ਮੀਡੀਆਵਿਕੀ:Gadgets-definition

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="pa">
  <siteinfo>
    <sitename>ਵਿਕੀਸਰੋਤ</sitename>
    <dbname>pawikisource</dbname>
    <base>https://pa.wikisource.org/wiki/%E0%A8%AE%E0%A9%81%E0%A9%B1%E0%A8%96_%E0%A8%B8%E0%A8%AB%E0%A8%BC%E0%A8%BE</base>
    <generator>MediaWiki 1.47.0-wmf.23</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">ਮੀਡੀਆ</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">ਖ਼ਾਸ</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">ਵਰਤੋਂਕਾਰ</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">ਵਿਕੀਸਰੋਤ</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">ਤਸਵੀਰ</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">ਤਸਵੀਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">ਮੀਡੀਆਵਿਕੀ</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">ਮੀਡੀਆਵਿਕੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">ਫਰਮਾ</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">ਫਰਮਾ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">ਮਦਦ</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">ਮਦਦ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">ਸ਼੍ਰੇਣੀ</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="100" case="first-letter">ਲੇਖਕ</namespace>
      <namespace key="101" case="first-letter">ਲੇਖਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="106" case="first-letter">ਪੋਰਟਲ</namespace>
      <namespace key="107" case="first-letter">ਪੋਰਟਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="108" case="first-letter">ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ</namespace>
      <namespace key="109" case="first-letter">ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="110" case="first-letter">ਲਿਖਤ</namespace>
      <namespace key="111" case="first-letter">ਲਿਖਤ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="112" case="first-letter">ਆਡੀਓਬੁਕ</namespace>
      <namespace key="113" case="first-letter">ਆਡੀਓਬੁਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="114" case="first-letter">ਅਨੁਵਾਦ</namespace>
      <namespace key="115" case="first-letter">ਅਨੁਵਾਦ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="250" case="first-letter">ਪੰਨਾ</namespace>
      <namespace key="251" case="first-letter">ਪੰਨਾ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="252" case="first-letter">ਇੰਡੈਕਸ</namespace>
      <namespace key="253" case="first-letter">ਇੰਡੈਕਸ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">ਮੌਡਿਊਲ</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">ਮੌਡਿਊਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>ਮੀਡੀਆਵਿਕੀ:Gadgets-definition</title>
    <ns>8</ns>
    <id>1219</id>
    <revision>
      <id>240193</id>
      <parentid>235725</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T19:57:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>NguoiDungKhongDinhDanh</username>
        <id>1498</id>
      </contributor>
      <comment>Remove duplicate definition (no functional changes) ([[:m:GS|global sysop]] action)</comment>
      <origin>240193</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4115" sha1="id4k1anqsp3e6bwzszycqradf9owq19" xml:space="preserve">== editing-tools ==
* charinsert[default]|charinsert.js
* charinsert-core[hidden|dependencies=jquery.textSelection,user,mediawiki.storage]|charinsert-core.js|charinsert-core.css
* edittop[dependencies=mediawiki.util]|edittop.js
* HotCat[rights=edit]|HotCat.js
* Cat-a-lot[dependencies=mediawiki.util]|Cat-a-lot.js
* popups[type=general]|popups.js|navpop.css
* RegexMenuFramework[dependencies=mediawiki.util]|RegexMenuFramework.js
* refToolbar[dependencies=user.options]|refToolbar.js
* TemplatePreloader[actions=edit]|TemplatePreloader.js
* wikEd|wikEd.js
* button-FI[dependencies=ext.wikiEditor|default]|button-FI.js
* DotsSyntaxHighlighter[dependencies=jquery.client]|DotsSyntaxHighlighter.js
* diacritici|diacritici.js
* autocomplete[dependencies=jquery.ui,jquery.textSelection]|autocomplete.js
* button-center[dependencies=ext.wikiEditor|default]|button-center.js
* button-right[dependencies=ext.wikiEditor|default]|button-right.js
* button-poem[dependencies=ext.wikiEditor|default]|button-poem.js
* button-cite[dependencies=ext.wikiEditor|default]|button-cite.js
* button-rule[dependencies=ext.wikiEditor|default]|button-rule.js
* TranscludedIn|TranscludedIn.js
* Cropimage[default|type=general]|Cropimage.js
* CropTool[dependencies=mediawiki.Uri,mediawiki.util]|CropTool.js
* QualityButton|QualityButton.js
* FloatingTemplates|FloatingTemplates.js
* contrast-reducer[type=styles|actions=edit]|contrast-reducer.css
* robot|robot.js

== editing-tools-for-Page-namespace ==
* nsPage[default|hidden|namespaces=104|type=styles]|Page_namespace.css
* notext[default|namespaces=104|actions=edit|dependencies=ext.proofreadpage.page.edit]|notext.js
* Easy_LST[default]|Easy_LST.js
* NopInserter[dependencies=mediawiki.util]|NopInserter.js

== editing-tools-for-Index-namespace ==
* Fill_Index[default]|Fill_Index.js
* ImportPagelist[dependencies=mediawiki.util]|ImportPagelist.js
* transclusion-check[default|dependencies=mediawiki.util,mediawiki.api|actions=view|namespaces=106]|transclusion-check.js|transclusion-check.css
* mark-proofread[type=styles|namespaces=106|actions=view]|mark-proofread.css

== interface ==
* Site[default|dependencies=mediawiki.util|peers=Site-styles]|SiteMessages.js|DisplayFooter.js|ToolbarFixes.js
* Site-styles[hidden|type=styles]|Site.css|DisplayFooter.css
* PageNumbers[default]|PageNumbers.js
* PageNumbers-core[hidden|dependencies=mediawiki.util,user,mediawiki.cookie]|PageNumbers-core.js|PageNumbers-core.css
* MobileSite[default|skins=minerva|namespaces=0,114]|MobileDownloadLink.js
* MoreMenu-local[default|dependencies=mediawiki.api,mediawiki.util,user.options|peers=MoreMenu-local-pagestyles]|MoreMenu-local.js
* MoreMenu-local-pagestyles[hidden]|MoreMenu-local-pagestyles.css
* addsection-plus|addsection-plus.js
* userMessages|UserMessages.js
* PurgeTab[dependencies=mediawiki.util,mediawiki.api|default]|PurgeTab.js
* UTCLiveClock[dependencies=mediawiki.util,mediawiki.api,user|peers=UTCLiveClock-pagestyles]|UTCLiveClock.js|UTCLiveClock.css
* UTCLiveClock-pagestyles[hidden|skins=vector,vector-2022,monobook]|UTCLiveClock-pagestyles.css
* dynamicLayoutOverrides[default]|dynamicLayoutOverrides.js
* BanglaDate|BanglaDate.js
* altindex|altindex.js
* collapseElements|collapseElements.js
* collapsibleTables[default]|collapsibleTables.js
* dynamicNavBars[default]|dynamicNavBars.js
* BugStatusUpdate|BugStatusUpdate.js
* IngrandisciCarattere[default]|IngrandisciCarattere.js
* righteditlinks|righteditlinks.css
* invertColoumn|invertColoumn.css
* stockText[skins=vector, monobook|default|type=general]|stockText.js|stockText.css
* ipt[default|type=general]|ipt.js
* TogglePanel[default|dependencies=mediawiki.util,mediawiki.cookie]|TogglePanel.js
* bookreader[default]|bookreader.js
* SocialMedia[default|rights=edit,autoconfirmed]|SocialMedia.js

== development ==
* WE-framework WS|WE-framework WS.js
* WikidataInfo [dependencies=mediawiki.jqueryMsg] | WikidataInfo.js|WikidataInfo.css
* pr_test_layout|pr_test_layout.js|pr_test_layout.css

== admin-tools ==
* CleanDeleteReasons[rights=delete|actions=delete]|CleanDeleteReasons.js
* massdelete[rights=delete]|massdelete.js</text>
      <sha1>id4k1anqsp3e6bwzszycqradf9owq19</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/8</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8827</id>
    <revision>
      <id>240332</id>
      <parentid>39495</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:22:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240332</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1043" sha1="n6ph9z4wg8ki99s6r8okcdtp3gip8jo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{dhr|9em}}
﻿{{center|{{xx-larger|'''ਮੇਰੀ ਜੀਵਨ ਕਹਾਣੀ'''}}}}&lt;/br&gt;
{{gap}}ਆਪ ਮੇਰੀ ਜੀਵਨ-ਕਹਾਣੀ ਸੁਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਚਾਹ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਵਡਿੱਤਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇਕਬਾਲ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਹ ਆਪ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ। ਆਪ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਅਗਾਂਹ ਤਕਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੌਣਾਂ ਭੁਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਲ ਤਕਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਆਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖੀ ਡੈਸ ਵਲ ਸਨ, ਆਪ ਸੁਹਣੇ ਸੁਹਣੇ ਵਖਿਆਨ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਓ। ਸਕੀਰਤਨ ਦਾ ਰਸ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਓ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਜੇ ਦੀਵਾਨ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਲਬਲੀ ਪੁਆ ਦਿਤੀ ਹੈ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n6ph9z4wg8ki99s6r8okcdtp3gip8jo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/7</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8828</id>
    <revision>
      <id>240330</id>
      <parentid>28839</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:21:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240330</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1346" sha1="19u4256j7fhh11d2rk0acdz5c0z7b7q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿

              {{Block center|&lt;poem&gt;{{center|{{x-larger|ਭੂਮਿਕਾ ਦੂਜੀ ਐਡੀਸ਼ਨ}}}}
     ਪਹਿਲੀ ਐਡੀਸ਼ਨ ਵਿਚ ਛਪੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਲੇਖ ਬਿਲਕੁਲ ਵਕਤੀ 
   ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕਢ ਦਿਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੇਠ ਲਿਖੇ 
   ਨਵੇਂ ਲੇਖ ਪਾਏ ਗਏ ਹਨ ।
         ੧. ਆਰਟਿਸਟ ਤੋਂ ਸਾਇੰਟਿਸਟ
         ੨. ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ
         ੩. ਆਪਣੇ ਜਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਪੁੜ ਨੂੰ
         ੪. ਮਜ਼ਬ ਅਖ਼ਲਾਕ ਤੇ ਮਨੁਖਤਾ
         ਪ, ਕੀ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਸੁਪਨਾ ਹੈ
         ੬. ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ 
   ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਨਵੇਂ ਲੇਖ “ਮੇਰੇ ਝਰੋਖੇ&quot; ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ 
   ਪਾਠਕਾਂ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਭੀ ਕਾਇਮ ਰਖਣਗੇ ਜਿਹੜੇ ਅਗੇ ਇਹ 
   ਮੇਰੀ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਚੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ।

      ਪ੍ਰੀਤ ਨਗਰ        {{Float right|ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ}}    
      ੬-੭-੫੪
&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>19u4256j7fhh11d2rk0acdz5c0z7b7q</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240331</id>
      <parentid>240330</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:21:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240331</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1348" sha1="73mbot3m066ruu91i2q7tqhaizmhcsc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿

              {{Block center|&lt;poem&gt;{{center|{{x-larger|ਭੂਮਿਕਾ ਦੂਜੀ ਐਡੀਸ਼ਨ}}}}
       ਪਹਿਲੀ ਐਡੀਸ਼ਨ ਵਿਚ ਛਪੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਲੇਖ ਬਿਲਕੁਲ ਵਕਤੀ 
   ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕਢ ਦਿਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੇਠ ਲਿਖੇ 
   ਨਵੇਂ ਲੇਖ ਪਾਏ ਗਏ ਹਨ ।
         ੧. ਆਰਟਿਸਟ ਤੋਂ ਸਾਇੰਟਿਸਟ
         ੨. ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ
         ੩. ਆਪਣੇ ਜਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਪੁੜ ਨੂੰ
         ੪. ਮਜ਼ਬ ਅਖ਼ਲਾਕ ਤੇ ਮਨੁਖਤਾ
         ਪ, ਕੀ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਸੁਪਨਾ ਹੈ
         ੬. ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ 
   ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਨਵੇਂ ਲੇਖ “ਮੇਰੇ ਝਰੋਖੇ&quot; ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ 
   ਪਾਠਕਾਂ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਭੀ ਕਾਇਮ ਰਖਣਗੇ ਜਿਹੜੇ ਅਗੇ ਇਹ 
   ਮੇਰੀ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਚੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ।

      ਪ੍ਰੀਤ ਨਗਰ        {{Float right|ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ}}    
      ੬-੭-੫੪
&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>73mbot3m066ruu91i2q7tqhaizmhcsc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/10</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8832</id>
    <revision>
      <id>240334</id>
      <parentid>28789</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:26:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240334</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2781" sha1="771s7fe241v2fzpe571wdrl28gjzopb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹਾਂਗਾ। ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਿਵਾਇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਇਕ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਮਰਦ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਾਕੀ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਖ਼ਾਨਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਸਨ । ਨਾਨਕਿਆ ਦੇ ਪਾਸਿਓਂ ਭੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ, ਮਾਮਾ ਕੋਈ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪਰਮ ਮਿਤ੍ਰ ਸਰਦਾਰ ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਉਤੇ ਬਹੁਤਾ ਅਸਰ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਦੇਖ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿਤੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੇਚ ਦੇਈਏ, ਜਿਸਦੇ ਸੂਦ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪਰਵਾਰ ਦਾ ਚੰਗਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਹੋ ਸਕੇਗਾ ਤੇ ਮੂਲ ਬਚਿਆਂ ਲਈ ਬਚਿਆ ਰਹੇਗਾ । ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਮਤ ਕਈ ਦੁਖੀ ਟਬਰਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਾਡੇ ਘਰਦਿਆਂ ਇਹ ਚੰਗੀ ਮਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਮੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਡਰਦਿਆਂ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਪਰ ਹੋਰ ਆਮਦਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪੰਜਾਂ ਬਚਿਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿਧਵਾ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦੀ ਜ਼ਿਮੇਵਾਰੀ ਕਰ ਕੇ ਕਦੇ ਇਕ ਕਦੇ ਦੋ, ਛੇਆਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿਚ ਲਗ ਪਗ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵਿਕ ਗਏ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਥੋਂ ਇਕ ਭੈਣ ਵਡੀ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਰਸਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਤਲੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵਿਚ ਹੋਰ ਖੱਪਾ ਪੈ ਗਿਆ । ਇਕ ਮਕਾਨ ਵਿਕ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਵੀ ਸਤਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਮੰਗਣੀ ਹੋਇਆਂ ਵੀ ਏਨੇ ਕੁ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ । ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਭੀ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ। ਸਾਡੇ ਪਰਮ ਸਨੇਹੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਸ: ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਵਰਜਦੇ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>771s7fe241v2fzpe571wdrl28gjzopb</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240335</id>
      <parentid>240334</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:27:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240335</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2793" sha1="aq3xmncdq6v9sbq5suqjwti73xt859q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹਾਂਗਾ। ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਿਵਾਇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਇਕ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਮਰਦ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਾਕੀ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਖ਼ਾਨਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਸਨ । ਨਾਨਕਿਆ ਦੇ ਪਾਸਿਓਂ ਭੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ, ਮਾਮਾ ਕੋਈ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪਰਮ ਮਿਤ੍ਰ ਸਰਦਾਰ ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਉਤੇ ਬਹੁਤਾ ਅਸਰ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਦੇਖ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿਤੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੇਚ ਦੇਈਏ, ਜਿਸਦੇ ਸੂਦ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪਰਵਾਰ ਦਾ ਚੰਗਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਹੋ ਸਕੇਗਾ ਤੇ ਮੂਲ ਬਚਿਆਂ ਲਈ ਬਚਿਆ ਰਹੇਗਾ । ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਮਤ ਕਈ ਦੁਖੀ ਟਬਰਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਾਡੇ ਘਰਦਿਆਂ ਇਹ ਚੰਗੀ ਮਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਮੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਡਰਦਿਆਂ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਪਰ ਹੋਰ ਆਮਦਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪੰਜਾਂ ਬਚਿਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿਧਵਾ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦੀ ਜ਼ਿਮੇਵਾਰੀ ਕਰ ਕੇ ਕਦੇ ਇਕ ਕਦੇ ਦੋ, ਛੇਆਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿਚ ਲਗ ਪਗ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵਿਕ ਗਏ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਥੋਂ ਇਕ ਭੈਣ ਵਡੀ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਰਸਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਤਲੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵਿਚ ਹੋਰ ਖੱਪਾ ਪੈ ਗਿਆ । ਇਕ ਮਕਾਨ ਵਿਕ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਵੀ ਸਤਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਮੰਗਣੀ ਹੋਇਆਂ ਵੀ ਏਨੇ ਕੁ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ । ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਭੀ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ। ਸਾਡੇ ਪਰਮ ਸਨੇਹੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਸ: ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਵਰਜਦੇ&lt;noinclude&gt;{{left|੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aq3xmncdq6v9sbq5suqjwti73xt859q</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240336</id>
      <parentid>240335</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:27:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240336</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2801" sha1="f3p15kprnljf4tokym5if3n6xin5mhp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹਾਂਗਾ। ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਿਵਾਇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਇਕ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਮਰਦ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਾਕੀ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਖ਼ਾਨਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਸਨ । ਨਾਨਕਿਆ ਦੇ ਪਾਸਿਓਂ ਭੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ, ਮਾਮਾ ਕੋਈ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪਰਮ ਮਿਤ੍ਰ ਸਰਦਾਰ ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਉਤੇ ਬਹੁਤਾ ਅਸਰ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਦੇਖ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿਤੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੇਚ ਦੇਈਏ, ਜਿਸਦੇ ਸੂਦ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪਰਵਾਰ ਦਾ ਚੰਗਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਹੋ ਸਕੇਗਾ ਤੇ ਮੂਲ ਬਚਿਆਂ ਲਈ ਬਚਿਆ ਰਹੇਗਾ । ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਮਤ ਕਈ ਦੁਖੀ ਟਬਰਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਾਡੇ ਘਰਦਿਆਂ ਇਹ ਚੰਗੀ ਮਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਮੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਡਰਦਿਆਂ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਪਰ ਹੋਰ ਆਮਦਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪੰਜਾਂ ਬਚਿਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿਧਵਾ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦੀ ਜ਼ਿਮੇਵਾਰੀ ਕਰ ਕੇ ਕਦੇ ਇਕ ਕਦੇ ਦੋ, ਛੇਆਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿਚ ਲਗ ਪਗ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵਿਕ ਗਏ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਥੋਂ ਇਕ ਭੈਣ ਵਡੀ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਰਸਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਤਲੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵਿਚ ਹੋਰ ਖੱਪਾ ਪੈ ਗਿਆ । ਇਕ ਮਕਾਨ ਵਿਕ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਵੀ ਸਤਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਮੰਗਣੀ ਹੋਇਆਂ ਵੀ ਏਨੇ ਕੁ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ । ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਭੀ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ। ਸਾਡੇ ਪਰਮ ਸਨੇਹੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਸ: ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਵਰਜਦੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f3p15kprnljf4tokym5if3n6xin5mhp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/9</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8844</id>
    <revision>
      <id>240132</id>
      <parentid>238816</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:46:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240132</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3075" sha1="5d4ny9narvl8mtjzum87p2dd3kpfr92" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਮੈ ਸਨਿਮ੍ਰ ਖਲੋ ਕੇ ਆਪ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

{{gap}}ਮੈਂ ਆਪ ਦਾ ਇਕ ਬੜਾ ਅਦਨਾ ਜਿਹਾ ਵੀਰ ਹਾਂ। ੧੮੯੫ ਅਪਰੈਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਿਆਲਕੋਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੋ ਹੀ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਫ਼ੌਜ ਵਿਚ ਰਿਸਾਲਦਾਰ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਲਾਡ ਵਿਚ ਪਲਣ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤਾ ਪੜ੍ਹ ਨਾ ਸਕੇ। ਰੁੜਕੀ ਦੀ ਸਬ ਓਵਰ ਸੀਅਰ ਕਲਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਬੜੇ ਵਧੀਆ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ੩੭ ਵਰੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ੯ ਸਾਲ ਦਾ ਸਾਂ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ-ਸ਼ੀਲ ਤੇ ਮਿਠੇ ਸੁਭਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮਿਤ੍ਰਤਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚੂਲ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੇ ਖ਼ੁਦ-ਮੁਖ਼ਤਾਰ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਗ਼ੀ ਸਨ। ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਰੁਅਬ ਤੋਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਸਨ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਏਡਾ ਮਿਠਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਾਫ਼ਰ ਕਹਿ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਸੁਖਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਵਰ੍ਹੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਤੰਰਤਾ ਦੀ ਇਛਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਲੈ ਆਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਆਟੇ ਤੇ ਚੂਨੇ ਦੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਲਾਈਆਂ। ਪਰ ਅਜੇ ਐਂਜਨ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਦਿ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉਤੇ ਪਹੁਚੇ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।

{{gap}}ਇਸ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਭਾਈਵਾਲ ਰਖ ਕੇ ਪੰਜ ਛੇ ਵਰ੍ਹੇ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਪ ਤਾਂ ਚਲ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਕਰ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5d4ny9narvl8mtjzum87p2dd3kpfr92</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240333</id>
      <parentid>240132</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:24:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240333</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3083" sha1="i78tyt9gpzyti5972tybdvknclc2trc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਮੈ ਸਨਿਮ੍ਰ ਖਲੋ ਕੇ ਆਪ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਆਪ ਦਾ ਇਕ ਬੜਾ ਅਦਨਾ ਜਿਹਾ ਵੀਰ ਹਾਂ। ੧੮੯੫ ਅਪਰੈਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਿਆਲਕੋਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੋ ਹੀ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਫ਼ੌਜ ਵਿਚ ਰਿਸਾਲਦਾਰ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਲਾਡ ਵਿਚ ਪਲਣ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤਾ ਪੜ੍ਹ ਨਾ ਸਕੇ। ਰੁੜਕੀ ਦੀ ਸਬ ਓਵਰ ਸੀਅਰ ਕਲਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਬੜੇ ਵਧੀਆ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ੩੭ ਵਰੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ੯ ਸਾਲ ਦਾ ਸਾਂ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ-ਸ਼ੀਲ ਤੇ ਮਿਠੇ ਸੁਭਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮਿਤ੍ਰਤਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚੂਲ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੇ ਖ਼ੁਦ-ਮੁਖ਼ਤਾਰ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਗ਼ੀ ਸਨ। ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਰੁਅਬ ਤੋਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਸਨ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਏਡਾ ਮਿਠਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਾਫ਼ਰ ਕਹਿ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਸੁਖਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਵਰ੍ਹੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਤੰਰਤਾ ਦੀ ਇਛਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਲੈ ਆਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਆਟੇ ਤੇ ਚੂਨੇ ਦੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਲਾਈਆਂ। ਪਰ ਅਜੇ ਐਂਜਨ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਦਿ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉਤੇ ਪਹੁਚੇ ਹੀ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਸ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਭਾਈਵਾਲ ਰਖ ਕੇ ਪੰਜ ਛੇ ਵਰ੍ਹੇ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਪ ਤਾਂ ਚਲ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਕਰ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i78tyt9gpzyti5972tybdvknclc2trc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/16</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8846</id>
    <revision>
      <id>240199</id>
      <parentid>41148</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:09:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240199</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2813" sha1="iv3w1rmuw28vxtm6nkb51bcxsac3k95" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਭਿਕਸ਼ਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੇਰੀ ਇਸ ਅਗਨਤਾ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਲਗ ਪਗ ਅਖ਼ੀਰਲੇ ਨੰਬਰ ਤੋਂ ਪਾਸ ਹੋਇਆ। ਪੱਕੀ ਨੌਕਰੀ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਅਗੇ ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਰਵਾਰ ਭਾਰਾ ਜਾਪਣ ਲਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਜੋ ਕੋਈ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਕੇਡਾ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਸਿਮ੍ਰਨ ਦਾ ਰਸ ਬੇਰੋਕ ਜਾਂ ਮਾਣਦਾ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਆਖਣਾ ਸੰਤਗਿਰੀ ਦਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਮਝਦਾ ਸਾਂ। ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹਨੂੰ ਮਾਤਾ ਆਖ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਰ ਤਾਂ ਵੀ ਫਰਜ਼ ਦੀ ਪਛਾਣ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਸੀ। ਜਤਨ ਕਰਕੇ - ਮੈਂ ਨੋਕਰੀ ਲਭ ਲਈ। ਪਰਵਾਰ ਦਾ ਖ਼ਰਚ ਬਹੁਤਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਹੁਣ ਵਡੀਆਂ ਜਮਾਤਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤਾ ਖ਼ਰਚ ਮੰਗਦੇ ਸਨ। ਤਨਖ਼ਾਹ ਸਿਰਫ ਸੌ ਰੁਪਈਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਦੇ ਦਿਤੀ। ਘਰ ਦੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਸਨ, ਪਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪਾਈ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਂ, ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿਚ ਘਰਦਿਆਂ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਰੁਪਈਆ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਵਾਂ ਤੇ ਫੇਰ ਕਿਤੇ ਤੁਰ ਜਾਵਾਂ। ਸੰਤ-ਪਣਾ ਤੇ ਸਿਮ੍ਰਨ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਚੁਕੇ ਸਨ। ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਸੰਬੰਧ ਉਹੀ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ਾਨਾ ਸੀ। ਘਰ ਦੇ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਅਠਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਬਸਰੇ ਗਿਆ। ਬਸਰਿਉਂ ਬਗਦਾਦ, ਬਗ਼ਦਾਦੋਂ ਈਰਾਨ। ਉਥੇ ਇਕ ਅਮ੍ਰੀਕਨ ਪਾਦਰੀ ਨਾਲ ਮੇਲ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਪਾਦਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|੧੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iv3w1rmuw28vxtm6nkb51bcxsac3k95</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/14</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8847</id>
    <revision>
      <id>240144</id>
      <parentid>28793</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:29:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240144</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2915" sha1="bjgsq78ouph7ybaakuly2tng37k7xj0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਸਾਢੇ ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ।

{{gap}}ਬਿਨਾ ਸਲਾਹ ਕੀਤੇ ਮੈਂ ਨੌਕਰੀ ਛਡ ਆਇਆ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲਿਖੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ। ਉਹਨੂੰ ਮਨਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨਾ ਮੰਨਣ, ਉਹ ਆਖਣ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਕਾਨ ਵੇਚ ਲਵਾਂ, ਹੋਰ ਤੀਜਾ ਮਕਾਨ ਵੇਚ ਲਵਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਕੋਈ ਗਹਿਣੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਚ ਲਵਾਂ, ਪਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾ ਵੇਚਾਂ। ਸਜ ਵਿਆਹੀ ਬੁੱਚੀ ਨੂੰਹ ਨੂੰ ਲੋਕ ਕੀ ਆਖਣਗੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲੋਂ ਲਿਖਾ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਜ਼ੇਵਰ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇਗੀ। ਤੇ ੧੯੧੩ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਜ ਤਕ, ਉਹਨਾਂ ਛਾਪ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਕੋਈ ਚੂੜੀ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੀ। ਬੰਬਈ ਵਿਚ ਚੂੜੀ ਸੁਹਾਗ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਐਂਜੀਨੀਅਰ ਸਾਂ, ਅਸੀਂ ਚੂੜੀਆਂ ਖ਼ਰੀਦ ਵੀ ਸਕਦੇ ਸਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਚੂੜੀ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਰਹੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਟਨ ਤਕ ਨਹੀਂ ਵਰਤਿਆ।

{{gap}}ਓੜਕ ਮਾਤਾ ਜੀ ਮੰਨ ਗਏ, ਜ਼ੇਵਰ ਵੇਚੇ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਸਲਾਹ ਦਿਤਾ ਮੈਂ ਰੁੜਕੀ ਓਵਰਸੀਅਰੀ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦਿਆਂ। ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਸੀ ਉਥੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਮੁੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਬਤ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾਲੇ ਮਹੀਨਾ ਵੀ ਇਕੋ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੇ ਦਿਤਾ। ਨਤੀਜਾ ਬੜਾ ਅਜੀਬ ਨਿਕਲਿਆ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਮਜ਼ਮੂਨਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਅਵਲ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਲਗ ਪਗ ਅਵਲ, ਪਰ ਡਰਾਇੰਗ ਵਿਚ ਸੌ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਨੰਬਰ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬੜਾ ਵਧ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਮੈਂ ਫੇਰ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਅੱਵਲ ਆ ਗਿਆ। ਵਜ਼ੀਫ਼ਾ ਮਿਲ ਗਿਆ।

