde,» tenkte han, «so skal {{sp|e|g}} vera Mr. Seek.<ref>Engelskmennene segjer {{sp|Hyd|e}} på same måten som {{sp|hid|e}} (haid). Det tyder å {{sp|gøyma se|g}}. {{sp|See|k}} tyder å {{sp|leit|a}}. Dette er soleis eit ordspel, som ikkje er godt å få til i omsetjing.</ref><noinclude><references/></noinclude> k8orje27kbdz953lwnvx2eic47wm5ah 323611 323597 2026-06-05T20:03:36Z Øystein Tvede 3938 323611 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>faste drag. Det kvarv bort for augo, so dei fekk ikkje feste. Men Mr. Utterson fekk ein styrlaus trong til å sjå denne Mr. Hyde i levande live; han kjende det soleis at han {{sp|mått|e}} få løyst denne gåta; før fekk han ikkje fred på seg. Kan henda kunde han då finna grunnen til at venen hans hadde fått slike forunderlege fyremoner, eller hadde vorte sett i bast og bende, kva ein no skulde kalla det; og det kunde jamvel koma til å kasta ljos over dei uhuglege vendingane i testamentet. I minsto vilde det vera eit andlet verdt å sjå: andletet til ein mann som var rakande tom på kjærleik og hjartelag, eit andlet som berre trong lyfta seg aldri so lite, so fekk det hatet til å loga i den fredsæle Enfield, soleis at det aldri slokna att. Frå den stundi byrja Mr. Utterson å halda auga med døri i den vesle sidegata med alle krambuene. I otta fyre arbeidstid, ved mid dagsbél når folk var onnuge, om kvelden i bleike måneskinet, ja, seint og tidleg, anten byen yrde av liv eller var aud som ei kyrkje, so fann du advokaten på den staden han hadde valt til å halda vakt. «Dersom {{sp|ha|n}} er Mr. Hyde,» tenkte han, «so skal {{sp|e|g}} vera Mr. Seek.<ref>Engelskmennene segjer {{sp|Hyd|e}} på same måten som {{sp|hid|e}} (haid). Det tyder å {{sp|gøyma se|g}}. {{sp|See|k}} tyder å {{sp|leit|a}}. Dette er soleis eit ordspel, som ikkje er godt å få til i omsetjing.</ref><noinclude><references/></noinclude> ixp32fwkw5vv1fpotqro3k08fqghua1 323612 323611 2026-06-05T20:05:02Z Øystein Tvede 3938 323612 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>faste drag. Det kvarv bort for augo, so dei fekk ikkje feste. Men Mr. Utterson fekk ein styrlaus trong til å sjå denne Mr. Hyde i levande live; han kjende det soleis at han {{sp|mått|e}} få løyst denne gåta; før fekk han ikkje fred på seg. Kan henda kunde han då finna grunnen til at venen hans hadde fått slike forunderlege fyremoner, eller hadde vorte sett i bast og bende, kva ein no skulde kalla det; og det kunde jamvel koma til å kasta ljos over dei uhuglege vendingane i testamentet. I minsto vilde det vera eit andlet verdt å sjå: andletet til ein mann som var rakande tom på kjærleik og hjartelag, eit andlet som berre trong lyfta seg aldri so lite, so fekk det hatet til å loga i den fredsæle Enfield, soleis at det aldri slokna att. Frå den stundi byrja Mr. Utterson å halda auga med døri i den vesle sidegata med alle krambuene. I otta fyre arbeidstid, ved middagsbél når folk var onnuge, om kvelden i bleike måneskinet, ja, seint og tidleg, anten byen yrde av liv eller var aud som ei kyrkje, so fann du advokaten på den staden han hadde valt til å halda vakt. «Dersom {{sp|ha|n}} er Mr. Hyde,» tenkte han, «so skal {{sp|e|g}} vera Mr. Seek.<ref>Engelskmennene segjer {{sp|Hyd|e}} på same måten som {{sp|hid|e}} (haid). Det tyder å {{sp|gøyma se|g}}. {{sp|See|k}} tyder å {{sp|leit|a}}. Dette er soleis eit ordspel, som ikkje er godt å få til i omsetjing.</ref><noinclude><references/></noinclude> a76f6q0ozom2ta5yorcx2jbhtgelops 104 138829 323598 2026-06-05T19:46:32Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323598 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Og til slutt fekk han løn for tolmodet sitt. Det var ein fin, klår kveld, det fraus litevetta, og gatone var so blanke som eit dansetile. Det leda seg ikkje i lufti; gatelyktene hekk rolege, so dei teikna dei finaste mønster av skuggar og ljos. Det var i ti-tidi. Rundt i London var det ståk og liv som vanleg. Men i den vesle gata var det stilt og audt. For krambuene var stengde og dagen slutt. Ein aldri so liten ljod kunde lydast langt. På båe sidor av gata kunde ein høyra låt og læte som trengde ut gjenom husveggene, og kom det einkvan gåande, håtta ein stegi lenge før ein såg mannen. Mr. Utterson hadde ikkje stått lang stundi på vakti si, før han vart vår nokre lette fotsteg som nærma seg. Han hadde drive so lenge med dette vakthaldet sitt no, at han longe hadde vant seg til å skilja ut fotstegi til ein einskild mann or ståk og styr elles i byen, jamvel om vandringsmannen var heller langt unnan. Likevel hadde det aldri før hendt at all hans ans og sans hadde vorte spana so snøgt og so sterkt som denne gongen. Med eit framsyn som grensa til ovtru, tyktest han sjå at denne venda skulde han ha heppe med seg. Og dermed drog han seg mot inngangen til huset. Stegi nærma seg i snøggom, og då dei kom for enden av gata, vart dei radt tydelege. Advokaten, som stod og glytte fram frå inngangen, såg svint kva kar han hadde fyre seg.<noinclude><references/></noinclude> i75hs85rie92lu6pjinlnkw7uiopara 104 138830 323599 2026-06-05T19:47:43Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323599 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Han var liten og uvandt kledd, og utsjånaden hans var utekkeleg, jamvel på lang leid. Han stemnde rakt mot døri, og svinga tvert over køyrebana for å spara tid. Då han kom bort åt huset, drog han fram ein lykel or lomma. Det såg ut som han var heime. Mr. Utterson steig fram og la handi på herdi hans med same han for framom: «Mr. Hyde, spår eg?» Mr. Hyde skrokk i hop og saup etter vêret. Men støkken stod ikkje lenge i han, og endå han ikkje såg advokaten i andletet, svara han kaldt og roleg: «Det er namnet mitt. Og kva vil De?» «Eg ser De etlar Dykk inn her,» svara advokaten. «Eg er ein gamal ven åt dr. Jekyll — Mr. Utterson i Gauntgata —, De må ha høyrt namnet mitt. Og etter di det fall so lagleg at eg råka Dykk her, tenkte eg De kanskje kunde sleppa meg inn.» «De finn ikkje dr. Jekyll her. Han er ikkje heime,» svara Mr. Hyde og slengde med lykelen. Og so med eitt, men framleides utan å sjå opp, spurde han: «Korleis kjende De meg?» «Svar meg fyrst på eitt spursmål,» sa Mr. Utterson: «vil De gjera meg ei teneste?» «Med glede,» svara hin. «Kva skal det vera?» «Vil De lata meg sjå andletet Dykkar?» spurde advokaten.<noinclude><references/></noinclude> pollyfb2e8bcdlg4j9xy5rd2k1v591i 104 138831 323600 2026-06-05T19:48:49Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323600 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Mr. Hyde syntest stussa; men so var det liksom han tenkte seg om ein augneblink, og dermed lyfte han hovudet og tedde fram ei mine full av trass og hat. Dei to einstirde på einannan nokre få sekund. «No skal eg kjenna Dykk att,» sa Mr. Utterson. «Det kan koma vel med.» «Ja,» sa Mr. Hyde, «det er-4ikso godt me har møtst, og adressa mi bør De få med same. Og han gav opp eit nummer i ei gate i Soho. «Gode Gud,» tenkte Mr. Utterson, «kan han og ha havt testamentet i tankar?» Men han sa ingen ting, og berre murra til takk for adressa. «Og no,» tok hin i, «korleis ; kjende De meg?» «Einkvan har sagt meg korleis De ser ut.» «Kven?» «Me har sams vener,» sa Mr. Utterson. «Sams vener!» tok Mr. Hyde opp att heller hardt. «Kven er det?» «Jekyll, til dømes.» «Han har aldri sagt noko om meg,» skreik Mr. Hyde i sinne. «Eg hadde ikkje trutt De vilde lyga.» «Tòla Dykk,» sa Mr. Utterson, «dette er ikkje sømeleg tale.» Hin skar i med ein villmanns lått, og i næste augneblinken læste han opp døri og kvarv inn i huset so snøgg som ein elding.<noinclude><references/></noinclude> gsj8hlcvjayr9ju2525i169gpecysqf 323613 323600 2026-06-05T20:09:35Z Øystein Tvede 3938 323613 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Mr. Hyde syntest stussa; men so var det liksom han tenkte seg om ein augneblink, og dermed lyfte han hovudet og tedde fram ei mine full av trass og hat. Dei to einstirde på einannan nokre få sekund. «No skal eg kjenna Dykk att,» sa Mr. Utterson. «Det kan koma vel med.» «Ja,» sa Mr. Hyde, «det er likso godt me har møtst, og adressa mi bør De få med same. Og han gav opp eit nummer i ei gate i Soho. «Gode Gud,» tenkte Mr. Utterson, «kan han og ha havt testamentet i tankar?» Men han sa ingen ting, og berre murra til takk for adressa. «Og no,» tok hin i, «korleis kjende De meg?» «Einkvan har sagt meg korleis De ser ut.» «Kven?» «Me har sams vener,» sa Mr. Utterson. «Sams vener!» tok Mr. Hyde opp att heller hardt. «Kven er det?» «Jekyll, til dømes.» «Han har aldri sagt noko om meg,» skreik Mr. Hyde i sinne. «Eg hadde ikkje trutt De vilde lyga.» «Tòla Dykk,» sa Mr. Utterson, «dette er ikkje sømeleg tale.» Hin skar i med ein villmanns lått, og i næste augneblinken læste han opp døri og kvarv inn i huset so snøgg som ein elding.<noinclude><references/></noinclude> ecjt90m02ug336psk6i4jehrn7nsk6o 104 138832 323601 2026-06-05T19:49:40Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323601 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Advokaten vart ståande ei liti stund. Han såg radt forskræmd ut. So tok han til å stiga bortetter gata, seint og tungt. Mest for kvart steg stogga han opp litt og la handi på panna, som han var reint fortulla i hovudet. Medan han gjekk soleis, streva han med ei gåte av det slaget som ein sjeldan finn løysing på. Mr. Hyde var bleik og dvergvaksen; han gav ein tokke av vanskapnad, utan at ein nett kunde peika på lytet. Smilen hans var ufjelg, og ferdalaget hans vitna om ei grysjeleg blanding av reddhug og djervskap. Han tala stotande, og hadde eit håst og kviskrande mæle. Alt dette baud imot. Men det var Uke vel ikkje nok til å gjeva forklåring på den forunderlege mothugen og redsla og på alt hatet som tok Mr. Utterson når han tenkte på han. «Det må vera noko anna og,» sa den nedtyngde mannen. «Det er noko anna, når eg berre kunde finna ord for det. Gud hjelpe meg, han ser då mest ikkje ut til å vera noko menneske! Noko som minner om urmenneske? Eller kan det vera den gamle soga om dr. Fell? Eller rett og slett skinet av ei djevelsk ånd som trengjer ut gjenom kroppen og skaper han om? {{sp|De|t}} er det, trur eg. For — du min stakkars gamle Henry Jekyll —, dersom eg nokosinne såg namnet til Satan innrita i eit andlet, so var det i andletet til den nye venen din.» Rundt hyrnet på den vesle gata var eit kvar<noinclude><references/></noinclude> 2xqze1ps5g21smqtf0ijl7q3a6nyjct 323614 323601 2026-06-05T20:11:18Z Øystein Tvede 3938 323614 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Advokaten vart ståande ei liti stund. Han såg radt forskræmd ut. So tok han til å stiga bortetter gata, seint og tungt. Mest for kvart steg stogga han opp litt og la handi på panna, som han var reint fortulla i hovudet. Medan han gjekk soleis, streva han med ei gåte av det slaget som ein sjeldan finn løysing på. Mr. Hyde var bleik og dvergvaksen; han gav ein tokke av vanskapnad, utan at ein nett kunde peika på lytet. Smilen hans var ufjelg, og ferdalaget hans vitna om ei grysjeleg blanding av reddhug og djervskap. Han tala stotande, og hadde eit håst og kviskrande mæle. Alt dette baud imot. Men det var like vel ikkje nok til å gjeva forklåring på den forunderlege mothugen og redsla og på alt hatet som tok Mr. Utterson når han tenkte på han. «Det må vera noko anna òg,» sa den nedtyngde mannen. «Det er noko anna, når eg berre kunde finna ord for det. Gud hjelpe meg, han ser då mest ikkje ut til å vera noko menneske! Noko som minner om urmenneske? Eller kan det vera den gamle soga om dr. Fell? Eller rett og slett skinet av ei djevelsk ånd som trengjer ut gjenom kroppen og skaper han om? {{sp|De|t}} er det, trur eg. For — du min stakkars gamle Henry Jekyll —, dersom eg nokosinne såg namnet til Satan innrita i eit andlet, so var det i andletet til den nye venen din.» Rundt hyrnet på den vesle gata var eit kvar<noinclude><references/></noinclude> h1evtb683hz9exw32o2gmtio4zr68tp 104 138833 323602 2026-06-05T19:50:23Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323602 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>tal med gamle, fine hus, som før i tidi hadde vore svært fornemme. Men no hadde det gått til atters med dei fleste; dei var bortleigde i einskilde rom til alle slag folk: kartleggjarar, arkitektar, tvilsame sakførarar, og folk som dreiv med litt av kvart. Men eitt av husi, det andre frå hyrnet, stod framleides i sitt gamle stand. Der rådde berre ein husbond; og endå det var berre dørlykti som lyste, såg ein straks at det var eit velstandshus der fagna folk budde. Mr. Utterson stogga og banka på, og ein velkledd og noko til års komen tenar let opp. «Er dr. Jekyll heime, Poole?» spurde advokaten. «Eg skal sjå, Mr. Utterson,» sa Poole og viste gjesten inn i ei stor låglofta og uneleg forstove, prydd med flagg og kostesam eikebunad, og oppvermd med ein lysande «open eld», etter landsens skikk. «Vil De gjera vel og venta her attmed varmen, eller skal eg gjeva Dykk eit ljos i matstova?» «Takk, eg ventar her,» sa advokaten, han gjekk bort åt den høge peisgrindi og stødde seg. Denne stova var eit av kjæleborni til lækjaren, venen hans; og Mr. Utterson hadde alltid sagt at ho var den trivelegaste stova i London. Men i kveld kunde han ikkje una her heller. Han rygdest i holdet. Andletet til Hyde låg tungt på minnet hans. Mr. Utter-<noinclude><references/></noinclude> 4nihkd88vfq12a5fqj9unbnofvsadui 104 138834 323603 2026-06-05T19:51:15Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323603 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>son hadde aldri vore nokon svartsynt mann, men i denne stundi var han so tung i hugen og so klemd om bringa, at då han såg atterskinet av den leikande elden i dei blanke skåpi, og skuggane som gjorde kåte kast under taket, so tok han det for trugsmål og hot. Han vart so glad at han skjemdest då Poole kom inn att og sa at dr. Jekyll var ut gjengen. «Eg såg Mr. Hyde gå inn gjenom den gamle døri til disseksjonsromet, Poole. Er det som det skal vera, når dr. Jekyll ikkje er heime?» «Ja, plent som det skal vera, Mr. Utterson,» svara tenaren. «Mr. Hyde har ein lykel.» «Husbonden Dykkar synest ha stor tillit til den unge mannen, Poole?» heldt den andre fram, grunande. «Ja mi sann har han so,» sa Poole. «Me har alle fått pålegg om å lyda han.» «Eg trur aldri eg har helsa på Mr. Hyde nokosinne?» spurde Utterson. «Nei, segje det! Han er aldri gjest her,» svara tenaren. «Sant å segja ser me svært lite til han i denne enden av huset; han kjem og går helst gjenom disseksjonsromet.» «Ja ja, god natt då, Poole.» «God natt, Mr. Utterson.» Advokaten tok på heimvegen med tungt hjarta. «Stakkars Henry Jekyll,» tenkte han, «det berst fyre meg at han er ille faren. Han<noinclude><references/></noinclude> 52mj9mr4bd9zd0upcpwcfb1yfxvxa5t 323615 323603 2026-06-05T20:14:42Z Øystein Tvede 3938 323615 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>son hadde aldri vore nokon svartsynt mann, men i denne stundi var han so tung i hugen og so klemd om bringa, at då han såg atterskinet av den leikande elden i dei blanke skåpi, og skuggane som gjorde kåte kast under taket, so tok han det for trugsmål og hót. Han vart so glad at han skjemdest då Poole kom inn att og sa at dr. Jekyll var ut gjengen. «Eg såg Mr. Hyde gå inn gjenom den gamle døri til disseksjonsromet, Poole. Er det som det skal vera, når dr. Jekyll ikkje er heime?» «Ja, plent som det skal vera, Mr. Utterson,» svara tenaren. «Mr. Hyde har ein lykel.» «Husbonden Dykkar synest ha stor tillit til den unge mannen, Poole?» heldt den andre fram, grunande. «Ja mi sann har han so,» sa Poole. «Me har alle fått pålegg om å lyda han.» «Eg trur aldri eg har helsa på Mr. Hyde nokosinne?» spurde Utterson. «Nei, segje det! Han er aldri gjest her,» svara tenaren. «Sant å segja ser me svært lite til han i denne enden av huset; han kjem og går helst gjenom disseksjonsromet.» «Ja ja, god natt då, Poole.» «God natt, Mr. Utterson.» Advokaten tok på heimvegen med tungt hjarta. «Stakkars Henry Jekyll,» tenkte han, «det berst fyre meg at han er ille faren. Han<noinclude><references/></noinclude> rcnosjee4181g6e5ej16jivv1dzzjg6 104 138835 323604 2026-06-05T19:51:58Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323604 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>var agelaus i ungdomen. Det er sakte lenge sidan no; men etter Guds lov tel ikkje tidi det slag. Å ja, det må hanga soleis i hop: det er skrømtet av ei eller onnor gamal løyndarsynd som gneg og tærer og aldri gjev fred. Det er straffi som kjem på etterskot, lenge etter at misferdi er stroki or minnet og tilgjevi i sjølvkjærleik.» Advokaten vart skræmd av desse tankane, og tok til å saumfara sin eigen ungdom. Han grov og granska i kvar ei minnekrå, om det kanskje kunde koma for dagen ei gamal ugjerning. Han hadde levt eit tolleg ulastande liv; få menneske kunde blada gjenom minneboki si med mindre illhug og otte. Likevel var han bøygd under byrdi av alt det vonde han hadde valda, men rette seg opp att i ærleg og ottefull takksemd for alt som han hadde vore so hardt freista til å gjera, men like vel berga seg unnan. Og når no tankane hans atter tok til å arbeida med same spursmålet, skimta han ein gneiste av von. «Denne Mr. Hyde,» tenkte han, «må ha løyndomar som han ber på, svarte løyndomar, etter som han ser ut, — so svarte, at løyndomane til stakkars Jekyll vilde lysa som solskin attmed dei. Dette kan ikkje halda fram soleis lenger. Det går kaldt gjenom meg når eg tenkjer på den stygge skapningen, der han snikjer seg som ein tjuv bort åt sengi til Jekyll. Stakkars Jekyll, kor fælsleg å verta vekt opp på ein sovoren måte! Og so farleg som<noinclude><references/></noinclude> mx3c1ag6kub841b8uz12sirhgfovmk4 104 138836 323605 2026-06-05T19:52:29Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323605 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>det er! For dersom denne Hyde har fått nyss om testamentet, so vert han fus etter arven. Jau so menn, eg lyt gjera eitkvart {{sp|me|d}} det, — dersom Jekyll berre vil lata meg få løyve,» la han til, «dersom Jekyll berre vil lata meg få løyve.» For enno ein gong såg han i tankane sine dei forunderlege vendingane i testamentet. Dei stod so klåre som eit bilete for augo hans.<noinclude><references/></noinclude> pfzj3hhasdle634w8fp4382zi6jb0vi 0 138837 323607 2026-06-05T19:54:18Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=21 to=34 header=1 /> 323607 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=21 to=34 header=1 /> i3lkd6ommx3g5m23zhoosf4uzshkr6h 104 138838 323616 2026-06-05T20:18:44Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323616 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>henda, so er dette siste gongen Henry Jekyll kan tenkja sine eigne tankar og skoda sitt eige andlet i spegelen. Og andletet hans er so med fare, at det er ei sorg å sjå. Eg må skunda meg og føra skriftemålet til endes. For dersom forteljingi mi ikkje har falle i fisk til dessa, so er det for di eg har vore usegjeleg varsam og attåt havt lukka med meg. Skulde omskapingsridene koma på meg just medan eg sat og skreiv om dei, vilde Hyde flengja sund alle papiri. Men dersom det lid av eit bél etter at eg har enda forteljingi og lagt henne til sides, kan det henda han sparer henne. For han lever heilt og fullt i augneblinken og tenkjer berre på seg sjølv. Dessutan har den domen som nærmar seg for oss båe, døyvt han og gjort han annleis. Ein halv time frå no av skal eg atter ein gong taka på meg den forbanna hamen. Eg ser meg sjølv, korleis eg kjem til å sitja i stolen min, skjelvande av gråt, eller fara att og fram i romet mitt med stive steg og lyda med styrlaus redsle etter kvar trugande ljod. Kjem Hyde til å døy i galgen? Eller kjem han til å vinna mod i siste augneblinken og taka seg sjølv av dage? Gud veit. Eg er like sæl. Det er i {{sp|denn|e}} stundi {{sp|e|g}} døyr. Det som heretter hender, skil ikkje meg, men ein annan. Eg legg frå meg pennen, set seglet mitt på skriftemålet, og med so gjort lyktar det ulukkelege livet til Henry Jekyll.<noinclude><references/></noinclude> gz0nk99aj98jcrgam7rzzo9g9a43nks 104 138839 323617 2026-06-05T21:10:32Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323617 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Dr. Jekyll var heilt roleg.'''}}}} Fjortan dagar etter høvde det seg so at dokteren heldt eit av sine gilde gjestebod for ei fem-seks gamle gode vener. Det var alle kloke og gjæve karar, som hadde vit på god vin. Mr. Utterson måta det soleis at han vart verande att etter dei hine var heim farne. Det var ikkje noko nytt, det hadde hendt sneisevis av gonger. Når Utterson vart lika i eit lag, so vart han godt Uka. Dei som heldt gjestebod, pla finna stor hugnad i å halda att den turre advokaten, når dei gladværuge og munnrappe gjestene vel hadde fått foten over dørstokken. Dei lika å sitja ei liti stund i samvære med den smålåtne mannen. Då kunde dei øva seg i å vera einsame att, og klara hugen og hovudet etter alt ståk og gladvære. For om han var fåmælt og stillfarande, so hadde han eit rikt hjarta, og var raust til å gjeva av dei gode tankane sine. Ein av dei som tykte mest mon i han, var dr. Jekyll; og som han no sat der på hi sida elden — ein storvaksen, velbygd, glattraka mann på femti, med ein liten rev i augnekråi, kan henda, men<noinclude><references/></noinclude> 81pspar7xivj33z6z65yl3uy4g21csz 323745 323617 2026-06-06T00:03:52Z Øystein Tvede 3938 323745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Dr. Jekyll var heilt roleg.'''}}}} Fjortan dagar etter høvde det seg so at dokteren heldt eit av sine gilde gjestebod for ei fem-seks gamle gode vener. Det var alle kloke og gjæve karar, som hadde vit på god vin. Mr. Utterson måta det soleis at han vart verande att etter dei hine var heim farne. Det var ikkje noko nytt, det hadde hendt sneisevis av gonger. Når Utterson vart lika i eit lag, so vart han godt lika. Dei som heldt gjestebod, pla finna stor hugnad i å halda att den turre advokaten, når dei gladværuge og munnrappe gjestene vel hadde fått foten over dørstokken. Dei lika å sitja ei liti stund i samvære med den smålåtne mannen. Då kunde dei øva seg i å vera einsame att, og klara hugen og hovudet etter alt ståk og gladvære. For om han var fåmælt og stillfarande, so hadde han eit rikt hjarta, og var raust til å gjeva av dei gode tankane sine. Ein av dei som tykte mest mon i han, var dr. Jekyll; og som han no sat der på hi sida elden — ein storvaksen, velbygd, glattraka mann på femti, med ein liten rev i augnekråi, kan henda, men<noinclude><references/></noinclude> 1tw19yr5x8clgu8fsehswars5yv7rdy 104 138840 323618 2026-06-05T21:11:33Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323618 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>elles med alle merke på dugleik og godhug —, kunde du sjå på han at han nørde ein djup og varm venskap for Mr. Utterson. «Eg har havt trong til å tala med deg, Jekyll,» byrja Mr. Utterson. «Du veit det testamentet ditt?» Eit gløgt auga kunde ha sét at dokteren ikkje lika å koma inn på dette emnet, men han lest ikkje ved gå. «Stakkars Utterson,» sa han, «eg er ein klient som valdar deg mykje sut og sorj. Eg har aldri sét ein mann so ulukkeleg som du var då eg kom til deg med testamentet mitt, — dersom ikkje Lanyon, den trongsynte lærdomsnarren, var endå meir ifrå seg då han fekk høyra om det som han kalla ranglæra mi. Å, du treng ikke verta arg, — eg veit han er ein fagna kar, ein framifrå mann, som eg alltid har tenkt å vera til vens med. Men ein trongsynt lærdomsnarr lyt eg kalla han kor som er, eit fåkunnig skrøyve av ein lærdomsnarr. Eg vart styggeleg snytt på Lanyon, meir enn eg har vorte på nokon annan.» «Du veit eg har aldri godkjent det,» la Utterson i veg att, og lest som han ikkje ansa det slag på det den andre hadde byrja tala om. «Testamentet mitt? Ja då, eg veit det,» sa dokteren, ørlite kvast. «Du har fortalt meg det.» «Ja, og eg fortel det oppatt,» heldt advokaten fram. «Eg har fått eit og anna å vita om den unge Hyde.»<noinclude><references/></noinclude> aw67k970lhcf9w13b6zxpwz1fw069nt 104 138841 323619 2026-06-05T21:13:00Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323619 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Det store, vene andletet til dr. Jekyll vart bleikt som bast, og han svartna kring augo. «Eg bryr meg ikkje om å høyra meir,» sa han. «Dette er ei sak som eg trudde me var samde om å lata liggja.» «Det eg høyrde var avstyggeleg,» sa Utterson. «Saki er plent den same for det: Du skjønar ikkje stoda mi,» svara dokteren, han tok til å verta eit grand brydd. «Eg sit ille i det, Utterson. Stoda mi er uvanleg vand — reint ovende vand. Og ho er soleis at det er nyttelaust å tala om henne.» «Jekyll,» sa Utterson, «du kjenner meg. Eg er ein mann du kan setja lit til. Tala ut til meg i trumål, og eg er heilt viss om at eg skal kunna berga deg ut or pryssa.» «Kjære, gode Utterson,» sa dokteren, «dette er svært snildt av deg, heilt igjenom snildt av deg; eg er ikkje før til å finna ord for takksemdi mi. Eg trur fullt og fast på deg. Eg kunde lita meir på deg enn på noko anna levande menneske, ja, meir enn på meg sjølv, dersom eg hadde valet. Men ver du trygg: det er ikkje soleis som du trur, nei, so ille er det ikkje. Og so mykje du kan få ro i det gode hjarta ditt, skal eg fortelja deg ein ting: eg kan verta kvitt Mr. Hyde kva tid eg berre vil. Eg gjev deg handi mi på det. Og takkar deg atter og atter. So til slutt vil eg leggja attåt<noinclude><references/></noinclude> jmbg179xj14ndv9rdburxu4pgbikt36 104 138842 323620 2026-06-05T21:13:56Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323620 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>eit ørlite ord, Utterson, som. eg er viss om du vil taka godt opp: dette er ei løyndarsak, og eg bed deg at du let henne sova.» Utterson stod og såg inn i elden og tenkte seg om eit lite bel. «Eg er ikkje i tvil om at du talar fullkomeleg sant,» sa han til slutt, og reiste seg. «Det er godt. Men etter di me har kome inn på dette spursmålet, og for siste gong, vonar eg,» heldt dokteren fram, «so er det ein ting eg gjerne vil du skal skjøna. Det er so sant som det er sagt: eg er svært glad i stakkars Hyde. Eg veit du har tala med han; han fortalde meg det; og eg ottast han var ufinsleg. Men eg tek det opp att at eg held mykje av den unge mannen. Og dersom eg lyt fara bort, Utterson, so må du lova meg at du skal syna han tolsemd og hjelpa han til retten hans. Eg er viss om du vilde gjera det, dersom du visste alt; og ein tung stein vilde falla frå bringa mi dersom du vilde gjeva meg den lovnaden.» «Eg kan ikkje lova at eg nokosinne kan koma til å lika han. Det vilde vera hykling.» «Det er ikkje det eg bed om,» trygla Jekyll, og la handi si på armen til venen sin. «Eg bed berre om rettferd. Eg bed berre at du må hjelpa han for mi skuld, når eg ikkje er her lenger.» Utterson sukka djupt. «Ja ja,» sa han, «eg lovar.»