ਵਿਕੀਸਰੋਤ pawikisource https://pa.wikisource.org/wiki/%E0%A8%AE%E0%A9%81%E0%A9%B1%E0%A8%96_%E0%A8%B8%E0%A8%AB%E0%A8%BC%E0%A8%BE MediaWiki 1.47.0-wmf.23 first-letter ਮੀਡੀਆ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਤਸਵੀਰ ਤਸਵੀਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਮੀਡੀਆਵਿਕੀ ਮੀਡੀਆਵਿਕੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਫਰਮਾ ਫਰਮਾ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਮਦਦ ਮਦਦ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਲੇਖਕ ਲੇਖਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਪੋਰਟਲ ਪੋਰਟਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਲਿਖਤ ਲਿਖਤ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਆਡੀਓਬੁਕ ਆਡੀਓਬੁਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਅਨੁਵਾਦ ਅਨੁਵਾਦ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਪੰਨਾ ਪੰਨਾ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਇੰਡੈਕਸ ਇੰਡੈਕਸ ਗੱਲ-ਬਾਤ TimedText TimedText talk ਮੌਡਿਊਲ ਮੌਡਿਊਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ Event Event talk 250 8844 238813 28781 2026-10-06T14:02:59Z Harchand Bhinder 2624 238813 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="ਗੀਤਾ" /></noinclude>ਮੈ ਸਨਿਮ੍ਰ ਖਲੋ ਕੇ ਆਪ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।</br> ਮੈਂ ਆਪ ਦਾ ਇਕ ਬੜਾ ਅਦਨਾ ਜਿਹਾ ਵੀਰ ਹਾਂ । ੧੮੯੫ ਅਪਰੈਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਿਆਲਕੋਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੋ ਹੀ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਨ । ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਫ਼ੌਜ ਵਿਚ ਰਿਸਾਲਦਾਰ ਸਨ । ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਲਾਡ ਵਿਚ ਪਲਣ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤਾ ਪੜ੍ਹ ਨਾ ਸਕੇ । ਰੁੜਕੀ ਦੀ ਸਬ ਓਵਰ ਸੀਅਰ ਕਲਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ੳਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਬੜੇ ਵਧੀਆ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨ । ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ੩੭ ਵਰੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ੯ ਸਾਲ ਦਾ ਸਾਂ । ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ-ਸ਼ੀਲ ਤੇ ਮਿਠੇ ਸੁਭਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਸਨ । ਮਿਤ੍ਰਤਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚੂਲ ਸੀ । ਉਹ ਬੜੇ ਖ਼ੁਦ-ਮੁਖ਼ਤਾਰ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਗੀ ਸਨ । ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਰੁਅਬ ਤੋਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਤੰਤ੍ ਸਨ । ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਏਡਾ ਮਿਠਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਾਫ਼ਰ ਕਹਿ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨਾ ਸੀ । ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਸੁਖਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਵਰ੍ਹੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ fuਛੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਤੰਰਤਾ ਦੀ ਇਛਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਲੈ ਆਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਆਟੇ ਤੇ ਚੂਨੇ ਦੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਲਾਈਆਂ । ਪਰ ਅਜੋ ਐਂਜਨ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਦਿ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉਤੇ ਪਹੁਚੇ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।</br> ਇਸ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਭਾਈਵਾਲ ਰਖ ਕੇ ਪੰਜ ਛੇ ਵਰੇ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਪ ਤਾਂ ਚਲ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਕਰ {{nop}}<noinclude></noinclude> gll3ekusx4vz2mzf5ngakmcajh71hlb 238814 238813 2026-10-06T14:05:10Z Harchand Bhinder 2624 238814 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="ਗੀਤਾ" /></noinclude>ਮੈ ਸਨਿਮ੍ਰ ਖਲੋ ਕੇ ਆਪ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।</br> {{gap}}ਮੈਂ ਆਪ ਦਾ ਇਕ ਬੜਾ ਅਦਨਾ ਜਿਹਾ ਵੀਰ ਹਾਂ । ੧੮੯੫ ਅਪਰੈਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਿਆਲਕੋਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੋ ਹੀ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਨ । ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਫ਼ੌਜ ਵਿਚ ਰਿਸਾਲਦਾਰ ਸਨ । ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਲਾਡ ਵਿਚ ਪਲਣ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤਾ ਪੜ੍ਹ ਨਾ ਸਕੇ । ਰੁੜਕੀ ਦੀ ਸਬ ਓਵਰ ਸੀਅਰ ਕਲਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ੳਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਬੜੇ ਵਧੀਆ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨ । ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ੩੭ ਵਰੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ੯ ਸਾਲ ਦਾ ਸਾਂ । ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ-ਸ਼ੀਲ ਤੇ ਮਿਠੇ ਸੁਭਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਸਨ । ਮਿਤ੍ਰਤਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚੂਲ ਸੀ । ਉਹ ਬੜੇ ਖ਼ੁਦ-ਮੁਖ਼ਤਾਰ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਗੀ ਸਨ । ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਰੁਅਬ ਤੋਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਸਨ । ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਏਡਾ ਮਿਠਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਾਫ਼ਰ ਕਹਿ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨਾ ਸੀ । ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਸੁਖਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਵਰ੍ਹੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਤੰਰਤਾ ਦੀ ਇਛਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਲੈ ਆਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਆਟੇ ਤੇ ਚੂਨੇ ਦੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਲਾਈਆਂ । ਪਰ ਅਜੋ ਐਂਜਨ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਦਿ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉਤੇ ਪਹੁਚੇ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।</br> {{gap}}ਇਸ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਭਾਈਵਾਲ ਰਖ ਕੇ ਪੰਜ ਛੇ ਵਰੇ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਪ ਤਾਂ ਚਲ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਕਰ {{nop}}<noinclude></noinclude> 3k0gfigy9p6dkhx6kq959mqkjexc2fz 238815 238814 2026-10-06T14:05:57Z Harchand Bhinder 2624 238815 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="ਗੀਤਾ" /></noinclude>{{gap}}ਮੈ ਸਨਿਮ੍ਰ ਖਲੋ ਕੇ ਆਪ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।</br> {{gap}}ਮੈਂ ਆਪ ਦਾ ਇਕ ਬੜਾ ਅਦਨਾ ਜਿਹਾ ਵੀਰ ਹਾਂ । ੧੮੯੫ ਅਪਰੈਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਿਆਲਕੋਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੋ ਹੀ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਨ । ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਫ਼ੌਜ ਵਿਚ ਰਿਸਾਲਦਾਰ ਸਨ । ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਲਾਡ ਵਿਚ ਪਲਣ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤਾ ਪੜ੍ਹ ਨਾ ਸਕੇ । ਰੁੜਕੀ ਦੀ ਸਬ ਓਵਰ ਸੀਅਰ ਕਲਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ੳਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਬੜੇ ਵਧੀਆ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨ । ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ੩੭ ਵਰੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ੯ ਸਾਲ ਦਾ ਸਾਂ । ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ-ਸ਼ੀਲ ਤੇ ਮਿਠੇ ਸੁਭਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਸਨ । ਮਿਤ੍ਰਤਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚੂਲ ਸੀ । ਉਹ ਬੜੇ ਖ਼ੁਦ-ਮੁਖ਼ਤਾਰ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਗੀ ਸਨ । ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਰੁਅਬ ਤੋਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਸਨ । ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਏਡਾ ਮਿਠਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਾਫ਼ਰ ਕਹਿ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨਾ ਸੀ । ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਸੁਖਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਵਰ੍ਹੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਤੰਰਤਾ ਦੀ ਇਛਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਲੈ ਆਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਆਟੇ ਤੇ ਚੂਨੇ ਦੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਲਾਈਆਂ । ਪਰ ਅਜੋ ਐਂਜਨ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਦਿ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉਤੇ ਪਹੁਚੇ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।</br> {{gap}}ਇਸ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਭਾਈਵਾਲ ਰਖ ਕੇ ਪੰਜ ਛੇ ਵਰੇ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਪ ਤਾਂ ਚਲ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਕਰ {{nop}}<noinclude></noinclude> hlm0wbku2egu6osq788ok4a88gq0oj7 238816 238815 2026-10-06T14:06:52Z Harchand Bhinder 2624 238816 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="ਗੀਤਾ" /></noinclude>{{gap}}ਮੈ ਸਨਿਮ੍ਰ ਖਲੋ ਕੇ ਆਪ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। {{gap}}ਮੈਂ ਆਪ ਦਾ ਇਕ ਬੜਾ ਅਦਨਾ ਜਿਹਾ ਵੀਰ ਹਾਂ । ੧੮੯੫ ਅਪਰੈਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਿਆਲਕੋਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੋ ਹੀ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਨ । ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਫ਼ੌਜ ਵਿਚ ਰਿਸਾਲਦਾਰ ਸਨ । ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਲਾਡ ਵਿਚ ਪਲਣ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤਾ ਪੜ੍ਹ ਨਾ ਸਕੇ । ਰੁੜਕੀ ਦੀ ਸਬ ਓਵਰ ਸੀਅਰ ਕਲਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ੳਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਬੜੇ ਵਧੀਆ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨ । ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ੩੭ ਵਰੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ੯ ਸਾਲ ਦਾ ਸਾਂ । ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ-ਸ਼ੀਲ ਤੇ ਮਿਠੇ ਸੁਭਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਸਨ । ਮਿਤ੍ਰਤਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚੂਲ ਸੀ । ਉਹ ਬੜੇ ਖ਼ੁਦ-ਮੁਖ਼ਤਾਰ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਗੀ ਸਨ । ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਰੁਅਬ ਤੋਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਸਨ । ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਏਡਾ ਮਿਠਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਾਫ਼ਰ ਕਹਿ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨਾ ਸੀ । ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਸੁਖਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਵਰ੍ਹੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਤੰਰਤਾ ਦੀ ਇਛਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਲੈ ਆਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਆਟੇ ਤੇ ਚੂਨੇ ਦੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਲਾਈਆਂ । ਪਰ ਅਜੋ ਐਂਜਨ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਦਿ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉਤੇ ਪਹੁਚੇ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। {{gap}}ਇਸ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਭਾਈਵਾਲ ਰਖ ਕੇ ਪੰਜ ਛੇ ਵਰੇ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਪ ਤਾਂ ਚਲ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਕਰ {{nop}}<noinclude></noinclude> 245y3nniqnfrzlnb8u7jzh9ovpib710 250 9790 238897 31957 2026-10-07T07:39:36Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238897 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>ਉਹਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਔਖੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿਤੀ ਜਾਏ। ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਛੇ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਤੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਬੜਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਬੜੀ ਕੋਮਲਤਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।</br> {{gap}}ਇਸ ਵੇਲੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਅਸਲੀਅਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਂਹਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ ਉਮਰ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿਸਾ ਇਕ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਜੇ ਇਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਦੇ ਨਕਸ਼ ਬਨਾਣੇ ਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਦੁਖ ਸੁਖ ਵਧਾਣੇ ਜਾਂ ਘਟਾਣੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਏਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਰਾਹ ਹਰ ਪਾਸਿਓ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਰਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।</br> {{gap}}ਇਸ ਨਸਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਚੰਗਾ ਲੜਕਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਚੰਗੀ ਲੜਕੀ ਬੜੀਆਂ ਤਰਸ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਮੰਦੇ ਲੜਕੇ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਵਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਮਰਾਹ ਤੁਰ ਰਹੇ ਹਨ| ਇਕ ਥਾਂ ਨਿਰ ਉਤਸਾਹ ਖਲੋਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਦਰਦਨਾਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਨੇਕਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਚਿਹਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਖ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਚੋਂ ਕਈਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਬੇ-ਭਰੋਸਗੀ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁਨਾਹ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ, ਕਈ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।</br> {{gap}}ਸਾਡਾ ਕੀਮਤੀ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਬੇ ਕੀਮਤੀ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।</br> {{gap}}ਮਾਪੇ ਇਹਨਾਂ ਉਦਾਸ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਝਾਕਣ। ਉਹਨਾਂ ਉਤੋਂ ਆਪਣੇ ਤੁਅਸਬਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਲਾਹ ਲੈਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਹਥ ਦੇਣ । ਗੁੰਝਲੇ ਦਿਲ ਨਾਲੋਂ ਕੋਈ ਵਡਾ ਨਰਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੁਆਮਲਾ ਬਚਿਆਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੈ । ਸਾਡਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣੀ ਹੈ । ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਆਮਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਕੇ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਹੇਠਾਂ ਜਵਾਨ {{nop}}<noinclude>{{rh|||੭੫}}</noinclude> h2hzuq6ja5qyg83i2poymu0pns0k48c 250 9805 238898 32021 2026-10-07T07:44:00Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238898 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ।</br> {{gap}}ਜਦੋਂ ਬਚੇ ਦੀ ਉਮਰ ਬਾਰ੍ਹਾ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਟਪ ਜਾਏ, ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਜਾਗਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦਾ ਲਿੰਗ-ਗਿਆਨ ਦਿਤਾ ਜਾਏ। ਉਹਦੇ ਲਿੰਗ-ਸਵਾਲ.ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਲਿੰਗ-ਰੀਝਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲਈ ਜਾਏ, ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਈ ਜਾਏ। ਬਚੇ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਹੋ ਜਾਏ ਕਿ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਲੁਕ ਛਿਪ ਕੇ ਜੀਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਮਜਬੂਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਦੇ ਮਾਪੇ ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਉਹਦੇ ਦੋਸਤ ਹਨ।</br> {{gap}}ਅਠਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੁਆਮਲਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਝਾਕਣ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਜਤਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਏ। ਉਹਦੇ ਖ਼ਤ ਨਾ ਖੋਹਲੇ ਜਾਣ, ਉਹਦੀਆਂ ਦੋਸਤੀਆਂ ਉਤੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਏ।</br> {{gap}}ਜੇ ਅਠਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਤਰਬੀਅਤ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬੱਚਾ ਪਾਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਰਵਾਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਵਿਗੜੇਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵਿਗਾੜ ਉਹਦੇ ਵਿਚੋਂ ਕਦੇ ਨਿਕਲੇਗਾ, ਉਹਦਾ ਮੁਢ ਪਹਿਲੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਹੀ ਬਝ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।</br> {{gap}}ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਲਭਣ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇਣਾ ਵੀ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ । ਦੋਸਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਹੁਤ ਹਦ ਤਕ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਜਾਏ, ਤਾਂ ਕਿ ਬੱਚੇ ਬੱਚੀਆਂ ਮਿਲਣ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਲਗਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਚਿਠੀਆਂ ਲਿਖਣ । ਹਮਦਰਦ ਅੱਖਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਰ ਅਮਲ ਉਤੇ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਤਾੜਦੀ ਅੱਖ ਦਾ ਸਹਿਮ ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਿਆਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸ਼ਾ ਨਾਲ ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਜੋੜਿਆ {{nop}}<noinclude>{{rh|੭੬||}}</noinclude> 1tyuns891f0dqis82wsykykqg3h8vmr 250 10190 238899 32026 2026-10-07T07:46:47Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238899 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>ਜਾਏ। ਪਿਆਰ ਤੇ "ਰੋਮਾਂਸ" ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਗੋਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਟੁੰਬਿਆ ਜਾਏ। ਜਿਸ ਬੱਚੇ ਵਿਚ ਇਸ ਨੁਕਤੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਘਾਟ ਦਿਸੇ, ਉਹਦੇ ਬਾਰੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਸਲਾਹ ਲਈ ਜਾਏ।</br> {{gap}}ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਕਲੱਬ ਦੀ ਇਕ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਚੇਚਾ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਉਹਦੀ ਜਵਾਨ ਧੀ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡੇ ਜਮਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਘੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘੁਟ ਕੇ ਹਥ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾਂਦੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖੇ ਤਾਂ ਸ਼ੌਕ ਨਹੀਂ ਦਸਦੀ। ਉਹਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਸੀ, ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਫੋਲ ਕੇ ਕੋਈ ਗੁੰਝਲ ਦੂਰ ਕਰਾਂ।</br> {{gap}}ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿਚ ਇਸ ਵੇਲੇ ਨਿਹਾਇਤ ਗ਼ੈਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੰਗਣੀ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ, ਮੌਕੇ ਮੌਕੇ ਦਾ ਪਾਠ, ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ, ਮਿਲਣੀਆਂ, ਦਾਜ, ਮੰਦਿਰਾਂ ਚੋਂ ਨਾਂ ਰਖਾਣੇ, ਪਾਣੀ ਚਖਾਣੇ ਆਦਿ। ਪਰ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀ ਕਿਥੋਂ ਮਿਲਣ, ਕੀਕਰ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਕੀਕਰ ਪਰਖੇ ਜਾਣ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਅਨੇਕਾਂ ਮਨਾਹੀਆਂ ਹਨ।</br> {{gap}}ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਹਰ ਵਿਆਹ ਤੇ ਦਿਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਟ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕਰਾਰ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਸਭ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹਨ, ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਥਾਲੀ ਇਕੋ ਹੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਂਗਲ ਉਤੇ ਸਾਵੀਂ ਖੜੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾ ਵਫ਼ਾਂ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੇ ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਰਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ । ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਦੁਖ ਦੇ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਲ ਵਫ਼ਾ ਕਾਇਮ ਰਖਣੀ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਸਦਾ {{nop}}<noinclude>{{rh|||੭੭}}</noinclude> 7aneuvalk46l8ditwumtd6az3ayakgk 250 11781 238903 37209 2026-10-07T07:57:24Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238903 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude> {{center|{{xx-larger|ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ}}}} {{gap}}ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ਦੇ ਕਈ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਏਨੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬਣ ਗਈ ਹੈ,ਕਿ ਕਈ ਥਾਈਂ ਉਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕਾਨੂੰਨ ਬਨਾਣੇ ਪਏ ਹਨ।</br> {{gap}}ਬੰਗਾਲ ਤੇ ਬੰਬਈ ਵਿਚ ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ । ਬੰਗਾਲ ਵਿਚ ਤਾਂ ਕਈ ਕੁੜੀਆਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਂ ਸਹਾਰ ਸਕਣ ਕਰ ਕੇ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ,ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ।</br> {{gap}}ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਥੋੜੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕੋਈ ਮਾਇਕ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਾਧੂ ਵਖਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਥਾਂ, ਏਸ ਰਸਮ ਨੂੰ ਕੋਝ ਤੇ ਕਸ਼ਟ ਬਣਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ।</br> {{gap}}ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਰਸਮਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਹੈ, ਕਿ ਕੋਈ ਰਸਮ ਏਡੀ ਬੋਲਚਕ ਨਾ ਬਣਾਈ ਜਾਏ ਕਿ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਥਾਂ ਗਲਾਵਾਂ ਬਣ ਜਾਏ । ਰਸਮ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਸ਼ਖ਼ਸੀ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖਾਲਾ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਜੇ ਕੋਈ ਰਸਮ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਧਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਟੁਟਣਾ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹੈ ।</br> {{gap}}ਦੂਜੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਇਹ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਕਿ ਰਸਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ {{nop}}<noinclude>{{rh|੮੦||}}</noinclude> ar1w6jlu9iqjellirv81t0ciafaw6q5 250 11820 238900 37197 2026-10-07T07:49:19Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238900 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਰਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਵਫ਼ਾ ਨਹੀਂ ਰਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ । ਜਿਨੂੰ ਰਖਣੀ ਪੈ ਜਾਏ, ਜਾਂ ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਂ ਮਨ।</br> {{gap}}ਸਾਡਾ ਇਹ ਯੁਗ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਲੂਲ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹਦੇ ਕਈ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਅੰਗ ਬੱਝੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਝੜ ਗਏ ਹਨ । ਇਹਦਾ ਇਲਾਜ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਮਾਧੀਆਂ ਵਿਚ ਲਿਵ ਲਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਆਂ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹਦਾ ਇਲਾਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾ ਅਸੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰਕ ਜੀਵਨ ਮਾਦੇ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਢੂੰਡਾਂ ਦਾ ਅਨਸਾਰੀ ਬਣਾਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ - ਦੀਵੇ ਛਡ ਕੇ ਲੈਂਪ, ਲੈਂਪ ਛਡ ਕੇ ਬਿਜਲੀ, ਲਕੜ ਛਡ ਕੇ ਕੋਲਾ, ਕੋਲਾ ਛਡ ਕੇ ਗੈਸ, ਗਡੇ ਛਡ ਕੇ ਟਾਂਗੇ, ਟਾਂਗੇ ਛੱਡ ਕੇ ਰੇਲਾਂ, ਰੇਲਾਂ ਛਡ ਕੇ ਮੋਟਰਾਂ, ਮੋਟਰਾਂ ਛਡ ਕੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਵਰਤਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਅਗਲੇ ਦਸਾਂ ਵਰ੍ਹਿਅਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਕੁਝ ਵਰਤਣ ਲਗ ਪਵਾਂਗੇ - ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਨਸਿਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਵੀਆਂ ਢੂੰਡਾਂ ਦਾ ਅਨਸਾਰੀ ਬਣਾਂਦੇ ਜਾਈਏ|</br> {{gap}}ਨਵੇਂ ਮਾਰਗ ਦੇ ਵਲਾਂ, ਮੋੜਾਂ ਤੋਂ ਬੇ-ਧਿਆਨ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਰਗ ਦਾ ਚਿਤਰ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾਈ ਰਖਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਹੈ। ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਉਮਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨਾਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ, ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਰਵਾਨ ਕਰਨੋ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਉਹ ਬੁਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਮਰ ਵਿਚ ਜਵਾਨ ਹੀ ਹੋਵੇ।</br> {{gap}}ਸਦਾ-ਜਵਾਨੀ ਲਈ ਖ਼ੁਸ਼-ਵਿਆਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। -ਤੇ ਸਰਬ- {{nop}}<noinclude>{{rh|||੭੮}}</noinclude> bn39ng5o9jwgcqa5x7t72ssjgxhye3l 238901 238900 2026-10-07T07:50:00Z Harchand Bhinder 2624 238901 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਰਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਵਫ਼ਾ ਨਹੀਂ ਰਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ । ਜਿਨੂੰ ਰਖਣੀ ਪੈ ਜਾਏ, ਜਾਂ ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਂ ਮਨ।</br> {{gap}}ਸਾਡਾ ਇਹ ਯੁਗ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਲੂਲ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹਦੇ ਕਈ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਅੰਗ ਬੱਝੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਝੜ ਗਏ ਹਨ । ਇਹਦਾ ਇਲਾਜ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਮਾਧੀਆਂ ਵਿਚ ਲਿਵ ਲਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਆਂ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹਦਾ ਇਲਾਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾ ਅਸੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰਕ ਜੀਵਨ ਮਾਦੇ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਢੂੰਡਾਂ ਦਾ ਅਨਸਾਰੀ ਬਣਾਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ - ਦੀਵੇ ਛਡ ਕੇ ਲੈਂਪ, ਲੈਂਪ ਛਡ ਕੇ ਬਿਜਲੀ, ਲਕੜ ਛਡ ਕੇ ਕੋਲਾ, ਕੋਲਾ ਛਡ ਕੇ ਗੈਸ, ਗਡੇ ਛਡ ਕੇ ਟਾਂਗੇ, ਟਾਂਗੇ ਛੱਡ ਕੇ ਰੇਲਾਂ, ਰੇਲਾਂ ਛਡ ਕੇ ਮੋਟਰਾਂ, ਮੋਟਰਾਂ ਛਡ ਕੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਵਰਤਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਅਗਲੇ ਦਸਾਂ ਵਰ੍ਹਿਅਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਕੁਝ ਵਰਤਣ ਲਗ ਪਵਾਂਗੇ - ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਨਸਿਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਵੀਆਂ ਢੂੰਡਾਂ ਦਾ ਅਨਸਾਰੀ ਬਣਾਂਦੇ ਜਾਈਏ|</br> {{gap}}ਨਵੇਂ ਮਾਰਗ ਦੇ ਵਲਾਂ, ਮੋੜਾਂ ਤੋਂ ਬੇ-ਧਿਆਨ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਰਗ ਦਾ ਚਿਤਰ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾਈ ਰਖਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਹੈ। ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਉਮਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨਾਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ, ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਰਵਾਨ ਕਰਨੋ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਉਹ ਬੁਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਮਰ ਵਿਚ ਜਵਾਨ ਹੀ ਹੋਵੇ।</br> {{gap}}ਸਦਾ-ਜਵਾਨੀ ਲਈ ਖ਼ੁਸ਼-ਵਿਆਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। -ਤੇ ਸਰਬ- {{nop}}<noinclude>{{rh|੭੮||}}</noinclude> i1oymenynb0b90wx5e59j0vxya58hwl 250 11828 238902 37201 2026-10-07T07:54:05Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238902 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>ਸੰਸਾਰਕ ਪੈਮਾਨੇ ਤੇ ਸਦਾਚਾਰ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਇਹ ਹੈ, ਕਿ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਉਹਦੀ ਰੋਟੀ ਤੇ ਉਹਦੀ ਵਹੁਟੀ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਰਾਹ ਖ਼ਾਲੀ ਕੀਤਾ ਜਾਏ। ਰੋਟੀ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਸਮ੍ਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵਹੁਟੀ ਲਈ ਉਹਦੀ ਰਜ਼ਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਹੋਵੇ। {{right|ਫ਼ਰਵਰੀ- ੧੯੪੬}} {{center|{{xxx-larger|*}}}}<noinclude>{{rh|||੭੯}}</noinclude> 5zygg24fmqr0ppcsij0km8ps2oftbh5 250 15939 238817 190562 2026-10-06T14:19:15Z Harchand Bhinder 2624 /* ਸੋਧਣਾ */ 238817 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{Multicol}} ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ੧੯ ਜਾਂ ੨੦ ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਲਾਲ ਸਿੰਘ ‘ਭੂਰੇ’, ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਇਨਕਲਾਬੀ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਝਾੜ ਸਾਹਿਬ ਅਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਗਦਰ ਵਾਸਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਯਤ ਹੋਈ ੨੩ ਨਵੰਬਰ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮਾਲਵੇ ਅਤੇ ਦੁਆਬੇ ਦੇ ਗਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੋਰ ਤਾਰੀਖ ਮਕੱਰਰ ਕੀਤੀ ਜਾਏ। ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਗਦਰੀਆਂ ਦੇ ਲੀਡਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨਿਧਾਨ ਸਿੰਘ ‘ਚੁਘਾ' ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਝਾੜ ਸਾਹਿਬ ਫਿਰ ਮੀਟਿੰਗ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਅਕੱਠੇ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। {{gap}}‘ਤੋਸ਼ਾ ਮਾਰੂ’ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲੋਂ ਆਏ ਗਦਰੀ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਨੇ ਏਸ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਤੇਈਵੇਂ ਰਸਾਲੇ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੀਆਂਮੀਰ (ਲਾਹੌਰ) ਛਾਉਣੀ ਵਿਚ ਤੇ ਈਨਾਤ ਸੀ, ਦੇ ਕਈ ਘੋੜ ਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਜੋਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਗਦਰ ਵਾਸਤੇ ਨੀਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ੧੫ ਨਵੰਬਰ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਸੀ<ref>Second Case, Judgement, pp. 52-50.</ref>। ‘ਕੌਮਾ ਗਾਣਾ ਮਾਰੂ’ ਦੇ ਮੁਸਾਫਰਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਸਾਲੇ ਦੀ ਅਕਸਰ ਭਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰ, ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਰਮਨੀ ਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਬਾਰੇ ਫੈਲੀਆਂ ਅਫਵਾਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਸਾਲੇ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਹੀ ਕਾਫੀ ਬੇਚੈਨੀ ਸੀ। ਤੇਈਵੇਂ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਕੁਝ ਘੋੜ ਸਵਾਰਾਂ ਨੇ ਮੀਆਂਮੀਰ ਛਾਉਣੀ ਦੇ ਕਰੀਬ ਇਕ ਕਬਰਸਤਾਨ ਵਿਚ ਕਈ ਗਦਰ ਸੰਬੰਧੀ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੀ ਸੁਚਾ ਸਿੰਘ (ਪਿੰਡ ਚੋਲਾ ਕਲਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ) ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਛੁਟੀ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ੧੪੦੦ ਜਾਂ ੧੫੦੦ ਦੇਸਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਗਦਰੀ ਛਾਉਣੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਰੱਖ ਵਿਚ ਅਕੱਠਿਆਂ ਹੋਕੇ ਲਾਹੌਰ ਉਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਕੋਲੋਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਪਿਛੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਰੇਮ ਸਿੰਘ ‘ਸੁਰਸੰਗ’ ਨੇ ਇਸ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਕਾਇਦਾ ਤਾਲ ਮੇਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ। {{gap}}ਸ਼੍ਰੀ ਪਰੇਮ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਫੇਰੀਆਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਘੋੜ ਸਵਾਰਾਂ ਦਾ ਚਾਨਮਾਰੀ ਪਾਸ ਇਕ ਵੱਡਾ<ref>Second Case, Judgement, p. 53.</ref> ਅਕੱਠ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਲਾਨਸ ਦਫੇਦਾਰ ਲਛਮਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ੨੩ ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਗਦਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਚਾਨਮਾਰੀ ਉਤੇ ਅਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਘੋੜ ਸਵਾਰਾਂ ਨੇ ਸਰਬ ਸੰਮਤੀ ਨਾਲ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਓਹ ਗਦਰ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਮਤਲਬ ਵਾਸਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣਗੇ। ਚਾਰ ਦਿਨ ਪਿਛੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਮੀਟਿੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੀ ਸੁਚਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗਦਰ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ੨੭ ਨਵੰਬਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ੨੬ ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਘੋੜ ਸਵਾਰਾਂ ਦੀ ਇਕ ਫਿਰ ਮੀਟਿੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਹ ਪੁਖਤਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਝਾੜ ਸਾਹਿਬ ਜਾਇਆ ਜਾਏ। ੨੩ ਨਵੰਬਰ ਦੀ ਬਜਾਏ ਗਦਰ ਦੀ ੨੭ ਨਵੰਬਰ ਤਾਰੀਖ ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਪਾਉਣੀ ਪਈ ਸੀ ਕਿ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ. ਨਿਧਾਨ ਸਿੰਘ ‘ਚੁਘਾ’ ਦੀ ਪਾਰਟੀ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲੋਂ ਨਹੀਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਿਧਾਨ ਸਿੰਘ ਮੁਲਾਂ ਪੁਰ ਵਿਚ ੨੩ ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਗਦਰੀਆਂ {{Multicol-break}} ਦੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਉਡੀਕਦੇ ਸਨ। {{gap}}੨੬ ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਨਿਧਾਨ ਸਿੰਘ, ਸ਼੍ਰੀ ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ, ਸ਼੍ਰੀ ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਸ਼੍ਰੀ ਜਗਤ ਸਿੰਘ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਦਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪੇਂਡੂੰਆਂ ਦਾ, ਝਾੜ ਸਾਹਿਬ ਇਕ ਤਕੜਾ ਅਕੱਠ ਹੋਇਆ। ਇਨਾਂ ਗਦਰੀਆਂ ਪਾਸ ਕੇਵਲ ਛਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਡਾਸੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਓਹ ਤੇਈਵੇਂ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਘੋੜ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਓਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਲਿਆਕੇ ਦੇਣਗੇ। ਤੇਈਵੇਂ ਰਿਸਾਲੇ ਦੇ ਘੋੜ ਸਵਾਰਾਂ ਨੇ ਗਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕਰਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਓਹ ੨੬ ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਗਦਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅਫਸਰਾਂ ਅਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦੀਆਂ ਗੋਰਾ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਅਤੇ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਨੂੰ ਲੁਟਕੇ ਗਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਝਾੜ ਸਾਹਿਬ ਆ ਮਿਲਣ ਗੇ। ਅਗੋਂ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਗਦਰੀ ਅਤੇ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਸਵਾਰ ਮਿਲਕੇ ਕੁਝ ਲਾਹੌਰ ਜਾਕੇ ਗਦਰ ਫੈਲਾਉਣਗੇ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਤਰਨਤਾਰਨ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ। ਪਰ ਤੇਈਵੇਂ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਸਵਾਰ ਝਾੜ ਸਾਹਿਬ ਨਾ ਪੁਜੇ, ਅਤੇ ਗਦਰੀਆਂ ਦੇ ਅਕੱਠ ਨੇ ਉਡੀਕ ਉਡੀਕ ਕੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ੨੭ ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਸਰਹਾਲੀ ਲਾਗੇ ਖੈਰੋਂ ਦੇ ਥੇਹ ਉਤੇ ਅਕੱਠੇ ਹੋਕ ਸਰਹਾਲੀ ਅਤੇ ਪਟੀ ਦੇ ਠਾਣਿਆਂ ਉਤੇ ਹਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਏ, ਅਤੇ ਓਥੋਂ ਹਥਿਆਰ ਖੋਹ ਕੇ ਤਰਨ ਤਾਰਨ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੁਟਿਆ ਜਾਏ। ੨੭ ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਗਦਰੀ ਖੈਰੋਂ ਦੇ ਥੇਹ ਉਤੇ ਅਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਦਦੇਹਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਦਾਰੀ ਦਸ ਨੰਬਰੀਏ ਰਾਹੀਂ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਸਰਹਾਲੀ ਠਾਣੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲਾਉਣ ਦੀ ਤਜਵੀਜ਼ ਸੋਚੀ। ਪਰ ਦਾਰੀ ਨਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਰਹਾਲੀ ਠਾਣੇ ਉਤੇ ਪੁਲਸੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦਾ ਸਨੱਧ ਬੱਧ ਪਹਿਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਗਦਰੀ ਬੇ-ਹਥਿਆਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਠਾਣੇ ਉਤੇ ਹੱਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਜਵੀਜ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਅਕੱਠ ਦੇ ਕੁਝ ਆਦਮੀ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਸ਼੍ਰੀ ਪਰੇਮ ਸਿੰਘ ਲਾਹੌਰ ਇਹ ਪਤਾ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ ਕਿ ਤੇਈਵੇਂ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਸਵਾਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਏ; ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਗਦਰੀ ਸ਼੍ਰੀ ਲਾਲ ਸਿੰਘ ‘ਭੂਰੇ’ ਦੀ ਜਥੇਦਾਰੀ ਹੇਠ ਬਿਆਸ ਦਰਿਆ ਦੇ ਝਲਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਤੇਈਵੇਂ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲਗ ਪਏ। ਜਦ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਉੱਕਾ ਟੁਟ ਗਈ, ਗ਼ਦਰੀਆਂ ਦੀ ਬਿਆਸ ਦਰਿਆ ਉਤੇ ਅਕੱਠੀ ਹੋਈ ਪਾਰਟੀ ਪਿੰਡ ਖੁੰਡ ਗਈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਲਾਲ ਸਿੰਘ ‘ਭੂਰੇ’ ਵੀ ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਸਵਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। {{gap}}ਇਹ ਗਲ ਨੋਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ ਕਿ ਗਦਰ ਜਲਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ੋਰ ਤੇਈਵੇਂ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਕਈ ਘੋੜ ਸਵਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ਸੀ<ref>Second Case, Judgement, p. 33.</ref>; ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖਿਆਲ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਗਦਰ ਪਿਛੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਰਸਾਲਾ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਭੇਜਿਆ ਜਾ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਐਨ ਮੌਕਿਆ ਸਿਰ ਆਕੇ ਇਸ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਸਵਾਰ ਕੀਤੇ ਇਕਰਾਰ ਉਤੇ ਪੂਰਾ ਨਾ ਉਤਰ ਸਕੇ। ਇਸਦਾ ਵਡਾ ਕਾਰਨ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਆਮ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਵੀਚਾਰ ਸੀ ਕਿ ਝਾੜ ਸਾਹਿਬ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਗਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਏ। ਪਰ ਗਦਰ ਦੀ ਪਹਿਲ ਗਦਰੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਕਰਨ; ਅਤੇ ਰਸਾਲੇ ਵਾਲੇ ਓਦੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਜਦੋਂ ਇਨਕਲਾਬੀ ਗਦਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੈਰਕਾਂ<noinclude>{{center|੮੬}} {{rule}} <references/></noinclude> bdenypvxczzefgnof16n2lpaebcxirb 250 21483 238798 126097 2026-10-06T13:53:07Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238798 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੩੦|}}</noinclude>ਮਨ ਤਜਿ ਨਿੰਦਾ ਹਉਮੈ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥ ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਦਾ ਧਿਆਇ ਤੂ ਗੁਰਮੁਖਿ ਏਕੰਕਾਰੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਗੁਰਮੁਖਾ ਦੇ ਕੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਬੀਚਾਰਿ॥ ਹਲਤਿ ਪਲਤਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਦੇ ਜਪਿ ਜਪਿ ਰਿਦੈ ਮੁਰਾਰਿ ॥ ਘਰ ਹੀ ਵਿਚਿ ਮਹਲੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ॥੨॥ ਸਤਗੁਰ ਤੇ ਜੋ ਮੁਹ ਫੇਰਹਿ ਮਥੇ ਤਿਨ ਕਾਲੇ ॥ ਅਨਦਿਨੁ ਦੁਖ ਕਮਾਵਦੇ ਨਿਤ ਜੋਹੇ ਜਮ ਜਾਲੇ ॥ ਸੁਪਨੈ ਸੁਖੁ ਨ ਦੇਖਨੀ ਬਹੁ ਚਿੰਤਾ ਪਰਜਾਲੇ ॥੩॥ ਸਭਨਾ ਕਾ ਦਾਤਾ ਏਕੁ ਹੈ ਆਪੇ ਬਖਸ ਕਰੇਇ ॥ ਕਹਣਾ ਕਿਛੁ ਨ ਜਾਵਈ ਜਿਸੁ ਭਾਵੈ ਤਿਸੁ ਦੇਇ ॥ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਆਪੇ ਜਾਣੈ ਸੋਇ ॥੪ ॥੯॥੪੨॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸੇਵੀਐ ਸਚੁ ਵਡਿਆਈ ਦੇਇ ॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਦੂਰਿ ਕਰੇਇ ॥ ਇਹੁ ਮਨੁ ਧਾਵਤੁ ਤਾ ਰਹੈ ਜਾ ਆਪੇ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੧॥ ਭਾਈ ਰੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ॥ ਧਿਆਇ ॥ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਸਦ ਮਨਿ ਵਸੈ ਮਹਲੀ ਪਾਵੈ ਥਾਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਮਨਮੁਖ ਮਨੁ ਤਨੁ ਅੰਧੁ ਹੈ ਤਿਸ ਨਉ ਠਉਰ ਨ ਠਾਉ ॥ ਬਹੁ ਜੋਨੀ ਭਉਦਾ ਫਿਰੈ ਜਿਉ ਸੁੰਵੈਂ ਘਰਿ ਆਉ ॥ ਗੁਰਮਤੀ ਘਟਿ ਚਾਨਣਾ ਸਬਦਿ ਮਿਲੈ ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਉ ॥੨॥ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਬਿਖਿਆ ਅੰਧੁ ਹੈ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਗੁਬਾਰ ॥ ਲੋਭੀ ਅਨ ਕਉ ਸੇਵਦੇ ਪੜਿ ਵੇਦਾ ਕਰੈ ਕਿ ਦੇ ਪੂਕਾਰ ॥ ਬਿਖਿਆ ਅੰਦਰਿ ਪਚਿ ਮੁਏ ਨਾ ਉਰਵਾਰੁ ਨ ਪਾਰੁ ॥੩॥ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਵਿਸਾਰਿਆ ਜਗਤ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿ ॥ ਬਾਝਹੁ ਗੁਰੂ ਅਚੇਤੁ ਹੈ ਸਭ ਬਧੀ ਜਮਕਾਲਿ ॥ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮਤਿ ਉਬਰੇ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੪॥੧੦॥੪੩॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਉਥਾ ਪਦੁ ਪਾਇ ॥ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਮੇਲਾਇਅਨੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥ ਪੋਤੈ ਜਿਨ ਕੈ ਪੁੰਨੁ ਹੈ ਤਿਨ ਸਤਸੰਗਤਿ ਮੇਲਾਇ ॥੧॥ ਭਾਈ ਰੇ ਗੁਰਮਤਿ ਸਾਚਿ ਰਹਾਉ ॥ ਸਾਚੋ ਸਾਚੁ ਕਮਾਵਣਾ ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਜਿਨੀ ਨਾਮੁ ਪਛਾਣਿਆ ਤਿਨ ਵਿਟਹੁ ਬਲਿ ਜਾਉ ॥ ਆਪੁ ਛੋਡਿ ਚਰਣੀ ਲਗਾ ਚਲਾ ਤਿਨ ਕੈ ਭਾਇ ॥ ਲਾਹਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਸਹਜੇ ਕਿ ਕਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ॥੨॥ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਈਐ ਨਾਮੁ ਨ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥ ਐਸਾ ਸਤਗੁਰੁ ਲੋੜਿ ਲਹੁ ਜਿਦੂ ਪਾਈਐ ਸਚੁ ਸੋਇ ॥ ਅਸੁਰ ਸੰਘਾਰੈ ਸੁਖਿ ਵਸੈ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੁ ਹੋਇ ॥੩॥ ਜੇਹਾ ਸਤਗੁਰੁ ਕਰਿ ਜਾਣਿਆ ਤੇਹੋ ਜੇਹਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥ ਏਹੁ ਸਹਸਾ ਮੂਲੇ ਨਾਹੀ ਭਾਉ ਲਾਏ ਜਨੁ ਕੋਇ ॥ ਨਾਨਕ ਏਕ ਜੋਤਿ ਦੁਇ ਮੂਰਤੀ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਵਾ<noinclude></noinclude> spixgaxxt42rpsen1k5sjz3z5enxc21 250 21488 238799 126098 2026-10-06T13:53:24Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238799 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੩੧|}}</noinclude>ਹੋਇ ॥੪॥੧੧॥੪੪॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਛੋਡਿ ਬਿਖਿਆ ਲੋਭਾਣੇ ਸੇਵਾ ਕਰਹਿ ਵਿਡਾਣੀ ॥ ਆਪਣਾ ਧਰਮੁ ਗਵਾਵਹਿ ਬੂਝਹਿ ਨਾਹੀ ਅਨਦਿਨੁ ਦੁਖਿ ਵਿਹਾਣੀ ॥ ਮਨਮੁਖ ਅੰਧ ਨ ਚੇਤਹੀ ਡੂਬਿ ਮੁਏ ਬਿਨੁ ਨ ਪਾਣੀ ॥੧॥ ਮਨ ਰੇ ਸਦਾ ਭਜਹੁ ਹਰਿ ਸਰਣਾਈ ॥ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਅੰਤਰਿ ਵਸੈ ਤਾ ਹਰਿ ਵਿਸਰਿ ਨ ਜਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਇਹੁ ਸਰੀਰੁ ਮਾਇਆ ਕਾ ਪੁਤਲਾ ਵਿਚ ਹਉਮੈ ਦੁਸਟੀ ਪਾਈ ॥ ਆਵਣੁ ਜਾਣਾ ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਾ ਮਨਮੁਖਿ ਪਤਿ ਗਵਾਈ ॥ ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਈ ॥੨॥ ਸਤਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਅਤਿ ਸੁਖਾਲੀ ਹੋ ਜੋ ਇਛੇ ਸੋ ਫਲੁ ਪਾਏ ॥ ਜਤੁ ਸਤੁ ਤਪੁ ਪਵਿਤੁ ਸਰੀਰਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥ ਸਦਾ ਅਨੰਦਿ ਰਹੈ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥੩॥ ਜੋ ਸਤਗੁਰ ਕੀ ਸਰਣਾਗਤੀ ਹਉ ਤਿਨ ਕੈ ਬਲਿ ਜਾਉ ॥ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ਸਹਜੇ ਸਚਿ ਸਮਾਉ ॥ ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਉ ॥੪॥੧੨॥੪੫॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਕਿ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਮਨਮੁਖ ਕਰਮ ਕਮਾਵਣੇ ਜਿਉ ਦੋਹਾਗਣਿ ਤਨਿ ਸੀਗਾਰੁ ॥ ਸੇਜੈ ਕੰਤੁ ਨ ਆਵਈ ਨਿਤ ਨਿਤ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥ ਪਿਰ ਕਾ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਵਈ ਨਾ ਦੀਸੈ ਘਰੁ ਬਾਰੁ ॥੧॥ ਭਾਈ ਰੇ ਇਕ ਮਨਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥ ਸੰਤਾ ਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਰਹੈ ਜਪਿ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਸੁਖੁ ਪਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸੋਹਾਗਣੀ ਪਿਰੁ ਰਾਖਿਆ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥ ਮਿਠਾ ਬੋਲਹਿ ਨਿਵਿ ਚਲਹਿ ਸੇਜੈ ਰਵੈ ਭਤਾਰੁ ॥ ਸੋਭਾਵੰਤੀ ਸੋਹਾਗਣੀ ਜਿਨ ਗੁਰ ਕਾ ਹੇਤੁ ਅਪਾਰੁ ॥੨॥ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਸਤਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਜਾ ਭਾਗੈ ਕਾ ਉਦਉ ਹੋਇ ॥ ਅੰਤਰਹੁ ਦੁਖੁ ਭ੍ਰਮੁ ਕਟੀਐ ਸੁਖੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥ ਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਜੋ ਚਲੈ ਦੁਖੁ ਨ ਪਾਵੈ ਕੋਇ ॥੩॥ ਗੁਰ ਕੇ ਭਾਣੇ ਵਿਚਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹੈ ਸਹਜੇ ਪਾਵੈ ਕੋਇ ॥ ਜਿਨਾ ਪਰਾਪਤਿ ਤਿਨ ਪੀਆ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਖੋਇ ॥ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਚਿ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥੪॥੧੩॥੪੬॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਜਾ ਪਿਰੁ ਜਾਣੈ ਆਪਣਾ ਤਨੁ ਮਨੁ ਅਗੈ ਧਰੇਇ ॥ ਸੋਹਾਗਣੀ ਕਰਮ ਕਮਾਵਦੀਆ ਸੇਈ ਕਰਮ ਕਰੇਇ ॥ ਸਹਜੇ ਸਾਚਿ ਮਿਲਾਵੜਾ ਸਾਚੁ ਵਡਾਈ ਦੇਇ ॥੧॥ ਭਾਈ ਰੇ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਇ ॥ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਭਗਤਿ ਨ ਪਾਈਐ ਜੇ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਫੇਰੁ ਪਇਆ ਕਾਮਣਿ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥ ਐ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਨੀਦ ਨ ਆਵਈ ਦੁਖੀ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਇ ॥ ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਪਿਰੁ ਨ ਪਾਈਐ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇ ॥<noinclude></noinclude> pvhtp0f9nb0isniaw4h3ueqbp2ilwif 250 21493 238800 126099 2026-10-06T13:53:33Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238800 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੩੨|}}</noinclude>੨॥ ਹਉ ਹਉ ਕਰਤੀ ਜਗੁ ਫਿਰੀ ਨਾ ਧਨੁ ਸੰਪੈ ਨਾਲਿ॥ ਅੰਧੀ ਨਾਮੁ ਨ ਚੇਤਈ ਸਭ ਬਾਧੀ ਜਮਕਾਲਿ ॥ ਸਤਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਧਨੁ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਨਾਮਾ ਰਿਦੈ ਸਮਾਲਿ ॥੩॥ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਨਿਰਮਲੇ ਗੁਰ ਕੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥ ਨ ਮਨੁ ਤਨੁ ਰਾਤਾ ਰੰਗ ਸਿਉ ਰਸਨਾ ਰਸਨ ਰਸਾਇ ॥ ਨਾਨਕ ਰੰਗੁ ਨ ਉਤਰੈ ਜੋ ਹਰਿ ਧੁਰਿ ਛੋਡਿਆ ਲਾਇ ॥ ੪॥੧੪॥੪੭॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਭਗਤਿ ਕੀਜੈ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਈ ॥ ਆਪੈ ਆਪੁ ਮਿਲਾਏ ਬੁਝੈ ਤਾ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਵੈ ਸੋਈ ॥ ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਾਚਾ ਸਾਚੀ ਬਾਣੀ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਈ ॥ ੧॥ ਭਾਈ ਰੇ ਭਗਤਿਹੀਣੁ ਕਾਹੇ ਜਗਿ ਆਇਆ ॥ ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਨ ਕੀਨੀ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥ ੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਆਪੇ ਜਗਜੀਵਨੁ ਸੁਖਦਾਤਾ ਆਪੇ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਏ ॥ ਜੀਅ ਜੰਤ ਏ ਕਿਆ ਵੇਚਾਰੇ ਕਿਆ ਕੋ ਆਖਿ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੇ ਦੇਇ ਵਡਾਈ ਆਪੇ ਸੇਵ ਕਰਾਏ ॥੨॥ ਦੇਖਿ ਕੁਟੰਬੁ ਮੋਹਿ ਲੋਭਾਣਾ ਚਲਦਿਆ ਨਾਲਿ ਕਿ ਨ ਜਾਈ ॥ ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਗੁਣ ਨਿਧਾਨੁ ਪਾਇਆ ਤਿਸ ਦੀ ਕੀਮ ਨ ਪਾਈ ॥ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸਖਾ ਮੀਤੁ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਅੰਤੇ ਚ ਕੇ ਹੋਇ ਸਖਾਈ ॥੩॥ ਆਪਣੈ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਕਹੈ ਕਹਾਏ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਆਪੁ ਨ ਜਾਈ ॥ ਹਰਿ ਜੀਉ ਦਾਤਾ ਭਗਤਿ ਮੌਕੇ ਕਿ ਵਛਲੁ ਹੈ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈ ॥ ਨਾਨਕ ਸੋਭਾ ਸੁਰਤਿ ਦੇਇ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ॥੪॥੧੫॥੪੮॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਧਨੁ ਜਨਨੀ ਜਿਨਿ ਜਾਇਆ ਧੰਨੁ ਪਿਤਾ ਪਰਧਾਨੁ ॥ ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਵਿਚਹੁ ਗਇਆ ਗੁਮਾਨੁ ॥ ਦਰਿ ਸੇਵਨਿ ਸੰਤ ਜਨ ਖੜੇ ਪਾਇਨਿ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ॥੧॥ ਮੇਰੇ ਮਨ ਗੁਰ ਮੁਖਿ ਧਿਆਇ ਹਰਿ ਸੋਇ ॥ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਮਨੁ ਤਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਘਰਿ ਆਇਆ ਆਪੇ ਮਿਲਿਆ ਆਇ ॥ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਾਲਾਹੀਐ ਰੰਗੇ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥ ਸਚੈ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ ਮਿਲਿ ਰਹੈ ਨ ਵਿਛੁੜਿ ਜਾਇ ॥੨॥ ਜੋ ਕਿਛੁ ਕਰਣਾ ਸੁ ਕਰਿ ਰਹਿਆ ਅਵਰੁ ਨ ਕਰਣਾ ਜਾਇ ॥ ਚਿਰੀ ਵਿਛੁੰਨੇ ਮੇਲਿਅਨੁ ਕਿ ਸਤਗੁਰ ਪੰਨੈ ਪਾਇ ॥ ਆਪੇ ਕਾਰ ਕਰਾਇਸੀ ਅਵਰੁ ਨ ਕਰਣਾ ਜਾਇ ॥੩॥ ਮਨੁ ਤਨੁ ਰਤਾ ਰੰਗ ਸਿਉ ਹਉਮੈ ਤਜਿ ਵਿਕਾਰ ॥ ਅਹਿਨਿਸਿ ਹਿਰਦੈ ਰਵਿ ਰਹੈ ਨਿਰਭਉ ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਕਾਰ ॥ ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਮਿਲਾਇਅਨੁ ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਅਪਾਰ ॥੪॥੧੬॥੪੯॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਗੋਵਿਦੁ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥ ਕਥਨੀ<noinclude></noinclude> 6qsgks63o6kpvwqcchzv0v9a32o6z5b 250 21498 238801 126100 2026-10-06T13:53:42Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238801 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੩੩|}}</noinclude>ਬਦਨੀ ਨ ਪਾਈਐ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥ ਸਤਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਸਦ ਭੈ ਰਚੈ ਆਪਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥੧॥ ਭਾਈ ਰੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਕੋਇ ॥ ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਕਰਮ ਕਮਾਵਣੇ ਜਨਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਖੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਜਿਨੀ ਚਾਖਿਆ ਤਿਨੀ ਕ ਸਾਦੁ ਪਾਇਆ ਬਿਨੁ ਚਾਖੇ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇ ॥ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸਾਚਾ ਨਾਮੁ ਹੈ ਕਹਣਾ ਕਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥ ਪੀਵਤ ਹੂ ਪਰਵਾਣੁ ਭਇਆ ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ॥੨॥ ਆਪੇ ਦੇਇ ਤ ਪਾਈਐ ਹੋਰੁ ਕਰਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥ ਦੇਵਣ ਵਾਲੇ ਕੈ ਹਥਿ ਕੇ ਦੇ ਦਾਤਿ ਹੈ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰੈ ਪਾਇ ॥ ਜੇਹਾ ਕੀਤੋਨੁ ਤੇਹਾ ਹੋਆ ਜੇਹੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥੩॥ ਜਤੁ ਸਤੁ ਸੰਜਮੁ ਨਾਮੁ ਹੈ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਨਿਰਮਲੁ ਨ ਹੋਇ ॥ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥ ਨਾਨਕ ਸਹਜੇ ਹੀ ਰੰਗਿ ਵਰਤਦਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਪਾਵੈ ਸੋਇ ॥੪॥੧੭॥੫੦॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਕਾਂਇਆ ਸਾਧੈ ਉਰਧ ਤਪੁ ਕਰੈ ਵਿਚਹੁ ਹਉਮੈ ਨ ਜਾਇ ॥ ਅਧਿਆਤਮ ਕਰਮ ਜੇ ਕਰੇ ਨਾਮੁ ਨ ਕਬ ਹੀ ਪਾਇ ॥ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਕਿ ਮਨਿ ਆਇ ॥੧॥ ਸੁਣਿ ਮਨ ਮੇਰੇ ਭਜੁ ਸਤਗੁਰ ਸਰਣਾ ॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਛੂਟੀਐ ਬਿਖੁ ਭਵਜਲੁ ਸਬਦਿ ਗੁਰ ਤਰਣਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਸਭਾ ਧਾਤੁ ਹੈ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਵਿਕਾਰੁ ॥ ਪੰਡਿਤੁ ਪੜੈ ਬੰਧਨ ਮੋਹ ਬਾਧਾ ਨਹ ਮੈਚ ਦੇ ਬੂਝੈ ਬਿਖਿਆ ਪਿਆਰਿ ॥ ਸਤਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ ਛੂਟੈ ਚਉਥੈ ਪਦਿ ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰੁ ॥੨॥ ਗੁਰ ਤੇ ਮਾਰਗੁ ਪਾਈਐ ਚੂਕੈ ਮੋਹੁ ਗੁਬਾਰੁ ॥ ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਤਾ ਉਧਰੈ ਪਾਏ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਮਿਲਿ ਰਹੈ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾਰੁ ॥੩॥ ਇਹੁ ਮਨੂਆ ਅਤਿ ਸਬਲ ਹੈ ਛਡੇ ਨ ਕਿਤੈ ਉਪਾਇ ॥ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਦੁਖੁ ਲਾਇਦਾ ਬਹੁਤੀ ਦੇਇ ॥ ਸਜਾਇ ॥ ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਲਗੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਹਉਮੈ ਸਬਦਿ ਗਵਾਇ ॥੪॥੧੮॥੫੧॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਦੇਇ ਦ੍ਰਿੜਾਇ ॥ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇ ॥ ਨ ਮਨਮੁਖ ਕਰਮ ਕਮਾਵਣੇ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥੧॥ ਮਨ ਰੇ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਚੁਕਾਇ ॥ ਅੰਤਰਿ ਤੇਰੈ ਹਰਿ ਵਸੈ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇ ॥ ਰਹਾਉ ॥ ਸਚੁ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਸਬਦੁ ਹੈ ਜਾ ਸਚਿ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਕੋਧੁ ਨਿਵਾਰਿ ॥ ਮਨਿ ਨਿਰਮਲ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਤਾ ਪਾਏ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥੨॥ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਜਗੁ ਮੈਂ ਦੇ ਬਿਨਸਦਾ ਮਰਿ ਜੰਮੈ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥ ਮਨਮੁਖ ਸਬਦੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਜਾਸਨਿ ਪਤਿ ਗਵਾਇ ॥ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਨਾਉ ਪਾਈਐ<noinclude></noinclude> ic5ufnnbuc0tnyltsmr8qy0enwdjqju 250 21503 238802 126101 2026-10-06T13:53:53Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238802 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੩੪]|}}</noinclude>ਸਚੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥੩॥ ਸਬਦਿ ਮੰਨਿਐ ਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥ ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤਿ ਕਰੇ ਸਦਾ ਸਾਚੇ ਕੀ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥ਨਾਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਨਾਨਕ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇ ॥੪॥੧੯॥੫੨॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਕਿ ਜਿਨੀ ਪੁਰਖੀ ਸਤਗੁਰੁ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸੇ ਦੁਖੀਏ ਜੁਗ ਚਾਰਿ ॥ ਘਰਿ ਹੋਦਾ ਪੁਰਖੁ ਨ ਪਛਾਣਿਆ ਅਭਿਮਾਨਿ ਮੁਠੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰਿ ॥ ਸਤਗੁਰੂ ਕਿਆ ਫਿਟਕਿਆ ਮੰਗਿ ਥਕੇ ਸੰਸਾਰਿ॥ ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸਭਿ ਕਾਜ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥੧॥ ਮਨ ਮੇਰੇ ਸਦਾ ਹਰਿ ਵੇਖੁ ਹਦੂਰਿ ॥ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੁਖੁ ਪਰਹਰੈ ਸਬਦਿ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਸਚੁ ਸਲਾਹਨਿ ਸੇ ਸਚੇ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ॥ ਸਚੀ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਸਚੇ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥ ਸਚਾ ਸਾਹੁ ਵਰਤਦਾ ਕੋਇ ਨ ਮੇਟਣਹਾਰੁ ॥ ਮਨਮੁਖ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਇਨੀ ਕੂੜਿ ਮੁਠੇ ਕੂੜਿਆਰ ॥੨॥ ਹਉਮੈ ਕਰਤਾ ਜਗੁ ਮੁਆ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਘੋਰ ਅੰਧਾਰੁ ॥ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਵਿਸਾਰਿਆ ਸੁਖਦਾਤਾ ਦਾਤਾਰੁ॥ ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਹਿ ਤਾ ਉਬਰਹਿ ਸਚੁ ਰਖਹਿ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਸਚਿ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰ ॥੩॥ ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲਾ ਹਉਮੈ ਤਜਿ ਵਿਕਾਰ ॥ ਆਪੁ ਛੋਡਿ ਜੀਵਤ ਮਰੈ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰ ॥ ਧੰਧਾ ਧਾਵਤ ਰਹਿ ਗਏ ਲਾਗਾ ਸਾਚਿ ਪਿਆਰੁ ॥ ਕਿ ਦੇ ਸਚਿ ਰਤੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਤਿਤੁ ਸਾਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੪॥ ਸਤਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਨ ਮੰਨਿਓ ਸਬਦਿ ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥ ਇਸਨਾਨੁ ਦਾਨੁ ਜੇਤਾ ਕਰਹਿ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਰੁ ॥ ਹਰਿ ਜੀਉ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਤਾ ਲਾਗੈ ਨਾਮ ਪਿਆਰੁ ॥ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ਤੂ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਅਪਾਰਿ ॥੫॥੨੦॥੫੩॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਕਿਸੁ ਹਉ ਸੇਵੀ ਕਿਆ ਜਪੁ ਕਰੀ ਸਤਗੁਰ ਪੂਛਉ ਜਾਇ ॥ ਸਤਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿ ਲਈ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥ ਏਹਾ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥ ਨਾਮੈ ਹੀ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਇ ॥੧॥ ਮਨ ਮੇਰੇ ਅਨਦਿਨੁ ਜਾਗੁ ਹਰਿ ਚੇਤਿ ॥ ਆਪਣੀ ਖੇਤੀ ਰਖਿ ਲੈ ਕੂੰਜ ਪੜੈਗੀ ਖੇਤਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਮਨ ਕੀਆ ਇਛਾ ਪੂਰੀਆ ਕਿ ਕਿ ਸਬਦਿ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਿ ॥ ਭੈ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਕਰਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਹਰਿ ਜੀਉ ਵੇਖੈ ਸਦਾ ਹਦੂਰਿ ॥ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਦਾ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਮੁ ਗਇਆ ਸਰੀਰਹੁ ਦੂਰਿ ॥ ਨਿਰਮਲੁ ਸਾਹਿਬੁ ਪਾਇਆ ਸਾਚਾ ਗੁਣੀ ਗਹੀਰੁ ॥੨॥ ਜੋ ਜਾਗੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਸੂਤੇ ਗਏ ਮੁਹਾਇ ॥ ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਨ ਪਛਾਣਿਓ ਸੁਪਨਾ ਗਇਆ ਵਿਹਾਇ ॥ ਸੁੰਵੇਂ ਘਰ ਕਾ ਪਾਹੁਣਾ<noinclude></noinclude> 2vymdmqeu5sofl8mb6uhwshpoww0op6 250 21508 238803 126102 2026-10-06T13:54:03Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238803 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੩੫|}}</noinclude>ਜਿਉ ਆਇਆ ਤਿਉ ਜਾਇ ॥ ਮਨਮੁਖ ਜਨਮੁ ਬਿਰਥਾ ਗਇਆ ਕਿਆ ਮੁਹੁ ਦੇਸੀ ਜਾਇ ॥੩॥ ਸਭ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਹੈ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਕਹਨੁ ਨ ਜਾਇ ॥ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੀਐ ਦੁਖੁ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਗਵਾਇ ॥ ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਨਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਉ ਤਿਨ ਕੈ ਲਾਗਉ ਪਾਇ ॥ ਨਾਨਕ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸਚਿਆਰ ਹਹਿ ਹਉ ਤਿਨ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥੪॥੨੧॥ ਦੇ ੫੪॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਜੇ ਵੇਲਾ ਵਖਤੁ ਵੀਚਾਰੀਐ ਤਾ ਕਿਤੁ ਵੇਲਾ ਭਗਤਿ ਹੋਇ ॥ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੇ ਤੇ ਆ ਰਤਿਆ ਸਚੇ ਸਚੀ ਸੋਇ ॥ ਇਕੁ ਤਿਲੁ ਪਿਆਰਾ ਵਿਸਰੈ ਭਗਤਿ ਕਿਨੇਹੀ ਹੋਇ ॥ ਮਨੁ ਤਨੁ ਸੀਤਲੁ ਸਾਚ ਸਿਉ ਸਾਸੁ ਨ ਬਿਰਥਾ ਕੋਇ ॥੧॥ ਮੇਰੇ ਮਨ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥ ਸਾਚੀ ਭਗਤਿ ਤਾ ਥੀਐ ਜਾ ਹਰਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਸਹਜੇ ਖੇਤੀ ਰਾਹੀਐ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਬੀਜੁ ਪਾਇ ॥ ਖੇਤੀ ਜੰਮੀ ਅਗਲੀ ਮਨੂਆ ਰਜਾ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਪੀਤੈ ਤਿਖ ਜਾਇ ॥ ਇਹੁ ਮਨੁ ਸਾਚਾ ਸਚਿ ਰਤਾ ਸਚੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥ ॥੨॥ ਆਖਣੁ ਵੇਖਣੁ ਬੋਲਣਾ ਸਬਦੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥ ਬਾਣੀ ਵਜੀ ਚਹੁ ਜੁਗੀ ਸਚੋ ਸਚੁ ਸੁਣਾਇ ॥ ਹਉਮੈ ਮੇਰਾ ਰਹਿ ਗਇਆ ਸਚੈ ਲਇਆ ਮਿਲਾਇ ॥ ਤਿਨ ਕਉ ਮਹਲੁ ਹਦੂਰਿ ਹੈ ਜੋ ਸਚਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੩॥ ਨਦਰੀ ਦੇ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਵਿਣੁ ਕਰਮਾ ਪਾਇਆ ਨ ਜਾਇ ॥ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਸਤਸੰਗਤਿ ਲਹੈ ਸਤਗੁਰੁ ਭੇਟੈ ਜਿਸੁ ਆਇ ॥ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੇ ਰਤਿਆ ਦੁਖੁ ਬਿਖਿਆ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥ ਨਾਨਕ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਵੜਾ ਨਾਮੈ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ॥੪॥ ੨੨॥੫੫॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਆਪਣਾ ਭਉ ਤਿਨ ਪਾਇਓਨੁ ਜਿਨ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰਿ ॥ ਸਤਸੰਗਤੀ ਸਦਾ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਸਚੇ ਕੇ ਗੁਣ ਸਾਰਿ॥ ਦੁਬਿਧਾ ਮੈਲੁ ਚੁਕਾਈਅਨੁ ਹਰਿ ਰਾਖਿਆ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਮਨਿ ਸਚੇ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥ ਮਨ ਮੇਰੇ ਹਉਮੈ ਮੈਲੁ ਭਰ ਨਾਲਿ ॥ ਹਰਿ ਨਿਰਮਲੁ ਸਦਾ ਸੋਹਣਾ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਮੋਹਿਆ ਪ੍ਰਭਿ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੇ ਰਤਿਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਇ ॥ ਜੋਤੀ ਹੁ ਪ੍ਰਭੁ ਜਾਪਦਾ ਬਿਨੁ ਸਤਗੁਰ ਬੁਝ ਨ ਪਾਇ ॥ ਜਿਨ ਕਉ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਸਤਗੁਰੁ ਭੇਟਿਆ ਤਿਨ ਆਇ ॥੨॥ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਸਭ ਡੁਮਣੀ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਇ ॥ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਘੜੀ ਨ ਜੀਵਦੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਪੈ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਇ ॥ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਣਾ ਅੰਧੁਲਾ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਣੀ ਆਪੇ<noinclude></noinclude> 5ig7c1fsqxgxzib58yz401a0voc5uvi 250 21513 238804 126103 2026-10-06T13:54:27Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238804 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੩੬|}}</noinclude>ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੩॥ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸੁਣਦਾ ਵੇਖਦਾ ਕਿਉ ਮੁਕਰਿ ਪਇਆ ਜਾਇ ॥ ਪਾਪੋ ਪਾਪੁ ਕਮਾਵਦੇ ਪਾਪੇ ਕਿ ਪਚਹਿ ਪਚਾਇ ॥ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵਈ ਮਨਮੁਖਿ ਬੂਝ ਨ ਪਾਇ ॥ ਜਿਸੁ ਵੇਖਾਲੇ ਸੋਈ ਵੇਖੈ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੈ ਪਾਇ ॥੪॥੨੩॥੫੬॥ ਸ੍ਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਰੋਗੁ ਨ ਤੁਟਈ ਹਉਮੈ ਪੀੜ ਨ ਜਾਇ ॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਤੋਂ ਤੇ ਮਨਿ ਵਸੈ ਨਾਮੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇ ॥੧॥ ਮਨ ਰੇ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸਾ ਹੋਇ ॥ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਸਾਲਾਹਿ ਤੁ ਫਿਰਿ ਆਵਣ ਜਾਣੁ ਨ ਹੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਹਰਿ ਇਕੋ ਦਾਤਾ ਵਰਤਦਾ ਤੇ ਦੂਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥ ਸਬਦਿ ਸਾਲਾਹੀ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਹਜੇ ਹੀ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥ ਸਭ ਨਦਰੀ ਅੰਦਰਿ ਵੇਖਦਾ ਜੈ ਭਾਵੈ ਤੈ ਦੇਇ ॥੨॥ ਹਉਮੈ ਸਭਾ ਗਣਤ ਹੈ ਗਣਤੈ ਨਉ ਸੁਖੁ ਨਾਹਿ ॥ ਬਿਖੁ ਕੀ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਬਿਖੁ ਹੀ ਮਾਹਿ ਸਮਾਹਿ ॥ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਠਉਰੁ ਨ ਪਾਇਨੀ ਜਮਪੁਰਿ ਦੂਖ ਸਹਾਹਿ ॥੩॥ ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭੁ ਤਿਸ ਦਾ ਤਿਸੈ ਦਾ ਆਧਾਰੁ॥ ਕਿ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਬੁਝੀਐ ਤਾ ਪਾਏ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਿ ਤੂੰ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ॥੪॥੨੪॥੫੭॥ ਕਿ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਤਿਨਾ ਅਨੰਦੁ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੈ ਜਿਨਾ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਆਧਾਰੁ ॥ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਚੁ ਪਾਇਆ ਦੁਖ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸਾਚੇ ਗੁਣ ਗਾਵਹਿ ਸਾਚੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦਿਤੋਨੁ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰੁ ॥੧॥ ਮਨ ਰੇ ਸਦਾ ਅਨੰਦੁ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਸਿਉ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਸਚੀ ਭਗਤੀ ਮਨੁ ਲਾਲੁ ਥੀਆ ਰਤਾ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਮਨੁ ਮੋਹਿਆ ਕਹਣਾ ਕਛੁ ਨ ਜਾਇ ॥ ਜਿਹਵਾ ਰਤੀ ਸਬਦਿ ਸਚੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵੈ ਰਸਿ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਏਹੁ ਰੰਗੁ ਪਾਈਐ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਇ ॥੨॥ ਸੰਸਾ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰੁ ਹੈ ਸੁਤਿਆ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਇ ॥ ਇਕਿ ਆਪਣੈ ਭਾਣੈ ਕਢਿ ਲਇਅਨੁ ਆਪੇ ਲਇਓਨੁ ਮਿਲਾਇ ॥ ਆਪੇ ਹੀ ਆਪਿ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਚੁਕਾਇ ॥ ਆਪਿ ਵਡਾਈ ਦਿਤੀਅਨੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੇਇ ਬੁਝਾਇ ॥੩॥ ਸਭਨਾ ਕਾ ਦਾਤਾ ਏਕੁ ਹੈ ਭੁਲਿਆ ਲਏ ਸਮਝਾਇ ॥ ਇਕਿ ਆਪੇ ਆਪਿ ਖੁਆਇਅਨੁ ਦੂਜੈ ਛਡਿਅਨੁ ਲਾਇ ॥ ਗੁਰਮਤੀ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇ ॥ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੇ ਰਤਿਆ ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਤੂੰ ਸਮਾਇ ॥੪॥੨੫॥੫੮il ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩॥ਗੁਣਵੰਤੀ ਸਚੁ ਪਾਇਆ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤਜਿ ਵਿਕਾਰ॥ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਮਨੁ<noinclude></noinclude> ba9jxfyye4xckm4voljuxrxxbun5er5 250 21523 238805 126132 2026-10-06T13:55:13Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238805 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੩੮|}}</noinclude>ਜੈਸੀ ਥੀ ਰਹਾ ਸਤਸੰਗਤਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥੧॥ ਮੁੰਧੇ ਕੂੜਿ ਮੁਠੀ ਕੂੜਿਆਰਿ ॥ ਪਿਰੁ ਪ੍ਰਭੁ ਸਾਚਾ ਸੋਹਣਾ ਪਾਈਐ ਗੁਰ ਬੀਚਾਰਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਮਨਮੁਖਿ ਕੰਤੁ ਨ ਪਛਾਣਈ ਤਿਨ ਕਿਉ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਇ ॥ ਗਰਬਿ ਅਟੀਆ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਜਲਹਿ ਦੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥ ਸਬਦਿ ਰਤੀਆ ਸੋਹਾਗਣੀ ਤਿਨ ਵਿਚਹੁ ਹਉਮੈ ਜਾਇ ॥ ਸਦਾ ਪਿਰੁ ਰਾਵਹਿ ਆਪਣਾ ਤਿਨਾ ਸੁਖਾਂ ਸੁਖਿ ਵਿਹਾਇ ॥੨॥ ਗਿਆਨ ਵਿਹੂਣੀ ਪਿਰ ਮੁਤੀਆ ਪਿਰਮੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥ ਅਗਿਆਨ ਮਤੀ ਅੰਧੇਰੁ ਹੈ ਬਿਨੁ ਪਿਰ ਦੇਖੇ ਭੁਖ ਨ ਜਾਇ ॥ ਆਵਹੁ ਮਿਲਹੁ ਸਹੇਲੀਹੋ ਮੈ ਪਿਰੁ ਦੇਹੁ ਮਿਲਾਇ ॥ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਪਿਰੁ ਪਾਇਆ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੩॥ ਸੇ ਸਹੀਆ ਸੋਹਾਗਣੀ ਜਿਨ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥ ਖਸਮੁ ਪਛਾਣਹਿ ਆਪਣਾ ਤਨੁ ਮਨੁ ਆਗੈ ਦੇਇ ॥ ਘਰਿ ਵਰੁ ਪਾਇਆ ਆਪਣਾ ਹਉਮੈ ਦੂਰਿ ਕਰੇਇ ॥ ਨਾਨਕ ਸੋਭਾਵੰਤੀਆ ਸੋਹਾਗਣੀ ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤਿ ਕਰੇਇ ॥੪॥੨੮॥੬੧॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਇਕਿ ਪਿਰੁ ਰਾਵਹਿ ਆਪਣਾ ਹਉ ਕੇ ਦਰਿ ਪੂਛਉ ਜਾਇ ॥ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੀ ਭਾਉ ਕਰਿ ਮੈ ਪਿਰੁ ਦੇਹੁ ਮਿਲਾਇ ॥ ਸਭੁ ਉਪਾਏ ਆਪੇ ਵੇਖੈ ਕਿਸੁ ਨੇੜੈ ਕਿਸੁ ਦੂਰਿ ॥ ਜਿਨਿ ਪਿਰੁ ਸੰਗੇ ਜਾਣਿਆ ਪਿਰੁ ਰਾਵੇ ਸਦਾ ਹਦੂਰਿ ॥੧॥ ਮੁੰਧੇ ਤੂ ਚਲੁ ਗੁਰ ਕੈ ਭਾਇ ॥ ਅਨਦਿਨੁ ਰਾਵਹਿ ਪਿਰੁ ਆਪਣਾ ਸਹਜੇ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਸਬਦਿ ਰਤੀਆ ਸੋਹਾਗਣੀ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੀਗਾਰਿ ॥ ਹਰਿ ਵਰੁ ਪਾਇਨਿ ਘਰਿ ਆਪਣੈ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਪਿਆਰਿ ॥ ਸੇਜ ਸੁਹਾਵੀ ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਰਵੈ ਭਗਤਿ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰ ॥ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਜਿ ਸਭਸੈ ਦੇਇ ਅਧਾਰੁ ॥੨॥ ਪਿਰੁ ਸਾਲਾਹਨਿ ਤੇ ਆਪਣਾ ਤਿਨ ਕੇ ਹਉ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥ ਮਨੁ ਤਨੁ ਅਰਪੀ ਸਿਰੁ ਦੇਈ ਤਿਨ ਕੈ ਲਾਗਾ ਪਾਇ ॥ ਜਿਨੀ ਇਕੁ ਪਛਾਣਿਆ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਚੁਕਾਇ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਪਛਾਣੀਐ ਨਾਨਕ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੩॥੨੯॥੬੨॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਹਰਿ ਜੀ ਸਚਾ ਸਚੁ ਤੂ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤੇਰੈ ਚੀਰੈ ॥ ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਤਰਸਦੇ ਫਿਰੇ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਤੇ ਅੰਕ ਭੇਟੇ ਪੀਰੈ ॥ ਹਰਿ ਜੀਉ ਬਖਸੇ ਬਖਸਿ ਲਏ ਸੂਖ ਸਦਾ ਸਰੀਰੈ ॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸੇਵ ਕਰੀ ਸਚੁ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰੈ ॥ ੧॥ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥ ਗੁਰਮਤੀ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹੀਐ ਦੂਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਧਰਮ ਰਾਇ ਨੋ ਹੁਕਮੁ ਹੈ ਬਹਿ ਸਚਾ ਧਰਮੁ ਬੀਚਾਰਿ ॥ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਦੁਸਟੁ ਆਤਮਾ ਓਹੁ ਤੇਰੀ ਸਰਕਾਰ ॥ ਅਧਿਆਤਮੀ ਹਰਿ<noinclude></noinclude> ct4s0n9bod3mgurw2zqn8lm3xmgs59z 250 21528 238806 126134 2026-10-06T13:55:25Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238806 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੩੯|}}</noinclude>ਗੁਣ ਤਾਸੁ ਮਨਿ ਜਪਹਿ ਏਕੁ ਮੁਰਾਰਿ ॥ ਤਿਨ ਕੀ ਸੇਵਾ ਧਰਮ ਰਾਇ ਕਰੈ ਧੰਨੁ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥੨॥ ਮਨ ਕੇ ਦੀ ਬਿਕਾਰ ਮਨਹਿ ਤਜੈ ਮਨਿ ਚੂਕੈ ਮੋਹੁ ਅਭਿਮਾਨੁ॥ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਛਾਣਿਆ ਸਹਜੇ ਨਾਮਿ ਸਮਾਨੁ ॥ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਈਐ ਮਨਮੁਖਿ ਫਿਰੈ ਦਿਵਾਨੁ ॥ ਸਬਦੁ ਨ ਚੀਨੈ ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਕਰੇ ਬਿਖਿਆ ਮਾਹਿ ਸਮਾਨੁ ॥੩॥ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਹੈ ਦੂਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥ ਜਿਉ ਬੋਲਾਏ ਤਿਉ ਬੋਲੀਐ ਜਾ ਆਪਿ ਬੁਲਾਏ ਸੋਇ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬਾਣੀ ਬ੍ਰਹਮੁ ਹੈ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ਤੂ ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੪॥੩੦॥੬੩॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ਜਗਿ ਹਉਮੈ ਮੈਲੁ ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ ਮਲੁ ਲਾਗੀ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥ ਮਲੁ ਹਉਮੈ ਧੋਤੀ ਕਿਵੈ ਨ ਉਤਰੈ ਜੇ ਸਉ ਤੀਰਥ ਨਾਇ ॥ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਕਰਮ ਕਮਾਵਦੇ ਦੂਣੀ ਮਲੁ ਲਾਗੀ ਆਇ ॥ ਪੜਿਐ ਮੈਲੁ ਨ ਨ ਉਤਰੈ ਪੂਛਹੁ ਗਿਆਨੀਆ ਜਾਇ ॥੧॥ ਮਨ ਮੇਰੇ ਗੁਰ ਸਰਣਿ ਆਵੈ ਤਾ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਇ ॥ ਮਨਮੁਖ ਹਰਿ ਹਰਿ ॥ ਕਰਿ ਥਕੇ ਮੈਲੁ ਨ ਸਕੀ ਧੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਮਨਿ ਮੈਲੈ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾਮੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥ ਮਨਮੁਖ ਮੈਲੇ ਮੈਲੇ ਮੁਏ ਜਾਸਨਿ ਪਤਿ ਗਵਾਇ ॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਮਨਿ ਵਸੈ ਮਲੁ ਹਉਮੈ ਜਾਇ ਸਮਾਇ ॥ ਜਿਉ ਅੰਧੇਰੈ ਦੀਪਕੁ ਬਾਲੀਐ ਤਿਉ ਗੁਰ ਗਿਆਨਿ ਅਗਿਆਨੁ ਤਜਾਇ ॥੨॥ ਹਮ ਕੀਆ ਹਮ ਕਰਹਗੇ ਹਮ ਮੂਰਖ ਗਾਵਾਰ ॥ ਕਰਣੈ ਵਾਲਾ ਵਿਸਰਿਆ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥ ਮਾਇਆ ਜੇਵਡੁ ਦੁਖੁ ਨਹੀ ਸਭਿ ਭਵਿ ਥਕੇ ਸੰਸਾਰੁ ॥ ਗੁਰਮਤੀ ਦੇ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥੩॥ ਜਿਸ ਨੋ ਮੇਲੇ ਸੋ ਮਿਲੈ ਹਉ ਤਿਸੁ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥ ਏ ਮਨ ਭਗਤੀ ਰਤਿਆ ਸਚੁ ਬਾਣੀ ਨਿਜ ਥਾਉ ॥ ਮਨਿ ਰਤੇ ਜਿਹਵਾ ਰਤੀ ਹਰਿ ਗੁਣ ਸਚੇ ਗਾਉ ॥ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਉ ॥੪॥੩੧॥੬੪॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ਘਰੁ ੧॥ ਮੈ ਮਨਿ ਤਨਿ ਬਿਰਹੁ ਅਤਿ ਅਗਲਾ ਕਿਉ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਮਿਲੈ ਘਰਿ ਨੂੰ ਆਇ ॥ ਜਾ ਦੇਖਾ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਿ ਦੇਖਿਐ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥ ਜਾਇ ਪੁਛਾ ਤਿਨ ਸਜਣਾ ਪ੍ਰਭੁ ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਮਿਲੈ ਕ ਮਿਲਾਇ ॥੧॥ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰਾ ਮੈ ਤੁਝ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥ ਹਮ ਮੂਰਖ ਮੁਗਧ ਸਰਣਾਗਤੀ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਮੇਲੇ ਹਰਿ ਸੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਸਤਿਗੁਰੁ ਦਾਤਾ ਹਰਿ ਨਾਮ ਕਾ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਿ ਮਿਲਾਵੈ ਸੋਇ ॥ ਸਤਿਗੁਰਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਬੁਝਿਆ ਗੁਰ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥ ਹਉ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ਢਹਿ ਪਵਾ ਕਰਿ ਦਇਆ ਮੇਲੇ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥੨॥ ਮਨਹਠਿ ਕਿਨੈ ਨ<noinclude></noinclude> rdk21u0cyisv1lnpuhma1n1polb2e7z 250 21533 238807 126138 2026-10-06T13:55:33Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238807 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੪੦|}}</noinclude>ਪਾਇਆ ਕਰਿ ਉਪਾਵ ਥਕੇ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥ ਸਹਸ ਸਿਆਣਪ ਕਰ ਰਹੇ ਮਨਿ ਕੋਰੈ ਰੰਗੁ ਨ ਹੋਇ ॥ ਕੂੜਿ ਕਪਟਿ ਕਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਜੋ ਬੀਜੈ ਖਾਵੈ ਸੋਇ ॥੩॥ ਸਭਨਾ ਤੇਰੀ ਆਸ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਜੀਅ ਤੇਰੇ ਤੂੰ ਰਾਸਿ ॥ ਪ੍ਰਭ ਤੁਧਹੁ ਖਾਲੀ ਐਚ ਕੋ ਨਹੀ ਦਰ ਗੁਰਮੁਖਾ ਨੋ ਸਾਬਾਸਿ ॥ ਬਿਖੁ ਭਉਜਲ ਡੁਬਦੇ ਕਢਿ ਲੈ ਜਨ ਨਾਨਕ ਕੀ ਅਰਦਾਸਿ ॥੪॥੧॥੬੫॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥ ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਮਨੁ ਤ੍ਰਿਪਤੀਐ ਬਿਨੁ ਨਾਮੈ ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਾਸੁ ॥ ਕੋਈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਜਣੁ ਜੇ ਮਿਲੈ ਮੈ ਦਸੇ ਪ੍ਰਭੁ ਗੁਣਤਾਸੁ ॥ ਹਉ ਤਿਸੁ ਵਿਟਹੁ ਚਉ ਖੰਨੀਐ ਮੈ ਨਾਮ ਕਰੇ ਪਰਗਾਸੁ ॥੧॥ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾ ਹਉ ਦੇ ਜੀਵਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਜੀਵਣੁ ਨਾ ਥੀਐ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਨਾਮੁ ਅਮੋਲਕੁ ਰਤਨੁ ਹੈ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਸਿ ॥ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੈ ਲਗਿਆ ਕਢਿ ਰਤਨੁ ਦੇਵੈ ਪਰਗਾਸਿ ॥ ਧੰਨੁ ਵਡਭਾਗੀ ਵਡ ਭਾਗੀਆ ਜੋ ਆਇ ਮਿਲੇ ਗੁਰ ਪਾਸਿ ॥੨॥ ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਨ ਭੇਟਿਓ ਸੇ ਭਾਗਹੀਣ ਵਸਿ ਕਾਲ ॥ ਓਇ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਜੋਨਿ ਭਵਾਈਅਹਿ ਵਿਚਿ ਵਿਸਟਾ ਕਰਿ ਵਿਕਰਾਲ ॥ ਓਨਾ ਪਾਸਿ ਦੁਆਸਿ ਨ ਭਿਟੀਐ ਜਿਨ ਅੰਤਰਿ ਕ੍ਰੋਧੁ ਚੰਡਾਲ ॥੩॥ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੁ ਵਡਭਾਗੀ ਨਾਵਹਿ ਆਇ ॥ ਉਨ ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੀ ਮੈਲੁ ਉਤਰੈ ਨਿਰਮਲ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇ ॥ ਜਨ ਨਾਨਕ ਉਤਮ ਪਦੁ ਪਾਇਆ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੪॥੨॥੬੬॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਗੁਣ ਵਿਥਰਾ ਗੁਣ ਬੋਲੀ ਮੇਰੀ ਮਾਇ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਜਣੁ ਗੁਣਕਾਰੀਆ ਮਿਲਿ ਸਜਣ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥ ਹੀਰੇ ਹੀਰੁ ਮਿਲਿ ਬੇਧਿਆ ਰੰਗਿ ਚਲੂਲੈ ਨਾਇ ॥੧॥ ਮੇਰੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਮਨਿ ਹੋਇ ॥ ਅੰਤਰਿ ਪਿਆਸ ਹਰਿ ਨਾਮ ਕੀ ਗੁਰੁ ਤੁਸਿ ਮਿਲਾਵੈ ਸੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਮਨੁ ਰੰਗਹੁ ਵਡਭਾਗੀਹੋ ਗੁਰੁ ਤੁਠਾ ਕਰੇ ਪਸਾਉ ॥ ਗੁਰੁ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ਰੰਗ ਸਿਉ ਹਉ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਬਲਿ ਜਾਉ ॥ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਲਭਈ ਲਖ ਕੋਟੀ ਕਰਮ ਕਮਾਉ ॥੨॥ ਬਿਨੁ ਭਾਗਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਨਾ ਮਿਲੇ ਘਰਿ ਬੈਠਿਆ ਨਿਕਟਿ ਨਿਤ ਪਾਸਿ ॥ ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨ ਦੁਖੁ ਭਰਮੁ ਹੈ ਵਿਚਿ ਪੜਦਾ ਦੂਰਿ ਪਈਆਸਿ ॥ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਕੰਚਨੁ ਨਾ ਥੀਐ ਮਨਮੁਖੁ ਲੋਹੁ ਬੂਡਾ ਬੇੜੀ ਪਾਸਿ ॥੩॥ ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੋਹਿਥੁ ਹਰਿ ਨਾਵ ਹੈ ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਚੜਿਆ ਜਾਇ ॥ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਜੀ ਜੋ ਚਲੈ ਵਿਚਿ ਬੋਹਿਥ ਬੈਠਾ ਆਇ ॥ ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਵਡਭਾਗੀ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੪॥੩॥੬੭॥<noinclude></noinclude> 1vfeoofcjgk9dyz9o1asdr90tez1dpe 250 21538 238808 126139 2026-10-06T13:55:52Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238808 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੪੧|}}</noinclude>ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥ ਹਉ ਪੰਥੁ ਦਸਾਈ ਨਿਤ ਖੜੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੁ ਦਸੇ ਤਿਨਿ ਜਾਉ ॥ ਜਿਨੀ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕਿ ਰਾਵਿਆ ਤਿਨ ਪੀਛੈ ਲਾਗਿ ਫਿਰਾਉ ॥ ਕਰਿ ਮਿੰਨਤਿ ਕਰਿ ਜੋਦੜੀ ਮੈ ਪ੍ਰਭੁ ਮਿਲਣੈ ਕਾ ਚਾਉ ॥੧॥ ਮੇਰੇ ਭਾਈ ਜਨਾ ਕੋਈ ਮੋ ਕਉ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥ ਹਉ ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਦੀਆ ਦਿਖਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਹੋਇ ਨਿਮਾਣੀ ਢਹਿ ਪਵਾ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਸਿ ॥ ਨਿਮਾਣਿਆ ਗੁਰੁ ਮਾਣੁ ਹੈ ਗੁਰੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਦੇ ਕਰੇ ਸਾਬਾਸਿ ॥ ਹਉ ਗੁਰੁ ਸਾਲਾਹਿ ਨ ਰਜਊ ਮੈ ਮੇਲੇ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਸਿ ॥੨॥ ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਸਭ ਕੋ ਲੋਚਦਾ ਜੇਤਾ ਜਗਤੁ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥ ਬਿਨੁ ਭਾਗਾ ਦਰਸਨੁ ਨਾ ਥੀਐ ਭਾਗਹੀਣ ਬਹਿ ਰੋਇ ॥ ਜੋ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਭਾਣਾ ਸੋ ਥੀਆ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਨ ਮੇਟੈ ਕੋਇ ॥੩॥ ਆਪੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਆਪਿ ਹਰਿ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥ ਆਪਿ ਦਇਆ ਕਰਿ ਮੇਲਸੀ ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਪੀਛੈ ਪਾਇ ॥ ਸਭੁ ਜਗਜੀਵਨੁ ਜਗਿ ਆਪਿ ਹੈ ਨਾਨਕ ਜਲੁ ਜਲਹਿ ਸਮਾਇ ॥੪॥੪॥੬੮॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥ ਰਸੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਨਾਮੁ ਰਸੁ ਅਤਿ ਭਲਾ ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਮਿਲੈ ਰਸੁ ਖਾਇ ॥ ਜਾਇ ਪੁਛਹੁ ਬੈਂਕ ਕਿ ਸੋਹਾਗਣੀ ਤੁਸਾ ਕਿਉ ਕਰਿ ਮਿਲਿਆ ਪ੍ਰਭ ਆਇ ॥ ਓਇ ਵੇਪਰਵਾਹ ਨ ਬੋਲਨੀ ਹਉ ਮਲਿ ਮਲਿ ਧੋਵਾ ਤਿਨ ਪਾਇ ॥੧॥ ਭਾਈ ਰੇ ਮਿਲਿ ਸਜਣ ਹਰਿ ਗੁਣ ਸਾਰਿ ॥ ਸਜਣੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਹੈ ਦੁਖੁ ਕਢੇ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਗੁਰਮੁਖੀਆ ਸੋਹਾਗਣੀ ਤਿਨ ਦਇਆ ਪਈ ਮਨਿ ਆਇ ॥ ਸਤਿਗੁਰ ਵਚਨੁ ਰਤੰਨੁ ਹੈ ਜੋ ਮੰਨੇ ਦੇ ਸੁ ਹਰਿ ਰਸੁ ਖਾਇ ॥ ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ਵਡ ਜਾਣੀਅਹਿ ਜਿਨ ਹਰਿ ਰਸੁ ਖਾਧਾ ਗੁਰ ਭਾਇ ॥੨॥ ਇਹੁ ਹਰਿ ਰਸੁ ਵਣਿ ਤਿਣਿ ਸਭਤੁ ਹੈ ਭਾਗਹੀਣ ਨਹੀ ਖਾਇ ॥ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਪਲੈ ਨਾ ਪਵੈ ਮਨਮੁਖ ਰਹੇ ਬਿਲਲਾਇ ॥ ਓਇ ਸਤਿਗੁਰ ਆਗੈ ਨਾ ਨਿਵਹਿ ਓਨਾ ਅੰਤਰਿ ਕ੍ਰੋਧੁ ਬਲਾਇ ॥੩॥ ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਰਸੁ ਆਪਿ ਹੈ ਆਪੇ ਹਰਿ ਰਸੁ ਹੋਇ ॥ ਆਪਿ ਦਇਆ ਕਰਿ ਦੇਵਸੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਚੋਇ ॥ ਸਭੁ ਤਨੁ ਮਨੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਵਸਿਆ ਕਿ ਮਨਿ ਸੋਇ ॥੪॥੫॥੬੯॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੪ ॥ ਦਿਨਸੁ ਚੜੈ ਫਿਰਿ ਆਥਵੈ ਰੈਣਿ ਸਬਾਈ ਜਾਇ ॥ ਆਵ ਘਟੈ ਨਰੁ ਨਾ ਬੁਝੈ ਨਿਤਿ ਮੂਸਾ ਲਾਜੁ ਟੁਕਾਇ ॥ ਗੁੜੁ ਮਿਠਾ ਮਾਇਆ ਪਸਰਿਆ ਮਨਮੁਖੁ ਲਗਿ ਮਾਖੀ ਪਚੈ ਪਚਾਇ ॥੧॥ ਭਾਈ ਰੇ ਮੈ ਮੀਤੁ ਸਖਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥ ਪੁਤੁ ਕਲਤੁ ਮੋਹੁ ਬਿਖੁ ਹੈ ਅੰਤਿ ਬੇਲੀ ਕੋਇ ਨ ਹੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ਗੁਰਮਤਿ<noinclude></noinclude> 46h58wq7fyqsdxg3gdxeioi74ppesqp 250 21543 238809 126140 2026-10-06T13:56:05Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238809 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੪੨|}}</noinclude>ਹਰਿ ਲਿਵ ਉਬਰੇ ਅਲਿਪਤੁ ਰਹੇ ਸਰਣਾਇ ॥ ਓਨੀ ਚਲਣੁ ਸਦਾ ਨਿਹਾਲਿਆ ਹਰਿ ਖਰਚੁ ਲੀਆ ਪਤਿ ਪਾਇ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦਰਗਹ ਮੰਨੀਅਹਿ ਹਰਿ ਆਪਿ ਲਏ ਗਲਿ ਲਾਇ ॥੨॥ ਗੁਰਮੁਖਾ ਨੋ ਪੰਥੁ ਪਰਗਟਾ ਦਰਿ ਠਾਕ ਨ ਕੋਈ ਪਾਇ ॥ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਨਿ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਨਾਮਿ ਰਹਨਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥ ਅਨਹਦ ਧੁਨੀ ਦਰਿ ਵਜਦੇ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸੋਭਾ ਪਾਇ ॥੩॥ ਜਿਨੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਿਆ ਤਿਨਾ ਸਭ ਕੋ ਕਹੈ ਸਾਬਾਸਿ ॥ ਤਿਨ ਕੀ ਸੰਗਤਿ ਦੇਹਿ ਪ੍ਰਭ ਮੈ ਜਾਚਿਕ ਕੀ ਅਰਦਾਸਿ ॥ ਨਾਨਕ ਭਾਗ ਵਡੇ ਤਿਨਾ ਗੁਰਮੁਖਾ ਜਿਨ ਅੰਤਰਿ ਨਾਮੁ ਪਰਗਾਸਿ ॥੪॥੩੩॥ ੩੧॥੬॥੭oll ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੧॥ ਕਿਆ ਤੂ ਰਤਾ ਦੇਖਿ ਕੈ ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਸੀਗਾਰ ॥ ਰਸ ਭੋਗਹਿ ਖੁਸੀਆ ਕਰਹਿ ਮਾਣਹਿ ਰੰਗ ਅਪਾਰ ॥ ਬਹੁਤੁ ਕਰਹਿ ਫੁਰਮਾਇਸੀ ਵਰਤਹਿ ਹੋਇ ਅਫਾਰ ॥ ਕਰਤਾ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਈ ਮਨਮੁਖ ਅੰਧ ਗਵਾਰ ॥੧॥ ਮੇਰੇ ਮਨ ਸੁਖਦਾਤਾ ਹਰਿ ਸੋਇ ॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪਾਈਐ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਕਪੜਿ ਭੋਗਿ ਲਪਟਾਇਆ ਸੁਇਨਾ ਰੁਪਾ ਖਾਕੁ ॥ ਹੈਵਰ ਗੈਵਰ ਬਹੁ ਰੰਗੇ ਕੀਏ ਰਥ ਅਥਾਕ ॥ ਕਿਸ ਹੀ ਚਿਤਿ ਨ ਪਾਵਹੀ ਬਿਸਰਿਆ ਸਭ ਸਾਕ ॥ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿ ਭੁਲਾਇਆ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਨਾਪਾਕ ॥੨॥ ਲੇਦਾ ਬਦ ਦੁਆਇ ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਕਰਹਿ ਇਕਤ ॥ ਜਿਸ ਨੋ ਤੂੰ ਪਤੀਆਇਦਾ ਸੋ ਸਣੁ ਤੁਝੈ ਅਨਿਤ ॥ ਅਹੰਕਾਰੁ ਕਰਹਿ ਅਹੰਕਾਰੀਆ ਵਿਆਪਿਆ ਮਨ ਕੀ ਮਤਿ ॥ ਤਿਨਿ ਪ੍ਰਭਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਇਆ ਨਾ ਤਿਸੁ ਜਾਤਿ ਨ ਪਤਿ ॥੩॥ ਸਤਿਗੁਰਿ ਪੁਰਖਿ ਮਿਲਾਇਆ ਇਕੋ ਸਜਣੁ ਸੋਇ ॥ ਹਰਿ ਜਨ ਕਾ ਰਾਖਾ ਏਕੁ ਹੈ ਕਿਆ ਮਾਣਸ ਹਉਮੈ ਰੋਇ ॥ ਜੋ ਹਰਿ ਜਨ ਭਾਵੈ ਸੋ ਕਰੇ ਦਰਿ ਫੇਰੁ ਨ ਪਾਵੈ ਕੋਇ ॥ ਨਾਨਕ ਰਤਾ ਰੰਗਿ ਹਰਿ ਸਭ ਜਗ ਮਹਿ ਚਾਨਣੁ ਹੋਇ ॥੪॥੧॥੭੧॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫॥ ਮਨਿ ਬਿਲਾਸੁ ਬਹੁ ਰੰਗੁ ਘਣਾ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਭੂਲਿ ਖੁਸੀਆ ॥ ਛਧਾਰ ਬਾਦਿਸਾਹੀਆ ਵਿਚਿ ਸਹਸੇ ਪਰੀਆ ॥੧॥ ਭਾਈ ਰੇ ਸੁਖੁ ਸਾਧਸੰਗਿ ਪਾਇਆ ॥ ਲਿਖਿਆ ਲੇਖੁ ਤਿਨਿ ਪੁਰਖਿ ਬਿਧਾਤੈ ਦੁਖੁ ਤੇ ਕ ਸਹਸਾ ਮਿਟਿ ਗਇਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਜੇਤੇ ਥਾਨ ਥਨੰਤਰਾ ਤੇਤੇ ਭਵਿ ਆਇਆ ॥ ਧਨ ਪਾਤੀ ਵਡ ਭੂਮੀਆ ਮੇਰੀ ਕਿ ਕਿ ਮੇਰੀ ਕਰਿ ਪਰਿਆ ॥੨॥ ਹੁਕਮੁ ਚਲਾਏ ਨਿਸੰਗ ਹੋਇ ਵਰਤੈ ਅਫਰਿਆ ॥ ਸਭੁ ਕੋ ਵਸਗਤਿ ਕਰਿ ਲਇਓਨੁ ਉੱਤੇ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਖਾਕੁ ਰਲਿਆ ॥੩॥ ਕੋਟਿ ਤੇਤੀਸ ਸੇਵਕਾ ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਦਰਿ ਖਰਿਆ ॥ ਗਿਰੰਬਾਰੀ ਵਡ ਸਾਹਬੀ<noinclude></noinclude> comrrtwsga6s7fhbkdivgk380w6dfec 238810 238809 2026-10-06T13:57:24Z Harchand Bhinder 2624 238810 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੪੨|}}</noinclude>ਹਰਿ ਲਿਵ ਉਬਰੇ ਅਲਿਪਤੁ ਰਹੇ ਸਰਣਾਇ ॥ ਓਨੀ ਚਲਣੁ ਸਦਾ ਨਿਹਾਲਿਆ ਹਰਿ ਖਰਚੁ ਲੀਆ ਪਤਿ ਪਾਇ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦਰਗਹ ਮੰਨੀਅਹਿ ਹਰਿ ਆਪਿ ਲਏ ਗਲਿ ਲਾਇ ॥੨॥ ਗੁਰਮੁਖਾ ਨੋ ਪੰਥੁ ਪਰਗਟਾ ਦਰਿ ਠਾਕ ਨ ਕੋਈ ਪਾਇ ॥ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਨਿ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਨਾਮਿ ਰਹਨਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥ ਅਨਹਦ ਧੁਨੀ ਦਰਿ ਵਜਦੇ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸੋਭਾ ਪਾਇ ॥੩॥ ਜਿਨੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਿਆ ਤਿਨਾ ਸਭ ਕੋ ਕਹੈ ਸਾਬਾਸਿ ॥ ਤਿਨ ਕੀ ਸੰਗਤਿ ਦੇਹਿ ਪ੍ਰਭ ਮੈ ਜਾਚਿਕ ਕੀ ਅਰਦਾਸਿ ॥ ਨਾਨਕ ਭਾਗ ਵਡੇ ਤਿਨਾ ਗੁਰਮੁਖਾ ਜਿਨ ਅੰਤਰਿ ਨਾਮੁ ਪਰਗਾਸਿ ॥੪॥੩੩॥ ੩੧॥੬॥੭oll ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੧॥ ਕਿਆ ਤੂ ਰਤਾ ਦੇਖਿ ਕੈ ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਸੀਗਾਰ ॥ ਰਸ ਭੋਗਹਿ ਖੁਸੀਆ ਕਰਹਿ ਮਾਣਹਿ ਰੰਗ ਅਪਾਰ ॥ ਬਹੁਤੁ ਕਰਹਿ ਫੁਰਮਾਇਸੀ ਵਰਤਹਿ ਹੋਇ ਅਫਾਰ ॥ ਕਰਤਾ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਈ ਮਨਮੁਖ ਅੰਧ ਗਵਾਰ ॥੧॥ ਮੇਰੇ ਮਨ ਸੁਖਦਾਤਾ ਹਰਿ ਸੋਇ ॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪਾਈਐ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਕਪੜਿ ਭੋਗਿ ਲਪਟਾਇਆ ਸੁਇਨਾ ਰੁਪਾ ਖਾਕੁ ॥ ਹੈਵਰ ਗੈਵਰ ਬਹੁ ਰੰਗੇ ਕੀਏ ਰਥ ਅਥਾਕ ॥ ਕਿਸ ਹੀ ਚਿਤਿ ਨ ਪਾਵਹੀ ਬਿਸਰਿਆ ਸਭ ਸਾਕ ॥ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿ ਭੁਲਾਇਆ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਨਾਪਾਕ ॥੨॥ ਲੈਦਾ ਬਦ ਦੁਆਇ ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਕਰਹਿ ਇਕਤ ॥ ਜਿਸ ਨੋ ਤੂੰ ਪਤੀਆਇਦਾ ਸੋ ਸਣੁ ਤੁਝੈ ਅਨਿਤ ॥ ਅਹੰਕਾਰੁ ਕਰਹਿ ਅਹੰਕਾਰੀਆ ਵਿਆਪਿਆ ਮਨ ਕੀ ਮਤਿ ॥ ਤਿਨਿ ਪ੍ਰਭਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਇਆ ਨਾ ਤਿਸੁ ਜਾਤਿ ਨ ਪਤਿ ॥੩॥ ਸਤਿਗੁਰਿ ਪੁਰਖਿ ਮਿਲਾਇਆ ਇਕੋ ਸਜਣੁ ਸੋਇ ॥ ਹਰਿ ਜਨ ਕਾ ਰਾਖਾ ਏਕੁ ਹੈ ਕਿਆ ਮਾਣਸ ਹਉਮੈ ਰੋਇ ॥ ਜੋ ਹਰਿ ਜਨ ਭਾਵੈ ਸੋ ਕਰੇ ਦਰਿ ਫੇਰੁ ਨ ਪਾਵੈ ਕੋਇ ॥ ਨਾਨਕ ਰਤਾ ਰੰਗਿ ਹਰਿ ਸਭ ਜਗ ਮਹਿ ਚਾਨਣੁ ਹੋਇ ॥੪॥੧॥੭੧॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫॥ ਮਨਿ ਬਿਲਾਸੁ ਬਹੁ ਰੰਗੁ ਘਣਾ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਭੂਲਿ ਖੁਸੀਆ ॥ ਛਧਾਰ ਬਾਦਿਸਾਹੀਆ ਵਿਚਿ ਸਹਸੇ ਪਰੀਆ ॥੧॥ ਭਾਈ ਰੇ ਸੁਖੁ ਸਾਧਸੰਗਿ ਪਾਇਆ ॥ ਲਿਖਿਆ ਲੇਖੁ ਤਿਨਿ ਪੁਰਖਿ ਬਿਧਾਤੈ ਦੁਖੁ ਤੇ ਕ ਸਹਸਾ ਮਿਟਿ ਗਇਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਜੇਤੇ ਥਾਨ ਥਨੰਤਰਾ ਤੇਤੇ ਭਵਿ ਆਇਆ ॥ ਧਨ ਪਾਤੀ ਵਡ ਭੂਮੀਆ ਮੇਰੀ ਕਿ ਕਿ ਮੇਰੀ ਕਰਿ ਪਰਿਆ ॥੨॥ ਹੁਕਮੁ ਚਲਾਏ ਨਿਸੰਗ ਹੋਇ ਵਰਤੈ ਅਫਰਿਆ ॥ ਸਭੁ ਕੋ ਵਸਗਤਿ ਕਰਿ ਲਇਓਨੁ ਉੱਤੇ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਖਾਕੁ ਰਲਿਆ ॥੩॥ ਕੋਟਿ ਤੇਤੀਸ ਸੇਵਕਾ ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਦਰਿ ਖਰਿਆ ॥ ਗਿਰੰਬਾਰੀ ਵਡ ਸਾਹਬੀ<noinclude></noinclude> rwlnj97l4bunbtgm5xpkb4sz23cz2bv 250 21548 238811 126141 2026-10-06T13:57:32Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238811 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{rh||੪੩|}}</noinclude>ਸਭੁ ਨਾਨਕ ਸੁਪਨੁ ਥੀਆ ॥੪॥੨॥੭੨॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥ ਭਲਕੇ ਉਠਿ ਪਪੋਲੀਐ ਵਿਣੁ ਬੁਝੇ ਮੁਗਧ ਅਜਾਣਿ ॥ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਚਿਤਿ ਨ ਆਇਓ ਛੁਟੈਗੀ ਬੇਬਾਣਿ ॥ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਤੀ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ਸਦਾ ਸਦਾ ਰੰਗੁ ਮਾਣਿ ॥ ੧॥ ਪ੍ਰਾਣੀ ਤੂੰ ਆਇਆ ਲਾਹਾ ਲੈਣਿ ॥ ਲਗਾ ਕਿਤੁ ਕੁਫਕੜੇ ਸਭ ਮੁਕਦੀ ਚਲੀ ਰੈਣਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਕੁਦਮ ਕਰੇ ਪਸੁ ਪੰਖੀਆ ਦਿਸੈ ਨਾਹੀ ਕਾਲੁ ॥ ਓਤੈ ਸਾਥਿ ਮਨੁਖੁ ਹੈ ਫਾਥਾ ਮਾਇਆ ਜਾਲਿ ॥ ਮੁਕਤੇ ਸੇਈ ਭਾਲੀਅਹਿ ਜਿ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੨॥ ਜੋ ਘਰੁ ਛਡਿ ਗਵਾਵਣਾ ਸੋ ਲਗਾ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥ ਜਿਥੈ ਜਾਇ ਤੁਧੁ ਵਰਤਣਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਹਿ ॥ ਫਾਥੇ ਸੇਈ ਨਿਕਲੇ ਜਿ ਗੁਰ ਕੀ ਪੈਰੀ ਪਾਹਿ ॥੩॥ ਕੋਈ ਰਖਿ ਨ ਸਕਈ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨ ਦਿਖਾਇ ॥ ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਭਾਲਿ ਕੈ ਆਇ ਪਇਆ ਸਰਣਾਇ ॥ ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਡੁਬਦਾ ਲਇਆ ਕਢਾਇ ॥੪॥੩॥੭੩॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥ ਘੜੀ ਮੁਹਤ ਕਾ ਪਾਹੁਣਾ ਕਾਜ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥ ਮਾਇਆ ਕਾਮਿ ਵਿਆਪਿਆ ਸਮਝੈ ਨਾਹੀ ਗਾਵਾਰੁ ॥ ਉਠਿ ਚਲਿਆ ਪਛੁਤਾਇਆ ਪਰਿਆ ਵਸਿ ਜੰਦਾਰ ॥੧॥ ਅੰਧੇ ਤੂੰ ਬੈਠਾ ਕੰਧੀ ਪਾਹਿ ॥ ਜੇ ਹੋਵੀ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਤਾ ਗੁਰ ਕਾ ਬਚਨੁ ਕਮਾਹਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਹਰੀ ਨਾਹੀ ਨਹ ਡਡੁਰੀ ਪਕੀ ਵਢਣਹਾਰ॥ ਲੈ ਲੈ ਦਾਤ ਪਹੁਤਿਆ ਲਾਵੇ ਕਰਿ ਤਈਆਰੁ ॥ ਜਾ ਹੋਆ ਹੁਕਮੁ ਕਿਰਸਾਣ ਦਾ ਤਾ ਲੁਣਿ ਮਿਣਿਆ ਖੇਤਾਰੁ ॥ ੨॥ ਪਹਿਲਾ ਪਹਰੁ ਧੰਧੈ ਗਇਆ ਦੂਜੈ ਭਰਿ ਸੋਇਆ ॥ ਤੀਜੇ ਝਾਖ ਝਖਾਇਆ ਚਉਥੈ ਭੋਰੁ ਭਇਆ ॥ ਕਦ ਹੀ ਚਿਤਿ ਨ ਆਇਓ ਜਿਨਿ ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਦੀਆ ॥੩॥ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕਉ ਵਾਰਿਆ ਜੀਉ ਕੀਆ ਕੁਰਬਾਣੁ ॥ ਜਿਸ ਤੇ ਸੋਝੀ ਮਨਿ ਪਈ ਮਿਲਿਆ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥ ਨਾਨਕ ਡਿਠਾ ਸਦਾ ਨਾਲਿ ਹਰਿ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਜਾਣੁ ॥੪॥੪॥੭੪॥ ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥ ਸਭੇ ਗਲਾ ਵਿਸਰਨੁ ਇਕੋ ਵਿਸਰਿ ਨ ਜਾਉ ॥ ਧੰਧਾ ਸਭੁ ਜਲਾਇ ਕੈ ਗੁਰਿ ਨਾਮੁ ਦੀਆ ਸਚੁ ਸੁਆਉ ॥ ਆਸਾ ਸਭੇ ਲਾਹਿ ਕੇ ਇਕਾ ਆਸ ਕਮਾਉ ॥ ਜਿਨੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨ ਅਗੇ ਮਿਲਿਆ ਥਾਉ ॥੧॥ ਮਨ ਮੇਰੇ ਕਰਤੇ ਨੋ ਸਾਲਾਹਿ ॥ ਸਭੇ ਛਡਿ ਸਿਆਣਪਾ ਗੁਰ ਕੀ ਪੈਰੀ ਪਾਹਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਕਿ ਦੁਖ ਭੁਖ ਨਹ ਵਿਆਪਈ ਜੇ ਸੁਖਦਾਤਾ ਮਨਿ ਹੋਇ ॥ ਕਿਤ ਹੀ ਕੰਮਿ ਨ ਛਿਜੀਐ ਜਾ ਹਿਰਦੈ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥ ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਰਖਹਿ ਹਥ ਦੇ ਤਿਸੁ ਮਾਰਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ॥ ਸੁਖਦਾਤਾ ਗੁਰੁ ਸੇਵੀਐ ਸਭਿ ਅਵਗਣ ਕਢੈ ਧੋਇ ॥੨॥ ਸੇਵਾ ਮੰਗੈ ਸੇਵਕੋ<noinclude></noinclude> osvqqkw62iisxeul5pqaxuwxtn7vbfh 250 22537 238865 53655 2026-10-06T23:20:25Z Kuldip DMW 2077 /* ਸੋਧਣਾ */ 238865 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kuldip DMW" />{{center|੧੨੧੭}}</noinclude>ਜਿਨ ਸੰਤਨ ਜਾਨਿਆ ਤੂ ਠਾਕੁਰ ਤੇ ਆਏ ਪਰਵਾਨ॥ ਜਨ ਕਾ ਸੰਗੁ ਪਾਈਐ ਵਡਭਾਗੀ ਨਾਨਕ ਸੰਤਨ ਕੈ ਕੁਰਬਾਨ॥੨॥੪੧॥੬੪॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਕਰਹੁ ਗਤਿ ਦਇਆਲ ਸੰਤਹੁ ਮੋਰੀ॥ ਤੁਮ ਸਮਰਥ ਕਾਰਨ ਕਰਨਾ ਤੂਟੀ ਤੁਮ ਹੀ ਜੋਰੀ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੇ ਬਿਖਈ ਤੁਮ ਤਾਰੇ ਸੁਮਤਿ ਸੰਗਿ ਤੁਮਾਰੈ ਪਾਈ॥ ਅਨਿਕ ਜੋਨਿ ਭ੍ਰਮਤੇ ਪ੍ਰਭ ਬਿਸਰਤ ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਹਰਿ ਗਾਈ॥੧॥ ਜੋ ਜੋ ਸੰਗਿ ਮਿਲੇ ਸਾਧੂ ਕੈ ਤੇ ਤੇ ਪਤਿਤ ਪੁਨੀਤਾ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜਾ ਕੇ ਵਡਭਾਗਾ ਤਿਨਿ ਜਨਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਜੀਤਾ॥੨॥੪੨॥੬੫॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਠਾਕੁਰ ਬਿਨਤੀ ਕਰਨ ਜਨੁ ਆਇਓ॥ ਸਰਬ ਸੂਖ ਆਨੰਦ ਸਹਜ ਰਸ ਸੁਨਤ ਤੁਹਾਰੋ ਨਾਇਓ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਿਧਾਨ ਸੂਖ ਕੇ ਸਾਗਰ ਜਸੁ ਸਭ ਮਹਿ ਜਾ ਕੋ ਛਾਇਓ॥ ਸੰਤਸੰਗਿ ਰੰਗ ਤੁਮ ਕੀਏ ਅਪਨਾ ਆਪੁ ਦ੍ਰਿਸਟਾਇਓ॥੧॥ ਨੈਨਹੁ ਸੰਗਿ ਸੰਤਨ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਰਨ ਝਾਰੀ ਕੇਸਾਇਓ॥ ਆਠ ਪਹਰ ਦਰਸਨੁ ਸੰਤਨ ਕਾ॥ ਸੁਖੁ ਨਾਨਕ ਇਹੁ ਪਾਇਓ॥੨॥੪੩॥੬੬॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਜਾ ਕੀ ਰਾਮ ਨਾਮ ਲਿਵ ਲਾਗੀ॥ ਸਜਨੁ ਸੁਰਿਦਾ ਸੁਹੇਲਾ ਸਹਜੇ ਸੋ ਕਹੀਐ ਬਡਭਾਗੀ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਰਹਿਤ ਬਿਕਾਰ ਅਲਪ ਮਾਇਆ ਤੇ ਅਹੰਬੁਧਿ ਬਿਖੁ ਤਿਆਗੀ॥ ਦਰਸ ਪਿਆਸ ਆਸ ਏਕਹਿ ਕੀ ਟੇਕ ਹੀਐਂ ਪ੍ਰਿਅ ਪਾਗੀ॥੧॥ ਅਚਿੰਤ ਸੋਇ ਜਾਗਨੁ ਉਠਿ ਬੈਸਨੁ ਅਚਿੰਤ ਹਸਤ ਬੈਰਾਗੀ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜਿਨਿ ਜਗਤੁ ਠਗਾਨਾ ਸੁ ਮਾਇਆ ਹਰਿ ਜਨ ਠਾਗੀ ॥੨॥੪੪॥੬੭॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਅਬ ਜਨ ਊਪਰਿ ਕੋ ਨ ਪੁਕਾਰੈ॥ ਪੂਕਾਰਨ ਕਉ ਜੋ ਉਦਮੁ ਕਰਤਾ ਗੁਰੁ ਪਰਮੇਸਰੁ ਤਾ ਕਉ ਮਾਰੈ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਨਿਰਵੈਰੈ ਸੰਗਿ ਵੈਰੁ ਰਚਾਵੈ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਓਹੁ ਹਾਰੈ॥ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਜਨ ਕੀ ਪੈਜ ਸਵਾਰੈ॥੧॥ ਨਿਰਭਉ ਭਏ ਸਗਲ ਭਉ ਮਿਟਿਆ ਚਰਨ ਕਮਲ ਆਧਾਰੈ॥ ਗੁਰ ਕੈ ਬਚਨਿ ਜਪਿਓ ਨਾਉ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਭਇਓ ਸੰਸਾਰੈ॥੨॥੪੫॥੬੮॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਹਰਿ ਜਨ ਛੋਡਿਆ ਸਗਲਾ ਆਪੁ॥ ਜਿਉ ਜਾਨਹੁ ਤਿਉ ਰਖਹੁ ਗੁਸਾਈ ਪੇਖਿ ਜੀਵਾਂ ਪਰਤਾਪੁ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸਿ ਸਾਧ ਕੀ ਸੰਗਤਿ ਬਿਨਸਿਓ ਸਗਲ ਸੰਤਾਪੁ॥ ਮਿਤ੍ਰ ਸਤ੍ਰ ਪੇਖਿ ਸਮਤੁ ਬੀਚਾਰਿਓ ਸਗਲ ਸੰਭਾਖਨ ਜਾਪੁ॥੧॥ ਤਪਤਿ ਬੁਝੀ ਸੀਤਲ ਆਘਾਨੇ ਸੁਨਿ ਅਨਹਦ ਬਿਸਮ ਭਏ ਬਿਸਮਾਦ॥ ਅਨਦੁ ਭਇਆ ਨਾਨਕ<noinclude></noinclude> ta2lb4ovtsxx8tmd3fuei41ys0h1mcn 250 22542 238866 53660 2026-10-06T23:30:34Z Kuldip DMW 2077 /* ਸੋਧਣਾ */ 238866 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kuldip DMW" />{{center|੧੨੧੮}}</noinclude>ਮਨਿ ਸਾਚਾ ਪੂਰਨ ਪੂਰੇ ਨਾਦ॥੨॥੪੬॥੬੯॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਮੇਰੈ ਗੁਰਿ ਮੋਰੋ ਸਹਸਾ ਉਤਾਰਿਆ॥ ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕੈ ਜਾਈਐ ਬਲਿਹਾਰੀ ਸਦਾ ਸਦਾ ਹਉ ਵਾਰਿਆ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਗੁਰ ਕਾ ਨਾਮੁ ਜਪਿਓ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਗੁਰ ਕੇ ਚਰਨ ਮਨਿ ਧਾਰਿਆ॥ ਗੁਰ ਕੀ ਧੂਰਿ ਕਰਉ ਨਿਤ ਮਜਨੁ ਕਿਲਵਿਖ ਮੈਲੁ ਉਤਾਰਿਆ॥੧॥ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਕਰਉ ਨਿਤ ਸੇਵਾ ਗੁਰੁ ਅਪਨਾ ਨਮਸਕਾਰਿਆ॥ ਸਰਬ ਫਲਾ ਦੀਨ੍ਹੇ ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਨਾਨਕ ਗੁਰਿ ਨਿਸਤਾਰਿਆ॥੨॥੪੭॥੭੦॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਸਿਮਰਤ ਨਾਮੁ ਪ੍ਰਾਨ ਗਤਿ ਪਾਵੈ॥ ਮਿਟਹਿ ਕਲੇਸ ਤ੍ਰਾਸ ਸਭ ਨਾਸੈ ਸਾਧਸੰਗਿ ਹਿਤੁ ਲਾਵੈ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਮਨਿ ਆਰਾਧੇ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਜਸੁ ਗਾਵੈ॥ ਤਜਿ ਅਭਿਮਾਨੁ ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧੁ ਨਿੰਦਾ ਬਾਸੁਦੇਵ ਰੰਗੁ ਲਾਵੈ॥੧॥ ਦਾਮੋਦਰ ਦਇਆਲ ਆਰਾਧਹੁ ਗੋਬਿੰਦ ਕਰਤ ਸੁੋਹਾਵੈ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸਭ ਕੀ ਹੋਇ ਰੇਨਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਦਰਸਿ ਸਮਾਵੈ॥੨॥੪੮॥੭੧॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਅਪੁਨੇ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਬਲਿਹਾਰੈ॥ ਪ੍ਰਗਟ ਪ੍ਰਤਾਪੁ ਕੀਓ ਨਾਮ ਕੋ ਰਾਖੇ ਰਾਖਨਹਾਰੈ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਨਿਰਭਉ ਕੀਏ ਸੇਵਕ ਦਾਸ ਅਪਨੇ ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਬਿਦਾਰੈ॥ ਆਨ ਉਪਾਵ ਤਿਆਗਿ ਜਨ ਸਗਲੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਰਿਦ ਧਾਰੈ॥੧॥ ਪ੍ਰਾਨ ਅਧਾਰ ਮੀਤ ਸਾਜਨ ਪ੍ਰਭ ਏਕੈ ਏਕੰਕਾਰੈ॥ ਸਭ ਤੇ ਊਚ ਠਾਕੁਰੁ ਨਾਨਕ ਕਾ ਬਾਰ ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰੈ॥੨॥੪੯॥੭੨॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਹੈ ਕੋ ਕਹਾ ਬਤਾਵਹੁ॥ ਸੁਖ ਸਮੂਹ ਕਰੁਣਾ ਮੈ ਕਰਤਾ ਤਿਸੁ ਪ੍ਰਭ ਸਦਾ ਧਿਆਵਹੁ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਜਾ ਕੈ ਸੂਤਿ ਪਰੋਏ ਜੰਤਾ ਤਿਸੁ ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਜਸੁ ਗਾਵਹੁ॥ ਸਿਮਰਿ ਠਾਕੁਰੁ ਜਿਨਿ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਦੀਨਾ ਆਨ ਕਹਾ ਪਹਿ ਜਾਵਹੁ॥੧॥ ਸਫਲ ਸੇਵਾ ਸੁਆਮੀ ਮੇਰੇ ਕੀ ਮਨ ਬਾਂਛਤ ਫਲ ਪਾਵਹੁ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਲਾਭੁ ਲਾਹਾ ਲੈ ਚਾਲਹੁ ਸੁਖ ਸੇਤੀ ਘਰਿ ਜਾਵਹੁ॥੨॥੫੦॥੭੩॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਠਾਕੁਰ ਤੁਮ੍ਹ ਸਰਣਾਈ ਆਇਆ॥ ਉਤਰਿ ਗਇਓ ਮੇਰੇ ਮਨ ਕਾ ਸੰਸਾ ਜਬ ਤੇ ਦਰਸਨੁ ਪਾਇਆ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਅਨਬੋਲਤ ਮੇਰੀ ਬਿਰਥਾ ਜਾਨੀ ਅਪਨਾ ਨਾਮੁ ਜਪਾਇਆ॥ ਦੁਖ ਨਾਠੇ ਸੁਖ ਸਹਜਿ ਸਮਾਏ ਅਨਦ ਅਨਦ ਗੁਣ ਗਾਇਆ॥੧॥ ਬਾਹ ਪਕਰਿ ਕਢਿ ਲੀਨੇ ਅਪੁਨੇ ਗ੍ਰਿਹ ਅੰਧ ਕੂਪ ਤੇ ਮਾਇਆ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਗੁਰਿ ਬੰਧਨ ਕਾਟੇ ਬਿਛੁਰਤ ਆਨਿ ਮਿਲਾਇਆ॥੨॥੫੧॥੭੪॥<noinclude></noinclude> iem37vg3y7f7jfu4hue6w2a7vd2a5xo 250 22547 238867 53666 2026-10-06T23:40:38Z Kuldip DMW 2077 /* ਸੋਧਣਾ */ 238867 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kuldip DMW" />{{center|੧੨੧੯}}</noinclude>ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਹਰਿ ਕੇ ਨਾਮ ਕੀ ਗਤਿ ਠਾਂਢੀ॥ ਬੇਦ ਪੁਰਾਨ ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ ਸਾਧੂ ਜਨ ਖੋਜਤ ਖੋਜਤ ਕਾਢੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਸਿਵ ਬਿਰੰਚ ਅਰੁ ਇੰਦ੍ਰ ਲੋਕ ਤਾ ਮਹਿ ਜਲਤੌ ਫਿਰਿਆ॥ ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਸੁਆਮੀ ਭਏ ਸੀਤਲ ਦੂਖੁ ਦਰਦੁ ਭ੍ਰਮੁ ਹਿਰਿਆ॥੧॥ ਜੋ ਜੋ ਤਰਿਓ ਪੁਰਾਤਨੁ ਨਵਤਨੁ ਭਗਤਿ ਭਾਇ ਹਰਿ ਦੇਵਾ॥ ਨਾਨਕ ਕੀ ਬੇਨੰਤੀ ਪ੍ਰਭ ਜੀਉ ਮਿਲੈ ਸੰਤ ਜਨ ਸੇਵਾ॥੨॥੫੨॥੭੫॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਜਿਹਵੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਗੁਣ ਹਰਿ ਗਾਉ॥ ਹਰਿ ਹਰਿ ਬੋਲਿ ਕਥਾ ਸੁਨਿ ਹਰਿ ਕੀ ਉਚਰਹੁ ਪ੍ਰਭ ਕੋ ਨਾਉ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਰਤਨ ਧਨੁ ਸੰਚਹੁ ਮਨਿ ਤਨਿ ਲਾਵਹੁ ਭਾਉ॥ ਆਨ ਬਿਭੂਤ ਮਿਥਿਆ ਕਰਿ ਮਾਨਹੁ ਸਾਚਾ ਇਹੈ ਸੁਆਉ॥੧॥ ਜੀਅ ਪ੍ਰਾਨ ਮੁਕਤਿ ਕੋ ਦਾਤਾ ਏਕਸ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਉ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਤਾ ਕੀ ਸਰਣਾਈ ਦੇਤ ਸਗਲ ਅਪਿਆਉ ॥੨॥੫੩॥੭੬॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਹੋਤੀ ਨਹੀ ਕਵਨ ਕਛੁ ਕਰਣੀ॥ ਇਹੈ ਓਟ ਪਾਈ ਮਿਲਿ ਸੰਤਹ ਗੋਪਾਲ ਏਕ ਕੀ ਸਰਣੀ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਪੰਚ ਦੋਖ ਛਿਦ੍ਰ ਇਆ ਤਨ ਮਹਿ ਬਿਖੈ ਬਿਆਧਿ ਕੀ ਕਰਣੀ॥ ਆਸ ਅਪਾਰ ਦਿਨਸ ਗਣਿ ਰਾਖੇ ਗ੍ਰਸਤ ਜਾਤ ਬਲੁ ਜਰਣੀ॥੧॥ ਅਨਾਥਹ ਨਾਥ ਦਇਆਲ ਸੁਖ ਸਾਗਰ ਸਰਬ ਦੋਖ ਭੈ ਹਰਣੀ॥ ਮਨਿ ਬਾਂਛਤ ਚਿਤਵਤ ਨਾਨਕ ਦਾਸ ਪੇਖਿ ਜੀਵਾ ਪ੍ਰਭ ਚਰਣੀ॥੨॥੫੪॥੭੭॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਫੀਕੇ ਹਰਿ ਕੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਸਾਦ॥ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸੁ ਕੀਰਤਨੁ ਹਰਿ ਗਾਈਐ ਅਹਿਨਿਸਿ ਪੂਰਨ ਨਾਦ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਸਿਮਰਤ ਸਾਂਤਿ ਮਹਾ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਮਿਟਿ ਜਾਹਿ ਸਗਲ ਬਿਖਾਦ॥ ਹਰਿ ਹਰਿ ਲਾਭੁ ਸਾਧਸੰਗਿ ਪਾਈਐ ਘਰਿ ਲੈ ਆਵਹੁ ਲਾਦਿ॥੧॥ ਸਭ ਤੇ ਊਚ ਊਚ ਤੇ ਊਚੋ ਅੰਤੁ ਨਹੀ ਮਰਜਾਦ॥ ਬਰਨਿ ਨ ਸਾਕਉ ਨਾਨਕ ਮਹਿਮਾ ਪੇਖਿ ਰਹੇ ਬਿਸਮਾਦ॥੨॥੫੫॥੭੮॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਆਇਓ ਸੁਨਨ ਪੜਨ ਕਉ ਬਾਣੀ॥ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿ ਲਗਹਿ ਅਨ ਲਾਲਚਿ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਪਰਾਣੀ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਸਮਝੁ ਅਚੇਤ ਚੇਤਿ ਮਨ ਮੇਰੇ ਕਥੀ ਸੰਤਨ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ॥ ਲਾਭੁ ਲੈਹੁ ਹਰਿ ਰਿਦੈ ਅਰਾਧਹੁ ਛੁਟਕੈ ਆਵਣ ਜਾਣੀ॥੧॥ ਉਦਮੁ ਸਕਤਿ ਸਿਆਣਪ ਤੁਮ੍ਹਰੀ ਦੇਹਿ ਤ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣੀ॥ ਸੇਈ ਭਗਤ ਭਗਤਿ ਸੇ ਲਾਗੇ ਨਾਨਕ ਜੋ ਪ੍ਰਭ ਭਾਣੀ ॥੨॥੫੬॥੭੯॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਧਨਵੰਤ ਨਾਮ ਕੇ ਵਣਜਾਰੇ॥ ਸਾਂਝੀ ਕਰਹੁ ਨਾਮ ਧਨੁ ਖਾਟਹੁ ਗੁਰ ਕਾ<noinclude></noinclude> qd7wusi9h9mo8xb2izl2854yf7ap7wi 250 22552 238868 53671 2026-10-06T23:51:00Z Kuldip DMW 2077 /* ਸੋਧਣਾ */ 238868 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kuldip DMW" />{{center|੧੨੨੦}}</noinclude>ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰੇ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਛੋਡਹੁ ਕਪਟੁ ਹੋਇ ਨਿਰਵੈਰਾ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸੰਗਿ ਨਿਹਾਰੇ॥ ਸਚੁ ਧਨੁ ਵਣਜਹੁ ਸਚੁ ਧਨੁ ਸੰਚਹੁ ਕਬਹੂ ਨ ਆਵਹੁ ਹਾਰੇ॥੧॥ ਖਾਤ ਖਰਚਤ ਕਿਛੁ ਨਿਖੁਟਤ ਨਾਹੀ ਅਗਨਤ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰੇ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੋਭਾ ਸੰਗਿ ਜਾਵਹੁ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਕੈ ਦੁਆਰੇ॥੨॥੫੭॥੮੦॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਮੋਹਿ ਕਵਨੁ ਅਨਾਥੁ ਬਿਚਾਰਾ॥ ਕਵਨ ਮੂਲ ਤੇ ਮਾਨੁਖੁ ਕਰਿਆ ਇਹੁ ਪਰਤਾਪੁ ਤੁਹਾਰਾ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਜੀਅ ਪ੍ਰਾਣ ਸਰਬ ਕੇ ਦਾਤੇ ਗੁਣ ਕਹੇ ਨ ਜਾਹਿ ਅਪਾਰਾ॥ ਸਭ ਕੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਬ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕ ਸਰਬ ਘਟਾਂ ਆਧਾਰਾ॥੧॥ ਕੋਇ ਨ ਜਾਣੈ ਤੁਮਰੀ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਆਪਹਿ ਏਕ ਪਸਾਰਾ॥ ਸਾਧ ਨਾਵ ਬੈਠਾਵਹੁ ਨਾਨਕ ਭਵ ਸਾਗਰੁ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰਾ॥੨॥੫੮॥੮੧॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਆਵੈ ਰਾਮ ਸਰਣਿ ਵਡਭਾਗੀ॥ ਏਕਸ ਬਿਨੁ ਕਿਛੁ ਹੋਰੁ ਨ ਜਾਣੈ ਅਵਰਿ ਉਪਾਵ ਤਿਆਗੀ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਮਨ ਬਚ ਕ੍ਰਮ ਆਰਾਧੈ ਹਰਿ ਹਰਿ ਸਾਧਸੰਗਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ॥ ਅਨਦ ਬਿਨੋਦ ਅਕਥ ਕਥਾ ਰਸੁ ਸਾਚੈ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇਆ॥੧॥ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਜੋ ਅਪੁਨਾ ਕੀਨੋ ਤਾ ਕੀ ਊਤਮ ਬਾਣੀ॥ ਸਾਧਸੰਗਿ ਨਾਨਕ ਨਿਸਤਰੀਐ ਜੋ ਰਾਤੇ ਪ੍ਰਭ ਨਿਰਬਾਣੀ॥੨॥੫੯॥੮੨॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਜਾ ਤੇ ਸਾਧੂ ਸਰਣਿ ਗਹੀ॥ ਸਾਂਤਿ ਸਹਜੁ ਮਨਿ ਭਇਓ ਪ੍ਰਗਾਸਾ ਬਿਰਥਾ ਕਛੁ ਨ ਰਹੀ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਹੋਹੁ ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਨਾਮੁ ਦੇਹੁ ਅਪੁਨਾ ਬਿਨਤੀ ਏਹ ਕਹੀ॥ ਆਨ ਬਿਉਹਾਰ ਬਿਸਰੇ ਪ੍ਰਭ ਸਿਮਰਤ ਪਾਇਓ ਲਾਭੁ ਸਹੀ॥੧॥ ਜਹ ਤੇ ਉਪਜਿਓ ਤਹੀ ਸਮਾਨੋ ਸਾਈ ਬਸਤੁ ਅਹੀ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਭਰਮੁ ਗੁਰਿ ਖੋਇਓ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਹੀ॥॥੨॥੬੦॥੮੩॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਰਸਨਾ ਰਾਮ ਕੋ ਜਸੁ ਗਾਉ॥ ਆਨ ਸੁਆਦ ਬਿਸਾਰਿ ਸਗਲੇ ਭਲੋ ਨਾਮ ਸੁਆਉ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਚਰਨ ਕਮਲ ਬਸਾਇ ਹਿਰਦੈ ਏਕ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਉ॥ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਹੋਹਿ ਨਿਰਮਲੁ ਬਹੁੜਿ ਜੋਨਿ ਨ ਆਉ॥੧॥ ਜੀਉ ਪ੍ਰਾਨ ਅਧਾਰੁ ਤੇਰਾ ਤੂ ਨਿਥਾਵੇ ਥਾਉ॥ ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਸਮ੍ਹਾਲਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਨਕ ਸਦ ਬਲਿ ਜਾਉ॥੨॥੬॥੮੪॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਬੈਕੁੰਠ ਗੋਬਿੰਦ ਚਰਨ ਨਿਤ ਧਿਆਉ॥ ਮੁਕਤਿ ਪਦਾਰਥੁ ਸਾਧੂ ਸੰਗਤਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਊਤਮ ਕਥਾ ਸੁਣੀਜੈ ਸ੍ਰਵਣੀ ਮਇਆ ਕਰਹੁ ਭਗਵਾਨ॥ ਆਵਤ ਜਾਤ ਦੋਊ ਪਖ ਪੂਰਨ ਪਾਈਐ ਸੁਖ ਬਿਸ੍ਰਾਮ॥੧॥<noinclude></noinclude> n2gxw9rh4y55mw9b79jaqi4ux2cc8er 250 22557 238869 53676 2026-10-07T00:02:12Z Kuldip DMW 2077 /* ਸੋਧਣਾ */ 238869 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kuldip DMW" />{{center|੧੨੨੧}}</noinclude>ਸੋਧਤ ਸੋਧਤ ਤਤੁ ਬੀਚਾਰਿਓ ਭਗਤਿ ਸਰੇਸਟ ਪੂਰੀ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਇਕ ਰਾਮ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਅਵਰ ਸਗਲ ਬਿਧਿ ਊਰੀ॥੨॥੬੨॥੮੫॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਸਾਚੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਾਤਾਰਾ॥ ਦਰਸਨੁ ਦੇਖਿ ਸਗਲ ਦੁਖ ਨਾਸਹਿ ਚਰਨ ਕਮਲ ਬਲਿਹਾਰਾ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਸਤਿ ਪਰਮੇਸਰੁ ਸਤਿ ਸਾਧ ਜਨ ਨਿਹਚਲੁ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ॥ ਭਗਤਿ ਭਾਵਨੀ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਕੀ ਅਬਿਨਾਸੀ ਗੁਣ ਗਾਉ॥੧॥ ਅਗਮੁ ਅਗੋਚਰੁ ਮਿਤਿ ਨਹੀ ਪਾਈਐ ਸਗਲ ਘਟਾ ਆਧਾਰੁ॥ ਨਾਨਕ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਕਹੁ ਤਾ ਕਉ ਜਾ ਕਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰੁ॥੨॥੬੩॥੮੬॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਗੁਰ ਕੇ ਚਰਨ ਬਸੇ ਮਨ ਮੇਰੈ॥ ਪੂਰਿ ਰਹਿਓ ਠਾਕੁਰੁ ਸਭ ਥਾਈ ਨਿਕਟਿ ਬਸੈ ਸਭ ਨੇਰੈ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਬੰਧਨ ਤੋਰਿ ਰਾਮ ਲਿਵ ਲਾਈ ਸੰਤਸੰਗਿ ਬਨਿ ਆਈ॥ ਜਨਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਭਇਓ ਪੁਨੀਤਾ ਇਛਾ ਸਗਲ ਪੁਜਾਈ॥੧॥ ਜਾ ਕਉ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹੁ ਪ੍ਰਭ ਮੇਰੇ ਸੋ ਹਰਿ ਕਾ ਜਸੁ ਗਾਵੈ॥ ਆਠ ਪਹਰ ਗੋਬਿੰਦ ਗੁਨ ਗਾਵੈ ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਸਦ ਬਲਿ ਜਾਵੈ॥੨॥੬੪॥੮੭॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਜੀਵਨੁ ਤਉ ਗਨੀਐ ਹਰਿ ਪੇਖਾ॥ ਕਰਹੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਨਮੋਹਨ ਫੋਰਿ ਭਰਮ ਕੀ ਰੇਖਾ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਕਹਤ ਸੁਨਤ ਕਿਛੁ ਸਾਂਤਿ ਨ ਉਪਜਤ ਬਿਨੁ ਬਿਸਾਸ ਕਿਆ ਸੇਖਾਂ॥ ਪ੍ਰਭੁ ਤਿਆਗਿ ਆਨ ਜੋ ਚਾਹਤ ਤਾ ਕੈ ਮੁਖਿ ਲਾਗੈ ਕਾਲੇਖਾ॥੧॥ ਜਾ ਕੈ ਰਾਸਿ ਸਰਬ ਸੁਖ ਸੁਆਮੀ ਆਨ ਨ ਮਾਨਤ ਭੇਖਾ॥ ਨਾਨਕ ਦਰਸ ਮਗਨ ਮਨੁ ਮੋਹਿਓ ਪੂਰਨ ਅਰਥ ਬਿਸੇਖਾ॥੨॥੬੫॥੮੮॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਸਿਮਰਨ ਰਾਮ ਕੋ ਇਕੁ ਨਾਮ॥ ਕਲਮਲ ਦਗਧ ਹੋਹਿ ਖਿਨ ਅੰਤਰਿ ਕੋਟਿ ਦਾਨ ਇਸਨਾਨ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਆਨ ਜੰਜਾਰ ਬ੍ਰਿਥਾ ਸ੍ਰਮੁ ਘਾਲਤ ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਫੋਕਟ ਗਿਆਨ॥ ਜਨਮ ਮਰਨ ਸੰਕਟ ਤੇ ਛੂਟੈ ਜਗਦੀਸ ਭਜਨ ਸੁਖ ਧਿਆਨ॥੧॥ ਤੇਰੀ ਸਰਨਿ ਪੂਰਨ ਸੁਖ ਸਾਗਰ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵਹੁ ਦਾਨ॥ ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਜੀਵੈ ਬਿਨਸਿ ਜਾਇ ਅਭਿਮਾਨ॥੨॥੬੬॥੮੯॥ ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫॥ ਧੂਰਤੁ ਸੋਈ ਜਿ ਧੁਰ ਕਉ ਲਾਗੈ॥ ਸੋਈ ਧੁਰੰਧਰੁ ਸੋਈ ਬਸੁੰਧਰੁ ਹਰਿ ਏਕ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਪਾਗੈ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਬਲਬੰਚ ਕਰੈ ਨ ਜਾਨੈ ਲਾਭੈ ਸੋ ਧੂਰਤੁ ਨਹੀ ਮੁੜ੍ਹਾ॥ ਸੁਆਰਥੁ ਤਿਆਗਿ ਅਸਾਰਥਿ ਰਚਿਓ ਨਹ ਸਿਮਰੈ ਪ੍ਰਭੁ ਰੂੜਾ॥੧॥ ਸੋਈ ਚਤੁਰੁ ਸਿਆਣਾ ਪੰਡਿਤੁ ਸੋ ਸੂਰਾ ਸੋ ਦਾਨਾਂ॥ ਸਾਧਸੰਗਿ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਜਪਿਓ ਨਾਨਕ ਸੋ ਪਰਵਾਨਾ॥੨॥੬੭॥੯੦॥<noinclude></noinclude> hsx2xcisz5au57cso2805r28tpymaju 250 54638 238829 145751 2026-10-06T15:40:35Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238829 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|10em}}{{Block center|<poem>(ਘੜਿਆਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ) {{overfloat left|ਬੈਂਕੋ : | depth=6em}}ਰੱਬ ਰਾਖਾ। (ਜਾਂਦਾ ਹੈ) (ਨੌਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਲਕਿਨ ਨੂੰ ਕਹਿ... ਸਾਡੇ ਪੀਣ ਦਾ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਘੜਿਆਲ ਵਜਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਸੁਣ.. ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰ। (ਨੌਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੁੜੇਲਾਂ ਛੁਰੇ ਨੂੰ ਮੈਕਬਬ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂਹਰੇ ਘੁਮਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।) {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਹੈਰਾਨ) ਹੈਂ ਇਹ ਕੀ?..ਛੁਰਾ ਲਗਦੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ... ਹਵਾ ’ਚ ਤੈਰ ਰਿਹੈ! (ਸਿਰ ਝਟਕਾਂਦਾ ਹੈ) ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਇਵੇਂ ਕਿਓਂ ਝਾਕ ਰਿਹੈ। ਮੁੱਠਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਏ। ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹੈ! ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਿਹੈ,... ਫੜ੍ਹ ਲਵਾਂ! (ਛੁਰੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, ਝਪਟਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੁੜੇਲਾਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਛੁਰੇ ਨਾਲ਼ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।) ਆ... ਉਰੇ ਆ... ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ (ਫੇਰ ਝਪਟਦਾ ਹੈ) ਨੇੜੇ ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਪਰ ਓਹਲੇ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। (ਛੁਰੇ ਨੂੰ) ਏ ਏ ਸੱਚ..ਸੱਚ ਦੱਸ ਤੂੰ ਹੈ ਵੀ ਜਾਂ ਐਵੇਂ ਭੁਲੇਖਾ ਈ ਏਂ! ਝੂਠੀ ਘਾੜਤ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉਲਝਾ ਰਹੀ ਏ, ਪਰ ਫੇਰ ਤੂੰ ਐ..ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੈਂ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ! ਨਹੀਂ, ਜ਼ਰੂਰ ਕੋਈ ਛਡੇਲਾ ਏਂ! ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੀ ਭੱਠੀ ’ਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਕੋਈ ਫ਼ਿਤਨਾ। (ਕਾਹਲ਼ੀ ਨਾਲ਼ ਆਪਣਾ ਛੁਰਾ ਕੱਢਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਈ ਏ; ਉਂਝ ਦਾ ਉਂਝ, ਹੂ-ਬ-ਹੂ ਮੇਰੇ ਛੁਰੇ ਵਰਗਾ, ਫੜਫੜਾਉਂਦਾ, ਠੋਸ ਤੇ ਧੜਕਦਾ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹੈਂ! ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਰਾਹ ਹੈ।.. (ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਛੁਰੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।) {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੧ : | depth=6em}}ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ! {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੨ : | depth=6em}}ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ! {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੩ : | depth=6em}}ਦੇਖ.. ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਂ! {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੧ : | depth=6em}}ਤੇਰੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ...</poem>}}<noinclude>{{rh||39/ ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> nz748uhyk2ss19c302dabjvgtyw8lsp 250 54639 238830 145764 2026-10-06T15:40:48Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238830 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|10em}}{{Block center|<poem>{{overfloat left|ਸਾਰੀਆਂ : | depth=6em}}ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ... ਵੇਖ... ਵੇਖ... (ਹੱਸਦੀਆਂ) {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਪਸੀਨੋ-ਪਸੀਨੀ) ਹਾਂ. ਤੂੰ ਠੀਕ ਕਹਿ ਰਿਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਤਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤਾਈਂ... ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ...ਵਰਤਣਾ ਤੇ ਪੈਣਾ ਈ ਏ! (ਠੋਕਰਾਂ ਖਾ-ਖਾ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਓਫ਼ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਬਣਾ ਰਹੀਆਂ ਮੈਨੂੰ! ਮੇਰੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਈ ਮੌਜੂ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਮੇਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ, (ਛੁਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਉੱਠਦਾ ਹੈ) ਖ਼ੂਨ.... ਖ਼ੂਨ..., ਇਸਦੀ ਧਾਰ ’ਚੋਂ ਤਾਂ ਖੂਨ ਚੋ ਰਿਹੈ। ਹੁਣੇ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਮੁੱਠਾ ਵੀ ਬੇਦਾਗ,। ..ਫੇਰ ਇਹ!।..ਨਹੀਂ-ਨਹੀਂ! ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ,।... ਫ਼ਰੇਬ...ਧੋਖਾ। ਮੇਰਾ ਡਰ ਈ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹੈ। {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੧ : | depth=6em}}(ਕੜਕ ਕੇ) ਗ਼ੌਰ ਨਾਲ਼ ਦੇਖ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਚੋਰੀ ਅੱਖ ਨਾਲ਼ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਹਾਂ, ਸਾਫ਼ ਤਾਂ ਦਿਖ ਰਿਹੈ! {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੨ : | depth=6em}}ਖ਼ੂਨ... ਇਹ ਖ਼ੂਨ... ਇਹ ਤਾਂ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ। {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੩ : | depth=6em}} ਹੋ ਵੀ ਚੁੱਕੈ। {{overfloat left|ਸਾਰੀਆਂ : | depth=6em}} ਹਾਂ... ਇਹ ਤਾਂ ਹੋ ਵੀ। ਚੁੱਕੈ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹਾਂ... ਹੋ ਵੀ ਚੁੱਕਾ... ਮੈਨੂੰ ਹਿੰਮਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਏ। {{overfloat left|ਸਾਰੀਆਂ : | depth=6em}}ਏਹੋ ਵੇਲ਼ਾ ਏ....ਏਹੋ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹਾਂ, ਅੰਧਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਮੈਂ ਇਹੈ। ਚੁੱਪ-ਚਾਪ! ਕਾਇਨਾਤ ’ਚ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਏਹੋ ਵੇਲਾ ਏ। (ਖਿਝ ਕੇ) ਤੇ ਏਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਇਹ ਸਰਾਪੇ ਸੁਫ਼ਨੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਬੁਰਕਾ ਫਾੜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। (ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੁੜੇਲਾਂ ਵਾਰੋ-ਵਾਰੀ ਉਸਦੇ ਮੋਹਰਿਓਂ ਲੰਘਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਸ਼ਾਚਣਾਂ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਰਿਝਾਉਣ ’ਚ ਰੁਝੀਆਂ। ਬਲੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਪੂਰਨ ਹੋਈ। ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਹੌਲ਼ੀ-ਹੌਲ਼ੀ ਦੱਬੇ ਪੈਰ ਵੱਡੀਆਂ ਕਈਆਂ ਪੁਲਾਂਘਾਂ ਪੁੱਟਦੀ.... (ਪਿੱਛੋਂ ਇੱਕ ਚੁੜੇਲ ਹੌਲ਼ੀ-ਹੌਲ਼ੀ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ) ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਏ। ਪ੍ਰੇਤ ਛਾਇਆ ਵਾਂਗ ਬੇ-ਆਵਾਜ਼..ਚੰਨ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਲਈ ਛੁਪ ਗਿਐ। ਘੁੱਪ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ’ਚ ਡੱਡੂਆਂ, ਬਘਿਆੜਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਹੀਆਂ! ਇਹੋ ਸਮਾਂ ਹੈ। (ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਪੜਦੇ ਹੋਏ) ਹੇ ਧਰਤੀਏ! ਕਾਬੂ ਰੱਖ</poem>}}<noinclude>{{rh||40/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> diozl3oc2r7rtvmjnl2cblspoarr76x 250 54640 238831 145781 2026-10-06T15:41:00Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238831 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|8em}}{{Block center|<poem>ਆਪਣੇ ’ਤੇ, ਕਾਬੂ, ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈ। (ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੁਣ। ਨਾ ਸੁਣ ਇਹ ਕਿਧਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ (ਕੰਬਦਾ) ਇਸ ਖੜਾਕ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾ! ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਰੋੜ ਦਾ ਖੜਾਕ ਵੀ ਸਾਰੀ ਖੇਡ ਖਰਾਬ ਕਰ ਸਕਦੈ! (ਗ਼ੌਰ ਨਾਲ਼ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ) ਤੇਰੇ ਇਹ ਰੋਮ ... ਇਹ ਫੁੱਲ...ਪੱਥਰ... ਮੇਰਾ ਰਾਜ਼ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਨੇ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। (ਹੌਲ਼ੀ-ਹੌਲ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਮੂਹਰੇ-ਮੂਹਰੇ ਛੁਰਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੁੜੇਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ’ਚ ਛੁਰੇ ਦੀ ਡੋਰ ਹੈ।) (ਹਫ਼ਦਾ ਹੈ) ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਸੁੱਕ ਰਿਹੈ, (ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਟੋਂਹਦੇ ਹੋਏ) ਠੰਡਾ ਯੱਖ ਹੋ ਹੋ ਰਿਹਾਂ ਮੈਂ! {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੧ : | depth=6em}}ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਏ ਬੁਜਦਿਲ {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੨ : | depth=6em}}ਤੂੰ ਯੋਧਾ ਏਂ। {{overfloat left|ਸਾਰੀਆਂ : | depth=6em}}ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਪਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਤਾਂ।.. {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੩ : | depth=6em}}ਸਭ ਤੇਰਾ ਡਰ ਏ। {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੧ : | depth=6em}}ਮਨ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ। {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੨ : | depth=6em}}ਤੇਰਾ ਭੈਅ ਹੀ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਏਂ। {{overfloat left|ਸਾਰੀਆਂ : | depth=6em}}’ਤੇ ਤੇਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿੱਚਾਰ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ, ਹਾਂ... ਮੈਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹੋ ਸਮਾਂ ਏ... ਇਹ... (ਘੜਿਆਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ) ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੀ ਏ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਨਰਕ ਜਾਂ ਸੁਰਗ.. ਮੈਂ ਬਸ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇਗਾ... ਤੇ ਬਸ, ਇੱਕੋ ਵਾਰ ’ਚ ਸਭ ਤਮਾਮ! (ਖੜ੍ਹਾ-ਖੜ੍ਹਾ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੇਰ ਹਫ਼ਣ ਲਗਦਾ ਹੈ) ਚੁੜੇਲਾਂ ਛੁਰੇ ਸਮੇਤ ਉਸਦੇ ਗਿਰਦ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਗਾੜੇ ’ਤੇ ਠਹਾਕੇ ਮਾਰਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।) {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਹੱਥ ’ਚ ਜਾਮ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਨ ਹੋਏ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹੈ।) ਕੀ ਹੋਇਆ {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਤ੍ਰਭਕਦਾ ਹੈ) ਹੰਅ! ਹੰ... ਕੁਝ ਨਹੀਂ! ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ? {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ’ਚ ਧੁੱਤ ਪਏ ਨੇ, ਘਰਾੜੇ ਤਾਂ ਏਥੋਂ ਤਾਈਂ ਸੁਣਦੇ...</poem>}}<noinclude>{{rh||40/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> klvkm35jqnpedak9oy8nbogfkd9fh0n 238832 238831 2026-10-06T15:41:49Z Harchand Bhinder 2624 238832 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|8em}}{{Block center|<poem>ਆਪਣੇ ’ਤੇ, ਕਾਬੂ, ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈ। (ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੁਣ। ਨਾ ਸੁਣ ਇਹ ਕਿਧਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ (ਕੰਬਦਾ) ਇਸ ਖੜਾਕ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾ! ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਰੋੜ ਦਾ ਖੜਾਕ ਵੀ ਸਾਰੀ ਖੇਡ ਖਰਾਬ ਕਰ ਸਕਦੈ! (ਗ਼ੌਰ ਨਾਲ਼ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ) ਤੇਰੇ ਇਹ ਰੋਮ ... ਇਹ ਫੁੱਲ...ਪੱਥਰ... ਮੇਰਾ ਰਾਜ਼ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਨੇ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। (ਹੌਲ਼ੀ-ਹੌਲ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਮੂਹਰੇ-ਮੂਹਰੇ ਛੁਰਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੁੜੇਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ’ਚ ਛੁਰੇ ਦੀ ਡੋਰ ਹੈ।) (ਹਫ਼ਦਾ ਹੈ) ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਸੁੱਕ ਰਿਹੈ, (ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਟੋਂਹਦੇ ਹੋਏ) ਠੰਡਾ ਯੱਖ ਹੋ ਹੋ ਰਿਹਾਂ ਮੈਂ! {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੧ : | depth=6em}}ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਏ ਬੁਜਦਿਲ {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੨ : | depth=6em}}ਤੂੰ ਯੋਧਾ ਏਂ। {{overfloat left|ਸਾਰੀਆਂ : | depth=6em}}ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਪਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਤਾਂ।.. {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੩ : | depth=6em}}ਸਭ ਤੇਰਾ ਡਰ ਏ। {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੧ : | depth=6em}}ਮਨ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ। {{overfloat left|ਚੁੜੇਲ ੨ : | depth=6em}}ਤੇਰਾ ਭੈਅ ਹੀ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਏਂ। {{overfloat left|ਸਾਰੀਆਂ : | depth=6em}}’ਤੇ ਤੇਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿੱਚਾਰ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ, ਹਾਂ... ਮੈਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹੋ ਸਮਾਂ ਏ... ਇਹ... (ਘੜਿਆਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ) ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੀ ਏ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਨਰਕ ਜਾਂ ਸੁਰਗ.. ਮੈਂ ਬਸ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇਗਾ... ਤੇ ਬਸ, ਇੱਕੋ ਵਾਰ ’ਚ ਸਭ ਤਮਾਮ! (ਖੜ੍ਹਾ-ਖੜ੍ਹਾ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੇਰ ਹਫ਼ਣ ਲਗਦਾ ਹੈ) ਚੁੜੇਲਾਂ ਛੁਰੇ ਸਮੇਤ ਉਸਦੇ ਗਿਰਦ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਗਾੜੇ ’ਤੇ ਠਹਾਕੇ ਮਾਰਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।) {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਹੱਥ ’ਚ ਜਾਮ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਨ ਹੋਏ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹੈ।) ਕੀ ਹੋਇਆ {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਤ੍ਰਭਕਦਾ ਹੈ) ਹੰਅ! ਹੰ... ਕੁਝ ਨਹੀਂ! ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ? {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ’ਚ ਧੁੱਤ ਪਏ ਨੇ, ਘਰਾੜੇ ਤਾਂ ਏਥੋਂ ਤਾਈਂ ਸੁਣਦੇ...</poem>}}<noinclude>{{rh||41/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> sdzq41clxd4or6iyvxou5bbtz4fud0u 250 54641 238833 145873 2026-10-06T15:42:30Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238833 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|8em}}{{Block center|<poem>ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਰਹੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ਰਜ਼ ਦਾ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਉਸਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ) ਹੈਂਅ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਬ ’ਚ ਜ਼ਹਿਰ ਘੋਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਬੇਵਕੂਫ਼ ਹੁਣ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿਚਾਲੇ ਝੂਲਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੰਜਰ {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਲੁਕੋ ਦਿੱਤੇ... ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਿੱਛੇ। (ਜਾਣ ਲਗਦਾ) ਸਭ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਐ ਨਾ! ਭੁੱਲੀਂ ਨਾ ਕੁਝ! {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹਾਂ! ਇਹੋ ਸਮਾਂ ਏ! ਚੰਗਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਨਾਂ। (ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ਼ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਪਿੱਛੋਂ) ਧਿਆਨ ਨਾਲ। ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਰਮਾਤਮਾ। (ਇੱਕੋ ਘੁੱਟ ’ਚ ਸਾਰੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ) ਇਸੇ ਸ਼ਰਾਬ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਦਲੇਰੀ ਭਰ ਰਹੀ ਏ! ਇਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਈ... ਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਲਾਂਬੂ ਲਾਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ। (ਬਿੜਕ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ) ਕੌਣ ਏ (ਕੰਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣਦੀ ਹੈ। ਉੱਲੂ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ।) ਸ਼ੀ...ਅ... ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਇਹ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਵੀ ਸਲਾਮੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸਲਾਮਤ ਨੂੰ! (ਵਿਅੰਗ ’ਚ) ਅੰਤਮ ਸਲਾਮੀ! ਹੁਣ ਤਾਈਂ ਤਾਂ ਮੈਕਬਥ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ..ਵੇਖਾਂ ਤਾਂ ਸਹੀ.. (ਸਾਈਡ ’ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦੀ ਹੈ। ਦਰਬਾਰੇ ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਨੇ..., ਦਿਖਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਅੰਦਰ (ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ) ਉਹ ਦੋਹੇਂ ਤਾਂ ਉਵੇਂ ਈ ਪਏ ਲਕਦੇ ਨੇ... ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਜਿਉਂਦੇ ਨੇ ਕਿ ਮੋਏ! {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਪਿੱਛੋਂ) ਕੌਣ ਏ? ਕੌਣ ਏ ਉੱਥੇ? {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹਾਏ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ। ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਗ ਗਏ ਹੋਣਗੇ। ਹੁਣ ਕੀ ਬਣੂ? ਜੇ ਉਹ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ...ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪ ਈ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ, ਪਰ ਸੱਤਾ ਪਿਆ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਹਾਏ-ਹਾਏ..., ਇਹ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ..., ਮੈਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੀਦਾ। (ਖੜਾਕ ਸੁਣਕੇ) ਕੌਣ ਏ.. {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਸਾਧੋ-ਸਾਹੀ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ..ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ... ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ.. {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹਾਂ-ਹਾਂ। ਉੱਲੂ ਬੋਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਬੀਂਡੇ ਵੀ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਕੀ, ਸੁਣਿਆ ਤੂੰ ਕਦੋਂ (ਚੀਖਦਾ) {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਸਹਿਮੀ) ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ!</poem>}}<noinclude>{{rh||42/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> fdtvwv880np4fv5n9quytc8bpny8dbe 250 54642 238834 145874 2026-10-06T15:42:46Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238834 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|8em}}{{Block center|<poem>{{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਭੱਜਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਏਧਰ, ਆਪਣੇ ਈ ਘਰ ’ਚ...ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹਾਂ-ਹਾਂ! ਉਦੋਂ ਈ! ...ਪਰ ਤੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਕੁਝ ਭੁੱਲਿਆ ਤਾਂ ਨਹੀਂ? ਮੈਕਬਥ {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ,.. ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ... (ਉਸਨੂੰ) ਨਾਲ਼ ਦੇ ਕਮਰੇ ’ਚ ਕੌਣ ਸੀ {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਛੋਟਾ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਹੱਥਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ) ਓਫ਼ ਹੋ ਕਿੰਨਾ ਘਿਨਾਉਂਣਾ ਹੈ ਏਹ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੂਰਖਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ।...ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਦਿਮਾਗ਼ ’ਚੋਂ ਕੱਢ ਦੇ ਸਭ ਕੁਝ! {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਉਹ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਸੀ ਨਾ (ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ) ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਇੱਕ ਜਣਾ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਈ। ਦੂਜਾ.. ਚੀਖਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ.... ਖ਼ੂਨ....... ਖ਼ੂਨ! ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਸੁਣਿਆ..ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਮੈਂ ਤੇ! ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵੱਖ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਸੌਂ ਗਏ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਉਹ ਤੇ ਦੋਹੇਂ ਇੱਕੋ ਮੰਜੇ ਤੇ ਸੌਂ ਰਹੇ ਸੀ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, “ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰੀਂ ਰੱਬਾ।” ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਆਮੀਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ ਲਹੂ ਭਿੱਜੇ ਹੱਥਾਂ ਸਣੇ! ਨਾ ...ਨਾ ਹਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ! (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਝੰਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।) {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਕਿਹਾ ਨਾ... ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੀ ਸੋਚੀਦੀਆਂ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਖ਼ੁਦ ਨਾਲ) ਪਰ ਮੈਂ ਬੋਲ ਕਿਓਂ ਨਾ ਸਕਿਆ? ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੇ ਗਲ਼ੇ ’ਚ ਈ ਫਸ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਰੱਬ ਦੀ ਮੋਹਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਸੀ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਚੀਖ ਕੇ) ਚੁੱਪ ਰਹਿ! (ਮੈਕਬਥ ਡਰਿਆ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ) ਦੇਖ... ਸਾਨੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਗ਼ਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਸਾਂ-ਸਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਰਹੀਆਂ..... (ਆਪ ਹੀ ਚੀਖਦਾ ਹੈ) ਜਾਗੋ.. ਉੱਠੋ.... ਉੱਠੋ... ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਉਸਦਾ ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਐ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੈਕਬਥ ਸੰਭਲ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏਂ ਤੂੰ! ਸੰਭਲ।</poem>}}<noinclude>{{rh||43/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> qluz1osf9tuhrvpbva02279gforw507 250 54643 238835 145880 2026-10-06T15:43:00Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238835 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|8em}}{{Block center|<poem>{{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਉਸੇ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ) ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। (ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਘੁੱਟਦੈ) ਖ਼ੂਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਬਾਲੜੀ ਦਾ! (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਛੁੱਟਦੀ ਹੈ। ਮੈਕਬਜ਼ ਹੋਣਹੱਕਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ’ਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।) ਨੀਂਦ ਜੋ ਸੋਚਾਂ ’ਚ ਉਲਝੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ ’ਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕੂਲੀਆਂ-ਕੂਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੀ ਤੇ... ਉਸਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਮੁਲਾਇਮ ਕਰ ਹਿੰਦੀ ਲੋਕ ਬੰਨਵੀਂ ਮੁਸ਼ੱਕਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਸਾ-ਕੋਸਾ ਜਿਹਾ ਸਨਾਨ। ਜਿਓਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹਾਰਿਆ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਬੁੱਕਲ ’ਚ ਆ ਵੜੇ। ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਨਿੱਘੀ ਤੇ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਬੁੱਕਲ ਤੇ ਫੇਰ ਸੱਜਰੀ ਸਵੇਰ ਵਾਂਗ ਫੇਰ ਉੱਠ ਪੜੋਏ, ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਨਰੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਨੂੰ) ਦਿਲ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੀ ਮਲ੍ਹਮ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਦਾਤ। ਜਿਸ ਬਾਝੋਂ ਸਾਰੀ ਹਯਾਤੀ ਬੇਸੁਆਦੀ ਏ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੈ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਝ ’ਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। (ਸਿਰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ) {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ.... (ਫ਼ਸਫ਼ਸਾ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ) ਜਾਗੋ... ਸੋਵੋ ਨਹੀਂ! ਸੁਣ, ਸਾਰੇ ਮਹੱਲ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਰਹੀਆਂ! ਤੁਹਾਡੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹੋਸ਼ ਕਰ...... ਹੋਸ਼! ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏ ਤੂੰ! ਤੈਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਉਹ ਹੁਣ ਕਦੇ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ..ਕਦੇ ਨਹੀਂ! ਨੀਂਦ ਰਹੀ ਨਹੀਂ... ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ਉਸਦਾ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਕੌਣ ਐ... ਕੌਣ ਏ ਐੱਥੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਿਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਐਸ ਵੇਲ਼ੇ ਤਗੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। (ਮੈਕਬਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਦੇਖੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਝੁੰਝਲਾ ਕੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ) ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੀਮਾਰ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ’ਚੋਂ ਕੱਢ ਦੇ! ਇਹ ਗੰਦਾ ਖ਼ੂਨ ਈ ਤਾਂ ਜਾਮਨ ਏ ਨਾ, ਬਸ! ਐਨੀ ਗੱਲ, ਚੱਲ ਤੇ ਧੋ ਲੈ ਇਸਨੂੰ! (ਮੈਕਬਬ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਦਾ ਹੈ) ਤੂੰ ਇਹ ਖੰਜਰ ਨਾਲ਼ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆਇਆਂ! ਸੁੱਟ ਕੇ ਆ ਇਸਨੂੰ ਉੱਥੇ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਉੱਥੇ!... ਇਹ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ... {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਬੁਜ਼ਦਿਲ! ਉਰਾਂ ਫੜ੍ਹਾ ਇਹ ਮੈਨੂੰ। ਓ ਮਰਿਆਂ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਏ। ਨਿਰੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਬਸ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀ ਜਾਦੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ</poem>}}<noinclude>{{rh||44/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> j5iu9hw6vccn4p6216h7g6f27msw5g4 238849 238835 2026-10-06T16:12:27Z Harchand Bhinder 2624 238849 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|8em}}{{Block center|<poem> {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਉਸੇ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ) ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। (ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਘੁੱਟਦੈ) ਖ਼ੂਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਬਾਲੜੀ ਦਾ! (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਛੁੱਟਦੀ ਹੈ। ਮੈਕਬਜ਼ ਹੋਣਹੱਕਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ’ਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।) ਨੀਂਦ ਜੋ ਸੋਚਾਂ ’ਚ ਉਲਝੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ ’ਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕੂਲੀਆਂ-ਕੂਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੀ ਤੇ... ਉਸਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਮੁਲਾਇਮ ਕਰ ਹਿੰਦੀ ਲੋਕ ਬੰਨਵੀਂ ਮੁਸ਼ੱਕਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਸਾ-ਕੋਸਾ ਜਿਹਾ ਸਨਾਨ। ਜਿਓਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹਾਰਿਆ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਬੁੱਕਲ ’ਚ ਆ ਵੜੇ। ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਨਿੱਘੀ ਤੇ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਬੁੱਕਲ ਤੇ ਫੇਰ ਸੱਜਰੀ ਸਵੇਰ ਵਾਂਗ ਫੇਰ ਉੱਠ ਪੜੋਏ, ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਨਰੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਨੂੰ) ਦਿਲ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੀ ਮਲ੍ਹਮ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਦਾਤ। ਜਿਸ ਬਾਝੋਂ ਸਾਰੀ ਹਯਾਤੀ ਬੇਸੁਆਦੀ ਏ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੈ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਝ ’ਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। (ਸਿਰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ) {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ.... (ਫ਼ਸਫ਼ਸਾ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ) ਜਾਗੋ... ਸੋਵੋ ਨਹੀਂ! ਸੁਣ, ਸਾਰੇ ਮਹੱਲ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਰਹੀਆਂ! ਤੁਹਾਡੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹੋਸ਼ ਕਰ...... ਹੋਸ਼! ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏ ਤੂੰ! ਤੈਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਉਹ ਹੁਣ ਕਦੇ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ..ਕਦੇ ਨਹੀਂ! ਨੀਂਦ ਰਹੀ ਨਹੀਂ... ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ਉਸਦਾ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਕੌਣ ਐ... ਕੌਣ ਏ ਐੱਥੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਿਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਐਸ ਵੇਲ਼ੇ ਤਗੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। (ਮੈਕਬਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਦੇਖੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਝੁੰਝਲਾ ਕੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ) ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੀਮਾਰ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ’ਚੋਂ ਕੱਢ ਦੇ! ਇਹ ਗੰਦਾ ਖ਼ੂਨ ਈ ਤਾਂ ਜਾਮਨ ਏ ਨਾ, ਬਸ! ਐਨੀ ਗੱਲ, ਚੱਲ ਤੇ ਧੋ ਲੈ ਇਸਨੂੰ! (ਮੈਕਬਬ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਦਾ ਹੈ) ਤੂੰ ਇਹ ਖੰਜਰ ਨਾਲ਼ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆਇਆਂ! ਸੁੱਟ ਕੇ ਆ ਇਸਨੂੰ ਉੱਥੇ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਉੱਥੇ!... ਇਹ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ... {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਬੁਜ਼ਦਿਲ! ਉਰਾਂ ਫੜ੍ਹਾ ਇਹ ਮੈਨੂੰ। ਓ ਮਰਿਆਂ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਏ। ਨਿਰੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਬਸ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀ ਜਾਦੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ</poem>}}<noinclude>{{rh||44/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> m98hw5hws1rr0zxn1w1edm8nkmpybrm 238850 238849 2026-10-06T16:15:01Z Harchand Bhinder 2624 238850 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|8em}} {{Block center|<poem>{{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਉਸੇ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ) ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। (ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਘੁੱਟਦੈ) ਖ਼ੂਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਬਾਲੜੀ ਦਾ! (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਛੁੱਟਦੀ ਹੈ। ਮੈਕਬਜ਼ ਹੋਣਹੱਕਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ’ਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।) ਨੀਂਦ ਜੋ ਸੋਚਾਂ ’ਚ ਉਲਝੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ ’ਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕੂਲੀਆਂ-ਕੂਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੀ ਤੇ... ਉਸਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਮੁਲਾਇਮ ਕਰ ਹਿੰਦੀ ਲੋਕ ਬੰਨਵੀਂ ਮੁਸ਼ੱਕਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਸਾ-ਕੋਸਾ ਜਿਹਾ ਸਨਾਨ। ਜਿਓਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹਾਰਿਆ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਬੁੱਕਲ ’ਚ ਆ ਵੜੇ। ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਨਿੱਘੀ ਤੇ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਬੁੱਕਲ ਤੇ ਫੇਰ ਸੱਜਰੀ ਸਵੇਰ ਵਾਂਗ ਫੇਰ ਉੱਠ ਪੜੋਏ, ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਨਰੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਨੂੰ) ਦਿਲ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੀ ਮਲ੍ਹਮ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਦਾਤ। ਜਿਸ ਬਾਝੋਂ ਸਾਰੀ ਹਯਾਤੀ ਬੇਸੁਆਦੀ ਏ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੈ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਝ ’ਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। (ਸਿਰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ) {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ.... (ਫ਼ਸਫ਼ਸਾ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ) ਜਾਗੋ... ਸੋਵੋ ਨਹੀਂ! ਸੁਣ, ਸਾਰੇ ਮਹੱਲ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਰਹੀਆਂ! ਤੁਹਾਡੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹੋਸ਼ ਕਰ...... ਹੋਸ਼! ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏ ਤੂੰ! ਤੈਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਉਹ ਹੁਣ ਕਦੇ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ..ਕਦੇ ਨਹੀਂ! ਨੀਂਦ ਰਹੀ ਨਹੀਂ... ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ਉਸਦਾ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਕੌਣ ਐ... ਕੌਣ ਏ ਐੱਥੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਿਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਐਸ ਵੇਲ਼ੇ ਤਗੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। (ਮੈਕਬਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਦੇਖੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਝੁੰਝਲਾ ਕੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ) ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੀਮਾਰ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ’ਚੋਂ ਕੱਢ ਦੇ! ਇਹ ਗੰਦਾ ਖ਼ੂਨ ਈ ਤਾਂ ਜਾਮਨ ਏ ਨਾ, ਬਸ! ਐਨੀ ਗੱਲ, ਚੱਲ ਤੇ ਧੋ ਲੈ ਇਸਨੂੰ! (ਮੈਕਬਬ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਦਾ ਹੈ) ਤੂੰ ਇਹ ਖੰਜਰ ਨਾਲ਼ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆਇਆਂ! ਸੁੱਟ ਕੇ ਆ ਇਸਨੂੰ ਉੱਥੇ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਉੱਥੇ!... ਇਹ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ... {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਬੁਜ਼ਦਿਲ! ਉਰਾਂ ਫੜ੍ਹਾ ਇਹ ਮੈਨੂੰ। ਓ ਮਰਿਆਂ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਏ। ਨਿਰੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਬਸ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀ ਜਾਦੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ</poem>}}<noinclude>{{rh||44/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> 7o5ttdxvdfkba2pb4e8idurkmhs1gq1 238851 238850 2026-10-06T16:18:11Z Harchand Bhinder 2624 238851 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{Block center/s}}</noinclude>{{dhr|8em}} {{Block center|<poem>{{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਉਸੇ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ) ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। (ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਘੁੱਟਦੈ) ਖ਼ੂਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਬਾਲੜੀ ਦਾ! (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਛੁੱਟਦੀ ਹੈ। ਮੈਕਬਜ਼ ਹੋਣਹੱਕਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ’ਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।) ਨੀਂਦ ਜੋ ਸੋਚਾਂ ’ਚ ਉਲਝੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ ’ਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕੂਲੀਆਂ-ਕੂਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੀ ਤੇ... ਉਸਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਮੁਲਾਇਮ ਕਰ ਹਿੰਦੀ ਲੋਕ ਬੰਨਵੀਂ ਮੁਸ਼ੱਕਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਸਾ-ਕੋਸਾ ਜਿਹਾ ਸਨਾਨ। ਜਿਓਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹਾਰਿਆ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਬੁੱਕਲ ’ਚ ਆ ਵੜੇ। ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਨਿੱਘੀ ਤੇ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਬੁੱਕਲ ਤੇ ਫੇਰ ਸੱਜਰੀ ਸਵੇਰ ਵਾਂਗ ਫੇਰ ਉੱਠ ਪੜੋਏ, ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਨਰੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਨੂੰ) ਦਿਲ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੀ ਮਲ੍ਹਮ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਦਾਤ। ਜਿਸ ਬਾਝੋਂ ਸਾਰੀ ਹਯਾਤੀ ਬੇਸੁਆਦੀ ਏ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੈ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਝ ’ਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। (ਸਿਰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ) {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ.... (ਫ਼ਸਫ਼ਸਾ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ) ਜਾਗੋ... ਸੋਵੋ ਨਹੀਂ! ਸੁਣ, ਸਾਰੇ ਮਹੱਲ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਰਹੀਆਂ! ਤੁਹਾਡੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹੋਸ਼ ਕਰ...... ਹੋਸ਼! ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏ ਤੂੰ! ਤੈਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਉਹ ਹੁਣ ਕਦੇ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ..ਕਦੇ ਨਹੀਂ! ਨੀਂਦ ਰਹੀ ਨਹੀਂ... ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ਉਸਦਾ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਕੌਣ ਐ... ਕੌਣ ਏ ਐੱਥੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਿਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਐਸ ਵੇਲ਼ੇ ਤਗੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। (ਮੈਕਬਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਦੇਖੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਝੁੰਝਲਾ ਕੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ) ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੀਮਾਰ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ’ਚੋਂ ਕੱਢ ਦੇ! ਇਹ ਗੰਦਾ ਖ਼ੂਨ ਈ ਤਾਂ ਜਾਮਨ ਏ ਨਾ, ਬਸ! ਐਨੀ ਗੱਲ, ਚੱਲ ਤੇ ਧੋ ਲੈ ਇਸਨੂੰ! (ਮੈਕਬਬ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਦਾ ਹੈ) ਤੂੰ ਇਹ ਖੰਜਰ ਨਾਲ਼ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆਇਆਂ! ਸੁੱਟ ਕੇ ਆ ਇਸਨੂੰ ਉੱਥੇ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਉੱਥੇ!... ਇਹ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ... {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਬੁਜ਼ਦਿਲ! ਉਰਾਂ ਫੜ੍ਹਾ ਇਹ ਮੈਨੂੰ। ਓ ਮਰਿਆਂ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਏ। ਨਿਰੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਬਸ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀ ਜਾਦੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ</poem>}}<noinclude>{{rh||44/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> 48h01shm2k9uncq3o021wat5llamhr5 238853 238851 2026-10-06T16:19:03Z Harchand Bhinder 2624 238853 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{Block center/s}}</noinclude>{{dhr|8em}} {{Block center|<poem> {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਉਸੇ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ) ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। (ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਘੁੱਟਦੈ) ਖ਼ੂਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਬਾਲੜੀ ਦਾ! (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਛੁੱਟਦੀ ਹੈ। ਮੈਕਬਜ਼ ਹੋਣਹੱਕਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ’ਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।) ਨੀਂਦ ਜੋ ਸੋਚਾਂ ’ਚ ਉਲਝੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ ’ਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕੂਲੀਆਂ-ਕੂਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੀ ਤੇ... ਉਸਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਮੁਲਾਇਮ ਕਰ ਹਿੰਦੀ ਲੋਕ ਬੰਨਵੀਂ ਮੁਸ਼ੱਕਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਸਾ-ਕੋਸਾ ਜਿਹਾ ਸਨਾਨ। ਜਿਓਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹਾਰਿਆ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਬੁੱਕਲ ’ਚ ਆ ਵੜੇ। ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਨਿੱਘੀ ਤੇ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਬੁੱਕਲ ਤੇ ਫੇਰ ਸੱਜਰੀ ਸਵੇਰ ਵਾਂਗ ਫੇਰ ਉੱਠ ਪੜੋਏ, ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਨਰੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਨੂੰ) ਦਿਲ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੀ ਮਲ੍ਹਮ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਦਾਤ। ਜਿਸ ਬਾਝੋਂ ਸਾਰੀ ਹਯਾਤੀ ਬੇਸੁਆਦੀ ਏ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੈ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਝ ’ਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। (ਸਿਰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ) {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ.... (ਫ਼ਸਫ਼ਸਾ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ) ਜਾਗੋ... ਸੋਵੋ ਨਹੀਂ! ਸੁਣ, ਸਾਰੇ ਮਹੱਲ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਰਹੀਆਂ! ਤੁਹਾਡੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹੋਸ਼ ਕਰ...... ਹੋਸ਼! ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏ ਤੂੰ! ਤੈਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਉਹ ਹੁਣ ਕਦੇ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ..ਕਦੇ ਨਹੀਂ! ਨੀਂਦ ਰਹੀ ਨਹੀਂ... ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ਉਸਦਾ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਕੌਣ ਐ... ਕੌਣ ਏ ਐੱਥੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਿਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਐਸ ਵੇਲ਼ੇ ਤਗੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। (ਮੈਕਬਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਦੇਖੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਝੁੰਝਲਾ ਕੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ) ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੀਮਾਰ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ’ਚੋਂ ਕੱਢ ਦੇ! ਇਹ ਗੰਦਾ ਖ਼ੂਨ ਈ ਤਾਂ ਜਾਮਨ ਏ ਨਾ, ਬਸ! ਐਨੀ ਗੱਲ, ਚੱਲ ਤੇ ਧੋ ਲੈ ਇਸਨੂੰ! (ਮੈਕਬਬ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਦਾ ਹੈ) ਤੂੰ ਇਹ ਖੰਜਰ ਨਾਲ਼ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆਇਆਂ! ਸੁੱਟ ਕੇ ਆ ਇਸਨੂੰ ਉੱਥੇ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਉੱਥੇ!... ਇਹ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ... {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਬੁਜ਼ਦਿਲ! ਉਰਾਂ ਫੜ੍ਹਾ ਇਹ ਮੈਨੂੰ। ਓ ਮਰਿਆਂ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਏ। ਨਿਰੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਬਸ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀ ਜਾਦੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ</poem>}}<noinclude>{{rh||44/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> 0807414g3vmr455p6l8lre0xzcvo6si 250 54644 238836 145887 2026-10-06T15:43:18Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238836 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" />{{Block center/s}}</noinclude>{{dhr|8em}}{{Block center|<poem>ਕੋਈ ਦਿਓ ਹੋਣ। (ਖ਼ੁਦ ਨਾਲ) ਲਾਸ਼ ’ਚੋਂ ਖੂਨ ਤਾਂ ਚੱਲ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ! ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਮਲ਼ ਦਿਆਂਗੀ। ਸ਼ੱਕ ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ’ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦੈ। (ਜਾਂਦੀ ਹੈ) {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਿਐ... ਕੌਣ ਹੋਏਗਾ?..ਓਫ਼... ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹੈ। ਮਾਸਾ ਜਿਹਾ ਖੜਾਕ ਵੀ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਕੱਢ ਲੈਂਦੈ। (ਹੱਥਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ) ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਕਿੱਥੇ ਸੁੱਟਾਂ? ਇਹ ਮੋਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ’ਚ ਸੂਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੁੱਭਦੇ..! ਓ ਜਲ ਦੇਵਤਾ..ਕੀ ਤੇਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ’ਚ ਇੰਨਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ... ਜੋ ਏਸ ਰੱਤੀ ਭਰ ਖੂਨ ਨੂੰ ਧੋ ਸਕੇ! ਨਹੀਂ ਸਾਗਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਇਸ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਪਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿ.. ਦੂਰ ਰਹਿ ਮੈਥੋਂ, ਮੇਰੇ ਇਹ ਹੱਥ ਤੇਰੇ ਨਿਰਮਲ ਨੀਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਲੀਤ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਖ਼ੂਨ ਵਰਗਾ ਸੂਹਾ ਤੇ ਗੰਧਲਾ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਪ੍ਰਵੇਸ਼) ਹੱਥ ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਬੜੇ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਰੀਅਲ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਏ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ’ਤੇ...ਕੋਈ ਆ ਰਿਹੈ। (ਬਿੜਕ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ) ਦੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪਾਸਿਓਂ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ’ਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦੇ। (ਮੈਕਬਥ ਹਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਘੂਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਖਿਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ) ਓ, ਹੋ...! ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ। ਬਾਲਟੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਾ... ਤੇ ਬਸ... ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨੀ ਲੱਗਣਾ। ਤੇਰੀ ਤਾਂ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨੀ ਕੀ ਲਕਵਾ ਮਾਰ ਗਿਐ। ਛੇਤੀ ਕਰ... ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਨੇ। ਸੋਚਾਂ ’ਚ ਡੁੱਬਣ ਦਾ ਵੇਲ਼ਾ ਨਹੀਂ। (ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ) ਮੂਰਖ ਨਾ ਬਣ ਚੱਲ ਏਥੋਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਏਥੇ ਦੇਖ ਲਿਐਂ ਤਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਹੋ ਜਾਣੀ (ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ) {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਆਪਣੇ ਕੁਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ਼ੋਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਤੁਰ ਵੀ ਹੁਣ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂ! ਛੁਟਕਾਰਾ! (ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ। ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਕਬਥ ਉਸਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।) ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸਲਾਮਤ ਉਠੋ... ਜਾਗੋ..ਵੇਖੋ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾ ਰਹੀਆਂ ਨੇ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੂਰਖ ਨਾ ਬਣ! ਚੱਲ ਏਥੋਂ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ) ਤੁਸੀਂ ਉੱਠ ਸਕਦੇ ਹੋ, ...ਸੱਚ! (ਵਿਲਕਦਾ ਹੈ) ਕਾਸ਼! ਸੱਚੀਓ ਤੁਸੀਂ ਉੱਠ ਸਕਦੇ.......</poem>}}<noinclude>{{rh||45/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> 876a636rntantyx7acvlqf2ti5f0pwo 250 54645 238837 145889 2026-10-06T15:43:47Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238837 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|8em}}{{Block center|<poem>(ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਬ ਉਸਨੂੰ ਧੂਹ ਕੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।) {{overfloat left|ਗੀਤ : | depth=6em}}(ਪਾਉਣਾ ਹੈ) ਸੌ ਮੂੰਹੀ ਨਾਗਣ ਸ਼ੂਕਦੀ ਇਉਂ ਰਾਤ ਸੀ ਹੋਈ ਚਾਦਰ ਉੱਡੀ ਅਰਸ਼ ਦੀ ਭੋਂਇ ਰੰਡੀ ਹੋਈ ਹੜ੍ਹ ਚੜਿਆ ਅਣਹੋਣੀਆਂ ਇਉਂ ਧਾਹ ਕੇ ਆਈਆਂ ਛਿਣ-ਛਿਣ ਰੂਪ ਵਟਾਂਦੀਆਂ ਕਲਜੋਗਣ ਜਾਈਆਂ ਮਨ ਦੀ ਬੇੜੀ ਛਾਨਣੀ ਕਦ ਪਾਰ ਲੰਘਾਵੇ ਲੂੰ ਲੂੰ ਡੋਬੇ ਖਾਂਵਦਾ ਤਨ ਖੁਰਿਆ ਜਾਵੇ।</poem>}} {{dhr|20em}}<noinclude>{{rh||46/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> 9p41f3paw8lxy1hbgughgivcddzjju5 250 54646 238838 145904 2026-10-06T15:44:24Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238838 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|10em}}{{Block center|<poem>{{gap}}'''ਐਕਟ ਦੂਜਾ: ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੂਜਾ'''</poem>}} {{Block center|<poem>{{overfloat left|ਦਰਬਾਨ : | depth=6em}}(ਨਸ਼ੇ ’ਚ ਹੈ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਦਾ ਹੈ।) ਓ ਹੁਣ ਕਿਹੜਾ ਆਣ ਮਰਿਆ? ਖੜਖੜ ਲਾਈ ਧਰਮ ਨਾਲ਼ ਜੇ ਕਿਤੇ ਮੈਂ ਹੁੰਦਾ ਨਾ ਨਰਕ ਦਾ ਦਰਬਾਨ ਤਾਂ ਚਾਬੀ ਘੁਮਾ-ਘੁਮਾ... ਘੁਮਾ-ਘੁਮਾ ਮੇਰਾ ਤੇ ਗੁੱਟ ਘੁੰਮ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਜਣਾ-ਖਣਾ ਮੂੰਹ ਚੁੱਕੀ ਤੁੜਿਆ ਆਉਂਦਾ ਏਧਰ ਨੂੰ ... (ਕੜਕ ਕੇ) ਉਇ ਇਹ ਕੋਈ ਨਰਕ ਐ! ਖੜਕਾਓ..., ਖੜਕਾਈ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਤੇਲ ਫੁਕਦਾ। ਹੂੰਅ... ਕਿਸਾਨ ਹੋਣਾ, ਕਰਜੇ ਦਾ ਮਾਰਿਆ,,,, (ਖੀ ਖੀ ਕਰਕੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ। ਖੁਦਕਸ਼ੀ ਕਰਕੇ ਆਇਆ। ਆਜਾ ਭਾਈ ਆ ਜਾ, ਚੰਗੇ ਵੇਲ਼ੇ ਆਇਆਂ, ਅੱਜਕੱਲ ਏਥੇ ਵੀ ਮੰਦੀ ਆ! ਲੰਘਿਆ।...! (ਗ਼ੌਰ ਨਾਲ) ਐਂ...ਕੀ ਕਿਹਾ ਨਰਕ ਐ! ਓਇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਤੇ ਫਾਹਾ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਤੂੰ ਨਾਨਕੇ ਆਇਆਂ। ਐ ਲੈ ਪਰਨਾ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝ ਲੈ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜਕੋ-ਮੁੜਕੀ ਹੋਇਆ, (ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਂਦਾ) ਅੰਨਦਾਤਾ,,,(ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਮੁੜ ਖੜਕਦਾ ਹੈ, ਖਿਝ ਕੇ) ਓ ਥੋਨੂੰ ਪਏ ਛਨਿਚਰ (ਸੰਭਲ ਕੇ), ਹੋ ਤੇਰੀ, ਏਹ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦਰਬਾਰੀ ਵਕੀਲ ਲਗਦਾ...(ਸਿਰ ਝਟਕ ਕੇ) ਨਹੀਂ-ਨਹੀਂ...ਸਰਕਾਰੀ, ਕਦੇ ਏਸ ਡੰਡੀ ਤੇ ਕਦੇ ਓਸ ਡੰਡੀ, (ਝੂਮਦਾ) ਦੋਹੇਂ ਢੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਜੀ ਦੋਹੇਂ ਢੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ, ਦਲੀਲਾਂ ਦੇ ਦੱਲੇ! ਹੰਅ ਕਈ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨੀ ਮਿਲੀ ਢੋਈ ਸੁਰਗਾਂ ’ਚ, ਲੰਘਿਆ ਧਰਮੀਆ ਤੂੰ ਵੀ ਲੰਘਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆ ਜੋ ਮਹਾਂਪੁਰਖੋ, ਵਿਰਾਜੇ! ਐਂ.... (ਉਛਲਦੇ ਹੋਏ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ) ਮਾਡਰਨ ਟੇਲਰ......ਦਰਜੀ.....(ਸੈਣਤ ਮਾਰਕੇ) ਕਿਹਦੀ ਝੁੱਗੀ ’ਚੋਂ ਟਾਕੀ ਮਾਰੀ..ਹੁੰਆ ਜਾ ਤੇਰਾ ਕਬਾਬ ਬਣਾਈਏ, ਭੱਠੀ ਭਖਦੀ ਏ, ਲਾ ਲੈ ਪ੍ਰੈਸ, ਕਰ ਲੈ ਗਰਮ। (ਪਿੱਛੋਂ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੋੜ ਦਿਓ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।) ਸਾਲੀ ਠੰਡ ਈ ਬਾਲੀ ਆ! ਹੁਣ ਕੌਣ ਮਰ ਗਿਐ, ਸੋਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣ ਦਿੰਦੇ! ਉੱਠਦੇ ਹੋਏ। ਓ ਕੌਣ ਏਂ ਤੂੰ। ਜਿਹਨੂੰ ਦੇਖੋ ਕਾਹਲ਼ਾ, (ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ) ਏਦਾਂ ਦਾ ਈ ਹੁੰਦਾ ਭਾਈ</poem>}}<noinclude>{{rh||47/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> gik3r31swlh7x2t3dh2dc2ot274m4fh 250 54647 238839 145917 2026-10-06T15:45:10Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238839 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|7em}}{{Block center|<poem>ਨਰਕ! ਅੱਗ ਵੀ ਸਾਲੀ...ਏਥੇ ਸਿਓਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਐ! ਚੱਲ... ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਈ ਚੌਂਕੀਦਾਰੀ ਨਰਕਾਂ ਦੀ। (ਫਾਟਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ) ਜਾਓ..., ਜੋ ਆਵੇ ਸੋ ਰਾਜ਼ੀ ਜਾਵੇ। ਦੇਖੀਓ ਬਾਈ ਕਿਤੇ ਮੈਨੂੰ ਈ ਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਈਓ.......... (ਮੈਕਡਫ਼ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ’ਚ ਘੁਸਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਾਬੀ ਦਰਬਾਨ ਨਾਲ਼ ਉਸਦਾ ਟਕਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।) {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}(ਕੜਕ ਕੇ) ਐਨੀਂ ਦੇਰ ਲਗਦੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ’ਚ। ਘੱਟ ਡੱਫ ਲਿਆ ਕਰੋ! {{overfloat left|ਦਰਬਾਨ : | depth=6em}}(ਮੁਸਤੈਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ) ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਸੌਂਹ ਜਨਾਬ ਤੜਕੇ ਚਾਰ ਵਜੇ ਤਾਂ ਪਏ ਆਂ ਜੀ! ਫੇਰ ਦਾਰੂ ਦਾ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਈ ਐ ਹਜ਼ੂਰ... ਸਾਲੀ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਐਂ ਭੰਬਾਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦੀ... {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}(ਹੱਸਦਾ) ਅੱਛਾ, ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਖਾਸ ਚੀਜ਼ਾਂ... {{overfloat left|ਦਰਬਾਨ : | depth=6em}}ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੌਂਹ ਜੀ (ਨੱਕ ’ਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ) ਇੱਕ ਤਾਂ ਇਹ, ਦੇਖੋ ਕਿਵੇਂ ਲਾਲ ਸੂਹੀ ਹੋਈ ਪਈ, ਸੁਹਰੀ। ਦੂਜੀ ਨੀਂਦਰ ਤੇ ਤੀਜਾ ਮੂਤ। (ਹੱਸਦਾ) ਕਮਾਲ ਦੀ ਸ਼ੈਅ ਐ ਜੀ। (ਨਸ਼ੇ ’ਚ ਝੂਮਦਾ) ਬੀਜਰ ਦੀ ਬੀਅ ਐ ਪੂਰੀ... ਫੂਕ ਵੀ ਛਕਾਉਂਦੀ ਤੇ.... ਲੱਤਾਂ ਵੀ ਖਿੱਚਦੀ। ਉਂਗਲ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਲਾਈ ਤੁਰੀ ਜਾਂਦੀ.. ਕਰ.... ਕੁਝ ਕਰ..ਕਰਦਾ ਨੀ ਕੁਝ! ਪਰ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਕੁਝ ਛੱਡਦੀ ਨੀ ਪੱਲੇ। (ਸਾਰੀ ਪਾਰਟੀ ਉਸਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਸ਼ਕਰੀਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ।) ਸਭ ਸਾਲਾ ਭੰਬਲਭੂਸਾ...ਬੰਦਾ ਬੜਕ ਵੀ ਮਾਰਦਾ,ਮੋਕ ਵੀ ਮਾਰਦੈ...(ਤਾੜੀ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।) ਇੱਕੋ ਸਾਹੇ। ਕਮਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਵੀ ਕਰਦੀ...ਧੱਕਾ ਵੀ ਦਿੰਦੀ। ਆਪੇ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਢਾਹੁੰਦੀ,,, ਮੁੱਕਦੀ ਗੱਲ ਜਨਾਬ ਈਮਾਨ ਨੀ ਛੱਡਦੀ ਬੰਦੇ ਦਾ। ਚੌਰਾਹੇ ਖਲਾਰ ਕੇ। ਛੱਟਦੀ ਛੱਜ ’ਚ ਪਾ ਕੇ..., ਮਾਰਦੀ ਮੂੰਹ ਭਰਨੇ। (ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਾਰ ਨਾਲ਼ ਮੂਹਰੇ ਨੂੰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।) {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਇਹਦੇ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਡੈਲ ਘੁੰਮੇ ਪਏ,,, ( ਹੱਸਦਾ) {{overfloat left|ਦਰਬਾਨ : | depth=6em}}ਘੁਮਾਇਆ ਸਰਕਾਰ ਘੁਮਾਇਆ, ਉੱਲੂ ਵੀ ਬਣਾਇਆ। ਪਰ ਆਪਾਂ ਕਿਹੜੀ ਘੱਟ ਕੀਤੀ,,,ਮਾੜੇ ਆਪਾਂ ਵੀ ਨੀ,,ਹਾਂ ਕਦੇ ਇਹ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਥੱਲੇ,,, ਤੇ ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਥੱਲੇ ਇਹ ਉੱਤੇ। (ਉਠਦਾ ਹੋਇਆ) ਫੇਰ ਮੈਂ</poem>}}<noinclude>{{rh||48/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> ox2fadipcyroqzpx1lm5i7tebtoq80l 250 54648 238840 145932 2026-10-06T15:46:24Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238840 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|8em}}{{Block center|<poem>ਮਾਰਿਆ ਸੌਹਰੀ ਨੂੰ ਵਗ੍ਹਾ ਕੇ ਪਰ੍ਹਾਂ.... (ਲੜਖੜਾ ਜਾਂਦਾ) {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਓ ਦੇਖੀਂ... ਦੇਖੀਂ ਪਤੰਦਰਾ। ਲੈ ਜਾਓ ਉਏ ਇਹਨੂੰ। (ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ) ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਚਦੀ ਕੰਬਖਤਾਂ ਨੂੰ। (ਮੈਕਬਥ ’ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।) ਮੈਕਬਥ! ਇਹ ਸੁੱਤਾ ਨਹੀਂ ਹਾਲੇ ਤਾਈਂ। ਸ਼ਾਇਦ ਰੌਲਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਠਿਆ ਹੋਣਾ.... (ਮੈਕਬਬ ਦਾਖ਼ਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ) ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸਲਾਮਤ ਉੱਠ ਗਏ? {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਨਹੀਂ! ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ’ਚ ਹਾਲੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ! ਕਿਓਂ? {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੜਕੇ ਈ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਲੇਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਠਾਣਾ ਪਵੇਗਾ| {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਘਬਰਾਹਟ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ) ਨਹੀਂ-ਨਹੀਂ। ਆਓ...ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲਦਾਂ। {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਹੈ ਤੇ ਖੇਚਲ! ਪਰ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਖੇਚਲ ਵੀ ਤੇ ਨਸੀਬ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ.... {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਮੂਹਰੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ) ਸੌ ਵਾਰ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਜੀ, ਕਿਹੜਾ ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਮਿਲਣਾ ਮੌਕਾ! (ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਉਹ ਰਿਹਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ.... ਸਾਹਮਣੇ! {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}(ਝਿਜਕਦਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ) ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੈ ਤਾਂ ਗੁਸਤਾਖੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪ ਹੀ ਮੇਰੀ ਡਿਊਟੀ ਲਾਈ ਸੀ। ਉਠਾਉਣਾ ਤਾਂ ਪਵੇਗਾ। (ਮੈਕਡਫ਼ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮੈਕਬਥ ਪਿੱਛੋਂ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।) (ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਨਿਊਨੋਕਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। {{overfloat left|ਲਿਉਨਾਕਸ : | depth=6em}}ਕੀ ਮਹਾਰਾਜ ਹੁਣੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ...ਇੰਨੀ ਸਵਖਤੇ... {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਚੌਂਕਦਾ ਹੈ। ਹੰਅ...! ਹਾਂ ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਇਹੋ ਸੀ। (ਸੰਭਲਦਾ ਹੈ) {{overfloat left|ਲਿਉਨਾਕਸ : | depth=6em}}ਓ ਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਓ ਜਨਾਬ! {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਝੂਠੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ) ਹੋਰ... ਰਾਤ ਦੀ ਸੁਣਾਓ ਤੁਸੀਂ, ..ਰਾਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਰਹੀ ਤੁਹਾਡੀ। {{overfloat left|ਲਿਉਨਾਕਸ : | depth=6em}}ਪੁੱਛੋ ਨਾ ਜੀ, ਏਨਾ ਨ੍ਹੇਰੀ ਝੱਖੜ ਮੈਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੂਰਤ ’ਚ ਕਦੇ ਨੀ ਦੇਖਿਆ! (ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ) ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਈ ਕੀ ਐ ਹਾਲੇ! {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਨਹੀਂ, ਹੰ ਹਾਂ.. (ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਖਣ ਲਗਦਾ ਹੈ) ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਰਾਤ ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਈ,,ਅਜੀਬ ਸੀ, ਡਹਾਉਣੀ! {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}(ਬਾਹਰੋਂ ਰੌਲ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ) ਗਜ਼ਬ ਖੁਦਾ ਦਾ......., ਕਹਿਰ ਹੋ</poem>}}<noinclude>{{rh||49/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> 5v9othe8ldna1xidllhgqqpubvauaqt 250 54649 238841 145941 2026-10-06T15:46:42Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238841 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|7em}}{{Block center|<poem>ਗਿਆ...ਕੁਫ਼ਰ। ਕੀ ਹੋਇਆ। {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਕਿਆਮਤ! ਪਰਲੋ ਹੋ ਗਈ... ਪਰਲੋ! {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਹੋਇਆ ਕੀ ਏ ਮੂੰਹੋਂ ਤਾਂ ਬੋਲ। {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}(ਫੁੱਟ ਪੈਂਦਾ ਹੈ) ਮਹਾਰਾਜ... (ਵਾਕ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡਦਾ ਹੈ)! ਮੇਰੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨੂੰ ਲਕਵਾ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਦਿਲ ਛਲਣੀ ਹੋਇਆ ਪਿਐ, ...(ਚੀਖਦਾ ਹੈ) ਭਾਣਾ ਵਾਪਰ ਗਿਆ...ਭਾਣਾ! {{overfloat left|ਲਿਉਨਾਕਸ : | depth=6em}}ਤੇਰਾ ਮਤਲਬ... ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸਲਾਮਤ... {{overfloat left|ਗੀਤ : | depth=6em}}ਮਨ ਮਾਇਆ ਦੋਹੇਂ ਰਲ਼ੇ ਸ਼ਾਹਕਾਰ ਰਚਾਇਆ, ਦੰਦੀਂ ਜੀਭਾਂ ਚਿੱਥਦੀ ਮੱਤ ਸਾਰ ਨਾ ਪਾਇਆ! ਮੰਦਰ ਹੋਇਆ ਜੀ ਸੱਖਣਾ ਤਨ ਖੰਡਰ ਕੀਤਾ, ਸੰਨ੍ਹ ਲੱਗੀ ਸੀਨੇ ਜੋਤ ਦੇ ਹੋਈ ਕੀਤਾ ਫ਼ੀਤਾ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਕੜਕ ਕੇ) ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੈ! ਉਹ ਤੇ ਖ਼ੁਦ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਸਨ, ਜੀਵਨ ਜੋਤ! ਤੂੰ ਝੂਠ ਬਕਦੈਂ! (ਦੌੜ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।) {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਮੈਥੋਂ ਨਾ ਪੁੱਛੋ! (ਰੋਣਹੱਕਾ) ਖ਼ੁਦ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖੋ..., ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣਿਆ ਪਿਐ! (ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ) ਤੁਹਾਡਾ ਜਿਸਮ ਜੜ੍ਹ ਪੱਥਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏ ਤਾਂ.. (ਦੋਹੇਂ ਦੌੜ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਕਡਫ਼ ਚੀਖਦਾ ਹੈ) ਕੋਈ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਓ।.. ਖ਼ੂਨ... ਗ਼ੱਦਾਰੀ! ਬੈਂਕੋ.ਯੁਵਰਾਜ ਜਾਗੋ..? ਰੱਬ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਉੱਠੋ...ਇਸ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਨੀਂਦ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਓ....,ਜਾਗੋ! ..ਤੇ ਦੇਖੋ ਕਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਕਿਆਮਤ ਦਾ ਦਿਹਾੜਾ ਏ..ਹਰ ਕੋਈ ਇਓਂ ਤੁਰਿਆ ਆ ਰਿਹੈ..ਜਿਓਂ ਕਬਰਾਂ ’ਚੋਂ ਪ੍ਰੋੜ ਉੱਠਦੇ .... ਉਂਝ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ..... (ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ਼ ਘੜਿਆਲ ਖੜਕ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।) {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਦੌੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਹੋਇਐਂ? ਇਹ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਘੜਿਆਲ ਕੌਣ ਵਜਾ ਰਿਹੈ। ਸਾਰੇ ਮਹੱਲ ’ਚ ਹੁੜਦੰਗ ਮਚਾਇਆ ਪਿਐ! (ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।) ਕੀ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਗੱਲ ਕੀ ਏ? ਕਿਉਂ ਉਠਾਇਐ ਸੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ! {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਨਹੀਂ-ਨਹੀਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ! ਇੱਕ ਔਰਤ ਦਾ ਦਿਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੁਹਰਾਵਾਂਗਾ...ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਗਲ਼ਾ ਨਹੀਂ ਘੁੱਟ ਸਕਦਾ।</poem>}}<noinclude>{{rh||50/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> rjorla3k8glxj2569oh2mdf2vaksgbp 250 54680 238842 146231 2026-10-06T15:47:17Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238842 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|10em}}{{Block center|<poem>(ਨੇਵੀ ਮੈਕਬਥ ਹੈਰਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੇਹਰਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੈਂਕੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।) {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਓ...ਬੈਂਕੋ! ਬੈਂਕੋ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ...ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਐ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਚੀਖਦੀ ਹੈ) ਕੀ...? ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਤੁਸੀਂ? ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਮਹੱਲ 'ਚ... (ਪਬਰਾਇਆ ਜਿਹਾ) ਮੈਕਡਫ਼ਰੱਬ ਦੇ ਵਾਸਤੇ...ਕਹਿ ਦੇ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ ਮੈਂ... ਤੇਰੀ ਮਿੰਨਤ ਕਰਦਾਂ... {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਪਰ... ਇਹ... ਏਥੇ... ਸਾਡੇ ਘਰ 'ਚ..., ਨਹੀਂ..ਨਹੀਂ...... (ਠੋਸ ਅੰਦਾਜ਼ 'ਚ) ਜਗ੍ਹਾ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ ਕਤਲ ਤਾਂ ਕਤਲ ਈ ਏ! ਖੂਨ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ! {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਪ੍ਰਵੇਸ਼) ਓ ਮੇਰਿਆ ਰੱਬਾ! ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਮਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਘੜੀ ਭਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ ਬੁਲੰਦੀ 'ਤੇ ਸੀ... ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਰਸ਼ਕ ਕਰਦੇ ਤੇ ਬਿੰਦ 'ਚ ਸਭ ਸੁਫ਼ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਏਥੇ ....ਏਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ...ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ...ਸਭ ਚਲਣਹਾਰ,,, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਦੋਸਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕਾਲ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਐ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸੋਮਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ,, ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਕੀ ਬਚਿਆ! (ਖ਼ੁਦ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ) ਮੈਂ ਏਸਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕੀ ਕਰਾਂ ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਠੀਕਰੇ ਦਾ। (ਵਿਲਕਦਾ ਹੈ। ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੈਂਕੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸਭ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਲਕਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।) ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ...ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਕੀ ਹਾਦਸਾ ਵਾਪਰ ਗਿਐ। ਤੇਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੋਮਾ ਸੁੱਕ ਗਿਐ! (ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਏਧਰ-ਓਧਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। {{overfloat left|ਛੋਟਾ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ: | depth=6em}}ਕੀ ਹੋਇਆ... {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਭਾਣਾ ਵਰਤ ਗਿਐ, ਸੱਜਰੀ ਬਹਾਰ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਗਈ ਪੱਤਝੜ, ਬੇਰੁੱਤੀ ਔੜ ਨੇ ਖੂਹ ਸੋਕ ਦਿੱਤਾ ਆਸਮਾਨ ਦਾ! {{overfloat left|ਛੋਟਾ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ : | depth=6em}}ਕੁਝ ਗੜਬੜ ਲਗਦੀ, {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ..ਸਾਡੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨੇ...ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। {{overfloat left|ਛੋਟਾ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ : | depth=6em}}ਕੀ? ...ਕਿਸਨੇ? {{overfloat left|ਲਿਉਨਾਕਸ : | depth=6em}} ਲਗਦਾ ਤਾਂ ਇਹੋ ਐ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ-ਰੱਖਿਅਕ ਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਲ ਬਣ ਗਏ। ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ... ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ-ਮੂੰਹ, ਵਸਤਰ ਸਭ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ਼ ਲਿਬੜੇ ਪਏ ਨੇ। ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ਼ ਸਣੇ ਛੁਰੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ</poem>}}<noinclude>{{rh||51/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> 9ds4x7fvz1kgo6a5e4zgf5zj1w54iun 238848 238842 2026-10-06T16:07:43Z Harchand Bhinder 2624 238848 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|10em}}{{Block center|<poem>(ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਹੈਰਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੇਹਰਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੈਂਕੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।) {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਓ...ਬੈਂਕੋ! ਬੈਂਕੋ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ...ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਐ! {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਚੀਖਦੀ ਹੈ) ਕੀ...? ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਤੁਸੀਂ? ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਮਹੱਲ 'ਚ... {{overfloat left|ਬੈਂਕੋ : | depth=6em}}(ਪਬਰਾਇਆ ਜਿਹਾ) ਮੈਕਡਫ਼...ਰੱਬ ਦੇ ਵਾਸਤੇ...ਕਹਿ ਦੇ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ ਮੈਂ... ਤੇਰੀ ਮਿੰਨਤ ਕਰਦਾਂ... {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਪਰ... ਇਹ... ਏਥੇ... ਸਾਡੇ ਘਰ 'ਚ..., ਨਹੀਂ..ਨਹੀਂ...... {{overfloat left|ਬੈਂਕੋ : | depth=6em}}(ਠੋਸ ਅੰਦਾਜ਼ 'ਚ) ਜਗ੍ਹਾ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ ਕਤਲ ਤਾਂ ਕਤਲ ਈ ਏ! ਖੂਨ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ! {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਪ੍ਰਵੇਸ਼) ਓ ਮੇਰਿਆ ਰੱਬਾ! ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਮਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਘੜੀ ਭਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ ਬੁਲੰਦੀ 'ਤੇ ਸੀ... ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਰਸ਼ਕ ਕਰਦੇ ਤੇ ਬਿੰਦ 'ਚ ਸਭ ਸੁਫ਼ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਏਥੇ ....ਏਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ...ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ...ਸਭ ਚਲਣਹਾਰ,,, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਦੋਸਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕਾਲ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਐ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸੋਮਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ,, ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਕੀ ਬਚਿਆ! (ਖ਼ੁਦ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ) ਮੈਂ ਏਸਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕੀ ਕਰਾਂ ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਠੀਕਰੇ ਦਾ। (ਵਿਲਕਦਾ ਹੈ। ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਥ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੈਂਕੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸਭ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਲਕਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।) ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ...ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਕੀ ਹਾਦਸਾ ਵਾਪਰ ਗਿਐ। ਤੇਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੋਮਾ ਸੁੱਕ ਗਿਐ! (ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਏਧਰ-ਓਧਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। {{overfloat left|ਛੋਟਾ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ: | depth=6em}}ਕੀ ਹੋਇਆ... {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਭਾਣਾ ਵਰਤ ਗਿਐ, ਸੱਜਰੀ ਬਹਾਰ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਗਈ ਪੱਤਝੜ, ਬੇਰੁੱਤੀ ਔੜ ਨੇ ਖੂਹ ਸੋਕ ਦਿੱਤਾ ਆਸਮਾਨ ਦਾ! {{overfloat left|ਛੋਟਾ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ : | depth=6em}}ਕੁਝ ਗੜਬੜ ਲਗਦੀ, {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ..ਸਾਡੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨੇ...ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। {{overfloat left|ਛੋਟਾ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ : | depth=6em}}ਕੀ? ...ਕਿਸਨੇ? {{overfloat left|ਲਿਉਨਾਕਸ : | depth=6em}} ਲਗਦਾ ਤਾਂ ਇਹੋ ਐ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ-ਰੱਖਿਅਕ ਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਲ ਬਣ ਗਏ। ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ... ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ-ਮੂੰਹ, ਵਸਤਰ ਸਭ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ਼ ਲਿਬੜੇ ਪਏ ਨੇ। ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ਼ ਸਣੇ ਛੁਰੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ</poem>}}<noinclude>{{rh||51/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> 3897ow4p7xkuna6ep6hs8yd00nof19f 250 54681 238843 146244 2026-10-06T15:49:00Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238843 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|10em}}{{Block center|<poem>ਸਿਰ੍ਹਾਣਿਓਂ ਮਿਲੇ ਨੇ। (ਚੁੱਪੀ) ਜਦ ਬਾੜ ਈ ਖੇਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਜਾਏ ਤਾਂ ਕਿਸਦਾ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦੈ! ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੈ ਉਹ ਨੀਮ-ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ’ਚ ਸਨ! {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗ਼ੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਗ਼ੱਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਹੰਨੁਮ ਰਸੀਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}(ਭੜਕ ਕੇ) ਕੀ...? ਇਹ ਤੂੰ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹੈਂ? {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ... ਲੋਥ ਬਣਿਆ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਆ... ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਖ਼ੂਨ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ...! ਥਾਂ-ਥਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਜ਼ਖਮ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ’ਚ ਛੁਰਾ ਘੋਪ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਤੇ ਓਧਰ ਉਹ ਹਤਿਆਰੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ’ਚ ਧੁੱਤ ਖੂਨ ’ਚ ਲਥਪਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੁਰੇ! ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ? (ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ’ਚ ਝਾਕਦੇ ਹੋਏ) ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ’ਚ ਦਿਲ ਧੜਕਦੈ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ’ਚ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ..ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਤਾਂ ਹੱਕ ਹੈ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਬ : | depth=6em}}ਉਫ਼! ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਚਕਰਾ ਰਿਹੈ! {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਦੇਖੋ ਇਸਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਐ! (ਮੈਕਬਥ ਤੇ ਨਿਊਨੇਕਸ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।) (ਯੁਵਰਾਜ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।_ {{overfloat left|ਮੈਲਕਮ : | depth=6em}}ਅਸੀਂ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉੱਜੜ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਉਂ ਖੜ੍ਹੇ ਆਂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਮਾਰੀ! {{overfloat left|ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ : | depth=6em}}ਕਿਹਾ ਵੀ ਕੀ ਜਾ ਸਕਦੈ! ਇਹ ਵੇਲ਼ਾ ਹੰਝੂ ਵਹਾਉਣ ਦਾ ਨਹੀਂ! ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖ਼ਤਰਾ, ਖਵਰੇ ਮੌਤ ਕਿਹੜੇ ਖੁੰਝੇ ਲੁਕੀ ਸਾਡੀ ਰਾਹ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇ! ਛੇਤੀ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਸਾਨੂੰ ਏਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦੈ। {{overfloat left|ਮੈਲਕਮ : | depth=6em}}ਠੀਕ ਕਹਿ ਰਿਹੈਂ ਤੂੰ ... ਵੇਲਾ ਕੀਰਨੇ ਪਾਉਂਣ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਣ ਦਾ ਹੈ। (ਬੈਂਕੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।) {{overfloat left|ਬੈਂਕੋ : | depth=6em}}ਯੁਵਰਾਜ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ’ਚ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਕੰਪੜੇ ਬਦਲ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਨੰਗੇ ਪਿੰਡੇ ਠੰਡ ਲੱਗਣ ਦਾ ਵੀ ਡਰ ਹੈ।...ਤੇ ਮੁੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਪਿਰਤ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਡਰ ਤੇ ਝਿਝਕ ਨੇ ਸਾਡੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਐ। ਪਰ</poem>}}<noinclude>{{rh||52/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> 1cy7xy5uvalokotnam52bcup9q1bmth 238845 238843 2026-10-06T16:00:52Z Harchand Bhinder 2624 238845 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|10em}} {{Block center|<poem>ਸਿਰ੍ਹਾਣਿਓਂ ਮਿਲੇ ਨੇ। (ਚੁੱਪੀ) ਜਦ ਬਾੜ ਈ ਖੇਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਜਾਏ ਤਾਂ ਕਿਸਦਾ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦੈ! ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੈ ਉਹ ਨੀਮ-ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ’ਚ ਸਨ! {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗ਼ੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਗ਼ੱਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਹੰਨੁਮ ਰਸੀਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}(ਭੜਕ ਕੇ) ਕੀ...? ਇਹ ਤੂੰ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹੈਂ? {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ... ਲੋਥ ਬਣਿਆ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਆ... ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਖ਼ੂਨ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ...! ਥਾਂ-ਥਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਜ਼ਖਮ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ’ਚ ਛੁਰਾ ਘੋਪ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਤੇ ਓਧਰ ਉਹ ਹਤਿਆਰੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ’ਚ ਧੁੱਤ ਖੂਨ ’ਚ ਲਥਪਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੁਰੇ! ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ? (ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ’ਚ ਝਾਕਦੇ ਹੋਏ) ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ’ਚ ਦਿਲ ਧੜਕਦੈ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ’ਚ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ..ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਤਾਂ ਹੱਕ ਹੈ। {{overfloat left|ਲੇਡੀ ਮੈਕਬਬ : | depth=6em}}ਉਫ਼! ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਚਕਰਾ ਰਿਹੈ! {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਦੇਖੋ ਇਸਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਐ! (ਮੈਕਬਥ ਤੇ ਨਿਊਨੇਕਸ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।) (ਯੁਵਰਾਜ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।_ {{overfloat left|ਮੈਲਕਮ : | depth=6em}}ਅਸੀਂ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉੱਜੜ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਉਂ ਖੜ੍ਹੇ ਆਂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਮਾਰੀ! {{overfloat left|ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ : | depth=6em}}ਕਿਹਾ ਵੀ ਕੀ ਜਾ ਸਕਦੈ! ਇਹ ਵੇਲ਼ਾ ਹੰਝੂ ਵਹਾਉਣ ਦਾ ਨਹੀਂ! ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖ਼ਤਰਾ, ਖਵਰੇ ਮੌਤ ਕਿਹੜੇ ਖੁੰਝੇ ਲੁਕੀ ਸਾਡੀ ਰਾਹ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇ! ਛੇਤੀ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਸਾਨੂੰ ਏਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦੈ। {{overfloat left|ਮੈਲਕਮ : | depth=6em}}ਠੀਕ ਕਹਿ ਰਿਹੈਂ ਤੂੰ ... ਵੇਲਾ ਕੀਰਨੇ ਪਾਉਂਣ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਣ ਦਾ ਹੈ। (ਬੈਂਕੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।) {{overfloat left|ਬੈਂਕੋ : | depth=6em}}ਯੁਵਰਾਜ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ’ਚ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਕੰਪੜੇ ਬਦਲ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਨੰਗੇ ਪਿੰਡੇ ਠੰਡ ਲੱਗਣ ਦਾ ਵੀ ਡਰ ਹੈ।...ਤੇ ਮੁੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਪਿਰਤ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਡਰ ਤੇ ਝਿਝਕ ਨੇ ਸਾਡੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਐ। ਪਰ </poem>}}<noinclude>{{rh||52/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> id3kilk7cgf6pr5kyp6tvseyr0j5jiv 250 54682 238844 146256 2026-10-06T15:52:30Z Harchand Bhinder 2624 /* ਤਸਦੀਕ */ 238844 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Harchand Bhinder" /></noinclude>{{dhr|10em}}{{Block center|<poem>ਮੈਂ ਰੱਬ ਨੂੰ ਹਾਜ਼ਰ-ਨਾਜ਼ਰ ਜਾਣ ਕੇ... ਇਹ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ..ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਦਾ ਪਰਦਾਫ਼ਾਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਨ ਲੜਾ ਦਿਆਂਗਾ ਆਪਣੀ! {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ਼ ਈ ਸਮਝੋ। {{overfloat left|ਮੈਕਬਥ : | depth=6em}}(ਪ੍ਰਵੇਸ਼) ਹਾਂ-ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹਾਂ! {{overfloat left|ਮੈਕਡਫ਼ : | depth=6em}}ਤੁਰੰਤ ਸਭ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਦੀਵਾਨ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ। ਉੱਥੇ ਈ ਮਿਲਾਂਗੇ। (ਸਭ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।) {{overfloat left|ਮੈਲਕਮ : | depth=6em}}(ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ) ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਚ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੱਕਾਰੀ ਝੂਠੇ ਦੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟਾਉਣ 'ਚ ਮਾਹਿਰ ਹੁੰਦੀ ਏ! ਮੈਂ ਤੇ ਸੋਚ ਲਿਐ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਜਾਵਾਂਗਾ! {{overfloat left|ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ : | depth=6em}}ਤੇ ਮੈਂ ਆਇਰਲੈਂਡ! ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ 'ਚ ਵੀ ਛੁਰੇ ਲਿਸ਼ਕਦੇ ਦਿਸਦੇ ਨੇ। ਅੱਡੋ-ਅੱਡ ਜਾਣ 'ਚ ਈ ਬਚਾਅ ਐ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ! ਨਹੀਂ! {{overfloat left|ਮੈਲਕਮ : | depth=6em}}ਕਾਤਿਲ ਦਾ ਹਾਲੇ ਤਾਈਂ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ! ਛੇਤੀ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਕਿਸੇ ਮਹਿਫ਼ੂਜ਼ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦੈ। {{overfloat left|ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ : | depth=6em}}ਤੂੰ ਠੀਕ ਕਹਿ ਰਿਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਹਾਂ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਖੂਨ! ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਕੱਲ੍ਹ ਤਾਈਂ ਸਾਡਾ ਸੁਭਾਗ ਸੀ, ਅੱਜ ਬਦ-ਕਿਸਮਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਬਣ ਗਈ! {{overfloat left|ਮੈਲਕਮ : | depth=6em}}ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ ਏਥੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ਼ ਹਮਦਰਦੀ ਨਹੀਂ! ਬਸ ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਹੋ ਸਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਓ! {{overfloat left|ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ : | depth=6em}}ਹਾਂ! ਹੋਰ ਹੈ ਵੀ ਕੀ ਬਚਾਉਣ ਨੂੰ ... (ਦੋਹੇਂ ਏਧਰ-ਓਧਰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।) {{overfloat left|ਮੈਲਕਮ : | depth=6em}}ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਿਣਕ ਨਹੀਂ ਪੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ! {{overfloat left|ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ : | depth=6em}}(ਰੋਣਹੱਕਾ) ਰੱਬ ਰਾਖਾ! (ਦੋਹੇਂ ਗਲ਼ੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।</poem>}}<noinclude>{{rh||53/ਮੈਕਬਥ|}}</noinclude> ihmfd9zq209ml8cxgknlk7plysq076m 250 71544 238855 215772 2026-10-06T16:34:18Z Amritpal Aman 2020 /* ਸੋਧਣਾ */ 238855 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Amritpal Aman" /></noinclude> {{center|'''{{larger|ਮਜੀਠ/ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ}}'''}} ਆਮ ਜਾਣਕਾਰੀ: {{gap}}ਮਜੀਠ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬੇਲ ਝਾੜੀਆਂ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਜਮੀਨ ਵਿਚ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਟਾਹਣੀਆਂ ਕਈ ਫੁੱਟ ਲੰਬੀਆਂ, ਨਰਮ, ਖੁਰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹ ਵੱਲੋਂ ਸਖਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ 'ਤੇ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਰੰਗ, ਜੜ੍ਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬੇਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਖਤਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਉਪਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ 4-4 ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ 'ਚ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਛੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫੁੱਲ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਛੋਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਫਲ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦੋ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜੜ੍ਹ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਦਵਾਈਆਂ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਨਾਮ: {{gap}}ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ-ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ। ਹਿੰਦੀ-ਮਜੀਠ। ਮਰਾਠੀ-ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ। ਗੁਜਰਾਤੀ-ਮਜੀਠ। ਬੰਗਾਲੀ-ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ-ਮੇਡਰ ਰੂਟ (Madder Root)। ਲੈਟਿਨ-ਰੂਬੀਆ ਕਾਰਡੀਫੋਲੀਆ (Rubia Cardifolia)। ਗੁਣ: {{gap}}ਆਯੂਰਵੈਦਕ ਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਜੀਠ ਰਸ ਵਿਚ ਮਧੁਰ, ਤੇਜ, ਗੁਣ ਵਿਚ ਭਾਰੀ, ਤਾਸੀਰ ਵਿਚ ਗਰਮ, ਵਿਪਾਕ ਵਿਚ ਕਟੁ, ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ, ਕਫ ਅਤੇ ਸ਼ੋਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਮਲਾ, ਪ੍ਰਮੇਹ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ, ਕੋਹੜ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ, ਵਾਤ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ, ਚਿੱਟੇ ਦਾਗ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ, ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਛਾਹੀਆਂ, ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ, ਪੱਥਰੀ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਣ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਵਿਚ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। {{gap}}ਵਿਗਿਆਨਕ ਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਜੀਠ ਦੇ ਰਸਾਇਣਕ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਨ 'ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿਚ ਰਾਲ, ਸ਼ੱਕਰਾ, ਗੂੰਦ, ਚੂਨਾ, ਰੰਜਕ ਪਦਾਰਥ ਆਦਿ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੰਜਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੇਰੇਨਸਿਨ, ਪਰਪੁਰਿਨ, ਮੰਜਿਸ਼ਿਠਨ, ਅਲਾਜਰਿਨ, ਜੇਂਥੀਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। {{gap}}00 {{center|ਗੁਣਕਾਰੀ ਪੌਦੇ - 120}}<noinclude></noinclude> nc2p3caqdk2btverhd1zlusdb2grfck 250 71545 238858 215773 2026-10-06T16:44:45Z Amritpal Aman 2020 /* ਸੋਧਣਾ */ 238858 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Amritpal Aman" /></noinclude> {{center|'''{{larger|ਮਹੂਆ}}'''}} ਆਮ ਜਾਣਕਾਰੀ: {{gap}}ਮਹੂਏ ਦਾ ਦਰਖਤ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਧੇਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਦਰਖਤ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੇਤਾਂ, ਸੜਕਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ, ਬਗੀਚਿਆਂ ਵਿਚ ਇਸ ਨੂੰ ਛਾਂ ਲਈ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਖਤ ਦੀ ਉਚਾਈ 40 ਤੋਂ 50 ਫੁੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੱਤੇ ਲੰਬਾਈ ਵਿਚ 5 ਤੋਂ 7 ਇੰਚ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿਚ 3 ਤੋਂ 4 ਇੰਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਪੱਤੇ ਅਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਡਾਕਾਰ, ਕੁਝ ਆਇਤਾਕਾਰ, ਤਿੱਖੀ ਚੁੰਝ ਵਾਲੇ, ਮਧੁਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ, ਇੰਨਾਂ ਦੇ ਪੱਤਲ ਵੀ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਲ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮਾਂਸਲ, ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਮਧੁਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇੰਨਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਸੁੱਕਣ 'ਤੇ ਲਾਲ, ਮਿੱਟੀ ਰੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਕੇ ਫੁੱਲ ਦਰਖਤ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਦੇਸੀ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਚ-ਅਪ੍ਰੈਲ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਹਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੇ ਅਤੇ ਮਈ-ਜੂਨ ਇਸ ਨੂੰ ਫਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਫਲ ਲੰਬਾਈ ਵਿਚ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੋ ਇੰਚ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿਚ ਇੱਕ ਇੰਚ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਭਾਅ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੱਕੇ ਫਲ ਵਿਚ 1 ਜਾਂ 2 ਬੀਜ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨਾਂ ਦੀ ਗਿਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤੇਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਕੱਪੜੇ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਸਾਬਣ ਬਨਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਕਾ ਫਲ ਸਵਾਦ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਰਖਤ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਛਿੱਲ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਬੀਜ ਦੀ ਗਿਰੀ ਸਾਰੇ ਹੀ ਉਪਯੋਗ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਾਮ: {{gap}}ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ-ਮਧੂਕ, ਗੁੜਪੁਸ਼ਪ। ਹਿੰਦੀ-ਮਹੂਆ, ਮਹੂਵਾ। ਮਰਾਠੀ-ਮੋਹੜਾ। ਗੁਜਰਾਤੀ-ਮਹੁੜੋ। ਬੰਗਾਲੀ-ਮਹੁਆ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ-ਬਟਰ ਟ੍ਰੀ (Butter Tree)। ਲੈਟਿਨ-ਮਧੂਕਾ ਇੰਡੀਕਾ (Madhuka Indiaca)। ਗੁਣ: {{gap}}ਆਯੂਰਵੈਦਕ ਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹੂਆ ਰਸ ਵਿਚ ਮਧੁਰ, ਗੁਣ ਵਿਚ ਭਾਰੀ, ਧਾਤੂ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿਚ ਨਮ, ਠੰਡੇ ਅਤੇ ਸ਼ੂਸ਼ਕ, ਗਰਮ, ਵਾਤ-ਪਿੱਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਾਦਕ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਨਾਮਰਦਗੀ, ਖੰਘ, ਬਵਾਸੀਰ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਠੀਕ ਨਾ ਆਉਣ, ਖਾਜ, {{center|ਗੁਣਕਾਰੀ ਪੌਦੇ - 121}}<noinclude></noinclude> 5sjqs3418v28txp2pi0dw1syzxb6gwz 250 71546 238859 215774 2026-10-06T16:48:17Z Amritpal Aman 2020 /* ਸੋਧਣਾ */ 238859 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Amritpal Aman" /></noinclude> ਕਬਜ਼, ਗੈਸ ਦੀ ਤਕਲੀਫ, ਘੱਟ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ, ਫੋੜੇ, ਫਿਨਸੀਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। {{gap}}ਵਿਗਿਆਨਕ ਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹੂਆ ਦੇ ਰਸਾਇਣਕ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ 'ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਆਵਰਤ ਸ਼ੱਕਰ 52.6 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ, ਇਕਸ਼ੂਸ਼ੱਕਰ 2.2 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ, ਅਲਵਯੂਮਿਲਾਇਡ 2.2 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ, ਸੇਲਯੂਲੋਜ 2.4 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ, ਵਾਧੂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਭਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਵਾਧੂ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ, ਲੋਹਾ, ਪੋਟਾਸ, ਇੰਜਾਇਮਸ, ਐਸਿਡ ਯੀਸਟ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬੀਜਾਂ ਦੀਆਂ ਗਿਰੀਆਂ ਤੋਂ ਜਿਹੜਾ ਤੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ 50 ਤੋਂ 55 ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨੁਕਸਾਨ: {{gap}}ਮਹੂਏ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਧੂ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦਰਦ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। {{gap}}00 {{center|ਗੁਣਕਾਰੀ ਪੌਦੇ - 122}}<noinclude></noinclude> ges6kpd78vper24fobcmmekty9s1b4s 250 71547 238862 215775 2026-10-06T16:58:42Z Amritpal Aman 2020 /* ਸੋਧਣਾ */ 238862 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Amritpal Aman" /></noinclude> {{center|'''{{larger|ਮਾਲਕਾਂਗਨੀ}}'''}} ਆਮ ਜਾਣਕਾਰੀ: {{gap}}ਮਾਲਕਾਂਗਨੀ ਦੀ ਬੇਲ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਆਦਿ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬੇਲ ਦੂਜੇ ਦਰਖਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕਿ ਵਧਦੀ ਫੁਲਦੀ ਹੈ। ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਵੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੱਤੇ ਤਿੱਖੇ, ਲਟੂਵਾਕਾਰ, 2 ਤੋਂ 4 ਇੰਚ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਡੇਢ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਇੰਚ ਚੌੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਲ ਨਵੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਪ੍ਰੈਲ-ਜੂਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿਚ ਫਲ ਲੱਗਦੇ ਅਤੇ ਪੱਕਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਲ ਪੀਲੇ, ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਫਲ ਮਟਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, 6 ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੁੱਕਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਫਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਾਮ: {{gap}}ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ-ਜਯੋਤੀਸ਼ਮਤੀ। ਹਿੰਦੀ-ਮਾਲਕਾਂਗਨੀ। ਮਰਾਠੀ-ਮਾਲਕਾਂਗੋਣੀ। ਗੁਜਰਾਤੀ-ਮਾਲਕਾਂਗਣੀ। ਬੰਗਾਲੀ-ਲਤਾਫਟਕੀ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ-ਸਟਾਫ ਟ੍ਰੀ (Staff Tree)। ਲੈਟਿਨ-ਸੇਲੇਸਟ੍ਰਸ ਪਾਨੀਫੂਲਅਟਸ (Celastrus Panniculatus)। ਗੁਣ: {{gap}}ਆਯੂਰਵੈਦਕ ਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਲਕਾਂਗਨੀ ਰਸ ਵਿਚ ਕਟੁ, ਗੁਣ ਵਿਚ ਤੇਜ, ਤਾਸੀਰ ਵਿਚ ਗਰਮ, ਵਿਪਾਕ ਵਿਚ ਕਟੁ, ਕਫ ਅਤੇ ਵਾਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਰਮੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਕਸ਼ਾਘਾਤ, ਸੰਧੀਵਾਤ, ਬੇਰੀ-ਬੇਰੀ, ਸਾਹ ਵਿਚ ਕਸਾਵਟ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ, ਖਾਜ, ਨਾਮਰਦਗੀ, ਦਾਦ, ਵਰਣ, ਚਿੱਟੇ ਦਾਗ, ਯਾਦ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਮੀ ਆਦਿ ਵਿਚ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਫੀਮ ਖਾਣਾ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਵਾਈ ਹੈ। {{gap}}ਯੁਨਾਨੀ ਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਲਕਾਂਗਨੀ ਤੀਜੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਰੱਖਿਅਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਤੇਲ ਲੱਕ ਦਾ ਦਰਦ, ਗਠੀਏ, ਸਨਾਯੂ ਦੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਲ ਤਾਸੀਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਗਰਮ, ਰਸਾਇਣ, ਗਰਮੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਯਾਦ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨਕ ਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਲਕਾਂਗਨੀ ਦੇ ਰਸਾਇਣਕ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਨ 'ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਵਿਚ 30 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਗਾੜ੍ਹਾ ਤੇਲ, ਲਾਲ-ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ, ਗੰਧ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਸਿਲੇਸਟ੍ਰੀਨ ਅਤੇ ਪੈਨੀਕੁਲੇਟੀਨ ਨਾਂ ਦਾ ਏਲਕੇਲਾਇਡ੍ਰਸ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇੱਕ ਤੇਜ ਰਾਲਯੁਕਤ ਤੱਤ, ਕਛਾਏ ਦ੍ਰਵ ਅਤੇ 5 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਖਾਰ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਲਪ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਟੈਨਿਨ ਵੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਮਾਗ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਟਾਮਿਨ ਬੀ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬੇਰੀ-ਬੇਰੀ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਲਈ ਉੱਤਮ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਨੁਕਸਾਨ: {{gap}}ਨਿਰਧਾਰਤ ਮਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਵਮਨ, ਵਿਰੇਚਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗਰਮ ਤਾਸੀਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। {{gap}}00 {{center|ਗੁਣਕਾਰੀ ਪੌਦੇ - 123}}<noinclude></noinclude> 30e4fpuyacr5yuploglujs3njc83obs 250 75092 238872 238646 2026-10-07T00:19:03Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238872 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|62 ||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਤੇ ਸਬਦੁ ਬਾਣੀ ਸੁਣਨਿ, ਤਿਵੇਂ ਤਿਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੌ ਆਵੈ ਤੇ ਜਿਉਂ ਕਾਗਦ ਲਿਖਕੇ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਹਜੂਰ ਆਣਕੇ ਸੁਣਾਵਨਿ ਤਿਵੈਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਥੀਂ ਸ਼ਰਮ ਆਵੈ। ਇਕ ਛਿਆਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਿਤ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਟ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਬ੍ਰਿਤਿ ਵਧਿ ਗਈ। ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਕਲਿਆਣੁ ਹੋਆ॥੩੩॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਪੈੜਾ ਦੁਰਗਾ}'''}} ਭਾਈ ਪੈੜਾ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਸਾਹਿਬ ਪੰਜਵੀਂ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਹਜ਼ੂਰ ਆਏ: ਅਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰੀਏ। ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਭਾਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਛੇ ਦਾਨੁ ਕੀਤਾ ਹੈ ਸੌ ਹੁਣ ਆਇਕੈ ਪਾਇਆ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਦਾ ਕੀਤਾ ਅਗੇ ਪਾਵਨਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸਾਡੇ ਪਾਸ ਵਰਤਣਿ ਹੋਵੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਖਾਵਣ ਪੀਵਣ ਤੇ ਵਧੀਕ ਹੋਵੈ ਸੋ ਸਭੇ ਦਾਨ ਪੁੰਨ ਕਰ ਦੇਵਣਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਓਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਵੀ ਹੋਵੈ। ਸਭ ਸਿਖਾਂ ਨਾਲਿ ਵਰਤਿ ਛਕਣਾ। ਸੀਤਕਾਲ ਹੋਵੈ ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਭੂਰੇ ਲੋਈਆਂ ਹੋਰੁ ਭੀ ਬਸਤ੍ਰ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੋਣ ਸੌ ਲੈ ਦੇਵਣੇ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਸਿਖ ਬਹੁਤ ਆਏ ਤੇ ਹੋਰੁ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭੀ ਗਹਿਣੇ ਰਖਕੇ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇ ਦਿਤੇ। ਬਹੁਰੋ ਫੇਰ ਸਿਖ ਆਏ ਤਾਂ ਸੀਤ ਕਾਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈਸੀ; ਵੀਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੁਣ ਤਾਂ ਅਸਾਡੇ ਪਾਸ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਏਸੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰਿ ਰਮਣੈ ਜਾਇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਲਕੜੀ ਨਾਲਿ ਜਿਮੀਂ ਲੱਗੇ ਖੋਦਣ, ਤਾਂ ਉਥੋਂ ਮੋਹਰਾਂ ਦਾ ਦੇਗਚਾ ਹੱਥ ਲੱਗਾ। ਤਾਂ ਓਨਾਂ ਘਰ ਭੀ ਛੁਡਾਇ ਲਏ ਤੇ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਲੈਕੇ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਹਜੂਰ ਆਏ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਆ: ਜੋ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੋ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਥੋੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣ ਦੇਂਦਾ। ਤੁਸਾਂ ਇਸ ਕਾਰਜ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜੁ ਰਹਣਾ॥੩੪॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਬਾਲਾ ਕਿਸ਼ਨਾ}'''}} '''ਬਾਲਾ''' ਤੇ ਕਿਸ਼ਨਾ ਦੋਵੇਂ ਝਿੰਗਰਣ ਜਾਤ ਦੇ ਹੈਸਨਿ ਤੇ ਬੜੇ ਪੰਡਤ ਹੈਸਨਿ ਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਰੀਝਾਵਣ ਵਾਲੇ ਹੈਸਨਿ। ਸਾਹਿਬ ਪੰਜਵੀਂ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਹਜੂਰ ਆਏ, ਜੋ ਜੀ ਅਸੀਂ ਖਟ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਵਕਤੇ ਹਾਂ ਤੇ ਸਭ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੀਝਾਂਵਦੇ ਭੀ ਹਾਂ, ਪਰੁ ਅਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਹੀਂ ਆਂਵਦੀ। ਤਾਂ<noinclude></noinclude> ncivwgq6gog86j0x0bdd9fdsqvye2zf 250 75113 238854 238775 2026-10-06T16:26:56Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238854 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||85}} {{rule}}</noinclude>ਸਰੀਰ ਕਰਕੇ ਕਾਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਜੋ ਇਕ ਪੋਟ ਕਾਰ ਦੀ ਕਢੈਗਾ ਓਸਦੇ ਸਭ ਕੂਲਾਂ ਦਾ ਉਧਾਰੁ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਗਡਾ ਮਾਤ੍ਰ ਕਢੇਗਾ ਤਿਸਦੇ ਪਿਛੇ ਸਭਸ ਦਾ ਉਧਾਰੁ ਹੋਵੈਗਾ। ਜੋ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਉਸਾਰਣ ਦਾ ਉਦਮੁ ਕਰੈਗਾ, ਓਸਦੀ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਅਬਿਚਲ ਨੀਵ ਉਸਰੇਗੀ। ਏਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੁ ਮੈਂ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰਿਮੰਦਰ ਜੀ ਮੈਂ ਜਹਾਜੁ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਨਾਨ ਕਰੇਗਾ ਓਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਕਟੀਅਨਗੇ ਤੇ ਜੋ ਸੰਬਦ ਸੁਣਕੈ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾਵੇਗਾ ਓਸ ਦੀ ਅੱਗੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸਰਧਾ ਰਹਿ ਜਾਵੈਗੀ, ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋ ਕੈ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਵਰਤੈਗਾ। ਭਾਈ ਲਾਲੂ ਤੇ ਲੰਗਾਹ ਢਿਲੋਂ ਹੋਰੁ ਸਭ ਮਸੰਦਾਂ ਤੇ ਸਭਣਾਂ ਦੇਸਾਂ ਦੇ ਸਿਖ ਜਿਸ ਜਿਸ ਉਦਮ ਕੀਤਾ ਤਿਸਦਾ ਉਧਾਰ ਹੋਇਆ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: '''“ਉਦਮੁ ਕਰਤ''' '''ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਆ॥ ਹਰਿ ਮਾਰਗਿ ਚਲਤ ਭ੍ਰਮੁ ਸਗਲਾ ਖੋਇਆ॥''' '''ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੁਣਾਇਆ ਮਿਟਿ ਗਏ ਸਗਲੇ ਰੋਗਾ''' '''ਜੀਉ॥"'''{ਪੰਨਾ ੯੯} {{center|'''-ਤਿਸ ਦਾ ਵੀਚਾਰ-'''}} ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਦੇ ਮਾਰਗਿ ਤੂਰ ਆਵਨਿ ਦਾ ਅਥਵਾ ਬਣਾਵਣ ਦਾ ਉਦਮੁ ਕਰਨਗੇ ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਹਕਰਣ ਸੁੱਧ ਹੋਵਨਿਗੇ। ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਮਾਰਗਿ ਤੁਰ ਆਵਨ ਦਾ ਅਥਵਾ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਉਪਰ ਤੁਰਨ ਦਾ ਉੱਦਮ ਕਰਨਗੇ, ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭ੍ਰਮੁ ਦੂਰਿ ਹੋਵੈਗਾ। ਬਹੁੜੋ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮੁ ਸਭਨਾਂ ਨਿਧਾਂ ਦਾ ਘਰੁ ਹੈ, ਹੋਰਿ ਨਿਧਾਂ ਏਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹੈਨਿ ਤੇ ਏਹੁ ਨਾਮੁ ਜੀਉ ਕੇ ਨਾਲਿ ਨਿਭਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਏਹੁ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਤੇ ਪਾਈਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਰੂਪੀ ਰੋਗੁ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਗੁ ਭੀ ਦੂਰਿ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੈਨਿ॥੫੫॥ ''' ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਅਜਬ, ਅਜਾਇਬ ਉਮਰਸਾਹ}''' '''ਅਜਬੁ''' ਤੇ ਅਜਾਇਬ ਤੇ ਉਮਰ ਸਾਹਿ ਸੰਘੇ ਮਸੰਦ ਹੈਸਨਿ ਤੇ ਗੁਰੂਦੁਆਰੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੈਸਨਿ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਭੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਤੇ ਜੋ ਸਿਖ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਿ ਓਸ ਨਾਲਿ ਗੁਜਰਾਨ ਕਰਨ। ਇਕ ਦਿਨ ਸਾਹਿਬ ਪੁਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕੌਡੀ ਕੀਕਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> e7x9rjaivaes0l4oozogvimj44xm5hi 250 75115 238847 238771 2026-10-06T16:07:20Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238847 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|83}} {{rule}}</noinclude>ਮਿਲ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਿ ਦੇਵਣੀ। ਜੋ ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਿਆਈਂ ਨੀਵੀਂ ਹੋਇਕੈ ਬਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੈਨ ਤੇ ਦੁਇ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਸਭਣਾਂ ਧਰਮਸਾਲਾ ਆਵਣਾ ਤੇ ਵੈਸਾਖੀ ਤੇ ਦੀਪ ਮਾਲਾ ਹਜੂਰ ਦਰਸਨ ਨੂੰ ਆਵਣਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਦਾ ਇਸਨਾਨੁ ਕਰਣਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਕਾ ਦਰਸਨੁ ਕਰਣਾ। ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਮੇਰਾ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰ ਹੈ॥੫੩॥ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> tes8dcw4kbqo9o174szmaro8sep1agl 250 75116 238846 238785 2026-10-06T16:06:37Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238846 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|82||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਂਤਿ ਆਵੈ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਭਾਈ! ਜੌ ਲਗ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਸੀ ਤਾਮਸੀ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਨ ਕਰੋਗੇ, ਤੇ ਸਾਂਤਕੀ ਗੁਣ ਵਰਤਾਵੋਗੇ ਨਹੀਂ, ਤੌ ਲਗ ਸਾਂਤਿ ਕਿਉ ਕਰ ਆਵੈ? ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ! ਅਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰਿ ਕਰੀਐ ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਔ ਕ੍ਰੋਧੁ ਕਰਤੇ ਹੈਨਿ ਸੋ ਤਾਮਸੀ ਹੈਨਿ। ਅਰੁ ਜੋ ਲੋਭੁ ਤੇ ਅਭਿਮਾਨੁ ਕਰਤੇ ਹੈਨਿ ਸੋ ਰਾਜਸੀ ਹੈਨਿ। ਅਰੁ ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਨਿੰਮ੍ਰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ ਸੋ ਸਾਂਤਕੀ ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਓਨਾਂ ਪੁਛਿਆ: ਏਹ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਕੌਣ ਸੇ ਅਹਾਰ ਥੀਂ ਉਤਪਤਿ ਹੁੰਦੈ ਹੈਨਿ ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਯਾ ਤਾਮਸੀ ਗੁਣ ਬਾਸੀ ਅਹਾਰ ਖਾਵਣ ਕਰ ਤੇ ਤੁਰਨੇ ਕਰਿ, ਤੇ ਬਹੁਤਾ ਸੌਣੇ ਕਰਿ ਅਰੁ ਮੈਲੇ ਭੇਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਰ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣ ਮਿਠੇ ਤੇ ਸਲੂਣੇ ਖਾਵਣਿ ਕਰਿ, ਅਰ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਭੋਗ ਕਰਿ, ਅਰੁ ਆਪ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਹਾਵਣ ਕਰਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਰੁ ਸਾਂਤਕੀ ਗੁਣ ਇਸਨਾਨ ਕਰ, ਦਾਲ ਚਾਵਲ ਕਰਿ, ਖਿਚੜੀ ਕਰ, ਅਲਪ ਅਹਾਰ ਕਰ, ਬਸਤ੍ਰ ਉੱਜਲ ਰਖਣ ਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਏਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਏਹ ਪਰੀਖਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਸਬਦ ਦੇ ਸਨਮੁਖਿ ਨੇੜੇ ਤੇ ਸ੍ਰਵਣ ਰਖੀਐ ਜੇ ਤਾਂ ਜਿਉਂ ਦੀ ਤਿਉਂ ਸਮਝ ਆਵੇ ਤੇ ਮਨੁ ਡੋਲੈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਾਂਤਕੀ ਗੁਣ ਜਾਣੀਐ ਤੇ ਜੇ ਮਨੁ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਠਹਿਰਾਵੈ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਡੋਲ ਜਾਵੈ ਤਾਂ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣ ਹੈ। ਜੇ ਸਦਾ ਡੋਲਿਆ ਰਹੇ, ਸਮਝੋ ਕਿਛੁ ਨਹੀਂ ਏਹੁ ਤਾਮਸੀ ਗੁਣ ਹੈ। ਇਕਾਗਰ ਬ੍ਰਿਤਿ ਸਾਂਤਕੀ ਕਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਭਾਈ ਧਾਰੋ ! ਇਕ ਸੂਰਮੇ ਬਾਹਰਿ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਦੇ ਹੈਨਿ; ਇਕ ਮਨ ਰੂਪੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿਤਦੇ ਹੈਨ, ਜੋ ਬਾਹਰਿ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਦੇ ਹੈਨਿ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਸੁ ਢਾਢੀ ਗਾਂਵਦੇ ਹੈਨਿ, ਜੋ ਮਨ ਰੂਪੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿਤਦੇ ਹੈਨਿ ਓਨਾਂ ਦਾ ਜਸੁ ਸੰਤ ਗਾਂਵਦੇ ਹੈਨਿ। ਭਾਈ ਸਾਈਂ ਦਿਤਾ। ਸਾਧ ਓਹ ਹੈਨਿ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਧੇ। ਭਾਈ ਤੁਲਸਾ! ਭਗਤੁ ਸੇ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਆਸ ਰਾਮ ਨਾਮ ਬਿਨਾਂ ਬਿਰਥਾ ਨਾ ਜਾਵੈ। ਤੁਸਾਂ ਸਾਂਤਕੀ ਗੁਣ ਵਿਚ ਵਰਤਣਾ, ਤੁਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਿ ਆਵੈਗੀ। ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਜਗਤ ਦੇ ਮਹਾਂ ਮੋਹ ਦਾ ਜਾਲੁ ਪੌਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਖ ਜਾਗਦੇ ਹੈਨਿ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਥੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਨਿ ਬਸਤ੍ਰ ਦਾ ਕਿਸੈ ਕਾਮਨਾ ਦਾ ਆਵੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਇਕੁ ਪੂਰੀ ਕਰਿ ਸਕੇ ਤਾਂ ਇਕਸ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦੇਵਣੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਭਨਾ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> 21igo8thuyn0fz6wnnpl6cen71gooxc 250 75117 238852 238770 2026-10-06T16:18:56Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238852 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" /></noinclude> {{center|'''ਪਉੜੀ ਬਾਈਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੨॥'''}} {{center| '''ਮਸੰਦ ਸਿਖ'''}}''' ਦੀਪਕੁ ਦੀਪਾ ਕਾਸਰਾ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰੈ ਹੁਕਮੀ ਬੰਦਾ।''' '''ਪਟੀ ਅੰਦਰਿ ਚਉਧਰੀ ਢਿਲੋਂ ਲਾਲੂ ਲੰਗਾਹੁ ਸੁਹੰਦਾ।''' '''ਅਜਬੁ ਅਜਾਇਬੁ ਸੰਙਿਆ ਉਮਰਸਾਹੁ ਗੁਰ ਸੇਵ ਕਰੰਦਾ।''' '''ਪੈੜਾ ਛਜਲੁ ਜਾਣੀਐ ਕੰਦੂ ਸੰਘਰੁ ਮਿਲੈ ਸੰਦਾ।''' '''ਪੁਤ ਸਪੁਤੁ ਕਪੂਰਿ ਦੇਉ ਸਿਖੈ ਮਿਲਿਆ ਮਨਿ ਵਿਗਸੰਦਾ।''' '''ਸੰਮਣੁ ਹੈ ਸਾਹਬਾਜ ਪੁਰਿ ਗੁਰ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਲਹੰਦਾ।''' '''ਜੋਧਾ ਜਲੋ ਤੁਲਸ ਪੁਰਿ ਮੋਹਣ ਆਲਮੁ ਗੰਜਿ ਰਹੰਦਾ।''' '''ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਡਿਆ ਵਡੇ ਮਸੰਦਾ॥੨੨॥''' {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਦੀਪਾ ਕਾਸਰਾ}'''}} ਭਾਈ ਦੀਪਾ ਕਾਸਰਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੇ ਹਜੂਰਿ ਸਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਟਹਿਲ ਕਰੇ ਤੇ ਜੋ ਸਿਖ ਦਰਸਨਿ ਨੂੰ ਆਵਨਿ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨਿ ਛਤੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਤਮ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਕਰਿਕੈ ਛਕਾਵੈ ਤੇ ਆਪ ਓਨਾਂ ਦੀ ਜੂਠ ਲੈ ਕੇ ਖਾਵੈ ਤੇ ਸਿਖਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਝਾਵੇਂ ਨਾਲ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲਿ ਧੋਵੈ ਤੇ ਥੱਕੇ ਸਿਖ ਨੂੰ ਚਾਂਪੀ ਕਰੈ ਤੇ ਨੰਗੇ ਨੂੰ ਚੁਪ ਕੀਤਾ ਬਸਤ੍ਰ ਉਪਰਿ ਪਾਇ ਜਾਵੈ, ਤੇ ਸਬਦ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰੈ। ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਜੈਸੇ ਦੀਪਕ ਪ੍ਰਕਾਸੇ ਹੋਏ ਸੇ ਹੋਰੁ ਦੀਪਕ ਪ੍ਰਕਾਸਤੇ ਹੈਨਿ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੈਸੇ ਮੈਂ ਭਾਈ ਦੀਪੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦੀਪਕ ਪ੍ਰਕਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ ਓਸ ਦੇ ਵਿਚ ਗਿਆਨੁ ਪ੍ਰਕਾਸੇਗਾ॥੫੪॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਲਾਲਾ', 'ਲੰਗਾਹ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਲਾਲਾ ਤੇ ਲੰਗਾਹ ਚੌਧਰੀ ਪਟੀ ਦੇ ਜਾਤ ਦੇ ਢਿੱਲੋਂ ਹੈਸਨਿ॥ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੇ ਹਜ਼ੂਰ ਆਏ। ਤਬ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੁ ਤਈਆਰੂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲਿ ਸਾਥ ਹੀ ਮਾਇਆ ਲਾਵਨਿ; ਸਾਥ ਹੀ ਆਪ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> 3aaq87612q7x6y8kqphod0lzpvjsvu6 250 75120 238826 238781 2026-10-06T15:18:46Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238826 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||95}} {{rule}}</noinclude>ਦਿਤੀ ਤੇ ਸਿਖ ਕੀਤੇ। ਫੇਰ ਸਭ ਧਨ ਧਾਮ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਏ। ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਅਸਾਡਾ ਘਰ ਤੁਸਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ! ਇਕ ਦਿਨ ਭਾਈ ਮੰਞ ਲਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਗਇਆ ਸੀ ਤੇ ਅੰਧੀ ਆਈ, ਅਗੇ ਖੂਹ ਵਿਚ ਭਾਈ ਮੰਞ ਗਿੜ ਪੜਿਆ, ਪਰ ਲਕੜੀਆਂ ਸਿਰ ਥੀਂ ਨਾਂ ਉਤਾਰੀਆਂ, ਮਤ ਭਿਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹੋਵਨਿ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ<ref>ਏਥੇ ਲਿਖਾਰੀ ਦੀ ਕੁਛ ਉਕਾਈ ਪ੍ਰਤੀਤ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। </ref> ਸ਼ਿਕਾਰ ਚੜ੍ਹੇ ਸੇ, ਤਿਸੀ ਖੂਹ ਤੇ ਤੇ ਆਏ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਇਸ ਖੂਹ ਵਿਚ ਕੇਹੀ ਅਵਾਜ ਆਂਵਦੀ ਹੈ ? ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਵਿਚੋਂ ਭਾਈ ਮੰਞ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਬਾਗਡੋਰਾਂ ਵਹਾਈਆਂ, ਤਾਂ ਓਹ ਬੋਲਿਆ: ਪਹਿਲੇ ਲਕੜੀਆਂ ਬਾਹਰਿ ਕਢੋ, ਜੋ ਭਿੱਜਣ ਨਹੀਂ, ਪਿਛੋਂ ਮੈਂ ਨਿਕਲਾਂਗਾ। ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਅਗੋਂ ਲਕੜੀਆਂ ਕਢੀਆਂ, ਤਾਂ ਪਿਛੋਂ ਭਾਈ ਮੰਞ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਓਹ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਗਿੜ ਪਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਉਠਾਇਕੇ ਅੰਗ ਲਾਇਆ। ਓਸ ਨੂੰ ਤੀਨ ਕਾਲ ਦੀ ਸੋਝੀ ਹੋਇ ਆਈ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਪੁਰਖਾ ਕਿਛੁ ਮੰਗੂ! ਓਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜੋ ਕਿਛੁ ਤੁਸਾਂ ਦੇਣਾ ਹੈ ਸੋ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ; ਅਬ ਅਸਾਨੂੰ ਏਹੁ ਦਾਨ ਦੇਹੋ ਜੀ ਜੋ ਅਸਾਡੀ ਮੰਗਣ ਦੀ ਬ੍ਰਿਤ ਨਾਂ ਉਪਜੇ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਏਹ ਭੀ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਵੈਗਾ, ਕਛੁ ਹੋਰ ਭੀ ਮੰਗ! ਤਾਂ ਓਸ ਕਹਿਆ: ਜੋ ਫੇਰ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਇਤਨੀ ਤਾੜਨਾ ਨਾਂ ਕਰਵਾਈਐ ਜੀ ਕਲਿਜੁਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਉਹ ਭੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਹੋਰੁ ਕਿਛੁ ਮੰਗੂ! ਤਾਂ ਓਸ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ! ਸਿਦਕ ਦਾਨੁ ਦਿਚੈ, ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ '''“ਮੰਞ ਪਿਆਰਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗੁਰ ਮੰਞ ਪਿਆਰਾ॥ ਮੰਞ ਗੁਰੂ ਕਾ ਬੋਹਿਥਾ ਕਾ ਜਗੁ ਲਘਣ ਹਾਰਾ॥”''' ਭਾਈ ਮੰਞ ਤੇ ਪੀਰਾਣਾ! ਤੁਸਾਨੂੰ ਸਿਦਕੁ ਹੋਵੈਗਾ, ਨਾਲੇ ਤੁਸਾਡੀਆਂ ਮਿਲਿਆਂ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਦਕੁ ਹੋਵੈਗਾ॥੬੩॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਹਮਜਾ ਜੱਜਾ ਆਦਿ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਹਮਜਾ ਜੱਜਾ, ਭਾਈ ਬਾਲਾ ਮਰਵਾਹਾ, ਤੇ ਭਾਈ ਨਾਨੋ ਓਹਰੀ ਤੇ ਭਾਈ ਸੂਰੀ ਚਉਧਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਨਿ ਆਏ, ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਂਸੀ ਪੂਰੀ ਦੀ<noinclude></noinclude> 2xe8j5bjoh483rc8886h0d45e40dov9 250 75122 238856 238786 2026-10-06T16:36:06Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238856 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|86||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਕਹਿਆ: ਜੈਸੇ ਸਿ਼ਵ ਨਿਰਮਾਇਲੁ, ਜੈਸੇ ਵਿਖੁ ਤੈਸੇ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਏਤੇ ਕਰ ਤੁਸਾਡਾ ਉਧਾਰੁ ਹੋਵੈਗਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਓਨ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ! ਤੇਰਾ ਜੋ ਬਚਨੁ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਬਿਨੁ ਸਾਸ ਤੇ ਰਾਖੈ॥ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਤਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਭਾਖੈ॥ {ਪੰਨਾ ੨੭੭} ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜੀ! ਸਾਸਾਂ ਥੀਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਇਕ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਭੀਖਮ ਪਿਤਾਮਾ ਸਾਂਤਲ ਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸੀ ਤੇ ਓਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵਰੁ ਸੀ, ਓਹੁ ਸੁਛੰਦ ਮ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਓਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤੁ ਹੋਇਆ ਹੈਸੀ ਤਾਂ ਸੂਰਜੁ ਦਖਣਾਇਣ ਹੈਸੀ। ਓਸ ਸੂਰਜ ਉਤ੍ਰਾਇਣ ਜਾਂਦਿਆਂ ਤੀਕਰ ਪ੍ਰਾਣ ਰਖੇ ਤੇ ਸਭਨਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਉਪਦੇਸੁ ਕੀਤਾ ਸੋ ਭੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਓਸਦੇ ਵਿਚ ਹੈਸਨ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ ਕਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਸਾਸਾਂ ਥੀਂ ਕੌਣ ਜੀਂਵਦਾ ਹੈ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਏਹੁ ਸਮਰੱਥਤਾ ਈਸ਼ਰ ਦੀ ਵਰਨੀ ਹੈ। ਜੈਸੇ ਪਰਬਤ ਤੇ ਬ੍ਰਿਛ ਸਾਸਾਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਵਰਧਮਾਨ ਹੋਤੇ ਹੈਨਿ ਤੇ ਬਾਲਕ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਰਧਦਾ ਜਾਤਾ ਹੈ ਤੇ ਛਿਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚ ਸੁਆਸ ਪੈਂਦੇ ਹੈਨਿ ਤਾਂ ਐਸਾ ਈਸਰੁ ਸਮਰਥੁ ਹੈ। ਤੇ ਦੂਜਾ ਏਹੁ ਅਰਥੁ ਹੈ, ਸਵਾਸ ਉਹੋ ਸਫਲੁ ਹੈਨਿ ਜੋ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਂਵਦੇ ਹੈਨਿ। ਹੋਰੁ ਸਾਸ ਐਸੇ ਹੈਨਿ ਜੈਸੇ ਲੁਹਾਰਾਂ ਠਠਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੈਨਿ। ਤੁਸਾਂ ਭੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਭਜਨ ਬਿਨਾਂ ਸੁਆਸ ਨਹੀਂ ਬੀਤਾਵਣੇ। ਤੁਸਾਡਾ ਉਧਾਰੁ ਏਸੇ ਕਰ ਹੋਵੈਗਾ॥੫੬॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਪੈੜਾ ਸੰਘਰ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਪੈੜਾ ਛਜਲੁ ਜਾਤ ਦਾ ਤੇ ਕੰਦੂ ਜਾਤ ਦਾ ਸੰਘਰੁ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਨਿ ਆਏ। ਜੋ ਅਸਾਡਾ ਉਧਾਰੁ ਕਿਉਂ ਕਰਿ ਹੋਵੈ ਜੀ? ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਕਾ ਇਸਨਾਨੁ ਕੀਤਾ ਕਰੋ ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਵੀਚਾਰੁ ਕੀਤਾ ਕਰੋ, ਤੇ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਟਹਿਲ ਕੀਤਾ ਕਰੋ। ਏਹੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੁ ਆਦਿ ਤੀਰਥੁ ਹੈ ਪਰ ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਉ ਕਰਿ ਲੋਪੁ ਹੋ ਗਇਆ ਸੀ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਸਾਹਿਬ ਤੀਸਰੀ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੈ ਚੌਥੇ ਪਾਤਸਾਹਿ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਪੁਰਖਾ! ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਰਜਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਹੋਵਨਿਗੀਆਂ, ਤੇ ਬੁਧਾਂ ਮੋਟੀਆਂ ਹੋਵਨਗੀਆਂ, ਤੇ ਪਦਾਰਥ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> hl32g5b4d4vovqzz4rsmfajyds1rlc9 250 75123 238863 238788 2026-10-06T17:00:44Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238863 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|90||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>{{center|'''ਪਉੜੀ ਤੇਈਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੩॥'''}} {{center|'''ਅਤਿ ਸਨਮੁਖ ਸਿੱਖ'''}} '''ਢੇਸੀ ਜੋਧੁ ਹੁਸੰਗੁ ਹੈ ਗੋਬਿੰਦੁ ਗੋਲਾ ਹਸਿ ਮਿਲਦਾ।''' '''ਮੋਹਣੁ ਕੁਕੁ ਵਖਾਣੀਐ ਧੁਟੇ ਜੋਧੇ ਜਾਮੁ ਸੁਹੰਦਾ।''' '''ਮੰਞੁ ਪੰਨੂ ਪਰਵਾਣੁ ਹੈ ਪੀਰਾਣਾ ਗੁਰ ਭਾਇ ਚਲੰਦਾ।''' '''ਹਮਜਾ ਜਾ ਜਾਣੀਐ ਬਾਲਾ ਮਰਵਾਹਾ ਵਿਗਸਦਾ।''' '''ਨਿਰਮਲੁ ਨਾਨੋ ਓਹਰੀ ਨਾਲਿ ਸੁਰੀ ਚਉਧਰੀ ਰਹੰਦਾ।''' '''ਪਰਬਤਿ ਕਾਲਾ ਮੇਹਰਾ ਨਾਲਿ ਨਿਹਾਲੂ ਸੇਵ ਕਰੰਦਾ।''' '''ਕਕਾ ਕਾਲਉ ਸੂਰਮਾ ਕਛੂ ਰਾਮਦਾਸ ਬਚਨ ਮੰਨਦਾ।''' '''ਸੇਠ ਸੁਭਾਗਾ ਚੂਹਣੀਅਹੁ ਆਰੋੜੇ ਭਾਗ ਉਗਵੰਦਾ।''' '''ਸਨਮੁਖ ਇਕਦੂ ਇਕ ਚੜੰਦਾ॥੨੩॥''' {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ (ਭਾਈ ਢੇਸੀ ਜੋਧ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਢੇਸੀ ਤੇ ਭਾਈ ਜੋਧ ਜਾਤ ਦੇ ਸੰਗਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਨਿ ਆਏ, ਤੇ ਓਨ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ! ਸਾਨੂੰ ਪੰਡਤ ਲੋਗ ਪੰਗਤ ਵਿਚ ਬਹਿਣ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸਿਖ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਕਾਂਸੀ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਜੋ ਸਿਵ ਪੁਰੀ ਤੇ ਬਿਸਨ ਪੁਰੀ ਹੈਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੇਵਨ ਛਡਿ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਕ੍ਰਿਤਮੀ ਤੀਰਥ ਸੇਂਵਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ ਬਾਣੀ ਤਿਆਗ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਭਾਖਾ ਬਾਣੀ ਗੁਰੂ ਸ਼ਬਦ ਗਾਂਵਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਨਮ ਅਸਟਮੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵਰਾਤ ਤੇ ਇਕਾਦਸੀ ਬ੍ਤ ਤਿਆਗ ਕੈ ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਉਚਿਸ਼ਟ ਅੰਨ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਤਰਪਣ ਸੰਧਿਆ ਪਿੰਡ ਪਤਲ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਤਿਆਗਿ ਕੈ ਅਰਦਾਸਾਂ ਤੇ ਕੜਾਹ ਮ੍ਰਿਤਕ ਤੇ ਖਾਂਵਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਰਨਿ ਆਏ ਹਾਂ, ਅਸਾਡਾ ਤਾਂ ਤੁਸਾਂ ਉਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਅਭਿਮਾਨੁ ਅਸਾਂ ਦਾ ਦੂਰ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਿਖਾਂ ਦਾ, ਰਸਨਾਂ ਦਾ ਸੀਤ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਅਸਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary ਤੇਰੀ NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> 75i5p4mnimyc7xg8vmfnwigtbzsl37j 250 75124 238812 237515 2026-10-06T13:58:05Z Kaur.gurmel 192 /* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ 238812 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Kaur.gurmel" /></noinclude> -ਤਿਸਦਾ ਵਿਚਾਰ- ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ ਰੀਗਾ ਆਦਿਕ ਜੋ ਤੀਰਥੁ ਹੈਨਿ ਤੇ ਜੋ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਚ ਪ੍ਰਵੇਸੁ ਕਰਤਾ ਹੈ ਉਸ ਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਂ ਜਾਇ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਕਰਤੇ ਹੈਨਿ* ਤੇ ਬਾਣੀ ਦਾ ਵੀਚਾਰੁ ਜੋ ਤੀਰਥੁ ਹੈ ਸੋ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਰਸਨਾ ਥੀਂ ਉਤਪਤਿ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਵੀਚਾਰਨੇ ਕਰ ਨਰਾਇਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਸਰੂਪ ਵਿਖੇ ਜਾਇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਏਥੇ ਦੋਨਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਕਰ ਏਹੁ ਸਰੁ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਿਖ ਸਦਾ ਸੰਜਮ ਨਾਲਿ ਜੋ ਅਹਾਰੁ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ ਸਦਾ ਓਨਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਬ੍ਰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਕ ਦਿਨ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਂਵਦੀ ਹੈ, “ਰਾਮ ਸੰਗਿ ਨਾਮਦੇਵ ਜਨ ਕਉ ਪ੍ਰਤਗਿਆ ਆਈ॥ ਏਕਾਦਸੀ ਬਤੁ ਰਹੈ ਕਾਹੇ ਕਉ ਤੀਰਥ ਜਾਈ॥ {ਪੰਨਾ ੭੧੮} ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੈ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਬਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਅਭਿਮਾਨ ਦੇਹ ਤੇ ਹੈ ਸੋ ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ ਗਿਆਨੁ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ ਰੂਪ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੈਨਿ। ਜੋ ਦੇਹਿ ਅਭਿਮਾਨ ਕਰ ਸਮਝਦੇ ਹੈਨਿ ਸੋਈ ਚੰਡਾਲ ਹੈਨਿ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਹੈਨਿ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਘਟ ਵਿਖੇ ਪੂਰਨ ਦੇਖਦੇ ਹੈਨਿ, ਅਰੁ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਤੇ। ਕਿਉਂ ਜੋ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਹੱਡ ਚੰਮ ਲੋਹੂ ਮਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੈਸੇ ਇਸ ਦੇਹਿ ਮਹਿੰ ਹੱਡ ਚੰਮ ਲ਼ਹੂ ਮਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। * ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੁ ਬੀਚਾਰੈ॥ ਸੋ ਬ੍ਰਾਮਹਣੁ ਕਹੀਅਤੁ ਹੈ ਹਮਾਰੈ॥” {ਪੰਨਾ ੩੨੪} -ਤਿਸਦਾ ਵਿਚਾਰ- ਬ੍ਰਹਮਣੁ ਸੋਈ ਹੈ ਜਿਸੁ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਛਾਤਾ ਹੈ। ਤਾਂਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਬਦ ਨੂੰ ਚੀਨੋ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਵੀਚਾਰੋ। ਤੇ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਤਰਪਣ ਪਿੰਡ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸਟੀ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਬੀ ਈਸਰ ਰਚਨਾ ਦੇ ਹੀ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੀਰਥ ਸੇਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਓਥੇ ਲੀਨਤਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਏਹ ਆਪ ਲੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਤਾ ਤੇ ਤੀਰਥ ਸੇਵਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ। Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> 4s6r78ddfg4vnusgokxije36i0tyek5 238864 238812 2026-10-06T17:11:38Z Kaur.gurmel 192 238864 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Kaur.gurmel" />{{rh|92||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude> {{center|'''-ਤਿਸਦਾ ਵਿਚਾਰ-'''}} ਰੀਗਾ ਆਦਿਕ ਜੋ ਤੀਰਥੁ ਹੈਨਿ ਤੇ ਜੋ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਚ ਪ੍ਰਵੇਸੁ ਕਰਤਾ ਹੈ ਉਸ ਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਂ ਜਾਇ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਕਰਤੇ ਹੈਨਿ* ਤੇ ਬਾਣੀ ਦਾ ਵੀਚਾਰੁ ਜੋ ਤੀਰਥੁ ਹੈ ਸੋ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਰਸਨਾ ਥੀਂ ਉਤਪਤਿ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਵੀਚਾਰਨੇ ਕਰ ਨਰਾਇਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਸਰੂਪ ਵਿਖੇ ਜਾਇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਏਥੇ ਦੋਨਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਕਰ ਏਹੁ ਸਰੁ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। {{gap}}ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਿਖ ਸਦਾ ਸੰਜਮ ਨਾਲਿ ਜੋ ਅਹਾਰੁ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ ਸਦਾ ਓਨਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਬ੍ਰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਕ ਦਿਨ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਂਵਦੀ ਹੈ, '''“ਰਾਮ ਸੰਗਿ ਨਾਮਦੇਵ ਜਨ ਕਉ ਪ੍ਰਤਗਿਆ''' '''ਆਈ॥ ਏਕਾਦਸੀ ਬਤੁ ਰਹੈ ਕਾਹੇ ਕਉ ਤੀਰਥ ਜਾਈ॥"''' {ਪੰਨਾ ੭੧੮} ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੈ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਬਤਾਂ ਦਾ ਫਲੁ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਅਭਿਮਾਨ ਦੇਹ ਤੇ ਹੈ ਸੋ ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ ਗਿਆਨੁ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ ਰੂਪ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੈਨਿ। ਜੋ ਦੇਹਿ ਅਭਿਮਾਨ ਕਰ ਸਮਝਦੇ ਹੈਨਿ ਸੋਈ ਚੰਡਾਲ ਹੈਨਿ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਹੈਨਿ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਘਟ ਵਿਖੇ ਪੂਰਨ ਦੇਖਦੇ ਹੈਨਿ, ਅਰੁ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਤੇ। ਕਿਉਂ ਜੋ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਹੱਡ ਚੰਮ ਲੋਹੂ ਮਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੈਸੇ ਇਸ ਦੇਹਿ ਮਹਿੰ ਹੱਡ ਚੰਮ ਲੋਹੂ ਮਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। * '''ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੁ ਬੀਚਾਰੈ॥''' '''ਸੋ ਬ੍ਰਾਮਹਣੁ ਕਹੀਅਤੁ ਹੈ ਹਮਾਰੈ॥”''' {ਪੰਨਾ ੩੨੪} {{center|'''-ਤਿਸਦਾ ਵਿਚਾਰ-'''}} ਬ੍ਰਹਮਣੁ ਸੋਈ ਹੈ ਜਿਸੁ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਛਾਤਾ ਹੈ। ਤਾਂਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਬਦ ਨੂੰ ਚੀਨੋ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਵੀਚਾਰੋ। ਤੇ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਤਰਪਣ ਪਿੰਡ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸਟੀ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਬੀ ਈਸਰ ਰਚਨਾ ਦੇ ਹੀ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੀਰਥ ਸੇਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਓਥੇ ਲੀਨਤਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਏਹ ਆਪ ਲੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਤਾ ਤੇ ਤੀਰਥ ਸੇਵਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ। Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> 9qpfnhzcz1uo8w1lkb9y0x7gyrne456 238870 238864 2026-10-07T00:14:07Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238870 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|92||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>{{center|'''-ਤਿਸਦਾ ਵਿਚਾਰ-'''}} ਰੀਗਾ ਆਦਿਕ ਜੋ ਤੀਰਥੁ ਹੈਨਿ ਤੇ ਜੋ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਚ ਪ੍ਰਵੇਸੁ ਕਰਤਾ ਹੈ ਉਸ ਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਂ ਜਾਇ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਕਰਤੇ ਹੈਨਿ<ref>ਵ੍ਯੰਗ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸਟੀ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਬੀ ਈਸਰ ਰਚਨਾ ਦੇ ਹੀ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੀਰਥ ਸੇਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਓਥੇ ਲੀਨਤਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਏਹ ਆਪ ਲੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਤਾਂ ਤੇ ਤੀਰਥ ਸੇਵਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।</ref> ਤੇ ਬਾਣੀ ਦਾ ਵੀਚਾਰੁ ਜੋ ਤੀਰਥੁ ਹੈ ਸੋ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਰਸਨਾ ਥੀਂ ਉਤਪਤਿ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਵੀਚਾਰਨੇ ਕਰ ਨਰਾਇਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਸਰੂਪ ਵਿਖੇ ਜਾਇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਏਥੇ ਦੋਨਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਕਰ ਏਹੁ ਸਰੁ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। {{gap}}ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਿਖ ਸਦਾ ਸੰਜਮ ਨਾਲਿ ਜੋ ਅਹਾਰੁ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ ਸਦਾ ਓਨਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਬ੍ਰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਕ ਦਿਨ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਂਵਦੀ ਹੈ, '''“ਰਾਮ ਸੰਗਿ ਨਾਮਦੇਵ ਜਨ ਕਉ ਪ੍ਰਤਗਿਆ''' '''ਆਈ॥ ਏਕਾਦਸੀ ਬ੍ਰਤੁ ਰਹੈ ਕਾਹੇ ਕਉ ਤੀਰਥ ਜਾਈ॥"''' {ਪੰਨਾ ੭੧੮} ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੈ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਬਤਾਂ ਦਾ ਫਲੁ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਅਭਿਮਾਨ ਦੇਹ ਤੇ ਹੈ ਸੋ ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ ਗਿਆਨੁ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ ਰੂਪ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੈਨਿ। ਜੋ ਦੇਹਿ ਅਭਿਮਾਨ ਕਰ ਸਮਝਦੇ ਹੈਨਿ ਸੋਈ ਚੰਡਾਲ ਹੈਨਿ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਹੈਨਿ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਘਟ ਵਿਖੇ ਪੂਰਨ ਦੇਖਦੇ ਹੈਨਿ, ਅਰੁ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਤੇ। ਕਿਉਂ ਜੋ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਹੱਡ ਚੰਮ ਲੋਹੂ ਮਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੈਸੇ ਇਸ ਦੇਹਿ ਮਹਿੰ ਹੱਡ ਚੰਮ ਲੋਹੂ ਮਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। {{Block center|<poem>'''ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੁ ਬੀਚਾਰੈ॥''' '''ਸੋ ਬ੍ਰਾਮਹਣੁ ਕਹੀਅਤੁ ਹੈ ਹਮਾਰੈ॥”''' {{right|{ਪੰਨਾ ੩੨੪} }}</poem>}} {{center|'''-ਤਿਸਦਾ ਵਿਚਾਰ-'''}} ਬ੍ਰਹਮਣੁ ਸੋਈ ਹੈ ਜਿਸੁ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਛਾਤਾ ਹੈ। ਤਾਂਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਬਦ ਨੂੰ ਚੀਨੋ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਵੀਚਾਰੋ। ਤੇ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਤਰਪਣ ਪਿੰਡ<noinclude></noinclude> griz9iemgm9xvvql6jyusnvud5ptzes 250 75125 238861 238777 2026-10-06T16:52:55Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238861 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||89}} {{rule}}</noinclude>ਪਾਤਿਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਹਜੂਰ ਟਹਿਲ ਕਾਰ ਭੇਟ ਸਿਖਾਂ ਥੀਂ ਲਿਆਇਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੇ ਲਾਵਨਿ ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੀ ਕੌਡੀ ਆਪਿ ਨਾ ਖਾਵਨਿ, ਕਹਨਿ: ਜੈਸੇ ਮੱਖੀ ਭੋਜਨੁ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨੁ ਉਕਲੇਦ ਕਰਾਂਵਦੀ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਗੁਰੂ ਕੀ ਭੇਟ ਦੀ ਕੌਡੀ ਸਿਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਭੀ ਨਾਸੁ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਹ ਭੀ ਖੀਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਕੇ ਹਜੂਰ ਰਥ ਪਰ ਚੜ੍ਹੇ ਆਂਵਦੇ ਹੈਸਨਿ; ਤਾਂ ਸਰਪੁ ਕਾਲਾ ਵਡਾ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਆਪਣੀ ਫਣ ਉੱਚੀ ਚੁਕ ਕੈ ਜਿਧਰ ਰਥ ਜਾਵੇ ਓਹ ਸਾਮਣੇ ਹੀ ਆਵੈ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਮੋਹਣ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਕੈ ਇਕ ਦੇਗਾ ਉਸ ਦੇ ਅਗੇ ਰਖ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਕਹਿਆ ਜੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਹਜੂਰ ਚਲਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਦੇਗੇ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸੁ ਕਰਿ। ਤਾਂ ਸਰਪ ਦੇਗੇ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਪਰ ਉਸ ਦੇ ਛੰਨਾਂ ਰਖਕੈ ਗੁਰੂ ਕੇ ਹਜ਼ੂਰ ਆਏ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਕਿਤਨੇ ਮਸੰਦ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ? ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ! ਚਾਰ ਸਿਖ ਆਏ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਏਨੂੰ ਪੰਜਾਂ ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇਹ। ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਪ ਜੋ ਤੁਸਾਡੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਭੀ ਮਸੰਦ ਹੈ। ਓਨ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਓਸਨੇ ਸਰਪ ਕੀ ਦੇਹਿ ਕਿਉਂ ਪਾਈ ਹੈ ? ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਸਿਖਾਂ ਦੇ ਅਗੇ ਮੱਥਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਟੇਕਦਾ, ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਤਾਂ ਫਣ ਉਚੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੀ ਅਰਦਾਸ ਛਪਾਈ ਸੀ ਏਸੇ ਵਾਸਤੇ ਸਰਪੂ ਵਿਖ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਭੀ ਹਜੂਰ ਲਿਆਵੋ, ਤਾਂ ਦੇਗਾ ਉਠਾਲ ਕੇ ਵਿਚ ਦੀਵਾਨ ਦੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਆਨਿ ਉਘਾੜਿਆ, ਤਾਂ ਓਹ ਫਣ ਉਠਾਇ ਕੈ ਘੜੇ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰਿ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਇਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਆਨਿ ਛਿਟਕੋ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਓਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਪਾਇਆ, ਤਾਂ ਸਰਪ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਕੈ ਦੇਵ ਰੂਪ ਧਾਰਿ ਕੈ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੜਿ ਗਇਆ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਦਰਸਨ ਮਾਤ੍ਰ ਤੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਤੇ ਹੈਨਿ॥੫੯॥ ୧୬ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> 39we92xpuk48iilyum6cmd58twudj8d 250 75126 238828 238780 2026-10-06T15:25:52Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238828 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||93}} {{rule}}</noinclude>ਪਤਲ ਕਰਕੇ ਪਿਤ੍ਰਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਈਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਮ ਦੇ ਜਪਣ ਕਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਜਾਇ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਈਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਤ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਖ ਕਦ ਚਾਂਹਦੇ ਹੈਨ। ਜੈਸੇ ਪ੍ਰਿਥੀ ਪਤਿ ਰਾਜਾ ਇਕੁ ਪਿੰਡ ਤੇ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਗਰੀਬ ਰਾਜੀ ਹੋਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਨਰਕੀ ਜੀਵ ਪਿਤ੍ਰ ਲੋਕ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਿਖ ਸੁਰਗ ਦੀ ਭੀ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ॥੬੦॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਲਾ ਆਦਿ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਗੋਬਿੰਦ ਤੇ ਗੋਲਾ ਤੇ ਮੋਹਣ ਜਾਤ ਦੇ ਕੁੱਕ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨਿ ਆਏ' ਅਸਾਡਾ ਉਧਾਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਹੋਵੈ ? ਸੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰੋ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਨਾਲੇ ਰਾਮ ਨਾਮ ਜਪਣਾ, ਨਾਲੇ ਸਾਥ ਹੀ ਮਰਨੁ ਚਿਤ ਰਖਣਾ। ਮਰਣੁ ਚਿਤਾਰਣ ਥੀਂ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰੋਗੇ ਤੇ ਰਾਮ ਨਾਮ ਭਜਨ ਥੀਂ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋਵਨਿਗੇ, ਤੁਸਾਡਾ ਉਧਾਰੁ ਹੋਵੈਗਾ॥੬੧॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਜੋਧਾ ਤੇ ਜਾਮੂ ਧੁੱਟੇ}'''}} ਜੋਧਾ ਤੇ ਜਾਮੂ ਧੁਟੇ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਣਿ ਆਏ: ਤੁਸਾਡਾ ਬਚਨੁ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੈ ਭਜਨੁ ਕਰਣਾ, ਸੋ ਅਸਾਡਾ ਮਨੁ ਇਕਾਗਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਅਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੇ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਵਾਕਫ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਨਿਕਲੈ ਤਿਵੈਂ ਫੇਰਿ ਆਣਿ ਜੋੜਨਾ। ਆਪੇ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਹੋਵੈਗਾ। ਤੁਸਾਡਾ ਕਲਿਆਣ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਏਸੇ ਕਰਕੈ ਕਲਿਆਣੁ ਹੋਇਆ॥੬੨॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਮੰਞ, ਪੁੰਨੂੰ, ਪੀਰਾਣਾ}'''}} ਭਾਈ ਮੰਞ, ਪੁੰਨੂੰ ਤੇ ਭਾਈ ਪੀਰਾਣਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨੀ ਆਏ। ਸੋ ਅਸਾਨੂੰ ਸਿਖੀ ਬਖਸ਼ੋ ! ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਰਵਰ ਦੇ ਮੁਰੀਦ ਹੋ, ਤੇ ਸਿਖੀ ਦੁਰਲੱਭ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਖੀ ਕਮਾਇ ਨਹੀਂ ਸਕੋਗੇ। ਤਬ ਓਨ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੋ ਜੀ ਜਦ ਦਾ ਤੁਸਾਡਾ ਦਰਸਨੁ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਹੈਨਿ, ਤਦ ਦਾ ਅਸਾਡਾ ਮਨੁ ਸਰਵਰ ਥੀਂ ਮੁੜ ਗਇਆ ਹੈ; ਜੇ ਹਿੰਦੂ ਹੋ ਕੇ<noinclude></noinclude> k30c75b7q4cwb6igm413y7q8hygypnf 250 75127 238860 238787 2026-10-06T16:48:40Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238860 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|88||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਾਹਿਬਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਕੰਮਿਆ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਪਰਚੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ : ਭਾਈ ਜੇ ਏਹ ਭੀ ਕੰਮ ਹੈਸੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤੁਸਾਡੇ ਪਾਸ ਰੁਜੂ ਹੋਵਾਂਗੇ। ਤਾਂ ਰਾਤ ਸਾਰੀ ਦੋਨੋਂ ਪਿਉ ਪੁਤ੍ਰ ਕੀਰਤਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਦਿਨੇ ਓਸ ਗਾਉਂ ਦੀਆਂ ਗਊਆਂ ਚੋਰ ਹੱਕ ਲੈ ਗਏ। ਪਿਛੇ ਗੁਹਾਰ ਪਈ, ਸੰਮਣੁ ਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਭੀ ਪਿਛੇ ਗਇਆ, ਓਸ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਲਗੀ, ਓਹ ਮਰ ਗਇਆ। ਜੇਹੜੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਤਿਆਰ ਹੈਸਨਿ ਓਹ ਚਿਖਾ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਗਇਆ, ਤੇ ਓਸ ਨੂੰ ਖੱਫਨ ਦੇਕੇ ਬਿਬਾਣ ਵਿਚ ਪਾਇਕੈ ਅਗੇ ਭਾਈ ਸੰਮਣ ਕੀਰਤਨੁ ਕਰਦਾ ਆਵੈ। ਫੇਰਿ ਸਿਖ ਜੋ ਅਗੇ ਪਰਚਾਵਣੀ ਆਏ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਰੰਜੀਆਂ ਵਿਛਾਇ ਦਿਤੀਆਂ, ਕਹਿਆ ਜੋ ਅਗੇ ਹੀ ਮੈਂ ਏਸੇ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਖੀਆਂ ਹੈਸਨਿ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਕਪੂਰ ਦੇਵ ਕਹਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੇ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਥੀਂ ਬਖਸਾਇ ਲੈਣੇ ਆਹਿ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਆਰਜਾ ਵਡੀ ਹੋਵੈ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਸੰਮਣੁ ਕਹਿਆ: ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਅਸਤਿ ਹੈ, ਏਨਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਤਾਂ ਅਚਰਜ ਨਹੀਂ; ਏਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਣਾ ਹੀ ਵਡਾ ਅਚਰਜ ਹੈ। ਸੋਈ ਮੂਰਖ ਹੈਨਿ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦਿਆਂ ਬਿਨਸਿਆਂ ਸੋਕ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ। ਗੁਰੂ ਥੀਂ ਮਾਂਗੀਐ ਤਾਂ ਨਾਮੁ ਮਾਂਗੀਐ ਜੋ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੈ। ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ; ਨਾ ਪੁਤ੍ਰ ਹੈ, ਚਾਰ ਦਿਨ ਦੀ ਖੇਲ ਹੈ। ਪੰਚ ਤਤ ਵਿਰੋਧੀਏ ਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਈਸਰ ਸਰੀਰ ਰਚੇ ਹੈਨਿ, ਅਪਣੀ ਮਰਿਜਾਦਾ ਭੋਗਕੈ ਫੇਰ ਭਿੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੈਨਿ। ਨਾ ਕੋਈ ਜੰਮਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕੋਈ ਮਰਦਾ ਹੈ। ਏਹ ਜੀਉ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਭੁਲਾਇਕੈ ਦੁਖ ਪਇਆ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਬਚਨ ਮੰਨੈ, ਸਮਝ ਤਾਂ ਜਨਮ ਮਰਨ ਥੀਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਬਚਨੁ ਹੈ: '''“ਨਹ ਕਿਛੁ ਜਨਮੈ ਨਹ ਕਿਛੁ ਮਰੈ॥ ਆਪਨ ਚਲਿਤ ਆਪ''' '''ਹੀ ਕਰੈ॥"''' {ਪੰਨਾ ੨੮੧} ਜੈਸੇ ਘਟ ਮਟ ਕੇ ਉਪਜਣ ਤੇ ਅਕਾਸ ਜਨਮਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਨਸਨ ਤੇ ਬਿਨਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੈਸੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਉਪਤ ਖਪਤ ਤੇ ਜੀਉ ਨਿਆਰਾ ਹੈ॥੫੮॥ " {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਜੋਧਾ ਜਲੋ ਆਦਿ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਜੋਧਾ ਤੇ ਭਾਈ ਜਲੋ ਮਸੰਦ ਤੁਲਸਪੁਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨਿ। ਤੇ ਭਾਈ ਮੋਹਣ ਤੇ ਆਲਮ ਚੰਦ ਲਹੌਰ ਦੇ ਰੀਜ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਪੰਜਵੀਂ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> cvvtvir1hoepbqx3urq51jfcmyfo4m2 250 75128 238857 238776 2026-10-06T16:42:19Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238857 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||87}} {{rule}}</noinclude>ਤੇ ਹੀਨ ਹੋਵਨਗੇ; ਤਬ ਤੀਰਥ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨੁ ਵਿਧਿ ਸੰਜੁਗਤਿ ਨਾ ਕਰ ਸਕਨਗੇ। ਤਾਂਤੇ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਏਥੇ ਮਦ੍ਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਦੇ ਸਭਨਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲੁ ਹੋਵੈ ਜਿਸਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਫਲ ਤੇ। ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਕਹਿਆ: ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜਿਥੇ ਅਮਰੁ ਹੋਵੈ! ਤਾਂ ਇਕੁ ਥੇਹੁ ਪਇਆ ਹੈਸੀ। ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਬਚਨੁ ਕੀਤਾ: ਏਥੇ ਹੀ ਉਦਮੁ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਚੌਥੇ ਪਾਤਿਸਾਹ ਤਾਲੁ ਖੁਦਾਇਕੈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਅਗੇ ਪੰਜਵੀਂ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਪੱਕਾ ਕਰਵਾਨਗੇ, ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨਾਮੁ ਰਖਿਆ। ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜੀ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮੁ ਕਿਆ ਰਖਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨਾਉਂ ਰਖਣਾ, ਬਡਾ ਤੀਰਥੁ ਹੋਵੈਗਾ। ਕਾਂਸੀ ਥੀਂ ਆਦਿ ਲੈਕਰਿ ਸਭੇ ਤੀਰਥ ਇਸ ਦੀ ਸਰਨਿ ਰਹਿਣਗੇ। ਕਲਿਜੁਗ ਹੋਰੁ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੱਤਿਆ ਛਡੇਗਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਸਰਨਿ ਸਭ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਭ ਦੇਹੁਰੇ ਤੇ ਸਭੇ ਧਰਮ ਤੇ ਤਪ ਤੀਰਥ ਸਭ ਏਥੇ ਹੀ ਆਇ ਨਿਵਾਸ ਕਰਨਗੇ: ਇਹੁ ਜਗਨ ਨਾਥ ਹੋਵੈਗਾ। ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਗੰਗਾ ਲੋਪ ਹੋਵੈਗੀ। ਤਿਤ ਸਮੇਂ ਬਾਰਹੁ ਕੋਸ ਪਰਜੰਤ ਚੌਫੇਰੇ ਇਸਦੇ ਰਿਖਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਹੋਵਨਿਗੇ ਤੇ ਸੰਤੋਖਸਰੁ ਤਿਸ ਦੇ ਨਿਕਟਿ ਔਰ ਤਾਲੁ ਕੀਤਾ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਜੋ ਇਥੇ ਇਸਨਾਨੁ ਕਰੇਗਾ, ਓਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋਵਨਿਗੇ, ਸੰਤੋਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੈਗਾ॥੫੭॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ 'ਚਲੀ {ਭਾਈ ਕਪੂਰ ਦੇਵ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਕਪੂਰ ਦੇਵ ਵਡਾ ਸਿਖ ਹੈਸੀ। ਸਣੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਣੇ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੇ ਬਹੂਆਂ ਸਮੇਤ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤੀ ਟਹਲ ਸੇਵਾ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਥੀਂ ਪੁਛਿਆ: ਗ੍ਰੰਬ ਨਿਵਾਜ ! ਤੁਸਾਨੂੰ ਜੋ ਸਿਖ ਪਿਆਰੇ ਹੈਨਿ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸਨੁ ਸਾਨੂੰ ਕਰਵਾਵਹੁ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਭਾਈ ਸੰਮਣੂ ਸ਼ਹਿਬਾਜ਼ ਪੁਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸਦਾ ਦਰਸਨੁ ਕਰਿ ਆਵਹੁ। ਤਾਂ ਕਪੂਰ ਦੇਵ ਭਾਈ ਸੰਮਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਗਇਆ। ਆਗੇ ਭਾਈ ਸੰਮਣੁ ਆਇ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਓਨ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤੀ ਟਹਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਮੁੱਲ ਬਹੁਤੀਆਂ ਲਿਆਇਆ, ਤੇ ਤੱਪੜ ਤੇ ਸਤਰੰਜੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੰਢਦਾ ਰਹਿਆ, ਤੇ ਭਾਈ ਕਪੂਰ ਦੇਵ ਕਹਿਆ ਮੈਨੂੰ ਤੁਸਾਡੇ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> q7nq68q5k8x7k3gzdw2whe0r3zswdkr 250 75129 238827 238784 2026-10-06T15:21:41Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238827 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|94||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਅਸੀਂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਅਸਾਡਾ ਧਰਮੁ ਲੋਪ ਹੋਇ ਗਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਤੁਸਾਡੀ ਸਰਨਿ ਆਈਐ ਤਾਂ ਅਸਾਡਾ ਕਲਿਆਣੁ ਹੋਵੈਗਾ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜੇ ਪ੍ਰਿਥਮੈ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਾਮ ਸਰਵਰ ਦਾ ਢਾਹਿ ਆਵੋਗੇ ਤਾਂ ਬਹੁੜੋ ਏਥੇ ਆਵਣਾ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਮੰਞ ਤੇ ਪਿਰਾਣਾਂ ਘਰ ਜਾਇਕੇ ਸਰਵਰ ਦਾ ਮੁਕਾਮੁ ਢਾਹਿ ਕੇ ਫੇਰ ਘਰਿ ਥੀਂ ਹਜ਼ੂਰ ਆਇ ਸ਼ਰਨਿ ਪਏ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਏਥੇ ਪ੍ਰਿਥਮੇ ਸੇਵਾ ਟਹਿਲ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਕਰੋ, ਜੋ ਤੁਸਾਡੇ ਅੰਤਹਿਕਰਣ ਸੁਧ ਹੋਵਨਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸੁ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਭਾਈ ਪਿਰਾਣੇ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਹੋਈ: ਤੁਸਾਂ ਲੰਗਰ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਟਹਿਲ ਕਰਨੀ; ਤੇ ਲੰਗਰ ਦੇ ਚੁਲ੍ਹੇ ਝੋਕਣੇ, ਤੇ ਭਾਈ ਮੰਞ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਹੋਈ ਜੋ ਤੁਸਾਂ ਲਕੜੀਆਂ ਹਜੂਰ ਦੇ ਲੰਗਰ ਦੀਆਂ ਲਿਆਵਣੀਆਂ, ਤੇ ਸਿਖਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨ ਧੋਵਣੇ, ਤੇ ਦੁਇ ਵੇਲੇ ਤੁਸਾਂ ਕਥਾ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਕੈ ਸੁਨਣੀ, ਬਹੁਡ਼ੋ ਆਪਸ ਅੰਦਰ ਬੈਠ ਕੇ ਮਨਨ ਕਰਨਾ। ਤਾਂ ਸਦੀਵ ਓਹੁ ਏਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਹਜੂਰ ਦੇ ਲੰਗਰ ਥੀਂ ਛਕਣ। ਤਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਸਾਹਿਬ ਪੁਛਿਆ, ਭਾਈ ਮੰਞ! ਤੁਸੀਂ ਪਰਸਾਦੁ ਕਿਥੋਂ ਖਾਂਵਦੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ, ਅਸੀਂ ਲੰਗਰ ਥੀਂ ਪਰਸਾਦੁ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜੇਹੀ ਟਹਿਲ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਖਾਧਾ ਸੋ ਤਾਂ ਮਜੂਰੀ ਹੋਈ ! ਤਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਓਹੁ ਸਿਖਾਂ ਥੀਂ ਖਾਵਨਿ ਤੇ ਟਹਿਲ ਹਜ਼ੂਰ ਦੀ ਕਰਨੀ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਹੁਣ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਕਿਥੋਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ: ਸਿਖਾਂ ਥੀਂ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜੇ ਸਿਖੁ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲਿ ਆਣਿ ਦੇਵੈ ਤਿਸ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਭੀ ਇਕੁ ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਆਪ ਖਾਵਣੀ ਹੋਰੁ ਵਰਤਾਇ ਦੇਵਣਾ। ਤਾਂਤੇ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੀਣ ਹੋ ਗਏ। ਤਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਓਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਆਈ ਜੋ ਤੁਸਾਡੀਆਂ ਮਹੀਆਂ ਚੋਰ ਛਪਾ ਕੇ ਲੈ ਗਏ ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ, ਭਾਈ ਮੰਞੁ ! ਭਾਈ ਪਿਰਾਣਾ! 'ਖੇਤੀ ਖਸਮਾਂ ਸੇਤੀ' ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਦੀ ਖਬਰ ਲਹੋ, ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹੈਨਿ ਜੋ ਸਰਵਰੁ ਦਾ ਮੁਕਾਮ ਏਨ੍ਹਾਂ ਢਾਹਿਆ ਹੈ, ਤਾਂਤੇ ਏਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਖੀਣ ਹੋ ਗਏ ਹੈਨਿ, ਤੇ ਨਾਲੇ ਤੁਸਾਡੇ ਘਰ ਮੁਗਲਾਂ ਜਪਤ ਕੀਤੇ ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ! ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਧਨ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿਆ ਘਟਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਅਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾ ਧਨੁ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕਾ ਨਾਮੁ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਵਾਸ ਸ੍ਵਾਸ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕਾ ਨਾਮੁ ਜਪਿਆ ਕਰੋ। ਤੇ ਓਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਾਹੁਲ<noinclude></noinclude> 7ryzvy5473og13tlkhfhxupro0k7hfx 250 75131 238873 237522 2026-10-07T00:24:20Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238873 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|102||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude> {{center|{{larger|'''ਪਉੜੀ ਚੌਬੀਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੪॥'''}}}} {{Block center|<poem>{{center|'''ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੀ ਸਿੱਖ'''}} '''ਪੈੜਾ ਜਾਤਿ ਚੰਡਾਲੀਆ ਜੇਠੇ ਸੇਠੀ ਕਾਰ ਕਮਾਈ।''' '''ਲਟਕਣੁ ਘੂਰਾ ਜਾਣੀਐ ਗੁਰਦਿਤਾ ਗੁਰਮਤਿ ਗੁਰ ਭਾਈ।''' '''ਕਾਟਾਰਾਉ ਸਰਾਫ ਹੈ ਭਗਤ ਵਡਾ ਭਗਵਾਨ ਸੁਭਾਈ।''' '''ਸਿਖ ਭਲਾ ਰਵਿਤਾਸ ਵਿਚਿ ਧਉਣੁ ਮੁਰਾਰੀ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ।''' '''ਆਡਿਤ ਸੁਇਨੀ ਸੂਰਮਾ ਚਰਣ ਸਰਣਿ ਚੂਹੜੁ ਜੇ ਸਾਈਂ।''' '''ਲਾਲਾ ਸੇਠੀ ਜਾਣੀਐ ਜਾਨ ਨਿਹਾਲੂ ਸਬਦਿ ਲਿਵਲਾਈ।''' '''ਰਾਮਾ ਝੰਝੀ ਆਖੀਐ ਹੇਮੂ ਸੋਈ ਗੁਰਮਤਿ ਪਾਈ।''' '''ਜਟੁ ਭੰਡਾਰੀ ਭਲਾ ਸਾਹਦਰੈ ਸੰਗਤਿ ਸੁਖਦਾਈ॥''' '''ਪੰਜਾਬੈ ਗੁਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ॥੨੪॥''' {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਪੈੜਾ ਤੇ ਜੇਠਾ}'''}}</poem>}} '''ਪੈੜਾ''' ਚੰਡਾਲੀਆ ਤੇ ਜੇਠਾ ਸੇਠੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਣਿ ਗਏ ਜੋ ਤੁਸਾਡੇ ਬਚਨਿ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਕਿਰਤ ਕਰੈ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਸਿਖਾਂ ਨਾਲ ਬਰਤਾਇ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹੈਨਿ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਚੱਕੀ ਪੀਸਣ ਵਿਚ ਜੀਵ ਹਿੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁੜੋ ਉਖਲੀ ਕੁਟਣ ਵਿਚ, ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੇ ਤਪਾਵਣ ਵਿਚ, ਝਾੜੂ ਦੇ ਫੇਰਿਨ ਕਰਿ, ਆਟੇ ਦੇ ਛਾਨਣ ਕਰ ਜੀਵ ਹਿੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਗੋਂ ਦੇ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੋਮੁ ਅਹੂਤੀ ਅਗਨ ਵਿਚ ਡਾਲਦੇ ਹਾਂ, ਪਿਛੋਂ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਹੂਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੁਸਾਡਾ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਿਉਂ ਕਰਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਿਥਮੇ ਜੋ ਗਰੀਬ ਸਿਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਛਕਾਵੋਗੇ ਤੇ ਆਪ ਭੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੈ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕਾ ਨਾਮੁ ਲੈ ਕੇ ਮੁਖ ਪਾਵਹੁਗੇ ਤਾਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਤੁਸਾਡੇ ਪਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਗਾ॥੬੯॥<noinclude></noinclude> hok88096bclkad4uoekcx9578jugp6c 238874 238873 2026-10-07T00:24:57Z Kaur.gurmel 192 238874 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|102||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude> {{center|{{larger|'''ਪਉੜੀ ਚੌਬੀਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੪॥'''}}}} {{Block center|<poem>{{center|'''ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੀ ਸਿੱਖ'''}} '''ਪੈੜਾ ਜਾਤਿ ਚੰਡਾਲੀਆ ਜੇਠੇ ਸੇਠੀ ਕਾਰ ਕਮਾਈ।''' '''ਲਟਕਣੁ ਘੂਰਾ ਜਾਣੀਐ ਗੁਰਦਿਤਾ ਗੁਰਮਤਿ ਗੁਰ ਭਾਈ।''' '''ਕਾਟਾਰਾਉ ਸਰਾਫ ਹੈ ਭਗਤ ਵਡਾ ਭਗਵਾਨ ਸੁਭਾਈ।''' '''ਸਿਖ ਭਲਾ ਰਵਿਤਾਸ ਵਿਚਿ ਧਉਣੁ ਮੁਰਾਰੀ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ।''' '''ਆਡਿਤ ਸੁਇਨੀ ਸੂਰਮਾ ਚਰਣ ਸਰਣਿ ਚੂਹੜੁ ਜੇ ਸਾਈਂ।''' '''ਲਾਲਾ ਸੇਠੀ ਜਾਣੀਐ ਜਾਨ ਨਿਹਾਲੂ ਸਬਦਿ ਲਿਵਲਾਈ।''' '''ਰਾਮਾ ਝੰਝੀ ਆਖੀਐ ਹੇਮੂ ਸੋਈ ਗੁਰਮਤਿ ਪਾਈ।''' '''ਜਟੁ ਭੰਡਾਰੀ ਭਲਾ ਸਾਹਦਰੈ ਸੰਗਤਿ ਸੁਖਦਾਈ॥''' '''ਪੰਜਾਬੈ ਗੁਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ॥੨੪॥''' {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਪੈੜਾ ਤੇ ਜੇਠਾ}'''}}</poem>}} '''ਪੈੜਾ''' ਚੰਡਾਲੀਆ ਤੇ ਜੇਠਾ ਸੇਠੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਣਿ ਗਏ ਜੋ ਤੁਸਾਡੇ ਬਚਨਿ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਕਿਰਤ ਕਰੈ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਸਿਖਾਂ ਨਾਲ ਬਰਤਾਇ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹੈਨਿ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਚੱਕੀ ਪੀਸਣ ਵਿਚ ਜੀਵ ਹਿੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁੜੋ ਉਖਲੀ ਕੁਟਣ ਵਿਚ, ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੇ ਤਪਾਵਣ ਵਿਚ, ਝਾੜੂ ਦੇ ਫੇਰਿਨ ਕਰਿ, ਆਟੇ ਦੇ ਛਾਨਣ ਕਰ ਜੀਵ ਹਿੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਗੋਂ ਦੇ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੋਮੁ ਅਹੂਤੀ ਅਗਨ ਵਿਚ ਡਾਲਦੇ ਹਾਂ, ਪਿਛੋਂ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਹੂਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੁਸਾਡਾ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਿਉਂ ਕਰਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਿਥਮੇ ਜੋ ਗਰੀਬ ਸਿਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਛਕਾਵੋਗੇ ਤੇ ਆਪ ਭੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੈ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕਾ ਨਾਮੁ ਲੈ ਕੇ ਮੁਖ ਪਾਵਹੁਗੇ ਤਾਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਤੁਸਾਡੇ ਪਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਗਾ॥੬੯॥<noinclude></noinclude> 3mosbiki9c7dxgufi9fp6bgt07khz8z 250 75133 238818 238783 2026-10-06T14:50:32Z Kaur.gurmel 192 238818 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||79}} {{rule}}</noinclude>ਅਰੁ ਬਿਨਸਨ ਤੇ ਬਿਨਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਏਕ ਹੀ ਬੀਜੁ ਸਭਨੋਂ ਵਲੋਂ ਵਿਖੇ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਤੈਸੇ ਏਕ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਅਸਥਾਵਰ ਜੰਗਮ ਵਿਖੇ ਵਿਆਪਕ ਵਿਵਰਤਵਾਦ ਹੈ। ਭਰਮ ਕਰ ਭਾਸਤਾ ਹੈ। ਤਾਂਤੇ ਜੋਗੀ ਬੋਲਿਆ: ਅਬ ਮੇਰੀ ਨਿਸਚਾ ਭਈ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਛ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਥਾ ਸੌ ਮੈਂ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਅਬ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦਾ ਹਾਂ। ਤਾਂਤੇ ਸੰਤੋਖਸਰ ਦੇ ਉਪਰ ਜੰਗੀ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਲੀਤੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਆਇਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਪੌੜੀਆਂ ਚਉਫੇਰੇ ਮਸੰਦਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹੀਆਂ ਵੰਡਿ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਜੇ ਪੱਕੀਆਂ ਬਾਹੀਆਂ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸਾਡੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਜੇ ਪੋਲੀਆਂ ਬਣਾਵਹੁਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸਾਡਾ ਪੋਲੂ ਉੱਘੜ ਜਾਵੇਗਾ। ਬਹੁੜੋ ਹਰਿਮੰਦਰ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਖਲੋਇਕੈ ਸਬਦ ਉਚਾਰਿਆ:{{center| {{Block center|<poem>'''ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫॥'''}} ਵਿਚਿ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਖਲੋਆ॥ ਵਾਲੁ ਨ ਵਿੰਗਾ ਹੋਆ॥ ਮਜਨੁ ਗੁਰ ਆਂਦਾ ਰਾਸੇ॥ ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਿਲਵਿਖ ਨਾਸੇ॥੧॥ ਸੰਤਹੁ ਰਾਮਦਾਸ ਸਰੋਵਰੁ ਨੀਕਾ॥ ਜੋ ਨਾਵੈ ਸੋ ਕੁਲੁ ਤਰਾਵੈ ਉਧਾਰੁ ਹੋਆ ਹੈ ਜੀ ਕਾ॥੧॥ਰਹਾਉ॥ ਜੈ ਜੈ ਕਾਰੁ ਜਗੁ ਗਾਵੈ॥ ਮਨਿ ਚਿੰਦਿਅੜੇ ਫਲ ਪਾਵੈ॥ ਸਹੀ ਸਲਾਮਤਿ ਨਾਇ ਆਏ॥ ਅਪਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਧਿਆਏ॥੨॥ ਸੰਤ ਸਰੋਵਰ ਨਾਵੈ॥ ਸੋ ਜਨੁ ਪਰਮਗਤਿ ਪਾਵੈ॥ ਮਰੈ ਨ ਆਵੈ ਜਾਈ॥ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ॥੩॥ ਇਹੁ ਬ੍ਰਹਮ ਬਿਚਾਰੁ ਸੁ ਜਾਨੈ॥ ਜਿਸੁ ਦਇਆਲੁ ਹੋਇ ਭਗਵਾਨੈ॥ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਈ॥ ਸਭ ਚਿੰਤਾ ਗਣਤ ਮਿਟਾਈ॥੪॥ {{right|{ਪੰਨਾ ੬੨੩}}}</poem>}} {{center|'''-ਤਿਸ ਦਾ ਵੀਚਾਰ-'''}} ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਈਸ਼ਰ ਦਾ ਧਿਆਨੁ ਧਾਰਿਆ ਤਾਂ ਈਸਰੁ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਇਆ। ਤਾਂ ਆਗਿਆ ਹੋਈ ਜੋ ਮੈਂ ਸਰਗੁਣ ਰੂਪ ਧਾਰਿ ਕੇ ਇਸ ਬੀਚ ਚਰਨ ਧਾਰੈ ਹੈਨਿ, ਔਰ ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਮੇਰਾ ਨਾਮੁ ਹੈ। ਸੋ ਮੈਂ ਦੋਨੋਂ ਰੂਪ ਇਸ ਮੈਂ ਵਰਤੋਂਗਾ। ਜੋ ਇਸਨਾਨ ਕਰੈਗਾ ਉਸਕੇ ਮਜਨ ਸਿਮਰਨਿ ਤੇ ਸਭ ਕਿਲਵਿਖ ਨਾਸ਼ ਹੋਵਨਿਗੇ। ਤੇ ਸੰਤ ਜਨਾ ਹੋ! ਏਹੁ ਰਾਮਦਾਸੁ ਸਰੋਵਰੁ ਬਹੁਤ ਨੀਕਾ ਹੋਵੈਗਾ, ਜੋ<noinclude></noinclude> 27nnzz9eqxwux86owpfx0pkdq6h5y60 238819 238818 2026-10-06T14:52:00Z Kaur.gurmel 192 238819 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||79}} {{rule}}</noinclude>ਅਰੁ ਬਿਨਸਨ ਤੇ ਬਿਨਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਏਕ ਹੀ ਬੀਜੁ ਸਭਨੋਂ ਵਲੋਂ ਵਿਖੇ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਤੈਸੇ ਏਕ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਅਸਥਾਵਰ ਜੰਗਮ ਵਿਖੇ ਵਿਆਪਕ ਵਿਵਰਤਵਾਦ ਹੈ। ਭਰਮ ਕਰ ਭਾਸਤਾ ਹੈ। ਤਾਂਤੇ ਜੋਗੀ ਬੋਲਿਆ: ਅਬ ਮੇਰੀ ਨਿਸਚਾ ਭਈ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਛ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਥਾ ਸੌ ਮੈਂ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਅਬ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦਾ ਹਾਂ। ਤਾਂਤੇ ਸੰਤੋਖਸਰ ਦੇ ਉਪਰ ਜੰਗੀ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਲੀਤੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਆਇਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਪੌੜੀਆਂ ਚਉਫੇਰੇ ਮਸੰਦਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹੀਆਂ ਵੰਡਿ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਜੇ ਪੱਕੀਆਂ ਬਾਹੀਆਂ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸਾਡੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਜੇ ਪੋਲੀਆਂ ਬਣਾਵਹੁਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸਾਡਾ ਪੋਲੂ ਉੱਘੜ ਜਾਵੇਗਾ। ਬਹੁੜੋ ਹਰਿਮੰਦਰ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਖਲੋਇਕੈ ਸਬਦ ਉਚਾਰਿਆ: {{Block center|<poem>{{center|'''ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫॥'''}} ਵਿਚਿ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਖਲੋਆ॥ ਵਾਲੁ ਨ ਵਿੰਗਾ ਹੋਆ॥ ਮਜਨੁ ਗੁਰ ਆਂਦਾ ਰਾਸੇ॥ ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਿਲਵਿਖ ਨਾਸੇ॥੧॥ ਸੰਤਹੁ ਰਾਮਦਾਸ ਸਰੋਵਰੁ ਨੀਕਾ॥ ਜੋ ਨਾਵੈ ਸੋ ਕੁਲੁ ਤਰਾਵੈ ਉਧਾਰੁ ਹੋਆ ਹੈ ਜੀ ਕਾ॥੧॥ਰਹਾਉ॥ ਜੈ ਜੈ ਕਾਰੁ ਜਗੁ ਗਾਵੈ॥ ਮਨਿ ਚਿੰਦਿਅੜੇ ਫਲ ਪਾਵੈ॥ ਸਹੀ ਸਲਾਮਤਿ ਨਾਇ ਆਏ॥ ਅਪਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਧਿਆਏ॥੨॥ ਸੰਤ ਸਰੋਵਰ ਨਾਵੈ॥ ਸੋ ਜਨੁ ਪਰਮਗਤਿ ਪਾਵੈ॥ ਮਰੈ ਨ ਆਵੈ ਜਾਈ॥ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ॥੩॥ ਇਹੁ ਬ੍ਰਹਮ ਬਿਚਾਰੁ ਸੁ ਜਾਨੈ॥ ਜਿਸੁ ਦਇਆਲੁ ਹੋਇ ਭਗਵਾਨੈ॥ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਈ॥ ਸਭ ਚਿੰਤਾ ਗਣਤ ਮਿਟਾਈ॥੪॥ {{right|{ਪੰਨਾ ੬੨੩}}}</poem>}} {{center|'''-ਤਿਸ ਦਾ ਵੀਚਾਰ-'''}} ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਈਸ਼ਰ ਦਾ ਧਿਆਨੁ ਧਾਰਿਆ ਤਾਂ ਈਸਰੁ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਇਆ। ਤਾਂ ਆਗਿਆ ਹੋਈ ਜੋ ਮੈਂ ਸਰਗੁਣ ਰੂਪ ਧਾਰਿ ਕੇ ਇਸ ਬੀਚ ਚਰਨ ਧਾਰੈ ਹੈਨਿ, ਔਰ ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਮੇਰਾ ਨਾਮੁ ਹੈ। ਸੋ ਮੈਂ ਦੋਨੋਂ ਰੂਪ ਇਸ ਮੈਂ ਵਰਤੋਂਗਾ। ਜੋ ਇਸਨਾਨ ਕਰੈਗਾ ਉਸਕੇ ਮਜਨ ਸਿਮਰਨਿ ਤੇ ਸਭ ਕਿਲਵਿਖ ਨਾਸ਼ ਹੋਵਨਿਗੇ। ਤੇ ਸੰਤ ਜਨਾ ਹੋ! ਏਹੁ ਰਾਮਦਾਸੁ ਸਰੋਵਰੁ ਬਹੁਤ ਨੀਕਾ ਹੋਵੈਗਾ, ਜੋ<noinclude></noinclude> bc0vtbsz6h4cgg07cbu8dx1jni9z5zb 238820 238819 2026-10-06T14:54:00Z Kaur.gurmel 192 238820 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||79}} {{rule}}</noinclude>ਅਰੁ ਬਿਨਸਨ ਤੇ ਬਿਨਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਏਕ ਹੀ ਬੀਜੁ ਸਭਨੋਂ ਵਲੋਂ ਵਿਖੇ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਤੈਸੇ ਏਕ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਅਸਥਾਵਰ ਜੰਗਮ ਵਿਖੇ ਵਿਆਪਕ ਵਿਵਰਤਵਾਦ ਹੈ। ਭਰਮ ਕਰ ਭਾਸਤਾ ਹੈ। ਤਾਂਤੇ ਜੋਗੀ ਬੋਲਿਆ: ਅਬ ਮੇਰੀ ਨਿਸਚਾ ਭਈ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਛ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਥਾ ਸੌ ਮੈਂ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਅਬ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦਾ ਹਾਂ। ਤਾਂਤੇ ਸੰਤੋਖਸਰ ਦੇ ਉਪਰ ਜੰਗੀ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਲੀਤੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਆਇਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਪੌੜੀਆਂ ਚਉਫੇਰੇ ਮਸੰਦਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹੀਆਂ ਵੰਡਿ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਜੇ ਪੱਕੀਆਂ ਬਾਹੀਆਂ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸਾਡੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਜੇ ਪੋਲੀਆਂ ਬਣਾਵਹੁਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸਾਡਾ ਪੋਲੂ ਉੱਘੜ ਜਾਵੇਗਾ। ਬਹੁੜੋ ਹਰਿਮੰਦਰ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਖਲੋਇਕੈ ਸਬਦ ਉਚਾਰਿਆ: {{Block center|<poem>{{center|'''ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫॥'''}} ਵਿਚਿ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਖਲੋਆ॥ ਵਾਲੁ ਨ ਵਿੰਗਾ ਹੋਆ॥ ਮਜਨੁ ਗੁਰ ਆਂਦਾ ਰਾਸੇ॥ ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਿਲਵਿਖ ਨਾਸੇ॥੧॥ ਸੰਤਹੁ ਰਾਮਦਾਸ ਸਰੋਵਰੁ ਨੀਕਾ॥ ਜੋ ਨਾਵੈ ਸੋ ਕੁਲੁ ਤਰਾਵੈ ਉਧਾਰੁ ਹੋਆ ਹੈ ਜੀ ਕਾ॥੧॥ਰਹਾਉ॥ ਜੈ ਜੈ ਕਾਰੁ ਜਗੁ ਗਾਵੈ॥ ਮਨਿ ਚਿੰਦਿਅੜੇ ਫਲ ਪਾਵੈ॥ ਸਹੀ ਸਲਾਮਤਿ ਨਾਇ ਆਏ॥ ਅਪਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਧਿਆਏ॥੨॥ ਸੰਤ ਸਰੋਵਰ ਨਾਵੈ॥ ਸੋ ਜਨੁ ਪਰਮਗਤਿ ਪਾਵੈ॥ ਮਰੈ ਨ ਆਵੈ ਜਾਈ॥ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ॥੩॥ ਇਹੁ ਬ੍ਰਹਮ ਬਿਚਾਰੁ ਸੁ ਜਾਨੈ॥ ਜਿਸੁ ਦਇਆਲੁ ਹੋਇ ਭਗਵਾਨੈ॥ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਈ॥ ਸਭ ਚਿੰਤਾ ਗਣਤ ਮਿਟਾਈ॥੪॥ {{right|{ਪੰਨਾ ੬੨੩} }}</poem>}} {{center|'''-ਤਿਸ ਦਾ ਵੀਚਾਰ-'''}} ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਈਸ਼ਰ ਦਾ ਧਿਆਨੁ ਧਾਰਿਆ ਤਾਂ ਈਸਰੁ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਇਆ। ਤਾਂ ਆਗਿਆ ਹੋਈ ਜੋ ਮੈਂ ਸਰਗੁਣ ਰੂਪ ਧਾਰਿ ਕੇ ਇਸ ਬੀਚ ਚਰਨ ਧਾਰੈ ਹੈਨਿ, ਔਰ ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਮੇਰਾ ਨਾਮੁ ਹੈ। ਸੋ ਮੈਂ ਦੋਨੋਂ ਰੂਪ ਇਸ ਮੈਂ ਵਰਤੋਂਗਾ। ਜੋ ਇਸਨਾਨ ਕਰੈਗਾ ਉਸਕੇ ਮਜਨ ਸਿਮਰਨਿ ਤੇ ਸਭ ਕਿਲਵਿਖ ਨਾਸ਼ ਹੋਵਨਿਗੇ। ਤੇ ਸੰਤ ਜਨਾ ਹੋ! ਏਹੁ ਰਾਮਦਾਸੁ ਸਰੋਵਰੁ ਬਹੁਤ ਨੀਕਾ ਹੋਵੈਗਾ, ਜੋ<noinclude></noinclude> 054kqha1lvm6pyh2n0behfeswkr7nxb 238821 238820 2026-10-06T14:59:13Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238821 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||79}} {{rule}}</noinclude>ਅਰੁ ਬਿਨਸਨ ਤੇ ਬਿਨਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਏਕ ਹੀ ਬੀਜੁ ਸਭਨੋਂ ਵਲੋਂ ਵਿਖੇ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਤੈਸੇ ਏਕ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਅਸਥਾਵਰ ਜੰਗਮ ਵਿਖੇ ਵਿਆਪਕ ਵਿਵਰਤਵਾਦ ਹੈ। ਭਰਮ ਕਰ ਭਾਸਤਾ ਹੈ। ਤਾਂਤੇ ਜੋਗੀ ਬੋਲਿਆ: ਅਬ ਮੇਰੀ ਨਿਸਚਾ ਭਈ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਛ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਥਾ ਸੌ ਮੈਂ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਅਬ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦਾ ਹਾਂ। ਤਾਂਤੇ ਸੰਤੋਖਸਰ ਦੇ ਉਪਰ ਜੋਗੀ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਲੀਤੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਆਇਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਪੌੜੀਆਂ ਚਉਫੇਰੇ ਮਸੰਦਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹੀਆਂ ਵੰਡਿ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਜੇ ਪੱਕੀਆਂ ਬਾਹੀਆਂ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸਾਡੀਆਂ ਥੂਨੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਜੇ ਪੋਲੀਆਂ ਬਣਾਵਹੁਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸਾਡਾ ਪੋਲੁ ਉੱਘੜ ਜਾਵੇਗਾ। ਬਹੁੜੋ ਹਰਿਮੰਦਰ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਖਲੋਇਕੈ ਸਬਦ ਉਚਾਰਿਆ: {{Block center|<poem>{{center|'''ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫॥'''}} '''ਵਿਚਿ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਖਲੋਆ॥ ਵਾਲੁ ਨ ਵਿੰਗਾ ਹੋਆ॥''' '''ਮਜਨੁ ਗੁਰ ਆਂਦਾ ਰਾਸੇ॥ ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਿਲਵਿਖ ਨਾਸੇ॥੧॥''' '''ਸੰਤਹੁ ਰਾਮਦਾਸ ਸਰੋਵਰੁ ਨੀਕਾ॥ ਜੋ ਨਾਵੈ ਸੋ ਕੁਲੁ ਤਰਾਵੈ''' '''ਉਧਾਰੁ ਹੋਆ ਹੈ ਜੀ ਕਾ॥੧॥ਰਹਾਉ॥ ਜੈ ਜੈ ਕਾਰੁ ਜਗੁ''' '''ਗਾਵੈ॥ ਮਨਿ ਚਿੰਦਿਅੜੇ ਫਲ ਪਾਵੈ॥ ਸਹੀ ਸਲਾਮਤਿ ਨਾਇ''' '''ਆਏ॥ ਅਪਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਧਿਆਏ॥੨॥ ਸੰਤ ਸਰੋਵਰ ਨਾਵੈ॥ ਸੋ''' '''ਜਨੁ ਪਰਮਗਤਿ ਪਾਵੈ॥ ਮਰੈ ਨ ਆਵੈ ਜਾਈ॥ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ''' '''ਧਿਆਈ॥੩॥ ਇਹੁ ਬ੍ਰਹਮ ਬਿਚਾਰੁ ਸੁ ਜਾਨੈ॥ ਜਿਸੁ ਦਇਆਲੁ''' '''ਹੋਇ ਭਗਵਾਨੈ॥ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਈ॥ ਸਭ ਚਿੰਤਾ''' '''ਗਣਤ ਮਿਟਾਈ॥੪॥''' {{right|{ਪੰਨਾ ੬੨੩} }}</poem>}} {{center|'''-ਤਿਸ ਦਾ ਵੀਚਾਰ-'''}} ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਈਸ਼ਰ ਦਾ ਧਿਆਨੁ ਧਾਰਿਆ ਤਾਂ ਈਸਰੁ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਇਆ। ਤਾਂ ਆਗਿਆ ਹੋਈ ਜੋ ਮੈਂ ਸਰਗੁਣ ਰੂਪ ਧਾਰਿ ਕੇ ਇਸ ਬੀਚ ਚਰਨ ਧਾਰੈ ਹੈਨਿ, ਔਰ ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਮੇਰਾ ਨਾਮੁ ਹੈ। ਸੋ ਮੈਂ ਦੋਨੋਂ ਰੂਪ ਇਸ ਮੈਂ ਵਰਤੋਂਗਾ। ਜੋ ਇਸਨਾਨ ਕਰੈਗਾ ਉਸਕੇ ਮਜਨ ਸਿਮਰਨਿ ਤੇ ਸਭ ਕਿਲਵਿਖ ਨਾਸ਼ ਹੋਵਨਿਗੇ। ਤੇ ਸੰਤ ਜਨਾ ਹੋ! ਏਹੁ ਰਾਮਦਾਸੁ ਸਰੋਵਰੁ ਬਹੁਤ ਨੀਕਾ ਹੋਵੈਗਾ, ਜੋ<noinclude></noinclude> fkhklazy9mww9svzc2kmxg2zoyiuib8 250 75134 238871 237525 2026-10-07T00:16:51Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238871 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|100||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਇਸਨਾਨੁ ਕਰੈਗਾ ਉਸ ਦੇ ਕੁਲਾਂ ਦਾ ਉਧਾਰੁ ਹੋਵੈਗਾ। ਜੋ ਜੈ ਜੈ ਕਾਰ ਦੇ ਸਬਦ ਗਾਵੈਗਾ ਉਸਦੇ ਮਨ ਬਾਂਛਤ ਕਾਰਜ ਸਿਧ ਹੋਵਨਿਗੇ, ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਨਿਗੇ ਸੋ ਸਲਾਮਤਿ ਰਹਨਿਗੇ, ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵਨਿਗੇ। ਤੇ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਸਰਨਿ ਸਦਾ ਰਹਿਨਗੇ, ਸੋ ਤੀਨ ਤਾਪ ਥੀਂ, ਚਿੰਤਾ ਥੀਂ ਨਿਵਰਿਤ ਹੋਵਨਿਗੇ। ਜੋ ਸੰਤ ਸਰੋਵਰ ਹੈ ਤਿਸ ਵਿਚ ਜੋ ਇਸਨਾਨੁ ਕਰੇਗਾ ਸੋ ਮਨੁਖ ਪਰਮਗਤਿ ਨੂੰ, ਮੁਕਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਇਸ ਬਿਖੈ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਤਮੁ ਹੈ ਤਿਸ ਵਿਖੇ ਜੋ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਇਸਨਾਨੁ ਕਰਾਵਨਿਗੇ ਸੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਥੀਂ ਰਹਤ ਹੋਵਨਗੇ; ਜੋ ਸਾਥ ਹੀ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਗੇ, ਸਾਥ ਹੀ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰੁ ਕਰਨਗੇ। ਤੇ ਜੇ ਇਸ ਜਗਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਤਿਆਗੂ ਕਰਨਿਗੇ ਸੋ ਮੇਰੇ ਪਰਮਪਦ ਕੋ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਵਨਿਗੇ। ਅਸਥਾਵਰ ਜੰਗਮ ਜੋ ਏਥੇ ਸਰੀਰੁ ਤਿਆਗੇਗਾ ਸੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤਿ ਓਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ। ਇਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਚਰਨ ਚਰਨ ਸੌ ਸੌ ਤੀਰਥ ਇਸਥਿਤੁ ਹੋਵੈਗਾ॥੬੪॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਕਾਲਾ ਤੇ ਨਿਹਾਲੂ}'''}} ਕਾਲਾ ਮੇਹਰਾ ਤੇ ਨਿਹਾਲੂ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੇ ਤੇ ਆਇਆਂ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸੇ, ਤੇ ਹਜ਼ੂਰ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਏ ਹੈਸਨਿ। ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ: ਜੋ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜੀ! ਜੋ ਏਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤਾਮਸੀ ਪਾਪੀ ਰਹਨਗੇ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਤਿ ਕਿਉਂ ਕਰ ਹੋਵੈਗੀ ? ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਤਾਮਸੀ ਭੂੰਡਾਂ ਤੇ ਕਾਕਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੇ ਕੂਕਰਾਂ ਤੇ ਚੂਹਿਆਂ ਤੇ ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਜੂਨਾਂ ਭੋਗਨਿਗੇ ਪਰੁ ਜੋ ਏਸੇ ਇਸਥਾਨ ਬਾਰੰਬਾਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗਨਗੇ ਓਹ ਭੀ ਮੇਰੀ ਭਗਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਵਨਿਗੇ। ਚੌਰਾਸੀ ਥੀਂ ਛੁਟਨਿਗੇ॥੬੫॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਕਕਾ ਕਾਲਉ}'''}} ਕਕਾ ਜਾਤ ਦਾ ਕਾਲਉ ਸੀ, ਬਡਾ ਸੂਰਮਾ ਸੀ, ਓਸ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜੀ ਸੂਰਮੇ ਨੂੰ ਕਿਆ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਜੁੱਧ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦੇ ਹੈਨ ਤੇ ਅੰਤ ਕਾਲਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮੁ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ ਸੋ ਪਰਮਗਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ। ਤੇ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕਰਕੈ ਜੋ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦੇ ਹੈਨਿ ਸੋ ਭੀ ਸ੍ਵਰਗ ਦੀਆਂ ਬਰੰਗਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਕੈ ਫੇਰ ਮਾਨੁਖ ਔਤਾਰ ਧਾਰਿਕੈ ਰਾਜੇ ਆਣਿ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ॥