{{gap}}ਪਰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਜੀਬ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਧਾਰਮਕ ਰੁਚੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਯਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ&lt;noinclude&gt;{{left|੧੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bjgsq78ouph7ybaakuly2tng37k7xj0</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240197</id>
      <parentid>240144</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:06:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240197</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2935" sha1="dipu6u1n66kv8b7vftvekej3t1k5r5l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਸਾਢੇ ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਬਿਨਾ ਸਲਾਹ ਕੀਤੇ ਮੈਂ ਨੌਕਰੀ ਛਡ ਆਇਆ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲਿਖੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ। ਉਹਨੂੰ ਮਨਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨਾ ਮੰਨਣ, ਉਹ ਆਖਣ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਕਾਨ ਵੇਚ ਲਵਾਂ, ਹੋਰ ਤੀਜਾ ਮਕਾਨ ਵੇਚ ਲਵਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਕੋਈ ਗਹਿਣੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਚ ਲਵਾਂ, ਪਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾ ਵੇਚਾਂ। ਸਜ ਵਿਆਹੀ ਬੁੱਚੀ ਨੂੰਹ ਨੂੰ ਲੋਕ ਕੀ ਆਖਣਗੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲੋਂ ਲਿਖਾ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਜ਼ੇਵਰ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇਗੀ। ਤੇ ੧੯੧੩ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਜ ਤਕ, ਉਹਨਾਂ ਛਾਪ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਕੋਈ ਚੂੜੀ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੀ। ਬੰਬਈ ਵਿਚ ਚੂੜੀ ਸੁਹਾਗ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਐਂਜੀਨੀਅਰ ਸਾਂ, ਅਸੀਂ ਚੂੜੀਆਂ ਖ਼ਰੀਦ ਵੀ ਸਕਦੇ ਸਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਚੂੜੀ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਰਹੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਟਨ ਤਕ ਨਹੀਂ ਵਰਤਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਓੜਕ ਮਾਤਾ ਜੀ ਮੰਨ ਗਏ, ਜ਼ੇਵਰ ਵੇਚੇ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਸਲਾਹ ਦਿਤਾ ਮੈਂ ਰੁੜਕੀ ਓਵਰਸੀਅਰੀ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦਿਆਂ। ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਸੀ ਉਥੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਮੁੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਬਤ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾਲੇ ਮਹੀਨਾ ਵੀ ਇਕੋ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੇ ਦਿਤਾ। ਨਤੀਜਾ ਬੜਾ ਅਜੀਬ ਨਿਕਲਿਆ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਮਜ਼ਮੂਨਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਅਵਲ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਲਗ ਪਗ ਅਵਲ, ਪਰ ਡਰਾਇੰਗ ਵਿਚ ਸੌ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਨੰਬਰ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬੜਾ ਵਧ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਮੈਂ ਫੇਰ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਅੱਵਲ ਆ ਗਿਆ। ਵਜ਼ੀਫ਼ਾ ਮਿਲ ਗਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਜੀਬ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਧਾਰਮਕ ਰੁਚੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਯਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dipu6u1n66kv8b7vftvekej3t1k5r5l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/12</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8848</id>
    <revision>
      <id>240142</id>
      <parentid>28860</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:25:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240142</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3077" sha1="ps1j88b5a4rqklo394175t40v9vm6mb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਪਾਸ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਮਿਸ਼ਨ ਕਾਲਜ ਲਾਹੌਰ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਂ। ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭਾਰ ਜਾਪਦਾ ਸੀ,ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗਲ ਕਦੇ ਮੋੜਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਕਰਜ਼ ਚੁਕ ਚੁਕਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਘਲ ਦਿਤਾ। ਮੈਂ ਮਿਸ਼ਨ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਪਰ ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਸੁਫ਼ਨਾ ਆਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰਦਿਆਂ ਲਈ ਬੜੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੋ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਹੋਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਾਰ ਫੈਸਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਿੰਸੀਪਲ ਡਾ: ਯੂਇੰਗ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਦਸ ਦਿਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾ ਇਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਯਕੀਨ ਆ ਗਿਆ, ਸਗੋਂ ਹਮਦਰਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫ਼ੀਸ ਤੇ ਦਾਖ਼ਲਾ ਭੀ ਮੋੜ ਦਿਤਾ। ਮੈਂ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਘਰਦੇ ਬੜੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ।

{{gap}}ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੀ ਦਿੱਕਤ ਓਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਿਖ ਐਜੁਕੇਸ਼ ਨਲ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਓਦੋਂ ਸਿਆਲਕੋਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਪੰਦਰਾਂ ਰੁਪੈ ਮਹੀਨੇ ਉਤੇ ਕਲਰਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ੨੫ ਰੁਪਏ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਐਕੋਂਟੈਂਟ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ਕੇਮਸਰੇਟ ਵਿਚ ੩੦ ਰੁਪਈਏ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਇਹ ਨੌਕਰੀ ਮੈਂ ਸਵਾ ਸਾਲ ਕੀਤੀ, ਏਥੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਤਜਵੀਜ਼ਾਂ ਬਨਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਈਆਂ, ਰੀਝਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲਗੀ। ਇਹ ਵਰ੍ਹੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਜਗਾਊ ਸਮਾਂ ਸੀ।

{{gap}}ਮੇਰੇ ਸਨੇਹੀ, ਸਰਦਾਰ ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਐਸੇ ਆਦਮੀ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜ ਐਨੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਚਕਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਹੀ ਯਕੀਨ ਰਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗੇਰਾ ਆਦਮੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ&lt;noinclude&gt;{{left|੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ps1j88b5a4rqklo394175t40v9vm6mb</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240195</id>
      <parentid>240142</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:00:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240195</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3092" sha1="339eqxjt5846tfobqg7wmvn6eo09lai" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਪਾਸ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਮਿਸ਼ਨ ਕਾਲਜ ਲਾਹੌਰ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਂ। ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭਾਰ ਜਾਪਦਾ ਸੀ,ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗਲ ਕਦੇ ਮੋੜਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਕਰਜ਼ ਚੁਕ ਚੁਕਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਘਲ ਦਿਤਾ। ਮੈਂ ਮਿਸ਼ਨ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਪਰ ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਸੁਫ਼ਨਾ ਆਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰਦਿਆਂ ਲਈ ਬੜੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੋ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਹੋਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਾਰ ਫੈਸਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਿੰਸੀਪਲ ਡਾ: ਯੂਇੰਗ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਦਸ ਦਿਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾ ਇਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਯਕੀਨ ਆ ਗਿਆ, ਸਗੋਂ ਹਮਦਰਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫ਼ੀਸ ਤੇ ਦਾਖ਼ਲਾ ਭੀ ਮੋੜ ਦਿਤਾ। ਮੈਂ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਘਰਦੇ ਬੜੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੀ ਦਿੱਕਤ ਓਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਿਖ ਐਜੁਕੇਸ਼ਨਲ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਓਦੋਂ ਸਿਆਲਕੋਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਪੰਦਰਾਂ ਰੁਪੈ ਮਹੀਨੇ ਉਤੇ ਕਲਰਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ੨੫ ਰੁਪਏ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਐਕੋਂਟੈਂਟ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ਕੇਮਸਰੇਟ ਵਿਚ ੩੦ ਰੁਪਈਏ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਇਹ ਨੌਕਰੀ ਮੈਂ ਸਵਾ ਸਾਲ ਕੀਤੀ, ਏਥੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਤਜਵੀਜ਼ਾਂ ਬਨਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਈਆਂ, ਰੀਝਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲਗੀ। ਇਹ ਵਰ੍ਹੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਜਗਾਊ ਸਮਾਂ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੇਰੇ ਸਨੇਹੀ, ਸਰਦਾਰ ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਐਸੇ ਆਦਮੀ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜ ਐਨੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਚਕਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਹੀ ਯਕੀਨ ਰਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗੇਰਾ ਆਦਮੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>339eqxjt5846tfobqg7wmvn6eo09lai</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/13</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8849</id>
    <revision>
      <id>240196</id>
      <parentid>67332</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:03:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240196</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3032" sha1="k1dfhdkil67ryvojxgcdjukiy3w3sir" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿ਵੇਖਿਆ । ਦੋ ਹਸਤੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਬਹੁਤਾ ਅਸਰ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਇਕ ਸ੍ਰ: ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਜੀ ਨੇ । ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਜੀ ਵਰਗੀ ਬੇਗ਼ਰਜ਼,ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਸ੍ਰ: ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਨੁਕਤੇ ਦਿਆਨਤਦਾਰੀ ਤੇ ਸਚ ਬੋਲ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਹਬਤ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਆਦਰਸ਼ ਬਨਾਣ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰਦੀ ਸੀ । ਮੈਂ ਕਮਸਟੇਟ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਆਮਦਨੀ ਦਾ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਉਠਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਜਿਥੇ ਹੋਰ ਕਲਰਕ ਬੜੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸਨ, ਮੈਂ ਬੜਾ ਤੰਗਦਸਤ ਸਾਂ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਉਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਰੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਡਾ ਬਾਬੁ ਮੇਰੇ ਤੰਗਦਸਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਹਿਸੇ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਰੁਪਈਏ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾਂਦਾ ਸੀ । ਓੜਕ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਨੌਕਰੀ ਛਡ ਕੇ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਲਈ ਯੋਗਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਮੈਨੂੰ ਅਮਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕੇਗਾ। ਮਾਤਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਘਰ ਤੋਰ ਦਿੱਤਾ। ਲਗਾਤਾਰ ਸੋਚਿਆ । ਇਸ ਸਿਟੇ ਉਤ ਪਹੁੰਚਾ ਕਿ ਪਤਨੀ ਦੇ ਜ਼ੇਵਰ ਵੇਚ ਕੇ ਮੁੜ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਵਾਂ ਐਮ. ਏ. ਪਾਸ ਕਰ ਕੇ ਕਿਤੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ । ਇਹੀ ਨੌਕਰੀ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖਾ ਸਕੇਗੀ। ਪਤਨੀ ਸਜ ਵਿਆਹੀ ਸੀ, ਡਰਦਾ ਸਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕਰੇਗੀ । ਮੈਂ ਇਕ ਨਾਵਲ ਲਿਖਿਆ ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਜਤਨ ਸੀ, ਪਰ ਇਕ ਮਨੋਰਥ ਦੇ ਅਧੀਨ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਅਸਰ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਇਹ ਨਾਵਲ ਸੰਖਿਪਤ ਕਰਕੇ  ਪ੍ਰਿਤਮਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ ਲੜੀ ਵਿਚ ਛਪਿਆ ਸੀ। ਉਸ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k1dfhdkil67ryvojxgcdjukiy3w3sir</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/11</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8850</id>
    <revision>
      <id>240134</id>
      <parentid>28845</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:51:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240134</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3085" sha1="1rzat3s0z8nnrmm34zrskuhmq112v7b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸਨ,ਓਨਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਾ ਡਰਾਵਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਨਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਇਸ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਨਾ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਚੰਗੀ ਲਗਦੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਚੂਲ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਡੀ ਭੈਣ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਗਲੀ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਮਾਤ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸਦਾ ਬੇਕਰਾਰ ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ ਸਾਂ। ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਸੌਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਗਲ ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਜਾਪੀ ਕਿ ਇਕ ਕੁੜੀ ਸਮੁਚੀ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਇਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਬੜਾ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ।

{{gap}}ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ ਮਕਾਨ ਵਿਕ ਗਿਆ। ਸ:ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੋ ਤਿੰਨ ਵਰ੍ਹੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਰਹੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਲਗਣ ਦੇ ਪਿਛੋਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਦਾ।

{{gap}}ਮੈਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ ਸਾਂ। ਮਾਸਟਰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਸਮਝਦਾ। ਜਦ ਤੋਂ ਮੈਂ ਛੇਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿਚ ਸਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਸਰਦਾਰਨੀ ਨੂੰ ਗੁਰਮੁਖੀ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਰੁਪਈਏ ਮਹੀਨਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਪਿਆਰ ਦੇਂਦੀ ਸੀ। ਅਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇਕ ਅਮੀਰ ਆਦਮੀ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਰੁਪੈ ਮਹੀਨਾ ਲਿਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ। ਅਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਪਾਸ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆਂ ਕਿਸੇ ਰਈਸ ਦਾ ਦਿਤਾ ਵਜ਼ੀਫ਼ਾ ਮੇਰਾ ਹਕ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲਿਹਾਜ਼ੀ ਦਿਤਾ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਖੇ ਅਖਵਾਏ ਮੈਂ ਹੈਡ ਮਾਸਟਰ ਸਾਹਿਬ ਅਗੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ। ਓਨ੍ਹਾਂ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਵਜ਼ੀਫ਼ਾ ਤੇ ਹੁਣ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਖੇ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਫੀਸ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਆਂ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਜ ਨਾ ਜਾਪਿਆ। ਪਰ ਘਰਦਿਆਂ ਇਸ ਉਤੇ ਬੜਾ ਇਤਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਦਬ ਘੁਟ ਕੇ ਦੋ ਵਰ੍ਹੇ ਫ਼ੀਸ ਮਾਫ਼ ਹੀ ਲੰਘਾ ਛਡੇ।&lt;noinclude&gt;{{right|੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1rzat3s0z8nnrmm34zrskuhmq112v7b</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240194</id>
      <parentid>240134</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T22:57:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240194</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3101" sha1="h2uy1zrbknmquspml0yvjyy5dumujqj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸਨ,ਓਨਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਾ ਡਰਾਵਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਨਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਇਸ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਨਾ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਚੰਗੀ ਲਗਦੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਚੂਲ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਡੀ ਭੈਣ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਗਲੀ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਮਾਤ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸਦਾ ਬੇਕਰਾਰ ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ ਸਾਂ। ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਸੌਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਗਲ ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਜਾਪੀ ਕਿ ਇਕ ਕੁੜੀ ਸਮੁਚੀ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਇਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਬੜਾ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ ਮਕਾਨ ਵਿਕ ਗਿਆ। ਸ:ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੋ ਤਿੰਨ ਵਰ੍ਹੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਰਹੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਲਗਣ ਦੇ ਪਿਛੋਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਦਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ ਸਾਂ। ਮਾਸਟਰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਸਮਝਦਾ। ਜਦ ਤੋਂ ਮੈਂ ਛੇਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿਚ ਸਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਸਰਦਾਰਨੀ ਨੂੰ ਗੁਰਮੁਖੀ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਰੁਪਈਏ ਮਹੀਨਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਪਿਆਰ ਦੇਂਦੀ ਸੀ। ਅਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇਕ ਅਮੀਰ ਆਦਮੀ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਰੁਪੈ ਮਹੀਨਾ ਲਿਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ। ਅਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਪਾਸ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆਂ ਕਿਸੇ ਰਈਸ ਦਾ ਦਿਤਾ ਵਜ਼ੀਫ਼ਾ ਮੇਰਾ ਹਕ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲਿਹਾਜ਼ੀ ਦਿਤਾ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਖੇ ਅਖਵਾਏ ਮੈਂ ਹੈਡ ਮਾਸਟਰ ਸਾਹਿਬ ਅਗੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ। ਓਨ੍ਹਾਂ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਵਜ਼ੀਫ਼ਾ ਤੇ ਹੁਣ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਖੇ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਫੀਸ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਆਂ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਜ ਨਾ ਜਾਪਿਆ। ਪਰ ਘਰਦਿਆਂ ਇਸ ਉਤੇ ਬੜਾ ਇਤਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਦਬ ਘੁਟ ਕੇ ਦੋ ਵਰ੍ਹੇ ਫ਼ੀਸ ਮਾਫ਼ ਹੀ ਲੰਘਾ ਛਡੇ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>h2uy1zrbknmquspml0yvjyy5dumujqj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/15</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8858</id>
    <revision>
      <id>240145</id>
      <parentid>28873</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:33:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240145</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2998" sha1="c9pljd4pc2qs8eofjax766prv2l65qw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਉਮਰ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਬਾਕਾਇਦਾ ਤਿੰਨ ਬਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਮੇਰਾ ਪਾਠ ਰਸੀਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਈ ਸਨੇਹੀ ਬਾਰਾਂ ਮਾਂਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੀ ਸੁਨਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਾਠਾਂ ਦੇ ਛੁਟ ਮੈਨੂੰ ਸਾਧੂ ਮਹਾਤਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਠਰਕ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਸਿਮ੍ਰਨ ਦਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬੜਾ ਚਾਓ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਜਵਾਨ ਉਮਰ ਵਿਚ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਏਨੀ ਘਟਾ ਲਈ ਸੀ, ਕਿ ਦੋ ਬਜੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਸਕਦਾ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਨਹਦ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਾਈ ਦੇਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਮ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਆਉਂਦਾ ਪਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਸਰੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

{{gap}}ਉਨ੍ਹੀ ਦਿਨੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਮੀ ਰਾਮ ਤੀਰਥ ਦਾ ਇਸ਼ਕ ਲਗ ਗਿਆ। ਰੁੜਕੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਅੱਵਲ ਨੰਬਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ ਸਾਂ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਂਦੇ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਥਾਂ ਸਿਮ੍ਰਨ ਦਾ ਠਰਕ ਲਗ ਗਿਆ। ਏਕਾਂਤ, ਵਿਚਾਰ, ਤੇ ਲਿਵਲੀਨਤਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਰੀਝਾਂ ਬਣ ਗਏ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਪਿਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਰੁੜਕੀ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਸ਼ੁਹਰਤ ਇਕ ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਆਦਮੀ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਿਕੰਮਾ ਬਣਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਮੁੰਡੇ ਛੁਟੀਆਂ ਵਿਚ ਦਬਾ ਦਬ ਪੜਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਹਰਦੁਆਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਸਾਂ। ਨੰਗੀ ਪੈਰੀਂ, ਨੰਗੇ ਸਿਰ, ਇਕ ਕਛਹਿਰਾ ਤੇ ਇਕ ਧੋਤੀ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਲਤਾਂ ਲਮਕਾ ਕੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਲ ਤਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸਾਂ। ਕਈ ਸਾਧੂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸਸਝ ਕੇ ਕੋਲ ਆ ਬੈਠਦੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵੇਲੇ ਕਈਆਂ ਮਾਈਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਦੇਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਥੋਂ ਚੰਗੀ&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c9pljd4pc2qs8eofjax766prv2l65qw</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240198</id>
      <parentid>240145</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:07:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240198</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3010" sha1="jy4agflelvf758mv3976f0929iuyab7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਉਮਰ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਬਾਕਾਇਦਾ ਤਿੰਨ ਬਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਮੇਰਾ ਪਾਠ ਰਸੀਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕਈ ਸਨੇਹੀ ਬਾਰਾਂ ਮਾਂਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੀ ਸੁਨਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਾਠਾਂ ਦੇ ਛੁਟ ਮੈਨੂੰ ਸਾਧੂ ਮਹਾਤਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਠਰਕ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਸਿਮ੍ਰਨ ਦਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬੜਾ ਚਾਓ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਜਵਾਨ ਉਮਰ ਵਿਚ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਏਨੀ ਘਟਾ ਲਈ ਸੀ, ਕਿ ਦੋ ਬਜੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਸਕਦਾ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਨਹਦ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਾਈ ਦੇਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਮ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਆਉਂਦਾ ਪਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਸਰੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਨ੍ਹੀ ਦਿਨੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਮੀ ਰਾਮ ਤੀਰਥ ਦਾ ਇਸ਼ਕ ਲਗ ਗਿਆ। ਰੁੜਕੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਅੱਵਲ ਨੰਬਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ ਸਾਂ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਂਦੇ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਥਾਂ ਸਿਮ੍ਰਨ ਦਾ ਠਰਕ ਲਗ ਗਿਆ। ਏਕਾਂਤ, ਵਿਚਾਰ, ਤੇ ਲਿਵਲੀਨਤਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਰੀਝਾਂ ਬਣ ਗਏ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਪਿਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਰੁੜਕੀ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਸ਼ੁਹਰਤ ਇਕ ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਆਦਮੀ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਿਕੰਮਾ ਬਣਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਮੁੰਡੇ ਛੁਟੀਆਂ ਵਿਚ ਦਬਾ ਦਬ ਪੜਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਹਰਦੁਆਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਸਾਂ। ਨੰਗੀ ਪੈਰੀਂ, ਨੰਗੇ ਸਿਰ, ਇਕ ਕਛਹਿਰਾ ਤੇ ਇਕ ਧੋਤੀ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਲਤਾਂ ਲਮਕਾ ਕੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਲ ਤਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸਾਂ। ਕਈ ਸਾਧੂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸਸਝ ਕੇ ਕੋਲ ਆ ਬੈਠਦੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵੇਲੇ ਕਈਆਂ ਮਾਈਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਦੇਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਥੋਂ ਚੰਗੀ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jy4agflelvf758mv3976f0929iuyab7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/22</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8865</id>
    <revision>
      <id>240205</id>
      <parentid>41166</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:19:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240205</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2993" sha1="kel15nkip61zuruqxrj2szsjg6jfqtc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਗਿਆਨ ਦਾ ਪੰਨਾ ਖੋਲ ਕੇ ਰਖਿਆ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਲਈ ਘਾਲਾਂ ਘਾਲੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਮੁਤਾਲਿਆ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੁਤੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਰਕਤਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁਰਸ਼ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਨ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਪੁਰਸ਼ ਉਹ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਚੰਗੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪੁਚਾਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਖਣ ਵਿਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਇਕ ਜਿਉਂਦਾ ਚਾਨਣ-ਸੋਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਉਹਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆਂ ਵੀ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਭਾਸਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਦੀ ਹਮਦਰਦੀ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਬੜਾ ਚੌੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰੀਤ-ਮੰਡਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਲਿਸ਼ਕਾਰੇ ਵਿਚ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸੁਹਣਾ ਸੁਹਣਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਕੜਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ, ਫਟ ਮੇਲਣ ਜਾਂ ਸਾਂਝੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਬਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਏਸ ਲਈ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਵਡਿੱਤਣ, ਧਨ ਤੇ ਸੁਖਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਚਾਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਰਖਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਇਕ ਆਦਮੀ ਚੰਗਾ, ਮਨੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਨਹੀਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਉਚੇ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਛੋਟੇ ਨਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦੇ! ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਓ ਕੁਦਰਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|{{gap}}੧੮||}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kel15nkip61zuruqxrj2szsjg6jfqtc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/17</title>
    <ns>250</ns>
    <id>8961</id>
    <revision>
      <id>240200</id>
      <parentid>34157</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:11:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240200</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2908" sha1="a5uypzrobfb3hqyx5gfyr772ulwhe8c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿ਵਤੀਰਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਦਰਸ਼ ਬੜੇ ਖ਼ੁਦਗ਼ਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਾਪੇ। ਮੈਂ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਬਦਲਦਾ ਗਿਆ। ਮੁਲਕ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਪਰਵਾਰ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਕੁਝ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖਣ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਕ ਦਮ ਜਾਗ ਪਏ । ਮੈਂ ਇਕ ਸਾਲ ਵਿਚ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਇਸ ਸੁਹਿਰਦ ਪਾਦਰੀ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੜ੍ਹੀਆਂ। ਉਸ ਪਾਦਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਦਸਿਆ । ਉਸ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਦੇ ਡੀਨ ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਕਰਾਇਆ । ਮੈਂ ਅਮੀਕਾ ਜਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾ ਲਿਆ । ਸਰਦਾਰ ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਮੀਕਾ ਦਾ ਕਰਾਇਆ ਵੀ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੁਝ ਘਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਰਵਾਰ ਦਾ ਖ਼ਰਚ ਵੀ ਕਰਨਗੇ । ਪੂਰਾ ਵਰ੍ਹਾ ਉਹ ਖ਼ਰਚ ਦੇਂਦੇ ਰਹੇੇ । ਮੈਂ ਅਮੀਕਾ ਵਿਚ ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ । ਕਈ ਗੁੱਝੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਦਿਸ ਪਈਆਂ । ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਬੜਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਅਮੀਕਾ ਨੇ ਮੇਰਾ ਨੁਕਤਾ ਖ਼ਿਆਲ ਬਿਲਕੁਲ ਬਦਲ ਦਿਤਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਕੀਮਤਾਂ ਵਟਾ ਦਿਤੀਆਂ । ਇਹ ਚਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਮਾਂ ਹਨ । ਮੈਨੂੰ ਅਮੀਕਾ ਤੇ ਯੂਰਪ ਵਿਚ ਬੜਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਬੜੀ ਅਕਲ ਮਿਲੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਹਿਲੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ, ਰਾਮ ਤੀਰਥ, ਵਿਵੇਕਾ ਨੰਦ, ਰਾਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬੁਲ੍ਹੇ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਉਤੇ ਅਸਰ ਪਾਇਆ ਸੀ । ੨੫ ਤੋਂ ੩੦ ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਵਾਲਟ ਵਿਟਮੈਨ, ਹੈਨਰਿਕ ਇਬਸਨ, ਬਰਨਾਰਡ ਸ਼ਾਅ, ਲਿੰਕਨ ਐਮਰਸਨ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਵਿਕਟਰ ਹੀਉਗੋ ਬੁਧ, ਐਚ. ਜੀ. ਵੈਲਜ਼ ਟਾਲਸਟਾਏ ਤੇ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਮੱਲੀ ਰਖੀ ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a5uypzrobfb3hqyx5gfyr772ulwhe8c</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/191</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9263</id>
    <revision>
      <id>240305</id>
      <parentid>32573</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:30:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240305</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3134" sha1="31ymhveaa3bj9rjzatn661liet7iwwf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੀ, ਪਬਲਿਕ ਟਰੈਮਾਂ ਬੱਸਾਂ ਵਿਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਮਿਆਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਚਾਰ ਦੀਵਾਰੀ ਜਾਂ ਬੁਰਕੇ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਅਜ ਜੇ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪੀ ਉਠ ਕੇ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਸਕ੍ਰਾਹਟ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਡਿੱਗਾ ਰੁਮਾਲ ਜਾਂ ਡਿੱਗੀ ਕਿਤਾਬ ਫੜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੁਪ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈ ਲੈਣਾ ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਇਸਤ੍ਰੀਅਤ ਹੋਵੇ, ਅਜ ਦੀ ਨਹੀਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਦਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਾ ਸਦਾ ਕਾਮ-ਵਾਸ਼ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਵਖੋ ਵਖ ਹਾਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਕਦੇ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਓਦੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖ਼ਿਆਲ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਮਿਲੇ ਜੁਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਦਾ ਸੋਸ਼ਲ ਮੇਲ ਜੋਲ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਕ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਜ਼ਿਰੀਆ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਬਰੂਦ ਵਰਗੀ ਪਾਰਸਾਈ ਬੜੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਤਾ, ਨਹੀਂ, ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਚਿਣਗ ਆ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮੇਗਜ਼ੀਨ ਭੜਕ ਉਠੇ। ਜੀਕਰ ਬਰੂਦ ਦਾ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਉਕਰ ਇਕਲਿੰਗ ਪਾਰਸਾਈ ਦਾ ਭੀ ਭਰੋਸਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਸੁਸਿਖਯਤ ਹੋ ਕੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਾਰ ਵਿਹਾਰ ਵਿਚ ਬੇਸੰਕੋਚ ਤੁਰਨਾ ਫਿਰਨਾ, ਬੋਲਣਾ, ਮਿਲਣਾ, ਹਸਣਾ, ਖੇਡਣਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜਿੰਨਾਂ ਅਤੋਲਿਆ ਜ਼ੋਰ ਅਸੀਂ ਲਿੰਗ-ਅਖ਼ਲਾਕ ਉਤੇ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਓਨਾ ਹੀ ਨਿਰਾਸਤਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਾਂਗੇ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਬਣਾਓ। ਕੁਦਰਤੀ ਜਜ਼ਬਿਆ ਤੇ ਵਲਵਲਿਆਂ ਦੇ ਕੁਦਰਤ ਵਿਕਾਸ ਮੁਹੱਯਾ ਕਰੋ, ਜੀਵਨ ਵਗਦੀ ਨਦੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਏਗਾ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੮੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>31ymhveaa3bj9rjzatn661liet7iwwf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/161</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9767</id>
    <revision>
      <id>240250</id>
      <parentid>31149</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:33:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240250</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3069" sha1="nb6mmiwyqwfrjs1bchmk53nbjcgarvi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸਮਾਜ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਜਮਾਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਇਹਦੇ ਨਜ਼ਾਮ ਹੇਠਾਂ ਨਵਾ ਅਖ਼ਲਾਕ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।&lt;/br&gt;             
{{gap}}ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾਂ ਜਾਂ ਸੂਦ-ਖ਼ੌਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਕਮਾਂ ਦਿਆਨਤਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮੋੜਨਾ ਅਖ਼ਲਾਕ ਦਾ ਨਿਕਾ ਜਿੰਨਾ ਭਾਗ ਭੀ ਨਹੀਂ ਗਿਣੇ ਜਾਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਕਰਜ਼ਾ ਲਏਗਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰੇਗਾ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉਤੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਚੁਰਾਂਦਾ,ਸਾਝੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਬੇ-ਅੰਤਤਾ ਵਿਚ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਦੇਣਾ ਮਨੁਖ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਹੋ ਜਾਏਗੀ, ਦੇਣ ਦੇ ਹੁਨਰ ਸਿਖੇ ਤੇ ਮੁਤਾਲਿਆ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਦਿਤਾ ਹੁਸਨ ਜਾਂ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦਿਤਾ ਪਿਆਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦਿਤੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਦਿਤੀ ਕਵਿਤਾ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਦਿਤੀ ਅਕਲ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਦਿਤਾ ਸੁਖ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ - ਬਾਕੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਲੋੜਵੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ । &lt;/br&gt;
{{gap}}ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਖ਼ਲਾਕ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ । ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਰਦ ਇਕੋ ਜਿੰਨੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਪ੍ਰਸਪਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰਖਣਾ ਜਾਂ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੇਗਾ । ਤੇ ਜਿਥੇ ਪ੍ਸਪਰ ਪਿਆਰ ਹੋ, ਉਥੇ ਤੀਜੇ ਦਾ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ। ਜਿਥੇ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਨੂੰਨ ਕਿਸੇ ਦੀ,ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰ ਸਕੇਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਏਡਾ ਬੇ-ਅਣਖਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਦਿਲ ਜਿਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਚਾਹੇਗਾ । &lt;/br&gt;
{{gap}}ਵਡਿਆਂ ਦੀ ਤਾਬਿਆਦਾਰੀ ਕੋਈ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾਏਗੀ। ਹਰੇਕ ਬਚੇ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਵਿਗਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਏਗੀ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਵਧ ਤੋਂ ਵਧ ਉਪਜਾਊ ਤੇ ਸੁਚੱਜਾ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੫੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nb6mmiwyqwfrjs1bchmk53nbjcgarvi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/162</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9780</id>
    <revision>
      <id>240251</id>
      <parentid>31838</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:35:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240251</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2858" sha1="6um6a8xebdl2wgjrx2cwxtnm4cc7kz6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਬਣਾਨ ਦਾ ਜਤਨ ਗੋਰਮੈਂਟ ਕਰੇਗੀ, ਤੇ ਉਹਦਾ ਜੀਵਨ-ਕਰਤਵ ਬੁਢੇ ਵਹਿਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਰਖਿਆ ਜਾਏਗਾ । ਵਡਿਆਂ ਦੇ ਆਦਰ ਦੇ ਛੁਟ ਨਾ ਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜ਼ਿਮੇਵਾਰੀ ਤੇ ਨਾ ਵਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮੁਹਤਾਜੀ ਹੋਵੇਗੀ । ਕੋਈ ਵੀ ਕਸੇ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪੈਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲੇਗਾ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਆਸ ਕੀਤੀ ਜਾਏਗੀ ਕਿ ਉਹ ਨਵੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਮੀਰੀ ਵਧਾਵੇ । &lt;/br&gt;           
{{gap}}ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਮ-ਦਿਲੀ ਗ਼ਰਬਤ ਦੀ ਸਫ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਲੵਟੀ ਜਾਏਗੀ । ਗ਼ਰਬਤ ਮਨੁਖਤਾ ਦੀ ਹੱਤਕ ਹੈ । ਗ਼ਰਬਤ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸ ਦੋਖੀ ਨਜ਼ਾਮ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਹੈ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਖਣ ਜੋਗੀ ਦੌਲਤ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਫੇਰ ਬਹੁ-ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੰਗੇ ਭੁਖੇ ਰਖਣਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਨਜ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਹੈ । ਇਹ ਨਜ਼ਮ ਤੋੜ ਦਿਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਸੁਚੱਜਤਾ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਾਨਣ ਦੀ ਅਕਲ ਸਿਖਾਈ ਜਾਏਗੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਕੁਰਬਾਨੀ, ਤਿਆਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਬੁੱਤ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਏਨੀ ਸੁਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਤੀ ਜਾਏਗੀ, ਕਿ ਤਿਆਗ ਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਗੂਣੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ਼ਕ ਮਿਜਾਜ਼ੀ ਏਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਏਗਾ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਵਡਿਆਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਇਸ਼ਕ-ਹਕੀਕੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗੀ । ਤੇ ਏਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਬਣਾਨ ਵਿਚ ਮਗਨ ਮਨੁਖਤਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਚਿਤ ਚੇਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਇਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹੁਸਨ, ਇਹਦਾ ਸੰਗੀਤ, ਇਹਦੇ ਪਿਆਰ, ਇਹਦੀ ਸਵਛਤਾ, ਇਹਦੀ ਅਮੀਰੀ, ਇਹਦੀਆਂ ਅਨਗਿਣਤ ਸੰਭਾਵਨਾਆਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਹਰ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ । 
{{rule|3em}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੫੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6um6a8xebdl2wgjrx2cwxtnm4cc7kz6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/163</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9783</id>
    <revision>
      <id>240252</id>
      <parentid>31444</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:38:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240252</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2025" sha1="kioiutypjo0akwpiqav94nqcm6soc4j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{dhr|7em}}