<noinclude><references/></noinclude> lcbl97jz25bgwcdo7chle00m84pt57i 323746 323620 2026-06-06T00:09:17Z Øystein Tvede 3938 323746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>eit ørlite ord, Utterson, som eg er viss om du vil taka godt opp: dette er ei løyndarsak, og eg bed deg at du let henne sova.» Utterson stod og såg inn i elden og tenkte seg om eit lite bel. «Eg er ikkje i tvil om at du talar fullkomeleg sant,» sa han til slutt, og reiste seg. «Det er godt. Men etter di me har kome inn på dette spursmålet, og for siste gong, vonar eg,» heldt dokteren fram, «so er det ein ting eg gjerne vil du skal skjøna. Det er so sant som det er sagt: eg er svært glad i stakkars Hyde. Eg veit du har tala med han; han fortalde meg det; og eg ottast han var ufinsleg. Men eg tek det opp att at eg held mykje av den unge mannen. Og dersom eg lyt fara bort, Utterson, so må du lova meg at du skal syna han tolsemd og hjelpa han til retten hans. Eg er viss om du vilde gjera det, dersom du visste alt; og ein tung stein vilde falla frå bringa mi dersom du vilde gjeva meg den lovnaden.» «Eg kan ikkje lova at eg nokosinne kan koma til å lika han. Det vilde vera hykling.» «Det er ikkje det eg bed om,» trygla Jekyll, og la handi si på armen til venen sin. «Eg bed berre om rettferd. Eg bed berre at du må hjelpa han for mi skuld, når eg ikkje er her lenger.» Utterson sukka djupt. «Ja ja,» sa han, «eg lovar.»<noinclude><references/></noinclude> 254eippl52oo3c0g49ozhwpzkyptlp7 104 138843 323621 2026-06-05T21:14:56Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323621 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Mordet på Garew.'''}}}} Nære på eit år etter, i oktober 18—, hende det eit brotsverk som var so rått at det sette heile London i øsing, og det vart so mykje meir vidspurt etter di det var ein mann med høg rang som vart myrda. Soga er stutt og skræmeleg. Ei tenestgjente som budde åleine i eit hus ikkje langt frå elvi, hadde gått opp i elleve tidi og vilde leggja seg. Endå skodda sveipte seg om byen då dei små morgontimane kom, var himmelen heilt klår tidleg på natti, og den gata som gjenta såg frå vindauga sitt, låg i blankt måneljos. Gjenta må ha havt ein drøymande hug, er det likt til; for ho sette seg på kista si, som stod tett bortmed vindauga, og fall i tankar. Aldri (soleis pla ho segja når ho sidan fortalde om denne hendingi, medan tårone strøymde frå augo hennar), aldri hadde ho kjent seg so nøgd med Kvet og tykt so vel om alle menneske. Og best som ho sat soleis, vart ho var ein aldrug, ven mann som kom hitetter gata; og til møtes med han kom ein svært liten<noinclude><references/></noinclude> 0fbtngo40nr00bt9wsbl7n30cwjlxsp 323747 323621 2026-06-06T00:11:31Z Øystein Tvede 3938 323747 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Mordet på Garew.'''}}}} Nære på eit år etter, i oktober 18—, hende det eit brotsverk som var so rått at det sette heile London i øsing, og det vart so mykje meir vidspurt etter di det var ein mann med høg rang som vart myrda. Soga er stutt og skræmeleg. Ei tenestgjente som budde åleine i eit hus ikkje langt frå elvi, hadde gått opp i ellevetidi og vilde leggja seg. Endå skodda sveipte seg om byen då dei små morgontimane kom, var himmelen heilt klår tidleg på natti, og den gata som gjenta såg frå vindauga sitt, låg i blankt måneljos. Gjenta må ha havt ein drøymande hug, er det likt til; for ho sette seg på kista si, som stod tett bortmed vindauga, og fall i tankar. Aldri (soleis pla ho segja når ho sidan fortalde om denne hendingi, medan tårone strøymde frå augo hennar), aldri hadde ho kjent seg so nøgd med Kvet og tykt so vel om alle menneske. Og best som ho sat soleis, vart ho var ein aldrug, ven mann som kom hitetter gata; og til møtes med han kom ein svært liten<noinclude><references/></noinclude> r85zv3f0txrdf6ihh0kmln2npi3e6t3 323748 323747 2026-06-06T00:12:37Z Øystein Tvede 3938 323748 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Mordet på Garew.'''}}}} Nære på eit år etter, i oktober 18—, hende det eit brotsverk som var so rått at det sette heile London i øsing, og det vart so mykje meir vidspurt etter di det var ein mann med høg rang som vart myrda. Soga er stutt og skræmeleg. Ei tenestgjente som budde åleine i eit hus ikkje langt frå elvi, hadde gått opp i ellevetidi og vilde leggja seg. Endå skodda sveipte seg om byen då dei små morgontimane kom, var himmelen heilt klår tidleg på natti, og den gata som gjenta såg frå vindauga sitt, låg i blankt måneljos. Gjenta må ha havt ein drøymande hug, er det likt til; for ho sette seg på kista si, som stod tett bortmed vindauga, og fall i tankar. Aldri (soleis pla ho segja når ho sidan fortalde om denne hendingi, medan tårone strøymde frå augo hennar), aldri hadde ho kjent seg so nøgd med livet og tykt so vel om alle menneske. Og best som ho sat soleis, vart ho var ein aldrug, ven mann som kom hitetter gata; og til møtes med han kom ein svært liten<noinclude><references/></noinclude> 4ek2vcriziz8iea3citfpe610ga0mj0 104 138844 323622 2026-06-05T21:15:32Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323622 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>mann, som ho i fyrstning! ikkje ansa stort på. Då dei kom so nær einannan at dei kunde samtalast (det var nett nedunder vindauga), bøygde den gamle seg og tala til den andre med eit framifrå finsleg lag. Det såg ikkje ut til at det var sers viktuge ting det galdt; etter ferdalaget hans å døma, skulde ein helst tru at han berre spurde om vegen. Men månen skein i andletet hans medan han tala, og gjenta tykte det var so fint å sjå; han såg so hjartegod og skuldlaus ut, at ho tenkte mest han måtte høyra til i ei fari tid. Men samstundes var det noko høgbore med han og, som han var velnøgd med seg sjølv, og det kunde han vera med retto. Men dinæst feste ho auga på den andre, og ho vart ikkje lite dått ved, då ho såg det var ein Mr. Hyde, som ein gong hadde vitja husbonden hennar, og som ho hadde fått ein stygg til. I handi hadde han ein tung kjepp som han stod og fingra med. Han svara aldri eit ord, berre stod og lydde arg og utolug. Men so med eitt rauk det opp i honom eit illsinne, han trampa •med foten og svinga med kjeppen og dreiv på som ein galning. Den gamle mannen gjekk eit steg attende; ho kunde merka at han var radt ovandotten og eit grand krenkt. Då Mr. Hyde såg det, vart han olm som ein stut og deiste den andre i gata. I næste blinken hadde han fått offeret under føtene sine, han lét det hagla med harde slag so det sokk i kroppen, og ein<noinclude><references/></noinclude> 3si2echwl46w62umzrdm52qs7iwj416 323749 323622 2026-06-06T00:12:55Z Øystein Tvede 3938 323749 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>mann, som ho i fyrstningi ikkje ansa stort på. Då dei kom so nær einannan at dei kunde samtalast (det var nett nedunder vindauga), bøygde den gamle seg og tala til den andre med eit framifrå finsleg lag. Det såg ikkje ut til at det var sers viktuge ting det galdt; etter ferdalaget hans å døma, skulde ein helst tru at han berre spurde om vegen. Men månen skein i andletet hans medan han tala, og gjenta tykte det var so fint å sjå; han såg so hjartegod og skuldlaus ut, at ho tenkte mest han måtte høyra til i ei fari tid. Men samstundes var det noko høgbore med han og, som han var velnøgd med seg sjølv, og det kunde han vera med retto. Men dinæst feste ho auga på den andre, og ho vart ikkje lite dått ved, då ho såg det var ein Mr. Hyde, som ein gong hadde vitja husbonden hennar, og som ho hadde fått ein stygg til. I handi hadde han ein tung kjepp som han stod og fingra med. Han svara aldri eit ord, berre stod og lydde arg og utolug. Men so med eitt rauk det opp i honom eit illsinne, han trampa •med foten og svinga med kjeppen og dreiv på som ein galning. Den gamle mannen gjekk eit steg attende; ho kunde merka at han var radt ovandotten og eit grand krenkt. Då Mr. Hyde såg det, vart han olm som ein stut og deiste den andre i gata. I næste blinken hadde han fått offeret under føtene sine, han lét det hagla med harde slag so det sokk i kroppen, og ein<noinclude><references/></noinclude> 1fxonkwcqak8a1kjjq0k4e1avbnybbx 323750 323749 2026-06-06T00:15:05Z Øystein Tvede 3938 323750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>mann, som ho i fyrstningi ikkje ansa stort på. Då dei kom so nær einannan at dei kunde samtalast (det var nett nedunder vindauga), bøygde den gamle seg og tala til den andre med eit framifrå finsleg lag. Det såg ikkje ut til at det var sers viktuge ting det galdt; etter ferdalaget hans å døma, skulde ein helst tru at han berre spurde om vegen. Men månen skein i andletet hans medan han tala, og gjenta tykte det var so fint å sjå; han såg so hjartegod og skuldlaus ut, at ho tenkte mest han måtte høyra til i ei fari tid. Men samstundes var det noko høgbore med han òg, som han var velnøgd med seg sjølv, og det kunde han vera med retto. Men dinæst feste ho auga på den andre, og ho vart ikkje lite dått ved, då ho såg det var ein Mr. Hyde, som ein gong hadde vitja husbonden hennar, og som ho hadde fått ein stygg til. I handi hadde han ein tung kjepp som han stod og fingra med. Han svara aldri eit ord, berre stod og lydde arg og utolug. Men so med eitt rauk det opp i honom eit illsinne, han trampa med foten og svinga med kjeppen og dreiv på som ein galning. Den gamle mannen gjekk eit steg attende; ho kunde merka at han var radt ovandotten og eit grand krenkt. Då Mr. Hyde såg det, vart han olm som ein stut og deiste den andre i gata. I næste blinken hadde han fått offeret under føtene sine, han lét det hagla med harde slag so det sokk i kroppen, og ein<noinclude><references/></noinclude> lhq3gepx40xek07t6m617sbsjr7vqiz 104 138845 323623 2026-06-05T21:15:57Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323623 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Mr. Hyde var olm som ein stut og deiste den andre i gata.<noinclude><references/></noinclude> lis5m3qnk8gtnveqctavyh6jei9ebsh 104 138846 323624 2026-06-05T21:16:55Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323624 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>kunde høyra kor det brotna og brast i beini. Gjenta vart so avskræmd av alt ho såg og høyrde, at ho seig i uvit. Klokka var to då ho kråna til att og fekk fatt i politiet. Drapsmannen hadde longo fare sin kos; men offeret hans låg att midt i gata, tilreidt so det var ikkje til å tru. Kjeppen som illgjerningsmannen hadde bruka, hadde brotna tvert av, endå han var av eit sjeldsynt og sterkt treslag, og dertil av finaste ål. Den eine beten fann dei att i rennesteinen; han var oppskaven som ei tust. Den andre hadde nok drapsmannen teke med seg. På den drepne fann dei ein pung og ei gullklokke, men ingi papir, utan ein attklistra konvolutt med frimerke på. Truleg hadde han vore på veg til posten. Brevet var påskrive med namn og tilskrift til Mr. Utterson. Dette brevet vart bore fram for advokaten før han var or sengi komen. Og han hadde ikkje før sét det og høyrt kva som hadde hendt, før han sette opp eit langt og høgtidsamt andlet. «Eg vil ikkje segja noko før eg har sét liket,» sa han. «Dette kan vera svært alvorleg. Ver gild og venta til eg har fått kledi på meg.» Han fekk frukosten i seg i ei bråvende og køyrde so til politistasjonen; dit hadde dei bore liket. På timen han kom inn i romet, nikka han. «Ja,» sa han, «eg kjenner han. So syrgjeleg<noinclude><references/></noinclude> 38148f8jng65d7dhbbx725qii6rw76x 323751 323624 2026-06-06T00:17:01Z Øystein Tvede 3938 323751 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>kunde høyra kor det brotna og brast i beini. Gjenta vart so avskræmd av alt ho såg og høyrde, at ho seig i uvit. Klokka var to då ho kråna til att og fekk fatt i politiet. Drapsmannen hadde longo fare sin kos; men offeret hans låg att midt i gata, tilreidt so det var ikkje til å tru. Kjeppen som illgjerningsmannen hadde bruka, hadde brotna tvert av, endå han var av eit sjeldsynt og sterkt treslag, og dertil av finaste âl. Den eine beten fann dei att i rennesteinen; han var oppskaven som ei tust. Den andre hadde nok drapsmannen teke med seg. På den drepne fann dei ein pung og ei gullklokke, men ingi papir, utan ein attklistra konvolutt med frimerke på. Truleg hadde han vore på veg til posten. Brevet var påskrive med namn og tilskrift til Mr. Utterson. Dette brevet vart bore fram for advokaten før han var or sengi komen. Og han hadde ikkje før sét det og høyrt kva som hadde hendt, før han sette opp eit langt og høgtidsamt andlet. «Eg vil ikkje segja noko før eg har sét liket,» sa han. «Dette kan vera svært alvorleg. Ver gild og venta til eg har fått kledi på meg.» Han fekk frukosten i seg i ei bråvende og køyrde so til politistasjonen; dit hadde dei bore liket. På timen han kom inn i romet, nikka han. «Ja,» sa han, «eg kjenner han. So syrgjeleg<noinclude><references/></noinclude> 85tmzhrjbczcrmxxkyg7nns78gkpsn2 104 138847 323625 2026-06-05T21:19:33Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323625 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>dette enn er, so er dette Sir Danvers Carew.» «Gode Gud,» sette politimannen i, «er det mogeleg?» Det var uvandt å sjå kor æregiren lyste or augo hans; han vona nok på å gjera eit varp denne gongen. «Denne saki kjem til å spyrjast vida,» sa han; «kanskje De kan setja oss på faret etter mannen?» Og han fortalde i stuttmål kva gjenta hadde sét, og tedde fram den brotne kjeppen. Mr. Utterson hadde fått ein støkk i seg alt då han høyrde namnet Hyde nemna; men då han fekk sjå kjeppen, kunde han ikkje lenger vera i tvil: endå so opptusta og sundslegen som han var, kjende han att den staven som han hadde gjeve i gåve til Henry Jekyll for mange år sidan. «Er denne mr. Hyde liten på vokster?» spurde han. «Svært liten. Og fælande stygg å sjå til. So segjer gjenta,» svara politimannen. Mr. Utterson gruna. So lyfte han hovudet og sa: «Dersom De vil koma med meg i vogni mi, so tenkjer eg at eg skal kunna fylgja Dykk til huset hans.» Klokka var no ikring ni om morgonen, og den fyrste haustskodda synte seg. Ei brungrå hette truga med å leggja seg over himmelen; men vinden heldt ikkje fred, han piska skodda i smådottar og dreiv hit og dit, so dei<noinclude><references/></noinclude> tejdsrdazsqekf6xaltaz74v6cyxbi9 104 138848 323626 2026-06-05T21:20:36Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323626 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>fekk ikkje fylkja seg. Etter kvart som vogni smaug seg fram frå gate til gate, fekk Mr. Utterson sjå eit merkeleg fargeskifte i skymingi. Stundom var det myrkt som seine kvelden, stundom glødde det i lufti med ein djup og døkk brunlét, liksom ljosken frå ein forunderleg loge, og ender og gong rivna skoddehatten radt sund, so ein skjelvande solstreng vildra seg ned millom alle dei kvervlande krullane. Den glumelege Soho-byen vart ikkje trivelegare i dette stendige skiftet millom ljos og myrker. Gatone var fulle av gjørme, folket du møtte, sjaskute, lyktene var ikkje sløkte, men heller ikkje kveikte å nyo for å gjera om inkje det syrgjelege åtaket som kom frå myrkeheimen no natti var omme. Advokaten tykte det såg ut som heile byen låg i ei marerid. Mest gjorde det kan henda at tankane hans var so tunge som tankar kan vera. Og kvar gong han glytte bort på felagen sin i vogni, kjende han ein snev av den redsla som stundom kan koma over alle menneske — om dei er aldri so ærlege —, når dei får med lov og rett og politimenner å gjera. Vogni stogga på rette staden. Det letta litt i skodda, og han såg ei svart gate, ei ølsjapp, ei låg, fransk kaffistove, og ei Uti krambu, der dei selde to-penny-salat og elles alle slag smårask. Kring portane stod klyngjor av fillute ungar, og på fortaui såg dei mange utanlandske<noinclude><references/></noinclude> 5ycfbtkc35fu9dpz702ddbgqjyh4nb4 323752 323626 2026-06-06T00:21:52Z Øystein Tvede 3938 323752 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>fekk ikkje fylkja seg. Etter kvart som vogni smaug seg fram frå gate til gate, fekk Mr. Utterson sjå eit merkeleg fargeskifte i skymingi. Stundom var det myrkt som seine kvelden, stundom glødde det i lufti med ein djup og døkk brunlét, liksom ljosken frå ein forunderleg loge, og ender og gong rivna skoddehatten radt sund, so ein skjelvande solstreng vildra seg ned millom alle dei kvervlande krullane. Den glumelege Soho-byen vart ikkje trivelegare i dette stendige skiftet millom ljos og myrker. Gatone var fulle av gjørme, folket du møtte, sjaskute, lyktene var ikkje sløkte, men heller ikkje kveikte å nyo for å gjera om inkje det syrgjelege åtaket som kom frå myrkeheimen no natti var omme. Advokaten tykte det såg ut som heile byen låg i ei marerid. Mest gjorde det kan henda at tankane hans var so tunge som tankar kan vera. Og kvar gong han glytte bort på felagen sin i vogni, kjende han ein snev av den redsla som stundom kan koma over alle menneske — om dei er aldri so ærlege —, når dei får med lov og rett og politimenner å gjera. Vogni stogga på rette staden. Det letta litt i skodda, og han såg ei svart gate, ei ølsjapp, ei låg, fransk kaffistove, og ei liti krambu, der dei selde to-penny-salat og elles alle slag smårask. Kring portane stod klyngjor av fillute ungar, og på fortaui såg dei mange utanlandske<noinclude><references/></noinclude> n0nsklxx739oxu0uixqc4tvepq6b54t 104 138849 323627 2026-06-05T21:21:32Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323627 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>kvende, med lyklar i hendene; dei skulde stad og friska seg på eit morgonglas. I næste augneblinken tetna skodda til att og vart til ein vegg som stengde for syni hans. Her var det han budde, beste venen til Henry Jekyll, ervingen til ein kvart million pund. Eit gamalt kvinnfolk opna døri. Håret hennar var sylvgrått, og andletet jsyitt som bein. Ho såg illkyndt ut, og falsk som ei fente. Men ho førde seg fullkome. Jau, sa ho, her budde Mr. Hyde, men han var ikkje heime. Han hadde vore innom langt fram på natti, men hadde ikkje stogga so lenge som ein time. Det var ikkje noko merkeleg i det; vanane hana var soleis, og han var tidt heimanfrå. I går, til dømes, var. det nære på to månader sidan ho hadde sét likt til han. «Dette er godt og vel nok alt i hop,» sa advokaten, «men me vil sjå romi hans,» og då kvinnfolket tok til å leggja ut om at det var det ingi råd med, la han til: «Det er likast eg gjer Dykk vis med kven eg har med meg. Det er politi-inspektør Newcomen frå Scotland Yard.» Det fór som ein elding over andletet hennar; ho var kje god til å løyna kor ho Uka seg, det beistet. «Å,» sa ho, «han er i knipe! Kva har han gjort?» Inspektøren blinka til Mr. Utterson og mulla: «Det ser ikkje nett ut til han er avhalden.»<noinclude><references/></noinclude> o7wej0wcs8e6a802g6p1zqv5hghu01n 323753 323627 2026-06-06T00:22:41Z Øystein Tvede 3938 323753 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>kvende, med lyklar i hendene; dei skulde stad og friska seg på eit morgonglas. I næste augneblinken tetna skodda til att og vart til ein vegg som stengde for syni hans. Her var det han budde, beste venen til Henry Jekyll, ervingen til ein kvart million pund. Eit gamalt kvinnfolk opna døri. Håret hennar var sylvgrått, og andletet kvitt som bein. Ho såg illkyndt ut, og falsk som ei fente. Men ho førde seg fullkome. Jau, sa ho, her budde Mr. Hyde, men han var ikkje heime. Han hadde vore innom langt fram på natti, men hadde ikkje stogga so lenge som ein time. Det var ikkje noko merkeleg i det; vanane hana var soleis, og han var tidt heimanfrå. I går, til dømes, var. det nære på to månader sidan ho hadde sét likt til han. «Dette er godt og vel nok alt i hop,» sa advokaten, «men me vil sjå romi hans,» og då kvinnfolket tok til å leggja ut om at det var det ingi råd med, la han til: «Det er likast eg gjer Dykk vis med kven eg har med meg. Det er politi-inspektør Newcomen frå Scotland Yard.» Det fór som ein elding over andletet hennar; ho var kje god til å løyna kor ho Uka seg, det beistet. «Å,» sa ho, «han er i knipe! Kva har han gjort?» Inspektøren blinka til Mr. Utterson og mulla: «Det ser ikkje nett ut til han er avhalden.»<noinclude><references/></noinclude> lusasdja5ffu8l2x8lm3yw04jed5dfj 323754 323753 2026-06-06T00:24:09Z Øystein Tvede 3938 323754 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>kvende, med lyklar i hendene; dei skulde stad og friska seg på eit morgonglas. I næste augneblinken tetna skodda til att og vart til ein vegg som stengde for syni hans. Her var det han budde, beste venen til Henry Jekyll, ervingen til ein kvart million pund. Eit gamalt kvinnfolk opna døri. Håret hennar var sylvgrått, og andletet kvitt som bein. Ho såg illkyndt ut, og falsk som ei fente. Men ho førde seg fullkome. Jau, sa ho, her budde Mr. Hyde, men han var ikkje heime. Han hadde vore innom langt fram på natti, men hadde ikkje stogga so lenge som ein time. Det var ikkje noko merkeleg i det; vanane hana var soleis, og han var tidt heimanfrå. I går, til dømes, var det nære på to månader sidan ho hadde sét likt til han. «Dette er godt og vel nok alt i hop,» sa advokaten, «men me vil sjå romi hans,» og då kvinnfolket tok til å leggja ut om at det var det ingi råd med, la han til: «Det er likast eg gjer Dykk vis med kven eg har med meg. Det er politi-inspektør Newcomen frå Scotland Yard.» Det fór som ein elding over andletet hennar; ho var kje god til å løyna kor ho lika seg, det beistet. «Å,» sa ho, «han er i knipe! Kva har han gjort?» Inspektøren blinka til Mr. Utterson og mulla: «Det ser ikkje nett ut til han er avhalden.»<noinclude><references/></noinclude> kk0f2dh9k4b7mzxk00ph5h2zz2wj21y 104 138850 323628 2026-06-05T21:22:16Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323628 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Dinæst vende han seg til det gamle kvinnfolket og sa høgt: «Lat so meg og denne mannen her få sjå oss litt ikring.» Den gamle kona var heilt åleine i det svære huset, og Mr. Hyde hadde berre bruka nckre få rom. Men dei var fint og staseleg utbudde. I eit kammers var det fullt av vin. All bordbunaden var av sylv, og alle dukar og klede var av finaste slag. På veggen hekk eit godt målarstykke ; Utterson gissa på at det var ei gåve frå Henry Jekyil; han hadde godt skjøn på kunst. Golvteppi var av ymse slag fløyel med fagre fargar. Men alle ting tydde på at romi nyst hadde vore ransaka, og i stor hast. Kledi låg slengde kring på golvet, med rengde lommor, låskistone stod med loki i veret, og på eldstaden låg ein grå oskedunge, som etter brent papir, Inspektøren rota i glørne og grov fram ryggen av ei sjekkbok som hadde c greitt seg mot elden. Attom døri fann dei hi helvti av kjeppen. Politimannen frygda seg. Han hadde fått visse for mistankane sine. Og då han kom til banken og fekk greie på at det stod mange tusen pund innsette på mordaren sitt namn, var han fullnøgd. «De kan vera trygg,» sa han til Mr. Utterson, «eg har han i snara. Han må ha råka reint i ørske, elles kunde han ikkje lagt kjeppen etter seg, eller brent sjekkboki. Utan pengar er han hjelpelaus, kan De skjøna. Alt me treng<noinclude><references/></noinclude> rubr2crtv23iif0pljjcrobbwhqhfv9 323755 323628 2026-06-06T00:26:15Z Øystein Tvede 3938 323755 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Dinæst vende han seg til det gamle kvinnfolket og sa høgt: «Lat so meg og denne mannen her få sjå oss litt ikring.» Den gamle kona var heilt åleine i det svære huset, og Mr. Hyde hadde berre bruka nokre få rom. Men dei var fint og staseleg utbudde. I eit kammers var det fullt av vin. All bordbunaden var av sylv, og alle dukar og klede var av finaste slag. På veggen hekk eit godt målarstykke; Utterson gissa på at det var ei gåve frå Henry Jekyil; han hadde godt skjøn på kunst. Golvteppi var av ymse slag fløyel med fagre fargar. Men alle ting tydde på at romi nyst hadde vore ransaka, og i stor hast. Kledi låg slengde kring på golvet, med rengde lommor, låskistone stod med loki i vêret, og på eldstaden låg ein grå oskedunge, som etter brent papir, Inspektøren rota i glørne og grov fram ryggen av ei sjekkbok som hadde greitt seg mot elden. Attom døri fann dei hi helvti av kjeppen. Politimannen frygda seg. Han hadde fått visse for mistankane sine. Og då han kom til banken og fekk greie på at det stod mange tusen pund innsette på mordaren sitt namn, var han fullnøgd. «De kan vera trygg,» sa han til Mr. Utterson, «eg har han i snara. Han må ha råka reint i ørske, elles kunde han ikkje lagt kjeppen etter seg, eller brent sjekkboki. Utan pengar er han hjelpelaus, kan De skjøna. Alt me treng<noinclude><references/></noinclude> f4r9drhuar6dttalsn6r46k8wld9n8s 104 138851 323629 2026-06-05T21:23:22Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323629 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>gjera, er å venta på han i banken og kunngjera signalementet hans.» Det siste var Uke vel ingi lett sak. For det var ikkje mange som kjende Mr. Hyde. Jamvel husbond til gjenta hadde set han berre to gonger. Ingen stad var det råd å finna folk som var skylde med honom. Han hadde aldri vorte fotografert, og dei få som hadde set han, vart svært usamde om korleis han såg ut, — det er ikkje mange som har sers stor tame i å bita seg merke i utsjånaden til folk. Berre i ein ting samstavast alle: dei var visse om at rømingen på ein eller annan forunderleg måte måtte vera vanskapt.<noinclude><references/></noinclude> m95ko0hxm9siw43r1i9n71lbvhnpqrg 323630 323629 2026-06-05T21:23:41Z Øystein Tvede 3938 323630 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>gjera, er å venta på han i banken og kunngjera signalementet hans.» Det siste var like vel ingi lett sak. For det var ikkje mange som kjende Mr. Hyde. Jamvel husbond til gjenta hadde set han berre to gonger. Ingen stad var det råd å finna folk som var skylde med honom. Han hadde aldri vorte fotografert, og dei få som hadde set han, vart svært usamde om korleis han såg ut, — det er ikkje mange som har sers stor tame i å bita seg merke i utsjånaden til folk. Berre i ein ting samstavast alle: dei var visse om at rømingen på ein eller annan forunderleg måte måtte vera vanskapt.<noinclude><references/></noinclude> 96wlz3i9ftmskdgfpeyqn8eme4s0zpx 104 138852 323631 2026-06-05T21:24:44Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323631 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Brevet.'''