੬੬॥<noinclude></noinclude> s7ge92y50vkmabv5konf8keo978e7ss 250 75137 238825 237528 2026-10-06T15:14:42Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238825 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|96||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਵੱਡੀ ਉਪਮਾਂ ਹੋਈ ਹੈ ਜੋ ਇਸਥਾਵਰ ਜੰਗਮ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵ ਜੋ ਓਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦੇ ਹੈਨਿ ਸੋ ਸ਼ਿਵਪੁਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਜਾਇ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਸਾਡੀ ਰਸਨਾਂ ਥੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਉਪਮਾਂ ਸੁਣੀ ਚਾਹਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਭਾਈ ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਦੁਆਦਸ ਕੋਸ ਪਰਜੰਤ ਸਭ ਤੀਨ ਲੋਕ ਕੇ ਤੀਰਥ ਕਲਜੁਗ ਥੀਂ ਡੈਮਾਨ ਹੋਕਰ ਆਇ ਨਿਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਥਮੇ ਅਸੀਂ ਤਰਨ ਤਾਰਨ<ref>ਲਿਖਾਰੀ ਦੀ ਉਕਾਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਇਥੇ ਸੰਤੋਖ ਸੁਰ ਚਾਹੀਏ। ਤਰਨ ਤਾਰਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰਵੋਰ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ ਬਣਿਆ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।</ref> ਤੀਰਥ ਬਣਾਵਦੇ ਸੇ, ਤਾਂ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਿਖੁ ਸਦਾ ਕਿਰਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਰੁਪਯਾ ਮੇਲੇ ਦੇ ਮੇਲੇ ਲਿਆਂਵਦਾ ਸੀ! ਤੇ ਤਰਨ ਤਾਰਨ ਤੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਰੁਪਯਾ ਭੇਟ ਰਖਿਆ ਤੇ ਅੱਧਾ ਰੁਪਯਾ ਪੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਕਾਰ ਤਰਨ ਤਾਰਨ ਦੀ ਕਰਨ ਲਗਾ। ਤਾਂਤੇ ਅਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀਚਾਰੁ ਆਇਆ ਜੋ ਅਸੀਂ ਅਧਾ ਤੀਰਥੁ ਏਹੁ ਰਚੀਏ। ਤੌ ਲਗ ਨੂਰਦੀ ਦੇ ਠਾਣੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਵੇ ਵਿਚੋਂ ਇੱਟਾਂ ਉਠਾਇਕੇ ਲੈ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸਾਂ ਬਚਨ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਏਨਾਂ ਦੇ ਐਰੇ ਪੱਟਕੇ ਏਹੁ ਇੱਟਾਂ ਲੈ ਆਵਾਂਗੇ ਤਿਸ ਸਮੇਂ ਉਸਰਾਂਗੇ। ਤੌਂ ਲਗੂ ਇਕੁ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਆਏ, ਜੋ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜੀ! ਅਮਕੇ ਧੁਨੀ ਦੀ ਮੈਂ ਬੇਟੀ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਰ ਪਿਤਾ ਕੌਪ ਹੋਇਕੈ ਇਕੁ ਕੁਸਟੀ ਨਾਲਿ ਵਿਵਾਹੁ ਮੇਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਰੇ ਵਿਚ ਪਾਇਕੇ ਲਈ ਫਿਰਦੀ ਸਾਂ, ਤਾਂਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਬੇਰ ਤਲੈ ਇਸ ਦਾ ਖਾਰਾ ਰਖਕੈ ਮੈਂ ਤੁੰਗੀਂ ਭਿਛਿਆ ਨੂੰ ਗਈ ਸਾਂ, ਉਸੀ ਠੌਰ ਵਿਸਾਖੀ ਕਾ ਦਿਨ ਸੀ ਤੇ ਕਾਂਉਂ ਉਸ ਜਲ ਵਿਚ ਇਸਨਾਨੁ ਕਰਕੈ ਸੁਫੇਦੁ ਹੋਇ ਗਇਆ, ਤੇ ਏਹੁ ਪੁਰਖ ਭੀ ਉਸ ਕੇ ਬੀਚ ਇਸਨਾਨੁ ਕਰਿਕੈ ਅਰੋਗੁ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਭੇ ਪਤੇ ਇਸ ਦੇ ਮੈਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹਾਂ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਰਤੀਤ ਨਹੀਂ ਆਂਵਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੈ ਦੱਸੋ। ਤਾਂ ਅਸਾਂ ਅੰਤਰਿ ਧਿਆਨ ਹੋਇਕੈ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਅਸਾਨੂੰ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੀ, ਸਾਹਿਬ ਤੀਸਰੀ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਦੀ, ਆਗਿਆ ਹੋਈ ਜੋ ਇਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਭਰਤਾ ਏਹੀ ਪੁਰਖੁ ਹੈ, ਅਰੁ ਅਸਾਂ ਬਾਵਲੀ ਜੀ ਪ੍ਰਿਥਮ ਤੀਰਥੁ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਜੀ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਓਸ ਦੀਆਂ ਚੌਰਾਸੀ ਪੌੜੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੈਨਿ, ਜੋ ਜਪੁਜੀ ਦਾ ਭੋਗ ਇਕ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਪਉੜੀਆਂ ਤੇ ਭੋਗੁ ਪਾਏਗਾ ਸੋ ਚੌਰਾਸੀ<noinclude></noinclude> rbjrgjtb1nuph7y11zc5uft8vdlyksn 250 75138 238822 237529 2026-10-06T15:06:11Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238822 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|98||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਤੁਸਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਕਰ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਰੁ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤੁ ਸਚੁ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠ ਹੈ ? ਜੇ ਝੂਠ ਹੈ ਤਾਂ ਪਰਤਖ ਕਿਉਂ ਭਾਸਤਾ ਹੈ? ਜੇ ਸਚੁ ਹੈ ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦਾ ਦੂਰ ਕਿਉਂ ਹੋਇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ? ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਜੈਸੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਸਮਗ੍ਰੀ ਸੁਪਨੇ ਵਿਖੇ ਸਚੁ ਭਾਸਤੀ ਹੈ ਤੇ ਜਾਗ੍ਰਤ ਸਮੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਜਗਤ ਭੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਭੀ ਅਗਿਆਨ ਕਾਲ ਮੇਂ ਸਚੁ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਇਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਹੀ ਮੈ ਸਬਦੁ ਹੈ:- '''“ਬਾਜੀਗਰਿ ਜੈਸੇ ਬਾਜੀ ਪਾਈ॥ ਨਾਨਾ ਰੂਪ ਭੇਖ ਦਿਖਲਾਈ॥''' {{Block center|<poem>'''ਸਾਂਗੁ ਉਤਾਰਿ ਥੰਮਿਓੁ ਪਾਸਾਰਾ॥ ਤਬ ਏਕੋ ਏਕੰਕਾਰਾ॥੧॥''' '''ਕਵਨ ਰੂਪ ਦ੍ਰਿਸਟਿਓ ਬਿਨਸਾਇਓ॥ ਕਤਹਿ ਗਇਓ ਉਹੁ''' '''ਕਤ ਤੇ ਆਇਓ॥੧॥ਰਹਾਉ॥ ਜਲ ਤੇ ਊਠਹਿ ਅਨਿਕ''' '''ਤਰੰਗਾ॥ ਕਨਿਕ ਭੂਖਨ ਕੀਨੇ ਬਹੁ ਰੰਗਾ॥ ਬੀਜੁ ਬੀਜਿ''' '''ਦੇਖਿਓ ਬਹੁ ਪਰਕਾਰਾ॥ ਫਲ ਪਾਕੇ ਤੇ ਏਕੰਕਾਰਾ॥੨॥''' '''ਸਹਸ ਘਟਾ ਮਹਿ ਏਕੁ ਆਕਾਸੁ॥ ਘਟ ਫੂਟੇ ਤੇ ਓਹੀ ਪ੍ਰਗਾਸੁ॥”''' {{right|{ਪੰਨਾ ੭੩੬} }}</poem>}} {{gap}}ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜੈਸੇ ਬਾਜੀਗਰ ਦੀ ਬਾਜੀ ਝੂਠੀ ਹੈ ਤੇ ਬਾਜੀਗਰੁ ਸਚ ਹੈ। ਜੈਸੇ ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ ਕੋ ਖਿਲਾਵਤਾ ਹੈ ਤੈਸੇ ਖੇਲਤੀਆਂ ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਜੋਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਾਂਤੇ ਜਗਤੁ ਅਭੰਭਵਾਦ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਬਾਜੀਗਰੁ ਕਿਸੇ ਅਸਥਾਨ ਥੀਂ ਕਾਠੁ ਲੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਅਸਥਾਨ ਥੀਂ ਹਥੀਆਰ ਪੁਤਰੀਆਂ ਘੜਨ ਵਾਲੇ ਲੀਤੇ ਹੈਨਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੈਨਿ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮਵਾਦੁ ਕੰਚਨ ਕੇ ਭੂਖਨ ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕੇ ਹੋਤੇ ਹੈਨਿ ਸੋਈ ਕੰਚਨੁ ਪ੍ਰਣਾਮਕੇ ਭੂਖਨ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਪ੍ਰਣਾਮਕੇ ਜਗਤੁ ਹੋ ਗਇਆ ਹੈ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਪ੍ਰਣਾਮਵਾਦੁ ਸੋ ਹੋਤਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਤਾਂਤੇ ਕੰਚਨ ਭੂਖਨਾਂ ਸਮੇਂ ਭੀ ਭੂਖਨ ਸ੍ਵਰਨ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਤਰੰਗ ਜਲ ਕੇ ਸਮੇਂ ਭੀ ਜਲ ਹੈ। ਤਾਂਤੇ ਵਿਵਰਤਵਾਦੁ ਹੈ। ਸੁਇਨੇ ਕੇ ਭੂਖਨ ਭੀ ਸਵਰਨ ਹੀ ਹੈਨਿ ਤੇ ਜਲ ਕੇ ਤਰੰਗ ਭੀ ਜਲੁ ਹੀ ਹੈਂ, ਤੈਸੇ ਜਗਤੁ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਛਾਤਾ ਹੈ ਸੋਈ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਹੈਨਿ। ਜੈਸੇ ਅਕਾਸ ਮੇਂ ਸਹੰਸ ਘਟ ਮਟ ਹੋਤੇ ਹੈਨਿ ਤੇ ਅਕਾਸ ਘਟਾ ਦੇ ਬਣਾਵਣ ਥੀਂ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਬਿਨਸਨ ਤੇ ਬਿਨਸਿਆ ਨਾਹੀਂ। ਤੈਸੇ ਬ੍ਰਹਮੁ ਜਗਤ ਕੇ ਉਪਜਨ ਤੇ ਉਪਜਿਆ ਨਹੀਂ<noinclude></noinclude> 6gu7fev6vkas6lj572zbp1xt64sd9h4 238823 238822 2026-10-06T15:06:54Z Kaur.gurmel 192 238823 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|98||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਤੁਸਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਕਰ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਰੁ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤੁ ਸਚੁ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠ ਹੈ ? ਜੇ ਝੂਠ ਹੈ ਤਾਂ ਪਰਤਖ ਕਿਉਂ ਭਾਸਤਾ ਹੈ? ਜੇ ਸਚੁ ਹੈ ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦਾ ਦੂਰ ਕਿਉਂ ਹੋਇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ? ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਜੈਸੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਸਮਗ੍ਰੀ ਸੁਪਨੇ ਵਿਖੇ ਸਚੁ ਭਾਸਤੀ ਹੈ ਤੇ ਜਾਗ੍ਰਤ ਸਮੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਜਗਤ ਭੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਭੀ ਅਗਿਆਨ ਕਾਲ ਮੇਂ ਸਚੁ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਇਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਹੀ ਮੈ ਸਬਦੁ ਹੈ:- {{Block center|<poem> '''“ਬਾਜੀਗਰਿ ਜੈਸੇ ਬਾਜੀ ਪਾਈ॥ ਨਾਨਾ ਰੂਪ ਭੇਖ ਦਿਖਲਾਈ॥''' '''ਸਾਂਗੁ ਉਤਾਰਿ ਥੰਮਿਓੁ ਪਾਸਾਰਾ॥ ਤਬ ਏਕੋ ਏਕੰਕਾਰਾ॥੧॥''' '''ਕਵਨ ਰੂਪ ਦ੍ਰਿਸਟਿਓ ਬਿਨਸਾਇਓ॥ ਕਤਹਿ ਗਇਓ ਉਹੁ''' '''ਕਤ ਤੇ ਆਇਓ॥੧॥ਰਹਾਉ॥ ਜਲ ਤੇ ਊਠਹਿ ਅਨਿਕ''' '''ਤਰੰਗਾ॥ ਕਨਿਕ ਭੂਖਨ ਕੀਨੇ ਬਹੁ ਰੰਗਾ॥ ਬੀਜੁ ਬੀਜਿ''' '''ਦੇਖਿਓ ਬਹੁ ਪਰਕਾਰਾ॥ ਫਲ ਪਾਕੇ ਤੇ ਏਕੰਕਾਰਾ॥੨॥''' '''ਸਹਸ ਘਟਾ ਮਹਿ ਏਕੁ ਆਕਾਸੁ॥ ਘਟ ਫੂਟੇ ਤੇ ਓਹੀ ਪ੍ਰਗਾਸੁ॥”''' {{right|{ਪੰਨਾ ੭੩੬} }}</poem>}} {{gap}}ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜੈਸੇ ਬਾਜੀਗਰ ਦੀ ਬਾਜੀ ਝੂਠੀ ਹੈ ਤੇ ਬਾਜੀਗਰੁ ਸਚ ਹੈ। ਜੈਸੇ ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ ਕੋ ਖਿਲਾਵਤਾ ਹੈ ਤੈਸੇ ਖੇਲਤੀਆਂ ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਜੋਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਾਂਤੇ ਜਗਤੁ ਅਭੰਭਵਾਦ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਬਾਜੀਗਰੁ ਕਿਸੇ ਅਸਥਾਨ ਥੀਂ ਕਾਠੁ ਲੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਅਸਥਾਨ ਥੀਂ ਹਥੀਆਰ ਪੁਤਰੀਆਂ ਘੜਨ ਵਾਲੇ ਲੀਤੇ ਹੈਨਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੈਨਿ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮਵਾਦੁ ਕੰਚਨ ਕੇ ਭੂਖਨ ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕੇ ਹੋਤੇ ਹੈਨਿ ਸੋਈ ਕੰਚਨੁ ਪ੍ਰਣਾਮਕੇ ਭੂਖਨ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਪ੍ਰਣਾਮਕੇ ਜਗਤੁ ਹੋ ਗਇਆ ਹੈ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਪ੍ਰਣਾਮਵਾਦੁ ਸੋ ਹੋਤਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਤਾਂਤੇ ਕੰਚਨ ਭੂਖਨਾਂ ਸਮੇਂ ਭੀ ਭੂਖਨ ਸ੍ਵਰਨ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਤਰੰਗ ਜਲ ਕੇ ਸਮੇਂ ਭੀ ਜਲ ਹੈ। ਤਾਂਤੇ ਵਿਵਰਤਵਾਦੁ ਹੈ। ਸੁਇਨੇ ਕੇ ਭੂਖਨ ਭੀ ਸਵਰਨ ਹੀ ਹੈਨਿ ਤੇ ਜਲ ਕੇ ਤਰੰਗ ਭੀ ਜਲੁ ਹੀ ਹੈਂ, ਤੈਸੇ ਜਗਤੁ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਛਾਤਾ ਹੈ ਸੋਈ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਹੈਨਿ। ਜੈਸੇ ਅਕਾਸ ਮੇਂ ਸਹੰਸ ਘਟ ਮਟ ਹੋਤੇ ਹੈਨਿ ਤੇ ਅਕਾਸ ਘਟਾ ਦੇ ਬਣਾਵਣ ਥੀਂ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਬਿਨਸਨ ਤੇ ਬਿਨਸਿਆ ਨਾਹੀਂ। ਤੈਸੇ ਬ੍ਰਹਮੁ ਜਗਤ ਕੇ ਉਪਜਨ ਤੇ ਉਪਜਿਆ ਨਹੀਂ<noinclude></noinclude> h06btbwvaml8tfk8xr30h0jwdlhbvhm 250 75139 238824 238782 2026-10-06T15:11:10Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238824 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||97}} {{rule}}</noinclude>ਥੀਂ ਬਚੇਗਾ, ਤੇ ਏਹੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੀਰਥ ਤੁਸਾਂ ਰਚਨਾ ਤੇ ਬੀਚ ਹਰਿਮੰਦਰ ਰਚਣਾ ਤੇ ਬੀਚ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਰਖਣਾ। ਜੋ ਈਹਾਂ ਇਸਨਾਨੁ ਕਰਿਕੈ ਤੇ ਧਿਆਨੁ ਲਾਇਕੈ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਸੁਣੇਗਾ ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਉਧਾਰੁ ਹੋਵੈਗਾ। ਤੇ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜਿਸ ਅਸਥਾਨੁ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੋਮਿਆ ਹੈ ਓਥੇ ਹੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਖੜਾ ਕਰਨਾ। ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਵਿਸਨ ਰੂਪ ਹੈਸਨਿ ਤੇ ਵਿਸਨ ਕਾ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਭੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂਤੈ ਇਸ ਕਾ ਨਾਮੁ ਹਰਿਮੰਦਰ ਹੈ। ਬਹੁੜੋ ਨਾਮ ਤੇ ਨਾਮੀ ਭੇਦੁ ਕਛੁ ਨਾਹੀਂ। ਸੋ ਅਠੇ ਪਹਿਰ ਈਹਾਂ ਨਾਮ ਕਾ ਉਚਾਰ ਹੋਵੈਗਾ। ਤਾਂਤੇ ਭੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਨਾਮੁ ਹੋਵੈ। ਜੈਸੇ ਸਾਰੀ ਗੰਗਾ ਥੀਂ ਹਰਿ ਦੁਆਰ ਦਾ ਮਹਾਤਮ ਵਿਸ਼ੇਖ ਹੈ ਤੈਸੇ ਹਰਿਮੰਦਰ ਕੇ ਬੀਚ ਹਰਿ ਕੀਆ ਪਉੜੀਆਂ ਰਚਣੀਆਂ। ਓਸ ਜਗਾ ਦੇ ਇਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲੁ ਸਭ ਥੀਂ ਅਧਿਕ ਹੋਵੈਗਾ। ਤਬ ਅਸਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਏਹੁ ਤਰਨ ਤਾਰਨ ਜੋ ਤੀਰਥ ਰਚਿਆ ਹੈ? ਤਾਂ ਆਗਿਆ ਹੋਈ: ਏਹੁ ਤੀਰਥੁ ਭੀ ਨਾਲੇ ਸਿਖਾਂ ਦੇ ਰੋਗ ਗਵਾਏਗਾ, ਸਾਥ ਹੀ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਗਤਿ ਦੇਵੈਗਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਪਾਇਕੇ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਉਮੱਸਿਆ ਦੇ ਇਸਨਾਨ ਦਾ ਈਹਾਂ ਬਡਾ ਮਹਾਤਮੁ ਹੋਵੈਗਾ। ਅਬ ਤੁਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੁ ਤਿਆਰੁ ਕਰੋ ਤੇ ਜੋ ਥੇਹੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ ਓਸ ਨੂੰ ਖੋਦਣਾ ਓਥੇ ਇਕੁ ਜੋਗੀ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਓਸ ਨੂੰ ਤੁਸਾਂ ਥੀਂ ਗਿਆਨੁ ਹੋਵੈਗਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਆਏ ਤੇ ਥੇਹੁ ਖੋਦਿਆ ਤੇ ਏਸ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਇਕੁ ਮਟੁ ਨਿਕਲਿਆ। ਇਕੁ ਜੋਗੀ ਬੈਠਾ ਸੀ ਸਮਾਧਿ ਲਾਇਕੈ, ਤਾਂ ਓਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਪੁਟਣੀਆਂ ਤੇ ਮੱਖਣ ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਮਲਕੇ ਸੁਚੇਤੁ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਓਸ ਨੇ ਦਰਸਨੁ ਕੀਤਾ। ਤਾਂ ਜੋਗੀ ਕਹਿਆ ਜੋ ਅਸਾਡਾ ਜਨਮੁ ਸਫਲੁ ਹੋਇਆ। ਈਹਾਂ ਦੁਆਦਸ ਕੋਸ ਪਰਜੰਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਹੈ। ਸਭ ਤੀਰਥ ਏਸੇ ਜਗਾ ਨਿਵਾਸ ਕਰਨਗੇ ਤੇ ਕੋਸ ਭਰ ਚਉਫੇਰੇ ਇਸਦਾ ਮਧਿਆਨ ਹੈ। ਏਥੇ ਹੀ ਹੈ ਤਾਲੁ ਜੌ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਦਿਵਾਇਆ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਅਬਚਲ ਨੀਵ ਕਰਨੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਬੀਚ ਭੀ ਤੇ ਉਦਾਲੇ ਭੀ ਨਿਰੰਕਾਰ ਕੇ ਨਾਮ ਕੀ ਸੋਭਾ ਸਦਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਤ੍ਰੇਤੇ ਜੁਗ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਜਨਕ ਦਾ ਸਿਖ ਥਾ ਤੇ ਮੁਝੇ ਗਿਆਨੁ ਦ੍ਰਿੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੂਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਓਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਜਨਕ ਜੀ ਕਹਿਆ ਤੂੰ ਈਹਾਂ ਹੀ ਬੈਠ, ਜੋਗ ਸਾਧਨਾ ਕਰੁ; ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦਾ ਔਤਾਰੁ, ਪੰਜਵਾਂ ਔਤਾਰੁ, ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦਾ ਤੁਸਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਵੇਗਾ; ਤਾਂ ਤੇ ਮੈਂ<noinclude></noinclude> jigt82jzw0mqewlhf9v7lksayhd2l7g 250 75140 238889 237531 2026-10-07T02:22:59Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238889 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|113|}} {{rule}}</noinclude>ਤੇ ਵਹੀ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਲਿਖਣੋਂ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਤਾਂ ਓਹ ਪੰਜਾਂ ਬਰਸਾਂ ਪਿਛੋਂ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੁਹਰਾਂ ਮੰਗੀਆਂ: ਮੇਰੀ ਇਕੌਤ੍ਰ ਸੌ ਮੁਹਰ ਹੈ ਵਾਸਨੀ ਵਿਚ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਭਾਵੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਹੀਆਂ ਸਭੇ ਹੀ ਦੇਖੀਆਂ, ਕਿਸੈ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਿਖਿਆ ਤੇ ਓਸ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤਾਂ ਦੋਨੋਂ ਝਗੜਦੇ ਨਵਾਬ ਪਾਸ ਗਏ। ਨਵਾਬ ਨੇ ਕੜਾਹਾ ਤੇਲ ਦਾ ਤਪਾਇਆ ਤੇ ਕਹਿਆ ਦੋਨੋਂ ਹੱਥ ਪਾਵਹੁ। ਤਾਂ ਸਿਖ ਪੰਜ ਮੁਹਰਾਂ ਗੁਰੂ ਕਾ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਮੰਨੀਆਂ। ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਹੱਥ ਕੜਾਹੇ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਮੁਗਲ ਦਾ ਹੱਥ ਸੜ ਗਇਆ ਤੇ ਸਿਖ ਦਾ ਹਥੁ ਸਲਾਮਤ ਨਿਕਲਿਆ। ਤਾਂ ਮੁਗਲ ਨੂੰ ਨਵਾਬ ਝੂਠਾ ਕਰਿਕੈ ਨਿਕਾਲ ਦਿਤਾ। ਭਾਈ ਭੀਵਾ ਸਚਾ ਹੋਇਕੈ ਘਰਿ ਆਇਆ, ਤੇ ਭਾਈ ਰੂਪ ਚੰਦ ਥੀਂ ਪੁਛਿਆ: ਇਕ ਵਾਸਨੀ ਦਾ ਦਾਵਾ ਮੁਗਲ ਕੀਤਾ ਸੀ ਸੋ ਝੂਠਾ ਹੋਇਆ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਰੂਪ ਚੰਦ ਕਹਿਆ ਅਸੀਂ ਭੀ ਅੰਦਰਿ ਦੇਖੀਐ। ਜਾਂ ਵੇਖਣ ਲਗੇ ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿਸੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚੋਂ ਵਾਸਨੀ ਨਿਕਲਿ ਆਈ। ਤਾਂ ਦੋਨੋਂ ਵਾਸਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਿਥੇ ਮੁਗਲ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤਿਥੇ ਗਏ, ਓਸ ਨੂੰ ਕਹਿਆ: ਏਹੂ ਵਾਸਨੀ ਆਪਣੀ ਤੂੰ ਲੈ। ਤਾਂ ਮੁਗਲ ਕਹਿਆ ਤੁਸਾਂ ਗੁਰੂ ਕੀ ਭੇਟ ਕੀ ਮੰਨੀ ਸੀ। ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ: ਪੰਜ ਮੁਹਰਾਂ। ਤਾਂ ਮੁਗਲ ਕਹਿਆ: ਤੁਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਮੈਂ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਚਾਹਨਾ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਓਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕੇ ਹਜ਼ੂਰ ਲਿਆਏ। ਤਾਂ ਓਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨੁ ਕੀਤਾ: ਜੀ ਏਹੁ ਝੂਠੇ ਸਚ ਹੋਏ ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਝੂਨਾ ਹੋਇਆ। ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ। ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਕਸ ਗੁਰੂ ਤੇ ਨਿਸਚਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਬਹੁਤਿਆਂ ਪੀਰਾਂ ਤੇ ਨਿਸਚਾ ਸੀ। ਇਕ ਭਰਤੇ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ॥੮੪॥ {{center|''' ਸਾਖੀ ਹੋਰ 'ਚਲੀ {ਭਾਈ ਪਰਤਾਪੂ ਸੂਰਮਾ}'''}} ਭਾਈ ਪਰਤਾਪੁ ਵਡਾ ਸੂਰਮਾ ਹੈਸੀ। ਓਸ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੋ ਅਸਾਡੀ ਬ੍ਰਿਤ ਤਾਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਚਲਾਵਣ ਦੀ ਹੈ, ਅਸਾਡਾ ਉਧਾਰੁ ਹੋਵੈ, ਸੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਜੋ ਕਾਲ ਆਂਵਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਰੱਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਕਾਲੁ ਨਹੀਂ ਆਂਵਦਾ ਤਾਂ ਕਾਲੂ ਆਪ ਰਾਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਤੇ ਸੂਰਮੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਜੁੱਧ ਕਰੈ। ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਸ ਹੋਵੈ ਸੋ ਦਾਨੁ ਕਰੈ। ਦਾਨ ਕਰਨ ਕਰ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਬਰਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਸੁ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਸੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਪਜਸੁ ਬਿਖ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ॥੮੫॥ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> tw0s57hbv0c5ez7igrf67mi70je92zo 250 75141 238878 237532 2026-10-07T00:42:38Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238878 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|110||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਕਰਿ ਜੁ ਮੁਜੰਗੀ ਗਇਆ ਤਾਂ ਭਾਈ ਕਿਸਨਾ ਤੇ ਸੇਠ ਮੰਗੀਣਾ ਸਾਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ਸਦੀਵ ਟਹਲ ਕਰਨਿ, ਹਥ ਜੋੜਕੇ ਖੜੋਤੇ ਰਹਨਿ, ਨਾਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਕਥਾ ਹੋਵੈ। ਹੋਰੁ ਸਾਰਾ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ਕੀਰਤਨੁ ਹੋਵੈ। ਸਾਰੇ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਗੁਰਮਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਈ। ਸਭ ਵੰਡ ਖਾਵਨਿ ਲਗੇ॥੮੦॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਮੂਲਾ, ਤੀਰਥ ਆਦਿ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਮੂਲਾ ਬੇਰੀ, ਤੇ ਭਾਈ ਤੀਰਥੁ ਤੇ ਭਾਈ ਮੁਕੰਦਾ ਤੇ ਭਾਈ ਨਿਹਾਲੂ ਸੁਨਿਆਰਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਨਿ ਆਏ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਜੀ ਇਕਨਾ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਰਸਨਾ ਥੀਂ ਸਬਦ ਦਾ ਵੀਚਾਰੁ ਸੁਣਕੇ ਮਨੁ ਦਰ੍ਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਕਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਥੀਂ ਸੁਣਿਆਂ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਹੀਰੇ ਦਾ ਤੇ ਫਟਕ ਦਾ ਇਕੋ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਪਛਾਣੂ ਕਿਉਂ ਕਰਿ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਸਭਨਾਂ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋਤਾ ਹੈ ਤੇ ਫਟਕ ਦੇ ਪਾਸ ਜਹਾਂ ਰੰਗ ਰਖੀਐ ਤੇਹੋ ਜਿਹਾ ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਭਾਸਤਾ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੈਨਿ ਭਾਵੈਂ ਕੈਸੀ ਸੰਗਤਿ ਵਿਚ ਜਾਇ ਬਹਨਿ; ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੇਜੁ ਸਚ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਭਾਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠੇ ਦੇ ਉਪਰ ਕੁਸੰਗੀਆਂ ਦਾ ਬਲੁ ਪ੍ਰਬਲ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਚਨੁ ਹੈ; ''''ਪਹਿਲੋ ਦੇ ਜੜ ਅੰਦਰਿ ਜੰਮੈ ਤਾ ਉਪਰਿ ਹੋਵੈ ਛਾਉ॥'''' {ਪੰਨਾ ੧੨੮੮} ਜੇ ਪਹਿਲੇ ਸਿਖ ਦੇ ਰਿਦੇ ਵਿਚ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਸਬਦੁ ਪ੍ਰਵੇਸੁ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਕੇ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਰੂਪੀ ਤਪਤ ਥੀਂ ਸਾਂਤਿ ਆਂਵਦੀ ਹੈ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਰਨੀ ਜੋ ਆਪਣੀਂ ਬੁਧਿ ਵਿਚ ਵਡੇ ਹੋਵਨਿ ਤੇ ਬਚਨ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾਵਣ 'ਵਕਰਤੰ ਨਈਵ ਗਛੰਤ ਦੋਖੇਣ ਸਾਧਵਾ। ਵਿਸਟੰ ਮਹਾ ਸਰਪੀਹ ਚੰਦਨੋ ਨ ਵਿਸਾਯਤੇ'। {{gap}}ਭਾਵੇਂ ਕੈਸੇ ਕੁਸੰਗੀ ਹੋਵਨਿ ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਕਰ ਸੁਧ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ। ਜੈਸੇ ਬ੍ਰਿਛ ਤਾਂ ਬਾਵਨ ਚੰਦਨ ਸੰਗ ਚੰਦਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਰਪ ਭੀ ਸੀਤਲੁ ਹੁੰਦਾ ਹੈ॥੮੧॥<noinclude></noinclude> ezno9zmdr7qx0ao73dzvidsem95dqat 238879 238878 2026-10-07T00:45:12Z Kaur.gurmel 192 238879 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|110||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਕਰਿ ਜੁ ਮੁਜੰਗੀ ਗਇਆ ਤਾਂ ਭਾਈ ਕਿਸਨਾ ਤੇ ਸੇਠ ਮੰਗੀਣਾ ਸਾਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ਸਦੀਵ ਟਹਲ ਕਰਨਿ, ਹਥ ਜੋੜਕੇ ਖੜੋਤੇ ਰਹਨਿ, ਨਾਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਕਥਾ ਹੋਵੈ। ਹੋਰੁ ਸਾਰਾ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ਕੀਰਤਨੁ ਹੋਵੈ। ਸਾਰੇ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਗੁਰਮਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਈ। ਸਭ ਵੰਡ ਖਾਵਨਿ ਲਗੇ॥੮੦॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਮੂਲਾ, ਤੀਰਥ ਆਦਿ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਮੂਲਾ ਬੇਰੀ, ਤੇ ਭਾਈ ਤੀਰਥੁ ਤੇ ਭਾਈ ਮੁਕੰਦਾ ਤੇ ਭਾਈ ਨਿਹਾਲੂ ਸੁਨਿਆਰਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਨਿ ਆਏ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਜੀ ਇਕਨਾ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਰਸਨਾ ਥੀਂ ਸਬਦ ਦਾ ਵੀਚਾਰੁ ਸੁਣਕੇ ਮਨੁ ਦਰ੍ਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਕਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਥੀਂ ਸੁਣਿਆਂ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਹੀਰੇ ਦਾ ਤੇ ਫਟਕ ਦਾ ਇਕੋ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਪਛਾਣੂ ਕਿਉਂ ਕਰਿ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਸਭਨਾਂ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋਤਾ ਹੈ ਤੇ ਫਟਕ ਦੇ ਪਾਸ ਜਹਾਂ ਰੰਗ ਰਖੀਐ ਤੇਹੋ ਜਿਹਾ ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਭਾਸਤਾ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੈਨਿ ਭਾਵੈਂ ਕੈਸੀ ਸੰਗਤਿ ਵਿਚ ਜਾਇ ਬਹਨਿ; ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੇਜੁ ਸਚ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਭਾਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠੇ ਦੇ ਉਪਰ ਕੁਸੰਗੀਆਂ ਦਾ ਬਲੁ ਪ੍ਰਬਲ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਚਨੁ ਹੈ; ''' 'ਪਹਿਲੋ ਦੇ ਜੜ ਅੰਦਰਿ ਜੰਮੈ ਤਾ ਉਪਰਿ ਹੋਵੈ ਛਾਉ॥' ''' {ਪੰਨਾ ੧੨੮੮} ਜੇ ਪਹਿਲੇ ਸਿਖ ਦੇ ਰਿਦੇ ਵਿਚ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਸਬਦੁ ਪ੍ਰਵੇਸੁ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਕੇ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਰੂਪੀ ਤਪਤ ਥੀਂ ਸਾਂਤਿ ਆਂਵਦੀ ਹੈ। ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਰਨੀ ਜੋ ਆਪਣੀਂ ਬੁਧਿ ਵਿਚ ਵਡੇ ਹੋਵਨਿ ਤੇ ਬਚਨ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾਵਣ 'ਵਕਰਤੰ ਨਈਵ ਗਛੰਤ ਦੋਖੇਣ ਸਾਧਵਾ। ਵਿਸਟੰ ਮਹਾ ਸਰਪੀਹ ਚੰਦਨੋ ਨ ਵਿਸਾਯਤੇ'। {{gap}}ਭਾਵੇਂ ਕੈਸੇ ਕੁਸੰਗੀ ਹੋਵਨਿ ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਕਰ ਸੁਧ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ। ਜੈਸੇ ਬ੍ਰਿਛ ਤਾਂ ਬਾਵਨ ਚੰਦਨ ਸੰਗ ਚੰਦਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਰਪ ਭੀ ਸੀਤਲੁ ਹੁੰਦਾ ਹੈ॥੮੧॥<noinclude></noinclude> s000z2dutwxxop2tsjil4nm34u4enhp 250 75142 238877 237533 2026-10-07T00:37:44Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238877 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|108||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਪਿੱਲਾ ਰਹਿਆ। ਤਾਂ ਓਸ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਥੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਮੈਂ ਕੜਾਹ ਭੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਦਸਵੰਧ ਭੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਆਵਾ ਪਿੱਲਾ ਰਹਿਆ ਹੈ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਭਾਈ ਲਖੂ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੁਸਾਂ ਓਸ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਓਸਦੇ ਪਾਸ ਜਾਹੋ। ਤਾਂ ਬੁਧੂ ਕਹਿਆ ਕੋਈ ਸਿਖੁ ਨਾਲਿ ਮਿਲੇ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਲਧੇ ਨੂੰ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਤੂੰ ਪਰਉਪਕਾਰ ਕਰੁ, ਭਾਈ ਲਖੂ ਥੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਖਸ਼ਾਇ ਲਿਆਉ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਲੱਧਾ ਆਇਆ: ਭਾਈ ਲਖੂ ! ਤੁਸਾਨੂੰ ਕਰੋਧ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਰੋਧੁ ਅਗਨਿ ਹੈ, ਤਪੁ ਦਾ ਨਾਮੁ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਲਖੂ ਕਹਿਆ ਜੋ ਆਵਾ ਪਕਦਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਰੁ ਲਾਹੌਰ ਵਿਚ ਬਰਸਾਤ ਬਹੁਤ ਲਗੈਗੀ, ਪਿਲੀਆਂ ਇਟਾਂ ਪਕੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਵਿਕਣਗੀਆਂ॥੭੭॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਕਾਲੂ, ਨਾਨੂ, ਹਾੜੀ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਕਾਲੂ ਤੇ ਭਾਈ ਨਾਨੂ ਤੇ ਭਾਈ ਹਾੜੀ ਕੋਹਲੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣਿ ਆਏ ਜੋ ਜੀ ਇਕ ਸਬਦ ਸਿਖ ਸੁਣ ਪੜ੍ਹਕੇ ਭਲੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ ਤੇ ਇਕੁ ਸਗੋਂ ਸਬਦੁ ਪੜ੍ਹਕੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ। ਸਬਦੁ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਲਿਆਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜੋ ਭਾਵਨੀ ਕਰਿ ਸਬਦੁ ਸੁਣਦੇ ਹੈਨਿ, ਜੋ ਅਸਾਡਾ ਜਨਮ ਮਰਨੁ ਕਟੀਐ, ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਲਿਆਣੁ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਨ ਤੇ ਵਿਖੇ ਭੋਗਾਂ ਵਾਸਤੇ ਸਬਦੁ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੈਨਿ, ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਲਿਆਣੁ ਕਿਉਂ ਕਰਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜੈਸੇ ਸਰਪ ਮਣਿ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲਿ ਕਿਰਮਾਂ ਨੂੰ ਭਛਦਾ ਹੈ ਤੈਸੇ ਦੁਸਟ ਮਨੁੱਖ ਸਬਦੁ ਪੜ੍ਹਕੇ ਸਗੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁਖਾਉ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ, ਵਿਖੇ ਭੋਗਦੇ ਹੈਨਿ। ਤੇ ਜੋ ਇਕ ਮਨ ਹੋਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹੈਨਿ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਲਿਆਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ॥੭੮॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਕਲ੍ਯਾਣ ਸੂਦ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਕਲਿਆਣੁ ਸੂਦ ਬਡਾ ਸੂਰਮਾ ਹੈਸੀ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣਿ ਆਇਆ ਤਾਂ ਓਸ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜੀ ਮੈਂ ਦਲਾਂ ਵਿਚ ਜਾਇ ਪਊਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਉ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਹਾਠਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਮਾਰਕੇ ਫੇਰ<noinclude></noinclude> jiscm3hngqhgfwjeo80jpg84rkvsdqp 250 75143 238888 237534 2026-10-07T02:16:13Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238888 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|111|}} {{rule}}</noinclude> {{center|'''{{x-larger|ਪਉੜੀ ਛਬੀਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੬॥}}'''}} {{center|'''ਦੇਸ਼ਾਂਤਰੀ ਸੰਗਤ'''}} '''ਭਾਨਾ ਮਲਣੁ ਜਾਣੀਐ ਕਾਬਲਿ ਰੇਖਰਾਉ ਗੁਰਭਾਈ।''' '''ਮਾਧੋ ਸੋਢੀ ਕਾਸਮੀਰ ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਾਈ।''' '''ਭਾਈ ਭੀਵਾ ਸੀਹਰੌਦ ਰੂਪਚੰਦੁ ਸਨਮੁਖੁ ਸਤ ਭਾਈ।''' '''ਪਰਤਾਪੂ ਸਿਖੁ ਸੂਰਮਾ ਨੰਦੈ ਵਿਠੜਿ ਸੇਵ ਕਮਾਈ।''' '''ਸਾਮੀਦਾਸ ਵਛੇਰੁ ਹੈ ਥਾਨੇਸਰ ਸੰਗਤਿ ਬਹਲਾਈ।''' '''ਗੋਪੀ ਮਹਤਾ ਜਾਣੀਐ ਤੀਰਥੁ ਨਥਾ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ।''' '''ਭਾਊ ਮੋਕਲੁ ਆਖੀਅਹਿ ਢਿਲੀ ਮੰਡਲਿ ਗੁਰਮਤਿ ਪਾਈ।''' '''ਜੀਵੰਦ ਜਗਸੀ ਫਤੇ ਪਰਿ ਸੇਠ ਤਿਲੋਕੇ ਸੇਵ ਕਮਾਈ।''' '''ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ॥੨੬॥''' ''' ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਭਾਨਾ ਮਲਣ ਆਦਿ}''' '''ਭਾਈ''' ਭਾਨਾ ਮਲਣੁ ਤੇ ਰੇਖ ਰਾਉ ਦੋਨੋਂ ਸਿਖ ਕਾਬਲ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਨਵਾਬ ਦਾ ਮੋਦੀਖਾਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਟਕ ਹੋਵੈ ਸੋ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਲ ਦੇਵਨਿ। ਕਿਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਗਲੀ ਨਵਾਬ ਦੇ ਅਗੇ ਕੀਤੀ: ਜੋ ਏਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਟਾ ਕੱਸਾ ਘਟਿ ਹੈ, ਏਨੂੰ ਪੰਜ ਬਰਸ ਮੋਦੀ ਖਾਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਹੈਨਿ, ਏਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੁੰਮੇ ਦਸ ਹਜਾਰ ਰੁਪਯਾ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਨਵਾਬ ਵੱਟਾ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਗਾਇਆ ਤੇ ਤੋਲਣ ਲਗਾ। ਤੇ ਸਾਹਿਬਾਂ ਦੇ ਅਗੇ ਪੰਜ ਪੈਸੇ ਅਰਦਾਸ ਕਿਸੇ ਸਿਖ ਆਣਿ ਰਖੇ ਹੈਸਨਿ। ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜੋ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਅਸਾਡੀ ਪੈਜ ਰੱਖਣੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਪੈਸੇ ਦਾਏਂ ਥੀਂ ਬਾਏਂ ਹੱਥ ਤੇ ਰਖਣ ਤੇ ਬਾਏਂ ਥੀਂ ਦਾਏਂ ਹੱਥ ਤੇ ਰਖਣ। ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਪੁਛਿਆ, ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜੀ! ਬਾਰੰਬਾਰ ਕਿਉਂ ਰਖਦੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਵੱਟਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਓਸ ਦੀ ਪੈਜ ਰਖੀ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੈ ਨਮਿਤ ਦੇਵੇਗਾ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਜ ਅਸੀਂ ਰਖਾਂਗੇ॥੮੨॥ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> ski27wgzm3kpt7h9n8e7fs3dhday3si 238904 238888 2026-10-07T11:45:15Z Kaur.gurmel 192 238904 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|111|}} {{rule}}</noinclude> {{Block center|<poem>{{center|'''{{x-larger|ਪਉੜੀ ਛਬੀਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੬॥}}'''}} {{center|'''ਦੇਸ਼ਾਂਤਰੀ ਸੰਗਤ'''}} '''ਭਾਨਾ ਮਲਣੁ ਜਾਣੀਐ ਕਾਬਲਿ ਰੇਖਰਾਉ ਗੁਰਭਾਈ।''' '''ਮਾਧੋ ਸੋਢੀ ਕਾਸਮੀਰ ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਾਈ।''' '''ਭਾਈ ਭੀਵਾ ਸੀਹਰੌਦ ਰੂਪਚੰਦੁ ਸਨਮੁਖੁ ਸਤ ਭਾਈ।''' '''ਪਰਤਾਪੂ ਸਿਖੁ ਸੂਰਮਾ ਨੰਦੈ ਵਿਠੜਿ ਸੇਵ ਕਮਾਈ।''' '''ਸਾਮੀਦਾਸ ਵਛੇਰੁ ਹੈ ਥਾਨੇਸਰ ਸੰਗਤਿ ਬਹਲਾਈ।''' '''ਗੋਪੀ ਮਹਤਾ ਜਾਣੀਐ ਤੀਰਥੁ ਨਥਾ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ।''' '''ਭਾਊ ਮੋਕਲੁ ਆਖੀਅਹਿ ਢਿਲੀ ਮੰਡਲਿ ਗੁਰਮਤਿ ਪਾਈ।''' '''ਜੀਵੰਦ ਜਗਸੀ ਫਤੇ ਪਰਿ ਸੇਠ ਤਿਲੋਕੇ ਸੇਵ ਕਮਾਈ।''' '''ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ॥੨੬॥''' ''' ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਭਾਨਾ ਮਲਣ ਆਦਿ}'''</poem>}} '''ਭਾਈ''' ਭਾਨਾ ਮਲਣੁ ਤੇ ਰੇਖ ਰਾਉ ਦੋਨੋਂ ਸਿਖ ਕਾਬਲ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਨਵਾਬ ਦਾ ਮੋਦੀਖਾਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਟਕ ਹੋਵੈ ਸੋ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਲ ਦੇਵਨਿ। ਕਿਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਗਲੀ ਨਵਾਬ ਦੇ ਅਗੇ ਕੀਤੀ: ਜੋ ਏਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਟਾ ਕੱਸਾ ਘਟਿ ਹੈ, ਏਨੂੰ ਪੰਜ ਬਰਸ ਮੋਦੀ ਖਾਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਹੈਨਿ, ਏਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੁੰਮੇ ਦਸ ਹਜਾਰ ਰੁਪਯਾ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਨਵਾਬ ਵੱਟਾ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਗਾਇਆ ਤੇ ਤੋਲਣ ਲਗਾ। ਤੇ ਸਾਹਿਬਾਂ ਦੇ ਅਗੇ ਪੰਜ ਪੈਸੇ ਅਰਦਾਸ ਕਿਸੇ ਸਿਖ ਆਣਿ ਰਖੇ ਹੈਸਨਿ। ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜੋ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਅਸਾਡੀ ਪੈਜ ਰੱਖਣੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਪੈਸੇ ਦਾਏਂ ਥੀਂ ਬਾਏਂ ਹੱਥ ਤੇ ਰਖਣ ਤੇ ਬਾਏਂ ਥੀਂ ਦਾਏਂ ਹੱਥ ਤੇ ਰਖਣ। ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਪੁਛਿਆ, ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜੀ! ਬਾਰੰਬਾਰ ਕਿਉਂ ਰਖਦੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਵੱਟਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਓਸ ਦੀ ਪੈਜ ਰਖੀ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੈ ਨਮਿਤ ਦੇਵੇਗਾ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਜ ਅਸੀਂ ਰਖਾਂਗੇ॥੮੨॥<noinclude></noinclude> gev4qafyzgr6sru5hpaomt70hqq1yf9 238905 238904 2026-10-07T11:47:33Z Kaur.gurmel 192 238905 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|111|}} {{rule}}</noinclude>{{dhr|2em}} {{Block center|<poem>{{center|'''{{x-larger|ਪਉੜੀ ਛਬੀਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੬॥}}'''}} {{center|'''ਦੇਸ਼ਾਂਤਰੀ ਸੰਗਤ'''}} '''ਭਾਨਾ ਮਲਣੁ ਜਾਣੀਐ ਕਾਬਲਿ ਰੇਖਰਾਉ ਗੁਰਭਾਈ।''' '''ਮਾਧੋ ਸੋਢੀ ਕਾਸਮੀਰ ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਾਈ।''' '''ਭਾਈ ਭੀਵਾ ਸੀਹਰੰਦ ਰੂਪਚੰਦੁ ਸਨਮੁਖੁ ਸਤ ਭਾਈ।''' '''ਪਰਤਾਪੂ ਸਿਖੁ ਸੂਰਮਾ ਨੰਦੈ ਵਿਠੜਿ ਸੇਵ ਕਮਾਈ।''' '''ਸਾਮੀਦਾਸ ਵਛੇਰੁ ਹੈ ਥਾਨੇਸਰ ਸੰਗਤਿ ਬਹਲਾਈ।''' '''ਗੋਪੀ ਮਹਤਾ ਜਾਣੀਐ ਤੀਰਥੁ ਨਥਾ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ।''' '''ਭਾਊ ਮੋਕਲੁ ਆਖੀਅਹਿ ਢਿਲੀ ਮੰਡਲਿ ਗੁਰਮਤਿ ਪਾਈ।''' '''ਜੀਵੰਦੁ ਜਗਸੀ ਫਤੇ ਪਰਿ ਸੇਠ ਤਿਲੋਕੇ ਸੇਵ ਕਮਾਈ।''' '''ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ॥੨੬॥''' ''' ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਭਾਨਾ ਮਲਣ ਆਦਿ}'''</poem>}} '''ਭਾਈ''' ਭਾਨਾ ਮਲਣੁ ਤੇ ਰੇਖ ਰਾਉ ਦੋਨੋਂ ਸਿਖ ਕਾਬਲ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਨਵਾਬ ਦਾ ਮੋਦੀਖਾਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਟਕ ਹੋਵੈ ਸੋ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਲ ਦੇਵਨਿ। ਕਿਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਗਲੀ ਨਵਾਬ ਦੇ ਅਗੇ ਕੀਤੀ: ਜੋ ਏਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਟਾ ਕੱਸਾ ਘਟਿ ਹੈ, ਏਨੂੰ ਪੰਜ ਬਰਸ ਮੋਦੀ ਖਾਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਹੈਨਿ, ਏਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੁੰਮੇ ਦਸ ਹਜਾਰ ਰੁਪਯਾ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਨਵਾਬ ਵੱਟਾ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਗਾਇਆ ਤੇ ਤੋਲਣ ਲਗਾ। ਤੇ ਸਾਹਿਬਾਂ ਦੇ ਅਗੇ ਪੰਜ ਪੈਸੇ ਅਰਦਾਸ ਕਿਸੇ ਸਿਖ ਆਣਿ ਰਖੇ ਹੈਸਨਿ। ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜੋ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਅਸਾਡੀ ਪੈਜ ਰੱਖਣੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਪੈਸੇ ਦਾਏਂ ਥੀਂ ਬਾਏਂ ਹੱਥ ਤੇ ਰਖਣ ਤੇ ਬਾਏਂ ਥੀਂ ਦਾਏਂ ਹੱਥ ਤੇ ਰਖਣ। ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਪੁਛਿਆ, ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜੀ! ਬਾਰੰਬਾਰ ਕਿਉਂ ਰਖਦੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਵੱਟਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਓਸ ਦੀ ਪੈਜ ਰਖੀ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੈ ਨਮਿਤ ਦੇਵੇਗਾ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਜ ਅਸੀਂ ਰਖਾਂਗੇ॥੮੨॥<noinclude></noinclude> a1s46stdylon9iivxrhdzs5zz442h0s 238906 238905 2026-10-07T11:48:29Z Kaur.gurmel 192 238906 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|111|}} {{rule}}</noinclude>{{dhr|2em}} {{Block center|<poem>{{center|'''{{x-larger|ਪਉੜੀ ਛਬੀਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੬॥}}'''}} {{center|'''ਦੇਸ਼ਾਂਤਰੀ ਸੰਗਤ'''}} '''ਭਾਨਾ ਮਲਣੁ ਜਾਣੀਐ ਕਾਬਲਿ ਰੇਖਰਾਉ ਗੁਰਭਾਈ।''' '''ਮਾਧੋ ਸੋਢੀ ਕਾਸਮੀਰ ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਾਈ।''' '''ਭਾਈ ਭੀਵਾ ਸੀਹਰੰਦ ਰੂਪਚੰਦੁ ਸਨਮੁਖੁ ਸਤ ਭਾਈ।''' '''ਪਰਤਾਪੂ ਸਿਖੁ ਸੂਰਮਾ ਨੰਦੈ ਵਿਠੜਿ ਸੇਵ ਕਮਾਈ।''' '''ਸਾਮੀਦਾਸ ਵਛੇਰੁ ਹੈ ਥਾਨੇਸਰ ਸੰਗਤਿ ਬਹਲਾਈ।''' '''ਗੋਪੀ ਮਹਤਾ ਜਾਣੀਐ ਤੀਰਥੁ ਨਥਾ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ।''' '''ਭਾਊ ਮੋਕਲੁ ਆਖੀਅਹਿ ਢਿਲੀ ਮੰਡਲਿ ਗੁਰਮਤਿ ਪਾਈ।''' '''ਜੀਵੰਦੁ ਜਗਸੀ ਫਤੇ ਪਰਿ ਸੇਠ ਤਿਲੋਕੇ ਸੇਵ ਕਮਾਈ।''' '''ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ॥੨੬॥''' ''' {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਭਾਨਾ ਮਲਣ ਆਦਿ}'''}}'''</poem>}} '''ਭਾਈ''' ਭਾਨਾ ਮਲਣੁ ਤੇ ਰੇਖ ਰਾਉ ਦੋਨੋਂ ਸਿਖ ਕਾਬਲ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਨਵਾਬ ਦਾ ਮੋਦੀਖਾਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਟਕ ਹੋਵੈ ਸੋ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਲ ਦੇਵਨਿ। ਕਿਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਗਲੀ ਨਵਾਬ ਦੇ ਅਗੇ ਕੀਤੀ: ਜੋ ਏਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਟਾ ਕੱਸਾ ਘਟਿ ਹੈ, ਏਨੂੰ ਪੰਜ ਬਰਸ ਮੋਦੀ ਖਾਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਹੈਨਿ, ਏਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੁੰਮੇ ਦਸ ਹਜਾਰ ਰੁਪਯਾ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਨਵਾਬ ਵੱਟਾ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਗਾਇਆ ਤੇ ਤੋਲਣ ਲਗਾ। ਤੇ ਸਾਹਿਬਾਂ ਦੇ ਅਗੇ ਪੰਜ ਪੈਸੇ ਅਰਦਾਸ ਕਿਸੇ ਸਿਖ ਆਣਿ ਰਖੇ ਹੈਸਨਿ। ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜੋ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਅਸਾਡੀ ਪੈਜ ਰੱਖਣੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਪੈਸੇ ਦਾਏਂ ਥੀਂ ਬਾਏਂ ਹੱਥ ਤੇ ਰਖਣ ਤੇ ਬਾਏਂ ਥੀਂ ਦਾਏਂ ਹੱਥ ਤੇ ਰਖਣ। ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਪੁਛਿਆ, ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜੀ! ਬਾਰੰਬਾਰ ਕਿਉਂ ਰਖਦੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਵੱਟਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਓਸ ਦੀ ਪੈਜ ਰਖੀ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੈ ਨਮਿਤ ਦੇਵੇਗਾ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਜ ਅਸੀਂ ਰਖਾਂਗੇ॥੮੨॥<noinclude></noinclude> ngoc2iozc1u1bvssyvz4lfasi3dk2lf 250 75144 238881 237535 2026-10-07T00:53:58Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238881 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|114||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>{{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ (ਭਾਈ ਨੰਦਾ ਵਿੱਠੜ, ਸਾਮੀ ਦਾਸ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਨੰਦਾ ਵਿੱਨੜ ਤੇ ਭਾਈ ਸਾਮੀ ਦਾਸੁ ਵਛੇਰੂ ਥਨੇਸਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਟਹਿਲ ਕਰਨ ਤੇ ਕਿਰਤ ਜੋ ਕਰਨਿ ਸੋ ਇਕੁ ਬਚਨੁ ਬੋਲਨਿ, ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਉਂ 'ਇਕ ਸੁਖਨੀਆ' ਪਇਆ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਭਾਈ ਤੁਸਾਡਾ ਏਸੇ ਸਚ ਥੀਂ ਕਲਿਆਣੁ ਹੋਇਆ ਹੈ: “ਸਚੁ ਬਰਾਬਰਿ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਝੂਠ ਬਰਾਬਰਿ ਪਾਪੁ॥ ਅਸੁਮੇਧ ਸਮ ਜਗੁ ਨਹੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਤਿਆ ਸੰਤਾਪੁ॥” ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਛਕਾਵਨਿ ਤੇ ਸੀਤ ਕਾਲ ਬਿਖੇ ਬਸਤ੍ਰ ਪਹਿਰਾਵਨਿ ਤੇ ਆਪ ਪੈਰ ਧੋਵਨ ਤੇ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸਭੇ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਟਹਿਲ ਕਰਨ ਤੇ ਘਰਿ ਵਿਚ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਪੜਨਿ॥੮੬॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਗੋਪੀ, ਤੀਰਥ, ਨੱਥਾ ਆਦਿ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਗੋਪੀ ਮਹਿਤਾ ਤੇ ਭਾਈ ਤੀਰਥੁ ਤੇ ਭਾਈ ਨੱਥਾ ਤੇ ਭਾਈ ਭਾਊ ਮੋਕਲੁ ਤੇ ਭਾਈ ਢਿੱਲੀ ਮੰਡਲ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨਿ ਆਏ। ਓਨ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਗੁਰੂ ਕੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਤੇ ਭੈ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥੀਮਲੁ ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਉ ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਢੀਆਂ ਬਾਣੀ ਕਰਕੈ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦਾ ਭੋਗ ਪਾਇਆ ਹੈ। ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਭਿਮਾਨ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ' ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖ ਜਾਣਦੇ ਹੈਨਿ ਤੇ ਅਗੇ ਜੋ ਹੋਵਨਗੇ ਸੋ ਪਛਾਣਨਗੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਕੀ ਬਾਣੀ ਕੌਨ ਹੈ ਤੇ ਬਾਹਰਿ ਦੀ ਬਾਣੀ ਕੌਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇ ਸਭ ਬਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਦੀ ਬੀੜ ਕੀਚੈ ਤੇ ਅਖਰ ਭੀ ਗੁਰਮੁਖੀ ਸੁਗਮ ਕੀਚਨ। ਸਭ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਾਚਣ ਵਿਚ ਸੁਗਮ ਆਵਨਿ। ਤਾਂ ਕੋਠੇ ਵਿਚ ਸਭੇ ਬਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਤੇ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਤੂੰ ਮੋਹਣ ਪਾਸੋਂ ਪੋਥੀਆਂ ਲੈ ਆਉ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਕਹਿਆ: ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ! ਓਹੁ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਂਵਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਜਾਹੋਗੇ ਤਾਂ ਦੇਵਨਗੇ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਆਪ ਗਏ। ਜਾਂ ਮੋਹਣ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਚੌਬਾਰਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰਿ ਬੈਠ ਰਹਿਆ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਚੌਬਾਰੇ ਦੇ ਹੇਠ ਬੈਠ ਕਰਿ ਰਾਗੁ ਪਾਇ ਕਰਿ ਸਬਦੁ ਅਲਾਪਿਆ:- {{nop}}<noinclude></noinclude> 3v95bteikydl7x1ff3jtfdo4y44vbaq 250 75145 238887 237536 2026-10-07T02:00:44Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238887 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|109|}} {{rule}}</noinclude>ਆਪਣੇ ਦਲ ਵਿਚ ਆ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਏਨ੍ਹਾਂ ਹਾਠਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਮਾਰਨੇ ਸੁਗਮ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋ ਹਾਨ ਹੈ ਕਾਮ ਕਰੋਧ ਲੋਭ ਮੋਹੁ, ਏਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਜੋ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਸਬਦੁ ਵਾਹਿਕੇ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਸੋ ਸੂਰਮਾ ਕਹੀਤਾ ਹੈ। {{center|'''ਸਲੋਕ ਸਹਸਕ੍ਰਿਤੀ ਮਹਲਾ ੫॥''' '''“ਸੈਨਾ ਸਾਧ ਸਮੂਹ ਸੂਰ ਅਜਿਤੰ ਸੰਨਾਹੀ ਤਨਿ ਨਿਮ੍ਰਤਾਹ॥''' '''ਆਵਧਹ ਗੁਣ ਗੋਬਿੰਦ ਰਮਣੰ ਓਟ ਗੁਰ ਸਬਦ ਕਰ ਚਰਮਣਹ॥''' '''ਆਰੂੜਤੇ ਅਸ੍ਵ ਰਥ ਨਾਗਹ ਬੁਝੈਤੇ ਪ੍ਰਭ ਮਾਰਗਹ॥''' '''ਬਿਚਰਤੇ ਨਿਰਭਯੰ ਸਤ੍ਰੁ ਸੈਨਾ ਧਾਯੰਤੇ ਗੋਪਾਲ ਕੀਰਤਨਹ॥''' '''ਜਿਤਤੇ ਬਿਸ੍ਵ ਸੰਸਾਰਹ ਨਾਨਕ ਵਸ੍ਰੇ ਕਰੋਤਿ ਪੰਚ ਤਸਕਰਹ॥੨੯॥}}''' (ਪੰ. ੧੩੫੬ {{center|''' -ਤਿਸ ਦਾ ਵੀਚਾਰ-'''}} " ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਜਗਿਆਸੀ ਦੀ ਸੈਨਾ ਹੈ। ਕੈਸੇ ਸੂਰਮੇ ਹੈਨਿ ਜੋ ਕਾਮ ਕਰੋਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹੈਨਿ, ਤੇ ਜਿਰਹ ਨਿੰਮ੍ਰਤਾ ਰੂਪੀ ਪਹਿਰੀ ਹੈ ਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਰਮਣਾ ਏਹੁ ਹਥਿਆਰ ਹੈ ਤੇ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਸਬਦੁ ਬਿਖਿਆ ਦੇ ਫੁਰਣ ਸਮੇਂ ਢਾਲ ਧਾਰਣੀ ਤੇ ਨੌਧਾ ਭਗਤਿ ਕਰਣੀ ਏਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਚੜਨਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮਾ ਭਗਤਿ ਰਥਾਂ ਦਾ ਚੜ੍ਹਨਾ ਹੈ ਤੇ ਪਰਾ ਭਗਤਿ ਹਾਥੀ ਦੀ ਅਸਵਾਰੀ ਹੈ। ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਦਾ ਰਾਹੁ ਪੁੱਛਣਾ ਜੇ ਨਿਰਭਉ ਹੋਇਕੈ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਸੈਨਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹੈਨਿ, ਸੋ ਸੂਰਮੇ ਹੈਨਿ। ਸਾਰੀ ਵਸ {ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹੈਨਿ। ਤੁਸੀਂ ਭੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੀਤੋਗੇ ਤਾਂ ਸੂਰਮੇ ਹੋਵੇਗੇ॥੭੯॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਨੂੰ ਭਗਤ}'''}} ਭਾਈ ਭਾਨੂੰ ਭਗਤ ਸਬਦ ਦਾ ਵੀਚਾਰੁ ਕਰਦਾ ਹੈਸੀ। ਜੋ ਸਬਦ ਵਿਖੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੈ ਪ੍ਰਿਥਮੈ ਆਪ ਕਮਾਵੈ ਤੇ ਬਹੁੜੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸੁ ਕਰੈ। ਜੋ ਸਿਖ ਉਸ ਦੀ ਰਸਨਾਂ ਥੀਂ ਕਥਾ ਸੁਣਨਿ ਸੋ ਸਭੇ ਭਗਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਵਨ। ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਕਹਿਆ, ਮੁਹਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਟ ਬਹੁਤ ਹੈਨਿ, ਗੁਰੂ वे ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਭਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਗੁਰੂ ਕੀ ਲੈ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> qtt18l5qgi2g7tvsxl3sqrqeidyt8v7 250 75146 238890 237537 2026-10-07T02:26:01Z Kaur.gurmel 192 /* ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਾਈਆਂ */ 238890 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|115|}} {{rule}}</noinclude> '''“ਮੋਹਨ ਤੇਰੇ ਊਚੇ ਮੰਦਰ ਮਹਲ ਅਪਾਰਾ॥''' '''ਮੋਹਨ ਤੇਰੇ ਸੋਹਨਿ ਦੁਆਰ ਜੀਉ ਸੰਤ ਧਰਮ ਸਾਲਾ॥''' '''ਧਰਮ ਸਾਲ ਅਪਾਰੁ ਦੈਆਰ ਠਾਕੁਰ ਸਦਾ ਕੀਰਤਨੁ ਗਾਵਹੇ॥''' '''ਜਹ ਸਾਧ ਸੰਤ ਇਕਤ੍ਰ ਹੋਵਹਿ ਤਹਾ ਤੁਝਹਿ ਧਿਆਵਹੇ'''॥ '''ਕਰਿ ਦਇਆ ਮਇਆ ਦਇਆਲ ਸੁਆਮੀ ਹੋਹੁ ਦੀਨ ਕ੍ਰਿਪਾਰਾ॥''' '''ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਦਰਸ ਪਿਆਸੇ ਮਿਲਿ ਦਰਸਨ ਸੁਖ ਸਾਰਾ॥੧॥ {ਪੰਨਾ ੨੪੮}''' ਜਾਂ ਪਹਿਲੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਮੋਹਣ ਚੌਬਾਰਾ ਖੋਲਿਆ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਪੌੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਤਲੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਪਉੜੀਆਂ ਦਾ ਖੋਲਿਆ। ਜਾਂ ਤੀਜੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਉੱਠਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਪੋਥੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭੇ ਆਇ ਚਰਨੀ ਲੱਗਾ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਪੋਥੀਆਂ ਸਭ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੀਆਂ। ਗੁਰਮੁਖੀ ਅਖਰਾਂ ਵਿਚ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਲਿਖਿਆ। ਤਾਂ ਕਬੀਰ ਆਦਿਕ ਸਭੇ ਭਗਤਿ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਨੂੰ ਆਨਿ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਤਾ ! ਅਸਾਡੀਆਂ ਵੀ ਬਾਣੀਆਂ ਸਾਖ ਵਾਸਤੇ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਗੁਰੂ ਕੇ ਹਜ਼ੂਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਨਾਂ ਥੀਂ ਨਊਤਨ ਬਾਣੀਆਂ ਉਚਾਰ ਕਰਵਾਇਕੇ ਚੜਾਵਨੀਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਦਾ ਭੋਗੁ ਪਾਵਣਾ। ਭਾਈ ਜੀਵੰਦਾ ਤੇ ਜਗਸੀ ਸੇਠ ਤਿਲੋਕਾ ਫਤੇ ਪੂਰੋਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਏ। ਤਾਂ ਓਨਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਜੀ! ਅਗੇ ਹੀ ਭਗਤਿ ਹੋ ਗੁਜਰੇ ਹੈਨਿ ਕਿ ਹੁਣ ਭੀ ਕੋਈ ਭਗਤੁ ਹੈ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ, ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਭਗਤਿ ਹੁੰਦੇ ਆਏ ਹੈਨਿ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸਬਦ ਦੀ ਛਾਯਾ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਸੌ ਪੂਰਣ ਭਗਤ ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਹੁਕਮ ਲਿਖੋ :- ਕਾਨਾ ਭਗਤੁ, ਛੱਜੂ ਭਗਤ; ਪੀਲੋ ਭਗਤੁ, ਸ਼ਾਹ ਹੁਸੈਨ ਭਗਤੁ, ਲਾਹੌਰੁ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ ਓਹੁ ਭੀ ਦਰਸਨ ਨੂੰ ਆਵਨਿ। ਜਾਂ ਸਭਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੋ ਹੁਕਮ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਨਾ ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਹੈਸੀ ਤੇ ਜੋਗ ਸਾਧਨਾ ਕਰ ਪੰਜ ਸੈ ਬਰਖ ਓਸ ਸਰੀਰੁ ਰਖਿਆ ਸੀ, ਪਰੁ ਗਰਬੁ ਉਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਟਿਆ, ਸੋ ਤਾਂ ਰਥ ਪਰ ਆਰੂੜ ਹੋਕੈ ਆਇਆ ਤੇ ਹੋਰੁ ਭਗਤਿ ਸਭ ਚਰਨੀ ਟੁਰਦੇ Sri Satguru Jagjit Singh Ji eLibrary NamdhariElibrary@gmail.com<noinclude></noinclude> rkyx6is76hrr3uaaacemzbj7xyavbbq 238891 238890 2026-10-07T02:29:52Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238891 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|115|}} {{rule}}</noinclude> {{Block center|<poem>''' '''ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੫॥''' “ਮੋਹਨ ਤੇਰੇ ਊਚੇ ਮੰਦਰ ਮਹਲ ਅਪਾਰਾ॥''' '''ਮੋਹਨ ਤੇਰੇ ਸੋਹਨਿ ਦੁਆਰ ਜੀਉ ਸੰਤ ਧਰਮ ਸਾਲਾ॥''' '''ਧਰਮ ਸਾਲ ਅਪਾਰੁ ਦੈਆਰ ਠਾਕੁਰ ਸਦਾ ਕੀਰਤਨੁ ਗਾਵਹੇ॥''' '''ਜਹ ਸਾਧ ਸੰਤ ਇਕਤ੍ਰ ਹੋਵਹਿ ਤਹਾ ਤੁਝਹਿ ਧਿਆਵਹੇ'''॥ '''ਕਰਿ ਦਇਆ ਮਇਆ ਦਇਆਲ ਸੁਆਮੀ ਹੋਹੁ ਦੀਨ ਕ੍ਰਿਪਾਰਾ॥''' '''ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਦਰਸ ਪਿਆਸੇ ਮਿਲਿ ਦਰਸਨ ਸੁਖ ਸਾਰਾ॥੧॥''' {ਪੰਨਾ ੨੪੮}</poem>}} {{gap}}ਜਾਂ ਪਹਿਲੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਮੋਹਣ ਚੌਬਾਰਾ ਖੋਲਿਆ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਪੌੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਤਲੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਪਉੜੀਆਂ ਦਾ ਖੋਲਿਆ। ਜਾਂ ਤੀਜੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਉੱਠਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਪੋਥੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭੇ ਆਇ ਚਰਨੀ ਲੱਗਾ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਪੋਥੀਆਂ ਸਭ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੀਆਂ। ਗੁਰਮੁਖੀ ਅਖਰਾਂ ਵਿਚ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਲਿਖਿਆ। ਤਾਂ ਕਬੀਰ ਆਦਿਕ ਸਭੇ ਭਗਤਿ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਨੂੰ ਆਨਿ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਤਾ ! ਅਸਾਡੀਆਂ ਵੀ ਬਾਣੀਆਂ ਸਾਖ ਵਾਸਤੇ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਗੁਰੂ ਕੇ ਹਜ਼ੂਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਨਾਂ ਥੀਂ ਨਊਤਨ ਬਾਣੀਆਂ ਉਚਾਰ ਕਰਵਾਇਕੇ ਚੜਾਵਨੀਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਦਾ ਭੋਗੁ ਪਾਵਣਾ। {{gap}}ਭਾਈ ਜੀਵੰਦਾ ਤੇ ਜਗਸੀ ਸੇਠ ਤਿਲੋਕਾ ਫਤੇ ਪੂਰੋਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਏ। ਤਾਂ ਓਨਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਜੀ! ਅਗੇ ਹੀ ਭਗਤਿ ਹੋ ਗੁਜਰੇ ਹੈਨਿ ਕਿ ਹੁਣ ਭੀ ਕੋਈ ਭਗਤੁ ਹੈ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ, ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਭਗਤਿ ਹੁੰਦੇ ਆਏ ਹੈਨਿ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸਬਦ ਦੀ ਛਾਯਾ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਸੌ ਪੂਰਣ ਭਗਤ ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਹੁਕਮ ਲਿਖੋ :- ਕਾਨਾ ਭਗਤੁ, ਛੱਜੂ ਭਗਤ; ਪੀਲੋ ਭਗਤੁ, ਸ਼ਾਹ ਹੁਸੈਨ ਭਗਤੁ, ਲਾਹੌਰੁ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ ਓਹੁ ਭੀ ਦਰਸਨ ਨੂੰ ਆਵਨਿ। ਜਾਂ ਸਭਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੋ ਹੁਕਮ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਨਾ ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਹੈਸੀ ਤੇ ਜੋਗ ਸਾਧਨਾ ਕਰ ਪੰਜ ਸੈ ਬਰਖ ਓਸ ਸਰੀਰੁ ਰਖਿਆ ਸੀ, ਪਰੁ ਗਰਬੁ ਉਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਟਿਆ, ਸੋ ਤਾਂ ਰਥ ਪਰ ਆਰੂੜ ਹੋਕੈ ਆਇਆ ਤੇ ਹੋਰੁ ਭਗਤਿ ਸਭ ਚਰਨੀ ਟੁਰਦੇ<noinclude></noinclude> m1t0uqn0e6o5abb41p9ghnq5gh2s63e 238892 238891 2026-10-07T02:30:38Z Kaur.gurmel 192 238892 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|115|}} {{rule}}</noinclude> {{Block center|<poem>''' '''ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੫॥''' '''ਮੋਹਨ ਤੇਰੇ ਊਚੇ ਮੰਦਰ ਮਹਲ ਅਪਾਰਾ॥''' '''ਮੋਹਨ ਤੇਰੇ ਸੋਹਨਿ ਦੁਆਰ ਜੀਉ ਸੰਤ ਧਰਮ ਸਾਲਾ॥''' '''ਧਰਮ ਸਾਲ ਅਪਾਰੁ ਦੈਆਰ ਠਾਕੁਰ ਸਦਾ ਕੀਰਤਨੁ ਗਾਵਹੇ॥''' '''ਜਹ ਸਾਧ ਸੰਤ ਇਕਤ੍ਰ ਹੋਵਹਿ ਤਹਾ ਤੁਝਹਿ ਧਿਆਵਹੇ'''॥ '''ਕਰਿ ਦਇਆ ਮਇਆ ਦਇਆਲ ਸੁਆਮੀ ਹੋਹੁ ਦੀਨ ਕ੍ਰਿਪਾਰਾ॥''' '''ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਦਰਸ ਪਿਆਸੇ ਮਿਲਿ ਦਰਸਨ ਸੁਖ ਸਾਰਾ॥੧॥''' {ਪੰਨਾ ੨੪੮}</poem>}} {{gap}}ਜਾਂ ਪਹਿਲੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਮੋਹਣ ਚੌਬਾਰਾ ਖੋਲਿਆ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਪੌੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਤਲੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਪਉੜੀਆਂ ਦਾ ਖੋਲਿਆ। ਜਾਂ ਤੀਜੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਉੱਠਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਪੋਥੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭੇ ਆਇ ਚਰਨੀ ਲੱਗਾ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਪੋਥੀਆਂ ਸਭ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੀਆਂ। ਗੁਰਮੁਖੀ ਅਖਰਾਂ ਵਿਚ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਲਿਖਿਆ। ਤਾਂ ਕਬੀਰ ਆਦਿਕ ਸਭੇ ਭਗਤਿ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਨੂੰ ਆਨਿ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਤਾ ! ਅਸਾਡੀਆਂ ਵੀ ਬਾਣੀਆਂ ਸਾਖ ਵਾਸਤੇ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਗੁਰੂ ਕੇ ਹਜ਼ੂਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਨਾਂ ਥੀਂ ਨਊਤਨ ਬਾਣੀਆਂ ਉਚਾਰ ਕਰਵਾਇਕੇ ਚੜਾਵਨੀਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਦਾ ਭੋਗੁ ਪਾਵਣਾ। {{gap}}ਭਾਈ ਜੀਵੰਦਾ ਤੇ ਜਗਸੀ ਸੇਠ ਤਿਲੋਕਾ ਫਤੇ ਪੂਰੋਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਏ। ਤਾਂ ਓਨਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਜੀ! ਅਗੇ ਹੀ ਭਗਤਿ ਹੋ ਗੁਜਰੇ ਹੈਨਿ ਕਿ ਹੁਣ ਭੀ ਕੋਈ ਭਗਤੁ ਹੈ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ, ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਭਗਤਿ ਹੁੰਦੇ ਆਏ ਹੈਨਿ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸਬਦ ਦੀ ਛਾਯਾ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਸੌ ਪੂਰਣ ਭਗਤ ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਹੁਕਮ ਲਿਖੋ :- ਕਾਨਾ ਭਗਤੁ, ਛੱਜੂ ਭਗਤ; ਪੀਲੋ ਭਗਤੁ, ਸ਼ਾਹ ਹੁਸੈਨ ਭਗਤੁ, ਲਾਹੌਰੁ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ ਓਹੁ ਭੀ ਦਰਸਨ ਨੂੰ ਆਵਨਿ। ਜਾਂ ਸਭਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੋ ਹੁਕਮ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਨਾ ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਹੈਸੀ ਤੇ ਜੋਗ ਸਾਧਨਾ ਕਰ ਪੰਜ ਸੈ ਬਰਖ ਓਸ ਸਰੀਰੁ ਰਖਿਆ ਸੀ, ਪਰੁ ਗਰਬੁ ਉਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਟਿਆ, ਸੋ ਤਾਂ ਰਥ ਪਰ ਆਰੂੜ ਹੋਕੈ ਆਇਆ ਤੇ ਹੋਰੁ ਭਗਤਿ ਸਭ ਚਰਨੀ ਟੁਰਦੇ<noinclude></noinclude> pgc8nb828j82v0fvvm0lx6i0cyeq66y 238893 238892 2026-10-07T02:32:55Z Kaur.gurmel 192 238893 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|115|}} {{rule}}</noinclude> {{Block center|<poem>''' '''ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੫॥''' '''ਮੋਹਨ ਤੇਰੇ ਊਚੇ ਮੰਦਰ ਮਹਲ ਅਪਾਰਾ॥''' '''ਮੋਹਨ ਤੇਰੇ ਸੋਹਨਿ ਦੁਆਰ ਜੀਉ ਸੰਤ ਧਰਮ ਸਾਲਾ॥''' '''ਧਰਮ ਸਾਲ ਅਪਾਰੁ ਦੈਆਰ ਠਾਕੁਰ ਸਦਾ ਕੀਰਤਨੁ ਗਾਵਹੇ॥''' '''ਜਹ ਸਾਧ ਸੰਤ ਇਕਤ੍ਰ ਹੋਵਹਿ ਤਹਾ ਤੁਝਹਿ ਧਿਆਵਹੇ'''॥ '''ਕਰਿ ਦਇਆ ਮਇਆ ਦਇਆਲ ਸੁਆਮੀ ਹੋਹੁ ਦੀਨ ਕ੍ਰਿਪਾਰਾ॥''' '''ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਦਰਸ ਪਿਆਸੇ ਮਿਲਿ ਦਰਸਨ ਸੁਖ ਸਾਰਾ॥੧॥''' {ਪੰਨਾ ੨੪੮}</poem>}} {{gap}}ਜਾਂ ਪਹਿਲੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਮੋਹਣ ਚੌਬਾਰਾ ਖੋਲਿਆ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਪੌੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਤਲੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਪਉੜੀਆਂ ਦਾ ਖੋਲਿਆ। ਜਾਂ ਤੀਜੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਉੱਠਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਪਉੜੀ ਗਾਵੀਂ ਤਾਂ ਪੋਥੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭੇ ਆਇ ਚਰਨੀ ਲੱਗਾ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਪੋਥੀਆਂ ਸਭ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੀਆਂ। ਗੁਰਮੁਖੀ ਅਖਰਾਂ ਵਿਚ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਲਿਖਿਆ। ਤਾਂ ਕਬੀਰ ਆਦਿਕ ਸਭੇ ਭਗਤਿ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਨੂੰ ਆਨਿ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਤਾ ! ਅਸਾਡੀਆਂ ਵੀ ਬਾਣੀਆਂ ਸਾਖ ਵਾਸਤੇ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਗੁਰੂ ਕੇ ਹਜ਼ੂਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਨਾਂ ਥੀਂ ਨਊਤਨ ਬਾਣੀਆਂ ਉਚਾਰ ਕਰਵਾਇਕੇ ਚੜਾਵਨੀਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਦਾ ਭੋਗੁ ਪਾਵਣਾ। {{gap}}ਭਾਈ ਜੀਵੰਦਾ ਤੇ ਜਗਸੀ ਸੇਠ ਤਿਲੋਕਾ ਫਤੇ ਪੂਰੋਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਏ। ਤਾਂ ਓਨਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਜੀ! ਅਗੇ ਹੀ ਭਗਤਿ ਹੋ ਗੁਜਰੇ ਹੈਨਿ ਕਿ ਹੁਣ ਭੀ ਕੋਈ ਭਗਤੁ ਹੈ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ, ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਭਗਤਿ ਹੁੰਦੇ ਆਏ ਹੈਨਿ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸਬਦ ਦੀ ਛਾਯਾ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਸੌ ਪੂਰਣ ਭਗਤ ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਹੁਕਮ ਲਿਖੋ :- ਕਾਨਾ ਭਗਤੁ, ਛੱਜੂ ਭਗਤੁ; ਪੀਲੋ ਭਗਤੁ, ਸ਼ਾਹ ਹੁਸੈਨ ਭਗਤੁ, ਲਾਹੌਰੁ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ ਓਹੁ ਭੀ ਦਰਸਨ ਨੂੰ ਆਵਨਿ। ਜਾਂ ਸਭਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੋ ਹੁਕਮ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਨਾ ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਹੈਸੀ ਤੇ ਜੋਗ ਸਾਧਨਾ ਕਰ ਪੰਜ ਸੈ ਬਰਖ ਓਸ ਸਰੀਰੁ ਰਖਿਆ ਸੀ, ਪਰੁ ਗਰਬੁ ਉਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਟਿਆ, ਸੋ ਤਾਂ ਰਥ ਪਰ ਆਰੂੜ ਹੋਕੈ ਆਇਆ ਤੇ ਹੋਰੁ ਭਗਤਿ ਸਭ ਚਰਨੀ ਟੁਰਦੇ<noinclude></noinclude> 8gvuoxqx2cvu4jndz06atst4y6isn4a 250 75147 238875 237538 2026-10-07T00:31:10Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238875 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|106||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude> {{center|{{larger|'''ਪਉੜੀ ਪੰਜੀਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੫॥'''}}}} {{Block center|<poem> {{center|'''ਲਾਹੌਰ ਮੁਜੰਗੀ ਸੰਗਤ'''}} '''ਸਨਮੁਖਿ ਸਿਖ ਲਹੌਰ ਵਿਚਿ ਸੋਢੀ ਆਇਣੁ ਤਾਇਆ ਸੰਹਾਰੀ।''' '''ਸਾਈਂ ਦਿਤਾ ਝੰਝੀਆ ਸੈਦੋ ਜਟੁ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰੀ।''' '''ਬੁਧੂ ਮਹਿਤਾ ਜਾਣੀਅਹਿ ਕੁਲ ਕੁਮ੍ਹਿਆਰ ਭਗਤਿ ਨਿਰੰਕਾਰੀ।''' '''ਲਖੂ ਵਿਚਿ ਪਟੋਲੀਆ ਭਾਈ ਲਧਾ ਪਰਉਪਕਾਰੀ।''' '''ਕਾਲੂ ਨਾਨੋ ਰਾਜ ਦੁਇ ਹਾੜੀ ਕੋਹਲੀਆ ਵਿਚਿ ਭਾਰੀ।''' '''ਸੂਦੁ ਕਲਿਆਣਾ ਸੂਰਮਾ ਭਾਨੂੰ ਭਗਤੁ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰੀ।''' '''ਮੂਲਾ ਬੇਰੀ ਜਾਣੀਐ ਤੀਰਥ ਅਤੈ ਮੁਕੰਦੁ ਅਪਾਰੀ।''' '''ਕਹੁ ਕਿਸਨਾ ਮੁਹਜੰਗੀਆ ਸੇਠ ਮੰਗੀਣੇ ਨੋ ਬਲਿਹਾਰੀ।''' '''ਸਨਮੁਖੁ ਸੁਨਿਆਰਾ ਭਲਾ ਨਾਉ ਨਿਹਾਲੁ ਸਪਰਵਾਰੀ।''' '''ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਕਰਣੀ ਸਾਰੀ॥੨੫॥''' {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਸੰਹਾਰੀ}'''}}</poem>}} '''ਭਾਈ''' ਸੰਹਾਰੀ ਸੋਢੀ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਭਿਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੈਸਨ। ਸਾਹਿਬ ਪੰਜਵੀਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਤਾਇਆ ਹੈਸੀ, ਪਰ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਨਿਆਈਂ ਰਿਦਾ ਉਸ ਦਾ ਭਗਤੁ ਹੈਸੀ। ਸੇਵਾ ਟਹਿਲ ਗੁਰੂ ਕੇ ਹਜੂਰ ਕੀ ਕਰੇ, ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਇਸਨਾਨੁ ਕਰਾਵੈ ਤੇ ਚਰਨ ਧੋਵੈ। ਇਕ ਦਿਨ ਸਾਹਿਬ ਬਚਨੁ ਕੀਤਾ: ਤਾਇਆ ਜੀ ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਭਤੀਜੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਟਹਿਲ ਕਰੀਏ। ਤਾਂ ਓਸ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ; ਤੂੰ ਮਹਾਂਪੁਰਖੁ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਕਰਿ ਵੰਞੁ ਨਹੀਂ। ਏਹੋ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਹ, ਤੇਰੀ ਸਿਖੀ ਜੇਹਾ ਹੋਰੁ ਮਰਾਤਬਾ ਨਹੀਂ ਅਸਾਨੂੰ ਸਿਖੀ ਦਾ ਦਾਨੁ ਬਖਸ਼ੋ ਜੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇ ਕੈ ਕਹਿਆ: ਤਾਇਆ ਜੀ! ਤੁਸਾਡਾ ਮਨੁ ਨੀਵਾਂ ਹੈ, ਤੁਸਾਨੂੰ ਸਿਖੀ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਈ ਹੈ॥੭੫॥<noinclude></noinclude> 8ol08wz1halhhxjypmjw0xbbb0gke8h 238876 238875 2026-10-07T00:31:54Z Kaur.gurmel 192 238876 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|106||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude> {{center|{{larger|'''ਪਉੜੀ ਪੰਜੀਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੫॥'''}}}} {{Block center|<poem> {{center|'''ਲਾਹੌਰ ਮੁਜੰਗੀ ਸੰਗਤ'''}} '''ਸਨਮੁਖਿ ਸਿਖ ਲਹੌਰ ਵਿਚਿ ਸੋਢੀ ਆਇਣੁ ਤਾਇਆ ਸੰਹਾਰੀ।''' '''ਸਾਈਂ ਦਿਤਾ ਝੰਝੀਆ ਸੈਦੋ ਜਟੁ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰੀ।''' '''ਬੁਧੂ ਮਹਿਤਾ ਜਾਣੀਅਹਿ ਕੁਲ ਕੁਮ੍ਹਿਆਰ ਭਗਤਿ ਨਿਰੰਕਾਰੀ।''' '''ਲਖੂ ਵਿਚਿ ਪਟੋਲੀਆ ਭਾਈ ਲਧਾ ਪਰਉਪਕਾਰੀ।''' '''ਕਾਲੂ ਨਾਨੋ ਰਾਜ ਦੁਇ ਹਾੜੀ ਕੋਹਲੀਆ ਵਿਚਿ ਭਾਰੀ।''' '''ਸੂਦੁ ਕਲਿਆਣਾ ਸੂਰਮਾ ਭਾਨੂੰ ਭਗਤੁ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰੀ।''' '''ਮੂਲਾ ਬੇਰੀ ਜਾਣੀਐ ਤੀਰਥ ਅਤੈ ਮੁਕੰਦੁ ਅਪਾਰੀ।''' '''ਕਹੁ ਕਿਸਨਾ ਮੁਹਜੰਗੀਆ ਸੇਠ ਮੰਗੀਣੇ ਨੋ ਬਲਿਹਾਰੀ।''' '''ਸਨਮੁਖੁ ਸੁਨਿਆਰਾ ਭਲਾ ਨਾਉ ਨਿਹਾਲੁ ਸਪਰਵਾਰੀ।''' '''ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਕਰਣੀ ਸਾਰੀ॥੨੫॥''' {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਸੰਹਾਰੀ}'''}}</poem>}} '''ਭਾਈ''' ਸੰਹਾਰੀ ਸੋਢੀ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਭਿਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੈਸਨ। ਸਾਹਿਬ ਪੰਜਵੀਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਤਾਇਆ ਹੈਸੀ, ਪਰ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਨਿਆਈਂ ਰਿਦਾ ਉਸ ਦਾ ਭਗਤੁ ਹੈਸੀ। ਸੇਵਾ ਟਹਿਲ ਗੁਰੂ ਕੇ ਹਜੂਰ ਕੀ ਕਰੇ, ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਇਸਨਾਨੁ ਕਰਾਵੈ ਤੇ ਚਰਨ ਧੋਵੈ। ਇਕ ਦਿਨ ਸਾਹਿਬ ਬਚਨੁ ਕੀਤਾ: ਤਾਇਆ ਜੀ ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਭਤੀਜੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਟਹਿਲ ਕਰੀਏ। ਤਾਂ ਓਸ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ; ਤੂੰ ਮਹਾਂਪੁਰਖੁ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਕਰਿ ਵੰਚੁ ਨਹੀਂ। ਏਹੋ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਹ, ਤੇਰੀ ਸਿਖੀ ਜੇਹਾ ਹੋਰੁ ਮਰਾਤਬਾ ਨਹੀਂ ਅਸਾਨੂੰ ਸਿਖੀ ਦਾ ਦਾਨੁ ਬਖਸ਼ੋ ਜੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇ ਕੈ ਕਹਿਆ: ਤਾਇਆ ਜੀ! ਤੁਸਾਡਾ ਮਨੁ ਨੀਵਾਂ ਹੈ, ਤੁਸਾਨੂੰ ਸਿਖੀ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਈ ਹੈ॥੭੫॥<noinclude></noinclude> ojzgx8qztlf5at42jnhejarlqoaetzi 250 75148 238880 237539 2026-10-07T00:49:51Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238880 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|112||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>{{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਮਾਧੋ ਸੋਢੀ}'''}} '''ਸਿਖਾਂ''' ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਜੀ! ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿਚ ਜੋ ਪੰਡਤ ਹੁੰਦੇ ਹੈਨਿ, ਸੋ ਗੁਰੂ ਕੀ ਬਾਣੀ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੇ। ਕਹਿੰਦੇ ਹੈਨਿ: ਜੋ ਸਹੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦੇਵ ਬਾਣੀ ਹੈ ਤੇ ਭਾਖਾ ਮਨੁੱਖ ਬਾਣੀ ਹੈ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਨਿਤ ਨਮਿਤ ਕਰਮ ਛੋਡ ਦਿਤੇ ਹੈਨਿ; ਅਸੀਂ ਤੁਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵਰਤਣਿ ਨਹੀਂ ਰਖਦੇ। ਤਾਂ ਮਾਧੋ ਸੋਢੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਹੋਈ: ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਬਲੁ ਪਾਇਆ ਹੈ ਤੂੰ ਜਾਇਕੈ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿਚ ਗੁਰਸਿਖੀ ਦੀ ਰੀਤਿ ਚਲਾਇ। ਤਾਂ ਮਾਧੋ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਓਹੁ ਕਰਮ ਕਾਂਡੀ ਹੈਨਿ, ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜਾਣਦੇ ਹੈਨਿ ਪਰੁ ਕਮਾਂਵਦੇ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਕਮਾਵਨਗੇ। ਜੈਸੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਸਬਦੁ ਗੁਰੂ ਕਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਮਾਧੋ ਕਸ਼ਮੀਰ ਗਇਆ; ਗੁਰੂ ਬਾਣੀ ਦੀ ਕਥਾ ਲਗਾ ਕਰਣੇ। ਤਾਂ ਪੰਡਤਾਂ ਕਹਿਆ। ਅਸੀਂ ਭਾਖਾ ਬਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਮਾਧੋ ਕਹਿਆ, ਘ੍ਰਿਤੁ ਭਾਵੈਂ ਧਾਤ ਦੇ ਬਾਸਨ ਮੈਂ ਹੋਵੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਾਟੀ ਦੇ ਬਾਸਨ ਮੈ ਹੋਵੈ, ਘ੍ਰਿਤੁ ਕੇ ਲੇਣੇ ਵਾਲਾ ਬਾਸਨੁ ਨਹੀ ਵੇਖਦਾ, ਤੈਸੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਨਾਮੁ ਔ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਭਾਵੇਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿਚ ਹੋਵੈ, ਭਾਵੇਂ ਭਾਖਾ ਵਿਚ ਹੋਵੈ, ਏਹੁ ਨਾਮੁ ਸਰਬ ਦਾ ਕਲਿਆਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਭੀ ਭਾਖਾ ਵਿਚ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਂਦੇ ਹੋ। ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ: ਅਸੀਂ ਮੋਟੀ ਬੁਧਿ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਮਾਧੋ ਕਹਿਆ: ਗੁਰੂ ਜੀ ਭੀ ਕਲਜੁਗ ਦੇ ਜੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਭਾਖਾ ਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਕਰਕੇ ਚਤੁਰਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁ ਨੀਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਕਰਕੈ ਮਨ ਨੀਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਖੀ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿਚ ਧਰਮਸਾਲਾ ਬਣਾਈ, ਦੁਇ ਵੇਲੇ ਕਥਾ ਹੋਵੈ, ਉਪਰੰਤ ਕੀਰਤਨੁ ਹੋਵੈ। ਸਿਖੀ ਦੀ ਰੀਤਿ ਚਲੀ॥੮੩॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਭੀਵਾ, ਰੂਪ ਚੰਦ}'''}} ਭਾਈ ਭੀਵਾ ਤੇ ਰੂਪ ਚੰਦ ਸਰਹੰਦ ਵਿਚ ਹੈਸਨਿ, ਕ੍ਰਿਤ ਕਰਕੈ ਸਿਖਾਂ ਨਾਲਿ ਵੰਡ ਖਾਵਨਿ ਤੇ ਗੁਰਪੁਰਬ ਕਰਨ। ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਉਤਮ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਛਕਾਵਣ। ਇਕ ਦਿਨ ਇਕੁ ਮੁਗਲ ਵਾਸਨੀ ਮੁਹਰਾਂ ਦੀ ਓਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਗਇਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਫੇਰ ਆਇਕੈ ਤੁਸਾਂ ਥੀਂ ਲੇਵਾਂਗਾ। ਓਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਰਖ ਛੋਡੀ<noinclude></noinclude> jawotgtxkxck56znxh6rc84yibxyw82 250 75149 238886 238681 2026-10-07T01:48:15Z Kaur.gurmel 192 238886 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Tamanpreet Kaur" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|107|}} {{rule}}</noinclude>{{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਸਾਈਂ ਦਿਤਾ, ਸੈਦੋ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਸਾਈਂ ਦਿਤਾ ਝੰਝੀ ਤੇ ਸੈਦੋ ਜਟੁ ਲਾਹੌਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਾਹਿਬ ਤੀਸਰੀ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਨੂੰ ਸਿਖ ਸਰਧਾ ਨਾਲਿ ਲਾਹੌਰ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਵਡੀ ਆਉ ਭਗਤਿ ਕੀਤੀ। ਤਾਂ ਸਾਹਿਬਾਂ ਕਹਿਆ: ਮੈਂ ਤੁੱਠਾ ਹਾਂ, ਕਿਛੁ ਮੰਗੋ। ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ ਜੀ ਪਹਿਲੀ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਕਸਾਬ ਪੁਰਾ ਦੇਖ ਕੈ ਬਚਨੁ ਕੀਤਾ: ਮਹਲਾ ੧॥ "ਲਾਹੌਰ ਸਹਰੁ ਜਹਰੁ ਕਹਰੁ ਸਵਾ ਪਹਰੁ॥" {ਪੰਨਾ ੧੪੧੨} ਤਾਂਤੇ ਸਭੇ ਸਿਖ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹੈਨਿ ਜੋ ਏਹੁ ਬਚਨੁ ਬਖਸੀਏ। ਮਹਲਾ ੩॥ "ਲਾਹੌਰ ਸਹਰੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੁ ਸਿਫਤੀ ਦਾ ਘਰੁ॥" {ਪੰਨਾ ੧੪੧੨} ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਇਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਤੀਕਰ ਬਜਾਰ ਹੋਵਨਿਗੇ ਤੇ ਸਬਦ ਰੂਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਵੰਡੀਐਗਾ, ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੁ ਸਿਫਤੀ ਦਾ ਘਰੁ ਹੋਵੈਗਾ। ਤੇ ਸੈਦੋ ਨੂੰ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਤੂੰ ਸਬਦ ਦਾ ਵੀਚਾਰੁ ਕੀਤਾ ਕਰੁ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਿਰਗੁਣ ਸਰਗੁਣ ਇਕ ਕਰ ਜਾਣੁ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਸਨਾ ਥੀਂ ਬਚਨ ਸੁਣੇਗਾ ਓਸ ਦਾ ਭੀ ਮਨੁ ਦ੍ਰਵ ਜਾਵੈਗਾ। ਤਾਂ ਦੋਨੋਂ ਸਿਖ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨਿ ਢਹਿ ਪਏ : ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਤੁਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨੁ ਦ੍ਰਿੜ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਮਰਨ ਵਿਚ ਨਾ ਆਵੋਗੇ॥੭੬॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਬੁੱਧੂ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਸਾਧੂ ਮਹਤਾ ਕੁਲ ਕੁਮ੍ਹਿਆਰ ਦੀ ਵਿਚੋਂ ਹੈਸੀ ਤੇ ਬੁਧੂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਉਂ ਹੈਸੀ ਤੇ ਭਗਤੁ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦਾ ਹੈਸੀ ਤੇ ਲਹੌਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨਿ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨਿ ਆਏ ਜੋ ਅਸਾਨੂੰ ਉਪਦੇਸੁ ਕੀਜੈ, ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਜੋ ਕਾਰਜ ਅਰੰਭ ਕਰਨਾ ਸੌ ਪਹਿਲੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ ਕੜਾਹੁ ਕਰਨਾ ਤੇ ਜੋ ਲਾਹਾ ਵਿਚੋਂ ਹੋਵੈ ਤਾਂ ਦਸਵੰਧ ਗੁਰੂ ਕੇ ਨਮਿਤ ਦੇਵਣਾ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਬੁਧੂ ਆਵਾ ਇਟਾਂ ਦਾ ਚਾੜਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਸੰਗਤਿ ਆਣਿ ਜੁੜੀ, ਤਾਂ ਭਾਈ ਲਖੂ ਪਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਸੀ। ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਓਹੁ ਗਇਆ ਅਗੇ ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਹੈਸੀ। ਤਾਂ ਭਾਈ ਲਖੂ ਬਾਹਰਿ ਰਹਿ ਗਇਆ। ਅੰਦਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਸੰਗਤਿ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜੋ ਆਵਾ ਪੱਕਾ, ਤਾਂ ਭਾਈ ਲਖੂ ਬਾਹਰੁ ਬੋਲਿਆ ਜੋ ਆਵਾ ਕੱਚਾ, ਤਾਂ ਆਵਾ<noinclude></noinclude> 6ub2vkvneol455lnab9ea385d3ysrwj 250 75152 238894 237543 2026-10-07T02:39:53Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238894 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||117|}} {{rule}}</noinclude>{{Block center|<poem>{{center| {{larger|'''ਪਉੜੀ ਸਤਾਈਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੭॥'''}}}} '''ਆਗਰੇ ਦੀ ਸੰਗਤ''' '''ਮਹਤਾ ਸਕਤੂ ਆਗਰੈ ਚਢਾ ਹੋਆ ਨਿਹਾਲ ਨਿਹਾਲਾ''' '''ਗੜ੍ਹੀਆਲੁ ਮਥਰਾ ਦਾਸੁ ਹੈ ਸਪਰਵਾਰਾ ਲਾਲੁ ਗੁਲਾਲਾ।''' '''ਗੰਗਾ ਸਹਗਲੁ ਸੂਰਮਾ ਹਰਵੰਸ ਤਪੇ ਟਹਲ ਮਸਾਲਾ।''' '''ਅਣਦੁ ਮੁਰਾਰੀ ਮਹਾਂਪੁਰਖੁ ਕਲਿਆਣਾ ਕੁਲਿ ਕਵਲੁ ਰਸਾਲਾ।''' '''ਨਾਨੋ ਲਟਕਣੁ ਬਿੰਦਰਾਉ ਸੇਵਾ ਸੰਗਤਿ ਪੂਰਣ ਘਾਲਾ।''' '''ਹਾਂਡਾ ਆਲਮਚੰਦੁ ਹੈ ਸੈਂਸਾਰਾ ਤਲਵਾੜ ਸੁਖਾਲਾ।''' '''ਜਗਨਾ ਨੰਦਾ ਸਾਧ ਹੈ ਭਾਨੂ ਸੁਹੜੁ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਢਾਲਾ।''' '''ਗੁਰ ਭਾਈ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ॥੨੭॥''' {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਸਕਤੂ ਤੇ ਨਿਹਾਲੂ}'''}}</poem>}} '''ਮਹਿਤਾ''' ਸਕਤੂ ਤੇ ਨਿਹਾਲੂ ਚੱਢਾ ਦੋਨੋਂ ਆਗਰੇ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਨਿ ਆਏ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੋ ਕਰਮ ਕਾਂਡੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੈਨਿ, ਕਰਮ ਸ਼ੁਭ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਨਿਤ ਕਰਮ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਤਰਪਣ ਆਦਿਕ, ਤੇ ਨਮਿਤ ਕਰਮ ਪਿੰਡ ਪਤਲ ਦਸ ਗਾਤ੍ਰ ਸਿਰਾਧ ਖਿਆਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨੁ ਗਤਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੈਨਿ ਗਿਆਨ ਹੀ ਕਰਿ ਗਤਿ ਹੈ। ਜੈਸੇ ਸਰੀਰ ਅਨਿਤ ਹੈ ਤੈਸੇ ਕਰਮ ਅਨਿਤ ਹੈਨਿ, ਗਿਆਨ ਹੀ ਕਰ ਗਤਿ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੌਨ ਸੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰੀਏ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਜੈਸੇ ਦੁਭਾਸ਼ੀਆ ਜਹਾਜਾਂ ਵਿਚ ਸੌਦਾ ਕਰਵਾਇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁਭਾਸ਼ੀਆ ਹੈ। ਨਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਕੀ ਗਤਿ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੈ, ਨਾਲੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਓਂ ਕੀ ਗਤਿ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਕਾ ਗਿਆਨ ਦ੍ਰਿੜ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਿਹਕਾਮ ਕਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਥਮੇ ਅਗਿਆਨ ਕਾਲ ਸੁਭ ਕਰਮ ਨਿਹਕਾਮ ਕੀਤੇ ਅੰਤਹਕਰਣ ਸੁਧ ਹੋਤੇ ਹੈਨਿ। ਤੁਸਾਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕੇ ਨਾਮ ਕਾ ਜਾਪੁ ਕਰਣਾ॥੮੮॥<noinclude></noinclude> f02s5ri02lvoe1a9wrllk0plus0hxd5 238895 238894 2026-10-07T02:40:41Z Kaur.gurmel 192 238895 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||117|}} {{rule}}</noinclude>{{Block center|<poem>{{center| {{larger|'''ਪਉੜੀ ਸਤਾਈਸਵੀਂ ਚਲੀ॥੨੭॥'''}}}} {{center|'''ਆਗਰੇ ਦੀ ਸੰਗਤ'''}} '''ਮਹਤਾ ਸਕਤੂ ਆਗਰੈ ਚਢਾ ਹੋਆ ਨਿਹਾਲ ਨਿਹਾਲਾ''' '''ਗੜ੍ਹੀਆਲੁ ਮਥਰਾ ਦਾਸੁ ਹੈ ਸਪਰਵਾਰਾ ਲਾਲੁ ਗੁਲਾਲਾ।''' '''ਗੰਗਾ ਸਹਗਲੁ ਸੂਰਮਾ ਹਰਵੰਸ ਤਪੇ ਟਹਲ ਮਸਾਲਾ।''' '''ਅਣਦੁ ਮੁਰਾਰੀ ਮਹਾਂਪੁਰਖੁ ਕਲਿਆਣਾ ਕੁਲਿ ਕਵਲੁ ਰਸਾਲਾ।''' '''ਨਾਨੋ ਲਟਕਣੁ ਬਿੰਦਰਾਉ ਸੇਵਾ ਸੰਗਤਿ ਪੂਰਣ ਘਾਲਾ।''' '''ਹਾਂਡਾ ਆਲਮਚੰਦੁ ਹੈ ਸੈਂਸਾਰਾ ਤਲਵਾੜ ਸੁਖਾਲਾ।''' '''ਜਗਨਾ ਨੰਦਾ ਸਾਧ ਹੈ ਭਾਨੂ ਸੁਹੜੁ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਢਾਲਾ।''' '''ਗੁਰ ਭਾਈ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ॥੨੭॥''' {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਸਕਤੂ ਤੇ ਨਿਹਾਲੂ}'''}}</poem>}} '''ਮਹਿਤਾ''' ਸਕਤੂ ਤੇ ਨਿਹਾਲੂ ਚੱਢਾ ਦੋਨੋਂ ਆਗਰੇ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਨਿ ਆਏ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੋ ਕਰਮ ਕਾਂਡੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੈਨਿ, ਕਰਮ ਸ਼ੁਭ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਨਿਤ ਕਰਮ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਤਰਪਣ ਆਦਿਕ, ਤੇ ਨਮਿਤ ਕਰਮ ਪਿੰਡ ਪਤਲ ਦਸ ਗਾਤ੍ਰ ਸਿਰਾਧ ਖਿਆਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨੁ ਗਤਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੈਨਿ ਗਿਆਨ ਹੀ ਕਰਿ ਗਤਿ ਹੈ। ਜੈਸੇ ਸਰੀਰ ਅਨਿਤ ਹੈ ਤੈਸੇ ਕਰਮ ਅਨਿਤ ਹੈਨਿ, ਗਿਆਨ ਹੀ ਕਰ ਗਤਿ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੌਨ ਸੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰੀਏ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਜੈਸੇ ਦੁਭਾਸ਼ੀਆ ਜਹਾਜਾਂ ਵਿਚ ਸੌਦਾ ਕਰਵਾਇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁਭਾਸ਼ੀਆ ਹੈ। ਨਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਕੀ ਗਤਿ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੈ, ਨਾਲੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਓਂ ਕੀ ਗਤਿ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਕਾ ਗਿਆਨ ਦ੍ਰਿੜ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਿਹਕਾਮ ਕਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਥਮੇ ਅਗਿਆਨ ਕਾਲ ਸੁਭ ਕਰਮ ਨਿਹਕਾਮ ਕੀਤੇ ਅੰਤਹਕਰਣ ਸੁਧ ਹੋਤੇ ਹੈਨਿ। ਤੁਸਾਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕੇ ਨਾਮ ਕਾ ਜਾਪੁ ਕਰਣਾ॥੮੮॥<noinclude></noinclude> tuolwpjlwpr0qzhf0ajar7o0ukw42xi 250 75153 238885 237544 2026-10-07T01:07:13Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238885 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|122||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਕੇ ਪਾਸ ਬਲੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਕੇ ਪਾਸ ਤੁਸੀਂ ਲੈ ਜਾਵਹੁ। ਜਬ ਸਾਹਿਬ ਛੇਵੀਂ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਦੇ ਹਜ਼ੂਰ ਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਮਨ ਰੂਪੀ ਪਾਰਾ ਮਾਰਿਆ ਹੈ ਓਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਔਰ ਪਾਰੇ ਸਾਥ ਕਿਆ ਪਰੋਜਨ ਹੈ! ਮਾਰਿਆ ਪਾਰਾ ਤਾਂਬੇ ਨੂੰ ਸੁਵਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਰਿਆ ਜੀ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਰਕੈ ਇਕੁ ਚਾਵਲ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਇਕੁ ਚਾਵਲੁ ਸਾਹਿਬ ਪਾਨ ਤੇ ਪਾਇ ਕਰ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਰਹਿੰਦਾ ਬਿਲੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿਚ ਡਾਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਓਨ੍ਹਾਂ ਕੇ ਤਾਂਈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਰਖਿਆ॥੯੪॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਜੈਤਾ, ਨੰਦਾ ਆਦਿ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਜੈਤਾ ਤੇ ਭਾਈ ਨੰਦਾ ਤੇ ਭਾਈ ਪਿਰਾਗਾ ਸਾਹਿਬ ਪੰਜਵੀਂ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਦੇ ਹਜੂਰਿ ਆਏ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਅਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਉਪਦੇਸੁ ਦੇਈਏ ਜੋ ਅਸਾਨੂੰ ਫੇਰ ਕਰਤੇਂਤੁ ਕਰਨਾ ਕਿਛੁ ਨਾ ਰਹੇ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਕੋਚ ਕੇ ਤੁਸਾਂ ਸ੍ਵਾਸ ਸ੍ਵਾਸ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਭਜਨੁ ਕਰਨਾ ਤੇ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਿਤ ਬਾਹਰਿ ਆਵੈ ਤਿਸੁ ਸਮੇਂ ਸਬਦ ਦਾ ਪਰਚਾ ਵੀਚਾਰ ਕਰਨਾ। ਤਾਂ ਓਹੁ ਏਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਲਗੇ ਵਰਤਣ। ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਓਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਆ ਤੁਸਾਂ ਨਿਤ ਨਮਿਤ ਕਰਮ ਛਡ ਦਿਤੇ ਹੈਨਿ, ਤੁਸੀਂ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋਏ ਹੋ। ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਂ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਜੋ ਅਸਾਨੂੰ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਕਹਿਆ ਹੈ ਜੋ ਜਿਸ ਘਰ ਸੂਤਕ ਕਿ ਮ੍ਰਿਤਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਿਸਦੇ ਕਰਮ ਲੇਖੇ ਨਹੀਂ ਪਉਂਦੇ ਤੇ ਜਿਸ ਦਿਨ ਦੇ ਅਸੀਂ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਨੋ ਮਿਲੇ ਹਾਂ ਅਗਿਆਨ ਜੇਹਾ ਪਿਤਾ ਅਸਾਡਾ ਮ੍ਰਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨ ਸਾਰਖਾ ਪੁਤ੍ਰ ਅਸਾਡੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਕਰਮ ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਓਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ ਸੂਤਕ ਤਾਂ ਥੋੜੇ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਫੇਰ ਓਨਾਂ ਕਹਿਆ ਜੋ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਆਗਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਤ੍ਰਾਸ ਨਾਭਿ ਥੀਂ ਉਪਜਤਾ ਹੈ ਸੋ ਜਨਮਤਾ ਹੈ ਸ੍ਵਾਸ ਨਾਸਕਾ ਦੁਆਰੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ ਸੋ ਮਰਤਾ ਹੈ। ਤੁਸਾਂ ਸ੍ਵਾਸ ਸ੍ਵਾਸ ਨਾਮ ਦਾ ਅਧਾਰੁ ਰਖਣਾ, ਅਸਾਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕੋਈ ਨਾਹੀਂ ਹਥ ਆਂਵਦਾ, ਤਾਂਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਸਟ ਹੋਇ ਰਹੇ॥੯੫॥<noinclude></noinclude> sdj9wg59icc4v01aca7uzk9e7jtwe2n 250 75155 238907 237546 2026-10-07T11:56:28Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238907 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ|119|}} {{rule}}</noinclude>ਹੈਨਿ। ਤਾਂ ਓਸ ਨੇ ਸਾਹਿਬ ਥੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੋ ਜੀ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਦੀ ਬਾਣੀ ਪੜਿਆ ਕਰੀਏ ਕਿ ਨਾ ਪੜਿਆ ਕਰੀਐ? ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਰੀਕਾ ਕਰਿਕੈ ਬਾਣੀਆਂ ਉਚਾਰੀਆਂ ਹੈਨਿ ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਬਦ ਦੀ ਛਾਇਆ ਨਹੀ ਲੀਤੀ, ਓਸ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਬਰਜਿਆ ਹੈ ਤੇ ਭਾਈ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਤਾਂ ਮਾਨੋਂ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਟੀਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੇ ਸਿਖੀ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਈਸ਼੍ਵਰ ਦਾ ਰਿਦਾ ਯਾਨ ਹੈ ਤੇ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਰਿਦਾ ਸਬਦੁ ਹੈ ਜੋ ਸਿਖ ਦਾ ਰਿਦਾ ਸਬਦ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੈ ਸੋ ਬਿਸ਼ੱਕ ਓਹੁ ਪੜ੍ਹਨਾ॥੯੧॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਮੁਰਾਰੀ ਅਣਦ ਆਦਿ}'''}} ਮੁਰਾਰੀ ਅਣਦੁ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖੁ ਹੈਸੀ ਤੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨੀ ਸੀ ਤੇ ਭਾਈ ਕਲਿਆਣਾ ਤੇ ਭਾਈ ਨਾਨੋ ਲਟਕਣ ਤੇ ਜਾਤ ਬਿੰਦਰਾਓ ਤੇ ਆਲਮਚੰਦੂ ਹਾਂਡਾ ਤੇ ਸੈਸਾਰੂ ਤਲਵਾੜ ਜਗਿਆਸੀ ਹੈਸਨਿ। ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨਿ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿਆ: ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜੀ! ਅਸਾਡਾ ਉਧਾਰੁ ਕੀਚੈ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਸਬਦ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਤੇ ਸਿਖਾਂ ਸਾਧਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ। ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ: ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਜੀ! ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਸਬਦੁ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਤਿਸ ਸਮੇਂ ਤਾਂ ਮਨੁ ਨੀਵਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿਚ ਪਉਂਦੇ ਹਾਂ ਤਿਸ ਸਮੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਅਜੇ ਤੁਸਾਡਾ ਅਭਿਆਸ ਦ੍ਰਿੜੁ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਵਿਉਹਾਰ ਦਾ ਤੇ ਦੁਰਮਤਿ ਦਾ ਅਭਿਆਸੂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਚਲਿਆ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਬਾਣੀ ਦਾ ਅਭਿਆਸੁ ਏਸ ਜਨਮ ਪਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਓਹ ਭੀ ਦੇਹ ਅਭਿਮਾਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸੁ ਨਿਤ ਸ੍ਰਵਣ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋਇਆ। ਓਸ ਅਭਿਆਸੁ ਦੁਆਰੇ ਅਣਹੁੰਦਾ ਦ੍ਰਿੜ ਹੋ ਗਇਆ ਹੈ ਤੇ ਏਹ ਭੀ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸੁ ਨਿਤ ਸ੍ਰਵਣ ਦੁਆਰੈ ਦ੍ਰਿੜ ਹੋਵੇਗਾ। ਤਾਂ ਇਹ ਸਚਾ ਅਭਿਆਸ ਦ੍ਰਿੜ ਹੋਇਆਂ, ਓਹ ਅਭਿਆਸੁ ਵਿਸਿਮਰਣ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਜੈਸੇ ਨਦੀ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੋਰ ਧਿਹ ਪਾਈਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਥਮੇ ਗਿਆਨ ਰੂਪੀ ਬੰਧੁ ਦ੍ਰਿੜੁ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨੁ ਜੋ ਨੀਵਾਣੁ ਕੀਤਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਾਹੁ ਪਇਆਂ ਹੋਇਆਂ ਫੇਰ ਜਤਨੁ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸੁ ਦੁਆਰੇ ਕਲਿਆਣੁ ਹੋਇਆ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਾਸ਼ਨਾ ਦ੍ਰਿੜ ਹੋਈ॥੯੨॥<noinclude></noinclude> f6fnnjs5xfztoxznc8w1puhoqt7yvia 250 75157 238883 237548 2026-10-07T00:58:26Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238883 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|118||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>{{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਗੜੀਅਲੁ, ਮਥਰਾਦਾਸ}'''}} '''ਭਾਈ''' ਗੜੀਅਲ ਤੇ ਭਾਈ ਮਥੁਰਾਦਾਸੂ ਦੋਵੇਂ ਪੰਡ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤ ਕਰ ਲਿਆਂਵਦੇ ਹੈਸਨਿ ਤੇ ਪਰਵਾਰ ਵਾਲੇ ਸੇ। ਪੁਤ੍ਰ ਇਸਤ੍ਰੀ ਉਨ ਕੀ ਸੇਵਾ ਟਹਿਲ ਕਰਨਿ, ਰੁਗ ਛਕਾਵਨਿ। ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਜੈਸੇ ਅਸਾਡੀ ਟਹਿਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੇ ਅਸੀਂ ਪਾਸ ਨ ਹੋਵੀਐ ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਟਹਲ ਕਰਨੀ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਭੀ ਸਭੇ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਟਹਿਲ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ; ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਪਰਸੰਨਤਾ ਲਈਏ। ਤਬ ਆਇਆਂ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਟਹਿਲ ਕਰਿਆ ਕਰਨ। ਸਾਹਿਬ ਪੰਜਵੀਂ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਦੇ ਹਜ਼ੂਰ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਖ ਚਲੀ ਤਾਂ ਓਹ ਹਜ਼ੂਰ ਆਏ, ਬਡੀ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਏਸੇ ਕਰ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਲਿਆਣੁ ਹੋਇਆ॥੮੯॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਗੰਗਾ ਸਹਗਲ}'''}} ਭਾਈ ਗੰਗਾ ਸਹਗਲੁ ਬਡਾ ਸੂਰਮਾ ਹੈਸੀ। ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸਰਨ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਤੁਸੀਂ ਮਲੇਛਾ ਦੀ ਜੋ ਚਾਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹਰਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸਾਡੀ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਾ ਭੀ ਕਰਨਗੇ ਤੇ ਨਾਮੁ ਤੇ ਗਿਆਨੁ ਭੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੈਗਾ। ਨਾਲੇ ਦੀਨ ਵਿਖੇ ਤੁਸਾਡਾ ਮੁਖ ਉਜਲਾ ਹੋਵੈਗਾ, ਨਾਲੇ ਦੁਨੀਆਂ ਕੇ ਕਾਜ ਪੂਰੇ ਹੋਵਨਿਗੇ। ਸਾਹਿਬ ਛੇਵੀਂ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗੰਗਾ ਸਹਗਲੁ ਰਹਿਆ ਤੇ ਜੁਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਨਮੁਖ ਰਹੇ। ਏਸੇ ਕਰ ਓਸ ਦਾ ਕਲਿਆਣੁ ਹੋਇਆ॥੯੦॥ {{center|'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਹਰਵੰਸ ਤਪਾ}'''}} '''ਹਰਿਵੰਸੁ''' ਤਪਾ ਧਰਮਸਾਲ ਦੀ ਟਹਿਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਸਿਖੁ ਭੁਖਾ ਆਵੈ ਓਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦੁ ਖੁਲਾਵੈ, ਜੋ ਥੱਕਾ ਆਵੈ ਓਸਦੇ ਗਰਮੁ ਪਾਣੀ ਨਾਲਿ ਪੈਰ ਧੋਵੈ, ਰੁਗ ਛਕਾਵੈ<ref>ਮੁਠੀਆਂ ਭਰੇ।</ref>। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਰ ਭੂਰੇ ਪਾਇ ਦੇਵੈ। ਪਾਣੀ ਗਰਮੁ ਕਰਕੈ ਇਸਨਾਨੁ ਪਿਛਲੀ ਰਾਤਿ ਕਰਾਏ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਪੜੈ ਤੇ ਤੀਸਰੇ ਪਹਿਰ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਪੜੈ। ਤਾਂ ਸਿਖਾਂ ਕਹਿਆ ਸਾਹਿਬ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਦੀ ਮ੍ਰਿਜਾਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਹੋਰੁ ਬਾਣੀਆਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ<noinclude></noinclude> dbef7ls4xpx3khfy6brvlosouztxtzf 250 75158 238884 237549 2026-10-07T01:03:00Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238884 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|120||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>'''ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ {ਭਾਈ ਜਗਨਾ ਨੰਦਾ ਆਦਿ}''' ਭਾਈ ਜਗਨਾ ਤੇ ਭਾਈ ਨੰਦਾ ਤੇ ਭਾਈ ਭਾਨਾ ਸੁਹੜ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨਿ ਆਏ। ਅਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਕੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਰੋਕਕੇ ਭਜਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰੁ ਕੋਈ ਕੋਈ ਪਦਾਰਥ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਆਵਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸਾਡਾ ਮਨੁ ਚਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਮਨੋਨਾਸ ਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾਂ ਖੈ ਤੇ ਤਤੁ ਗਿਆਨ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਏਕੱਠੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰੋ, ਜੈਸੇ ਸੋਦਰ ਦਾ ਛੱਕਾ ਪੜੀਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫਲੁ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੈਸੇ ਤਿੰਨਾਂ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸੂ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸਾਡਾ ਮਨੁ ਚਲਾਇਮਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤਾਂ ਓਨ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: ਜੋ ਜੀ ਅਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੈ ਵਚਨੁ ਕੀਚੈ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਮਨੋਨਾਸ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਰੋਕਣ ਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣ ਮਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਹੈਨਿ। ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ ਬਿਖੈ ਰੋਕ ਰਖੋਗੇ ਤਾਂ ਮਨੋਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾ ਖੈ ਜਗਤ ਦੇ ਝੂਠ ਜਾਣਨ ਕਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਝੂਠੇ ਮ੍ਰਿਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੀ ਨਿਆਈਂ ਝੂਠੇ ਜਾਣਦੇ ਹੈਨਿ ਤਾਂ ਵਾਸ਼ਨਾ ਖੈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤਤੁ ਗਿਆਨੁ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਸਬਦੁ ਸਭ ਵੇਦਾਂਤ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤਤੁ ਗਿਆਨ ਦ੍ਰਿੜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਰਸਪਰ ਤਿੰਨੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸਹਾਇਕ ਹੈਨਿ। ਮਨੋਨਾਸ ਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾ ਖੈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾ ਖੈ ਤੇ ਮਨੋਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਤੁ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾ ਖੈ ਤੇ ਮਨੋਨਾਸ ਦੋਨੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੈਸੇ ਕੋਈ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਪਾਸੋਂ ਇਕੁ ਸਿਰੰਦ ਦਾ ਸੂਬੇਦਾਰ ਤੇ ਇਕੁ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਸੂਬੇਦਾਰ ਤੇ ਇਕੁ ਕਾਬਲ ਦਾ ਸੂਬੇਦਾਰ ਤੁਰੇ ਤੋ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਕੇ ਸਿਰੰਦ ਦਾ ਠਾਣਾ ਤਕੜਾ ਕਰ ਜਾਵਣਾ ਤੇ ਬਹੁੜੋ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਠਾਣਾ ਤਕੜਾ ਕਰ ਜਾਵਣਾ ਤੇ ਬਹੁੜੋ ਕਾਬਲ ਦਾ ਠਾਣਾ ਤਕੜਾ ਕਰਣਾ, ਜੋ ਮੁਦਈ ਤੁਸਾਡੇ ਜਬਰ ਹੈਨਿ, ਇਕਸ ਇਕਸ ਥੀਂ ਜਿੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਤੈਸੇ ਅਗਿਆਨ ਜੈਸਾ ਵੈਰੀ ਹੈ ਤੇ ਤਤੁ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾਂ ਖੈ ਤੇ ਮਨੋਨਾਸ ਤਿੰਨੇ ਅਭਿਆਸ ਹੋਵਨਿ ਤਉ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਸ ਸਾਸ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜਪਣਾ ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਜਾਣਨਾ॥੯੩॥ {{center|◀■▶}}<noinclude></noinclude> frmylfznjxr9xzdn16ik8145pssc0hq 250 75159 238882 237550 2026-10-07T00:54:52Z Kaur.gurmel 192 /* ਸੋਧਣਾ */ 238882 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Kaur.gurmel" />{{rh|116||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}} {{rule}}</noinclude>ਆਏ। ਆਨਿ ਦਰਸਨੁ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਦਾ ਕੀਤਾ। ਤਾਂ ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਉਚਾਰੋ। ਤਾਂ ਕਾਹਨਾ ਬੋਲਿਆ: “ਓਹੀ ਰੇ ਮੈਂ ਓਹੀ ਰੇ। ਜਾ ਕਉ ਬੇਦ ਪੁਰਾਨ ਸਭ ਗਾਵਹਿ ਖੋਜਤ ਖੋਜ ਨ ਕੋਈ ਰੇ। ਜਾਕਉ ਨਾਰਦ ਸਾਰਦ ਸੇਵਹਿ, ਸੇਵਹਿ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ਰੇ। ਬ੍ਰਹਮੇ ਬਿਸਨ ਮਹੇਸ ਅਰਾਧਹਿ ਸਭ ਕਰਦੇ ਜਾਂਕੀ ਸੇਵਾ ਰੇ।” ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਕਾ: ਅਬ ਕਲਜੁਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਏਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਸਭ ਲੋਕ ਵਿਖਿਆਂ ਵਿਚ ਪਰਵਿਰਤ ਹੋ ਜਾਵਨਗੇ। ਤਾਂ ਅਗੋਂ ਕਾਹਨੇ ਸਰਾਪੁ ਦਿਤਾ। ਤੁਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਬਿਨਸੇਗਾ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਥੋਂ। ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਅਨਿਤ ਹੈਨਿ ਬਿਨਸਿਆਈ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਤਮਾਂ ਤਾਂ ਸਤਿ ਹੈ ਓਹ ਤਾਂ ਬਿਨਸਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦੇਹਿ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਤਾਂ ਛਜੂ ਬੋਲਿਆ “ਕਾਗਦ ਸੰਦੀ ਪੁਤਰੀ ਤਊ ਨ ਤ੍ਰਿਯਾ ਨਿਹਾਰ। ਇਉਂ ਹੀ ਮਾਰ ਲੇ ਜਾਇਗੀ ਜਿਉਂ ਬਲੋਚਾਂ ਦੀ ਧਾੜਿ।" ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ, ਛਜੂ! ਏਹੁ ਗ੍ਰਿਸਤਿ ਵਿਚ ਪੰਥੁ ਚਲਾਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਰਾਈ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਵੀਚਾਰੁ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਏਹੁ ਵਚਨੁ ਅਤੀਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗ੍ਰਿਸਤੀ ਨੂੰ ਬਿਗਾਨੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤਿਆਗੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਪੀਲੇ ਬੋਲਿਆ, “ਪੀਲੋ ਅਸਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸੇ ਭਲੇ ਜੰਮਦਿਆਂ ਜੋ ਮੁਏ। ਓਨਾ ਚਿਕੜ ਪਾਵ ਨਾ ਡੋਬਿਆ ਨਾ ਆਲੂਦ ਭਏ।” ਬਚਨੁ ਹੋਇਆ: ਪੀਲੋ, ਜੰਮਣ ਮਰਣਾ ਪਰਵਾਣ ਹੈ, ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਸੁਖ ਦੁਖ ਹੈ। ਆਪ ਸੰਤ ਆਪਣਾ ਅਭਿਮਾਨ ਮਾਰਦੇ ਹੈਨਿ। ਸਾਹੁ ਹੁਸੈਨ ਬੋਲਿਆ: “ਬੋਲਣ ਦੀ ਨਹੀਂ ਜਾਇ ਵੇ ਅੜਿਆ। ਚੁਪ ਵੇ ਅੜਿਆ ਚੁਪ ਵੇ"! ਤੂੰ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਤੇਰੇ ਅਗੇ ਚੁਪ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ਕਹਿਆ ਤਾਂ ਹਛਾ ਹਈ, ਪਰੁ ਚੁਪ ਦੇ ਮੁਕਾਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ॥੮੭॥<noinclude></noinclude> sc1nw5ruzkoxpa4tv135opqmiz3wzwn 250 75323 238896 2026-10-07T04:54:19Z Kaur.gurmel 192 /* ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ */ 238896 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Kaur.gurmel" /></noinclude><noinclude></noinclude> 40uj0dauf16grlfgjjar0i5j09u99jh