{{center|{{xx-larger|'''ਕੀ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਸੁਫ਼ਨਾ ਹੈ !'''}}}} &lt;/br&gt;

{{gap}} ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਇਕ ਚਿੱਠੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਾਹਿਬਾਨ ਸਮੂਹ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਕਮੇਟੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ ਬਾਈਕਾਟ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਲਿਖਿਆ &lt;/br&gt;
{{gap}} ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਸਿੱਖੀ ਉਪਦੇਸ਼, ਅਥਵਾ ਧਾਰਮਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਮੁਢਲਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ । ਹਰ ਇਕ ਧਰਮ ਇਸ “ਮਾਦੀ ਦੁਨੀਆਂ&quot; ਨੂੰ ਸੁਫ਼ਨਾ ਅਥਵਾ ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ । ਆਸਤਕ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੀ ਇਸ ਗਲ ਉਤੇ ਹੈ। ਕਿ ਅਗੰਮੀ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਆਤਮਕ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮਾਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਰਾਹ ਵਿਚ ਇਕ ਛਿਨ ਭੰਗਰ ਚਮਤਕਾਰੇ ਵਾਂਗੂ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਪਲ ਭਰ ਵਿਚ ਲੰਘ ਕੇ ਮਨੁਖ ਅਸਲ ਟਿਕਾਣੇ ਪੁਜਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿਚ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਤੇ ਇਥੇ ਦਾ ਸੁਖ ਹੀ ਸਾਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੈ । ਜਦ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮੁੱਢਲਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਗੋਂ ਹਰ ਗਲ ਵਿਚ ਆਪੇ ਫ਼ਰਕ ਨਿਕਲੇਗਾ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਸ ਵਿਚ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਫ਼ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ ਦੇ ਫ਼ਿਲਸਫ਼ੇ ਵਿਚ ਬੁਨਿਆਦੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੫੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kioiutypjo0akwpiqav94nqcm6soc4j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/164</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9787</id>
    <revision>
      <id>240253</id>
      <parentid>30984</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:40:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240253</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2986" sha1="lrvmdadvme7013164zvloxwi63nhhd1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਗਲ ਉਤੇ ਡੂੰਘੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਸੱਚ ਮੁਚ ਅਸੀਂ, ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਫਨਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ? ਕੀ ਸਾਡੇ ਉਹ ਬਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਨਬੀ ਅਵਤਾਰ, ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁਖ ਦੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰਨ ਤੇ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਕਸ਼ਟ ਸਹਾਰੇ, ਪਰਵਾਰ ਕੁਰਬਾਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ ਗ੍ੰਥ  ਲਿਖੇ,-ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਫ਼ਨਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ? ਜੇ ਇਹ ਜੀਵਨ ਸੁਫ਼ਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਜਾਂ ਵਿਗਾੜ ਲਈ ਸੂਲੀ ਉਤੇ ਟੰਗੇ ਜਾਣ ਵਿਚ ਸੁਫ਼ਨੇ ਨਾਲੋਂ ਵਡੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿਚ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ? ਕੀ ਸੁਫ਼ਨੇ  ਦੀ ਨੇਕੀ ਜਾਂ ਬਦੀ ਉਤੋਂ ਚਿੰਤਾਤ੍ਰ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੈ ? ਕੀ ਸੁਫ਼ਨੇ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਕੌਲ ਕਰਾਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗਯਾ ਪ੍ਰਣ ਦੀ ਜਿੰਮੇਂਵਾਰੀ ਕੋਈ ਅਰਥ ਰਖਦੀ ਹੈ ?&lt;/br&gt;
{{gap}} ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝਣਾ ਹੋਰ ਗਲ ਹੈ, ਕਿਉ'ਕਿ ਕੀ ਆਸਤਕ, ਕੀ ਨਾਸਤਕ' ਤੇ ਕੀ ਸਾਇੰਸਦਾਨ, ਸਾਰੇ ਸਿਸ਼ਟੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ । ਸ਼ਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਦਾ ਅਨਾਦੀ ਹੈ,ਇਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾ ਛਿਨ ਭੰਗਰ ਹਨ । ਪਰ ਸਦੀ ਅਧੀ ਸਦੀ ਦੀ ਛਿਨ, ਮਾਨੁਖੀ ਤੋਲ ਨਾਪ ਵਿਚ ਚੋਖੀ ਲੰਮੀ ਛਿਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਪਲ ਭਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲੰਘਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ।&lt;/br&gt;
{{gap }}ਪਰ ਇਸ ਮਾਦੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਸੁਫ਼ਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਇਹ ਕਥਨ ਕਿਸੇ ਭੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਠੀਕ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਕੋਈ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਨਾਪੀ ਮਿਣੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਅਗੰਮੀ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਨਾਲੋਂ ਅਡਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ । ਸਾਡਾ ਇਹ ਸ਼ਖ਼ਸੀ ਜੀਵਨ ਇਕੋ ਹੀ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਮੁਕ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੬੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lrvmdadvme7013164zvloxwi63nhhd1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/165</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9788</id>
    <revision>
      <id>240262</id>
      <parentid>30988</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:04:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240262</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2970" sha1="lc040a1274k3lvoph6ibl1dzsjt92cr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਜੀਵਨ ਦਾ ਇਕ ਭਾਗ ਹੈ, ਇਸ ਉਤੇ ਦੋ ਰਾਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਉਸ ਦਾ ਝੁਕਾਉ ਹੋ ਜਾਏਗਾ । ਪਰ ਇਸ ਗਲ ਤੋਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਕਿ ਸਾਡਾ ਇਹ ਜੀਵਨ,ਲੰਮਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਸੁਫ਼ਨਾ ਨਹੀਂ, ਅਸਲੀ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਅਸਲੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇਕ ਅਤਿ ਜ਼ਰੂਰੀ ਭਾਗ ਹੈ । ਅਤਿ ਜ਼ਰੂਰੀ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਨਾ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਨਾ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਰਖਦੇ ਹਾ। ਸਾਡੇ ਕਈਆਂ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਪਿਛੇ ਸੀ ਤੇ ਕੁਝ ਅਗੋਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਵਰਤਮਾਨ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਲਈ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਭੀ ਅਮਲਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਬੇ ਅਰਥ ਹੈ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਬਦਲੇ ਭੀ ਲਈਏ, ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਮੁਖ਼ਾਲਿਫ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਭੀ ਕਰੀਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਹਰ ਵਸੀਲਾ ਭੀ ਵਰਤੀਏ, ਸੰਤਾਨ ਮੰਗੀਏ, ਤੇ ਇਸ ਸੁਫਨੇ ਜਿਹੀ ਨਿਰਮੂਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਕਸ਼ਟ ਸਹਾਰ ਕੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਕਰੀਏ - ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਫ਼ਨਾ ਵੀ ਆਖੀ ਚਲੇ ਜਾਈਏ। ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਇਤਕਾਦ ਤੇ ਅਮਲ ਇਕ-ਸੁਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਜੀਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਆਖ ਕੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੀਏ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜੇ ਸਚ ਮੁਚ ਹੀ ਜੀਵਨ ਸੁਫ਼ਨਾ ਹੈ,ਤਾਂ ਉਪਰੋਕਤ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਵੀ ਸੁਫਨੇ ਵਰਗੀ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ? ਕੀ ਸੁਫਨੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰੁਧ ਖ਼ਿਆਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਾਗ ਕੇ ਉਲਾਂਭਾ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ ? ਜੇ ਸਚ ਮੁਚ ਇਹ ਜੀਵਨ ਸੁਫ਼ਨਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆਂ ਜਾਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਲੜੀ ਦੀ 'ਨਾਸਤਕਤਾ’
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੬੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lc040a1274k3lvoph6ibl1dzsjt92cr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/166</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9883</id>
    <revision>
      <id>240263</id>
      <parentid>31220</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:09:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240263</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2963" sha1="2tuninh894eizkmxviy7qv8wn688duo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਜਿਸ ਉਤੇ ਇਸ ਤਰਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਮਜੵਬੀ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਭੀ ਸੁਫ਼ਨੇ ਦੀ ਇਕ ਝਾਤੀ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁਲਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ । ਸੁਫ਼ਨੇ ਵਿਚ ਨਾ ਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਫ਼ਰਕ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਉਪਰਲੇ ਫ਼ਰਕਾਂ ਦੀ। ਸਾਡਾ ਤਜਰਬਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਫ਼ਨੇ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਜਾਂ ਸੁਹਣੀ ਝਾਤੀ ਤੋਂ ਓਨਾਂ ਚਿਰ ਹੀ ਭੈ ਭੀਤ ਜਾਂ ਖੀਵੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੁਫ਼ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਦੋਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਿਰਖ ਸੋਗ ਦੋਵੇਂ ਬੇ-ਅਰਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਕੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ੵਬੀ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਸੁਫ਼ਨਾ ਹੈ - ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ ਦਾ ਫ਼ਿਲਸਫ਼ਾ ਉਡਾ ਹੀ ਮਾਸੂਮ ਤੇ ਬੇ-ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਲਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੇਡਾ ਸੁਫਨੇ ਦਾ ਕੋਈ ਦਿਓ ਭੂਤ ?&lt;/br&gt;
            {{center|{{larger|ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੀ ਦਰੁਸਤੀ}}}}   
{{gap}}ਉਪਰਲੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਵਾਨ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ  ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਅਰਥਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਤਾਕੀਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ । ਖ਼ਿਆਲ ਦੀ ਦਰੁਸਤੀ ਉਤੇ ਅਮਲਾਂ ਦੀ ਦਰੁਸਤੀ ਉਤੇ ਅਮਲਾ ਦੀ ਦਰੁਸਤੀ ਨਿਰਭਰ ਹੈ । ਜਿਥੇ ਭੀ ਅਮਲ ਗ਼ਲਤ ਹਨ, ਉਥੇ ਖ਼ਿਆਲ ਗ਼ਲਤ ਹੋਵੇਗਾ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਕਾਮਯਾ-ਬੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੀ ਗ਼ਲਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੀ ਬੇਤਰਤੀਬ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦਿਓ । ਜਿਸ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਬੇ ਤਰਤੀਬ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਘਰ, ਉਸਦੀ ਰਹਿਣੀ, ਬਹਿਣੀ, ਕਹਿਣੀ, ਸਭ ਬੇ-ਤਰਤੀਬ ਹੋਣਗੇ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਆਪਣੇ ਨਿਕੇ ਤੋਂ ਖ਼ਿਆਲ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਅਮਲ ਤੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੬੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2tuninh894eizkmxviy7qv8wn688duo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/167</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9895</id>
    <revision>
      <id>240264</id>
      <parentid>31237</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:11:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240264</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3100" sha1="6jxohs7onshhg46d3509le5xmx1t51x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}} ਇਤਕਾਦ ਨੂੰ ਇਕ-ਸੁਰ ਰਖੋ । ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗਾਂ ਵਿਚ ਅਨੇਕਾਂ ਖ਼ਿਆਲ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਮਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ । ਜਿਹੜਾ ਖ਼ਿਆਲ ਅਮਲ ਦੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸ ਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਣੀ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਥਾਂ ਮੱਲੀ ਰਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਘੜੀ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੇ ਸਾਂਭ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ।
{{gap}} ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਾਡੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿਚੋਂ ਅਮਲ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਮੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿਓ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਚ ਬੋਲਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਣੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹਥ ਵਿਚ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰਨ ਲਈ ਜਿੰਦ ਜਾਨ ਲੜਾਣ ਲਈ, (ਬਾਵਜੂਦ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਤੇ ਸੁਫ਼ਨਾ ਦਰਸਾਨ ਵਾਲੇ ਮਜੵਬੀ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ) ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਖ਼ਿਆਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਤਕਾਦ ਸਮਝਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਚ ਰਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਜੀਵਨ ਸੁਫ਼ਨਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਛਿੱਲ ਭੰਗਰ ਚਮਤਕਾਰਾ ਹੈ, ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਪਲ ਭਰ ਵਿਚ ਲੰਘ ਕੇ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣੇ ਪੁਜਣਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਇਕ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਕੋਈ ਅਜੇਹੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ fਜਥੇ ਅਪੜਕੇ ਵਾਟ ਮੁਕ ਜਾਏਗੀ - ਸਮਾਂ ਇਕ ਅਮੁਕ ਰਵਾਨੀ ਹੈ । ਜਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸ਼ਖ਼ਸੀ ਜੀਵਨ ਮੁਕ ਜਾਏਗਾ, ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਖ਼ਸੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅਮੁਕ ਹੋਣੀ ਦੀ ਇਕ ਸ਼ਕਲ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਸਵੰਤ ਹਨ, ਤੇ ਜਾਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਜੀਕਰ ਮਜੵਬੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੬੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6jxohs7onshhg46d3509le5xmx1t51x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/168</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9902</id>
    <revision>
      <id>240266</id>
      <parentid>31243</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:13:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240266</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2973" sha1="3qb2jmkodziflvyt879o4g2adhazhnn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਲੀ ਟਿਕਾਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰਵਾਨੀ ਵਿਚ ਸਦਾ ਜੀਵੇ ਜਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਰਹੇਗਾ । ਸਦਾ ਜੀਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਜਾਂ ਮੰਜ਼ਲ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਵਾਟ ਉਤੇ ਤੁਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਉਸ ਦਾ ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਅਸਲੀ ਜੀਵਨ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਾਠਕ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਨਗੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਖ਼ਸੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਜਿਹੜਾ ਮੇਰਾ ਭਾਵ ਹੈ ਸਮਝ ਆ ਜਾਏਗਾ । &lt;/br&gt;
{{gap}}ਜੇ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ । ਇਕ ਇਹ ਕਿ ਹਰੇਕ ਘੜੀ ਅਮੁਕ ਸਮੇਂ ਦਾ ਭਾਰੀ ਹੈ - ਮਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸੁਫਨਾ ਹੈ । ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜੀਵਨ ਉਡਾ ਹੀ ਸਤਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੇਡਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜੀਵਨ, ਜਿਹੜਾ ਅਗੋਂ ਆਵੇਗਾ,ਜਿਹੜਾ ਬੀਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ । ਬੀਤ ਚੁਕੇ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਗੋਂ ਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਵਰੀ, ਅਸੀਂ ਆਪੇ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ - ਪਰ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਵਰਤਮਾਨ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਉਠਾ ਸਕਾਂਗੇ, ਤੇ ਇਹੀ ਲਾਭ ਕਿਸੇ ਅਗਲੇ ਲਾਭ ਦੀ ਨੀਹ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਫੇਰ ਦੁਹਰਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੰਜਾਹ ਜਾਂ ਸੌ ਵਰੇ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਪਲ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਸਫਨਾ ਸਮਝਕੇ ਸਦੀਵੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲੋਂ ਨਖੇੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ । ਹਰੇਕ ਘੜੀ, ਹਰੇਕ ਪਲ ਅਸਲੀ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਣੀ ਨਾਲ ਨਿੱਗਰ ਹੈ। &lt;/br&gt;
{{gap}} ਦੂਜੀ ਗਲ ਇਹ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਣਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਭਾਵ (ਅਰਥਾਤ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਆਕਤੀ ਦਾ) ਮਨੁਖ ਦੇ ਸ਼ਖ਼ਸੀ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਅਮੁਕ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੋਕਾਰ ਇਸ ਸ਼ਖ਼ਸੀ ਜੀਵਨ ਨਾਲ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੬੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3qb2jmkodziflvyt879o4g2adhazhnn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/169</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9907</id>
    <revision>
      <id>240267</id>
      <parentid>31257</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:15:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240267</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3026" sha1="laq2ey1y2mdlpf8jbjm33mx45clno8y" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਹੈ, ਸ਼ਖ਼ਸੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚੇਤੰਨਤਾ ਨਾਲ ਹੈ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਜ਼ਿਮੇਂਵਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਇਹੀ ਮੇਰੀਆਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾਂ ਹਨ, ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਅਮਲਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਨ । ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਜੀਵਨ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਵਰਤਮਾਨ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਮੇਰੀ ਇਸ ਜਨਮ ਦੀ ਕਿਤ ਹੈ । ਵਿਰਾਸਤ (heridity ) ਰੁਚੀਆਂ, ਝੁਕਾਵਾਂ ਬਾਬਤ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਆ ਕੋਈ ਆਖੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਜਿਸ ਕਾਸੇ ਦਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਸੇ ਦੀ ਵੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਜਿਸ ਕਾਸੇ ਦੀ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਡਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਪਜਿਆ ਹੈ । ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ ਉਸਾਰੀ ਦੀ ਇੱਟ ਇੱਟ ਤੋਂ ਜਾਣੂੰ  ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਲਾਈਆਂ ਹਨ । ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਟੀਆਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਭੰਨੀਆਂ, ਤੇ ਮੁੜ ਜੋੜੀਆਂ ਹਨ । ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਵਿਚ ਇਕ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਐਸੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਹ ਕਦੋਂ ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਬਣੀ ਸੀ!&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੇਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ, ਚੰਗੀ ਮਾੜੀ, ਕੁਦਰਤ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਨੇ ਹੀ ਵਰਿ ਵਿਚ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਜੀਕਰ ਪਿਛਲੇ ਕਿਸੇ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਹ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਅਮੁਕ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਤੇ ਨਿੱਗਰ ਭਾਗ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਨੀ ਹੀ ਜ਼ਿਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਜੀਵਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਭਾਗ ।&lt;/br&gt;
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਰਨਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਹਰਗਿਜ਼ ਸੁਫਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਗਾ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਛਿਨ-ਭੰਗਰ ਪਰਛਾਵਾਂ ਜਾਂ ਮਿਗ-ਜਲੀ ਆਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਛੁਟਿਆਵਾਂਗਾ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੬੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>laq2ey1y2mdlpf8jbjm33mx45clno8y</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/170</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9909</id>
    <revision>
      <id>240268</id>
      <parentid>31266</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:20:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240268</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3055" sha1="kjc0ni5mhytteisepnypu1cdaww47ex" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਮਜ਼ਹਬੀ ਲੋਕ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਅਨਾਦੀ ਤੇ ਅਮਰ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਉਹ ਜਿਹੜਾ “ਮੈਂ-ਮੇਰੀ &quot; ਆਖ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ । ਮੇਰੇ ਅਨਾਦੀ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜਿਸਦਾ ਜੀ ਚਾਹੋ ਵਰਤਣ ਵਿਹਾਰ  ਪਿਆ ਕਰੇ,ਪਰ ਮੈਂ ਏਸ ਭਾਗ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀ ਛੇੜਿਆ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਇਕਰਾਰ ਨਾਮੇ, ਜਾਂ ਰਜਿਸਟਰੀ ਉਤੇ ਅਨਾਦੀ ਭਾਗ ਕਦੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਾਏ ਹਨ ! ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਵਰਤੋਂ-ਵਿਹਾਰ ਮੈਂ, (ਇਹ ਨਾਸਵੰਤ ਵਿਅਕਤੀ) ਆਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਰੇਕ ਇਕਰਾਰ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮੋਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਿਮੇਵਾਰ ਹਾਂ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}. ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੇ ਤਸੱਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ । ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਨੁਖ ਦੀ ਅਨਾਦੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਵਰਤ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਗੰਮੀ ਜੀਵਨ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਖ ਸਮਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬੇ-ਆਰਾਮ, ਬੇ ਹੁਸਨ, ਬੇ-ਖੇੜਾ ਵੇਖਣਾ ਗਵਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ । ਪਰ ਮੈਂ (ਨਾਸਵੰਤ ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ) ਹਥਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾਂ ਮੌਕਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਕ ਇਕ ਘੜੀ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਨਚੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਚੋੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾ ਜਿੱਡਾ ਸੁਹਣਾ ਹੋ ਸਕੇ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਨਾ ਸਮਝੀ ਜਾਂ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ੁਕਰੀਏ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੁਕ ਜਾਣਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦਾ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ।&lt;/br&gt;
{{Block center|&lt;poem&gt;ਮਾਨੁਖ ਜਨਮ ਦੁਰਲੱਭ ਹੈ ਹੋਤ ਨਾ ਬਾਰੰਬਾਰ । ਜਿਉ ਬਨ
ਫਲ ਫੁਲ ਪਾਕੇ ਭੋਇ ਗਿਰੈ ਬਹੁੜ ਨਾ ਲਾਗੈ ਡਾਰ ।&lt;/poem&gt;}}
{{gap}}ਇਹ ਦੂਜੀ ਗਲ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਮੈਂ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਂ ਕ ਹੱਥਲੀ ਪੂਣੀ ਨੂੰ ਕੱਤਣ ਸਮੇਂ ਜਿਹੜਾ ਕੱਤਣ ਵਾਲਾ ਕਤੀਂਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਥਾਂ ਅੱਗੋਂ ਕਦੇ ਉਣੇ ਵਾਲੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਖੇਸ ਉਤੇ ਲੰਮੇ ਪੈਣ ਦੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੬੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kjc0ni5mhytteisepnypu1cdaww47ex</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/171</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9945</id>
    <revision>
      <id>240269</id>
      <parentid>31471</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:25:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240269</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2715" sha1="cjz5bgn4m59i9f3gjwi755k2ge29zuz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸੁਫ਼਼ਨੇ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੁੰਦਾਾ ਹੈ ਤੰਦ ਬਾਰ ਬਾਰ ਟਦੇਗੀ, ਤੇ ਹੱਥਲੇ ਕੰਮ ਦਾ ਬਾਰ ਬਾਰ ਚੇਤਾ ਕਰਾਏਗੀ। ਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਮੂਰਖ ਕੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸੁਰਤੀ ਇਹਨਾਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭੀ ਨਹੀਂ ਮੁੜ ਸਕਦੀ ਤਾਂਂ ਉਸਨੂੰ ਓੜਕ ਪੂਣੀਆਂ ਸਾਂਭ ਕੇ ਚਰਖ਼ਾ ਚੁਕਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਕਿਆਸੀ ਬਿਸਤ੍ਰੇ ਓੁਤੇ ਭਾਵੇਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਡੱਬੀਆਂ ਵਾਲਾ ਖੇਸ ਵਿਛਿਆ ਜਾਪੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਛਿੱਕੁ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਮੈਂ ਹੱਥਲੀ ਪੂਣੀ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕੱਤਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੱਥਲੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੁਫ਼ਨਾ ਸਮਝਕੇ, ਕਿਆਸੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੁਫ਼ਨਾ ਵੇਖਣਾ, ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦਾ ਇਸ਼ਕ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੱਬਲੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਫ਼ਨਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ,ਉਹ ਸਚੀ ਮੁਚੀ ਜੀਉੂੂ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਜੀਵੇ -ਸੁਫਨਿਆਂ ਵਿਚ ਖ਼ੁਦਮਸਤ ਨਾ ਰਹੇ । ਨਿੱਗਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਸੁਫਨਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੈਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸੁਫਨਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਮੇਰੀ ਤੁਾਂਘ ਨਹੀਂ । ਪ੍ਰਲੋਕ, ਸ੍ਰਰਗ, ਜਾਂ ਦੇਵ ਨਗਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਸੁਫਨੇ ਹਨ । ਤੇ ਇਹ ਮਤ ਮੈਂ ਮਜ਼੍ਹਬੀ 'ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦਿਲ-ਜਾਨ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੁਫਨਿਆਂ ਉਤੇ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ । &lt;/br&gt; 
             