}}}} I kveldingi same dagen tok Mr. Utterson på veg dit som dr. Jekyll budde. Poole let opp døri og gjekk fyre gjenom kjøkenromi og dinæst gjenom eit tun der det før hadde vore hage, til dei kom til ein bygning der det heittest at arbeidsromi eller disseksjonsromi låg. Dokteren hadde kjøpt huset av ervingane etter ein velgjeten sårlækjar; men etter di hugen hans bar meir i kjemikalsk enn i anatomisk leid, hadde han vendt og bøtt på mangt og mykje i den bygningen som låg borte i enden av tunet. Det var fyrste gongen advokaten hadde vorte motteken av venen sin i denne luten av heimen hans. Difor var han nyfiken og glana opp og ned på den glumelege veggen som vanta vindaugo, og då han gjekk gjenom disseksjonsromet, vart han reint ille ved, so han kulsa. Denne salen, der det før hadde vanka ei mengd onnuge og ihuga granskarar, låg no aud og still. Bordi var nedleste med kjemiske apparat, på golvet låg fullt av korger og kassor og pakkhalm, og gjenom den<noinclude><references/></noinclude> 41ex041nboyrmjkeh7cq2r43zgwey62 104 138853 323632 2026-06-05T21:25:50Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323632 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>dumbute kuppelen skein eit dimt ljos. I bortare enden gjekk det ei tropp opp til ei dør som var tekt med eit tjukt klede. Gjenom den døri vart Mr. Utterson vist inn i stova til dokteren. Det var eit stort rom med mange glasskap, ein diger svingspegel og eit arbeidsbord. Tri dustute vindaugo med jarnrimar vende inn mot gardsromet. Det brann på peisen,- og-på skorsteinshylla var ein lampe kveikt, for den tjukke skodda trengde jamvel inn i husi. Her sat dr. JekyU. Han hadde klint seg kloss bortåt varmen, nåbleik og forkomen. Han reis ikkje opp og gjekk til møtes med gjesten, men rette berre fram ei kald hand og helsa han velkomen, med eit mæle som ikkje var attkjennande. «Du har høyrt kva som har hendt?» sa Mr. Utterson då Poole hadde gått. Dokteren skalv. «Dei skravla om det i gata,» sa han. «Eg høyrde det inn i matstova.» «Berre eit ord,» sa advokaten. «Carew var klienten min, og det er du med. No vil eg vera på det reine med kva eg gjer. Du har no vel ikkje vore so galen at du har gøymt av denne skarven?» «Utterson, eg sver til Gud,» sette dokteren i, «eg sver til Gud at eg skal aldri meir festa augo på han. Eg segjer deg for sant og visst at eg er ferdig med han i dette livet. Me har gjort opp med einannan for godt og alltid. Han har slett ingi torv til hjelpi mi heller. Du kjen-<noinclude><references/></noinclude> 99mw8loevvqqh9fi4z18nnj4zi3emo1 323633 323632 2026-06-05T21:26:57Z Øystein Tvede 3938 323633 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>dumbute kuppelen skein eit dimt ljos. I bortare enden gjekk det ei tropp opp til ei dør som var tekt med eit tjukt klede. Gjenom den døri vart Mr. Utterson vist inn i stova til dokteren. Det var eit stort rom med mange glasskap, ein diger svingspegel og eit arbeidsbord. Tri dustute vindaugo med jarnrimar vende inn mot gardsromet. Det brann på peisen, og på skorsteinshylla var ein lampe kveikt, for den tjukke skodda trengde jamvel inn i husi. Her sat dr. Jekyll. Han hadde klint seg kloss bortåt varmen, nåbleik og forkomen. Han reis ikkje opp og gjekk til møtes med gjesten, men rette berre fram ei kald hand og helsa han velkomen, med eit mæle som ikkje var attkjennande. «Du har høyrt kva som har hendt?» sa Mr. Utterson då Poole hadde gått. Dokteren skalv. «Dei skravla om det i gata,» sa han. «Eg høyrde det inn i matstova.» «Berre eit ord,» sa advokaten. «Carew var klienten min, og det er du med. No vil eg vera på det reine med kva eg gjer. Du har no vel ikkje vore so galen at du har gøymt av denne skarven?» «Utterson, eg sver til Gud,» sette dokteren i, «eg sver til Gud at eg skal aldri meir festa augo på han. Eg segjer deg for sant og visst at eg er ferdig med han i dette livet. Me har gjort opp med einannan for godt og alltid. Han har slett ingi torv til hjelpi mi heller. Du kjen-<noinclude><references/></noinclude> b4gu06fwyyldzfms9af1y0jgo8reuw6 104 138854 323634 2026-06-05T21:28:05Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323634 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>ner han ikkje, soleis som eg gjer. Han er ufarleg no, radt ufarleg. Bit deg merke i ordi mine: han kjem aldri til å spyrjast meir.» Advokaten sat og lydde, men såg uglad ut. Han lika ikkje det oppøste ferdalaget til venen. «Du synest kjenna deg svært so trygg på honom,» sa han; «og for di skuld vonar eg du har rett. Skulde saki verta prøvd for retten, torde det snart henda dei kom til å råka bort i namnet ditt.» «Eg er heilt trygg for han,» svara Jekyll; «og for denne tryggleiken min har eg grunnar som eg ikkje kan leggja fram for nokon. Men det er ein ting eg gjerne vil spyrja deg til råds om. Eg har . . . eg har teke mot eit brev, og eg er i villreide om eg burde syna det til politiet. Eg skulde vera fegen dersom du tok deg av det, Utterson; du vilde visseleg døma visleg, — eg lit so fullt og fast på deg.» «Du ottast det kunde føra til at han vart oppdaga, spår eg?» frette advokaten. «Nei,» sa han. «Eg må segja eg bryr meg ikkje tæret om korleis det går med Hyde; eg er heilt og fullt ferdig med han. Eg tenkte berre på mi eigi stode. Denne rakkars saki har sett namnet mitt på spel.» Utterson togg på dette eit bél. Han var forundra på venen sin, kor sjølvkjær han var. Og like vel kjende han det som ein lette. «Godt,» sa han, «lat meg sjå brevet.»<noinclude><references/></noinclude> rkela1kadzj93c0r2b6dxuyhsbh1ch8 104 138855 323635 2026-06-05T21:29:15Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323635 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Brevet var skrive med ei forunderleg handskrift som stod enda, og underskrifti var «Edvard Hyde». Innhaldet var stutt og godt soleis: «Velgjeraren min, dr. Jekyll, som har vore so gjæv og raust mot meg at eg ikkje evlar gjeva han verdig vederlag, treng ikkje ha nokor sut for meg. Eg er heilt trygg; for eg har hjelperåder til å sleppa unnan med som ikkje kan slå klikk.» Advokaten tykte helst vel om dette brevet. Det sette venskapen millom dr. Jekyll og Mr. Hyde i eit finare ljos enn han hadde venta. Og han harmast på seg sjølv for sume av dei mistankane han hadde hyst. «Har du konvolutten?» spurde han. «Eg brende han før eg vardest,» svara Jekyll. «Men han var ikkje stempla. Brevet vart levert inn.» «Vil du eg skal taka dette og sova på det?» spurde Utterson. «Eg vil at du skal døma og taka avgjerd for meg, heilt og fullt. Eg har mist all sjølvtillit.» «Ja ja, eg skal tenkja på det,» svara advokaten. «Men seg med so endå eit ord: Det var Hyde som fekk deg til å skriva i testamentet ditt kva som skulde gjerast, dersom du «skulde koma bort»?» Dokteren såg ut som han var åt å uvita. Han knepte munnen att og nikka.<noinclude><references/></noinclude> ayca1lcag37tjkwtt0c4urlwjjp5pf4 104 138856 323636 2026-06-05T21:30:21Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323636 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Eg visste det,» sa Utterson. «Han etla seg til å tyna deg. Du har jamen sloppe fint unnan.» «Og eg har gjort noko som er endå nyttigare,» svara dokteren høgtidleg. «Eg har fått ein lærepeng, — å Gud, Utterson, for ein lærepeng eg har fått!» Og han la hendene for andletet og løynde det eit bél. På vegen ut stogga advokaten litevetta og tala eit ord eller to med Poole. «Kva skuld’ eg sagt,» orda han frampå; «det vart lagt inn eit brev her i dag? Korleis såg den mannen ut som kom med det?» Men Poole var hoggande viss om at det hadde ikkje kome noko brev anna i posten, «og det var berre rundskriv,» la han til. Då advokaten høyrde det, vart han ottefull og illhuga å nyo. Brevet hadde rett og slett vorte flitt inn gjenom døri til disseksjonsromet. Eller kan henda det til og med hadde vorte skrive i stova til dokteren. Dersom det hekk soleis i hop, måtte han døma heile saki på ein annan måte og dryfta henne med større omtanke. Medan han gjekk og arbeidde med desse tankane, for bladgutane i gatone og skreik seg håse i halsen: «Serutgåve! Fælsleg mord på ein parlamentsmann!» Soleis lydde liktala om e i n ven og klient; og han fekk eit uhugleg fyresviv om at snart skulde ein annan dg få det velgjetne namnet sitt tilsulka i denne skjem-<noinclude><references/></noinclude> ky22i0sq93ypjkzo53ne14iikpqzg6x 323756 323636 2026-06-06T00:39:10Z Øystein Tvede 3938 323756 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Eg visste det,» sa Utterson. «Han etla seg til å tyna deg. Du har jamen sloppe fint unnan.» «Og eg har gjort noko som er endå nyttigare,» svara dokteren høgtidleg. «Eg har fått ein lærepeng, — å Gud, Utterson, for ein lærepeng eg har fått!» Og han la hendene for andletet og løynde det eit bél. På vegen ut stogga advokaten litevetta og tala eit ord eller to med Poole. «Kva skuld’ eg sagt,» orda han frampå; «det vart lagt inn eit brev her i dag? Korleis såg den mannen ut som kom med det?» Men Poole var hoggande viss om at det hadde ikkje kome noko brev anna i posten, «og det var berre rundskriv,» la han til. Då advokaten høyrde det, vart han ottefull og illhuga å nyo. Brevet hadde rett og slett vorte flitt inn gjenom døri til disseksjonsromet. Eller kan henda det til og med hadde vorte skrive i stova til dokteren. Dersom det hekk soleis i hop, måtte han døma heile saki på ein annan måte og dryfta henne med større omtanke. Medan han gjekk og arbeidde med desse tankane, for bladgutane i gatone og skreik seg håse i halsen: «Serutgåve! Fælsleg mord på ein parlamentsmann!» Soleis lydde liktala om e i n ven og klient; og han fekk eit uhugleg fyresviv om at snart skulde ein annan òg få det velgjetne namnet sitt tilsulka i denne skjem-<noinclude><references/></noinclude> 9q7t1vp2knrn2ovzy536zr31jtf4nam 104 138857 323637 2026-06-05T21:31:14Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323637 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>darferdi. Det var i minsto ei vand avgjerd han hadde fått å taka. Og endå so sjølvtrygg ein mann han var, tok han til å sakna, sårt einkvan som han kunde spyrja til råds. Det var ikkje råd å beda nokon beinveges om hjelp, det visste han. Men med lurskap og list måtte det vel lata seg gjera å hala fram eitkvart som kunde vera til rettleiding. Ei liti stund etter hadde han kome seg koseleg til sætes heime i si eigi stove, og på hi sida åren sat hovudskrivaren hans, Mr. Guest. Midt imillom dei, og høveleg langt frå varmen, stod ei flaske med gamal vin, som hadde stått og svala seg i kjellaren på årevis. Ute låg skodda enno som eit tett sveip over byen, og lyktene glimta som raude glimesteinar. Gjenom dei store gatone jaga livet med dun og dur; det var som storm å høyra. Men i stova var det ljost og lognt og uneleg. Det var åt å skyrna ute; men på glasrutone leika det med braglande leter, og haustroden som glødde i vest, var reidug til å sprengja og spreia skodda over London. Advokaten vart mjuk og mild i hugen, der han sat. Det fanst ingen mann han opna seg meir for enn Mr. Guest; ja, stundom la han fram løyndomar for han mest utan å varast. Guest hadde tidt vore hjå dokteren, i arbeids ærend. Han kjende Poole; han måtte ha merka eller høyrt gjete at Mr. Hyde var ein heimekjend mann der i huset, og det var rime-<noinclude><references/></noinclude> 1hm14g16hwdyulj93wjoltnl5f0d9xs 104 138858 323638 2026-06-05T21:32:25Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323638 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>leg at han hadde gjort seg opp tankar og meiningar. Var det ’kje då like godt at han fekk sjå det brevet som hadde løysing på gåta? Guest hadde drive mykje med å granska og tyda handskrifter, so han kom ikkje til å synast det var det slag underleg eller mistenkjeleg om han fekk lesa eit sovore brev. Dessutan var han ein mann med omtanke og godt skjøn, so han vilde visseleg ikkje lesa so forunderleg eit skriv utan å slengja atti ein merknad eller to. Og dei merknadene kunde verta til rettleiding for Mr. Utterson, so han kunde finna veg or uføret. «Det er ei syrgjeleg sak dette med Sir Danvers,» sa han. «Ja, det skal vera sant og visst. Det har sett støkk og øsing i folket,» svara Guest. «Mannen må ha vore galen, kan du vita.» «Det skulde vore moro å høyrt ditt syn på denne saki,» sa Utterson. «Eg har eit brev her, skrive med hans hand. Det må vera millom oss, for eg veit enno ikkje kva eg helst bør gjera med det. Men her er det; det er just noko for deg: ei mordarskrift.» Det blenkte i augo til Guest, og han sette seg til å granska brevet med ihuge. «Å nei,» sa han, «det er ikkje galen manns skrift, men forunderleg er ho.» «Og etter alt å døma ein svært forunderleg mann,» skøytte advokaten i.<noinclude><references/></noinclude> k6xpwbjixycytdysrsuuq6mhj493l1c 104 138859 323639 2026-06-05T21:35:29Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323639 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Nett i same stundi kom tenaren inn med eit kort. «Seg meg, er det frå dr. Jekyll?» spurde Guest. «Eg tykte eg drog kjensel på skrifti. Eitkvart privat, kanskje?» «Berre ei innbjoding til middags. Kan henda du vilde kika på henne?» «Ja takk, ein aldri so liten glytt berre.» Og han la dei to arki attmed einannan og granska dei idug. «Takk skal du ha,» sa han til slutt og rette dei båe tilbake. «Det er ei sers forvitneleg handskrift.» Det vart togn. Mr. Utterson stridde med seg sjølv. «Kvifor jamførde du dei soleis, Guest?» hogg han brått i. «Du skjønar dei likjest einannan på ein heller merkeleg måte. I mange ting står dei to skriftbileti i fullkomi samstaving. Det er berre ein ting som skil: dei ligg ikkje likt.» «Nokso underleg,» sa Utterson. «Det er, som du segjer, nokso underleg, ja,» svara Guest. «Eg ser helst det vert tagt og ingen ting sagt om dette brevet,» sa advokaten. «Eg skjønar,» svara skrivaren. Men ikkje før vart Mr. Utterson åleine den kvelden, før han læste brevet inn i pengeskapet, der det vart liggjande frå den stundi. «Gode Gud,» tenkte han, «Henry Jekyll skriv falsk for ein mordar!» Han kolna i holdet.<noinclude><references/></noinclude> rzyqlf8gei038u2pmy8bw1yhslip0y5 104 138860 323640 2026-06-05T21:37:59Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323640 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Kva hadde hendt meddr.Lanyon?'''}}}} Tidi leid. Det vart lova ut mange tusen pund i løn til den som kunde finna faret etter illgjerningsmannen. For mordet på Sir Danvers kjendest som ei grov krenkjing for alt folket. Men Mr. Hyde var som sokken i jordi, og politiet stod rådlaust. Mangt kom opp om han frå framfarne dagar, og alt var like ille. Det gjekk skræmelege ord om råskapen hans, so ofseleg og illherveleg, om livet hans i synd og last, om dei forunderlege felagane han hadde havt ikring seg, og om alt hatet som hadde fylgt han vegen lang. Men kvar han no heldt til, var det ingen som anda eit ord om. Frå den morgonen han forlet huset sitt i Soho, var han vekk som vinden. Og etter kvart som tidi leid og skreid, byrja Mr. Utterson verta rolegare i hugen. Han tenkte som so, at når Mr. Hyde var borte, kunde dauden til Sir Danvers ikkje bøtast på nokon betre måte. No når denne vonde makti ikkje var meir, byrja eit nytt liv for dr. Jekyll. Han kom fram or ein-<noinclude><references/></noinclude> cht7aj7kw4w88tvadpyjn2404x20h26 323641 323640 2026-06-05T21:38:32Z Øystein Tvede 3938 323641 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Kva hadde hendt med dr.Lanyon?'''}}}} Tidi leid. Det vart lova ut mange tusen pund i løn til den som kunde finna faret etter illgjerningsmannen. For mordet på Sir Danvers kjendest som ei grov krenkjing for alt folket. Men Mr. Hyde var som sokken i jordi, og politiet stod rådlaust. Mangt kom opp om han frå framfarne dagar, og alt var like ille. Det gjekk skræmelege ord om råskapen hans, so ofseleg og illherveleg, om livet hans i synd og last, om dei forunderlege felagane han hadde havt ikring seg, og om alt hatet som hadde fylgt han vegen lang. Men kvar han no heldt til, var det ingen som anda eit ord om. Frå den morgonen han forlet huset sitt i Soho, var han vekk som vinden. Og etter kvart som tidi leid og skreid, byrja Mr. Utterson verta rolegare i hugen. Han tenkte som so, at når Mr. Hyde var borte, kunde dauden til Sir Danvers ikkje bøtast på nokon betre måte. No når denne vonde makti ikkje var meir, byrja eit nytt liv for dr. Jekyll. Han kom fram or ein-<noinclude><references/></noinclude> g9chd15b7wv2vws2911zh7r7hcae7sw 323757 323641 2026-06-06T00:46:46Z Øystein Tvede 3938 323757 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Kva hadde hendt med dr. Lanyon?'''}}}} Tidi leid. Det vart lova ut mange tusen pund i løn til den som kunde finna faret etter illgjerningsmannen. For mordet på Sir Danvers kjendest som ei grov krenkjing for alt folket. Men Mr. Hyde var som sokken i jordi, og politiet stod rådlaust. Mangt kom opp om han frå framfarne dagar, og alt var like ille. Det gjekk skræmelege ord om råskapen hans, so ofseleg og illherveleg, om livet hans i synd og last, om dei forunderlege felagane han hadde havt ikring seg, og om alt hatet som hadde fylgt han vegen lang. Men kvar han no heldt til, var det ingen som anda eit ord om. Frå den morgonen han forlet huset sitt i Soho, var han vekk som vinden. Og etter kvart som tidi leid og skreid, byrja Mr. Utterson verta rolegare i hugen. Han tenkte som so, at når Mr. Hyde var borte, kunde dauden til Sir Danvers ikkje bøtast på nokon betre måte. No når denne vonde makti ikkje var meir, byrja eit nytt liv for dr. Jekyll. Han kom fram or ein-<noinclude><references/></noinclude> 63rjwxyz38y3uwseypkbo5rocbhcruq 104 138861 323642 2026-06-05T21:39:43Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323642 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>bølet sitt att, tok til å gå på vitjing til dei gamle venene sine både tidt og trottug, og fagna dei hjarteleg når dei kom i hans hus. All sin dag hadde han vore vida spurd for gjestmilde og gjævlynde; no vart han ikkje mindre kjend for djup og ærleg gudstru. Han var onnug i arbeidet, var mykje med i lyd og lag, og gjorde fagna verk kvar han kom. Det var liksom andletet hans opna seg att; det vart so ljost og vent. Det var likt til han kjende det sjølv og at folk tykte mon i arbeidet hans og hygde seg i samvære med han. I over to månader hadde dokteren fred i hugen. Den 8. januar hadde Utterson vore i eit lite middagslag hjå dokteren. Lanyon hadde vore der og. Verten hadde set frå den eine til den andre og vore like fjåg og føyken som før i tidi, då dei tri hadde vore uskiljande vener. Den 12., og Uke eins den 14., var døri stengd for advokaten. «Dokteren held seg til husar,» sa Poole, «og tek ikkje imot nokon.» Den 15. freista han endå ei vende, men slapp ikkje inn då heller. Og etter di han hadde vore van å tala med dokteren so å segja dagleg dei to siste månadene, tykte han det var både vondt og ille å ljota luska heim att like einsleg som han kom. Femte dagen hadde han Guest til middags hjå seg, og den sjette gav han seg på veg til dr. Lanyon. Der vart han i minsto ikkje utestengd. Men<noinclude><references/></noinclude> 87nya0qpxfx24i2m2zi3fkr45hpnqt8 323762 323642 2026-06-06T00:51:57Z Øystein Tvede 3938 323762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>bølet sitt att, tok til å gå på vitjing til dei gamle venene sine både tidt og trottug, og fagna dei hjarteleg når dei kom i hans hus. All sin dag hadde han vore vida spurd for gjestmilde og gjævlynde; no vart han ikkje mindre kjend for djup og ærleg gudstru. Han var onnug i arbeidet, var mykje med i lyd og lag, og gjorde fagna verk kvar han kom. Det var liksom andletet hans opna seg att; det vart so ljost og vent. Det var likt til han kjende det sjølv og at folk tykte mon i arbeidet hans og hygde seg i samvære med han. I over to månader hadde dokteren fred i hugen. Den 8. januar hadde Utterson vore i eit lite middagslag hjå dokteren. Lanyon hadde vore der òg. Verten hadde set frå den eine til den andre og vore like fjåg og føyken som før i tidi, då dei tri hadde vore uskiljande vener. Den 12., og like eins den 14., var døri stengd for advokaten. «Dokteren held seg til husar,» sa Poole, «og tek ikkje imot nokon.» Den 15. freista han endå ei vende, men slapp ikkje inn då heller. Og etter di han hadde vore van å tala med dokteren so å segja dagleg dei to siste månadene, tykte han det var både vondt og ille å ljota luska heim att like einsleg som han kom. Femte dagen hadde han Guest til middags hjå seg, og den sjette gav han seg på veg til dr. Lanyon. Der vart han i minsto ikkje utestengd. Men<noinclude><references/></noinclude> a4z7aya6nrdziyu5jg67dnk2lmk1t9q 104 138862 323643 2026-06-05T21:40:51Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323643 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>han stokk so det rykte og reiv i han då han kom inn og såg at dokteren hadde skift ham å kalla. Feigdarbodet stod skrive i åsyni hans. Den friskleitte mannen hadde vorte bleik som bast, og beinmager. Han hadde røytt hår so skallen var nækt. Mannen hadde folna og falle heilt i hop som ein olding. Men det var ein ting som tok advokaten endå sterkare, og som han tykte var vel so vondt: augo og heile åsyni syntest spegla av ei sjel i æsande uro og otte. Det var ikkje rimeleg at dokteren skulde reddast dauden, og likevel var det {{sp|de|t}} Utterson var freista til å mistenkja han for. «Ja ja,» tenkte han. «han er lækjar, og veit visseleg kor til står og at dagane hans er talde. Og den tanken evlar han ikkje bera.» Men då Utterson ymta inn på om kor veik og vesal hin såg ut, svara dr. Lanyon so trygt og truverdig at han var ein ferdig mann. »Eg har havt slag,» sa han, «og vert aldri kar meir. Det er berre vekor om å gjera. Å ja, livet har vore gildt; eg tykte mon i det, ja eg elskar kvar dag eg har levt. Men stundom sviv det meg, at dersom me visste alt, vilde me ikkje syta so hardt med å gå or tidi.» «Jekyll òg er låk,» sa Utterson. «Har du sét likt til han?» Lanyon vart med eitt annleis i åsyni, og han rette opp ei skjelvande hand. «Eg vil ikkje sjå dr. Jekyll for augo mine meir, og ikkje vil<noinclude><references/></noinclude> lprqlkfe2bef9v2v8iltlgrq6sih9xd 104 138863 323644 2026-06-05T21:42:26Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323644 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>eg høyra gjete han heller,» sa han hardt og hakkande. «Eg er heilt og fullt ferdig med den mannen, og eg bed at du sparer meg so eg slepp høyra ymt om ein som eg reknar for avliden.» «Skulde ein ha høyrt make til vas!» sa Utterson; og etter ei heller lang togn spurde han: «Kan eg ikkje hjelpa på nokor vis? Me er tri sværande gamle vener; me kjem ikkje til å få fleire her i livet.» «Alt er fåfengt no,» svara Lanyon; «spør Jekyll òg, om du vil.» «Han tek ikkje imot meg,» sa advokaten. «Det undrast eg ikkje det minste på. Etter at eg har fare herifrå, Utterson, kjem kan henda den dagen då du skal få full greie på alt dette. Eg kan ikkje fortelja deg noko. Kjære ven, dersom du kan sitja her og røda med meg om andre ting, so i Guds namn stogga på ei stund. Men kan du ikkje lata vera å koma inn på denne fordømelege saki, ver då for Guds skuld gild å gå, for eg held det ikkje ut.» På timen Utterson kom heim, sette han seg til å skriva til Jekyll; han lét ille med han for di han ikkje hadde sloppe imi i huset hans, og spurde kvifor venskapsbandet med Lanyon hadde slitna på slik ein syrgjeleg måte. Dagen etter fekk han svar. Det var eit brev skrive med brennhug og djup kjensle, men meiningi var uklår mange stader. Brotet med Lanyon<noinclude><references/></noinclude> cn2j1fmxa86kls46pl0v628ybf9el6j 323763 323644 2026-06-06T00:56:19Z Øystein Tvede 3938 323763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>eg høyra gjete han heller,» sa han hardt og hakkande. «Eg er heilt og fullt ferdig med den mannen, og eg bed at du sparer meg so eg slepp høyra ymt om ein som eg reknar for avliden.» «Skulde ein ha høyrt make til vas!» sa Utterson; og etter ei heller lang togn spurde han: «Kan eg ikkje hjelpa på nokor vis? Me er tri sværande gamle vener; me kjem ikkje til å få fleire her i livet.» «Alt er fåfengt no,» svara Lanyon; «spør Jekyll òg, om du vil.» «Han tek ikkje imot meg,» sa advokaten. «Det undrast eg ikkje det minste på. Etter at eg har fare herifrå, Utterson, kjem kan henda den dagen då du skal få full greie på alt dette. Eg kan ikkje fortelja deg noko. Kjære ven, dersom du kan sitja her og røda med meg om andre ting, so i Guds namn stogga på ei stund. Men kan du ikkje lata vera å koma inn på denne fordømelege saki, ver då for Guds skuld gild å gå, for eg held det ikkje ut.» På timen Utterson kom heim, sette han seg til å skriva til Jekyll; han lét ille med han for di han ikkje hadde sloppe inn i huset hans, og spurde kvifor venskapsbandet med Lanyon hadde slitna på slik ein syrgjeleg måte. Dagen etter fekk han svar. Det var eit brev skrive med brennhug og djup kjensle, men meiningi var uklår mange stader. Brotet med Lanyon<noinclude><references/></noinclude> b4ylqd2tzjfwhki13hypdrnhoto4ywt 104 138864 323645 2026-06-05T21:42:48Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323645 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>fanst det ingi botevon med. «Eg segjer ikkje noko vondt om den gamle venen vår,» skreiv Jekyli, «men eg er samd med han i at me må aldri møtast meir. Frå no av har eg etla meg til å leva so einsleg som i ei øydemark. Du må ikkje undrast på dette; og du må ikkje tvila på venskapen min for di om du finn døri mi stengd. Du må gjeva meg fred til å fylgja min eigen, løyndomsfulle veg. Eg har vildra meg inn i slikt eit vådeleg spel og fått over meg slik ei tung refsing og tukt, at eg kan ikkje tala om det med nokon. Har eg synda grovt, so verkeleg får eg svida sårt og. Aldri har det svive meg at dette livet kunde vera so fullt av liding og tærande pine. Men dersom du Utterson vil freista gjera lagnaden min lite grand lettare, har du berre ein einaste ting å hugsa: du må tola at eg tegjer og aldri syner meg.» Utterson var reint forbina. Hyde hadde fare sin veg med all sin vondskap og villskap, og dokteren hadde teke til å leva livet på den gamle gjerdi millom venene sine. Berre ei veke sidan hadde alt sét ut til å bera lovnad om ein ljos og vyrdeleg alderdom. Og no hadde alt ramla i røys på ein augneblink; venene laut han skilja lag med, ein etter ein, han åtte ikkje ei freda stund lenger, han syntest ha sokke til botnar i alt som vondt var. Mannen hadde vorte so mykje annleis på so stutt ei tid, at ein kunde beint ut ottast han var frå vitet<noinclude><references/></noinclude> m0mcz3rye5petqnotodenajewjge5qy 323764 323645 2026-06-06T00:58:41Z Øystein Tvede 3938 323764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>fanst det ingi botevon med. «Eg segjer ikkje noko vondt om den gamle venen vår,» skreiv Jekyll, «men eg er samd med han i at me må aldri møtast meir. Frå no av har eg etla meg til å leva so einsleg som i ei øydemark. Du må ikkje undrast på dette; og du må ikkje tvila på