{{center|{{larger|ਸਾਡੇ ਮਜ਼੍ਹਬੀ ਰਹਿਬਰ}}}}
  
{{gap}}ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਮਜ਼੍ਹਬੀ ਰਹਿਬਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੬੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cjz5bgn4m59i9f3gjwi755k2ge29zuz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/172</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9987</id>
    <revision>
      <id>240270</id>
      <parentid>31511</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:27:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240270</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3082" sha1="cyy8i5lajtwh90wt3nqkid5bz5ymkqf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਨੂੰ ਸੁਫਨਾ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਲੇਰੇ ਜੀਵਨ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਏਡੀ ਓਪਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ,ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਮਨੁਖੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਵਧਾਣ ਦੇ ਏਨੇ ਵਸੀਲੇ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਸਨ ਹੋਏ ਜਿੰਨੇ ਅਜ ਹਨ । ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਦਮੀ ਚ ਪ੍ਚਚ- ਇਤਕਾਦਾਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਨੇਕੀ ਵਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਚਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਮਨੋਰਥ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਨੋਕ ਬਨਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨੇਕੀ ਲਈ ਨੇਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬੜਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਜ ਨਿਰੀ ਨੇਕੀ ਹੀ ਮਨੁਖ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਇਹਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਫੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ,ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਉਡਾਰੀਆਂ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਕਿਆਸ, ਖ਼ਿਆਲ,ਯਕੀਨ ਸਭ ਦੀਆਂ ਬਰੀਕੀਆਂ ਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ ਇਕ ਹੁਨਰ ਹੈ,ਅਣਸਿਖੇ ਸਾਧਾਰਨ ਖ਼ਿਆਲ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿਚ ਉਨਾ ਹੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਰੂੰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚ, ਅਥਵਾ ਬੀਜ ਤੇ ਬੂਟੇ ਵਿਚ । ਜਿਨਾ ਨੇ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਨਰ ਸਿਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਕਿਆਸਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਹਿ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰਬ, ਦੁਨੀਆਂ, ਮੌਤ ਮਾਦਾ ਕੋਈ ਗੁੰਝਲਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆ। ਉਹ ਇਕ ਪੌੜੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ, ਦੁਜੀ ਤੋਂ ਤੀਜੀ ਉਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਕ ਨਿਰਨਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਏਧਰ ਓਧਰ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ। ਬਾਕੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਬ ਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਮਾਲੀ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਮਜ਼ਹਬੀ ਰਹਿਬਰਾਂ ਦੀ ਬਜ਼ੁਰਗੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈ ਸਕਦਾ,ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਧਾਂਤ ਹੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਣ । ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਜ਼ੁਰਗੀ ਸਿਧਾਤਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੬੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cyy8i5lajtwh90wt3nqkid5bz5ymkqf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/173</title>
    <ns>250</ns>
    <id>9991</id>
    <revision>
      <id>240271</id>
      <parentid>31521</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:31:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240271</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3007" sha1="joge6yjsyf98fcu4dl2p715dgjj534y" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅਪੂਰਵ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਵਿਚ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਜਦੋਂ ਏਡੀ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਏ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਛੁਹ ਨਾਲ ਨੇਕੀ ਪ੍ਰੇਰੀ ਜਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ (Inspired ) ਤੋਂ ਮਜੵਬੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਈਸ਼ਵ੍ਰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਇਹ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਅਪੂਰਵ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਜਾਂ ਅਭੁਲ ਖ਼ਿਆਲ ਕੀਤਾ ਜਾਏ । ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਜਾਂ ਅਭੁਲ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਜ਼ਬੀ ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਸੋਮਾ ਇਹੋ ਇਤਕਾਦ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਹਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਅਭੁਲ ਤੇ ਹਰ ਗਲ ਦਾ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ । ਇਸੇ ਇਤਕਾਦ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਜੵਬ ਨੂੰ ਸਰਜੀਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤਾ । ਮਸਾਂ ਸੋ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਕੋਈ ਮਜ਼ੵਬ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿਰਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਰੂਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਬੁੱਤ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ । ਓੜਕ ਇਸ ਬੁਤ ਦੇ ਨਕਸ਼ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਨਾਲ ਘਸ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜੇ ਕਦੇ ਇਹ ਇਤਕਾਦ ਕਿਸੇ ਮਜ਼ੵਬ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਾ ਬਣਾ -ਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਜ਼ਹਬ ਸਾਇੰਸ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੀ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਮਨੁਖ-ਆਤਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅਤਿ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤਾਂਘਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹੈ। ਸਾਇੰਸ ਅਜੇ ਕਲ੍ਹ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹੈ,ਪਰ ਮਜ਼ਹਬ ਮਨੁਖ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਵੀ ਸਾਇੰਸ ਦਾ ਕੱਦ ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਦੇਓ ਦਾਨੂੰ ਜਾਪਣ ਲਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਾਇੰਨਟਿਸਟ ਨੂੰ ਅਭੁਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ । ਅਮਰ ਜੋਤੀ ਦੀ ਮਸ਼ਾਲ ਇਕ ਸਾਇਨ-ਟਿਸਟ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਥੀਊਰੀ ਦੂਜੀ ਥੀਊਰੀ ਨੂੰ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੬੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>joge6yjsyf98fcu4dl2p715dgjj534y</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/174</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10000</id>
    <revision>
      <id>240272</id>
      <parentid>31530</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:34:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240272</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2391" sha1="j03n4p95avmd8f0yum3v71cx1wl874b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਜਨਮ ਦੇ ਕੇ ਆਪੀਂ ਮੁਕ ਜਾਣ (ਗ਼ਲਤ ਸਾਬਤ ਹੋਣ) ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੱਤਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ। ਜੇ ਗੈਲੀਲੀਓ, ਨੀਉਟਨ, ਡਾਰਵਿਨ, ਫੈਰੇਡੇ ਦੀ ਅਕਲ ਨੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਤਮ ਨਾਪ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਅਜ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੁੰਦੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਆਈਨਸਟਾਈਨ ਇਕ ਕਾਫ਼ਰ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਲੇਟੋ ਤੇ ਕੈਂਟ (Kant) ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ ਹੈ :&lt;/br&gt;
{{gap}}“Religion must constantly be checked by constructive criticizm in order to prevent it from degenerating into spiritless form ulas&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}} &quot;ਮਜ਼ਹਬ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਾਰੂ ਨੁਕਤਾ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਠਾਕ ਕਰਦਿਆਂ ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ,ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਖ਼ਾਲੀ ਨਿਰਾਤਮਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਭ੍ਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਜ਼ਹਬ ਦਾ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੈ-ਘਾਤਕ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਹਾਦੀ ਜੋ ਦੱਸਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੋ ਵਾਰ ਦਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦਾ । ਜੇ ਮਜ਼ਹਬ ਇਕ ਚਿਰੰਜੀਵ ਸਾਇੰਸ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਨਸਲ ਵਿਚ, ਸਾਇੰਨ-ਟਿਸਟਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਵੇਂ ਹਾਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਲਈ ਵਾਯੂ ਮੰਡਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਹੁਣ ਹਰੇਕ ਨਸਲ ਤੇ ਕਿਤੇ ਰਹੀ ਅਨੇਕਾਂ ਸਦੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਡੀ ਮਜੵਬੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਜੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਹੁਤਾ ਬਲ ਪ੍ਰਚਲਤ ਸਿਧਾਤਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੭੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j03n4p95avmd8f0yum3v71cx1wl874b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/175</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10007</id>
    <revision>
      <id>240273</id>
      <parentid>31542</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:36:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240273</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3073" sha1="0xa12qae4yjulxzv793od7m39unjm4h" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਖ਼ਰਚ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ । ਬੁਧ, ਯਸੂ ਮਸੀਹ, ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਏਦੂੰ ਭੀ ਮਹਾਨ ਪੇਸ਼ਵਾ ਹੁੰਦੇ,ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਲਤ ਮਜੵਬ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਤਰਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਦੀ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਇੰਸਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਲਤ ਸਾਇੰਸ ਕੋਲੋਂ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਲਗ ਪਗ ਹਰੇਕ ਪੇਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਮਨੁਖ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਮਝਕੇ ਉਸ ਉਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਸੂਲੀ ਉਤੇ ਟੰਗਿਆ ਤੇ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮਜੵਚਬ ਦੀ ਉਨਤੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਇੰਸ ਵਾਂਗ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਾਰ, ਕਦਮ ਬਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਸੜਕਾਂ ਉਤੇ ਕਦੇ ਇਕ ਰਹਿਬਰ ਦੇ ਪਿਛੇ ਤੁਰਨਾ ਤੇ ਕਦੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਸਾ ਦੇ ਪਿਛੇ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਸੂ ਮਸੀਹ ਮੋੜ ਕੇ ਦੁਜੇ ਮਾਰਗ ਉਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੁੱਧ ਦਾ ਰਾਹ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਈਰਾਨੀ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਊਤੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਖੋ ਵਖਰੇ ਸਨ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹਨ: ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਕਿਤ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਨਾ ਪਿਆ,ਸੁਆਮੀ ਦਯਾ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰ ਦਿਤਾ,ਅਗਨੀਹੋਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਸੁਆਮੀ ਦਯਾ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਭੀ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਾ ਵੇਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਸਾਇੰਸਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਸਮਕਾਲੀ ਤੇ ਕੀ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਭ ਸਾਇੰਸ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲਵਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਸਾਇੰਸ ਯੁਗ ਹੈ। ਕਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਨੇ ਪਰਮ ਪਰਾ ਤੋਂ ਚਲੇ ਆ ਰਹੇ ਮਜੵਬ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਮਾਤ ਪਾ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਮਜ਼੍ਹਬ ਮਨੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਜਜ਼ਬਾ ਹੈ, ਸਾਇੰਸ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮਜ਼੍ਹਬ ਅਜੇ ਤਕ ਆਰਤੀ, ਅਜ਼ਾਨ, ਕੀਰਤਨ ਨੁਮਾਜ਼ ਗਊ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੭੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0xa12qae4yjulxzv793od7m39unjm4h</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240274</id>
      <parentid>240273</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:37:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240274</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3081" sha1="b9bgzcdyoclzmk95bxblzad3vpirhhz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਖ਼ਰਚ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ । ਬੁਧ, ਯਸੂ ਮਸੀਹ, ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਏਦੂੰ ਭੀ ਮਹਾਨ ਪੇਸ਼ਵਾ ਹੁੰਦੇ,ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਲਤ ਮਜ੍ਹਬ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਤਰਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਦੀ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਇੰਸਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਲਤ ਸਾਇੰਸ ਕੋਲੋਂ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਲਗ ਪਗ ਹਰੇਕ ਪੇਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਮਨੁਖ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਮਝਕੇ ਉਸ ਉਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਸੂਲੀ ਉਤੇ ਟੰਗਿਆ ਤੇ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮਜ਼੍ਹਬ ਦੀ ਉਨਤੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਇੰਸ ਵਾਂਗ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਾਰ, ਕਦਮ ਬਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਸੜਕਾਂ ਉਤੇ ਕਦੇ ਇਕ ਰਹਿਬਰ ਦੇ ਪਿਛੇ ਤੁਰਨਾ ਤੇ ਕਦੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਸਾ ਦੇ ਪਿਛੇ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਸੂ ਮਸੀਹ ਮੋੜ ਕੇ ਦੁਜੇ ਮਾਰਗ ਉਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੁੱਧ ਦਾ ਰਾਹ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਈਰਾਨੀ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਊਤੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਖੋ ਵਖਰੇ ਸਨ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹਨ: ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਕਿਤ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਸੁਆਮੀ ਦਯਾ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰ ਦਿਤਾ, ਅਗਨੀਹੋਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਸੁਆਮੀ ਦਯਾ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਭੀ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਾ ਵੇਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਸਾਇੰਸਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਸਮਕਾਲੀ ਤੇ ਕੀ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਭ ਸਾਇੰਸ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲਵਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਸਾਇੰਸ ਯੁਗ ਹੈ। ਕਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਨੇ ਪਰਮ ਪਰਾ ਤੋਂ ਚਲੇ ਆ ਰਹੇ ਮਜੵਬ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਮਾਤ ਪਾ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਮਜ਼੍ਹਬ ਮਨੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਜਜ਼ਬਾ ਹੈ, ਸਾਇੰਸ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮਜ਼੍ਹਬ ਅਜੇ ਤਕ ਆਰਤੀ, ਅਜ਼ਾਨ, ਕੀਰਤਨ ਨੁਮਾਜ਼ ਗਊ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੭੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b9bgzcdyoclzmk95bxblzad3vpirhhz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/176</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10011</id>
    <revision>
      <id>240275</id>
      <parentid>31569</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:40:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240275</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3063" sha1="kpu6ck04y8vawtgdj9hqrjhyv33v2p7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸੂਰ, ਝਟਕਾ, ਹਲਾਲ, ਬੋਦੀ, ਕੇਸ, ਛੂਤ ਛਾਤ, ਰਾਮ ਰਹੀਮ - ਦੇ ਬਾਹਰ ਮੁਖੀ ਸਵਾਲ ਹਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ,ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਸਾਇੰਸ ਸਾਂਝੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਨੁਖਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ,ਪੋਸ਼ਾਕ,ਖ਼ੁਰਾਕ,ਮਕਾਨ ਤੇ ਸਿਹਤ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ । ਭੁਖ, ਨੰਗ, ਬੀਮਾਰੀ ਤੇ ਨਾਕਾਮਯਾਬੀ ਨੂੰ ਫ਼ਤਹ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦ-ਰਸ਼ ਇਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਧਰਤੀ,ਆਕਾਸ਼,ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਸਾਇੰਸ ਨੇ ਉਡਾਰੀਆਂ ਮਾਰ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮਜ਼੍ਹਬ ਅਜੇ ਤਕ ਖਫਣੀ ਪਾਈ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਸੁਆਹ ਮਲੀ ਗੇਰੂਆ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਪਹਿਰੀ,ਮੜੀਆਂ ਮਕਾਨਾਂ,ਤਲਾਆਂ, ਬੇਰੀਆਂ, ਸ਼ੀਹਾਂ, ਬੁੱਤਾਂ ਦੁਆਲੇ ਪਰਕਰਮਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ,ਮਥੇ ਰਗੜਦਾ, ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਪੱਲੇ ਪਾਂਦਾ,ਚਰਨਾਮਤਾਂ ਲੈਂਦਾ, ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਭਰਦਾ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟੀ ਅਪਾਹਜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਾਨ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਇਸਦੇ ਪੈਰੋ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਜ਼੍ਹਬੀ ਅਸਥਾਨ ਢਾ ਢੇਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੀਉਂਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਹਨ। &lt;/br&gt;
{{gap}} ਕਈ ਪਾਠਕ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਣਾ ਚਾਹੁਣਗੇ, ਕਿ ਸੱਖਰ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੋਕ ਭਰਿਆ ਖ਼ੂਨ ਖ਼ਰਾਬਾ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠਾਂ ਯੂਰਪ ਵਿਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਹ 'ਪਾਲਿਟਿਕਸ' ਭੀ ਕਲ ਦਾ ਬੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਜਨਮ ਮਜ਼ਹਬ ਦੀ ਨਾ-ਤਾਕਤੀ ਵਿਚੋਂ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਜੇ ਮਜ਼ਹਬ ਜੀਵਨ -ਉਸਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਉਤੇ ਡਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਪੈਦਾ ਹੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ । ਤੁਸਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਨਵੇਂ ਬਚੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲੋ ਪਹਿਲ ਤੁਰਨ ਦੀ ਜਾਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,ਘਰ ਵਿਚ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਮਾਵਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਚੇ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਉਚੀ ਰਖਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ । ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੀਮਤੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਵਰਕੇ ਪਾਟੇ ਹੋਏ, ਦੁਆਤਾਂ ਡੁਲੀਆਂ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੭੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kpu6ck04y8vawtgdj9hqrjhyv33v2p7</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240276</id>
      <parentid>240275</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:41:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240276</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3066" sha1="1vpxa32gxh6wds38iwf2v6szl8vxhyy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸੂਰ, ਝਟਕਾ, ਹਲਾਲ, ਬੋਦੀ, ਕੇਸ, ਛੂਤ ਛਾਤ, ਰਾਮ ਰਹੀਮ - ਦੇ ਬਾਹਰ ਮੁਖੀ ਸਵਾਲ ਹਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ,ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਸਾਇੰਸ ਸਾਂਝੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਨੁਖਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ,ਪੋਸ਼ਾਕ,ਖ਼ੁਰਾਕ,ਮਕਾਨ ਤੇ ਸਿਹਤ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ । ਭੁਖ, ਨੰਗ, ਬੀਮਾਰੀ ਤੇ ਨਾਕਾਮਯਾਬੀ ਨੂੰ ਫ਼ਤਹ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦ-ਰਸ਼ ਇਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਧਰਤੀ,ਆਕਾਸ਼,ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਸਾਇੰਸ ਨੇ ਉਡਾਰੀਆਂ ਮਾਰ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮਜ਼੍ਹਬ ਅਜੇ ਤਕ ਖਫਣੀ ਪਾਈ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਸੁਆਹ ਮਲੀ ਗੇਰੂਆ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਪਹਿਰੀ,ਮੜੀਆਂ ਮਕਾਨਾਂ, ਤਲਾਆਂ, ਬੇਰੀਆਂ, ਸ਼ੀਹਾਂ, ਬੁੱਤਾਂ ਦੁਆਲੇ ਪਰਕਰਮਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਮਥੇ ਰਗੜਦਾ, ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਪੱਲੇ ਪਾਂਦਾ, ਚਰਨਾਮਤਾਂ ਲੈਂਦਾ, ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਭਰਦਾ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟੀ ਅਪਾਹਜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਾਨ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਇਸਦੇ ਪੈਰੋ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਜ਼੍ਹਬੀ ਅਸਥਾਨ ਢਾ ਢੇਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੀਉਂਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਹਨ। &lt;/br&gt;
{{gap}} ਕਈ ਪਾਠਕ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਣਾ ਚਾਹੁਣਗੇ, ਕਿ ਸੱਖਰ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੋਕ ਭਰਿਆ ਖ਼ੂਨ ਖ਼ਰਾਬਾ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠਾਂ ਯੂਰਪ ਵਿਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਹ 'ਪਾਲਿਟਿਕਸ' ਭੀ ਕਲ ਦਾ ਬੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਜਨਮ ਮਜ਼ਹਬ ਦੀ ਨਾ-ਤਾਕਤੀ ਵਿਚੋਂ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਜੇ ਮਜ਼ਹਬ ਜੀਵਨ -ਉਸਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਉਤੇ ਡਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਪੈਦਾ ਹੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ । ਤੁਸਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਨਵੇਂ ਬਚੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲੋ ਪਹਿਲ ਤੁਰਨ ਦੀ ਜਾਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,ਘਰ ਵਿਚ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਮਾਵਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਚੇ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਉਚੀ ਰਖਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ । ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੀਮਤੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਵਰਕੇ ਪਾਟੇ ਹੋਏ, ਦੁਆਤਾਂ ਡੁਲੀਆਂ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੭੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1vpxa32gxh6wds38iwf2v6szl8vxhyy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/177</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10025</id>
    <revision>
      <id>240288</id>
      <parentid>31581</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:36:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240288</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3210" sha1="j7l30y5cc4qg74oc7796mynp2jq5q0t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਹੋਈਆਂ,ਕਲਮਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ,ਨੌਟ ਚਗਲੇ ਹੋਏ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। &lt;/br&gt;
{{gap}} ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ,ਆਪਣੇ ਬੁਢੇ ਪਿਓ “ਮਜ਼ਹਬ&quot; ਦਾ ਸ਼ੋਖ਼,ਹੋਣਹਾਰ, ਹੁੰਦੜ ਹੋਲ ਬੱਚਾ ਹੈ। ਅਰਥਾਤ ਬੁਢੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਮੁਢੋਂ ਨਵਾਂ ਕੇਲਾ ਪੁੰਗਰਿਆ ਹੈ । ਇਹ ਬੱਚਾ ਹੁਣ ਤੁਰਨਾ ਸਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਭਾਵੇਂ ਅਜੇ ਇਹ ਆਪਣੀ ਦਾਈ,ਸਾਇੰਸ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਰਾ ਕੇ ਵਰਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਚਾਕੂ,ਛੁਰੀਆਂ ਪਸਤੌਲ,ਅੱਖ ਬਚਾ ਕੇ ਕੱਢ ਲਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਫੜਦਿਆਂ ਫੜਦਿਆਂ ਚੀਰ ਪਾ ਦੇਦਾ ਜਾਂ ਠਾਹ ਚਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,ਪਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਲ ਨਹੀਂ, ਸਾਇੰਸ ਵਰਗੀ ਸਿਆਣੀ ਦਾਈ ਇਸ ਨੂੰ ਬੜਾ ਸਾਊ ਬੱਚਾ ਬਣਾ ਲਏਗੀ,ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਿ ਕੰਨ ਪਾਇਆਂ ਦੁਖੇਗਾ ਨਹੀਂ ।
{{gap}}ਸਾਇੰਸ, ਇਸ ਸ਼ੋਖ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਕੇ ਨਾਕਾਰਾ ਬਣਾਣਾਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਤਰਬੀਅਤ ਦੇ ਕੇ ਇਕ ਜ਼ਿਮੇਂਵਾਰ ਤੇ ਸ੍ਵੈ-ਕਾਬੁ ਨਾਲ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਆਦਮੀ ਬਣਾਣ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਰਖਦੀ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਪਰ ਮਜ਼੍ਹਬ ਦੇ ਚਿੱਟ ਕੇਸਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨਕਸ਼ਾਂ ਕੋਲੋਂ ਅਸੀਂ ਬੜਾ ਠਰੰਮਾ,ਬੜੀ ਅਕਲ,ਬੜਾ ਪਿਆਰ,ਬੜੀ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਆਸ ਰਖਣ ਵਿਚ ਹੱਕ ਬਜਾਨਬ ਹਾਂ। ਇਹ ਘਿਣਾ ਦੇ ਹੋਕੇ,ਇਹ ਬਾਈਕਾਟ ਦੀਆਂ ਸਿਖਾਵਟਾਂ,ਇਹ ਛੋਹਲ ਛਿਨਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦੰਗੇ ਝਗੜੇ,ਇਹ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਹਠ-ਧਰਮੀ,ਇਹ ਚੜੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟਣੀਆਂ,ਇਹ ਜਾਗ ਦੀਆਂ ਸੁਫਨੇ ਵੇਖਣੇ, ਇਹ ਖਾਂਦਿਆਂ ਹੰਡਾਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਕਿਤਘਣਤਾ, ਇਸ ਦੇ ਫਲਾਂ ਉਤੇ ਚੋਰੀ ਸਾਧੀ ਹਰ ਤਰਾਂ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਪਰਛਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਇਆ ਆਖਣਾ -ਮਜ਼ਬ ਦੇ ਚਿਟੇ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਦਾ ਨਹੀਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਫ਼ਰਸ਼ ਸੰਗਮਰਮਰ ਦੇ, ਸ਼ਮਾਦਾਨ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ, ਗੁੰਬਜ਼ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਚਾਂਦਨੀਆਂ ਛੱਬੇ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਉਤੇ ਕਸ਼ੀਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਬੁੱਤ ਸੋਨੇ ਦੇ-ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੭੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j7l30y5cc4qg74oc7796mynp2jq5q0t</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240289</id>
      <parentid>240288</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:37:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240289</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3218" sha1="99lnaz5xy6weee38rs29ur9jcpcpw0u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਹੋਈਆਂ,ਕਲਮਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ,ਨੌਟ ਚਗਲੇ ਹੋਏ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। &lt;/br&gt;
{{gap}} ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ,ਆਪਣੇ ਬੁਢੇ ਪਿਓ “ਮਜ਼ਹਬ&quot; ਦਾ ਸ਼ੋਖ਼,ਹੋਣਹਾਰ, ਹੁੰਦੜ ਹੋਲ ਬੱਚਾ ਹੈ। ਅਰਥਾਤ ਬੁਢੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਮੁਢੋਂ ਨਵਾਂ ਕੇਲਾ ਪੁੰਗਰਿਆ ਹੈ । ਇਹ ਬੱਚਾ ਹੁਣ ਤੁਰਨਾ ਸਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਭਾਵੇਂ ਅਜੇ ਇਹ ਆਪਣੀ ਦਾਈ,ਸਾਇੰਸ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਰਾ ਕੇ ਵਰਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਚਾਕੂ,ਛੁਰੀਆਂ ਪਸਤੌਲ,ਅੱਖ ਬਚਾ ਕੇ ਕੱਢ ਲਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਫੜਦਿਆਂ ਫੜਦਿਆਂ ਚੀਰ ਪਾ ਦੇਦਾ ਜਾਂ ਠਾਹ ਚਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,ਪਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਲ ਨਹੀਂ, ਸਾਇੰਸ ਵਰਗੀ ਸਿਆਣੀ ਦਾਈ ਇਸ ਨੂੰ ਬੜਾ ਸਾਊ ਬੱਚਾ ਬਣਾ ਲਏਗੀ,ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਿ ਕੰਨ ਪਾਇਆਂ ਦੁਖੇਗਾ ਨਹੀਂ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਸਾਇੰਸ, ਇਸ ਸ਼ੋਖ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਕੇ ਨਾਕਾਰਾ ਬਣਾਣਾਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਤਰਬੀਅਤ ਦੇ ਕੇ ਇਕ ਜ਼ਿਮੇਂਵਾਰ ਤੇ ਸ੍ਵੈ-ਕਾਬੁ ਨਾਲ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਆਦਮੀ ਬਣਾਣ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਰਖਦੀ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਪਰ ਮਜ਼੍ਹਬ ਦੇ ਚਿੱਟ ਕੇਸਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨਕਸ਼ਾਂ ਕੋਲੋਂ ਅਸੀਂ ਬੜਾ ਠਰੰਮਾ, ਬੜੀ ਅਕਲ, ਬੜਾ ਪਿਆਰ, ਬੜੀ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਆਸ ਰਖਣ ਵਿਚ ਹੱਕ ਬਜਾਨਬ ਹਾਂ। ਇਹ ਘਿਣਾ ਦੇ ਹੋਕੇ,ਇਹ ਬਾਈਕਾਟ ਦੀਆਂ ਸਿਖਾਵਟਾਂ,ਇਹ ਛੋਹਲ ਛਿਨਿਆਂ ਵਰਗੇ ਦੰਗੇ ਝਗੜੇ,ਇਹ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਹਠ-ਧਰਮੀ,ਇਹ ਚੜੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟਣੀਆਂ,ਇਹ ਜਾਗ ਦੀਆਂ ਸੁਫਨੇ ਵੇਖਣੇ, ਇਹ ਖਾਂਦਿਆਂ ਹੰਡਾਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਕਿਤਘਣਤਾ, ਇਸ ਦੇ ਫਲਾਂ ਉਤੇ ਚੋਰੀ ਸਾਧੀ ਹਰ ਤਰਾਂ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਪਰਛਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਇਆ ਆਖਣਾ -ਮਜ਼ਬ ਦੇ ਚਿਟੇ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਦਾ ਨਹੀਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਫ਼ਰਸ਼ ਸੰਗਮਰਮਰ ਦੇ, ਸ਼ਮਾਦਾਨ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ, ਗੁੰਬਜ਼ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਚਾਂਦਨੀਆਂ ਛੱਬੇ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਉਤੇ ਕਸ਼ੀਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਬੁੱਤ ਸੋਨੇ ਦੇ-ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੭੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>99lnaz5xy6weee38rs29ur9jcpcpw0u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/178</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10031</id>
    <revision>
      <id>240290</id>
      <parentid>31587</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:42:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240290</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2385" sha1="79a93iojsedf4j0ho1bfcc9nrg8s2g7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਅਮੀਰੀ ਦੇ ਮਾਡਲ ਦਿਸਦੇ ਹਨ,ਪਰ ਇਸ ਉਤੇ ਇਹ ਨਿਮਕ-ਹਲਾਲੀ, ਕਿ “ਸਭ ਕੁਝ ਝੂਠ,ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਇਆ,ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਫਨਾ ਸਭ ਮਾਦਾ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ !&quot;&lt;/br&gt;
           {{center|{{larger|ਕਿਹੜੀ ਗਲ ਮੰਨੀਏ ?}}}}
{{gap}}ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੁਰਲੱਭ ਹੈ, ਇਹ ਬਾਰ ਬਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ !ਇਹੀ ਜੀਵਨ, ਗੋਬਿੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਹੈ । &lt;/br&gt;
{{gap}}“ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਦੁਰਲੱਭ ਹੈ ਹੋਤ ਨਾ ਬਾਰੰ ਬਾਰ ” &lt;/br&gt;
{{gap}} ਭਈ ਪਰਾਪਤ ਮਾਨੁਖ ਦੇਹੁਰੀਆ ॥ ਗੋਬਿੰਦ ਮਿਲਣ ਕੀ ਇਹ ਤੇਰੀ ਬਰੀਆ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}} ਕਦੇ ਸੁਫਨਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੁਰਲੱਭ ਆਖਿਆ ਹੈ ? ਕਦੇ ਸੁਫਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਗੋਬਿੰਦ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਹੈ ? ਸੁਫਨਿਆਂ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵੀ ਲਭ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,ਕਦੇ ਇਹਨਾਂ ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਮਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ ?&lt;/br&gt;
{{gap}}ਅਸੀ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਬੀ ਸਚਾਈ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਦੁਰਲੱਭ ਹੈ,ਇਹ ਜੀਵਨ ਅਮੋਲਾ ਹੈ,ਬਹੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ,ਇਹੀ ਇਕੋ ਗੋਬਿੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਵਾਰੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ।ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਇਕ ਇਕ ਘੜੀ ਨੂੰ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ,ਇਕ ਇਕ ਪਲ ਨੂੰ ਗੋਬਿੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਗੋਬਿੰਦ ਕੋਈ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ,ਜ਼ਰੂਰ ਕੋਈ ਖੜਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਹੜਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛੱਬ ਵਿਚ ਮੁਸ਼ਕਦਾ ਹੈ,ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਹਰਿਆਵਲ ਵਿਚ ਹਸਦਾ ਹੈ,ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਝਿਲਮਿਲ ਵਿਚ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੭੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>79a93iojsedf4j0ho1bfcc9nrg8s2g7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/179</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10035</id>
    <revision>
      <id>240291</id>
      <parentid>31593</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:47:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240291</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2592" sha1="8m3qo8z4fgv5ypcqkraqappbw9533ya" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਟਹਿਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਿੱਘ ਵਿਚ ਮੌਲਦਾ ਹੈ,ਪੌਣ ਦੇ ਹੁਲਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁਖ-ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਗਲਵਕੜੀਆਂ ਲੈਂਦਾ ਮਾਨੁਖ ਨੈਨਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਝਾਤੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ ਕਤਰੇ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦ ਚ ਬਣਾਂਦਾ ਤੇ ਅਮਿਤਤਾ ਦਾ ਖੇੜਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਇਹ ਜਨਮ ਸਚ ਮੁਚ ਦੁਰਲੱਭ ਹੈ -ਇਕ ਕਿਣਕੇ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਧੜਕੀ ਹੈ, ਜ਼ੱਰੇ ਨੂੰ ਅਵਸਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਕੁਲ(Whole Reality) ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਖ਼ਾਕ ਨੂਰ ਹੋ ਜਾਏ, ਮਾਦਾ ਰੂਹ ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ ਜਾਏ।&lt;/br&gt; 