venskapen min for di om du finn døri mi stengd. Du må gjeva meg fred til å fylgja min eigen, løyndomsfulle veg. Eg har vildra meg inn i slikt eit vådeleg spel og fått over meg slik ei tung refsing og tukt, at eg kan ikkje tala om det med nokon. Har eg synda grovt, so verkeleg får eg svida sårt òg. Aldri har det svive meg at dette livet kunde vera so fullt av liding og tærande pine. Men dersom du Utterson vil freista gjera lagnaden min lite grand lettare, har du berre ein einaste ting å hugsa: du må tola at eg tegjer og aldri syner meg.» Utterson var reint forbina. Hyde hadde fare sin veg med all sin vondskap og villskap, og dokteren hadde teke til å leva livet på den gamle gjerdi millom venene sine. Berre ei veke sidan hadde alt sét ut til å bera lovnad om ein ljos og vyrdeleg alderdom. Og no hadde alt ramla i røys på ein augneblink; venene laut han skilja lag med, ein etter ein, han åtte ikkje ei freda stund lenger, han syntest ha sokke til botnar i alt som vondt var. Mannen hadde vorte so mykje annleis på so stutt ei tid, at ein kunde beint ut ottast han var frå vitet<noinclude><references/></noinclude> 9vftu9mhkmb7ewyimyqxgtn10hkx44y 104 138865 323646 2026-06-05T21:44:38Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323646 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>faren. Men etter ordi og åtferdi til Lanyon å døma, måtte det liggja ei eller onnor djupare årsak under. Ei veke etter kom dr. Lanyon til sengs, og han andast før halve månaden var omme. Utterson gjekk i jordferdi, og han syrgde tungt. Då han kom heim or gravølet om kvelden, læste han seg inn i arbeidsromej:, kveikte eit lite ljos, og fann fram ein konvolutt som den avlidne venen hans hadde stempla og skrive på: «Løyndarbrev. Skal berre lesast av J. G. Utterson, i einrom. Men døyr {{sp|ha|n}} fyrst, skal brevet brennast ulese.» Soleis stod det skrive, i alvorsame ordlag, og advokaten fælte å sjå innhaldet. «I dag har eg fylgt {{sp|ei|n}} ven til gravi,» tenkte han, «enn om dette skulde koma til å kosta meg ein til?» Men so skaut den tanken opp i han, at var han ottefull for dette, so var han trulaus med. Og dermed braut han seglet. Inni fann han atter eit brevvær, stempla og forsegla på same vis, og påskrive soleis: «Må ikkje opnast før dr. Jekyll er avliden eller bortkomen.» Utterson trudde ikkje sine eigne augo. Jau, det stod verkeleg soleis. Her kom han att denne merkelege talen om at Henry Jekyll kanskje skulde «koma bort» —, nett soleis som det hadde stått i det vitlause testamentet han longo hadde gjeve attende til han som hadde skrive det. Men då Jekyll hadde sett opp testamentet, var det<noinclude><references/></noinclude> q0cfxup1f11o9heuvwbk5lu0qmc3mob 323765 323646 2026-06-06T01:00:42Z Øystein Tvede 3938 323765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>faren. Men etter ordi og åtferdi til Lanyon å døma, måtte det liggja ei eller onnor djupare årsak under. Ei veke etter kom dr. Lanyon til sengs, og han andast før halve månaden var omme. Utterson gjekk i jordferdi, og han syrgde tungt. Då han kom heim or gravølet om kvelden, læste han seg inn i arbeidsromet, kveikte eit lite ljos, og fann fram ein konvolutt som den avlidne venen hans hadde stempla og skrive på: «Løyndarbrev. Skal berre lesast av J. G. Utterson, i einrom. Men døyr {{sp|ha|n}} fyrst, skal brevet brennast ulese.» Soleis stod det skrive, i alvorsame ordlag, og advokaten fælte å sjå innhaldet. «I dag har eg fylgt {{sp|ei|n}} ven til gravi,» tenkte han, «enn om dette skulde koma til å kosta meg ein til?» Men so skaut den tanken opp i han, at var han ottefull for dette, so var han trulaus med. Og dermed braut han seglet. Inni fann han atter eit brevvær, stempla og forsegla på same vis, og påskrive soleis: «Må ikkje opnast før dr. Jekyll er avliden eller bortkomen.» Utterson trudde ikkje sine eigne augo. Jau, det stod verkeleg soleis. Her kom han att denne merkelege talen om at Henry Jekyll kanskje skulde «koma bort» —, nett soleis som det hadde stått i det vitlause testamentet han longo hadde gjeve attende til han som hadde skrive det. Men då Jekyll hadde sett opp testamentet, var det<noinclude><references/></noinclude> c5ezbq28deee8nk6s3tpqi63i41c4ou 104 138866 323647 2026-06-05T21:45:53Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323647 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Hyde, det umennet, som hadde stått attom med dei vonde tankane og innskoti sine. Fyremålet hans var like fælsleg som det låg klärt i dagen. Men dette var det Lanyon som hadde skrive, — kva i all verdi skulde det tyda? Advokaten vart so forviten, at han fekk hug til å bryta alle forbod, so han kunde koma til botnar i desse løyndomane med ein gong. Men han kom snart på andre tankar og vann lett over freistingane; han var ein mann som sjeldan gløymde at yrket hans kravde ærlegdom og ansvarskjensle. Og han var ikkje den som vilde svika ein avliden ven. Dermed kom brevet inn att i inste kroken i pengeskåpet. Og der vart det liggjande. Ein ting er å deyva nyfikna si, ein annan å drepa henne. Og det er tvilsamt om Mr. Utterson frå den dagen var like huga til å halda lag med den venen som enno var i live. Man tenkte fulla på han i kjærleik, men tankane hans var urolege og ottefulle. Ja, han gjekk og spurde etter han òg, men det såg ut til at dokteren no meir enn nokor tid stengde seg inne på romet sitt over disseksjonssalen. Det hende jamvel at han sov der oppe. Han sturde og tagde, og las ikkje. Det munde vera eitkvart som hadde lagt seg på hugen hans. Utterson vart so van med å høyra denne same fråsegni kvar einaste gong, at han slakna meir og meir av med vitjingane sine.<noinclude><references/></noinclude> qa1mbf5k5ke0ppz7d4jpllnzijfemzn 323766 323647 2026-06-06T01:03:24Z Øystein Tvede 3938 323766 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Hyde, det umennet, som hadde stått attom med dei vonde tankane og innskoti sine. Fyremålet hans var like fælsleg som det låg klårt i dagen. Men dette var det Lanyon som hadde skrive, — kva i all verdi skulde det tyda? Advokaten vart so forviten, at han fekk hug til å bryta alle forbod, so han kunde koma til botnar i desse løyndomane med ein gong. Men han kom snart på andre tankar og vann lett over freistingane; han var ein mann som sjeldan gløymde at yrket hans kravde ærlegdom og ansvarskjensle. Og han var ikkje den som vilde svika ein avliden ven. Dermed kom brevet inn att i inste kroken i pengeskåpet. Og der vart det liggjande. Ein ting er å deyva nyfikna si, ein annan å drepa henne. Og det er tvilsamt om Mr. Utterson frå den dagen var like huga til å halda lag med den venen som enno var i live. Man tenkte fulla på han i kjærleik, men tankane hans var urolege og ottefulle. Ja, han gjekk og spurde etter han òg, men det såg ut til at dokteren no meir enn nokor tid stengde seg inne på romet sitt over disseksjonssalen. Det hende jamvel at han sov der oppe. Han sturde og tagde, og las ikkje. Det munde vera eitkvart som hadde lagt seg på hugen hans. Utterson vart so van med å høyra denne same fråsegni kvar einaste gong, at han slakna meir og meir av med vitjingane sine.<noinclude><references/></noinclude> 951pkpkivqk19biotoqk3g7mcc3up1r 104 138867 323648 2026-06-05T21:46:42Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323648 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Synet i vindauga.'''}}}} Det hende om sundagen, då Mr. Utterson og Mr. Enfield var ute på sin vanlege sundagstur, at dei atter ein gong la vegen sin gjenom den vesle sidegata. Då dei kom i jambreidd med døri, stogga dei båe og gav seg til å glana på henne. «Ja ja,» sa Enfield, «ho fekk ein ende den soga og. Me kjem aldri meir til å sjå noko likt til Mr. Hyde.» «Nei, det vonar eg me slepp,» sa Utterson. «Har eg fortalt deg at eg såg han ein gong, og at eg stygdest ved han liksom du gjorde?» «Gjorde ein eitt, laut ein gjera hitt,» svara Enfield. «Men sidan me fyrst talar om desse ting: du må ha tenkt eg var ein stor tosk, med di eg ikkje visste at dette var ein bakveg inn til dr. Jekyll. Det var elles di skuld at eg til slutt kom etter med det.» «Du har funne det ut, skjønar eg?» sa Utterson. «Men når du det har gjort, kan me like godt gå inn i gardsromet og kika litt på<noinclude><references/></noinclude> ll1zgkpoy99eo1db99oq4xcxt23euho 323767 323648 2026-06-06T01:05:43Z Øystein Tvede 3938 323767 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Synet i vindauga.'''}}}} Det hende om sundagen, då Mr. Utterson og Mr. Enfield var ute på sin vanlege sundagstur, at dei atter ein gong la vegen sin gjenom den vesle sidegata. Då dei kom i jambreidd med døri, stogga dei båe og gav seg til å glana på henne. «Ja ja,» sa Enfield, «ho fekk ein ende den soga òg. Me kjem aldri meir til å sjå noko likt til Mr. Hyde.» «Nei, det vonar eg me slepp,» sa Utterson. «Har eg fortalt deg at eg såg han ein gong, og at eg stygdest ved han liksom du gjorde?» «Gjorde ein eitt, laut ein gjera hitt,» svara Enfield. «Men sidan me fyrst talar om desse ting: du må ha tenkt eg var ein stor tosk, med di eg ikkje visste at dette var ein bakveg inn til dr. Jekyll. Det var elles di skuld at eg til slutt kom etter med det.» «Du har funne det ut, skjønar eg?» sa Utterson. «Men når du det har gjort, kan me like godt gå inn i gardsromet og kika litt på<noinclude><references/></noinclude> lkxmp9gbm6qqqwmhlv8hy6r1t6mipgf 104 138868 323649 2026-06-05T21:48:06Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323649 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>vindaugo. Sant å segja er eg uroleg for stakkars Jekyll; eg kjenner det liksom på meg at det vilde gjera han godt å vita at han har ein ven i nærleiken, — endå han ikkje vil sleppa meg inn.» Inne i gardsromet var det kaldvore og råske, Det hadde alt byrja skyrna, endå det var solegladsbel, og himmelen oppover var klår og ljos. Det midre vindauga stod halvope, og nett innanfyre såg Utterson ein mann sitja. Han hadde ei usegjeleg sorgsam åsyn, liksom ein fange som har gjeve opp all von. Det var dr. Jekyll. «Å nei! Jekyll! Jekyll!» ropa Utterson. «Eg er viss om du er betre.» «Eg er svært ring, Utterson,» svara dokteren sturen; «svært ring. Eg har ikkje lenge att, Gud skje takk.» «Du held deg for mykje inne,» sa advokaten. «Du skal taka deg ein tur ut og møykja lemene, soleis som Mr. Enfield og eg. (Dette er frenden min — Mr. Enfield — dr. Jekyll.) Kom no, finn hatten din, og tak eit lite slag saman med oss.» «Du er både gild og god,» sukka hin. «Eg skulde havt stor hug til det; men nei, nei, nei, det er radt uråd, eg torer ikkje. Men det er verkeleg gildt å sjå deg, Utterson; det gjer meg so godt. Eg vilde so gjerne bede deg og Mr. Enfield inn, men det høver ikkje her.»<noinclude><references/></noinclude> 98lvh11tk22mnx1hh0t8b7b1yuf6khh 104 138869 323650 2026-06-05T21:49:20Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323650 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Aldri bry deg,» sa advokaten, og var føyken; «det likaste me kan gjera, er å stå her nede og tala med deg herifrå.» «Det var just det eg vilde våga meg til å orda frampå om,» svara dokteren, og smilte. Men han hadde ikkje før fått ordi over tunga, før smilen storkna i eit grin og andletet hans skryktes i pine og vonløyse. Det var so fælsleg å sjå, at blodet fraus i årane på dei to som stod nedunder. Dei såg berre ein skimt av alt i hop, for vindauga vart slege att med eit brennsnøgt slag. Men den skimten var nok, og dei forlet gardsromet utan eit ord. Dei traska sidegata til endes i togn. Fyrst då dei kom til eit hyrne i nærleiken, der det var eit grand liv og ferdsel om sundagen òg, vende Utterson seg og såg på venen sin. Dei var bleike båe, og fælska glødde i augo deira. «Gud nåde oss! Gud nåde oss!» sa Mr. Utterson. Men Mr. Enfield berre bøygde hovudet i djupaste alvor, og byrja gå att i togn.<noinclude><references/></noinclude> 2xvkg3gc09rk3zusgyus4s238dlfxfn 104 138870 323651 2026-06-05T21:50:43Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323651 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Siste natti.'''}}}} Ein kveld medan Utterson sat og kvilde seg attmed elden etter maten, hende det merkelege at Poole banka på. «Herre Gud, kva er på ferde, sidan De Poole kjem hit? Kva er i vegen? Er dokteren sjuk?» «Mr. Utterson,» svara mannen, «det er noko gale på ferde.» «Sit ned, sjå her er eit glas vin,» sa advokaten. «Gjev Dykk tider, og fortel meg alt plent som det er.» «De kjenner sakte vanane til dokteren,» svara Poole, «og veit korleis han stengjer seg inn i einrom. No har han læst seg inn på romet sitt att, og eg kan ikkje segja eg likar det. Nei, sant å segja likar eg det so Ute som det er råd å gjera. Eg er redd, Mr. Utterson, eg er redd.» «Kjære ven,» sa advokaten, «tala ut. Kva er De redd?» «I ei vekes tid har eg gått med denne otten,» heldt Poole fram, utan å ansa kva han<noinclude><references/></noinclude> grjtmmhhowbikl1ybs7hx8f9winzkib 323773 323651 2026-06-06T11:12:01Z Øystein Tvede 3938 323773 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Siste natti.'''}}}} Ein kveld medan Utterson sat og kvilde seg attmed elden etter maten, hende det merkelege at Poole banka på. «Herre Gud, kva er på ferde, sidan De Poole kjem hit? Kva er i vegen? Er dokteren sjuk?» «Mr. Utterson,» svara mannen, «det er noko gale på ferde.» «Sit ned, sjå her er eit glas vin,» sa advokaten. «Gjev Dykk tider, og fortel meg alt plent som det er.» «De kjenner sakte vanane til dokteren,» svara Poole, «og veit korleis han stengjer seg inn i einrom. No har han læst seg inn på romet sitt att, og eg kan ikkje segja eg likar det. Nei, sant å segja likar eg det so lite som det er råd å gjera. Eg er redd, Mr. Utterson, eg er redd.» «Kjære ven,» sa advokaten, «tala ut. Kva er De redd?» «I ei vekes tid har eg gått med denne otten,» heldt Poole fram, utan å ansa kva han<noinclude><references/></noinclude> jt91zhlj94z1p7s1vd4gzsaye6remp5 104 138871 323652 2026-06-05T21:51:16Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323652 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>«Mr. Utterson, det er noko gåle på ferde.»<noinclude><references/></noinclude> 8z8sbae1c14vdp5ptgk270j82c5x81b 104 138872 323653 2026-06-05T21:52:24Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323653 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>var spurd om; «og no står eg ikkje i det lenger.» Det var audsynt at mannen meinte det han sa. Han var lite attkjennande i andletet. Berre ein einaste gong såg han advokaten i augo, og det var då han fyrste gongen sa at han var redd. Og no sat han og nidstirde inn i ei krå, med glaset på kneet; han hadde ikkje smaka på vinen. «Eg står ikkje i det lenger,» tok han opp att. «Høyr no,» sa advokaten, «eg ser greitt at det er eitkvart som tyngjer Dykk; eg skjønar det er noko alvorleg på ferde. Tak Dykk no på tak og fortel meg kva det er.» «Eg trur det har hendt eit skjemdarverk,» sa Poole håst. «Eit skjemdarverk?» tok advokaten i, forskræmd, og det var ikkje radt fritt han var eit grand arg på same tid. «Kva slag skjemdarverk? Kva meiner De, mann?» «Eg vågar ikkje segja det,» var svaret. «Men vil De fylgja med meg, so kan De sjå sjølv.» Mr. Utterson svara ikkje på annan måte enn at han reiste seg og fann fram hatten sin og den digre frakken. Men han vart forundra då han såg kor Poole blidkast i andletet. Og endå meir furdast han på at hin gjekk frå vinen sin usmaka. Det var ein stormande og kald marskveld,<noinclude><references/></noinclude> p9v066z3aq9179y09x9kh8tq5c0tu43 104 138873 323654 2026-06-05T21:53:23Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323654 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>med ein bleik måne som låg på ryggen, liksom vinden skulde ha velt han. Nokre lasute, simdrivne skyer jaga over himmelkvelven. Det bles so det var vandt å tala. Men det varde ikkje lenge før karane var både heite og oppkava. Det såg mest ut til at vinden hadde føyst folket or gatone med; for Mr. Utterson tykte aldri han hadde sét den Juten av London so tom og aud. Han ynskte det hadde vore annleis. Han kunde ikkje minnast at han nokon gong hadde havt slik hug til å sjå og vera i lag med andre menneske; for same kor han bala, var han ikkje god til å verta kvitt den tanken at eikor ulukke var i kjømdi. Då dei kom inn i gardsromet, stod vinden beint imot dei og sopa sanden med seg, og trei i den gamle hagen piska og slo på veggene. Poole, som heile tidi hadde halde seg eit steg i fyrevegen, trassa ver og vind. No tok han hatten av seg og turka sveitten av skallen med ein lommeduk. Men endå han hadde hasta på heile vegen, so var det ikkje den stride gonga som hadde løyst sveitten, — det var uroi og otten som arbeidde i han. For han var nåkvit i andletet, og stotande og ustød i mælet. «Ja ja, so var me her,» sa han. «Gud gjeve det ikkje er noko gale!» «Ja, Gud gjeve det, Poole,» sa advokaten. So banka tenaren varsamt på døri, og ei røyst ropa innanfrå: «Er det du, Poole?»<noinclude><references/></noinclude> c5v2r96q3929er59xndqabymarmut1n 104 138874 323655 2026-06-05T21:55:10Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323655 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Ja,» sa Poole. «Lat opp!» Romet dei kom inn i, var heilt ljost; åren var so høg. Og kring åren stod alle tenarane, karar og kvende, og kurde som ein saueflokk. Då stovegjenta fekk sjå Mr. Utterson, brast ho i ofseleg gråt, og kokka sette i med: «Gud velsigne, det er Mr. Utterson!» og rende fram over golvet, som ho vilde femna han i armane sine. «Kva i all verdi! Står de her alle?» sa advokaten. Han var utolug. «Det er både ulovleg og usømeleg. Husbonden dykkar hadde ikkje Uka mykje på dette.» «Dei er so redde,» sa Poole. Det vart togn. Ingen mælte imot. Berre den stakkars gjenta var det låt i; ho hikstegrét. «Teg still med deg!» truga Poole; det var lett å høyra at hans eigne nervar og var oppskaka. Med same gjenta ynka seg høgt, hadde alle dei hine kvokke og snutt seg innetter i romet. Dei såg so oppskræmde ut at det var lett å skjøna dei ottast det verste. Poole vende seg til handverkarsveinen og sa: «Gjev meg ljoset. Me må sjå til åfå det gjort på timen.» So bad han Mr. Utterson fylgja seg, og tok vegen ut i bakgarden. «Fylg meg so stilt som De kan,» sa han. «Det gjeld om at De kan høyra utan å verta høyrd. Og skulde det falla soleis at han bed Dykk inn, so gå ikkje.»<noinclude><references/></noinclude> du8nlz4d1qxi7hqsavfhxrwr1zp0bvx 323774 323655 2026-06-06T11:19:49Z Øystein Tvede 3938 323774 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Ja,» sa Poole. «Lat opp!» Romet dei kom inn i, var heilt ljost; åren var so høg. Og kring åren stod alle tenarane, karar og kvende, og kurde som ein saueflokk. Då stovegjenta fekk sjå Mr. Utterson, brast ho i ofseleg gråt, og kokka sette i med: «Gud velsigne, det er Mr. Utterson!» og rende fram over golvet, som ho vilde femna han i armane sine. «Kva i all verdi! Står de her alle?» sa advokaten. Han var utolug. «Det er både ulovleg og usømeleg. Husbonden dykkar hadde ikkje lika mykje på dette.» «Dei er so redde,» sa Poole. Det vart togn. Ingen mælte imot. Berre den stakkars gjenta var det låt i; ho hikstegrét. «Teg still med deg!» truga Poole; det var lett å høyra at hans eigne nervar òg var oppskaka. Med same gjenta ynka seg høgt, hadde alle dei hine kvokke og snutt seg innetter i romet. Dei såg so oppskræmde ut at det var lett å skjøna dei ottast det verste. Poole vende seg til handverkarsveinen og sa: «Gjev meg ljoset. Me må sjå til å få det gjort på timen.» So bad han Mr. Utterson fylgja seg, og tok vegen ut i bakgarden. «Fylg meg so stilt som De kan,» sa han. «Det gjeld om at De kan høyra utan å verta høyrd. Og skulde det falla soleis at han bed Dykk inn, so gå ikkje.»<noinclude><references/></noinclude> 1v7kksnzimx88xlnkchpmv88pzd8g5t 104 138875 323656 2026-06-05T21:56:00Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323656 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Det hadde ikkje svive Mr. Utterson at det skulde bera soleis i veg. Han fekk ein støkk i seg so han var åt å missa jamvekti. Men han manna seg opp og fylgde overtenaren inn i den bygningen der arbeidsromi var. Dei gjekk gjenom disseksjonssalen, der korger og flaskor låg slengde om kvarandre. Då dei kom bort åt troppi, bad Poole harr stogga der og lyda. Sjølv sette han ljoset frå seg, tok seg dugeleg på tak, gjekk opp troppi og pikka med skjelvande hand på det kledet som døri var tekt med. «Mr. Utterson er komen og vil helsa på Dykk,» ropa han, og gjorde samstundes teikn til advokaten at han måtte bruka øyro sine vel. Ei klagande røyst svara innantil: «Seg han at eg kan ikkje taka imot nokon.» «Takk skal De ha,» sa Poole, og ein kunde so vidt merka gleda i mælet hans. So tok han ljoset opp att og gjekk med Mr. Utterson gjenom gardsromet og inn i det store kjøkenet, der elden hadde slokna og tordivlane for og fauk. «Seg meg,» sa han, og såg Mr. Utterson beint i augo, «var dette mælet til husbonden min?» «Han har i so fall skift mæle,» svara advokaten. Han var bleik, men slo ikkje augo ned for Poole. «Skift mæle? Jau, mi sann!» sa hin. «I tjuge år har eg vore hjå denne mannen, — og<noinclude><references/></noinclude> o0gfwc8dh8lbodk9ygoc1ihr2auf15e 323775 323656 2026-06-06T11:21:49Z Øystein Tvede 3938 323775 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Det hadde ikkje svive Mr. Utterson at det skulde bera soleis i veg. Han fekk ein støkk i seg so han var åt å missa jamvekti. Men han manna seg opp og fylgde overtenaren inn i den bygningen der arbeidsromi var. Dei gjekk gjenom disseksjonssalen, der korger og flaskor låg slengde om kvarandre. Då dei kom bort åt troppi, bad Poole han stogga der og lyda. Sjølv sette han ljoset frå seg, tok seg dugeleg på tak, gjekk opp troppi og pikka med skjelvande hand på det kledet som døri var tekt med. «Mr. Utterson er komen og vil helsa på Dykk,» ropa han, og gjorde samstundes teikn til advokaten at han måtte bruka øyro sine vel. Ei klagande røyst svara innantil: «Seg han at eg kan ikkje taka imot nokon.» «Takk skal De ha,» sa Poole, og ein kunde so vidt merka gleda i mælet hans. So tok han ljoset opp att og gjekk med Mr. Utterson gjenom gardsromet og inn i det store kjøkenet, der elden hadde slokna og tordivlane fór og fauk. «Seg meg,» sa han, og såg Mr. Utterson beint i augo, «var dette mælet til husbonden min?» «Han har i so fall skift mæle,» svara advokaten. Han var bleik, men slo ikkje augo ned for Poole. «Skift mæle? Jau, mi sann!» sa hin. «I tjuge år har eg vore hjå denne mannen, — og<noinclude><references/></noinclude> 8erdgqql566d6w05810tdmfmyrwxngp 104 138876 323657 2026-06-05T21:57:23Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323657 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>so skulde eg ikkje kjenna han på mælet? Nei husbond er teken av dage; han vart teken av dage for ei veke sidan, då me høyrde han ropa på Vår Herre. Og {{sp|kve|n}} som er der inne i hans stad, og {{sp|kvifo|r}} han er der, det er eit spursmål so fælsleg at ein kan missa vitet når ein tenkjer på det!» «Dette er ei stor bisn, Poole; ja, det er {{sp|fo|r}} bisneleg, kan De vita,» sa Mr. Utterson og beit seg i fingeren. Set at det var soleis som De trur, — set at dr. Jekyll var — myrda, kva i all verdi kunde få mordaren til å verta verande? Det er ikkje råd åfå det til å rima. Det er for vitlaust.» «De er ingen lett mann å overtyda, Mr. Utterson,» sa Poole; «men eg skal greia det kor som er. Høyr no her: Heile denne siste veka har han (eller det, eller kva det no er som bur i romet der) halde på og nidbede etter eit eller anna slag medisin. Han har drive på natt og dag og sendt bod på bod ustanseleg; men det har vore umogeleg å få tak i det slaget som han vil ha. Husbond pla stundom gjera det soleis at han skreiv ordrane sine på eit lite papir som han kasta ut på troppi. Heile denne veka har me ikkje gjort anna enn henta på sovorne papir. Døri har allstødt vore stengd; jamvel maten har me lote setja utanfyre, — so har han vorte smugla inn når ingen såg. Ja, det er so sant som det er sagt:<noinclude><references/></noinclude> 29tnhs6i4zk4phw7bshkdhom6ivhwwc 323776 323657 2026-06-06T11:22:47Z Øystein Tvede 3938 323776 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>so skulde eg ikkje kjenna han på mælet? Nei husbond er teken av dage; han vart teken av dage for ei veke sidan, då me høyrde han ropa på Vår Herre. Og {{sp|kve|n}} som er der inne i hans stad, og {{sp|kvifo|r}} han er der, det er eit spursmål so fælsleg at ein kan missa vitet når ein tenkjer på det!» «Dette er ei stor bisn, Poole; ja, det er {{sp|fo|r}} bisneleg, kan De vita,» sa Mr. Utterson og beit seg i fingeren. Set at det var soleis som De trur, — set at dr. Jekyll var — myrda, kva i all verdi kunde få mordaren til å verta verande? Det er ikkje råd å få det til å rima. Det er for vitlaust.» «De er ingen lett mann å overtyda, Mr. Utterson,» sa Poole; «men eg skal greia det kor som er. Høyr no her: Heile denne siste veka har han (eller det, eller kva det no er som bur i romet der) halde på og nidbede etter eit eller anna slag medisin. Han har drive på natt og dag og sendt bod på bod ustanseleg; men det har vore umogeleg å få tak i det slaget som han vil ha. Husbond pla stundom gjera det soleis at han skreiv ordrane sine på eit lite papir som han kasta ut på troppi. Heile denne veka har me ikkje gjort anna enn henta på sovorne papir. Døri har allstødt vore stengd; jamvel maten har me lote setja utanfyre, — so har han vorte smugla inn når ingen såg. Ja, det er so sant som det er sagt:<noinclude><references/></noinclude> tdydofxgn9tefs9zp2esspadl07k8g6 104 138877 323658 2026-06-05T21:58:15Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323658 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>kvar einaste dag, og to-tri gonger til dagen, har det kome nye ordrar og nye klagemål, og eg har fare og floge som eit piska skinn til alle dei apoteki som i byen finst. Kvar einaste vende eg har flitt inn ein pakke, har det kome ut att eit papir med pålegg om at eg skulde gå tilbake med medisinen, for di han ikkje har vore rein, og samstundes ein ny ordre til eit anna apotek. Det er likt til at det er umåteleg om å gjera å få tak i denne medisinen, kva det no er han skal brukast til.» «Har De eit av desse papiri?» spurde Mr. Utterson. Poole grov i lomma si og kom fram med ein samankrulla lapp, som advokaten tok opp og granska nøgje. Ordi lydde soleis: «Dr. Jekyll helsar dei høgvyrde herrane Maw. Han segjer dei for visst at den siste sendingi deira var urein og radt ubrukande til det arbeidet han no held på med. I året 18— kjøpte dr. J. ei heller stor mengd medisin hjå herrane M. Han bed dei no røkja etter med den aller største omhug, og skulde det finnast noko att av same slaget, må det verta sendt honom på stikkande timen. Kostnaden har ingen ting å segja. Det er ikkje råd å få sagt sterkt nok kor viktug dette er for dr. Jekyll.» So langt var brevet heilt roleg og vitug i tonen. Men i siste setningi hadde pen nen spruta og kjenslone vunne på vitet, —:<noinclude><references/></noinclude> co5ydgys3q9wvdvw8xle791lzg0qnoh 323777 323658 2026-06-06T11:25:30Z Øystein Tvede 3938 323777 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>kvar einaste dag, og to-tri gonger til dagen, har det kome nye ordrar og nye klagemål, og eg har fare og floge som eit piska skinn til alle dei apoteki som i byen finst. Kvar einaste vende eg har flitt inn ein pakke, har det kome ut att eit papir med pålegg om at eg skulde gå tilbake med medisinen, for di han ikkje har vore rein, og samstundes ein ny ordre til eit anna apotek. Det er likt til at det er umåteleg om å gjera å få tak i denne medisinen, kva det no er han skal brukast til.» «Har De eit av desse papiri?» spurde Mr. Utterson. Poole grov i lomma si og kom fram med ein samankrulla lapp, som advokaten tok opp og granska nøgje. Ordi lydde soleis: «Dr. Jekyll helsar dei høgvyrde herrane Maw. Han segjer dei for visst at den siste sendingi deira var urein og radt ubrukande til det arbeidet han no held på med. I året 18— kjøpte dr. J. ei heller stor mengd medisin hjå herrane M. Han bed dei no røkja etter med den aller største omhug, og skulde det finnast noko att av same slaget, må det verta sendt honom på stikkande timen. Kostnaden har ingen ting å segja. Det er ikkje råd å få sagt sterkt nok kor viktug dette er for dr. Jekyll.» So langt var brevet heilt roleg og vitug i tonen. Men i siste setningi hadde pennen spruta og kjenslone vunne på vitet, —:<noinclude><references/></noinclude> hkawg6ujsjw31p2bnkb5faxr976y9u5 104 138878 323659 2026-06-05T21:59:57Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323659 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «For Guds skuld,» stod det, «finn meg noko av det gamle slaget!» «Dette er eit merkeleg brev,» sa Mr. Utterson. Og so la han til heller kvast: «Kor leis heng det i hop at De har det ope?» «Mannen hjå Maw var beint fram arg; han slengde det i meg att,» svara Poole. «Det er tvillaust skrifti til dokteren, ikkje sant?» heldt advokaten fram. «Eg tykkjer ho likjest hans skrift ja,» svara tenaren, han var heller mukken. Men so tok han i att med eit blidare mæle: «Men kva har handskrifti å segja, når eg har sét han sjølv?» «Sét han sjølv?» tok Mr. Utterson opp att. «Kva?» «{{sp|Sé|t}} han sjølv, ja,» sa Poole. «Det bar soleis til: Eg kom brått inn i disseksjonsromet frå hagen. Truleg hadde han smoge seg ut for å leita etter medisinen sin, eller kva det no er; for døri til romet hans var opi, og sjølv stod han i bortare enden og grov millom korgene. Då eg kom inn, såg han opp og sette i eit skrik — om eg so kan kalla det —, og flaug so opp troppi og inn i romet sitt. Det var berre ei ørliti stund eg såg han, men håret reiste seg som bust på hovudet mitt. Kjære Dykk, dersom det var hubonden min, — kvi hadde han då maske for andletet sitt? Dersom det var husbonden min, kvifor sette han då i slikt eit rotteskrik og sprang frå meg? Eg har tent hjå<noinclude><references/></noinclude> fh5ailgfj3d2wbdt6po9m0958tqeaiz 323778 323659 2026-06-06T11:28:34Z Øystein Tvede 3938 323778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «For Guds skuld,» stod det, «finn meg noko av det gamle slaget!» «Dette er eit merkeleg brev,» sa Mr. Utterson. Og so la han til heller kvast: «Korleis heng det i hop at De har det ope?» «Mannen hjå Maw var beint fram arg; han slengde det i meg att,» svara Poole. «Det er tvillaust skrifti til dokteren, ikkje sant?» heldt advokaten fram. «Eg tykkjer ho likjest hans skrift ja,» svara tenaren, han var heller mukken. Men so tok han i att med eit blidare mæle: «Men kva har handskrifti å segja, når eg har sét han sjølv?» «Sét han sjølv?» tok Mr. Utterson opp att. «Kva?» «{{sp|Sé|t}} han sjølv, ja,» sa Poole. «Det bar soleis til: Eg kom brått inn i disseksjonsromet frå hagen. Truleg hadde han smoge seg ut for å leita etter medisinen sin, eller kva det no er; for døri til romet hans var opi, og sjølv stod han i bortare enden og grov millom korgene. Då eg kom inn, såg han opp og sette i eit skrik — om eg so kan kalla det —, og flaug so opp troppi og inn i romet sitt. Det var berre ei ørliti stund eg såg han, men håret reiste seg som bust på hovudet mitt. Kjære Dykk, dersom det var hubonden min, — kvi hadde han då maske for andletet sitt? Dersom det var husbonden min, kvifor sette han då i slikt eit rotteskrik og sprang frå meg? Eg har tent hjå<noinclude><references/></noinclude> lpgrxu8et6h59wbxenio8b5vcwrlnyv 104 138879 323660 2026-06-05T22:01:14Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323660 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>han so lenge at han skulde ikkje . . .» Mannen tagna og strauk seg med handi over andletet. «Dette var då radt ei furde,» sa Mr. Utterson, «men eg trur mest eg tek til å finna samanhengen. Høyr her, Poole, det er ende fram: husbonden Dykkar har fått ein sovoren sjukdom som det ikkje berre fylgjer pine med, men som òg skjemmer andletsdragi og vanskaper heile mannen. Denne sjukdomen er det vei og som har gjort mælet hans ukjenneleg. Her ligg årsaki til at han skyr venene sine, og like eins er det sjukdomen som gjer han so glo etter åfå tak i medisinen. For den stakkars krypen ber nok enno på ei skarve von om at det kan finnast ei lækjeråd. Gud gjeve han ikkje må verta sviken! — Ja, soleis er mi forklåring. Ho er so syrgjeleg som ho kan vera; men ho er ende fram og rimeleg, ingen kan segja anna. Me slepp gå med otte og illhug for at det har skjett noko brotsverk.» «Nei,» sa overtenaren, og vart bleik som bast, «det vettet der var ikkje husbonden min, det er eg stød på. Husbonden min —» han såg seg ikring og tok til å kviskra — «er ein høg og velvaksen mann, og denne var helst som ein dverg å sjå til.» Utterson freista leggja imot. «Hå!» hogg Poole i. «Eg har tent hjå husbonden min i tjuge år, og so skulde eg ikkje kjenna han? Trur De ikkje eg veit på ein prikk kor høgt han rekk og kor stort<noinclude><references/></noinclude> avqa4z9pvy7cl3qqb7zk9croge7b4qw 323779 323660 2026-06-06T11:31:13Z Øystein Tvede 3938 323779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>han so lenge at han skulde ikkje . . .» Mannen tagna og strauk seg med handi over andletet. «Dette var då radt ei furde,» sa Mr. Utterson, «men eg trur mest eg tek til å finna samanhengen. Høyr her, Poole, det er ende fram: husbonden Dykkar har fått ein sovoren sjukdom som det ikkje berre fylgjer pine med, men som òg skjemmer andletsdragi og vanskaper heile mannen. Denne sjukdomen er det vel òg som har gjort mælet hans ukjenneleg. Her ligg årsaki til at han skyr venene sine, og like eins er det sjukdomen som gjer han so glo etter å få tak i medisinen. For den stakkars krypen ber nok enno på ei skarve von om at det kan finnast ei lækjeråd. Gud gjeve han ikkje må verta sviken! — Ja, soleis er mi forklåring. Ho er so syrgjeleg som ho kan vera; men ho er ende fram og rimeleg, ingen kan segja anna. Me slepp gå med otte og illhug for at det har skjett noko brotsverk.» «Nei,» sa overtenaren, og vart bleik som bast, «det vettet der var ikkje husbonden min, det er eg stød på. Husbonden min —» han såg seg ikring og tok til å kviskra — «er ein høg og velvaksen mann, og denne var helst som ein dverg å sjå til.» Utterson freista leggja imot. «Hå!» hogg Poole i. «Eg har tent hjå husbonden min i tjuge år, og so skulde eg ikkje kjenna han? Trur De ikkje eg veit på ein prikk kor høgt han rekk og kor stort<noinclude><references/></noinclude> tbxl1ddo0btskhoy3uq4q9tggltnu3b 104 138880 323661 2026-06-05T22:03:08Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323661 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>han ruvar i stovedøri si? — Eg som har sét han der kvar einaste dag i eit langt liv? Å nei, aldri om det vettet der var dr. Jekyll! — Gud veit kven det var, men dr. Jekyll var det ikkje. Og mi djupaste tru er at det har hendt eit mord.» «Poole,» svara advokaten, «dersom De held fast på det, vert det min skyldnad å finna visse for om det er sant. Kor inderleg eg enn ynskjer å spara husbonden Dykkar, og kor rådvill eg vert når eg ser denne ordren, som synest prova at han enno er i live, so kjenner eg skyldnad til å bryta denne døri inn.« «Å ja, Mr. Utterson, dette kallar eg manns tale,» ropa tenaren. «Og so kjem næste spursmålet,» heldt Utterson fram: «Kven skal gjera det?» «Me to, veit eg,» var det rappe svaret han fekk. «Vel sagt,» svara advokaten. «Og same korleis det går, so skal eg vera mann for at De ikkje lid noko tap på dette.» «Der er ei øks i salen,» skøytte Poole i att, «og sjølv kan De taka eldstaken ute i kjøkenet.» Advokaten fann fatt i den digre reidskapen og vog han i handi. So såg han opp og sa: «Poole, er De på det reine med at De og eg er i ferd med å gjera eit farleg verk?» «Ja, mi sann, De kan so segja,» svara tenaren.<noinclude><references/></noinclude> f5kc0hx9rtzpj4caeebqb9zbtudwh7x 104 138881 323662 2026-06-05T22:04:13Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323662 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Då gjer me rettast i å tala beint ut or posen med einannan. Båe to tenkjer me meir enn me har sagt. Lat oss tala ut og ingen ting løyna. Den skapningen med maska som De såg, — drog De kjensel på han?» «Det er vandt å svara, og endå vandare å sverja på. Ferdalaget hans var so forunderleg, og andletsbragdi hans so falsk, om eg so skal segja, at eg fekk liksom ikkje augnefeste på nokon ting. Men dersom De etlar Dykk til å spyrja meg om det var Mr. Hyde, so er eg helst huga til å svara ja. For no skal De høyra: Han var nokolunde hk på vokster, og hadde same lette og leduge laget. Og dessutan: Kan det tenkjast at nokon annan kunde koma inn gjenom døri til arbeidsromet? De har visseleg ikkje gløymt at enno på den tidi då mordet gjekk fyre seg, hadde han lykelen hjå seg? Men det er ikkje enden på soga. Eg veit ikkje, Mr. Utterson, om De nokosinne har sét denne Air. Hyde?» «Jau,» sa advokaten, «eg har ein gong tala med han.» «Då veit De, liksom alle me andre som har sét han, at det var noko merkeleg med den mannen, noko som sette støkk i alle som såg han. Eg veit ingen likare måte å segja det på enn at ein kjende kjølden frå han til merg og bein.»<noinclude><references/></noinclude> rdkw64pzz2l9k4i8twik5dyjy949m5m 323780 323662 2026-06-06T11:34:18Z Øystein Tvede 3938 323780 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Då gjer me rettast i å tala beint ut or posen med einannan. Båe to tenkjer me meir enn me har sagt. Lat oss tala ut og ingen ting løyna. Den skapningen med maska som De såg, — drog De kjensel på han?» «Det er vandt å svara, og endå vandare å sverja på. Ferdalaget hans var so forunderleg, og andletsbragdi hans so falsk, om eg so skal segja, at eg fekk liksom ikkje augnefeste på nokon ting. Men dersom De etlar Dykk til å spyrja meg om det var Mr. Hyde, so er eg helst huga til å svara ja. For no skal De høyra: Han var nokolunde lik på vokster, og hadde same lette og leduge laget. Og dessutan: Kan det tenkjast at nokon annan kunde koma inn gjenom døri til arbeidsromet? De har visseleg ikkje gløymt at enno på den tidi då mordet gjekk fyre seg, hadde han lykelen hjå seg? Men det er ikkje enden på soga. Eg veit ikkje, Mr. Utterson, om De nokosinne har sét denne Mr. Hyde?» «Jau,» sa advokaten, «eg har ein gong tala med han.» «Då veit De, liksom alle me andre som har sét han, at det var noko merkeleg med den mannen, noko som sette støkk i alle som såg han. Eg veit ingen likare måte å segja det på enn at ein kjende kjølden frå han til merg og bein.»<noinclude><references/></noinclude> fbteg0ag4k8oig7lqstat96bm14cpby 0 138882 323664 2026-06-05T22:13:02Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=35 to=38 header=1 /> 323664 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=35 to=38 header=1 /> 1brh43icgsqvhcdbuyek7j2a94otvgx 0 138883 323665 2026-06-05T22:13:43Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=39 to=47 header=1 /> 323665 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=39 to=47 header=1 /> 80sv7lj0m4pawep3d3451lhim2p1fvr 0 138884 323666 2026-06-05T22:14:42Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=48 to=55 header=1 /> 323666 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=48 to=55 header=1 /> 6a72o5psum7kw6zgayezd0auxpwqcff 0 138885 323667 2026-06-05T22:15:31Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=56 to=62 header=1 /> 323667 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=56 to=62 header=1 /> si4iibfr9rbhgrtc431b48xs7vi4fa2 0 138886 323668 2026-06-05T22:16:11Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=63 to=65 header=1 /> 323668 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=63 to=65 header=1 /> dcp4uns34m3kj4ch057u1q57k8buew8 0 138887 323669 2026-06-05T22:17:58Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=66 to=87 header=1 /> 323669 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=66 to=87 header=1 /> 3o14hgarhkg2u8tf0y2nl8mxsx3zoz3 0 138888 323670 2026-06-05T22:18:48Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=88 to=101 header=1 /> 323670 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=88 to=101 header=1 /> e34s7ox7gar423qd13kxekov4f19ygf 0 138889 323671 2026-06-05T22:19:34Z Øystein Tvede 3938 Ny side: <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=102 to=132 header=1 /> 323671 wikitext text/x-wiki <pages index="Stevenson Løyndommen.pdf" from=102 to=132 header=1 /> lbuaw6ma8s21tp48zlawlxmzygy3vy8 104 138890 323681 2026-06-05T22:32:29Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323681 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Ja, eg kjende det på lag soleis som De segjer,» sa Mr. Utterson. «Ja vel,» svara Poole. Og då denne tingesten med maska skvatt opp millom alle kassone og korgene og smatt som ein ape inn i stova, gjekk det som ei ising gjenom holdet på meg. Det var ikkje synkverving, Mr. Utterson, so fåvitug er eg ikkje. Men eg har sansar, eg som andre menneske; og eg gjev Dykk eiden min på at det var Mr. Hyde!» «Å ja, å ja,» sa advokaten. «Otten min ber just i same leidi. Eg ottast det som ilt er. Av den venskapen kunde det ikkje koma anna enn vondt. Ja sanneleg, eg trur Dykk. Eg trur at stakkars Henry Jekyll er drepen. Eg trur at drapsmannen enno ligg og løyner seg på lur i romet hans. Kva han vil der, veit einast Gud. Godt, lat oss so våga oss til verks. Send bod etter Bradshaw.» Sveinen kom, kvit og skjelvande. «Ver modig, Bradshaw,» sa advokaten. «Eg veit at denne uvissa er ei hard røyning for dykk alle; men no har me sett oss fyre åfå slutt på henne. Foole og eg er nett i ferd med å bryta oss inn i stova med vald. Dersom ingen ting gale har skjett, so har eg herdar sterke nok til å bera skammi. Men her er det i alle høve visast å vera fyre var, soleis at ingen illgjerningsmann kan sleppa ut bakvegen. Difor skal De og drengen taka kvar<noinclude><references/></noinclude> ou4qgxe22i3rectw2vc7g5p9pb4cc27 323781 323681 2026-06-06T11:36:05Z Øystein Tvede 3938 323781 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> «Ja, eg kjende det på lag soleis som De segjer,» sa Mr. Utterson. «Ja vel,» svara Poole. Og då denne tingesten med maska skvatt opp millom alle kassone og korgene og smatt som ein ape inn i stova, gjekk det som ei ising gjenom holdet på meg. Det var ikkje synkverving, Mr. Utterson, so fåvitug er eg ikkje. Men eg har sansar, eg som andre menneske; og eg gjev Dykk eiden min på at det var Mr. Hyde!» «Å ja, å ja,» sa advokaten. «Otten min ber just i same leidi. Eg ottast det som ilt er. Av den venskapen kunde det ikkje koma anna enn vondt. Ja sanneleg, eg trur Dykk. Eg trur at stakkars Henry Jekyll er drepen. Eg trur at drapsmannen enno ligg og løyner seg på lur i romet hans. Kva han vil der, veit einast Gud. Godt, lat oss so våga oss til verks. Send bod etter Bradshaw.» Sveinen kom, kvit og skjelvande. «Ver modig, Bradshaw,» sa advokaten. «Eg veit at denne uvissa er ei hard røyning for dykk alle; men no har me sett oss fyre å få slutt på henne. Poole og eg er nett i ferd med å bryta oss inn i stova med vald. Dersom ingen ting gale har skjett, so har eg herdar sterke nok til å bera skammi. Men her er det i alle høve visast å vera fyre var, soleis at ingen illgjerningsmann kan sleppa ut bakvegen. Difor skal De og drengen taka kvar<noinclude><references/></noinclude> lfqnlcgn107cq1uyfvh5aksropg3jmw 104 138891 323682 2026-06-05T22:34:01Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323682 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>sitt dugelege handyvle og stå ferdige til hogg attmed døri til arbeidsromet. Me gjev dykk ti minuttar til fyrebuing.» Bradshaw fór sin veg, og advokaten såg på klokka. «Og no, Poole, lyt me òg sjå til å gjera oss reiduge. Dermed tok han staken under armen og sende inn i gardsromet. Det hadde drive skyer for månen, so det var stupmyrkt. Her inn millom alle veggene var det berre ei og onnor vindflage som var før til å finna vegen; men kvar ròse fekk kyndelljoset til å leika og blafra om føtene deira. Då dei kom inn i salen, sette dei seg ned og venta. Dei høyrde ein døyvd dun frå byen rundt ikring. Men i huset var det kyrt. Det einaste som braut stilla, var ljoden av fotsteg som gjekk att og fram på golvet inne i stova. «Soleis går det der inne heile dagen,» kviskra Poole!, «ja, og storparten av natti med. Berre kvar gong det kjem ein ny pakke frå apoteket, er det stilt eit Ute bél. Huff! det må vera ein syndig hug som aldri får kvila! Eg forpliktar meg på det syner blodfar etter kvart steget der inne! Men lyd no att, og lyd vel, bruk sansane Dykkar alt De evlar, — og seg meg so, Mr. Utterson, er det fotstegi til dokteren?» Stegi fall so forunderleg lette, og endå dei var seine, var det ein sers svint og sving i dei. Nei, sant å segja var det ikkje mykje som<noinclude><references/></noinclude> hbslka2japqf5v7ggxlyr1rs8dka1q1 323782 323682 2026-06-06T11:38:15Z Øystein Tvede 3938 323782 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>sitt dugelege handyvle og stå ferdige til hogg attmed døri til arbeidsromet. Me gjev dykk ti minuttar til fyrebuing.» Bradshaw fór sin veg, og advokaten såg på klokka. «Og no, Poole, lyt me òg sjå til å gjera oss reiduge. Dermed tok han staken under armen og sende inn i gardsromet. Det hadde drive skyer for månen, so det var stupmyrkt. Her inn millom alle veggene var det berre ei og onnor vindflage som var før til å finna vegen; men kvar ròse fekk kyndelljoset til å leika og blafra om føtene deira. Då dei kom inn i salen, sette dei seg ned og venta. Dei høyrde ein døyvd dun frå byen rundt ikring. Men i huset var det kyrt. Det einaste som braut stilla, var ljoden av fotsteg som gjekk att og fram på golvet inne i stova. «Soleis går det der inne heile dagen,» kviskra Poole!, «ja, og storparten av natti med. Berre kvar gong det kjem ein ny pakke frå apoteket, er det stilt eit lite bél. Huff! det må vera ein syndig hug som aldri får kvila! Eg forpliktar meg på det syner blodfar etter kvart steget der inne! Men lyd no att, og lyd vel, bruk sansane Dykkar alt De evlar, — og seg meg so, Mr. Utterson, er det fotstegi til dokteren?» Stegi fall so forunderleg lette, og endå dei var seine, var det ein sers svint og sving i dei. Nei, sant å segja var det ikkje mykje som<noinclude><references/></noinclude> 5zi4e887t1uo028tprv7ajerbwjow9n 104 138892 323683 2026-06-05T22:34:57Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323683 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>minte om Henry Jekyll med sitt stive og styrde gongelag. Utterson sukka. «Er det aldri noko anna å høyra?» spurde han. Poole nikka. «Ein einaste gong,» sa han. «Då høyrde eg det gråta!» «Gråta? Korleis då?» sa advokaten; han kjende kor han kjøldest av otte og fælske. «Det grét som ei kvinne i naud og vonløyse. Det var so syrgjeleg å høyra at eg kunde ha gråte sjølv.» Men no drog det til endes på dei ti minuttane. Poole rota inn under ein halmdunge og kom fram med ei diger øks. Dei sette ljoset frå seg på næraste bordet, so dei kunde sjå til å arbeida. Enno høyrde dei fotstegi i den stille natti. Dei lista seg nærare og nærare bortåt. Det var med naudi dei drog anden. «Jekyll!» ropa Utterson med høgt mæle. »Kom ut!» Han fekk ikkje svar. So heldt han fram: «Eg vitrar deg ope og ærleg om at me har fått vonde mistankar, og eg må og skal tala med deg. Skjer det ikkje med godo, må det skje med hardo; skjer det ikkje med din vilje, må det skje med vald!» «Utterson,» sa ei røyst innanfrå, «for Guds skuld, ha nåde med meg!» «Hå, det er ikkje Jekyll — det er Hyde!» skreik Utterson. «Slå døri inn, Poole!» Poole svinga øksi i veret, huset skok, og den raudkledde døri skrall mot lås og hengs-<noinclude><references/></noinclude> czguh2mld5oufdxw1i1y5pfu7cquptg 104 138893 323684 2026-06-05T22:35:59Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323684 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>lor. I det same høyrde dei eit skrik innantil, so skræmeleg stygt som frå eit villdyr i redsle. Øksi flaug i veret att, og endå ein gong knaka og knast det i tømmerveggene. Fire sovorne svære slag small tett etter kvarandre; men ved og vyrke var av hardaste slaget, og bygningsarbeidet var sers vel frå seg gjort. Fyrst femte slaget greidde sprengja låsen sunder, og døri fall inn på stovegolvet. Dei to karane bleikna då det stilna etter ståket og dei såg kva dei hadde gjort. Dei drog seg litt attetter og glytte inn. Der låg stova for augo deira i fint lampeljos. Det knitra og knast i ein uneleg eld på åren, og kjelen kurra sin putrande song. Eit par skuffor stod opne, på arbeidsbordet var alle blad og papir fint frå seg lagde, og attmed elden var det duka til te. Det var det fredelegaste romet du kunde tenkja deg, og det mest kvardagslege. Det einaste som det var noko uvanleg med, var glasskåpi med alle medisinflaskone. Midt på golvet låg ein mannelekam, ille rengd og vriden. Det rykte og reiv i han enno. Dei drog seg bortåt på tå, velte han om på ryggen, og fekk sjå andletet til Edvard Hyde. Kledi han hadde på seg, var for store; dei hadde heller høvt åt dokteren. Det rykte i andletsdragi hans, liksom det enno spann liv. Men det var ikkje meir liv i han enn i ein<noinclude><references/></noinclude> hc6lkb0g1dk1c84gbm06n4h4hw4k1be 104 138894 323685 2026-06-05T22:37:37Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323685 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>stein. Og då Utterson såg det simdkreista medisinglaset i handi hans og kjende den kjøvande lufti i romet, visste han i same stundi at han hadde ein sjølvmordar liggjande framfyre seg. «Me kjem for seint,» sa han ålvorsamt, «både til å berga og til å refsa. Hyde er ko men dit han skal, og det står berre att for oss å finna lekamen til husbonden Dykkar.» Disseksjonssalen fylte mest heile fyrste høgdi i bygningen, og fekk ljoset inn ovantil. I eine enden av andre høgdi låg stova. Ho vende inn mot gardsromet. Frå salen og ut til døri i sidegata gjekk ein gang, og med ei serskild tropp stod stova dg i samband med denne døri. Elles var der nokre myrke kammers og ein stor kjellar. Dei to karane gjekk gjenom alle romi. Det trongst berre eit augnekast på kvar stad; for alle rom var tome. Og tome og stengde hadde dei stått lenge; for dumba gauv, berre dei opna ei dør. Einast i kjellaren låg det i dungevis med skrap og skrot, størsteparten sovore som fyremannen til Jekyll hadde late etter seg. Men her òg skjøna dei med ein gong at dei turvte ikkje bry seg med å leita; for med same dei opna døri, sprengde dei eit tett klede av kingelvev, som visseleg hadde hange til fyreheng i mange år. Ingen stad var det far å finna etter Henry Jekyll, levande eller livlaus.<noinclude><references/></noinclude> 53b3v5m1c27mimxso0in9t6ta8r4o6d 104 138895 323686 2026-06-05T22:38:43Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323686 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Poole kakka med hælen på golvhellone i gangen. «Han må liggja nedgraven her,» sa han, medan han lydde etter låten. «Eller kan han ha rømt?» sa Utterson, han snudde seg og granska døri ut til sidegata. Ho var læst. Men på hella attmed låg lykelen; han var alt rustflekkut. «Han vitnar just ikkje om mykje bruk,» sa advokaten. «Mykje bruk!» hermde Poole. «Ser De ikkje at han er broten, liksom einkvan skulde ha trakka på han?» «Jau,» heldt Utterson fram, «men han er rusta i bresten dg.» Dei stirde på einannan, og båe såg like forstøkte ut. «Dette er meir enn eg skjønar, Poole,» sa advokaten. «Lat oss gå opp att i stova.» Dei gjekk opp troppi i togn, og tagde gjorde dei medan dei røkte etter alt som i romet var. Berre no og då kasta dei eit ottefullt auga bort på den daude lekamen. På eit bord kunde dei sjå merke etter kjemisk arbeid; ymse emne låg fint oppvegne på glasskåler, og alt vitna om at den usæle mannen hadde vorte hindra og heft midt i arbeidet sitt. «Dette er nett same slaget som eg alltid laut kjøpa til han,» sa Poole, og i same stundi koka kjelen over so det æste og rauk. Soleis laut dei bort til peisen. Tett opp til varmen stod ein makleg stol, og på bordet attmed var alt<noinclude><references/></noinclude> s5fjl3wudu3yrg2ntyvuosaosiywjj6 104 138896 323687 2026-06-05T22:39:30Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323687 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>ferdiglaga til te; til og med sukkeret var kome i koppen. På ei hylle stod nokre bøker; på tebordet låg ei bok uppslegi, og Utterson vart ikkje lite forundra då han såg det var eit gudeleg verk, som Jekyll tidt og trottug hadde tala om med stor vyrdsemd. Og endå meir måtte han furdast då han såg at Jekyll hadde skrive ei mengd med hædande merknader i margen. Medan dei heldt på med å saumfara alt som fanst i romet, kom dei dg til den store svingspegelen. Mest utan å varast kom dei til å sjå inn i han, og dei vart fylte av ein fælsleg otte. Det var ikkje so at dei såg noko som var avstyggeleg. For spegelen stod soleis snudd at dei såg ikkje anna enn atterskinet av elden som leika seg på golvet og sende glinsande tungor oppetter dei blanke skapdørene. Det var alt dei såg, attåt sine eigne forskræmde andlet. «Den spegelen har sét mange forunderlege ting,» kviskra Poole. «Og like vel ingen ting meir forunderleg enn seg sjølv,» skøytte advokaten i, med same slag mæle. «For kva vilde Jekyll» — han stokk av sine eigne ord og tankar, men kom seg snøgt til hektar att: «Kva mun Jekyll ha vilja med han?» sa han. «De kan so segja,» svara Poole Dinæst vende dei seg mot arbeidsbordet<noinclude><references/></noinclude> dzw38tf0lmx1iu79xj47v4pz55jt06v 104 138897 323688 2026-06-05T22:40:31Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323688 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Midt millom alle brev og papir som. var samanlagde med stor omhug, låg ein stor konvolutt, påskriven med namnet til Mr. Utterson. Det var dokteren sjølv som hadde skrive på. Advokaten opna konvolutten, og mange serskilde brev fall ut. Det fyrste var eit testament, forma med same forunderlege vendingane som det Utterson hadde sendte attende seks månader sidan. Det skulde vera eit testament dersom Jekyll døydde, men ei gåve dersom han kom bort. Men der namnet Edvard Hyde før hadde stått, stod det no å lesa Gabriel Jon Utterson. Han var so forbina at han fann ikkje ord for seg. Fyrst såg han på Poole, so på brevet att, og so på den daude brotsmannen som låg strak på golvkledet. «Dette går radt rundt for meg,» sa han. «Heile denne tidi har han vore einveldig i dette romet. Han hadde ingen grunn til å lika meg. Han må ha vorte rasande då han såg sitt eige namn stroke og mitt sett inn i staden. Og like vel har han ikkje gjort ende på dette dokumentet.» Han treiv eit av dei andre brevi. Det var stutt, og skrive med dokteren si handskrift. Og det var dagsett. «Å nei men Poole!» skreik advokaten, «han har vore her i dag, og i levande live. Han kan ikkje ha vorte teken av dage på so stutt ei stund. Han er enno i live. Han må ha rømt! Men kvifor har han so rømt?