          {{center|{{larger|ਮਾਦੇ ਤੇ ਰੂਹ ਦਾ ਵਿਆਹ}}}}

{{gap}}ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਐਡਵਿਨ ਮੂਇਰ ਦੇ ‘ਰੱਬ ਤੇ ਹੈਵਾਨ' (God and Animal) ਉਤੇ ਲਿਖੇ ਨਿਬੰਧ (ਮਜ਼ਮੂਨ) ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ।&lt;/br&gt; 
{{gap}}&quot;ਜਦ ਤਕ ਰੂਹ ਤੇ ਸ੍ਰੀਰਕ ਸੁਰਤੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜਾ ਸਕਦਾ,ਮਨੁਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਮਾਡਲ (Type) ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ । ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਮਨੁਖ ਜਾਤੀ ਦਾ  ਇਤਿਹਾਸ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ? ਵਿਪ੍ਰੀਤ ਜ਼ੁਲਮਾ ਦਾ ਰੀਕਾਰਡ; ਰੂਹ ਦੀ ਮਾਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ; ਰੱਬ ਦੀ ਹੈਵਾਨ ਨਾਲ ਬੇਯਕੀਨੀ ਜਿਹੀ ਕਸ਼ਮਕਸ਼, ਕਦੇ ਇਕ ਉਪਰ ਤੇ ਕਦੇ ਦੂਜਾ। ਇਸ ਕਸ਼ਮਕਸ਼ ਵਿਚ “ਦੁਖਾਂਤ’(tragedy)ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਭੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਸੋਗੀ ਜਿਹੀ ਨਕਲ (Gloomy farce) ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਦਿਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ । ਇਸ&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਤੇ ਇਹ ਨਕਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗੀ ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਰੂਹ ਸੁਰਤੀਆਂ(Senses)ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪਾਪ ਸਮਝਦੀ ਹੈ -ਕਿਉਂਕਿ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੭੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8m3qo8z4fgv5ypcqkraqappbw9533ya</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/180</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10038</id>
    <revision>
      <id>240292</id>
      <parentid>31598</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:49:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240292</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3013" sha1="caigstpahrgum1lvy96k3v3zzyczi9o" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਨਾ ਰੂਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਸੁਰਤੀਆਂ । ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਸੰਦ ਕਰੀਏ ਭੇ ਭਾਵੇਂ ਨਾ ਕਰੀਏ,ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਸੁਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਭੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,ਇਹ ਵਾਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਅਤਿ ਵਿਚੋਂ ਸਦਾ ਬਗ਼ਾਵਤ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ,ਹੰਭ ਥਕ ਕੇ ਫੇਰ ਰੂਹ ਦੇ ਦਬਾ (tyranny) ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ – ਮਤੀਹ ਹੋਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਹੰਬ ਕੇ ਤੇ ਫੇਰ ਤਕੜਿਆ ਹੋਕੇ ਬਗਾਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}  ਇਸ ਦੁਧਾਰਾ ਖੰਡੇ ਕੋਲੋਂ ਮਨੁਖ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਂ ਹੀ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਰੂਹ ਦਾ ਮਾਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿਤਾ ਜਾਏ,ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ,ਓਦੋਂ ਮਨੁਖ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਉਚੇਰੇ ਯੁਗ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੋਵੇਗਾ । ਉਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨਵੇਂ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਰੂਹਾਨੀ ਹੋ ਜਾਏਗਾ । ਓਦੋਂ ਰੂਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ, ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰੇਗੀ, ਓਦੋਂ ਹਸਤੀ ਸਾਚ ਦਾਨੰਦ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਨਕੂਲ ਜਿਉਂਣਾ ਤਬਦੀਲੀ, ਕਸ਼ਟ, ਤੇ ਕਸ਼ਮਕਸ਼ ਨੂੰ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਕਬੂਲ ਕਰਨਾ, ਅਤਿ ਕਠਨ ਤੇ ਬੀਰਤਾ ਭਰਿਆ ਜੀਵਨ ਹੈ । ਹਸਤੀ ਦੀ ਕਠਿਨਤਾ ਕੋਲੋਂ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਬਚ ਜਾਣਾ, ਨਿਮਰਤਾ, “ਪਾਪ&quot; ਤੇ ਸਾਧਗਿਰੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰ ਲੈਣਾ ਸੁਖਾਲਾ ਜਿਹਾ ਮਾਰਗ ਹੈ । ਬੀਰਤਾ ਦਾ ਜੀਵਨ ਰੂਹ ਤੇ ਮਾਦੇ ਦੇ ਸੰਜੋਗ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਨੁਖ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮਾਦੇ ਰੂਹ ਦਾ ਸਮਝੌਤਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ । ਇਸ ਸਮਝੌਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਚੇ ਤੋਂ ਉਚਾ ਰੂਹਾਨੀ ਆਦਮੀ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿਚ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}  ਜਿਹੜਾ ਰੂਹਾਨੀ ਆਦਮੀ ਸੁਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਂਦਾ ਹੈ -ਕਿਉਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਬਾਬਤ ਸ਼ੱਕ ਪਾਏ ਗਏ ਹਨ -ਉਸ ਲਈ ਵਾਸ਼ਨਾ ਇਕ ਅਨੋਖੀ ਖਿੱਚ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਦੀ ਤੇ ਖ਼ਤਰਾ ਤੇ ਸਵਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਦੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਹਮਣੇ ਆ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੭੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>caigstpahrgum1lvy96k3v3zzyczi9o</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/181</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10098</id>
    <revision>
      <id>240293</id>
      <parentid>31799</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:51:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240293</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2669" sha1="1zo85lssn5nldnde668j2cbi64gagms" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਖੜੋਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਰਜ਼ਾਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਔਸਤ ਵਿਸ਼ਈ ਆਦਮੀ ਨਾਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ,ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਧਿਓਂ ਬਹੁਤੀ ਰੂਹਾਨੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਜਤਨ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਨਵੇਂ ਯੁਗ ਵਿਚ ਰੂਹ ਮਾਦੇ ਦੀ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇਗੀ ਸਿਰਫ਼ ਰੂਹ ਦੀ ਸਿਹਤ ਲਈ।&lt;/br&gt;

             {{center|{{larger|ਬਹੁੜ ਨਾ ਹੋਵੀ ਜਨਮੜਾ}}}}

{{gap}}ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਤੇ ਬੁਧਮਤ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਪੇਸ਼ਵਾਆਂ ਨੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਕਿਆਸ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ,ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਚੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਯਕੀਨ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਜਨਮ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦੁਜੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ । ਰੂਹ ਦਾ ਅਮਰ ਹੋਣਾ ਇਕ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਹੈ,ਜਿਸ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਤੇ ਨਾ ਮਾਦੇ ਦੀ ਅਮਰਤਾ ਤੋਂ ! ਸਾਡਾ ਸਰੋਕਾਰ ਮਨਖੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਹੈ,ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣੀਆਂ ਅਸੰਭਵ ਹਨ । ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਰੂਹ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ, ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਹੈ। ਦਿਮਾਗ਼ ਤੇ ਮਨ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ । &lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਰ ਮੈਂ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਲੇਖ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਸਾਧਾਰਨ ਯਕੀਨ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਦੁਜੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਨਹੀ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਈਸਾਈ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕਈ ਵਡੇ ਮਤ ਇਸ ਜਨਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਅਖ਼ੀਰਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ । ਕਿਆਮਤ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਸ ਜਨਮ ਦੇ ਅਮਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਚਿਆ ਤੋਲਿਆ ਜਾਏਗਾ, ਤੇ ਸੁਰਗ ਨਰਕ ਦੀ ਵੰਡ ਕੀਤੀ ਜਾਏਗੀ । ਅਗਲੇ ਜੀਵਨ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੭੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1zo85lssn5nldnde668j2cbi64gagms</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/182</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10110</id>
    <revision>
      <id>240294</id>
      <parentid>31814</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:54:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240294</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3048" sha1="b8tcrlzswww19u0eb6eq8clczf8zq10" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦਾ ਇਕਬਾਲ ਤਾਂ ਇਸ ਯਕੀਨ ਵਿਚ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਗਲਾ ਜੀਵਨ ਕਿਸੇ ਦੁਨਿਆਵੀ ਮੂਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਹੀ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਇਹ ਯਕੀਨ ਇਹੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆਵੀ ਜੀਵਨ ਹੀ ਮੂਲ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਫੈਲ ਅਗਲੋ ਸੁਖ ਦੁਖ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਣਗੇ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੇਰੀ ਸਮਾਲੋਚਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਉਤੇ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਹਬ ਇਕੋ ਬੁਨਿਆਦੀ ਜ਼ਹਿਨੀਅਤ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਨ । ਭਾਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਖੋ ਵਖਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੁਖ਼ਾਲਿਫ਼ ਵੀ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਖੰਡ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਬਘਿਆੜਾਂ ਗਊਆਂ ਬਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਇਕੋ ਜ਼ਹਿਨੀਅਤ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤ ਹਨ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਧਾਰਮਕ ਸਿਖ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਜੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਅੱਸਬਾਂ ਕੰਧ ਨਾ ਉਸਾਰੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਭਾਵ ਮਜੵਬ ਨੂੰ ਨਿੰਦਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਟਪਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੈ । ਟਪਲੇ ਦੂਰ ਕੀਤਿਆਂ ਵਿਚਾਰ ਬਰਬਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ । ਮਨੁਖ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਟਪਲਿਆਂ ਤੇ ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਢਣਾ ਹੀ ਮਜ਼ੵਬ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਕਸਦ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜੇ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਤਾਂ ਇਸ ਲੇਖ ਦੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਪੂਰਨ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਦੋ ਤੁਕਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੋੜਤਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ:&lt;/br&gt;
      {{center|&lt;poem&gt;“ਅਗਾਂਹ ਕੂ ਤਾਂਘ, ਪਿਛਾਂ ਫੇਰ ਨ ਮੁਹਡੜਾ ।
ਨਾਨਕ ਸਿੱਝ ਇਵੇਹਾ ਵਾਰ, ਬਹੁੜ ਨਾ ਹੋਵੀ ਜਨਮੜਾ'&lt;/poem&gt;}}  
{{gap}} ਇਹਨਾਂ ਤੁੱਕਾਂ ਦੇ ਪੂਜਯ ਰਚਿਤਾ ਇਹਨਾਂ ਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਇਕ ਮੁਕੰਮਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੀਤੇ ਵਲ ਭੌਂ ਭੌਂ ਨਾ ਤਕ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਗਾਂਹ ਵਲ ਤਾਂਘ, ਇਸੇ ਵਾਰ ਕਾਮਯਾਬ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੭੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b8tcrlzswww19u0eb6eq8clczf8zq10</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/183</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10116</id>
    <revision>
      <id>240295</id>
      <parentid>31825</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:55:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240295</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="814" sha1="nyfg66walqdgyodhvalwp7i7nf9cr5c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਹੋਣ ਦਾ ਹੰਭਲਾ ਮਾਰ, ਮੁੜਕੇ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}} “ਅਗਾਹ ਕੁ ਤਾਂਘ &quot; ਦੇ ਭਾਵ ਬਾਬਤ “ਬਹੁੜ ਨਾ ਹੋਵੀ ਜਨਮੜਾ&quot;ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਟਪਲਾ ਨਹੀਂ ਲਗ ਸਕਦਾ. ਇਸ ਦਾ ਭਾਵ ਇਹੀ ਹੈ - ਬੀਤੇ ਦਾ ਭਰਮ ਨਾ ਕਰ,ਹੱਬਲੀ ਘੜੀ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਗਾਂਹ ਤੁਰਿਆ ਚਲ, ਤਾਕਿ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਫੇਰ ਤੇਨੂੰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੭੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nyfg66walqdgyodhvalwp7i7nf9cr5c</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/184</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10117</id>
    <revision>
      <id>240296</id>
      <parentid>31836</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:58:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240296</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1876" sha1="lmy9csvqfebf8kppiftmbnqik23ritc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
{{dhr|5em}}
               {{center|{{xx-larger|ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ}}}}

{{gap}} ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਵਲ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖੀ,ਜਿਸ ਵਿਚ ਸ਼ਕਾਇਤ ਕੀਤੀ,ਕਿ ਮੁਟਿਆਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵਲ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦਿਨ ਬਦਿਨ ਵਧਰੇ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਤਰ ਵਿਚ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾੜਨਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸਤ੍ਰੀਆ ਨੂੰ ਭੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿਤੀ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਚਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਵਲ ਏਨਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ,ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਪੰਜਾਬੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਕਿ ਮਰਦ ਉਹਨਾਂ ਵਲ ਤਕਣ ਲਈ ਮਜ-ਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਰੂਜ਼, ਪਉਡਰ ਤੇ ਬੁਲਾ ਦੇ ਰੰਗ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਅਮਨ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ।&lt;/br&gt;  
{{gap}}ਉਪਰਲੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨੋਤ੍ਰੀ ਉਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਬੜੀ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ । ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੁਣ ਏਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਤਿਖੀਆਂ ਨੁਕਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਕਿ ਜਿਸ ਭੀ ਇਸ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ, ਜਾਂ ਇਸਦਾ ਉਤਰ ਦਿਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਕੋਈ ਨੁਕਰ ਚੁਭ ਗਈ।&lt;/br&gt;
  {{gap}}ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਨਾਦੀ ਸਵਾਲ ਹੈ ।&lt;noinclude&gt;{{left|੧੮੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lmy9csvqfebf8kppiftmbnqik23ritc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/185</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10122</id>
    <revision>
      <id>240297</id>
      <parentid>31845</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:02:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240297</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3036" sha1="7luj2i676rfxj9yb9cndvncod1tyyyk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}  ਪਰ ਜਿਸ ਖ੍ਸ਼ਨੋਤੀ ਉਤੇ ਸਮਾਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਸਤਰਾਂ fਲਖੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਪੂਸ਼ਨ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਉਤਰ ਹੀ। ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ,ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਉਸ ਵਲ ਝਾਕਦਾ ਹੈ,ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਗੁਸਤਾਖ਼ ਛੁਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿਥਿਆਂ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਉਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾ ਬਜ਼ਰਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,ਕਿ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਜਾਇਆ ਕਰੇ,ਉਹ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕਪੜੇ ਪਾਇਆ ਕਰੇ,ਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕੇਸ ਬਣਾਇਆ ਕਰੇ, ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਵੇਖ ਕੇ ਅਖ ਭੁਆ ਲਿਆ ਕਰੇ,ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵੇਖਣ ਲਈ ਖਿਚੀ ਹੀ ਨਾ ਜਾਇਆ ਕਰੇ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪੁਛਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਉਤੇ ਜੇ ਮਰਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਮਨ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਦੇ ਦੇਣ ਤਾਂ ਕੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇਗਾ ? ਕੀ ਫੇਰ ਉਹ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਗਿਆਂ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਵਖੇਗੀ, ਖ਼ਾਸ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ ਕੇਸ ਨਹੀਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰੇਗੀ, ਚੁੰਨੀ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗੀ, ਬਲੌਜ਼ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਤੇ ਸਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਮੇਲੇਗੀ ?&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਭੁਲਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕਿਤੇ ਰਿਹਾ, ਸੋਚਣ ਲਈ ਭੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ਮੁੱਦਤ ਤੋਂ ਮੁਲਕੀ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਵਿਚ ਏਨੇ ਰੁਝੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਦੇ ਅਨਿਖੜਵੇਂ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਕਫੀਅਤ ਘਟ ਤੋਂ ਘਟ ਪੰਝੀ ਵਰੇ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ।&lt;/br&gt; 
{{gap}}ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਕਪੜਿਆਂ ਵਲ ਨਹੀਂ ਝਾਕਦੇ, ਨਾ ਇਸਤ੍ਰੀਆ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਹਜ ਲਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ । ਸਦੀਵੀ ਮਰਦ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ । ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਚਾਰ ਦੀਵਾਰੀ ਦੇ ਓਲ੍ਹੇ&lt;noinclude&gt;{{right|੧੮੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7luj2i676rfxj9yb9cndvncod1tyyyk</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240298</id>
      <parentid>240297</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:02:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240298</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3044" sha1="4wqmwksrt98v6t6hdiuf9whpcc5tbw3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}  ਪਰ ਜਿਸ ਖ੍ਸ਼ਨੋਤੀ ਉਤੇ ਸਮਾਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਸਤਰਾਂ fਲਖੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਪੂਸ਼ਨ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਉਤਰ ਹੀ। ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ,ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਉਸ ਵਲ ਝਾਕਦਾ ਹੈ,ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਗੁਸਤਾਖ਼ ਛੁਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿਥਿਆਂ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਉਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾ ਬਜ਼ਰਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,ਕਿ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਜਾਇਆ ਕਰੇ,ਉਹ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕਪੜੇ ਪਾਇਆ ਕਰੇ,ਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕੇਸ ਬਣਾਇਆ ਕਰੇ, ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਵੇਖ ਕੇ ਅਖ ਭੁਆ ਲਿਆ ਕਰੇ,ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵੇਖਣ ਲਈ ਖਿਚੀ ਹੀ ਨਾ ਜਾਇਆ ਕਰੇ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪੁਛਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਉਤੇ ਜੇ ਮਰਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਮਨ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਦੇ ਦੇਣ ਤਾਂ ਕੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇਗਾ ? ਕੀ ਫੇਰ ਉਹ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਗਿਆਂ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਵਖੇਗੀ, ਖ਼ਾਸ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ ਕੇਸ ਨਹੀਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰੇਗੀ, ਚੁੰਨੀ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗੀ, ਬਲੌਜ਼ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਤੇ ਸਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਮੇਲੇਗੀ ?&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਭੁਲਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕਿਤੇ ਰਿਹਾ, ਸੋਚਣ ਲਈ ਭੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ਮੁੱਦਤ ਤੋਂ ਮੁਲਕੀ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਵਿਚ ਏਨੇ ਰੁਝੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਦੇ ਅਨਿਖੜਵੇਂ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਕਫੀਅਤ ਘਟ ਤੋਂ ਘਟ ਪੰਝੀ ਵਰੇ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ।&lt;/br&gt; 
{{gap}}ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਕਪੜਿਆਂ ਵਲ ਨਹੀਂ ਝਾਕਦੇ, ਨਾ ਇਸਤ੍ਰੀਆ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਹਜ ਲਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ । ਸਦੀਵੀ ਮਰਦ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ । ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਚਾਰ ਦੀਵਾਰੀ ਦੇ ਓਲ੍ਹੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੮੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4wqmwksrt98v6t6hdiuf9whpcc5tbw3</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240299</id>
      <parentid>240298</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:04:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240299</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3061" sha1="cz03sz490nkmakmve4j2ek6901zlnja" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਪਰ ਜਿਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨੋਤ੍ਰੀ ਉਤੇ ਸਮਾਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਸਤਰਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਉਤਰ ਹੀ। ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ, ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਉਸ ਵਲ ਝਾਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਗੁਸਤਾਖ਼ ਛੁਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿਥਿਆਂ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt; 
{{gap}}ਉਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾ ਬਜ਼ਰਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਜਾਇਆ ਕਰੇ, ਉਹ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕਪੜੇ ਪਾਇਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕੇਸ ਬਣਾਇਆ ਕਰੇ, ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਵੇਖ ਕੇ ਅਖ ਭੁਆ ਲਿਆ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵੇਖਣ ਲਈ ਖਿਚੀ ਹੀ ਨਾ ਜਾਇਆ ਕਰੇ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪੁਛਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਉਤੇ ਜੇ ਮਰਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਮਨ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਦੇ ਦੇਣ ਤਾਂ ਕੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇਗਾ ? ਕੀ ਫੇਰ ਉਹ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਗਿਆਂ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਵਖੇਗੀ, ਖ਼ਾਸ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ ਕੇਸ ਨਹੀਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰੇਗੀ, ਚੁੰਨੀ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗੀ, ਬਲੌਜ਼ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਤੇ ਸਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਮੇਲੇਗੀ ?&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਭੁਲਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕਿਤੇ ਰਿਹਾ, ਸੋਚਣ ਲਈ ਭੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ਮੁੱਦਤ ਤੋਂ ਮੁਲਕੀ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਵਿਚ ਏਨੇ ਰੁਝੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਦੇ ਅਨਿਖੜਵੇਂ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਕਫੀਅਤ ਘਟ ਤੋਂ ਘਟ ਪੰਝੀ ਵਰੇ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ।&lt;/br&gt; 
{{gap}}ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਕਪੜਿਆਂ ਵਲ ਨਹੀਂ ਝਾਕਦੇ, ਨਾ ਇਸਤ੍ਰੀਆ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਹਜ ਲਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ । ਸਦੀਵੀ ਮਰਦ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ । ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਚਾਰ ਦੀਵਾਰੀ ਦੇ ਓਲ੍ਹੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੮੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cz03sz490nkmakmve4j2ek6901zlnja</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/152</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10192</id>
    <revision>
      <id>240240</id>
      <parentid>32035</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:15:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240240</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1897" sha1="gec1snuvs97kaxo4q2337uzjcou1230" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
{{dhr|7em}}

{{center|&lt;poem&gt;{{xx-larger|'''ਮਜ਼ਹਬ, ਅਖ਼ਲਾਕ ਤੇ ਮਨੁਖਤਾ'''}}

'''ਮਜ਼ੵਬ'''&lt;/poem&gt;}}

{{gap}} ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਵਿਕਾਸ਼। ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਅਮੁਕ ਮਾਰਗ ਉਤੇ ਮਨੁਖਤਾ ਇਕ ਜੁਗ-ਪਲਟਾਊ ਮਨਜ਼ਿਲ ਹੈ, ਜੇਕਰ 'ਬੜੀ ਔਖੀ ਤੇ ਉਚੀ ਚੜਾਈ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਧਰਾਈ । ਕੀੜੇ,ਮਕੌੜੇ,ਪਸ਼ੂ ਪੰਖੀ ਦੀਆਂ ਸੋੜੀਆਂ ਤੇ ਔਖੀਆਂ,ਪਗਡੰਡੀਆਂ ਉਤੇ ਚੜੵਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਦੋਂ ਮਨੁਖਤਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ,ਏਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਵਿਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਵੇਂ ਰਾਹ ਲਭਣ ਤੇ ਅਨੌਖੇ ਹਥਿਆਰ ਘੜਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਇਹਦਾ ਕਿਆਸ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਫੋਲ ਕੇ ਸੁਖਾਵੇਂ ਭੇਤਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਗ ਪਿਆ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਪਸ਼ੂ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋਕੇ ਮਨੁਖ ਦੇ ਹੋਣਹਾਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂ-ਦਿਆਂ ਜਿਹੜਾ ਪਹਿਲਾ ਫੁਰਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫੁਰਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਵਧਾ ਸਕਣਾ ਸੀ । ਸੌੜ, ਹੜ, ਹਨੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁਖ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਸਮਝਦਾ,ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਅਗੇ ਓਸ ਤਰਲੇ ਕੀਤੇ,ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਚੀਜ਼ਾਂ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੪੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gec1snuvs97kaxo4q2337uzjcou1230</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/153</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10197</id>
    <revision>
      <id>240241</id>
      <parentid>32038</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:17:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240241</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3029" sha1="kgwonx7pwgsr5pclky9m7la7czuurci" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਤੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦਿਤੀਆਂ। &lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਹ ਮਹਜ਼ਬ ਦਾ ਆਰੰਭ ਸੀ,ਇਹਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਕਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ,ਭੇਟਾ ਤੇ ਬਲੀਦਾਨ ਸੀ। ਮਨੋਰਥ ਪੈਦਾਵਾਰ ਵਧਾਣ ਵਿਚ ਸਫ਼ਲਤਾ ਢੂੰਡਣਾ ਸੀ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਕਈਆਂ ਸਦੀਆਂ ਦੀ ਜਦੋਜਹਿਦ ਬਾਅਦ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਚੋਖੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਹਾਸਲ ਹੋ ਗਈ । ਏਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵਾਹ ਕੇ ਧਰਤੀ ਚੋਂ ਦੌਲਤ ਕਢ ਲਈ। ਓਦ'ਚਤੁਰ ਮਨੁਖਾਂ ਨੇ ਘਣ ਚਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰ ਕੇ, ਡਰਾ ਕੇ ਜਾਗ਼ੀਰਦਾਂਰੀ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਘੜੇ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਵਰਤਾਵੇ ਲਈ ਹਥਿਆਰ-ਬੰਦ ਫ਼ੌਜ ਬਨਾਈ। ਇਸ ਫ਼ੌਜ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਚਤਰ ਅਮੀਰ ਆਪਣੀ ਮਲਕੀਅਤ ਵਧਾਂਦੇ ਵਧਾਂਦੇ ਬੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਤੇ ਅਗੇਰੇ ਚਲਕੇ ਸ਼ਾਹ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਣ ਗਏ । ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਕੋਲ ਦੋਲਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕ ਬੇ-ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਿਰਧਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਇਹਨਾਂ ਤੰਗ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟਤਾ ਹੱਦ ਅੰਦਰ ਰਖਣ ਲਈ ਤਿਆਗ ਦਾ ਮਸਲਾ ਪ੍ਚਲਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਰੱਬੀ ਪਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਸਵਰਨ-ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰੇ ਇਸ ਮਸਲੇ ਨੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸ਼ੁਅਲੇ ਭੜਕਾਣ ਵਾਲੀ ਲੋਕ-ਅਸੰਤੁਸ਼ਟਤਾ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰੀ ਰਖਿਆ,ਏਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਜਨ-ਸਾਧਾਰਨ ਗ਼ੁਰਬਤ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤੀ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਗ਼ਰੀਬੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ੵਬੀ ਚਿੰਨ ਸਮਝਣ ਲਗ ਪਏ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਅਸੰਤੁਸ਼ਟਤਾ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਤਿਆਗ ਠੀਕ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਸਕਿਆ,ਪਰ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਇਹਦੇ ਕਰਕੇ ਅਨੇਕਾਂ ਉਲਝਣਾਂ ਪੈ ਗਈਆਂ । ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ,ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਬੜਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ । ਤਿਆਗ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਖੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਏਸ ਭੋਖੜੇ ਦੇ ਅਸਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਣ ਲਈ ਇਸ਼ਕ ਹਕੀਕੀ (ਬੇ-ਵਜੁਦੇ ਮਾਸ਼ੂਕ ਨਾਲ ਇਸ਼ਕ) ਪ੍ਰਚਲਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ,ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{Float right|੧੪੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kgwonx7pwgsr5pclky9m7la7czuurci</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/154</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10199</id>
    <revision>
      <id>240242</id>
      <parentid>32045</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:18:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240242</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2545" sha1="a2xji6vqgn4a765qvse5mgmdiawt1b8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਮਾਰਗ ਦਾ ਈਸ਼ਵਰੀ ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਮਨੁਖ ਦੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਰੀਕ ਤੰਦਾਂ ਨੂੰ ਟੁਟਣੋਂ ਬਚਾਇਆ ਤੇ ਜਾਗੀਰਦਾਰੀ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਉਠ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬੇਵਜੂਦ ਮਾਸ਼ੂਕੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿਤਾ। &lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਰ ਏਸਤਰਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਸਦੀਆਂ ਵੰਚਿਤ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਿਰਉਤਸਾਹ ਹੋ ਗਈ। ਇਹਨੂੰ ਜੀਵਨ ਇਕ ਲੰਮੀ ਜ਼ਹਿਮਤ ਜਾਪਣ ਲਗ ਪਿਆ । ਏਸ ਨਰਕੀ ਇਹਸਾਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਅੰਤਮ ਮਨੋਰਥ ਮੰਨਣ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿਤੀ ਗਈ । ਦਾਨ,ਤੀਰਥ ਵਰਤ, ਸਮਾਧੀ ਦੋ ਧਰਮ ਮਾਰਗ ਚਲਾਏ ਗਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਤੇ ਅੰਤਮ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤਰਲੇ ਕਰਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਭੂਖਾਂ ਤਰਸੇਵਿਆਂ ਤੋਂ ਬੇ-ਧਿਆਨ ਰਹੀ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜਨ ਸਾਧਾਰਨ ਦੀ ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਗ਼ਰੀਬੀ ਤੇ ਅਧੀਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਅਮੀਰੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਪ੍ਰਬਲ ਹੁੰਦੇ ਗਏ । ਇਹਨਾਂ ਕੇਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰਖਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਹਾਕਿਮ ਜਮਾਤ ਪੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਏਸ ਜਮਾਤ ਦਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਹੁਸਨ ਉਤੇ ਅਨ ਵੰਡਿਆ ਅਧਿਕਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣ ਲਗ ਪਿਆ। ਏਸ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਮਹਿਫੂਜ਼ ਰਖਣ ਲਈ ਏਸ ਜਮਾਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਖ਼ਲਾਕ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਸੰਗ-ਮਰਮਰੀ ਕੰਧਾਂ ਉਸਾਰ ਦਿਤੀਆਂ ।&lt;/br&gt;