<noinclude><references/></noinclude> 9rzru8bcj124uv844n0k29mgewi69es 104 138898 323689 2026-06-05T22:41:54Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323689 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Og korleis? Og korleis kan me våga å kunngjera dette sjølvmordet? Å nei, me må vera varsame. Eg tykkjest kjenna det på meg at me enno kan koma til å draga namnet til husbonden Dykkar inn i eit eller anna avstyggeleg skjemdarverk.» «Kvifor les De ikkje brevet då?» spurde Poole. «For di eg er ottefull,» svara advokaten. «Gud gjeve eg ikkje har nokon grunn til det!» — og dermed heldt han brevet opp for augo og las: — «Kjære Utterson. Når dette brevet kjem i dine hender, er ikkje eg her meir, og eg har ikkje nokor meining om kva kår eg då kjem til å leva i. Men alle ting i dette unemnande tilværet mitt talar tydeleg om at det ber mot slutten, og det snøgt. Gå då stad og les den soga som Lanyon lova at han skulde lata deg få. Og er du huga på å høyra meir, tak so fyre deg skriftemålet til den uverdige og ulukkelege venen din, {{høyre|Henry Jekyll.»{{gap|2em}}}} «Var det eit tridje vedlegg?» spurte Utterson. «Sjå her,» sa Poole, og flidde frå seg ein diger konvolutt som var dugeleg lakka på mange stader. Advokaten tok imot og hadde brevet i<noinclude><references/></noinclude> 2vv9z45m9i4pysxba7pid8cgqcseabn 104 138899 323690 2026-06-05T22:42:41Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323690 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>lomma. «Me er samde om at me ingen ting skal segja om desse brevi. Har husbonden Dykkar rømt, eller er han død, so kan det henda at me i minsto kan berga namnet og æra hans. Klokka er ti; eg lyt heim og lesa brevi i ro. Men eg kjem att fyre midnatt. Då skal me senda bod etter politiet.» Dei gjekk ut og læste døri etter seg. Atter ein gong forlet Utterson tenestefolket som sat i ei klyngje kring elden. Han traska heim og vilde lesa dei to sogone som skulde gjeva han løysingi på denne løyndomsfulle gåta.<noinclude><references/></noinclude> 0kn40xjm6sznz77ahdp2qss0xjlu2w1 104 138900 323691 2026-06-05T22:45:03Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323691 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Lanyon fortel. Den 9. januar — fire dagar sidan — fekk eg eit rekommandert brev i kveldsposten. Det var frå gamle skulefelagen og yrkesbror min, Henry Jekyll. Eg må segja eg vart ikkje lite forundra. For me stod slett ikkje i brevskifte. Rett nok hadde eg helsa på mannen og vore i lag med han so seint som kvelden i fyrevegen. Men eg visste ikkje av at me hadde noko so høgtidleg millom oss at det skulde trengast rekommanderte brev. Då eg las brevet, vart eg endå meir forbina. For det lydde soleis: — {{høyre|10. desember 18-..{{gap|2em}}}} {{gap|4em}}«Kjære Lanyon. Du er ein av dei eldste venene mine. Og endå om me stundom har skilt lag i vitskaplege spursmål, so kan i minsto ikkje eg minnast at det nokosinne har vore brot på venskapen millom oss. Om du hadde kome til meg og sagt: «Jekyll, livet mitt, æra mi, vitet mitt,<noinclude><references/></noinclude> tnhj2c36bvyu2hbvxycy85gi7j9e672 323692 323691 2026-06-05T22:45:41Z Øystein Tvede 3938 323692 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Lanyon fortel.'''}}}} Den 9. januar — fire dagar sidan — fekk eg eit rekommandert brev i kveldsposten. Det var frå gamle skulefelagen og yrkesbror min, Henry Jekyll. Eg må segja eg vart ikkje lite forundra. For me stod slett ikkje i brevskifte. Rett nok hadde eg helsa på mannen og vore i lag med han so seint som kvelden i fyrevegen. Men eg visste ikkje av at me hadde noko so høgtidleg millom oss at det skulde trengast rekommanderte brev. Då eg las brevet, vart eg endå meir forbina. For det lydde soleis: — {{høyre|10. desember 18-..{{gap|2em}}}} {{gap|4em}}«Kjære Lanyon. Du er ein av dei eldste venene mine. Og endå om me stundom har skilt lag i vitskaplege spursmål, so kan i minsto ikkje eg minnast at det nokosinne har vore brot på venskapen millom oss. Om du hadde kome til meg og sagt: «Jekyll, livet mitt, æra mi, vitet mitt,<noinclude><references/></noinclude> 1b31b8osmkqu0hqtiz6ajrwxq9sns8o 323693 323692 2026-06-05T22:45:56Z Øystein Tvede 3938 323693 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Lanyon fortel.'''}}}} Den 9. januar — fire dagar sidan — fekk eg eit rekommandert brev i kveldsposten. Det var frå gamle skulefelagen og yrkesbror min, Henry Jekyll. Eg må segja eg vart ikkje lite forundra. For me stod slett ikkje i brevskifte. Rett nok hadde eg helsa på mannen og vore i lag med han so seint som kvelden i fyrevegen. Men eg visste ikkje av at me hadde noko so høgtidleg millom oss at det skulde trengast rekommanderte brev. Då eg las brevet, vart eg endå meir forbina. For det lydde soleis: — {{høyre|10. desember 18-..{{gap|2em}}}} {{gap|3em}}«Kjære Lanyon. Du er ein av dei eldste venene mine. Og endå om me stundom har skilt lag i vitskaplege spursmål, so kan i minsto ikkje eg minnast at det nokosinne har vore brot på venskapen millom oss. Om du hadde kome til meg og sagt: «Jekyll, livet mitt, æra mi, vitet mitt,<noinclude><references/></noinclude> 9qo75ldss4gagpmiz9z6rhv3oondo16 323694 323693 2026-06-05T22:46:19Z Øystein Tvede 3938 323694 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Lanyon fortel.'''}}}} Den 9. januar — fire dagar sidan — fekk eg eit rekommandert brev i kveldsposten. Det var frå gamle skulefelagen og yrkesbror min, Henry Jekyll. Eg må segja eg vart ikkje lite forundra. For me stod slett ikkje i brevskifte. Rett nok hadde eg helsa på mannen og vore i lag med han so seint som kvelden i fyrevegen. Men eg visste ikkje av at me hadde noko so høgtidleg millom oss at det skulde trengast rekommanderte brev. Då eg las brevet, vart eg endå meir forbina. For det lydde soleis: — {{høyre|10. desember 18—..{{gap|2em}}}} {{gap|3em}}«Kjære Lanyon. Du er ein av dei eldste venene mine. Og endå om me stundom har skilt lag i vitskaplege spursmål, so kan i minsto ikkje eg minnast at det nokosinne har vore brot på venskapen millom oss. Om du hadde kome til meg og sagt: «Jekyll, livet mitt, æra mi, vitet mitt,<noinclude><references/></noinclude> jryxp909hzcwyvy3pvn3ml2sj48jsjq 104 138901 323695 2026-06-05T22:47:05Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323695 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>alt er på deg å lita,» — so skulde eg når som helst ha ofra både liv og lukke for å hjelpa deg. Lanyon, livet mitt, æra mi, vitet mitt, alt er no på deg å lita. Svik du meg i kveld, er det ute med meg. Etter dette trur du kan henda at eg er åt å beda deg om noko som er ærelaust. Du får sjølv døma. Eg vil at du set til sides all& andre avtalor og gjeremål i kveld, om du so skulde vera kalla til sjukesengi åt sjølvaste kongen. Du leiger deg skyss, so sant vogni di ikkje står reide. Tak so dette brevet med til rettleiding og køyr strakaste vegen til huset mitt. Poole, overtenaren min, har fått sine pålegg. Han står og ventar på deg attmed inngangen, saman med ein låssmed. So bryt de døri til stova mi med makt. Du går inn åleine, opnar skåpet lengst til vinstre, og bryt sund låsen dersom det er stengt. Drag so ut fjerde skuffa ovantil, eller tridje nedantil (det vert ytt som bytt); men sjå vel til at det som er i skuffa, ikkje vert skipla. Eg er levande redd at eg ikkje skal kunna setja deg på rett veg, ørsken og uklår som eg er. Men jamvel om eg tek i mist, kan du kjenna den rette skuffa på innhaldet: eit grand pulver, ei liti medisinflaske og eit skrivehefte. Denne skuffa bed eg deg taka med attende til Cavendisch Square, nett soleis som ho står. Dette er fyrste hjelpi eg bed deg om.<noinclude><references/></noinclude> 0ttwoace6j44aaq9vzv7zoojypsdwv5 104 138902 323696 2026-06-05T22:51:29Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323696 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Og her er den andre. Dersom du går i gang med same, og gjer alt soleis som her er sagt, so skulde du vera heime lenge fyre midnatt. Når eg gjev deg so romleg tid, so er det noko for di det sakte {{sp|ka|n}} koma eitkvart i vegen, som ingen av oss kan vita om eller hindra. Men mest for di at det som eg dinæst må beda deg om, helst bør gjerast medan tenarane dine søv. Ved midnatt bed eg deg vera åleine på lækjarkontoret ditt. Det kjem då ein mann som ropar seg med mitt namn. Honom skal du lata inn og gjeva den skuffa som du nettopp har henta heim frå romet mitt. Når du det har gjort, skal eg ikkje beda deg om anna enn å taka imot mi varmaste takk. Er du huga på å få vita korleis alt dette heng i hop, skal du sleppa venta lenger enn fem minuttar etter at du har gjeve frå deg skuffa. Då skal du koma til å skjøna kor viktug det er at alt vert gjort soleis som eg har bede om. Og det skal syna seg, at dersom du har forsømt ein einaste liten ting av alt det eg har sagt, so skal du måtta taka ansvaret for at eg misser anten livet eller vitet. Endå eg har ei urikkande tiltru til deg, so er eg i slik ei spaning, at hjarta mitt høgg og handi mi skjelv, berre eg tenkjer på at du ikkje skulde koma til å taka denne bøni mi alvorleg. Kjære ven, tenk på meg no i denne stundi, — her eg sit, i ei vonløyse so svart og<noinclude><references/></noinclude> jdc4eyzgzhki9mrt9l6fpjvjg556cxv 104 138903 323697 2026-06-05T22:53:07Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323697 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>ei modløyse so djup at det- er ikkje råd å finna ord som er sterke nok. Men midt i all naud og vanlukke er eg likevel hoggande viss i voni om at so framt du berre stettar bøni mi i alle stykke, skal eg vera fri all sut og pine på ein augneblink. Hjelp meg, kjære Lanyon, og berga venen din, {{høyre|H. J.»{{gap|2em}}}} «E. S. — No eg nett er ferdig med dette brevet, kjem ein ny otte over meg. Det kan tenkjast at eg ikkje når posten open, og at dette brevet soleis ikkje kjem i dine hender før i morgon tidleg. Skulde soleis henda, då bed eg deg, kjære Lanyon, at du gjer alt eg har bede deg om, so snart du får høve til det i morgon. Og då må du vera budd på å taka mot mannen ved næste midnattsbél. Det kan godt tenkjast at det då er for seint. Og dersom det ikkje hender noko den natti, då veit du at du aldri meir får sjå Henry Jekyll.» Då eg hadde lese dette brevet, var eg viss om at venen min hadde mist vitet. Men all den stund det ikkje var vitnefast, kjende eg skyldnad på meg til å gjera han til lags. Di mindre eg skjøna av denne gåta, di mindre før var eg til å døma om kor hardt hjelpi mi trongst. Og ei so sterk og inderleg bøn kunde eg ikkje mismæta utan å taka eit tungt ansvar<noinclude><references/></noinclude> t1fhpk0caf2dztdpcvg6lhbu10anfv1 323698 323697 2026-06-05T23:07:01Z Øystein Tvede 3938 323698 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>ei modløyse so djup at det er ikkje råd å finna ord som er sterke nok. Men midt i all naud og vanlukke er eg likevel hoggande viss i voni om at so framt du berre stettar bøni mi i alle stykke, skal eg vera fri all sut og pine på ein augneblink. Hjelp meg, kjære Lanyon, og berga venen din, {{høyre|H. J.»{{gap|2em}}}} «E. S. — No eg nett er ferdig med dette brevet, kjem ein ny otte over meg. Det kan tenkjast at eg ikkje når posten open, og at dette brevet soleis ikkje kjem i dine hender før i morgon tidleg. Skulde soleis henda, då bed eg deg, kjære Lanyon, at du gjer alt eg har bede deg om, so snart du får høve til det i morgon. Og då må du vera budd på å taka mot mannen ved næste midnattsbél. Det kan godt tenkjast at det då er for seint. Og dersom det ikkje hender noko den natti, då veit du at du aldri meir får sjå Henry Jekyll.» Då eg hadde lese dette brevet, var eg viss om at venen min hadde mist vitet. Men all den stund det ikkje var vitnefast, kjende eg skyldnad på meg til å gjera han til lags. Di mindre eg skjøna av denne gåta, di mindre før var eg til å døma om kor hardt hjelpi mi trongst. Og ei so sterk og inderleg bøn kunde eg ikkje mismæta utan å taka eit tungt ansvar<noinclude><references/></noinclude> 8c32dukudthzw6y3gxvvsdqu9ve0bdd 104 138904 323699 2026-06-05T23:08:21Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323699 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>på meg. Eg reiste meg straks frå bordet, fekk tak i ei vogn, og køyrde beinaste vegen til dr. Jekyll. Overtenaren stod og venta på meg. Han hadde og fått eit rekommandert brev i kveldsposten, med pålegg og rettleiding; og han hadde sendt bod etter låssmed og snikkar med same. Dei kom båe to medan me stod der og samtala. Me gjekk alle saman inn i disseksjonssalen til gamle dr. Denman. For der ifrå var det lettast og laglegast å koma inn i romet til Jekyll. Døri var ovende sterk, og låsen av aller beste slaget. Snikkaren lova på at han kom til å få eit heise bal, og at han vart nøydd til å gjera styggeleg stor skade dersom han skulde sprengja seg inn. Smeden heldt på å gjeva opp. Men det var hage og hendige karar, og då dei hadde arbeidt i to timar, stod døri opi. Skåpet til vinstre var ulæst. Eg tok ut skuffa, fylte henne med halm, pakka henne godt inn, og tok henne med meg heim til Cavendish Square. Her granska eg nøgnare det som låg i skuffa. Pulveret var fulla hendig tillaga; men det hadde likevel ikkje den nette og næpne svipen som det må ein apotekar til å greia. Det var audsynt at det var sovore som Jekyll hadde maksla i hop sjølv. Og då eg opna litt på pakken, fann eg eit fint, kvitt, krystallklårt salt, ikkje annleis enn eg hadde sét det mang ein god gong. Dinæst tok eg<noinclude><references/></noinclude> e7cauz0nhwhitzr4k35rwhxe4jk62k3 104 138905 323700 2026-06-05T23:09:51Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323700 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>flaska fyre meg. Ho kunde vel vera so på lag halvfylt med ei blodraud væske, som lukta skarpt og ramt. Eg gissa på at det var fosfor i henne. Elles hadde eg ingi meining om kva ho kunde vera mengd i hop av. Skriveheftet var det ikkje noko omframt med på nokor vis. Det var lite å finna i det, anna ei heil rekkje med dagtal, som gjekk mange år attende. Men eg la merke til at dei stogga brått, nære på eit år sidan. Ein og annan staden var det skøytt ein stutt merknad til dagtalet, i regelen berre eit einaste ord: «Dobbel.» Det ordet kom att, kan henda seks vendor på kvart hundre dagtal. Men ein stad, langt framme i lista, stod det med mange utropsteikn etter: «Heilt mislukka!!!» Alt dette gav meg liti rettleiding, men gjorde meg berre endå meir forviten. Ei flaske med ei eller onnor væske i, ein pakke med pulver, og ei dagbok med merknader om ei rekkje etterrøkjingar som ikkje hadde ført til nokor røynleg nytte, liksom so mykje av det som Jekyll hadde freista seg med. Kva kunde det ha å segja for æra, vitet eller livet til den forvildra yrkesbror min at desse tingi var i mitt hus? Når denne mannen kunde koma til huset mitt, kvifor kunde han ikkje like godt gå til eit anna òg? Og jamvel om det kunde vera hindringar i vegen for han, kvifor skulde eg ljota taka mot han i løynd? Di meir eg gruna på dette, di klårare<noinclude><references/></noinclude> 3h256bv1yqv77nuymmgc7h29kmbo5di 104 138906 323701 2026-06-05T23:10:47Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323701 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>stod det fyre meg at eg hadde med eit eller anna slag vanvit å gjera. Eg sende tenarane mine til sengs; men radt verjelaus vilde eg ikkje vera, og difor ladde eg ein gamal revolver. Snautt hadde klokkene ringt til endes dei tolv slagi over London, før det banka varleg på døri. Eg gjekk ut og fann ein liten mann som liksom stod og smaug seg attåt ei av sulone. «Kjem De frå dr. Jekyll?» spurde eg. «Ja,» svara han, og gjorde nokre keivelege faktor. Då eg bad han stiga inn, snudde han seg fyrst og kasta eit granskande auga ut i den belgmyrke gata. Det kom ein politimann ikkje langt unnan; han nærma seg med sitt sylkvasse ørneauga. Eg tykte det nogg i gjesten min med same, og han vart onnugare etter å koma seg inn. Eg kan ikkje anna segja enn at eg tykte dette var heller mistenkjeleg. Og utriveleg. Medan eg fylgde han inn i kontoret, heldt eg handi reide på våpnet mitt. Fyrst no kunde eg sjå han tydeleg. Eitt var visst: eg hadde aldri sett augo på denne mannen før. Han var liten; det har eg alt nemnt. Dessutan laut eg leggja merke til det ufjelge andletet hans; og kroppen hans: so merkeleg ledug og full av liv, men på same tid utan retteleg bygnad og form. Og sist men ikkje minst kjende eg at det stod ein uhugleg kaldhjelm av han. Det<noinclude><references/></noinclude> tj5e7148yny74q866tcficnmosdgqzm 104 138907 323702 2026-06-05T23:12:34Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323702 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>var som når feberen held på å koma i kroppen: eg var heit og kulsen på same tid. Nett då i augneblinken tenkte eg ikkje so nøgje over det; eg trudde helst berre det var ein uvanleg sterk mothug som eg fekk mot mannen, og laut undrast på kor snøgt denne mothugen kom. Men sidan har eg kome til det at årsaki ligg mykje djupare, ja, at ho ligg på botnen av mannehugen, og at dei kjenslone som tok meg, var av eit langt høgre og gjævare slag enn dei som er avla av hat. Denne mannen, som frå fyrste stundi eg såg han fekk meg til å skjelva av mothug og nyfikne (eg er ikkje før til å finna ord som råkar betre), — var kledd på ein måte som vilde ha gjort ein vanleg mann til låtteløgje. Kledi hans var fulla fine og fornemme, men dei var so reint for store åt han, både på sidd og vidd. Buksebaken hekk so sid som ein tomsekk, og bukseleggene hadde han lote rulla opp, so han skulde sleppa sopa gata med dei. Vesten rakk langt ned om hoftene, og over herdane hekk trøya som på ein sagekrakk. Utruleg som det lydest, var eg ikkje i minste måte freista til å le åt dette utkledde spjåket. Heller tvert om: det styrkte mothugen og nyfikna i meg. Det gjorde meg berre endå meir huga til å få læra han å kjenna i hått og hug, og forviten etter å få greie på han: på ætt og opphav, og liv og lagnad.<noinclude><references/></noinclude> 16fnns3v1yfx236yjq5se1id4nmd3eu 104 138908 323703 2026-06-05T23:15:28Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323703 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Alt dette, som eg har bruka mange ord og lang tid til å skildra, trong eg berre nokre få sekund til å kjenna og tenkja. Og gjesten min var so oppskaka at det var reint uhugleg. «Har De fått tak i det?» skreik han. «Har De fått tak i det?» Og so utòlug var han etter svar, at han treiv meg i armen og vilde rista meg. Eg heldt han frå meg. Det gjekk som is-stinger gjenom holdet, berre han rørde meg. «Bia no,» sa eg. «De må hugsa på at eg veit ikkje enno kven De er. Sjå til De får sitja.» Eg sette meg sjølv i min eigen stol, og freista i alle måtar bera meg soleis åt som når eg har sjuke folk fyre meg. Det var ingi lett sak, utmødd og ottefull som eg var av alle vonde tankar. «Eg bed om orsaking, dr. Lanyon,» svara han, og var retteleg vyrdsam. «Det er fullkomeleg sant som De segjer: eg er so brennande utòlug at eg gløymer all vyrdsemd. Det er yrkesbror Dykkar, dr. Henry Jekyll, som har bede meg gå hit, og det gjeld viktuge ting. Etter som eg skjøna, var det ei — —,» han tagde, lyfte handi mot bringa, og endå han visseleg bruka all si makt til å halda seg roleg, kunde eg sjå at han stridde mot ei vanvitsrid — — «etter som eg skjønar, var det ei skuffe {{. . .}}» Eg hadde ikkje hjarta til å halda gjesten<noinclude><references/></noinclude> 6z0waunt1dhicm2r554vemowm7g5kfj 104 138909 323704 2026-06-05T23:16:43Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323704 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>min i uvisse lenger, og kan henda gjorde mi eigi nyfikneg òg noko til å møykja meg. «Der er ho,» sa eg, og peika på skuffa. Ho låg attom bordet, og det var enno eit papir kring henne. Han tok eit renn bortåt, men stogga brått att, og la handi på hjarta. Kjakane hans arbeidde, so eg høyrde kor det skar og skrapa i tennene hans. Og andletet hans var so skræmeleg å sjå, at eg ottast både vit og liv stod på spel. «Roa Dykk!» sa eg. Han snudde seg mot meg med ein djevelsk smil. So tok han ei avgjerd i ørvæne, og reiv papiret av. Då han såg kva som var inni, svinga han over i slik ei styrlaus glede, at eg sat som nòmen. «Har De eit glas med gradmål på?» spurde han, og no var han heilt og fullt herre over mælet sitt. Eg laut taka meg på tak for å koma opp or stolen og gjeva han det han bad om. Han takka meg med nikk og smil; mælte so opp nokre dropar av den raude væska, og hadde ørlite pulver opp i. Blandingi var fyrstundes raud på lét, men etter kvart som saltkorni løyste seg opp, ljosna ho; samstundes byrja ho sjoda so ein kunde høyra det tydeleg, og det steig opp eit fint gov. Brått stogga det å brusa, og i same stundi vart blandingi blod-<noinclude><references/></noinclude> lkltew5st3dwdv12avqb5k66tk5161w 104 138910 323705 2026-06-05T23:17:30Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323705 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>raud, men skifte so litt etter litt lét att, til ho vart sjøgrøn. Gjesten fylgde dette fargespelet med vakne augo; han smilte og sette glaset frå seg på bordet. So snudde han seg og skoda på meg med granskande augo. «Og no,» sa han, «får me taka avgjerd om det som att er. Vil De taka mot visdom og råd? Vil De lata meg taka dette glaset i handi og gå ut or huset Dykkar utan eit ord meir millom oss? Eller har forvitenskapen vorte for sterk i Dykk? Tenk før De svarar; for avgjerdi skal verta etter Dykkar ynske. Vil De, so skal eg gå straks, og alt skal vera som før, De skal korkje verta rikare eller visare, — dersom De ikkje kjenner det som ein rikdom at De har hjelpt eit menneske som var på botnen i naud og kvide. Men vil De heller, so skal De, no i denne stundi og her i dette romet, få ein visdom som skal opna vegane for Dykk til gjetord og makt. De skal få sjå eit vedunder so stort og bisneleg at det kunde få sjølvaste Satan til å vingla i si vantru.» Eg var alt anna enn kald og roleg der eg stod, men gjorde mitt beste so han ikkje skulde lesa seg til kva eg tenkte og kjende. «De talar i gåtor,» sa eg, «og eg tenkjer ikkje De vert sers forundra når eg segjer at eg er ikkje god til å tru so ovende mykje av alt dette. Men no har eg stetta so mang ei bøn som eg ikkje har skjøna, at eg får ikkje ro<noinclude><references/></noinclude> exnjaypmh7jg4mea45hxog32k9sh29y 104 138911 323706 2026-06-05T23:19:02Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323706 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Der, beint for augo mine, stod Henry Jekyll.<noinclude><references/></noinclude> 3km4b5pj852bai5qfn35ovk6g1sd9cn 104 138912 323707 2026-06-05T23:20:02Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323707 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>på meg før eg ser løysingi på denne løyndomen.» «Godt og vel,» svara gjesten min. «Lanyon, De hugsar vel på lovnaden Dykkar: at det som heretter hender, er berre millom Dykk og meg? Og no, — De som ikkje har havt tankar for anna enn sovore som auga har sét og handi har kjent, De som har nekta å tru på at det finst hjelperåder som kan skapa om grunnhåtten i menneskja, De som har havt Dykkar eigne overmenner til narr, — skode no her!» Han lyfte glaset til munnen og drakk ut i eitt drag. So sette han i eit skrik, han sjangla og skjaga, klora seg fast i bordet og nidheldt, stirde fram fyre seg med vassfulle augo og gapande munn. Medan eg stod der og såg på han, tykte eg han tok til å skifta ham. Det var liksom han byrja svella, brått vart andletet hans svart, og kroppen hans syntest missa både bein og leder. I næste blinken var eg borte ved hin veggen, og lyfte armen til vern mot den ufyselege vanskapningen. Eg var frå meg av redsle. «Å Herre Gud, å Herre Gud!» skreik eg opp att og opp att. For der, beint for augo mine, stod han, Henry Jekyll, bleik og bivrande, veik og vinglande, og trivla fyre seg med hendene, som eit menneske oppvekt or gravi.<noinclude><references/></noinclude> f8qlgedj4z3nrfhv2e91ns70m391sjo 104 138913 323708 2026-06-05T23:21:33Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323708 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Det som han dinæst fortalde meg, er eg ikkje god til å setja på papir. Eg såg det eg såg, og høyrde det eg høyrde, og eg vart sjuk i sjeli av det. Og spør eg meg sjølv, jamvel no etter at dette synet har kvorve for augo mine, — om eg {{sp|tru|r}} det, so er eg ikkje før til å svara. Dei inste livsrøtene mine er skaka og lausrivne. Svevnen har eg.-mist. Eg eltest av ein tærande otte natt og dag, alle tider. Eg kjenner at dagane mine er talde, og at eg skal døy. Og eg skal døy i vantru. Men den ufyselege råskapen som den mannen skildra for meg, der han stod og gret i trege og sorg, gløymer eg aldri. Eg skjelv i redsle berre eg let tankane snerta bort på det han fortalde. Berre ein ørliten ting skal eg fortelja her, Utterson, og dersom du kan få deg til å tru det, so er det meir enn nok for deg. Jekyll stod ved det sjølv, og det er dette: Det uvettet som kom smygande inn i huset til meg den natti, ropa seg for Mr. Hyde, og dei var på jakt etter han frå landsende til landsende. For han var skuldig i mordet på Carew. {{høyre|Hastie Lanyon.»