              {{center|{{larger|ਅਖ਼ਲ਼ਾਕ}}}}

{{gap}}ਕੋਈ ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਦਾ ਸਾਰਾ ਪਰਵਾਰ  ਭੁਖਾ ਮਰਦਾ ਹੋਵੇ, (ਇਹੋ ਕੰਧ ਕਰਜ਼ਿਆਂ,ਜਾਇਦਾਦਾਂ, ਤੇ ਸੂਦ ਦਾ ਓਹਲਾ ਹੈ) 
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੫੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a2xji6vqgn4a765qvse5mgmdiawt1b8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/155</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10204</id>
    <revision>
      <id>240243</id>
      <parentid>32048</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:20:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240243</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2931" sha1="5eri1zenpgsi11lgjrp4kzfg4uamsrp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}} ੨ ਕਿਲੋ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵਲ ਨਹੀਂ ਤਕਣਾ ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਇਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਾਲਿਕ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੁਸ਼ਮਨ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ (ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆ ਖ਼ਰੀਦੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ,ਕਢੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ,ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਕੋਈ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਰਿਆਸਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦਾ ਇਤਹਾਸ ਇਹਨਾਂ ਬਦਨਸੀਬ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਝੁਲਸਿਆ ਪਿਆ ਹੈ) ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ੨. ਵਡਿਆਂ ਦੀ ਤਾਬਿਆਦਾਰੀ ਕਰਨੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪਤੀ ਪਤੀ ਖਲਾਰ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰੋਲਦੀ ਹੋਵੇ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ੪.ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਮਦਿਲੀ ਕਰਨੀ,(ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਿਦਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਮ ਦੀ ਹਫ਼ੀਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੂਰਦਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਗ਼ੀ ਹੋਣੋ ਰੋਕਣ ਲਈ)&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਤੁਰੀ ਸੀ,ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਚੋਂ ਬਹੁਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਮੁਖ਼ਾਲਿਫ਼ ਤਾਕਤਾਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ,ਪਿਆਰ ਤੇ ਸੁਆਦ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜ਼ੵਬ ਇਹਦਾ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਫੁਲਤਾ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਸਾਧਨ ਸੀ । ਪਰ ਜਮਾਤੀ ਖ਼ੁਦਗ਼ਰਜ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਕ ਮਿਜਾਜ਼ੀ ਆਖ ਕੇ ਭੰਡ ਦਿਤਾ, ਪ੍ਪਤੀ ਦੀ ਜਮਾਂਦਰੂ ਤਾਂਘ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਮੋੜ ਦਿਤਾ ਤੇ ਜਿਉਣ ਦੀ ਅਮਰ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭਟਕਾ ਦਿਤਾ।&lt;/br&gt;
 {{gap}} ਤੇ ਏਸ ਸਾਰੇ ਗ਼ੈਰ-ਕੁਦਰਤੀ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਅਖ਼ਲਾਕ ਦੀਆਂ ਥੰਮੀਆਂ ਉਤੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ। ਉਚੇ ਅਖ਼ਲਾਕ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ । ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ੇ ਮੋੜਨ ਖ਼ਾਤਰ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਕਰਜ਼ੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆ ਵੇਚੀਆਂ,ਬਚੇ ਵੇਚੀਆ,ਸਾਰੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|૧પ૧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5eri1zenpgsi11lgjrp4kzfg4uamsrp</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240244</id>
      <parentid>240243</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:20:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240244</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2930" sha1="0yb4tc6l8vk4b4a8hk8acvdrzezphu7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}} ੨ ਕਿਲੋ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵਲ ਨਹੀਂ ਤਕਣਾ ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਇਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਾਲਿਕ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੁਸ਼ਮਨ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ (ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆ ਖ਼ਰੀਦੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ,ਕਢੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ,ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਕੋਈ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਰਿਆਸਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦਾ ਇਤਹਾਸ ਇਹਨਾਂ ਬਦਨਸੀਬ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਝੁਲਸਿਆ ਪਿਆ ਹੈ) ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ੨. ਵਡਿਆਂ ਦੀ ਤਾਬਿਆਦਾਰੀ ਕਰਨੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪਤੀ ਪਤੀ ਖਲਾਰ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰੋਲਦੀ ਹੋਵੇ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ੪.ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਮਦਿਲੀ ਕਰਨੀ,(ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਿਦਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਮ ਦੀ ਹਫ਼ੀਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੂਰਦਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਗ਼ੀ ਹੋਣੋ ਰੋਕਣ ਲਈ)&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਤੁਰੀ ਸੀ,ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਚੋਂ ਬਹੁਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਮੁਖ਼ਾਲਿਫ਼ ਤਾਕਤਾਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ,ਪਿਆਰ ਤੇ ਸੁਆਦ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜ਼ੵਬ ਇਹਦਾ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਫੁਲਤਾ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਸਾਧਨ ਸੀ । ਪਰ ਜਮਾਤੀ ਖ਼ੁਦਗ਼ਰਜ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਕ ਮਿਜਾਜ਼ੀ ਆਖ ਕੇ ਭੰਡ ਦਿਤਾ, ਪ੍ਪਤੀ ਦੀ ਜਮਾਂਦਰੂ ਤਾਂਘ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਮੋੜ ਦਿਤਾ ਤੇ ਜਿਉਣ ਦੀ ਅਮਰ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭਟਕਾ ਦਿਤਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਤੇ ਏਸ ਸਾਰੇ ਗ਼ੈਰ-ਕੁਦਰਤੀ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਅਖ਼ਲਾਕ ਦੀਆਂ ਥੰਮੀਆਂ ਉਤੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ। ਉਚੇ ਅਖ਼ਲਾਕ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ । ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ੇ ਮੋੜਨ ਖ਼ਾਤਰ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਕਰਜ਼ੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆ ਵੇਚੀਆਂ,ਬਚੇ ਵੇਚੀਆ,ਸਾਰੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|૧પ૧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0yb4tc6l8vk4b4a8hk8acvdrzezphu7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/156</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10206</id>
    <revision>
      <id>240245</id>
      <parentid>32055</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:22:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240245</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2928" sha1="8egwrqai3cxc3knqbedybvk533625n6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਰਵਾਰ ਭੁਖਾ ਮਾਰ ਦਿਤਾ ਪਰ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੋਠਿਆਂ, ਵਲ ਲਲਚਾਂਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ । ਬੁਢੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਚੌਥੀ ਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਈਰਖਾ ਭਰੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ,ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰ ਦਿਤੇ । ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੇਦ ਤੇ ਅੰਜੀਲ, ਕੁਰਾਨ ਬਣਾ ਦਿਤੇ ਗਏ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ਪਰ ਹਕੀਕਤ ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਤਾਣਾ ਬਾਣਾ ਮਲਿਕ ਜਮਾਤ ਦੀ ਅਮੀਰੀ ਦੇ ਗਿਰਦ ਕੰਡੇਹਿਲੀ ਤਾਰ ਦਾ ਜੰਗਲਾ ਹੈ । ਗਰੀਬਾਂ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਯਾ-ਭਰੀ ਸਰ-ਪ੍ਰਸਤੀ ਦਿਲ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਸੂਲ ਨਹੀਂ ਹਨ - ਕਿਉਂਕਿ ਭਰਪੂਰਤਾ ਚੋਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਡੋਲੵ ਡੋਲੵ ਖਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਭਰਨਾ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵਯ ਸਮਝਦਾ ਹੈ । ਰਹਿਮ-ਦਿਲੀ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਬਗ਼ਾਵਤ ਆਪਣੇ ਦਰਿਦਰ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਰਖਣ ਲਈ ਥਿੰਦਾ ਜਿਹਾ ਦੰਭ ਹੈ । ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਦਯਾ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਗ਼ੁਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਬਗ਼ਾਵਤ ਦੀ ਅਤਿ ਤੋਂ ਰੋਕੀ ਰਖਿਆ ਜਾਏ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜਿਹੜਾ ਵਿਚਾਰਵਾਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਮੰਜ਼ਿਲ  ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝ ਸਕਣਾ ਜ਼ਰਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਮਜ਼ੵਬ ਸ਼ੁਰੂ ਭਾਵੇਂ ਕਿਹੜੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਅਜ ਇਹ ਮਾਲਕ ਨਜ਼ਾਮ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਭੌਣ ਵਾਲਾ  ਦੂਜਾ ਸਹਾਇਕ ਹੈ। ਪੁਚਲਤ ਅਖ਼ਲਾਕ ਮਜ਼ੵਬ ਦੁਆਲੇ ਭੌਣ ਵਾਲਾ ਦੁਜਾ ਸਹਾਇਕ ਸਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ ਕੋਈ ਨਹੀਂ । ਮਾਲਕੀ ਨਜ਼ਾਮ ਦੇ ਖਿੰਡਰਦਿਆਂ ਹੀ ਇਹ ਭੀ ਖਿੰਡਰਦਿਆ ਹੀ ਇਹ ਭੀ ਖਿਡਰ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਨਵਾਂ ਨਜ਼ਾਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੀ ਥਾਂ ਲਵੇਗਾ, ਓਹਦੇ ਮਜ਼ੵਬ ਤੇ ਅਖ਼ਲਕ ਭੀ ਨਵੇਂ ਹੋਣਗੇ ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੫੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8egwrqai3cxc3knqbedybvk533625n6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/157</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10304</id>
    <revision>
      <id>240246</id>
      <parentid>32290</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:25:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240246</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2790" sha1="ezrdarzfn5gj7l9b3el4vfpls425rhi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਕਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਪ੍ਚਲਤ  ਮਜ਼ੵਬ ਤੇ ਅਖ਼ਲਾਕ ਦੋਵੇਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੇ ਅਜ਼ਲੀ ਹਨ । ਪਰ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿਚ ਹੀ ਬਦਲਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਖਰੀਆਂ ਬਰਾਦਰੀਆਂ, ਵਖਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ, ਵਖਰੇ ਮੁਲਕ ਵਿਚ  ਇਹ ਵਖੋ ਵਖਰੇ ਹਨ । ਜਿਹੜਾ ਅਮਲ ਕਦੇ ਮਜ੍ਹਬੀ  ਤੇ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਉਹ ਅਜ ਗੁਨਾਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਭੈਣਾਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ, ਆਦਮ-ਕੁਰਬਾਨੀ, ਵਿਧਵਾ ਦਾ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸੜਨਾ, ਆਦਿ । ਅਸੀਂ ਜਦੋਂ ਮਜ਼ਬ  ਤੇ ਅਖ਼ਲਾਕ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਖੋਜ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕੋਮਾਂ ਦੇ ਆਰਥਕ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਗੁੰਦੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਪ੍ਤੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਜਨ ਸਾਧਾਰਨ ਦੀ ਚੰਗੇਰੀ ਆਰਥਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਚੰਗੇਰੇ ਤੇ ਮਾੜੀ ਆਰਥਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਮਾੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਏਸ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਜਾਂ ਮਨੋਰਥ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਮਨੁਖਤਾ ਦੇ ਆਰਥਕ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਹਨ ।&lt;/br&gt;
                   
                 {{center|{{larger|ਮਨੁਖਤਾ}}}}


{{gap}}ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਵਿਕਾਸ ਤੇ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਇਨਕਲਾਬੀ ਕੇਂਦਰ ਮਨੁਖਤਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਮਨੁਖਤਾ ਰਾਹੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਚੰਗੇ ਮਨੁਖਤਾ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਲੂਲ੍ਹੇ, ਲੰਙੋ, ਕੋਹੜੇ, ਕੋਝੇ ਆਦਮੀ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣੇ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਸਗੋਂ ਬੇਅਰਥ ਜਾਨਵਰ, ਮਛਰ , ਮਖੀ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਕੀੜੇ ਭੀ ਮੁਕ ਜਾਣਗੇ । ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਨਸਲ ਭੀ ਚੰਗੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਬਿਛ ਵਧੇਰੇ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਫਲਦਾਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਫੁਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੋ ਵਧ ਜਾਣਗੇ, ਕੰਡੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੫੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ezrdarzfn5gj7l9b3el4vfpls425rhi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/158</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10309</id>
    <revision>
      <id>240247</id>
      <parentid>32297</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:29:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240247</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2958" sha1="sa2moj3ytsutck3eml3i9obplscrpq9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਤੇ ਬਦਬੋ ਘਟ ਜਾਣਗੇ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਸਾਡੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿੰਨਾਂ ਕੁਝ ਕੋਝਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਚੰਗੇ ਮਨੁਖ ਦੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਬਿਨਾਂ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ !ਚੰਗੀ ਮਨੁਖਤਾ ਦੇ ਯੁਗ ਵਿਚ ਏਸ ਕੋਝ ਦੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਹਦਾ ਬੀਜ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ &lt;/br&gt;
{{gap}}  ਚੰਗੀ ਮਨੁਖਤਾ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਲੋੜਾਂ ਇਹ ਹਨ :&lt;/br&gt;
{{gap}} ੧. ਹਰ ਮਨੁਖ ਦੀ ਆਰਥਕ ਤੇ ਸਿਆਸੀ ਆਜ਼ਾਦੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ੨. ਹਰ ਮਨੁਖ ਦੀ ਦਿਮਾਗ਼ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਖ਼ਲਾਸੀ। ਇਹ ਖਲਾਸੀ ਸਿਰਫ਼ ਆਜ਼ਾਦ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਖੋਜ ਦੇ ਸਿਟੇ ਹਰ ਮਨੁਖ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆਂ ਹੀ ਹਾਸਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ । ਹਰੇਕ ਹੋਰ ਪਰਚਾਰ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਹਨੇਰਾ ਗੂਹੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ੩. ਹਸਨ,ਹੁਨਰ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਮਾਨਣ ਦਾ ਖਲਾ  ਅਵਸਰ । &lt;/br&gt;                                         {{gap}} ੪ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਤੇ ਸ੍ਰੀਰਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਇਕ-ਤਾਲ ਪਰਫੁਲਤਾ, ਤਾਕਿ ਮਨੁਖ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਿਉਣ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈ ਸਕੇ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਚੰਗੇ ਮਨੁਖਤਾ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ ਮਨੁਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਹਤਤਾ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਹੈ । ਇਹਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਣ ਦਾ ਅਵਸਰ ਮੰਨ ਕੇ ਤਿਆਗੀ ਬਨਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਸ਼ਟ ਦੇਣੇ ਮਜ਼ੵਬ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਅਯੋਗਤਾ ਦਾ ਇਕਬਾਲ ਹੈ। “ਮਨੁਖ ਦਾ ਜਮਾਂਦਰੂ ਹੱਕ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਵਨ-ਸਵੰਨਤਾ ਨੂੰ ਮਾਣੋ, ਹੁਸਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਚਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਸਾਰੂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਏਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਬਣਾਵੇ ।”
{{gap}}ਚੰਗੀ ਮਨੁਖਤਾ ਇਕਲੇ ਸ਼ਖ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਇਕੱਲੀਆਂ ਕੋਸ਼ਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਸਾਰੇ ਮਨੁਖ ਰਲ ਕੇ ਇਕਲੇ ਸ਼ਖ਼ਸ ਲਈ ਉਹ ਸਮਾਜਕ ਅਵਸਥਾ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਖੋਹਿਆ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੫੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sa2moj3ytsutck3eml3i9obplscrpq9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/159</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10315</id>
    <revision>
      <id>240248</id>
      <parentid>32321</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:30:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240248</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2976" sha1="6f1gjx1gr4eyda6sdhajbc6cyigwdbk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਏਗਾ ਸਗੋਂ ਉਹਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਧੇਰੇ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾ ਦਿਤੀ ਜਾਏਗੀ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਫਲਦੀ ਫੁਲਦੀ ਮਿਹਨਤ ਸਾਰੀ ਮਨੁਖਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਬਣਾਂਦੀ ਤੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਸੁਖਦਾਈ ਬਣਦੀ ਜਾਏਗੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਾ ਜ਼ਮਨ ਆਜ਼ਾਦ ਸਮਾਜ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਜਿਥੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਨਿਯਮ ਜਮਾਤਾਂ ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ  ਲਾਭਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਭੀ ਕੋਈ ਸਦੀਵੀ ਹਿਫ਼ਜਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਨਾਂ ਅਸਲੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਨਾ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਥੋੜੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਅਮੀਰੀ ਬਹੁਤਿਆ ਲਈ ਨਰਕ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ । ਜਦ ਤਕ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਚੋਂ ਥੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਕਮਾਣ, ਤੇ ਚੋਰ-ਸੌਦਾਗਰੀ ਨਾਲ ਪੈਸਾ ਰੋਲਣ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹ  ਹੈ, ਓਦੋ ਤਕ ਕੋਈ ਪਰਚਾਰ, ਚੰਗੇ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਆਦ ਰਥਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਪਗੰਡਾ ਸੁਰੀਲੇ ਕੀਰਤਨ ਪਾਠ, ਦਾਨ ਪੁੰਨ ਚੰਗੀ ਮਨੁਖਤਾ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਰੂਹਾਨੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮਾਨਸਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸਭ ਦਾਅਵੇ ਫੋਕੇ ਹਨ। &lt;/br&gt;
{{gap}} ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੀ ਚੰਗਿਆਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਇਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ  ਆਪਣੀ ਉਸਾਰੂ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲਈ ਖੁਲ੍ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਿਆਂ ਹੀ ਹਾਸਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਏਸੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ  ਨਾਲ , ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਅਮੀਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਅਮਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਸੇ ਦਾਤੇ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬਾਹਰਲੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦਾ ਇਹਸਾਸ ਹਨ । ਬੰਧਨ ਤਿਆਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਇਹਨਾਂ ਉਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆਂ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਰੂ ਦਬਾ ਤੋਂ ਸੁਰਖ਼ਰੁਈ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਰਾ ਧੋਖਾ ਹੈ, ਕਿ ਆਰਥਕ ਤੇ ਸਿਆਸੀ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਵਿਚ ਬੱਧੇ ਜਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੫੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6f1gjx1gr4eyda6sdhajbc6cyigwdbk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/160</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10319</id>
    <revision>
      <id>240249</id>
      <parentid>32338</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:32:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240249</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3111" sha1="r35r45irybfzqruygx89gtvgl77stct" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਮੰਦਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਤੁਮਾਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸੁਖ ਦੇ ਇਕਰਾਰ ਦਿਤੇ ਜਾਣ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬਾਝੋਂ ਖੁਲੇ ਸੁਆਸਾਂ ਦਾ ਅਨ-ਹੋਣਾ ਇਕਰਾਰ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}  ਜ਼ਮੀਰ ਜਾਂ ਅੰਤਸ਼ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਾਹਰਲੀ ਨੇਕ ਆਵਾਜ਼ ਮੰਨ ਕੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਰਾਹ-ਨੁਮਾਈ ਮੰਗਣਾ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਨਾ ਪਛਾਣ ਕੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਸਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰਾ ਲੈਣਾ ਹੈ। &lt;/br&gt;          
{{gap}}ਜ਼ਮੀਰ ਜਾਂ ਅੰਤਸ਼ ਕਰਨ ਆਪਣੀ ਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਦਾ ਸੂਖਮ ਜਿਹਾ ਨਚੋੜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਆਲਾ ਦੁਆਲਾ ਬਦਲਿਆਂ ਸਾਡਾ ਤਜਰਬਾ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇਹਦਾ ਨਚੋੜ ਵੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । &lt;/br&gt;                                           
{{gap}} ਜ਼ਮੀਰ,ਅਖ਼ਲਾਕ ਮਜ਼ੵਬ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮਨੁਖੀ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਰਤਮਾਨ ਆਰਥਕ ਵਸੀਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਘਟੀਆ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ । ਜਿਨ ਕੁ ਚੰਗੇ ਸਰਬ ਸੁਖਾਵੇਂ ਇਹ ਵਸੀਲੇ ਉਨੀਂ ਕੁ ਚੰਗੀ ਸਾਡੀ ਜ਼ਮੀਰ, ਉਨਾਂ ਕੁ ਚੰਗਾ ਸਾਡਾ ਅਖ਼ਲਾਕ ਤੇ ਉਨਾਂ ਕ ਹੀ ਚੰਗਾ ਸਾਡਾ ਮਜ਼ੵਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਈਰਖਾ ਭਰਪੂਰ ਫਿਰਕੂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ੵਬ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਦੇ ਹਨ, ਚੋਰ ਮਜ਼ੵਬੀ ਮਰਹਮਤ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰ ਦੇ ਤੇ ਕਾਤਲ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ੵਬ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਸਰ-ਪ੍ਰਸਤੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ਨਵੇਕਲੀ ਅਮੀਰੀ ਦੇ ਇੱਛਕ ਜਮਾਤੀ ਹਕੂਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨ ਸਾਧਾਰਨ ਨੂੰ ਤਰਾਂ ਤਰਾਂ ਦੇ ਵਹਿਮਾਂ ਭਰਮਾਂ ਨਾਲ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਭੁਲਾਈ ਰਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਗ਼ੁਲਾਮ ਜ਼ਹਿ ਨੀਅਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਿ ਅਲੌਕਿਕ ਮਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੋਰਖ-ਧੰਧੇ ਵਿਚ ਫਸਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੰਬਲ-ਭੂਸਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਈ ਰਖਣ&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਰ ਮਨੁਖ ਦੇ ਪੂਰਨ ਸੁਖ ਦੇ ਸਿਵਾ ਕਈ ਮਨੋਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤੇ ਏਸ ਮਨੋਰਥ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਬਣਿਆ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੫੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r35r45irybfzqruygx89gtvgl77stct</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/186</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10326</id>
    <revision>
      <id>240300</id>
      <parentid>32355</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:08:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240300</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3124" sha1="map3uavelw502tx1qwrjl5epc1tvryc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਕਿਲਕਿਲੀ ਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ,। ਓਦੋਂ ਭੀ ਇਹ ਮਰਦ ਬਨੇਰਿਆਂ ਤੋਂ ਝਾਕਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਬੰਦ ਬੂਹਿਆਂ ਦੇ ਪਿਛੇ ਕੋਈ ਮਰਦਾਵੀ ਅੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਉਚੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉਤੋਂ ਕੋਈ ਝਾਤੀਆਂ ਮਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭੀ ਇਕੱਲੀਆਂ ਨਚਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਚੌਂਕ ਚੌਂਕ ਪੈਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਪਲ ਪਲ  ਚੁਪਾਸੀਂ ਤਕਦੀਆਂ ਹਨ । ਆਪੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁਝ ਆਖ, ਪਈਆਂ ਕੱਛਾਂ ਵਿਚ ਮੂੰਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਰਮਾਦੀਆਂ, ਤੇ ਹਯਾ ਨਾਲ ਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ । ਕਿਉਂ ? ਉਹ ਕਿਸ ਵਲ ਤਕਣ ਲਈ ਘੜੀ ੨ ਮੂੰਹ ਚੁਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਕਿ ਦਿਵਾਰਾਂ ਉਚੀਆਂ ਦੇ ਬੂਹੇ ਬੰਦ ਹਨ ? ਉਹ ਤਕਦੀਆਂ ਹਨ ਸਦੀਵੀ ਮਨੁਖ ਵਲ ਜਿਹੜਾ ਅਦਿਖ ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਸਦੀਵੀ ਮਰਦ ਕੀ ਹੈ ? ਸਾਰੇ ਮਰਦਊਪੁਣੇ ਦੀ ਰੂਹ । ਇਸ ਸੁੱਤੇ ਜਾਗਦੇ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿਚ ਰਚੀ ਮਿਚੀ ਇਕ ਚੇਤੰਨਤਾ ਹੈ । ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਆਦਮੀ ਹਨੇਰੀਆਂ ਨੁਕਰਾਂ ਵਿਚ ਪਰੀਆਂ ਦੀ ਆਸ ਰਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਕੁਝ ਭੀ ਨਹੀਂ ਉਥੇ ਵੀ ਇਹ ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਕਿਆਸ ਰਖਦਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਭੈਣ ਨੇ ਮਹਾਤਮਾ ਅਗੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਉਹ ਇਸ ਗੁਸਤਾਖੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ  ਅਗੇ ਹੀ ਗਿਲਾ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਆਨਤਦਾਰ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਖਿਮਾਂ ਤੇ ਦਲੀਲ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਦੀ ਖੇਚਲ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਹੈ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਫੇਰ ਨਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਗ਼ੁਸਤਾਖੀ ਦਿਸਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਇਸਦੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਵਿਚ ਬਦ-ਅਮਨੀ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੁੰਦਾ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜੇ ਮੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨ ਭੈਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬੜੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਇਕ ਸਲਾਹ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ।
{{gap}} ਇਹ ਕਸੂਰ ਨਾ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਦਾ ਹੈ,ਨਾ ਤੁਰੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਦਾ ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੮੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>map3uavelw502tx1qwrjl5epc1tvryc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/187</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10333</id>
    <revision>
      <id>240301</id>
      <parentid>32363</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:12:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240301</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3177" sha1="rio6x2395s2t856n32fwwdpuskc6lmf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਮਿਆਰਾਂ ਦਾ ਹੈ । ਤੂੰ ਅਗੇ ਪਰਦੇ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੌ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੀ ਸਦੀਵੀ ਇਸ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਜਦੋਂ ਸਦੀਵੀ ਮਰਦ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੀ ਸੀ - ਭਰਾ, ਚਾਚੇ, ਮਾਮੇ, ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭੀ ,ਤਾਂ ਉਹ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਹੀ ਕਈ ਸੁਨੇਹੇ ਦੇ ਲੈ ਲਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਅਜ ਤੂੰ ਪਰਦਾ ਲਾਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਕਾਲਜ ਦੇ ਬੈਂਚਾਂ ਉਤੇ ਮਰਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਸੌਦਾ ਖ਼ਰੀਦਦੀ ਹੈ, ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿਚ ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਜਿਹੀ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਤਾੜਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਰਦ ਤੇਰੇ ਵਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਚੋਰ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਾਧਾ ਤੇ ਕਿਤ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਭੀ ਖੁਸ ਗਈ ਹੈ । &lt;/br&gt;                            
{{gap}} ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲਜਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਨਿਰਾਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦ-ਰਲਾ ਸਦੀਵੀ ਮਰਦ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੀ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲਈ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਲੋਂ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਗੁਸਤਾਖ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਦਮਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਛਿਥੀ ਪੈ ਗਈ ਨਾ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਲਾ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹਦੀ ਹੈਂ । ਦੋ ਦੋ ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਵਰੇ ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਂਚ ਉਤੇ ਬਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਧਿ ਛੁਟੀ ਵੇਲੇ ਮਰਦ ਇਕਲੇ ਖਲੋਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਗਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਕਿਸੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾਂਦੀ ਹੈ । ਤੂੰ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਈ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਪੈਨਸਿਲ ਜਾਂ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਮੰਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੈਨੂੰ ਲੋੜ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾਨੀ ਏ, ਬਘੀ ਤੇਨੂੰ ਛਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਘੀ ਤੈਨੂੰ ਲੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੰਨਿਆ, ਤੇਰਾ ਆਦਰਸ਼ ਪਤੀਬ੍ਰਤ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਪਵਿਤ੍ਰਰਤਾ ਦਾ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੮੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rio6x2395s2t856n32fwwdpuskc6lmf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/188</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10336</id>
    <revision>
      <id>240302</id>
      <parentid>32367</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:14:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240302</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3255" sha1="ea1l5wekcue4tli9fvcfc2akdb35a4a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਮਾਣ ਕਰਨਗੇ, ਪਰ ਇਕ ਅਧ ਆਦਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੁਸਕਾਹਟ ਉਤੈ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੱਕ ਭੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ । ਜਦੋਂ ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਅਦਾ ਨਹੀ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਉਤੇ ਬਹੁਤਾ ਵੱਸ ਨਾ ਰਖਣ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇਨੂੰ ਬੇਆਰਾਮ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਕਈ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿ ਤੂੰ ਸਰੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਕਿਸੇ ਮੂਰਖ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਪੈਰੋਂ ਲਾਹ ਕੇ ਜੁਤੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ ਹਨ । ਪਿਛਲੀ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਕਿ ਪੰਘੂੜਾ ਝੂਟਦੇ ਮਰਦ ਦਾ ਪੰਘੂੜਾ ਕਿਤੇ ਤੇਰੇ ਪੰਘੂੜੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਪੰਘੂੜਾ ਖਲੋਤਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੈਰੋਂ ਜੁਤੀ ਲਾਹਕੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਮਾਰ ਦਿਤੀ । ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿਮੀਂ ਵਿਹਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇਂਦੀ । ਉਹ ਕਸੂਰਵਾਰ ਸੀ ਜਾਂ ਬੇਕਸੂਰ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਹਥਾਂ ਵਿਚ ਜੜੀ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੋਝੀ ਤਸਵੀਰ ਹੈ, ਜੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਲੈਕੇ ਤੇਰੀ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਘੜੀ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਬਤ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਦੀਓਂ । ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ - ਤੂੰ ਸਦੀਵੀ ਮਰਦ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਿਰਾਦਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਭੀ ਖਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ । ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਬੇਆਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਛਲਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ ।&lt;/br&gt;                    
{{gap}} ਤੂੰ ਸਾਂਝੇ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਐਮ. ਏ. ਪਾਸ ਕੀਤਾ । ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਤਿੰਨ ਵਰੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪੜੵਦਾ ਰਿਹਾ । ਕਈ ਵਾਰੀ ਡੈਸਕ ਤੋਂ ਡਿਗੀ ਤੇਰੀ ਕਾਪੀ ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਆਸ ਨਾਲ ਚੁਕ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਫੜਾਈ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ ਉਹ ਆਪ ਖੜੋਤਾ ਰਿਹਾ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਭੀੜ ਵਿਚੋਂ ਸਾਂਭ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਲੰਘਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੮੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ea1l5wekcue4tli9fvcfc2akdb35a4a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/189</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10338</id>
    <revision>
      <id>240303</id>
      <parentid>32370</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:17:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240303</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3158" sha1="s84heiv59endqch7s2f3ikm5y1l41f8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਆਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਤੱਖ ਦਿਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ । ਇਸ ਚਾਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖੁਦਗ਼ਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਗ ਸਕਦੀ ਸੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਮੰਗਣੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਆਉਣ ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਸੀ । ਸਦੀਵੀ ਮਰਦ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਭੀ ਪਾਸ ਹੋ ਗਈਓਂ, ਉਹ ਭੀ ਪਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ ਹਨ। ਕਲ ਅਚਾਨਕ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਨਮਾਇਸ਼ ਵਿਚ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੈਂ। ਉਹ ਸਾਹਮਨਿਓਂ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਈਦ ਦਾ ਚੰਨ ਚੜ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸੀਰ ਧੜਕਿਆ। ਉਹ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਬਿੰਦੀ ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚ ਸੰਧੂਰੀ ਲਕੀਰ ਉਚੀ ਉਚੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਹਦੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਗ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਫੇਰ ਭੀ ਉਹ ਅਗਾਂਹ ਵਧਿਆ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਇਛਾਆਂ ਦਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇੜਪਿਓ ਵਲ ਵੇਖ ਕੇ ਪਛਾਣਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੰ ਅੱਖਾਂ ਮੋੜ ਲਈਆਂ,ਉਸ ਦੇ ਉਛਲਦੇ ਕਦਮ ਰੁਕ ਗਏ। ਉਹ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਫੇਰ ਡੇਰੇ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਤਕਿਆ। ਪਤਾ ਈ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਸੀ ? ਜੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਬਤ ਥੋੜਾ ਹੁੰਦਾ,ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੁਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰ ਬੈਠਦਾ। ਸਦੀਵੀ ਮਰਦ ਜਦੋਂ ਠਿਠ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬੜੇ ਕੋਝੇ ਬਦਲੇ ਭੀ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। &lt;/br&gt;          
{{gap}} ਜੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੀ ਸਦੀਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਪਰ ਲਿਖੀਆਂ ਸਚੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਖਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਆਨਤਦਾਰ ਰਾਇ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ । ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਨਿਰਾ ਸੁਆਦਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਭੀ ਹੋ ਜਾਏਗਾ ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੮੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s84heiv59endqch7s2f3ikm5y1l41f8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/190</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10407</id>
    <revision>
      <id>240304</id>
      <parentid>32571</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:28:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240304</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2848" sha1="oc6nlkxu4kvkokt4q6eteo2kskokqv1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਲਿੰਗ ਵਲਵਲਾ ਨਾ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਨਾ ਚੰਗਾ, ਨਾ ਬਦਮਾਸ਼ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਰਸਾ, ਇਹ ਇਕ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਚੰਗਿਆਂ ਭੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਰਬਾਦ ਭੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ । ਇਹ ਸਮਝੋ ਕਪਾਹ ਦੀ ਅਨਕੱਤੀ ਫੁਟੀ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਸੁਹਣੀ ਢਾਕੇ ਦੀ ਮਲਮਲ ਭੀ ਉਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰੱਸਾ ਭੀ ਵਟਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮਨੁਖੀ ਆਚਰਨ ਦੀ ਇਕ ਵਡੀ ਜੁਜ਼ ਹੈ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਸ ਵਲਵਲੇ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਕੇ ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੇ ਤਾਕਤ, ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਪ੍ਰੇਮ, ਆਦਰਸ਼, ਦਲੇਰੀ ਦਾ ਸੋਮਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੈਵਲਾਕ ਐਲਿਸ ਦਾ ਕਥਨ ਹੈ : &lt;/br&gt;
{{gap}} “Sexual pleasure if wisely used may prove the liberator of the finest and the most exalted of our activities.&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਲਿੰਗ-ਵਲਵਲੇ ਨੂੰ ਜੇ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਏ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅਤਿ ਉਚੇ ਤੇ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਅਮਲ ਜਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੈਂ ਇਹ ਆਖਾਣ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਰਤਮਾਨ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਮਿਆਰ ਬੜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ । ਸਾਡੀ ਮਾਨਸਕ ਉਨਤੀ ਨਾਲ ਇਕ ਸਾਰ ਨਹੀਂ । ਅਨੇਕਾਂ ਮਾਨਸਕ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸਚਾਈਆਂ ਦਾ ਹੁਣ ਪਤਾ ਲਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਮਿਆਰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਜੋੜ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਇਕ ਸਰਬ ਵਿਆਪੀ ਜਿਹੀ ਨਿਸਫ਼ਲਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦੀ ਹੈ । ਕੀ ਵਿਆਹੋ, ਕੀ ਕੁਆਰੇ, ਕੀ ਵਿਧਵਾਂ, ਸਭ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਖੜ ਖੜ ਪਏ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਉਹ ਇਕ-ਸੁਰਤਾ ਅਲੋਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਓਪਰਾ ਖੜਾਕ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਉਤਾਂਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਸ਼ਭਿਅਤਾ ਲਈ ਉਤਾਂਹਚੜ੍ਹਦੇ ਮਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ । ਕਾਲਜਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦੀ, ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਾਂਦੀ, ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਉਤੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੮੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oc6nlkxu4kvkokt4q6eteo2kskokqv1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/192</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10409</id>
    <revision>
      <id>240306</id>
      <parentid>32578</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:32:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240306</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3104" sha1="0hgrfeod7350n5283i1hf1y8vbf95d3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਕਾਹਦਾ ਸੰਕੋਚ ? ਕਿਉਂ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਕੋਲੋਂ ਝੱਕੇ ਤੇ ਸ਼ਰਮਾਏ ? ਕਿਉਂ ਨਾ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਵਰਤਾਉ ਕਰੇ, ਜੀਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ? ਇਹ ਗ਼ੈਰ-ਕੁਦਰਤੀ ਝਾਕਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਗ਼ੈਰ-ਕੁਰਤੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਦਾ ਸੂਚਕ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਮੇਰਾ ਭਾਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਏਗਾ। ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਸ਼ਵਰਾ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਦਸਿਆ ਜਾਇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਬੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭੈਣ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਕ ਅਰੋਗਤਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਆਪਣੇ ਜ਼ਾਤੀ ਤਜਰਬੇ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਅਤਿ ਨਿਰਮਲ, ਪ੍ਰਵਿਤ੍ ਤੇ ਸਾਰਥਕ ਜੀਵਨ, ਇਸਤ੍ਰੀਆ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਮੇਲ ਜੋਲ ਵਿਚ ਹੈ । ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਦੇ ਵਰਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਇਸ ਗਲ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾ, ਧਨ ਤੇ ਹੁਨਰ ਖਰਚ ਕਰਦਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਵੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਾਲਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਕਠੋਰ ਤੇ ਜ਼ਾਲਮ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਵਿਚ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਰਖਦੇ । ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਚਾਹਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਂਹਦਾ ਇਹ ਸਦਾ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਉਤੇ ਰਜ਼ਾਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਤਜਰਬਾ ਕਰਕੇ ਵੇਖ ਲਵੋ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁਧ : ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਖਿਮਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਬੜੇ ਬੜੇ ਕਠੋਰ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੇਰੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵੋ! ਜ਼ਰੂਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਲਗਣ ਲਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰੋ, ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਲਾਂਹਦੀ ਅੱਖ ਉਤੇ ਸ਼ੰਕਾ ਭੀ ਨਾ ਕਰੋ ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੮੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0hgrfeod7350n5283i1hf1y8vbf95d3</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240307</id>
      <parentid>240306</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:32:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240307</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3102" sha1="nbdcam54q1u8ye1si8ry4fryvoqir39" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਕਾਹਦਾ ਸੰਕੋਚ ? ਕਿਉਂ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਕੋਲੋਂ ਝੱਕੇ ਤੇ ਸ਼ਰਮਾਏ ? ਕਿਉਂ ਨਾ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਵਰਤਾਉ ਕਰੇ, ਜੀਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ? ਇਹ ਗ਼ੈਰ-ਕੁਦਰਤੀ ਝਾਕਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਗ਼ੈਰ-ਕੁਰਤੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਦਾ ਸੂਚਕ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਮੇਰਾ ਭਾਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਏਗਾ। ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਸ਼ਵਰਾ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਦਸਿਆ ਜਾਇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਬੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭੈਣ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਕ ਅਰੋਗਤਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਆਪਣੇ ਜ਼ਾਤੀ ਤਜਰਬੇ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਅਤਿ ਨਿਰਮਲ, ਪ੍ਰਵਿਤ੍ ਤੇ ਸਾਰਥਕ ਜੀਵਨ, ਇਸਤ੍ਰੀਆ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਮੇਲ ਜੋਲ ਵਿਚ ਹੈ । ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਦੇ ਵਰਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਇਸ ਗਲ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾ, ਧਨ ਤੇ ਹੁਨਰ ਖਰਚ ਕਰਦਾ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਵੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਾਲਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਕਠੋਰ ਤੇ ਜ਼ਾਲਮ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਵਿਚ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਰਖਦੇ । ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਚਾਹਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਂਹਦਾ ਇਹ ਸਦਾ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਉਤੇ ਰਜ਼ਾਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਤਜਰਬਾ ਕਰਕੇ ਵੇਖ ਲਵੋ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਖਿਮਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਬੜੇ ਬੜੇ ਕਠੋਰ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮੇਰੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵੋ! ਜ਼ਰੂਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਲਗਣ ਲਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰੋ, ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਲਾਂਹਦੀ ਅੱਖ ਉਤੇ ਸ਼ੰਕਾ ਭੀ ਨਾ ਕਰੋ ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੮੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nbdcam54q1u8ye1si8ry4fryvoqir39</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/193</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10411</id>
    <revision>
      <id>240308</id>
      <parentid>32581</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:35:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240308</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2248" sha1="ffefvenarnzb7h7hd2lkzid7vtbad32" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt; {{dhr|5em}}    
                 {{center|{{xx-larger|'''ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ'''}}}} 
 
{{gap}} ਅਜ ਸਮਾਂ ਇਹ ਹੈ, ਕਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਇਨਸਾਨ ਦੋਸਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਕੈਂਪਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਗਏ ਹਨ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਡੇ ਵਡੇ ਕਾਰਖ਼ਾਨੇ ਇਨਸਾਨ ਤੇ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ । ਕਲ ਜਰਮਨੀ ਫ਼ਰਾਂਸ, ਯੂਨਾਨ ਤੇ ਇੰਗਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਹਸਤੀ ਮਿਟਾਣ ਲਈ ਅੱਡੀ ਚੋਟੀ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਮਿਟ ਜਾਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਲਗ ਰਹੀ ਹੈ । ਸਟਾਲਿਨਗਰਾਡ ਸੁਆਹ ਦੀ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿਤਾ ਗਿਆ, ਬਰਲਿਨ ਤੋਂ ਲਾਟਾਂ ਉਠੀਆਂ ਹਨ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟਨ ਬੰਬ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵਰਸਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ । ਕਤਲ ਕਰਨ, ਖੂਨ ਵਗਾਣ, ਸੁਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਉਜੜੇ ਥਿਹ ਬਣਾਨ ਲਈ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਆਪਣੇ ਹਥੀਂ ਤਮਗ਼ੇ ਲਾਂਦੇ ਤੇ ਜਗੀਰਾਂ ਦੇਂਦੇ ਹਨ । ਕਰੋੜਾਂ ਹਥਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਸਿੱਟਾਂ ਲੱਖਾਂ ਟਨ ਜਹਾਜ਼ ਮਾਹਵਾਰੀ ਡੋਬੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਇਤਬਾਰ ਨਹੀਂ। ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਇਤਬਾਰ ਨਾ ਹੋਣਾ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਜ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ । ਹੁੱਬੁਲ ਵਚਨੀ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਦੇਸ਼ ਧ੍ਰੋਹੀ ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰ ਛੁਰੀਆਂ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ ਵਿਚ ਰਲ ਮਿਲ ਬੈਠੇ ਇਤਹਾਦੀ ਇਕ ਦੂਜੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੮੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ffefvenarnzb7h7hd2lkzid7vtbad32</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/194</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10413</id>
    <revision>
      <id>240309</id>
      <parentid>32583</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:37:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240309</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2961" sha1="9q26rdvfk4bo3c086ijotmyo8v7blyi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਸੰਭਾਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਦੋ ਪਾਸੇ ਰਾਖਵੀਆਂ ਗਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ-ਉਹਨਾ ਦੀ ਕਹਿਣੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ, ਅਹਿਦਨਾਮੇ ਪੇਚੀਦਾ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਬੇ-ਇਨਸਾਫ਼ੀ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ । ਧਿੰਗਜ਼ੋਰੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਜ਼ੋਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ । ਅਧੀਨ ਰਖਣ ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਅ-ਝੱਕ ਹੈ। ਮਾਲ ਅਸਬਾਬ ਦੀ ਧੁਨ ਹੈ, ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਬੇ-ਪਰਵਾਹੀ ਹੈ । ਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੁਢੇ ਇਸ ਲਹੂ ਚੋਂ ਧਨ ਕਮਾਣ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਲਖਾਂ ਕਮਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰੋੜਾਂ ਜਮਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ । ਹਰ ਬੁਢੇ ਨੂੰ ਕਮਾਈ ਦੀ ਕਾਹਲ ਹੈ। ਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਦੇ ਇਵਜ਼ ਵਿਚ ਠੇਕੇ ਮੰਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ਰਣ-ਭੂਮੀ ਵਿਚ ਆਦਮੀ ਆਦਮੀ ਦੇ ਲਹੂ ਦਾ ਪਿਆਸਾ ਹੈ। ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਇਆ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸੰਗੀਨ ਤਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਬੰਦੂਕ ਦਾ ਘੜਾ ਦਬਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੋਤ-ਰੂਪ ਟੈਂਕ ਭਜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੋਪ-ਖ਼ਾਨੇ ਮੌਤ ਵਰ੍ਹਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਬਮੈਰੀਨਾ ਘਾਤ ਵਿਚ ਲੁਕੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਰਪੀਡੋ ਛੁਟ ਰਹੇ ਹਨ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਪਿਆਰ ਸ਼ਰਮਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੰਗੀਤ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਉਡ ਗਈ ਹੈ, ਕੋਈ ਵਡੀ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਕਿਸੇ ਵਡੇ ਡਰਾਮੇ ਲਈ ਰੌਂ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਕਵਿਤਾ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੈ, ਕਲਪਨਾ ਨਿੰਮੋ-ਝੂਨ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਤ੍ਬੱਕ ਉਠੇ ਹਨ, ਨੀਂਦ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਝਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੰਭੀ ਪਾਸੇ ਪਰਤ ਰਹੀ ਹੈ । &lt;/br&gt;
{{gap}} ਪਰ ਮੈਕਸਿਮ ਗੋਰਕੀ, ਰੂਸ ਦਾ ਸੂਰਗੀਯ ਲਿਖਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਲਾਸਾਨੀ ਪੁਸਤਕ “ਮਾਂ” ਵਿਚ ਆਸ ਦੁਆਂਦਾ ਹੈ ਕਿ :
{{gap}} &quot;ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲੇਣਗੇ,&lt;noinclude&gt;{{left|੧੯੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9q26rdvfk4bo3c086ijotmyo8v7blyi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/195</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10414</id>
    <revision>
      <id>240310</id>
      <parentid>37574</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:39:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240310</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3180" sha1="bv0dvwn5l9hwrpe4ejyy5nqtmr3e4hu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}} ਜਦੋਂ ਇਕ ਮਨੁਖ ਦੁਜੇ ਮਨੁਖ ਦਾ ਤਾਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਐਉਂ ਸੁਣੇਗਾ ਜੀਕਰ ਰਾਗ ਨੂੰ । ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਆਦਮੀ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਫਿਰਨਗੇ, - ਉਹ ਆਦਮੀ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਤੰਤ੍ਤਾ ਵਿਚ ਵਡੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਖੁਲੇ ਨੂੰ ਦਿਲ ਫਿਰਨਗੇ, ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਦਾ ਦਿਲ ਈਰਖਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤ੍ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਲੋਕਾਈ ਸਾੜੇ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਲੀਲ ਕੋਲੋਂ ਅਡ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੋਈ ਮਜਬੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ । ਉਦੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਦਮੀ ਲਈ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇਗੀ । ਉਹ ਵਡੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਏਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਉਚਾਈਆਂ ਸੁਤੰਤ੍ ਆਦਮੀ. ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਦੋ ਅਸੀ ਸਚਾਈ, ਖ਼ਬਸੂਰਤੀ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂਗੇ - ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਸਮਝੇ ਜਾਣਗੇ ਜਿਹੜੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਣਗੇ, ਤੇ ਜਿਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬੜਾ ਡੂੰਘਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹੀ ਅਤਿ ਚੰਗੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਸੁਤੰਤੂ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਗੀ -ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਹੋਣਗੇ ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਗੇ ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}} ਭਾਵੇਂ ਵਰਤਮਾਨ ਬੱਦਲ-ਵਾਈ ਤੇ ਗੜੇ.ਮਾਰੀ ਦੇ ਝਖੜ ਝਾਂਜੇ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਮੁਸਕਰਾਂਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕੋਈ ਕਿਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਹੀ ਜਿਹੜਾ ਗੋਰਕੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਥੋਂ ਕਿਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਬੱਦਲ ਉਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੋਂ ਹੀ ਗੋਰਕੀ ਦੀ ਸਚਿਆਈ ਦਾ ਸਬੂਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ । ਹਰ ਮਨੁਖ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤਾਂਘਾਂ ਇਸ ਗਲ ਦੀਆਂ ਸਬੂਤ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਤਮ ਸਚਿਆਈ ਦੀ ਸੋਅ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਦਿਲ ਵਿਚ ਯਕੀਨ ਭਾਵੇਂ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ੀਘਝ ਅਮਿਟ ਹੈ ਕਿ &lt;/br&gt;
{{gap}} “ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਆਵੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲੈਣ !”
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੯੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bv0dvwn5l9hwrpe4ejyy5nqtmr3e4hu</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240311</id>
      <parentid>240310</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:40:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240311</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3186" sha1="4exj72ffiqsho7s5ohdnd3nndtzcb0j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}} ਜਦੋਂ ਇਕ ਮਨੁਖ ਦੁਜੇ ਮਨੁਖ ਦਾ ਤਾਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਐਉਂ ਸੁਣੇਗਾ ਜੀਕਰ ਰਾਗ ਨੂੰ । ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਆਦਮੀ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਫਿਰਨਗੇ, - ਉਹ ਆਦਮੀ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਤੰਤ੍ਰਤਾ ਵਿਚ ਵਡੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਖੁਲੇ ਨੂੰ ਦਿਲ ਫਿਰਨਗੇ, ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਦਾ ਦਿਲ ਈਰਖਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਲੋਕਾਈ ਸਾੜੇ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਲੀਲ ਕੋਲੋਂ ਅਡ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੋਈ ਮਜਬੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ । ਉਦੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਦਮੀ ਲਈ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇਗੀ । ਉਹ ਵਡੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਏਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਉਚਾਈਆਂ ਸੁਤੰਤ੍ ਆਦਮੀ. ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਦੋ ਅਸੀ ਸਚਾਈ, ਖ਼ਬਸੂਰਤੀ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂਗੇ - ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਸਮਝੇ ਜਾਣਗੇ ਜਿਹੜੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਣਗੇ, ਤੇ ਜਿਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬੜਾ ਡੂੰਘਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹੀ ਅਤਿ ਚੰਗੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਸੁਤੰਤੂ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਗੀ -ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਹੋਣਗੇ ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਗੇ ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}} ਭਾਵੇਂ ਵਰਤਮਾਨ ਬੱਦਲ-ਵਾਈ ਤੇ ਗੜੇ.ਮਾਰੀ ਦੇ ਝਖੜ ਝਾਂਜੇ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਮੁਸਕਰਾਂਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕੋਈ ਕਿਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਹੀ ਜਿਹੜਾ ਗੋਰਕੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਥੋਂ ਕਿਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਬੱਦਲ ਉਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੋਂ ਹੀ ਗੋਰਕੀ ਦੀ ਸਚਿਆਈ ਦਾ ਸਬੂਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ । ਹਰ ਮਨੁਖ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤਾਂਘਾਂ ਇਸ ਗਲ ਦੀਆਂ ਸਬੂਤ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਤਮ ਸਚਿਆਈ ਦੀ ਸੋਅ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਦਿਲ ਵਿਚ ਯਕੀਨ ਭਾਵੇਂ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ੀਘਝ ਅਮਿਟ ਹੈ ਕਿ &lt;/br&gt;
{{gap}} “ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਆਵੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲੈਣ !”
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੯੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4exj72ffiqsho7s5ohdnd3nndtzcb0j</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240312</id>
      <parentid>240311</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:41:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240312</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3186" sha1="bvk9ks9j2hxxrn69j6atz4ufdc450do" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}} ਜਦੋਂ ਇਕ ਮਨੁਖ ਦੁਜੇ ਮਨੁਖ ਦਾ ਤਾਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਐਉਂ ਸੁਣੇਗਾ ਜੀਕਰ ਰਾਗ ਨੂੰ । ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਆਦਮੀ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਫਿਰਨਗੇ, - ਉਹ ਆਦਮੀ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਤੰਤ੍ਰਤਾ ਵਿਚ ਵਡੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਖੁਲੇ ਨੂੰ ਦਿਲ ਫਿਰਨਗੇ, ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਦਾ ਦਿਲ ਈਰਖਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਲੋਕਾਈ ਸਾੜੇ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਲੀਲ ਕੋਲੋਂ ਅਡ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੋਈ ਮਜਬੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ । ਉਦੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਦਮੀ ਲਈ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇਗੀ । ਉਹ ਵਡੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਏਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਉਚਾਈਆਂ ਸੁਤੰਤ੍ ਆਦਮੀ. ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਦੋ ਅਸੀ ਸਚਾਈ, ਖ਼ਬਸੂਰਤੀ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂਗੇ - ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਸਮਝੇ ਜਾਣਗੇ ਜਿਹੜੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਣਗੇ, ਤੇ ਜਿਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬੜਾ ਡੂੰਘਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹੀ ਅਤਿ ਚੰਗੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਸੁਤੰਤੂ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਗੀ -ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਹੋਣਗੇ ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਗੇ ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}} ਭਾਵੇਂ ਵਰਤਮਾਨ ਬੱਦਲ-ਵਾਈ ਤੇ ਗੜੇ-ਮਾਰੀ ਦੇ ਝਖੜ ਝਾਂਜੇ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਮੁਸਕਰਾਂਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕੋਈ ਕਿਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਹੀ ਜਿਹੜਾ ਗੋਰਕੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਥੋਂ ਕਿਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਬੱਦਲ ਉਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੋਂ ਹੀ ਗੋਰਕੀ ਦੀ ਸਚਿਆਈ ਦਾ ਸਬੂਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ । ਹਰ ਮਨੁਖ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤਾਂਘਾਂ ਇਸ ਗਲ ਦੀਆਂ ਸਬੂਤ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਤਮ ਸਚਿਆਈ ਦੀ ਸੋਅ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਦਿਲ ਵਿਚ ਯਕੀਨ ਭਾਵੇਂ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਰੀਝ ਅਮਿਟ ਹੈ ਕਿ &lt;/br&gt;
{{gap}} “ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਆਵੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲੈਣ !”
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੯੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bvk9ks9j2hxxrn69j6atz4ufdc450do</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/196</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10415</id>
    <revision>
      <id>240313</id>
      <parentid>37573</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:43:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240313</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3287" sha1="9dnla767pjw7trw9cf8am3ezx8d88ml" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਅਜੇ ਲੋਕ ਗਲਤ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਢੂੰਡ ਰਹੇ ਹਨ । ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖੇਤੀ ਮਨੁਖ-ਦਿਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਉਗ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਅਸੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮਲਕੀਅਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂ ਸ਼ੀ ਢੰਡਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਲਹਿਲਹਾਂਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਉਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਈ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਛੋਟੇ ਵਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬੀਜ਼ ਖਿਲਾਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੇਤੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਵੇਖ ਭਾਲ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਇਕ ਨਿੱਘਾ ਖ਼ਿਆਲ ਇਕ ਪ੍ਰਸੰਸਾ, ਇਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ, ਇਕ ਕੋਮਲ-ਤਕਣੀ, ਇਕ  ਹਮਦਰਦੀ ਭਰਿਆ ਹੰਝੂ - ਕਰੋੜਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਇਹਨਾਂ ਚੋਂ ਇਕ ਦੀ ਵੀ ਤੁਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ । &lt;/br&gt; 
{{gap}} ਸਾਰੀ ਨਾਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰੰਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁਖ ਨੇ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਇਸੇ ਬੇਸਮਝੀ ਚੋਂ ਸਰਮਾਏਦਾਰੀ ਤੇ ਇਮਪੀਰੀਅਲਿਜ਼ਮ ਨਿਕਲੇ ਹਨ । ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਦਿਲ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਾਮੇਂ ਭੁੱਖ ਹਨ, ਨੰਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਕੋਝੇ ਤੇ ਬੀਮਾਰ ਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਹਨ, ਪਰ ਲਗੇ ਸਰਮਾਏ ਉਤੇ ਸੌ ਫ਼ੀ ਸਦੀ ਲਾਭ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨਾਪੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ । ਸਾਡੀ ਐਮਪਾਇਰ ਚੌੜੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਉਤੇ ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਬਦਾ, ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਜੈਨਰਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਗੇ ਕੋਈ ਕੁਸਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਤਾਇਤ ਵਿਚ ਕਰੋੜਾਂ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਸਿਰ ਝੁਕਾਂਦੇ ਹਨ।  ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਤਕਦੀਰ ਸਾਡੀ ਮੁਠੀ ਵਿਚ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਕਰੋੜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੁਤੰਤ੍ਤਾ ਕਦੇ ਅਨੁਭਵ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸਚਾਈ ਤੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਲ ਖੋਹਲ ਕੇ ਜੱਫੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼  ਸਹਿ-ਮਿਆਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਇਸ਼ਕ ਨਹੀਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਕੇਡਾ ਭਿਆਨਕ ਨੁਕਸਾਨ ! ਕਰੋੜਾਂ ਦਿਲ ਮਨੁਖੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|੧੯੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9dnla767pjw7trw9cf8am3ezx8d88ml</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/197</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10416</id>
    <revision>
      <id>240314</id>
      <parentid>37571</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:45:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240314</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3022" sha1="jobsofshl38qdq6doqkoax5fyr0duh6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਖੇਤੀਆਂ ਬਣ ਸਕਦੇ ਸਨ । ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਲਹਿਲਹਾ ਸਕਦੇ ਸਨ,ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਖੇੜਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ,ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਅਮੀਰੀ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ - ਪਰ ਇਹ ਕੀ ਬਣਾ ਦਿਤੇ ਗਏ ਹਨ !ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਨਫ਼ਰਤ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਨੀ ਹੈ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਬਦਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ,ਖੂਨ ਦੀ ਭੁੱਖ ਹੈ,ਇਹ ਕੋਝੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਾਲੇ ਹਨ,ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}  ਤਾਂ ਵੀ ਗੋਰਕੀ ਆਸ ਰਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਇਕ ਮਨੁਖ ਦੁਜੇ ਦਾ ਤਾਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਆਸ ਕੁੜੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਇਨਸਾਨ ਜਿਹੜਾ ਅਜੇ ਸਾਥੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਿਆ,ਉਹ ਤਾਰਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਜਾਏਗਾ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਦਾ ਤਾਰਾ ਬਣਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ,ਉਹ ਭਰੋਸਾ ਰਖ ਸਕਦੇ ਹਨ । ਕਿ ਸਭ, ਮਨੁਖ ਹਰ ਦੂਜੇ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇ ਤਾਰੇ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਮਨੁਖ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਹੀ ਲਾਸਾਨੀ ਲਿਸ਼ਕ ਹੈ,ਘਾਟ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ, ਕਿ ਨਾ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚਮਕਣ ਦੇਂਦੇ  ਹਾਂ - ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ, ਪਰਦਾ ਵਿਚਾਲੇ ਤਾਣੀ ਰਖਦੇ। ਹਾਂ-ਤੇ ਨਾ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਫ਼ ਰਖਣ ਦਾ ਜਤਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ । ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਧੁੰਧ, ਘੱਟਾ, ਮੱਟੀ, ਧੂੰਆਂ, ਪਸੀਨਾ ਵੜੈ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ।ਅਸਾਂ ਕਦੇ ਨਿਰਮਲ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਛੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋਤਾ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਦਿਲ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਚਿਆਈ ਜਾਂ ਚੰਨ ਜਾਂ ਸਤਾਰਾ ਹੈ । ਅੱਵਲ ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਚੰਦਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਸੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਮੋੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲੂਲੇ, ਲੰਙੇ,ਅੰਨ, ਕਾਨੇ, ਮਧਰੇ, ਕਾਲੇ- ਸਭ ਦੇ ਸਭ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਨੇਰੀ ਤੋਂ ਅਨੇਰੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਰਗੀ ਲੋਅ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੇਖ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਵਿਚ ਕੋਈ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੯੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jobsofshl38qdq6doqkoax5fyr0duh6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/198</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10431</id>
    <revision>
      <id>240315</id>
      <parentid>37570</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:48:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240315</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3217" sha1="kdog70fj61r071ue289assrbqv6oh7z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਲਿਸ਼ਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਹ ਮਨੁਖ-ਤਾਰੇ ਨਿਰੇ ਲਿਸ਼ਕਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਵੀ ਹਨ, ਇਹ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਵੀ ਹਨ । ਤੇ ਗੋਰਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਐਉਂ ਸੁਣੇਗਾਜੀਕਰ ਰਾਗ ਨੂੰ । ਇਕ ਹਦ ਤਕ ਰਾਗ ਸ੍ਰੋਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗੇ ਸ੍ਰੋਤੇ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਸਿਆਣੇ ਸ੍ਰੋਤਿਆਂ ਦੀ ਬਹੁ-ਗਿਣਤੀ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਆਹ ! ਜਦੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰਾਗ ਵਾਂਗ ਸੁਣੇਗਾ, ਫੇਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਤੇ ਅਨਗਿਣਤ ਹੋਣਗੇ, ਫੇਰ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਗ ਬਣ ਜਾਏਗੀ ! ਏਨੇ ਸੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਬੀ ਰਾਗ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇਗਾ ! ਅਜ ਸੁਰੀਲੇ ਤੋਂ ਸੁਰੀਲੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਵੀ ਸੰਗੀਤ ਝਕ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਫੇਰ ਸਚ ਮੁਚ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬੜਾ ਡੂੰਘਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਲੋਕ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣਗੇ । ਇਹ ਫਿਰ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਔਖਾ ਜਿਹਾ ਬਸੇਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਏਗਾ। ਇਸ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਲੋਕ ਉਹ ਵਰਤਾਉ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ : ਕੰਧਾਂ ਉਤੇ ਲਿਖ ਜਾਂਦੇ ਫ਼ਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਥੁਕ ਜਾਂਦੇ, ਮੰਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋਣਾਂ ਲਾਹ ਲਿਜਾਂਦੇ, ਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਸਲਖਾਨੇ ਗੰਦੇ, ਟੱਟੀਆਂ ਮੇਲੀਆਂ, ਰਸੋਈਆਂ ਧੂੰਏਦਾਰੇ, ਕੰਧਾਂ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਈਆਂ । ਇਹੀ ਹਾਲ ਅਸਾਂ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬਣਾ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ । ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਸੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ - ਖ੍ਮ ਧਾਮ ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ । ਐਸੇ ਅਕੀਦੇ ਵਿਚ ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਰਕ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾ ਦਿਤਾ ਹੈ ! ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗੋਦਾਮ ਖ਼ੁਰਾਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਏ ਹਨ,
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|੧੯੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kdog70fj61r071ue289assrbqv6oh7z</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240316</id>
      <parentid>240315</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:49:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240316</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3223" sha1="kvlplp4dh36ck2lo95x3kl6l5xt6j6c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਲਿਸ਼ਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਹ ਮਨੁਖ-ਤਾਰੇ ਨਿਰੇ ਲਿਸ਼ਕਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਵੀ ਹਨ, ਇਹ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਵੀ ਹਨ । ਤੇ ਗੋਰਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਐਉਂ ਸੁਣੇਗਾਜੀਕਰ ਰਾਗ ਨੂੰ । ਇਕ ਹਦ ਤਕ ਰਾਗ ਸ੍ਰੋਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗੇ ਸ੍ਰੋਤੇ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਸਿਆਣੇ ਸ੍ਰੋਤਿਆਂ ਦੀ ਬਹੁ-ਗਿਣਤੀ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਆਹ ! ਜਦੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰਾਗ ਵਾਂਗ ਸੁਣੇਗਾ, ਫੇਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੋਤੇ ਅਨਗਿਣਤ ਹੋਣਗੇ, ਫੇਰ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਗ ਬਣ ਜਾਏਗੀ ! ਏਨੇ ਸੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਬੀ ਰਾਗ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇਗਾ ! ਅਜ ਸੁਰੀਲੇ ਤੋਂ ਸੁਰੀਲੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਵੀ ਸੰਗੀਤ ਝਕ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਫੇਰ ਸਚ ਮੁਚ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬੜਾ ਡੂੰਘਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਲੋਕ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣਗੇ । ਇਹ ਫਿਰ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਔਖਾ ਜਿਹਾ ਬਸੇਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਏਗਾ। ਇਸ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਲੋਕ ਉਹ ਵਰਤਾਉ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ : ਕੰਧਾਂ ਉਤੇ ਲਿਖ ਜਾਂਦੇ ਫ਼ਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਥੁਕ ਜਾਂਦੇ, ਮੰਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋਣਾਂ ਲਾਹ ਲਿਜਾਂਦੇ, ਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਸਲਖਾਨੇ ਗੰਦੇ, ਟੱਟੀਆਂ ਮੇਲੀਆਂ, ਰਸੋਈਆਂ ਧੂੰਏਦਾਰੇ, ਕੰਧਾਂ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਈਆਂ । ਇਹੀ ਹਾਲ ਅਸਾਂ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬਣਾ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ । ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਸੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ - ਖ੍ਮ ਧਾਮ ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ । ਐਸੇ ਅਕੀਦੇ ਵਿਚ ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਰਕ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾ ਦਿਤਾ ਹੈ ! ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗੋਦਾਮ ਖ਼ੁਰਾਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਏ ਹਨ,
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|੧੯੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kvlplp4dh36ck2lo95x3kl6l5xt6j6c</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240317</id>
      <parentid>240316</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:49:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240317</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3229" sha1="pug0abr22fqht5j375gn1647qfc5f5s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਲਿਸ਼ਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਹ ਮਨੁਖ-ਤਾਰੇ ਨਿਰੇ ਲਿਸ਼ਕਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਵੀ ਹਨ, ਇਹ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਵੀ ਹਨ । ਤੇ ਗੋਰਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਐਉਂ ਸੁਣੇਗਾਜੀਕਰ ਰਾਗ ਨੂੰ । ਇਕ ਹਦ ਤਕ ਰਾਗ ਸ੍ਰੋਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗੇ ਸ੍ਰੋਤੇ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਸਿਆਣੇ ਸ੍ਰੋਤਿਆਂ ਦੀ ਬਹੁ-ਗਿਣਤੀ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।&lt;/br&gt; 
{{gap}} ਆਹ ! ਜਦੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰਾਗ ਵਾਂਗ ਸੁਣੇਗਾ, ਫੇਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੋਤੇ ਅਨਗਿਣਤ ਹੋਣਗੇ, ਫੇਰ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਗ ਬਣ ਜਾਏਗੀ ! ਏਨੇ ਸੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਬੀ ਰਾਗ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇਗਾ ! ਅਜ ਸੁਰੀਲੇ ਤੋਂ ਸੁਰੀਲੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਵੀ ਸੰਗੀਤ ਝਕ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਫੇਰ ਸਚ ਮੁਚ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬੜਾ ਡੂੰਘਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਲੋਕ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣਗੇ । ਇਹ ਫਿਰ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਔਖਾ ਜਿਹਾ ਬਸੇਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਏਗਾ। ਇਸ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਲੋਕ ਉਹ ਵਰਤਾਉ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ : ਕੰਧਾਂ ਉਤੇ ਲਿਖ ਜਾਂਦੇ ਫ਼ਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਥੁਕ ਜਾਂਦੇ, ਮੰਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋਣਾਂ ਲਾਹ ਲਿਜਾਂਦੇ, ਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਸਲਖਾਨੇ ਗੰਦੇ, ਟੱਟੀਆਂ ਮੇਲੀਆਂ, ਰਸੋਈਆਂ ਧੂੰਏਦਾਰੇ, ਕੰਧਾਂ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਈਆਂ । ਇਹੀ ਹਾਲ ਅਸਾਂ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬਣਾ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ । ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਸੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ - ਪ੍ਰੇਮ ਧਾਮ ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ । ਐਸੇ ਅਕੀਦੇ ਵਿਚ ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਰਕ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾ ਦਿਤਾ ਹੈ ! ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗੋਦਾਮ ਖ਼ੁਰਾਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਏ ਹਨ,
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|੧੯੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pug0abr22fqht5j375gn1647qfc5f5s</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/199</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10433</id>
    <revision>
      <id>240318</id>
      <parentid>37568</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:51:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240318</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3040" sha1="6ktb19cmiezfk2pgpzonkjbff3ff3v8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਪਰ ਬੰਦੇ ਬਹੁਤੇ ਭੁੱਖੇ ਲੂਸਦੇ ਤੇ ਥੋੜੇ ਅਨਪਚ ਨਾਲ ਮੁਰਦਾ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ। ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਰਾਗ ਹੈ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤਾਰੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਢੂੰਡਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਬਿਹਬਲ ਹੋਏ ਆਸਮਾਨੇ ਨੀਝਾਂ ਲਾ ਰਹੇ ਤੇ ਬਰਕਤ ਦੀ ਬਰਖਾ ਲਈ ਹਥ ਜੋੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣਾ ਮੰਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਰਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫੇਰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਾ ਹੋਵੇ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਅਕੀਦਾ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਇਕ ਵਡਾ ਮਰਘਟ ਹੀ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ, ਜਿਥੇ ਮਨੁਖ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਖੀ ਰਹਿਣ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਰਨ ਲਈ ਜੰਮਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਪਰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਛੇਤੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹੀ ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਸਮਝੇ ਜਾਣਗੇ ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨਗੇ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਮੀ ਦੀ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਸਮਝਣਗੇ । ਉਦੋਂ ਸਾਰੀ ਲੋਕਾਈ ਈਰਖਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਗਲ ਮਨੁਖ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਲੀਲ ਤੋਂ ਅਡ ਨਹੀਂ ਰਖੇਗੀ - ਨਾ ਕੋਈ ਸਚਾਈ ਤੋਂ ਵਡੇਰੀ ਉਚਾਈ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੋਗਾ - ਨਾ ਕੋਈ ਸਚਾਈ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਉਚਾਈ ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ ਨੂੰ ਜਕੜ ਕੇ ਇਕ ਥਾਂ ਰਖ ਸਕੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਵਹਿਮ ਜਾਂ ਤਅੱਸਬ ਘਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ । ਉਹ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਸਚਾਈ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਨਿਤ ਨਵੀਆਂ ਸਚਾਈਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਬੇ ਅਟਕ ਲੰਘਦਾ ਜਾਏਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਇਹ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਦਲੇਰ ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਸਕਣਗੇ ਜੋ ਗੋਰਕੀ ਨੇ ਉਪਰ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਜਦੋਂ ਅਮ੍ਰੀਕਨ ਪ੍ਰਧਾਨ ਟਾਮਸ ਜੈਫਰਸਨ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਚੋਂ ਕਈ “ਰੱਬ ਦੇ ਸ਼ੂਬਰੂ, ਬੰਦੇ ਦੇ ਮਨ ਉਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸਹੁੰ ਖਾ ਸਕਣਗੇ&quot;&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੯੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6ktb19cmiezfk2pgpzonkjbff3ff3v8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/200</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10435</id>
    <revision>
      <id>240319</id>
      <parentid>37567</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T06:54:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240319</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2783" sha1="f76i3dn51c4de7rhjq5sh2mzuwzrs3q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਤੇਤੀ ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਟਾਮਸ ਜ਼ੇਫਰਸਨ ਨੇ ਅਮ੍ਰੀਕਾ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਐਲਾਨ ਦਾ ਖਰੜਾ ਲਿਖਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਆਖਿਆ ਸੀ:&lt;/br&gt;
&quot;1 have sworn upon the altar of God, eternal hostility against every form of tyranny over the mind of man.&quot;.&lt;/br&gt;