{{gap|2em}}}}<noinclude><references/></noinclude> lkd5e2atnyzl3mbeseqp64040xjxbem 323744 323708 2026-06-05T23:57:01Z Øystein Tvede 3938 323744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude> Det som han dinæst fortalde meg, er eg ikkje god til å setja på papir. Eg såg det eg såg, og høyrde det eg høyrde, og eg vart sjuk i sjeli av det. Og spør eg meg sjølv, jamvel no etter at dette synet har kvorve for augo mine, — om eg {{sp|tru|r}} det, so er eg ikkje før til å svara. Dei inste livsrøtene mine er skaka og lausrivne. Svevnen har eg mist. Eg eltest av ein tærande otte natt og dag, alle tider. Eg kjenner at dagane mine er talde, og at eg skal døy. Og eg skal døy i vantru. Men den ufyselege råskapen som den mannen skildra for meg, der han stod og gret i trege og sorg, gløymer eg aldri. Eg skjelv i redsle berre eg let tankane snerta bort på det han fortalde. Berre ein ørliten ting skal eg fortelja her, Utterson, og dersom du kan få deg til å tru det, so er det meir enn nok for deg. Jekyll stod ved det sjølv, og det er dette: Det uvettet som kom smygande inn i huset til meg den natti, ropa seg for Mr. Hyde, og dei var på jakt etter han frå landsende til landsende. For han var skuldig i mordet på Carew. {{høyre|Hastie Lanyon.»{{gap|2em}}}}<noinclude><references/></noinclude> hf430dhtuu7b9q8sij7tp8ft2uwjny0 104 138914 323709 2026-06-05T23:22:18Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323709 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|''''Henry Jekyll skriftar alt.'''}}}} Eg kom til verdi i året 18—. Eg var erving til ein stor midel, hadde rike evnor og sterk arbeidshug, og trådde etter å vinna fagna folks vyrdnad og godtykke. Soleis låg alle vilkår vel til rettes for meg; eg kunde ha von om ei framtid rik både på heider og heppe. Største lytet mitt var at. eg hadde ei heller agelaus lyst til kjæte og gladvære. For flest alle menneske er gladlynde berre til signing og sæle, men for meg kjendest det som ei veile og vanlukke. For eg brann etter å bera hovudet mitt høgt og byrgt, og visa folk eit åsyn fylt av strengaste alvor og sømd. Soleis løynde eg gladværet mitt som best eg evla. Og då eg voks til eit grand og vitrast so fjerre at eg tok til å tenkja på framtidi, var det alt kome so langt med meg, at eg kan segja eg levde eit dobbelt liv. Mang ein mann vilde tykt det var gjævt å leva på ein so uvanleg måte; men med det alvorlege synet som eg hadde på livet, og med det høge mål eg hadde sett meg, kjende<noinclude><references/></noinclude> icpata1haivuao4g3omlh539o59fruy 323710 323709 2026-06-05T23:22:40Z Øystein Tvede 3938 323710 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Henry Jekyll skriftar alt.'''}}}} Eg kom til verdi i året 18—. Eg var erving til ein stor midel, hadde rike evnor og sterk arbeidshug, og trådde etter å vinna fagna folks vyrdnad og godtykke. Soleis låg alle vilkår vel til rettes for meg; eg kunde ha von om ei framtid rik både på heider og heppe. Største lytet mitt var at. eg hadde ei heller agelaus lyst til kjæte og gladvære. For flest alle menneske er gladlynde berre til signing og sæle, men for meg kjendest det som ei veile og vanlukke. For eg brann etter å bera hovudet mitt høgt og byrgt, og visa folk eit åsyn fylt av strengaste alvor og sømd. Soleis løynde eg gladværet mitt som best eg evla. Og då eg voks til eit grand og vitrast so fjerre at eg tok til å tenkja på framtidi, var det alt kome so langt med meg, at eg kan segja eg levde eit dobbelt liv. Mang ein mann vilde tykt det var gjævt å leva på ein so uvanleg måte; men med det alvorlege synet som eg hadde på livet, og med det høge mål eg hadde sett meg, kjende<noinclude><references/></noinclude> 6jgtnrush9fq3t4anrfxkv822qeykm7 323711 323710 2026-06-05T23:23:23Z Øystein Tvede 3938 323711 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>{{c|{{stor|'''Henry Jekyll skriftar alt.'''}}}} Eg kom til verdi i året 18—. Eg var erving til ein stor midel, hadde rike evnor og sterk arbeidshug, og trådde etter å vinna fagna folks vyrdnad og godtykke. Soleis låg alle vilkår vel til rettes for meg; eg kunde ha von om ei framtid rik både på heider og heppe. Største lytet mitt var at eg hadde ei heller agelaus lyst til kjæte og gladvære. For flest alle menneske er gladlynde berre til signing og sæle, men for meg kjendest det som ei veile og vanlukke. For eg brann etter å bera hovudet mitt høgt og byrgt, og visa folk eit åsyn fylt av strengaste alvor og sømd. Soleis løynde eg gladværet mitt som best eg evla. Og då eg voks til eit grand og vitrast so fjerre at eg tok til å tenkja på framtidi, var det alt kome so langt med meg, at eg kan segja eg levde eit dobbelt liv. Mang ein mann vilde tykt det var gjævt å leva på ein so uvanleg måte; men med det alvorlege synet som eg hadde på livet, og med det høge mål eg hadde sett meg, kjende<noinclude><references/></noinclude> 74b7m7obefobz53hjcanzicdcapeq3c 104 138915 323712 2026-06-05T23:24:20Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323712 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>eg meg skuldig i ei skamleg synd, som eg laut bruka heile mi makt og all min omtanke til å løyna. Soleis var det i røyndi ikkje syndene og lyti mine som gjorde meg til det eg var; det var mine eigne tankar og hugdrag. Og di lenger eg gjekk og tærdest av desse tankane, di djupare vart klufti millom det gode og det vonde i hugen min. Alle sutmåli mine dreiv meg til å gruna djupt og alvorleg på den livslovi som er opphavet til all religion og ei av dei rikaste kjeldone til kvide og sorg. Endå so tvihuga som eg var, so var eg likevel ingen hyklar. Båe sidone i naturi mi var like ekte og ærlege. Eg var fullt og heilt meg sjølv både i skjemdarverk og i ærleg arbeid. Og det hende at dei vitskaplege granskingane mine, som helst bar inn i det mystiske og oversanselege, kasta klåre ljosstrålar inn i min eigen hug, so eg kunde sjå og skilja den ævelege striden som gjekk fyre seg der inne. For kvar dag og kvar time vart eg fastare i trui på at menneskja i røyndi er tvifelt, soleis at i eitt menneske er det to skapningar. Eg segjer to, for di eg nådde ikkje lenger med granskingi og gruningi mi. Men det kjem granskarar etter meg, og dei kjem til å nå djupare ned i løyndomane. Eg vågar meg til å setja fram den tanken, at på resten kjem dei til å rekna kvart menneske for eit samfunn med ei mengd borgarar som er heilt ulike, og som kvar for seg<noinclude><references/></noinclude> tudrppjd90nin3g8lqqi0eogzzlq7ob 104 138916 323713 2026-06-05T23:25:54Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323713 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>lever sitt eige liv. Granskingane mine bar berre ein veg, utan eit einaste avvik. Og det var rimeleg, soleis som mi natur var. Det var på det moralske omkvervet eg lærde å kjenna tvihåtten i menneskja. Og det var med sjølvgransking. Hg skjøna og kjende at hugen min var fylt av noko godt og noko vondt; og alt lenge før eg hadde kome nokon veg med den vitskaplege granskingi mi, gjekk eg med ein ljos og glad draum om at det måtte vera råd å skilja desse to hugdragi heilt frå einannan. Dersom det let seg gjera, kunde livet verta fritt for all tyngsle og tærande sorg. Ukjura kunde gå sin kos, fri for anger og atterhald hjå tvillingen sin, den gode og rettvise. {{sp|Ha|n}} kunde og stemna fri og frank mot sine høge mål, og gjera alt det gode som han fånn glede i, utan å verta hindra og heft av vondebror sin. Det var den store ulukka og vanlagnaden for menneskja at desse to var hurpa i hop soleis, at dei aldri kunde halda opp med å stridast og kivast. Korleis kunde det lata seg gjera å skilja dei? Det var det store spursmålet. {{sp|S|o}} langt kom eg berre med gruning og tenkjing. Men so tok eg til å draga meg til nyttes dei røynslone som eg hausta i det vitskaplege arbeidet mitt. Og det leid ikkje lenge før eg såg det klårare enn nokon annan enno har sét det, at den menneskjelege lekamen ikkje<noinclude><references/></noinclude> k4svrb4shweqnvibe972x98n22c04u4 104 138917 323714 2026-06-05T23:26:42Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323714 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>er nokor borg som ingi makt kan rikka eller brigda. Eg fann ei råd som kunde fara av stad med denne kjøtbunaden vår, likso svint som ei stormflage kan føysa bort ei høysåte. Men eg vil ikkje tala meir om den vitskaplege greini av dette skriftemålet. Av to grunnar. For det fyrste for di eg har fått læra at menneskja er ævleg dømd til å bera det som er sårt og syrgjeleg i livet, og at dersom det freistar slengja byrdi av seg, kjem sorg og kvide att i tvifelt mål og på ein mykje fælslegare måte. For det andre for di eg ikkje nåme nær nådde til endes på den vegen eg vingla meg inn på, og for di dei røynslone som eg vann, var so syrgjeleg ufullkomne. Her er det nok å segja, at eg fann eit visst samhøve millom kropp og sjel, soleis at utsjånad og andletsbragd skifter med dei kreftene som råder i sjeli. Og eg kom so langt, at eg mengde i hop ein medisin som skulde kunna gjera dei gode kreftene i sjeli mi maktlause, og gjeva meg ein ny kroppsbygnad, som spegla av dei lægste og låkaste tankar og tildriv som rørde seg i hugen min. Eg eva meg lenge før eg freista denne medisinen. Eg var fullt på det reine med at eg sette livet på spel. For det var greitt, at tok eg ein medisin som kunde skaka og skipla heile holdet på ein so ofseleg måte, so skulde det berre ei ørliti vanheppe til å sløkkja sjølve<noinclude><references/></noinclude> 8ov8vkmnfs88i1d4v9e70hfg9cqjk4p 104 138918 323715 2026-06-05T23:27:22Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323715 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>livsgneisten. Men til slutt vart freistingi for hard; giren etter å sjå dette underet jaga all otte og angest på dør. Eg hadde longo laga væska ferdig. Det stod berre att å ha opp i eit pulver som eg visste eg måtte ha, men som var vandt åfå tak i. Det lukkast på resten i eit stort apotek, og eg kjøpte straks ein heil slump. Og so kom den usæle kvelden: eg mengde pulveret i væska, skoda på brusingi og sjodingi i glaset, og då drykken hadde dovna, manna eg meg opp so eg vart heit og tømde trolldrykken i meg. Ei forfælande pine fylgde etter. Det knast og knaka i beini, det svimra og sveiv for augo, og eg tærdest av ein hugverk som ikkje kunde vore fælare om eg skulde døy. Men so stilna pinsleflaga brått av, og eg kråna til att som etter ein tung sjukdom. Eg kjende noko forunderleg i hugen, noko unemnande nytt; og for di det var so nytt, kjendest det reint utruleg ljuvt og yndefullt. Eg kjende meg yngre, lettare og lukkelegare. Og eg vardest at eg hadde vorte vyrdlaus og villstyren, tanken min fløymde over av alle slag hugskot og innfall. Eg kjende meg fri og übunden, men ikkje skuldlaus. Frå fyrste andedraget som eg drog i dette nye livet, visste eg at eg hadde vorte ti gonger låkare, og var seld som ein slave til det vonde i sjeli mi. Og denne tanken gjorde meg glad og oppglødd, liksom eg skulde ha<noinclude><references/></noinclude> fj5fn7mw5iz8g7pcfyy1v32t0tvgxis 104 138919 323716 2026-06-05T23:28:07Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323716 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>drukke vin. Eg strekte ut armane i frygd og fagnad for dei sæle kjenslone. Men i same stundi vart eg var at eg hadde vorte liten og vesal på vokster. I den tidi hadde eg ingen spegel på romet mitt, Den som står attmed meg no eg sit her og skriv, fekk eg sett inn sidan, so eg kunde sjå desse hamskifti. — Det var midt på skiftet millom natt og dag, og eg visste at alle dei andre i huset låg i djupaste svevn. Heit og ør som eg var i den nye voni og sigersgleda, sette eg meg fyre å våga meg so langt som til soveromet mitt i den nye hamen min. Medan eg gjekk gjenom gardsromet, tykte eg stjernone såg på meg og undrast; i alle dei tallause nettene dei hadde vakt og vakta, hadde dei vel enno ikkje sét ein sovoren skapning. Eg smaug gjenom gangane, eg var framand i mitt eige hus. Og då eg kom inn i romet mitt, såg eg Edvard Hyde for fyrste gong. Det som heretter hende, lyt eg leggja fram reint teoretisk. For eg kan ikkje segja med visse korleis det gjekk fyre seg; eg fortel det soleis som eg held det mest rimeleg. No eg var omskapt, soleis at den vonde håtten var einveldig i meg, var lekamen min ikkje nåme nær so ferdig og fullkomen som han hadde vore so lenge det gode rådde romet i hugen min. Det var atter eit prov på at Livet mitt for aller største parten hadde vore ærleg strev<noinclude><references/></noinclude> rhec1jwj8wlrlg3kxanh0a58bvy8va7 104 138920 323717 2026-06-05T23:28:51Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323717 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>etter sømd og dygd, soleis at det vonde i meg ikkje hadde fått vilkår til å veksa og trivast. Det trur eg var årsaki til at Edvard Hyde var so mykje mindre, veikare og yngre å sjå til enn Henry Jekyll. Og liksom det stråla av godt frå åsyni til den eine, soleis var det ikkje råd å finna anna enn stygt og vondt i and letet til hin. Men ikkje berre andletsbragdi var ljot; den vonde håtten hadde skjemt og van skapt heile lekamen. Og like vel kjende eg meg heller tildregen enn fråstøytt då eg såg dette skræmelege biletet i spegelen. Det var då {{sp|e|g}}, dette dg. Det syntest naturleg og menneskje leg. Sjølv tykte eg at den nye lekamen min var sers greiskoren og heilrend, og at han spegla av sjeli mi på ein klårare måte enn den ufull komne og samansette hamen som eg til dessa hadde vore van til å kalla min. Og denne tokken var tvillaust rett, so til. Eg har lagt merke til at når eg har vore i likendet til Edvard Hyde, har ingen kome meg nær utan synberr uro og otte. Dette trur eg er soleis av di alle menneske, soleis som dei ter seg for augo våre, er mengde i hop av godt og vondt. Men Edvard Hyde er {{sp|berr|e}} vond, og han er den einaste som er det. Berre ein augneblink stogga eg framfor spegelen. Det næste og største eksperimentet stod att. Det galdt å få greie på om eg hadde mist det opphavlege likendet mitt for godt,<noinclude><references/></noinclude> 6daocffo3txcmhs9rdsynfvjtkcodc0 104 138921 323718 2026-06-05T23:29:43Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323718 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>so eg måtte røma fyre dag frå eit hus som ikkje lenger var mitt. Eg skunda meg attende til romet mitt, bryggja drykken å nyo, og drakk. Atter laut eg igjenom den fælslege ørskeridi, men rådde til slutt or, og då var eg Henry Jekyll å nyo, i hold og hug. Den natti kom eg til det lagnadstunge vegaskilet. Dersom eg hadde arbeidt meg fram til denne oppdagingi og våga denne freistnaden med ein vyrkare og reinare hug og eit høgre og gudelegare mål, so hadde endelykti visseleg vorte annleis, og dei fæle raudeog fødselsridene hadde gjort meg til ein engel i staden for til ein djevel. Drykken hadde ikkje kraft til å skilja noko ifrå og gjera ende på det. Han skapte meg korkje til gud eller djevel for godt og alltid; han berre sprengde opp dørene i den borgi som sjeli mi var innlæst i, soleis at håtten min strøymde fritt fram, liksom fangane i Filippi. Då eg tok drykken, var ikkje hugen min vidare vyrk; men dei vonde kreftene var vakne i meg, og eldende snøgge til å triva høvet. Og skapningen som kom fram, var Edvard Hyde. Soleis var eg no eit dobbelt menneske, både i ham og hått. I det eine tilværet var eg heilt ut vond; i det andre var eg framleides den gamle Henry Jekyll, som var både god og vond, og som eg longo hadde gjeve opp trui på. For han kunde ikkje verta annleis eller betre. Når alt var i<noinclude><references/></noinclude> 96m8y6c812bp4escqt8v694umhc42tf 104 138922 323719 2026-06-05T23:30:24Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323719 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>hop lagt, bar soleis dette omskiftet eit steg ned. Enno på den tidi hadde eg ikkje vunne over mothugen min mot det keisame livet til ein vitskapsmann. Eg hadde lyst til å vera glad og fjåg stundom. Men jamvel om eg brukar dei aller veikaste ord, so må eg segla at dette gladværet mitt var alt anna enn sømeleg. For kvar dag som gjekk, vart eg meir og meir nedtyngd av mishøvet i livet mitt. For eg var ein vidspurd og velgjeten mann, og no tok alderdomen til å siga på meg. Sovorne tankar var det som gjorde meg til træl under den nye makti eg hadde vunne fram til. Eg trong berre tøma drykken i meg, og hiva den kjende professor-hamen av meg med eit einaste kast, og stod då i likjendet til Edvard Hyde. Det gjekk som å skifta skjorte. Og eg sette i verk rådgjerder med den djupaste omhug. Eg reidde inn det huset i Soho, der politiet kom på faret etter Hyde; og til å styra huset fekk eg fatt i eit menneske som eg visste var samvitslaust og kunde halda kjeft. På den andre sida fortalde eg tenarane mine om ein Mr. Hyde og korleis han såg ut; og eg sa til dei at han skulde njota full fridom og ha fullstendig rådvelde i heimen min. Ja, eg tedde meg jamvel fram og gjorde meg kjend for dei i hamen til Edvard Hyde, so det ikkje skulde verta høve til mistyding. Dinæst sette eg opp<noinclude><references/></noinclude> 3971o4mz10n99k6or3osavddfxp8cri 104 138923 323720 2026-06-05T23:31:19Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323720 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>det testamentet som du hadde so mykje imot. Skulde då ei ulukke råma meg medan eg var dr. Jekyll, kunde eg berre skapa meg om til Edvard Hyde, og soleis sleppa lida noko pengetap. På den måten trudde eg at eg skulde ha trygd til alle sidor, og eg byrja gjera meg nytte av den merkelege fridomen som eg hadde fått. Det har ofte hendt at folk har leigt mordarar og røvarar til å gjera brotsverk for seg, medan dei sjølve har sete trygt i løynd og med ulastande namn. Eg var den fyrste som gjorde det for moro. Eg var den fyrste som kunde sitja i mitt ærlege yrke og møta berre samhug og vyrdnad frå alle menneske, og so på ein einaste augneblink kasta kvardagshamen av meg og stupa meg ut i agelaust lauslynde. Og eg var fullkomeleg trygg; for eg hadde ei maske som ingen kunde riva av meg. Tenk på det —: eg var då ikkje eingong til! Alt eg trong, var å sleppa inn gjenom døri til romet mitt, og eit sekund eller to til å svelgja drykken min, som allstødt stod reidug. Same kva i all verdi Edvard Hyde då hadde gjort, so vilde han kverva som andedogg frå ein spegel. I hans stad vilde dei finna ein mann, sitjande ved arbeidet sitt i une og ro attmed lampen, — ein mann som var so trygg at han kunde le åt all mistanke og illtru. Det var Henry Jekyll. Den moroi som eg søkte med usløkkjande<noinclude><references/></noinclude> jw73nlp51pdzhzzq1zf6zo2af6m0j5w 104 138924 323721 2026-06-05T23:31:59Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323721 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>gir kvar gong eg var i hamen til Edvard Hyde, var, som eg før har sagt, usømeleg. Eg har ikkje hug til å bruka sterkare ord. Men eg lyt nok likevel gå ved at Edvard Hyde snart vart bortimot djevelsk i ugjerningane sine. Når eg vart meg sjølv att, laut eg ofte beint fram furdast på kor fælsleg eg kunde fara fram i det andre tilværet mitt. Denne bror min — om eg so kan kalla han — som eg skapte av mi eigi sjel og min eigen kropp, og sende ut til å njota gledone sine, var ein inn grodd fark og kjeltring. Alt hans yrke og all hans hug meda berre på seg og sitt. Med dyrisk gir kunde han njota alle slag pinsle og naud som han fekk andre menneske inn i. Hard og nådelaus var han, som han skulde vore støypt av stein. Henry Jekyll kunde stundom stivna av fælske når han tenkte på brotsfer dene til Edvard Hyde. Men landsens lover råka han ikkje, nei, ikkje eingong hans eige sam vit. For når det kom til stykket, so var det Hyde, og einast Hyde, som var den skuldige. Jekyll var den same. Han vakna opp att med sine gode eigenskapar, uskadd å sjå til. Ja, so langt det var råd, pla han jamvel skunda seg til å gjera godt att det galne som Hyde hadde valda. Soleis sov samvitet hans. Eg er ikkje meint på å gå nøgnare inn på dei skarveferdene som eg soleis var vitne til. (For eg kan ikkje eingong {{sp|n|o}} få meg til ågå<noinclude><references/></noinclude> pe45fq8zr9qeysrfxtg2d7wou0r676s 104 138925 323722 2026-06-05T23:33:11Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323722 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>ved at {{sp|e|g}} var skuldig i dei). Eg vil berre fortelja korleis straffi mi nærma seg steg for steg, med åtvaring etter åtvaring. Ein gong råka eg bort i ei hending som eg berre so vidt skal nemna, for di ho ingi fylgjor fekk. Eg gjorde eit skamleg brotsverk mot eit barn, og fekk harmen til å hetna i ein mann som gjekk framom, og som eg dagen etter fann ut var frenden din. Dokteren og skyldfolket slo lag med han, og det var stunder då det stod om livet mitt. For å døyva harmen deira (som sakte var altfor rettkomen), måtte Edvard Hyde til slutt taka dei med til huset sitt og gjeva dei ein sjekk, skriven i namnet til Henry Jekyll. Denne faren gjorde eg om inkje på den visi /at eg gjekk til ein annan bank og opna ein konto i namnet til Edvard Hyde. Då eg skreiv namnet hans, la eg skrifti {{sp|attette|r}}, og meinte at eg soleis skulde vera utanfor all fare. På lag to månader fyre mordet på Sir Den vers hadde eg vore ute på eit av eventyri mine og kom seint i hus att. Dagen etter vakna eg med forunderlege kjenslor. Til fånyttes såg eg meg ikring. Til fånyttes augnefor eg den fine husbunaden og dei høge veggene i huset mitt. Det hjelpte ikkje at eg kjende att møn steret i fyrehengi og krótet på mahognisengi, Det var noko inni meg som stendig taut på at eg var ikkje den eg var, at eg hadde ikkje<noinclude><references/></noinclude> tlt6xz77px2ch40gsqeliec9v0qxm0u 104 138926 323723 2026-06-05T23:33:59Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323723 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>vakna der eg no tyktest liggja, men i det litle romet mitt i Soho, der eg var van å sova når eg var i hamen til Edvard Hyde. Eg smilte med meg sjølv, og på min psykologiske måte tok eg til å undrast på kva som kunde liggja til grunn for denne sansevilla, medan eg ender og gong dubba av i ein makleg morgonhir. Soleis låg eg, midt millom tanke og draum, då eg kom til å opna augo og festa dei på handi mi. Du har sjølv ofte sét handi til Henry Jekyll, og veit at ho bar merke av det yrket han hadde, i skap og storleik. Ho var stor, traust, kvit og velskapt. Men den handi som eg no såg — for eg kunde sakte sjå henne i det gule morgonljoset som sermerkjer Mid-London, der ho låg halvknytt på dyna mi —, den handi var beinmager, med berre sener og knokar, med ein døkk, men samstundes bleik dåm, som vart endå myrkare av det tjukke, svarte håret som voks på henne. Det var handi til Edvard Hyde. Eg er viss om eg låg soleis og stirde på henne nære på ein halv minutt, svævd som eg var av undring og ørske. Men då kom redsla over meg, so brått som eit hogg. Eg bykste fram or sengi og var som ein elding til spegelen. Eg stokk so av det synet som eg såg, at det kjendest som blodet vart til isvatn. Jau, mi sann, — då eg gjekk til sengs, var eg Henry Jekyll, og då eg vakna, var eg Edvard Hyde.<noinclude><references/></noinclude> 9mfat7wfll7634p4tjqehy2eiyfi6dt 104 138927 323724 2026-06-05T23:35:51Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323724 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Korleis kunde det hanga i hop? Eg spurde meg sjølv. Og dermed bykste eg i vêret att av redsle — Korleis skulde eg bota på det? Det leid alt langt på morgonen, og tenestfolki mine var oppe; alle apotekarvarone hadde eg på romet mitt, og dit var det langt —: eg laut ned to tropper, gjenom bakgangen, tvert over gardsromet, og til slutt gjenom disseksjonssalen, der eg no fælte for å gå. Sakte var det råd å ha eitkvart fyre andletet, men kva mona det når eg ikkje var før til å løyna at heile kroppen min var omskapt? Men so kjende eg med eitt at det letna so sott for bringa; det rann meg i hugen at tenarane longo var vane å sjå meg i den skapnaden som eg no hadde. Eg kledde på meg, so snøgt og so godt eg var før til. Det var mine eigne klede, og storleiken måta åt meg. So gjekk eg gjenom huset. Eg møtte Bradshaw, som glodde på meg, men stokk attende då han såg det var Mr. Hyde som var ute so tidleg og i slik ein merkeleg bunad. Ti minuttar etter var dr. Jekyll atter komen i sin rette ham. Han sette seg til bords med myrkt andlet og skulde låst eta frukost. Mathugen var ikkje rar. Denne merkelege hendingi at hamen til Hyde kom att av seg sjølv, syntest liksom den babylonske fingeren à peika ut kvar bokstav i den domen som venta meg. Og eg byrja gruna med djupare ålvor<noinclude><references/></noinclude> s0u1p45jfhdun6rmv7gxuwj8a1pvt29 104 138928 323725 2026-06-05T23:36:33Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323725 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>enn noko sinne før på kva utfall og endelykt det kunde koma av dette tvilfelte tilværet. Den sida av meg sjølv som eg hadde fått evne til å setja fram i eigen skapnad, hadde vorte uvanleg ofte bruka og ovende sterkt drivi i den siste tidi. Og det hadde mang ein gong borest fyre meg i det seinste, at Edvard Hyde hadde vorte større på vokster; det kjendest som blodet strøymde med friskare fart når eg var i hans ham. Etter kvart ól det seg ein ny otte i barmen min: dersom dette heldt fram i same leidi, so kunde tilværet mitt koma ut or jamvekt for godt; eg kunde koma til å missa evna til å skapa meg om, soleis at eg vart nøydd til å vera Edvard Hyde all min dag. Drykken min hadde ikkje alltid havt like sterk verknad. Ein gong — og det var ikkje lenge etter eg hadde byrja bruka han — snytte han meg heilt og gjorde ingen verknad. Sidan den dagen hadde eg meir enn ei vende lote taka dobbel dose, ja, ein gong hende det jamvel at eg laut trifalda han. Men då hekk livet mitt etter eit hår. Denne uvissa var det einaste som til den tid hadde kasta skugge på velnøgjet mitt. Det som hende den morgonen, fekk meg til å tenkja på at i fyrsten hadde den største vansken vore å verta kvitt hamen til Jekyll. No var det ende omsnutt. Alle ting syntest soleis peika i same leidi: den {{sp|god|e}} håtten min, og den hamen som høyrde honom til, gleid<noinclude><references/></noinclude> 0i6r32gr6lwonuklglcqybi1vbpny6z 104 138929 323726 2026-06-05T23:37:40Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323726 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>lenger og lenger ifrå meg, medan den andre og låke helvti av meg sjølv vart meir og meir ein veldig. Eg kjende det var på høg tid å velja anten den eine eller den andre av desse to. Dei to skapningane som eg kunde kleda meg i, hadde berre {{sp|minne|t}} sams. Elles var dei ovende ulike i evnor og eigenskapar. Jekyll, som hadde ein mangslungen hug, fylgde nøgje med i alle opplevingane og eventyri til Hyde, stun dom med var reddhug, og stundom med hækne og grådig lyst. Men Hyde brydde seg ikkje tæret om Jekyll. Han tenkte ikkje på honom annleis enn røvaren i fjellet tenkjer på helleren han gøymer seg i når han kjenner det brenn under føtene sine. Jekyll kjende ansvaret sterkare enn ein far; Hyde kjende mindre an svar enn ein son. Å velja lagnaden til Jekyll var det same som å gjeva avkall på dei lystene som eg lenge hadde dyrka i løynd, og som eg i den siste tidi hadde late få overhand. Skulde eg gjeva meg lagnaden til Hyde i vald, laut eg gjera vrak på tusen hugmål, og eg vilde verta vanvyrd og venelaus. Valet kunde sy nast ende fram. Men det var endå eitt om syn å taka: Jekyll vilde koma til å lida sårt når han miste halve håtten sin, medan Hyde snautt nok vilde koma til å ansa noko tap eller kjenna noko sakn. Endå so makelaus ei stode eg var i, so er dette valet som eg her<noinclude><references/></noinclude> oz5p1n45qsi631lnfh4gr5puvvziy24 104 138930 323727 2026-06-05T23:38:30Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323727 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>stod framfyre, like gamalt som menneskja. Det er på lag det same det står om for kvar stakkars syndar når han er i freisting og skal velja anten den eine eller den andre vegen. Og det gjekk med meg som det går med dei fleste: eg valde den beste vegen, men vanta styrke til å fylgja han. Ja, eg valde dokteren, den til års komne og svartsynte dokteren, som hadde mange ve ner ikring seg og hyste ærlege voner om å nå høge mål. Fullrådd og fast tok eg vel-leva med fridomen, med dei ungdomelege, lette stegi, med dei friske hjarteslagi og dei løyn domsfulle gledone som eg hadde opplevt og note i hamen til Hyde. Kan henda gjorde eg dette valet med eit umedvite atterhald; for eg skilde meg ikkje av med huset i Soho, og ikkje med kledi til Edvard Hyde heller. Eg lét dei liggja reide på romet mitt. To månader var eg trufast og levde i pakt med avgjerdi som eg hadde teke. Ito månader levde eg eit liv i so djupt eit alvor som eg aldri før hadde evla. Eg frygda meg for di hugen min læktest av eit godt samvit. Men {{sp|tid|i}} arbeidde. Dei høge mali mine kvarv meir og meir for augo, og det gode samvitet vart etter kvart ein sjølvsagd ting som eg ikkje ansa på. Eg tok til å talmast av lengt og hugverk. Det var Hyde som arbeidde i meg og kava etter å koma<noinclude><references/></noinclude> 34evlkans9ibgunm5wmefbhro6cxz2a 323728 323727 2026-06-05T23:39:14Z Øystein Tvede 3938 323728 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>stod framfyre, like gamalt som menneskja. Det er på lag det same det står om for kvar stakkars syndar når han er i freisting og skal velja anten den eine eller den andre vegen. Og det gjekk med meg som det går med dei fleste: eg valde den beste vegen, men vanta styrke til å fylgja han. Ja, eg valde dokteren, den til års komne og svartsynte dokteren, som hadde mange ve ner ikring seg og hyste ærlege voner om å nå høge mål. Fullrådd og fast tok eg vel-leva med fridomen, med dei ungdomelege, lette stegi, med dei friske hjarteslagi og dei løyn domsfulle gledone som eg hadde opplevt og note i hamen til Hyde. Kan henda gjorde eg dette valet med eit umedvite atterhald; for eg skilde meg ikkje av med huset i Soho, og ikkje med kledi til Edvard Hyde heller. Eg lét dei liggja reide på romet mitt. To månader var eg trufast og levde i pakt med avgjerdi som eg hadde teke. I to månader levde eg eit liv i so djupt eit alvor som eg aldri før hadde evla. Eg frygda meg for di hugen min læktest av eit godt samvit. Men {{sp|tid|i}} arbeidde. Dei høge mali mine kvarv meir og meir for augo, og det gode samvitet vart etter kvart ein sjølvsagd ting som eg ikkje ansa på. Eg tok til å talmast av lengt og hugverk. Det var Hyde som arbeidde i meg og kava etter å koma<noinclude><references/></noinclude> tvezjet0gffcayha5w1aih3zszu1jt5 104 138931 323729 2026-06-05T23:40:12Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323729 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>ut. Og so iei veik stund bryggja eg drykken atter ein gong, og svelgde. Når ei fyllebytte filosoferer med seg sjølv over udygdene sine, trur eg det er sjeldan han kjem i hug dei farane han kan koma opp i medan han er rå som eit dyr og utan lekamleg kjensle. So tidt som eg hadde tenkt og gruna på tilværet mitt, hadde eg Uke eins teke for lite omsyn til den fullstendige moralske kjensleløysa og den blinde giren etter å gjera ilt. For det var dei to djupaste hugdragi i Edvard Hyde. Og dei hugdragi var det som vart årsak til straffi som eg fekk. Djevelen i meg hadde sete lenge i bur, og no kom han beljande ut. Alt med same eg kvelvde drykken i meg, kjende eg sterkare enn nokosinne før den rasande utøymande hugen til å gjera brots verk. Det må ha vore dette som avla det fælslege illsinnet i meg då eg høyrde på dei finslege og ærlege ordi til det ulukkelege offeret mitt. Gud skal vita at ikkje noko menneske med helsug sjel kunde ha gjort ei sovori ugjerning med ein so ynkeleg grunn. Og like trygt kan eg segja at eg tenkte ikkje meir då eg slo, enn eit sjukt barn når det riv sund leikone sine. For eg hadde med vilje kasta frå meg alle instinkt som vekkjer samvit og ettertanke, og som gjer at jamvel dei låkaste menneske kan stogga opp ei stund og stussa<noinclude><references/></noinclude> jpjrvxx5ww96mdm4zlsvxnmksfdjwx2 104 138932 323730 2026-06-05T23:41:10Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323730 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>framfor ei freisting. Freisting og fall var eitt og det same for meg. På ein augneblink vakna helvetesåndi til liv i meg. Med ofseleg glede banka eg den verjelause kroppen og frygda meg for kvart slag. Ikkje før eg tok til å trøytna av det villaste egset, gjekk redsla som ei isnål gjenom hjarta mitt. Det letna ei skodd, og eg såg livet mitt forspilt. Eg sette på flog bort frå den skræmelege åstaden, full av frygd og otte på same tid, med ein hug som var stetta av vondt, men like vel kjende seg eggja til ny udåd. Eg elska livet som aldri nokosinne. Eg la i veg til huset i Soho, og gjorde ende på papiri mine, so eg skulde vera tvifelt trygg. Dinæst for eg sendande ut gjenom dei opplyste gatone, fylt av den same tvikløyvde ofsen: eg gledde meg over brotsverket som eg nyst hadde gjort, og la handlaust planar om fleire. Men samstundes hasta eg av stad; for eg ottast hemnaren i hælane på meg. Hyde song ei vise medan han bryggja i hop drykken, og då han skulde drikka, skåla han med den daude mannen. Slagi som fylgde med omskapingi, hadde ikkje for vel slutta skaka han, før Henry Jekyll låg på kne med neste hender og bad til Gud, medan tårone strøymde av takksemd og trege. Ørska og villskapen seig av meg, tankane mine klårna, og eg såg heile livsvegen min. Eg fylgde han frametter frå barne-<noinclude><references/></noinclude> qiau3lvz4i8hauraxl913nwzfs792k0 104 138933 323731 2026-06-05T23:41:52Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323731 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>dagane, då far min laut leida meg i handi alle stader der eg gjekk, og fram gjenom det harde og strevsame vitskapslivet. Til slutt stogga tankane mine opp framfor dei avstyggelege hendingane same kvelden. Eg fekk meg ikkje til å tru at det var sant. Eg kunde ha skrike i høgt. Med gråt og bøn freista eg døyva dei tusen uhuglege syner og læte som fylte minne og medvit. Men millom bønene stakk det stygge andletet til Hyde seg fram og stirde meg beinast inn i sjeli. Då angeren som hadde kome på meg i slik ei bråvende, tok til å slakna att, kjende eg gleda stiga i meg. Den store floken var løyst. Hyde kunde aldri koma att. Anten eg vilde det eller ei, var eg nøydd til å vera dr. Jekyll. Å, kor eg var lukkeleg! Audmjuk og glad såg eg fram mot eit naturleg liv att, og var berre fegen for at eg skulde få taumar på meg. Med hugen fastrådd på forsaking læste eg att den døri som eg so tidt hadde fare ut og inn, og krasa lykelen under hælen. Dagen etter kunde bladi fortelja at mordet hadde vorte etterrøkt, at det var utanfor alle tvilsmål at Hyde var den skuldige, og at offeret var ein vyrd og velkjend mann. Det var ikkje berre eit brotsverk, det var ein galen manns gjerning. Det kom vel med at eg fekk vita det. For tanken på skafottet gav meg styrke og studnad til å stå imot når eg vart<noinclude><references/></noinclude> 319w9n1vgv8o38y6nnsmukf1q5a3kyc 104 138934 323732 2026-06-05T23:43:25Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323732 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>freista gjera meg om til Evard Hyde. Jekyll var no den borgi som eg gøymde meg i. Hadde eg late Hyde glytt fram — om det so berre var ein augneblink —, hadde alle menneske storma på han med knytte nevar. Eg lova meg sjølv at den tidi eg hadde att av livet, skulde eg ikkje bruka til anna enn å sona dei syndene som eg hadde gjort. Du veit sjølv kor alvorleg eg arbeidde i dei to siste månadene i det året som gjekk, for å hjelpa lidande menneske. Du veit at eg ofra meg heilt for andre, og at eg levde eit roleg og nære på lukkeleg liv. Eg kan ikkje med sanno segja at eg gjekk trøytt av det lastlause velgjerdslivet heller. Eg trur tvert om at eg fann meg betre til rettes med det etter kvart. Men eg talmast framleides av den usæle tvihåtten inni meg. Og då den fyrste ofselege angeren var over, byrja den vonde naturi mi å gnaga etter fridom. Eg hadde lenge nok sete i bur, og hadde so altfor snøgt vorte læst i lekkjor att. Ikkje so at eg drøymde om å vekkja Hyde til liv å nyo. Berre tanken på det skok meg mest frå vitet. Nei, det var eg, dr. Jekyll, som endå ein gong tok til å s*pela meg med samvitet mitt, og det var som ein vanleg løynsyndar at eg på resten gav etter for freistingi. Alle ting har ein ende. Det finst ikkje mål so stort at det kan mæla alt. For ei ørliti stund<noinclude><references/></noinclude> 31x10t09octgymkkworb5qe4t0zboji 104 138935 323733 2026-06-05T23:44:10Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323733 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>hadde eg småminka meg endå ein gong til å freista det vonde som budde i meg. Men det var nok til å setja sjeli mi ut or jamvekt. Og likevel ottast eg inkje. Fallet syntest naturleg. Det var som eg vende tilbake til dagane før eg hadde gjort oppfinningi mi. Det var ein fin, klår dag i januar, vegane var våte der telen hadde tina, og ikkje ei sky var å sjå på himmelen. Det låg ein frisk vinterdåm over Regent Park, men ein kunde alt kjenna ein søt og vårleg gjem. Eg sat på ein benk i soli. Dyret inni meg gjorde seg til godar med alle stygge minne. Den gode naturi mi låg og dorma; ho lova anger og bot, men det vart ingen ting av. Medan eg sat soleis i tankar, fann eg ut at eg var ikkje låkare enn andre menneske. Eg var ihuga etter å gjera godt, og gjorde mange gagns verk med. Flest alle andre var late og likesæle. I same augneblinken som eg tenkte denne sjølvgode tanken, fyltest eg av ein illhug so fæl at eg skalv gjenom all kroppen. Om ei stund kunde eg sitja roleg att, men kjende meg maktlaus og tung. Men snart vart det omskifte: maktløysa kvarv, eg kjende meg so fus og djerv og agelaus; ingen kunde tøyma tankane mine. Eg såg ned. Kledi hekk slakke på den skrokne kroppen min. Handi som låg på kneet, var knokut og hårkledd. Atter ein gong var eg Edvard Hyde. For eit ørlite bél sidan hadde<noinclude><references/></noinclude> m6wosf3t6juelq2djin43dow5ly2prl 104 138936 323734 2026-06-05T23:45:04Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323734 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>eg vore ein mann i vyrdnad og velstand, — heime stod middagsbordet duka til meg. Og no var eg ein skarv som alle menneske klådde etter å få klo i, ein mordar som alle kjende, ein brotsmann dømd til galgen. Det røynde på vitet, men eg miste det ikkje radt. Mang ein gong har eg lagt merke til at tanken min var gløggare og evnone mine rakk lenger når eg var i denne hamen. Soleis hekk det i hop, at når vanskane var so svære at Jekyll vilde ha gjeve opp, so svinga Hyde seg opp og braut seg veg gjenom alle stenge. Apotekarvarone hadde eg i eit av skåpi på romet mitt. Korleis skulde eg få tak i dei? Med hendene klemde om tunnvangane sette eg meg til å leita etter ein utveg. Døri til arbeidssalen hadde eg læst. Dersom eg skulde freista koma meg inn i huset, vilde mine eigne tenarar leida meg til galgen. Eg skjøna eg trong hjelp av andre, og tenkte på Lanyon. Korleis skulde eg nå han? Og korleis skulde eg få han til å gjera det eg vilde? Set at eg kom meg gjenom gatone utan å verta attkjend, korleis skulde eg te meg fram for han? Og korleis skulde eg, som var ein framand og utekkeleg gjest, kunna telja fyre den vidgjetne lækjaren og få han til å rana arbeidsromet til yrkesbror sin, dr. Jekyll? Då kom eg i hug at enno åtte eg ein ting som høyrde dr. Jekyll til: eg hadde handskrift! hans. Og<noinclude><references/></noinclude> 9c8jjnruhz9kywpqz596tcgv1bzgrki 104 138937 323735 2026-06-05T23:45:31Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323735 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>Kledi hekk slakke på kroppen. Handi var knokut og hårkledd.<noinclude><references/></noinclude> hhks4tj7br0va8fla4yb9pbmf75kyn8 104 138938 323736 2026-06-05T23:46:51Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323736 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>då dette ljoset rann for meg, såg eg vegen radt til endes. Eg hama kledi mine so vel eg var god til, fekk tak i ei vogn som for framom, og køyrde til eit hotell i Porlandgata som eg slumpa til å vita namnet på. Kusken var ikkje god til å løyna låtten då han såg meg. Og sant var det at eg såg løgjen ut, endå so syrgjeleg ein lagnad som låg gøymd i desse kledi. Eg skar tenner mot han i ei djevelsk sinnerid, og smilen kvarv frå andletet hans, — til stor lukke for honom, og til endå større lukke for meg; for elles hadde eg ikkje stussa på å senda han or sessen. Då eg kom til hotellet, glyrde eg ikring meg, med eit andlet so svart, at alle som såg meg, skalv av otte. Ingen torde lyfta augo og sjå på einannan so lenge eg var der. Lyduge som trælar tok tenarane mot alle pålegg som eg gav, synte meg inn på eit einmanns rom, og gav meg skrivesaker. Hyde i livsfare var ein ny skapning for meg. Illsinna var han som aldri før, og grådig etter mord og uverk. Og likevel hadde han tankane med seg, og tøymde ilska si med veldig viljestyrke. Han skreiv to brev, eitt til Lanyon og eitt til Poole; og so mykje han kunde Uta på at dei vart posta, sende han dei av stad med pålegg om at dei skulde rekommanderast. Resten av dagen sat han attmed elden og gnog neglene sine. Han fekk middagen på<noinclude><references/></noinclude> t3q196js6651swfimn7j6yuyo2d1sy8 104 138939 323737 2026-06-05T23:47:26Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323737 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>romet til seg, og åt i einsemd og med ottefulle tankar. Tenaren skalv synbert framfor augo hans. Fyrst då han var trygg på at det var natt, tok han ut i ei vogn som var myrk og godt attlæst, og let seg køyra att og fram i gatone. Eg segjer «han», — eg kan ikkje segja «eg». Det var ein djevel, og ikkje eit menneske. Otte og hat var alt hanJLtte i seg. Langt om lenge kom han på at kusken kunde få mistanke. Han gjorde opp for køyringi og våga seg ut til fots. Han var soleis kledd at alle laut leggja merke til han. Men han smaug seg fram millom alle farande folk i gatone, og stendig var det hat og otte som dreiv han. Han gjekk snøgt, mulla med seg sjølv, og snikte seg helst gjenom dei mest folketome smogi. Han talde minuttane som enno var att til midnatt. Ei kvinne tala til han, truleg baud ho fram ei øskje med ljos. Han smurde til henne i andletet, og ho rømde. Det kan nok henda eg stokk eit grand då eg kom til meg sjølv att og såg kor fælen Lanyon var. Eg veit det ikkje visst. I alle høve var det som ingen ting samanlikna med den kjensla som fylte meg då eg kom i hug dei siste timane. Det hadde skjett eit omskifte inni meg. Det var ikkje lenger galgen eg ottast mest. Det var redsla for å verta Hyde, som skamskok meg. Halvt i draume høyrde eg på lastordi frå Lanyon; og halvt drøymande kom<noinclude><references/></noinclude> kospuv9mef2roy57b8bslq4myb4r5vf 104 138940 323738 2026-06-05T23:48:13Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323738 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>eg heim i mitt eige hus og kraup til sengs. Etter det audmykjande fallet seig eg i svevn, og sov so fast at ikkje eingong mareridene som reiv og sleit i meg, kunde få meg til å vakna. Eg vakna om morgonen, veik og oppskaka, men likevel kveikt. Hat og otte voks enno i meg når eg tenkte på den djevelen som eg hyste i hugen min, og eg hadde fulla ikkje gløymt dei fælslege farane som eg hadde vore ute i dagen i fyrevegen. Men no var eg atter heime i mitt eige hus og hadde apotekarvarone like for handi. Takksemdi for at eg hadde sloppe unnan farane, og voni om nytt liv tevla om å lysa opp i sjeli mi. Etter frukost gjekk eg i mak over gardsromet, drakk av den morgonfriske lufti, og kjende meg glad i hugen. Då seig atter dei unemnande kjenslone på meg, og gav meg varsel om omskaping. Det var med naud eg fekk tid til å koma meg inn på romet mitt, før ridene til Hyde rasa i meg og fekk meg til å storkna i holdet. Denne venda laut eg taka dobbel dose for å koma til meg sjølv att. Med få ord kan eg segja at frå den dagen syntest det som eg kunde bera hamen til Jekyll berre ei liti stund om gongen, nett etter at eg hadde teke drykken, og då laut eg liksom hjelpa til med kroppsleg makt. Til alle tider, natt og dag, kunde eg få denne skakingi, som var eit varsel om omskaping. Og oftare enn<noinclude><references/></noinclude> 2g38z9hmcxfuh8ehihx90syaho6dgpn 104 138941 323739 2026-06-05T23:48:56Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323739 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>alle andre tider hende dette når eg sov, ja, om eg berre duste av i stolen eit lite bél, so var eg alltid Hyde når eg rådde or. Åket av den domen som låg trugande over meg seint og tidleg, gjorde meg svevnlaus. Eg hadde aldri trutt at det var råd for eit menneske å koma so djupt ned i liding og sut som eg no hadde kome. Eg tærdest opp av feber, og vart reint til inkjes både på kropp og sjel. Tankane mine arbeidde berre med ein einaste ting, — kor fælsleg eg var i den vonde hamen min. Men når eg sov, eller kvar gong verknaden av drykken byrja veikna, bykste eg over i skapnaden til Hyde mest utan nokon overgang. For pina og skakingi som fylgde med omskapingi, syntest minka for kvar dag. Eg fyltest med ein fantasi so fælsleg, og ein hug so full av blindt hat, at ein skulde tru kroppen måtte verta for veik til å bera so mykje æsing og ofse. Hyde syntest auka i evle i same mon som Jekyll sjukna bort. Og no var hatet som dei hyste til einannan, like sterkt hjå båe to. Hjå Jekyll låg det liksom i kjøtet bore. Han hadde sét denne trollskapningen på det aller styggaste, og visste at han åtte sume minne isaman med han, og at dei skulde lida dauden i lag. Og attåt desse to tingi som dei hadde sams, og som var årsak til den aller beiskaste pina hjå honom, såg han Hyde fyre seg som ein djevel, ja, som eit formlaust vette som<noinclude><references/></noinclude> qderaambijyav3t3d6rb1gt4t69y43i 104 138942 323740 2026-06-05T23:49:44Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323740 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>ingen kunde fanga. Det verste av alt var at den helvetes slya åtte mål og mæle, at det urøynlege føyket kunde synda og gjera faktor, at det som var daudt og formlaust, skulde rana til seg rådveldet over livet. Og so attpå alt at den opprørsåndi skulde vera nærare knytt til honom enn ein ektemake, ja, fastare inngrodd i han enn hans eige auga. Ho låg som ein fange inni honom; han kunde høyra kor ho murra og streta for å koma ut. Og på timen han veikna av eller sovna inn, fekk ho overtaket og strøypte han. Hyde hata Jekyll på ein annan måte. Redsla hans for galgen fekk han til å gjera sjølvmord oftare og oftare, og hiva på seg den andre hamen sin, so han ikkje lenger var eit heilrent menneske, men berre ein lut av eit menneske. Men han hata denne ufridomen; han hata den maktløysa som hadde falle over Jekyll, og han harmast på at folk såg med mothug på hononi. Difor var han som ein apekatt ute etter meg med fantestykki sine, — skreiv hædord i bøkene mine med mi eigi skrift, brende opp brevi etter får min og krasa sund biletet av han. Eg er viss om at var det 'kje for di han hadde slik redsle for dauden, so hadde han longo tynt seg sjølv, berre for å få meg or live. Men kjærleiken hans til livet var vedunderleg. Ja, eg må bruka endå sterkare ord. Eg, som kolnar all igjenom berre eg tenkjer på han, lyt i mitt inste hjarta<noinclude><references/></noinclude> tmkh3imkfzdowfezp3ulf9lqj0owjr9 323741 323740 2026-06-05T23:50:12Z Øystein Tvede 3938 323741 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>ingen kunde fanga. Det verste av alt var at den helvetes slya åtte mål og mæle, at det urøynlege føyket kunde synda og gjera faktor, at det som var daudt og formlaust, skulde rana til seg rådveldet over livet. Og so attpå alt at den opprørsåndi skulde vera nærare knytt til honom enn ein ektemake, ja, fastare inngrodd i han enn hans eige auga. Ho låg som ein fange inni honom; han kunde høyra kor ho murra og streta for å koma ut. Og på timen han veikna av eller sovna inn, fekk ho overtaket og strøypte han. Hyde hata Jekyll på ein annan måte. Redsla hans for galgen fekk han til å gjera sjølvmord oftare og oftare, og hiva på seg den andre hamen sin, so han ikkje lenger var eit heilrent menneske, men berre ein lut av eit menneske. Men han hata denne ufridomen; han hata den maktløysa som hadde falle over Jekyll, og han harmast på at folk såg med mothug på hononi. Difor var han som ein apekatt ute etter meg med fantestykki sine, — skreiv hædord i bøkene mine med mi eigi skrift, brende opp brevi etter får min og krasa sund biletet av han. Eg er viss om at var det ’kje for di han hadde slik redsle for dauden, so hadde han longo tynt seg sjølv, berre for å få meg or live. Men kjærleiken hans til livet var vedunderleg. Ja, eg må bruka endå sterkare ord. Eg, som kolnar all igjenom berre eg tenkjer på han, lyt i mitt inste hjarta<noinclude><references/></noinclude> pcl8ldut1rv5wekvq7egjd6gr179anw 104 138943 323742 2026-06-05T23:51:26Z Øystein Tvede 3938 /* Korrekturlest */ 323742 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Øystein Tvede" /></noinclude>tykkja synd i han når eg veit kor levande redd han var at eg skulde gjera sjølvmord og tyna oss båe, endå so ofseleg og avstyggeleg samlivet vårt var. Det er til fånyttes å fortelja meir, og tidi rekk ikkje nåme nær til. Det lyt vera nok når eg segjer at ikkje noko menneske har lide slike pinslor. Pinslone vart aldri mindre, men {{sp|vane|n}} arbeidde med sjeli mi og gjorde meg hardbarka og kald, so eg til slutt kom til å finna meg i vanlagnaden min. Denne straffedomen kunde kanskje korne til å vart i årevis, — men no har den siste ulukka hendt. Eg kjem aldri meir til å få sjå att mitt eige andlet og kjenna min eigen hug. Det tok til å minka på pulveret som eg hadde fått tak i til fyrste omskapingi, og som eg aldri sidan hadde kjøpt meir av. Eg sende bod etter meir, og blanda drykken. Brusingi kom, og fyrste fargeskiftet; men ikkje det andre. Eg drakk, men det gjorde ingen verknad. Poole kan fortelja deg korleis eg har ransaka heile London. Det var til fånyttes. Eg er no overtydd om at det fyrste pulveret eg hadde, var ureint, og at det var {{sp|de|t}} som på ein eller annan måte gav drykken verknad. Det har gått på lag ei veke, og eg er i ferd med å føra til endes denne utgreiing!. Det er den siste drykken med det gamle pulveret som verkar enno. Dersom ikkje eit under skulde<noinclude><references/></noinclude> 0kltkawx2b67d67edkilk75vcu48oqj 104 138944 323772 2026-06-06T10:33:43Z Johshh 5303 /* Rå */ Ny side: svinga so raskt seg ned ifraa dei olympiske høgder Snart ho paa Itaka stod, ved Odyssevsgarden, framfyre borgporten høge, med spjotet i hand; ho hâm hadde teke etter ein gjestevén, Mentes av namn, den drottnen fraa Tafos. Der ho dei bause bélarne fann; ved porten til huset kvilande maklegt dei laag paa huder av uksar som sjølve slagta dei hadde til mat aat seg, og dreiv tidi med tavlspel. Bòdsveinar snøgge gjekk att og fram, og tenarar snare; sume i staupi slog vin og vatn… 323772 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Johshh" /></noinclude>svinga so raskt seg ned ifraa dei olympiske høgder Snart ho paa Itaka stod, ved Odyssevsgarden, framfyre borgporten høge, med spjotet i hand; ho hâm hadde teke etter ein gjestevén, Mentes av namn, den drottnen fraa Tafos. Der ho dei bause bélarne fann; ved porten til huset kvilande maklegt dei laag paa huder av uksar som sjølve slagta dei hadde til mat aat seg, og dreiv tidi med tavlspel. Bòdsveinar snøgge gjekk att og fram, og tenarar snare; sume i staupi slog vin og vatn i høveleg blanding, eller dei bordi raskt med svampar fjelga og sette haghendt deim fram; og suvlmat i mengd dei andre skar fyre. Henne av alle fyrst den raske Telémakos gaadde, som med bélom i lag og sturen i hugen han sat der. Hugstore far sin tenkte han paa og tvilande undrast, um han vel noko-sinn heimatt kom og bélarne spreidde, takande att si husbonds høgd og styret i huset. Grùnande so han sat i flokken, daa henne han vardest; snøgt han til porten gjekk, i hugen leid for at soleis ute ein framand stod for døri og venta; han fram steig, handhelsa gjesten og tok imot det malm-odda spjotet, og med ordi fløygde han so den framande fagna: «Ferdamann, heil og sæl; velkomen til huset vaart. Sidan, naar du hev vore til bords, du kann oss segja di ærend.» Dermed fyre han gjekk, og Pallas Atene 'om fylgde. Og daa so inn dei var i huset det høgbygde komne, langspjotet stellte han upp i eit spjot-rom som kunstrikt var hogge inn i ei sule høg, der uppstelt fyrr det stod mange spjot som Odyssevs sjølv, den herduge hovdingen, aatte. So for Atene fram ein armstol han sette; ein linduk breidde paa sætet han ut; aat føterne nedst var ein skammel. Sjølv paa ein brugdestol gild han nære henne seg sette, noko burte fraa plassen aat bélann', at brydd ikkje gjesten skulde ved bordet bli av den braakande flokken; sjølv òg daa kunde han, talande fritt med sin gjest, etter far sin faa spyrja. Vatn ei terne bar inn i ei gyllt og prydeleg kanne: og yver henderne deira til tvaatt ho ned-i eit sylvfat slog det; sette so bordet fram, det blenkjande kvite. Vyrdslege raadskona kom med brød og lagde paa bordet;<noinclude><references/></noinclude> jxs9ykz3fc99fvwqn4b4rifrisgwyrf