{{gap}} ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੁਕ੍ਰਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਖ਼ਸ਼ੀ ਢੂੰਡਣ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹ ਹਵੇਗੀ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਰ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਸਾਂਝਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਨਗੇ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਹੀਂ ਲੜਨਾ ਪਵੇਗਾ । ਫ਼ਿਰਕੇ ਜਮਾਤਾਂ ਮੰਡੀਆਂ ਕਿਸੇ ਉਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਤਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਣਗੇ। ਇਕ ਇਕਲੇ ਆਦਮੀ ਦਾ ਜ਼ਾਤੀ ਇਤਕਾਦ ਵੀ ਜਮਾਤੀ ਇਤਕਾਦ ਨਾਲੋਂ ਘਟ ਸਤਕਾਰ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਏਗਾ - ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬਾਈਕਾਟ ਕਰੇਗਾ ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠਿੱਠ ਕਰੇਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਫ਼ਰਤ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕਰ ਸਕੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁਖ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਕਰਾਰ ਦਿਤੇ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸਾਰੀ ਲੋਕਾਈ ਦਾ ਭਾਰ ਪਾਇਆ ਜਾਏਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਡੀ ਖ਼ਾਸੀਅਤ ਸੁਤੰਤ੍ਰਤਾ ਹੋਵੇਗੀ - ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਤੰਤ੍ਤਾ ਦੇ ਵਾਯੂ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਹੀ ਸਚਾਈ ਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਅਨਭਵਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਏਸੇ ਅਨਭਵਤਾ ਵਿਚ ਮਨੁਖ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਫਿਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ।&lt;/br&gt;
{{gap}} ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਮਨੁਖ ਵਿਚ ਸਾੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਦੁਜੇ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਖੋਹਣ ਦੀ ਚਾਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਸੁਤੰਤ੍ਰ- ਮਨੁਖ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਹੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਂਹਦਾ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|੧੯੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f76i3dn51c4de7rhjq5sh2mzuwzrs3q</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/201</title>
    <ns>250</ns>
    <id>10478</id>
    <revision>
      <id>240320</id>
      <parentid>37566</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:00:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240320</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2932" sha1="r1pypv6d163l5kiku6itc6x0jfd1v8u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜਾ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਹਰੇਕ ਰਸਮ,ਅਖ਼ਲਾਕ,ਅਕੀਦੇ, ਸਿਧਾਂਤ, ਸਚਾਈ, ਝੂਠ ਸਭ ਦੀ ਸੁਤੰਤ੍ਰ ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਏਗੀ। ਕਿਸੇ ਉਚੇ ਤੋਂ ਉਚੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਚਾਈ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਮੰਦਰਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਮਕਬਰਿਆਂ, ਨੂੰ ਮਥੇ ਨਹੀਂ ਟੇਕੇ ਜਾਣਗੇ, ਸਚਾਈ ਕੋਲੋਂ ਰਹਿਮ ਦੀ ਦਰਖ਼ਾਸਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਏਗੀ, ਨਾ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਲਈ ਭਜਨ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਸਚਾਈ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਰਹਿਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਕੇ ਪੁੰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਹ-ਰਾਹ ਵਲ ਪੈਰ ਭੁਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ । ਸਚਾਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਸਚਾਈ ਦੀ ਅਨੁਭਵਤਾ ਹੀ ਈਸ਼੍ਵਰ-ਪ੍ਰਪਤੀ ਹੈ - ਈਸ਼੍ਵਰ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਿਵਾਜੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਮਨੁਖ ਦੀ ਬੁਧ ਦਾ ਬਿਬੇਕ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੈ - ਉਹ ਬੁਧ ਜਿਹੜੀ
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨਾਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵਖਰੇ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਖਦੀ, ਨਾ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਬੇਕਰਾਰ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਨਾ ਮਰਨ ਤੋਂ ਘਬਰਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਦੇ ਲਈ ਹਰ ਮਨੁਖ ਚਮਕਦਾ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨਖੀ ਬੋਲ ਸੰਗੀਤ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਹੜੀ ਸਭ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਭ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ, ਸਭ ਦੀ ਖ਼ਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਨੋਰਥ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹੈ ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਅਸਲੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰਾਜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ । ਸਲਤਨਤਾਂ, ਐਮਪਾਇਰਾਂ, ਹਕੂਮਤਾਂ ਇਕ ਇਕ ਕਰ ਕੇ ਏਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਲੋਪ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ ।
{{gap}} &quot;ਮਨੁਖਾਂ ਦੇ ਬੰਦ ਦਿਲ ਖਲ੍ਹ ਪੈਣਗੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਲੇ 
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੯੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r1pypv6d163l5kiku6itc6x0jfd1v8u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/18</title>
    <ns>250</ns>
    <id>11030</id>
    <revision>
      <id>240201</id>
      <parentid>34145</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:13:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240201</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3031" sha1="t833tt4wrxb6k3pcls60dm7xeujxqol" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;੩੦-੪੦ ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਖ਼ਿਆਲ ਬਣਨੇ ਸ਼ੁਰ ਹੋਏ। ੩੫-੪੦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੇਰਾ ਹੁਣ ਦਾ ਨੁਕਤਾ ਖ਼ਿਆਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਸੇਵਾ ਹੈ, ਖ਼ੂਸ਼ੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤਿਆਂ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਸਾਡੀ ਏਸ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦਾ ਇਕੋ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਰੱਬ ਨਹੀਂ, ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਸਲੀ ਆਸਤਕਤਾ ਹੈ, ਨਿਜੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਬੜਾ ਛੋਟਾ ਹੈ। &lt;/br&gt;
{{gap}}ਅਮ੍ਰੀਕਾ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਕ ਪਰਵਾਨ ਕੀਤੇ। ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਸੰਤਾਨ ੨੯ ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬਾਅਦ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਪੰਦਰਾਂ ਵਰੇ ਪਿਛੋਂ। ਮੈਂ ਬੀ. ਬੀ. ਐਂਡ ਸੀ. ਆਈ. ਰੇਲਵੇ ਵਿਚ ਐਂਜੀਨੀਅਰ ਹੋ ਗਿਆਂ। ਦੋ ਵਰ੍ਹੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਐਨ, ਡਬਲਯੂ. ਆਰ. ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਨੌਕਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਜਦੋਜਹਿਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਨੌਕਰੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦੀ। ਸਰਕਾਰੀ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਅਮ੍ਰੀਕਾ ਨਾਲੋਂ ਬੜੀ ਵਖਰੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦਿਆਨਤਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅਫ਼ਸਰਾਂ, ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਾਤਹਿਤਾਂ ਦੀਆਂ ਉਮੈਦਾਂ ਕੁਝ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਅਨਕੂਲ ਨਾ ਬੈਠ ਸਕਿਆ। ਬੜੀ ਵਾਰੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨੌਕਰੀ ਛਡਣ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬਚਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿਮੇਂਵਾਰੀ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚੁਕਣ ਦੇਂਦੀ। ਪਰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰੋਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੇਲਵੇ ਦੀ ਆਮਦਨ ੧੯੩੧ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਘਟ ਗਈ। ਕਚੇ ਐਂਜੀਨੀਅਰਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨੋਟਿਸ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਚਾਓ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕਸੂਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਸਾਲ ਭਰ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਤੇ ਬੋਨਸ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੇਲਵੇ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿਖ ਥੋੜੇ ਹੀ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|੧੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t833tt4wrxb6k3pcls60dm7xeujxqol</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/23</title>
    <ns>250</ns>
    <id>11034</id>
    <revision>
      <id>240206</id>
      <parentid>34117</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:20:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240206</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3002" sha1="bvj5esnn52faylj4f46sj2c1fy57tk3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਅਨੋਖੀ ਸਾਂਝ ਜਿਹੀ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਕੋਲੋਂ ਭੈ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਸੁਤੀ ਹੋਈ ਦਲੇਰੀ ਜਾਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸ੍ਵੈਸਮਾਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਇਰਾਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਛਲਦੇ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਐਮਰਸਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, “ਮਨੁਖ-ਜਾਤੀ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੇ ਬੁਜ਼ਦਿਲੀ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਿਮਾਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ । ਹੈਂਕੜ ਭਰੀ ਲਿਆਕਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਏਸ ਗਲ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੁੰਧਿਆ ਕੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਜਾਏ। ਪਰ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਕੋਲੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਰਖਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਚੀਜ਼ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਨਵੀਂ ਸਮਝ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵਡਾ ਆਦਮੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਨਵੀਂ ਅਮੀਰੀ ਦਾ ਗਿਆਂਨ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਸਮਾਨਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵਿਚ ਉਹ ਖੂਬਸੁਰਤੀਆਂ ਤੇ ਵਾਧੇ ਦਰਸਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਗੇ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਹੁੰਦੇ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}} ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਦੇਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਕਦਰ ਪੁਜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ । ਪੂਜਨ ਦੀ ਇਹ ਵਾਦੀ ਇਕ ਹਦ ਤਕ ਤਾਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਦੋਂ ਟੱਪਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬੜੀ ਹਾਨੀ ਪੁਚਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਯਾਦ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਲਾਭ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਇਕ ਬੁਤ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਏਸ ਬਤ ਉਤੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਝਗੜਦੇ ਹਾਂ, ਹੋਰਨਾਂ ਬੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਕੇ ਅਜੋੜਤਾ ਦੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|||੧੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bvj5esnn52faylj4f46sj2c1fy57tk3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/19</title>
    <ns>250</ns>
    <id>11038</id>
    <revision>
      <id>240146</id>
      <parentid>34167</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:36:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240146</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2967" sha1="3g7sr701kvz74c6mq7m4uwmtxw4ofru" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਇਕ ਬੜੇ ਰਸੂਖ਼ ਵਾਲੇ ਅਫ਼ਸਰ ਨੇ ਸਿਖ ਹਕੂਕ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਹੇਠਾਂ ਅਰਜ਼ੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਬੜੀ ਉਮੈਦ ਵੀ ਦਿਵਾਈ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਨਾ ਮੰਨਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਜ਼ਹਬੀ ਨੁਕਤੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਰਿਆਇਤ ਲੈਣੀ ਰਵਾ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਸਮਝਦਾ।

{{gap}}ਇਸ ਅਲਹਿਦਗੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਨਵਾਂ ਕਾਂਡ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਖੇਤੀ ਬਾੜੀ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਅਮ੍ਰੀਕਾ ਦੇ ਜਟਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬੜਾ ਸੁਹਣਾ ਸਮਝਦਾ ਸਾਂ। ਨੌਸ਼ਹਿਰੇ ਅਕਾਲੀ ਫੂਲਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸਮਾਧ ਉਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਘੁਮਾਂ ਵਿਹਲੀ ਪਈ ਬੰਜਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵੇਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ। ਰੀਝ ਆਈ ਕਿ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਏਸ ਵੀਰਾਨੇ ਨੂੰ ਆਬਾਦ ਕਰ ਕੇ ਇਕ ਬਸਤੀ ਬਣਾਵਾਂ। ਮੈਂ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਕਮੇਟੀ ਕੋਲੋਂ ਠੇਕੇ ਉਤੇ ਲੈ ਲਈ।

{{gap}}ਮੈਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਕਾਬਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤੇ ਬੜੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਗੁਜ਼ਾਰੇ। ਬੜਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਤੇ ਜ਼ਿਮੀਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸਾਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਇਆ। ਕੁਝ ਦਿਕਤਾਂ ਉਥੇ ਆਈਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਏਥੇ ਭੇਜਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਨ। ਉਥੇ ਹੀ ਕਾਬਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਏਕਾਂਤ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿਤਾ। ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ ਨੇ ਸੰਗਠਿਤ ਮਜ਼ਹਬ ਨਾਲ ਮਤ-ਭੇਦ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਗਿਆਨੀ ਸਤਨਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਸਮਾਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੇ ਹੀ ਨੌਸ਼ਹਿਰੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿਚ ਮੇਰੋ ਵਿਰਧ ਮਤੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।

{{gap}}ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਤਜਰਬਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਬੜਾ ਡੋਲਿਆ। ਅਗੇ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੁੱਲਾਂ ਆਖ ਛਡਦਾ ਸਾਂ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਹਾਜੀ ਆਖ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰ ਛਡਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਧੱਕਾ ਮੇਰੇ&lt;noinclude&gt;{{right|੧੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3g7sr701kvz74c6mq7m4uwmtxw4ofru</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240202</id>
      <parentid>240146</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:15:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240202</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2987" sha1="ria1atzadzvn7n7e81g54tv8a1gvatd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਇਕ ਬੜੇ ਰਸੂਖ਼ ਵਾਲੇ ਅਫ਼ਸਰ ਨੇ ਸਿਖ ਹਕੂਕ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਹੇਠਾਂ ਅਰਜ਼ੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਬੜੀ ਉਮੈਦ ਵੀ ਦਿਵਾਈ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਨਾ ਮੰਨਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਜ਼ਹਬੀ ਨੁਕਤੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਰਿਆਇਤ ਲੈਣੀ ਰਵਾ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਸਮਝਦਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਸ ਅਲਹਿਦਗੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਨਵਾਂ ਕਾਂਡ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਖੇਤੀ ਬਾੜੀ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਅਮ੍ਰੀਕਾ ਦੇ ਜਟਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬੜਾ ਸੁਹਣਾ ਸਮਝਦਾ ਸਾਂ। ਨੌਸ਼ਹਿਰੇ ਅਕਾਲੀ ਫੂਲਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸਮਾਧ ਉਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਘੁਮਾਂ ਵਿਹਲੀ ਪਈ ਬੰਜਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵੇਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ। ਰੀਝ ਆਈ ਕਿ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਏਸ ਵੀਰਾਨੇ ਨੂੰ ਆਬਾਦ ਕਰ ਕੇ ਇਕ ਬਸਤੀ ਬਣਾਵਾਂ। ਮੈਂ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਕਮੇਟੀ ਕੋਲੋਂ ਠੇਕੇ ਉਤੇ ਲੈ ਲਈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਕਾਬਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤੇ ਬੜੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਗੁਜ਼ਾਰੇ। ਬੜਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਤੇ ਜ਼ਿਮੀਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸਾਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਇਆ। ਕੁਝ ਦਿਕਤਾਂ ਉਥੇ ਆਈਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਏਥੇ ਭੇਜਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਨ। ਉਥੇ ਹੀ ਕਾਬਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਏਕਾਂਤ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿਤਾ। ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ ਨੇ ਸੰਗਠਿਤ ਮਜ਼ਹਬ ਨਾਲ ਮਤ-ਭੇਦ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਗਿਆਨੀ ਸਤਨਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਸਮਾਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੇ ਹੀ ਨੌਸ਼ਹਿਰੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿਚ ਮੇਰੋ ਵਿਰਧ ਮਤੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਤਜਰਬਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਬੜਾ ਡੋਲਿਆ। ਅਗੇ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੁੱਲਾਂ ਆਖ ਛਡਦਾ ਸਾਂ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਹਾਜੀ ਆਖ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰ ਛਡਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਧੱਕਾ ਮੇਰੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ria1atzadzvn7n7e81g54tv8a1gvatd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/24</title>
    <ns>250</ns>
    <id>11041</id>
    <revision>
      <id>240207</id>
      <parentid>41167</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:21:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240207</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3182" sha1="1d9wgyexoij8jspakvj35m2n8z04ndq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸਾਮਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੁਲਕ ਵਿਚ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਵਰਗੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਪਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੁਲਕ ਅਜ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਜਿਥੇ ਓਸ ਮਲਕ। ਦੇ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਏਡੀ ਬੇ-ਅਸਰ ਹੋਵੇ ਜੇਡੀ ਏਥੇ । ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਉਤੇ , ਲੜਾਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਾਰਾਂ ਵਫ਼ਾਤ ਉਤੇ ਝਗੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ਕਿਉਂ ? ਕਿ ਅਸੀਂ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ ਰਖਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੱਤਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਤਮ ਢੂੰਡਦੇ ਹਾਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਐਮਰਸਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਉਹ ਸੂਰਮਾਂ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਉਮੈਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਕਢਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਖਾਂ ਅਜੇਹੀਆਂ ਸਾਫ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ । ਜਿਸ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੰਗ ਹਲਕਿਆਂ ਵਿਚ ਘੇਰ ਘੇਰ ਵਾੜੇ, ਘ੍ਰਿਣਾ ਪੈਦਾ ਕਰੇ ਦਲੀਲ ਨੂੰ ਘੂਰ ਘੂਰ ਚੁਪ ਕਰਾਵੇ, ਕਿਸੇ ਚਾਰ ਦੀਵਾਰੀ ਵਿਚ ਡਕ ਕੇ ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੇ ਅਵਸਰ ਖੋਹ ਲਵੇ, ਜਾਣੋ ਉਹ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਨਹੀਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਬਣਾਨ ਵਿਚ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹਥ ਵਟਾਵੇ । ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਭੇਡ-ਚਾਲ ਤੋਂ ਥਿੜਕਾ ਕੇ ਨਵੇਂ ਰਸਤਿਆਂ ਉਤੇ ਟਕਰਾਂ ਮਰਵਾ ਕੇ, ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਖ਼ੁਦ ਮੁਖ਼ਤਾਰੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉਤੇ ਖੜੋਨ ਦੀ ਸਮ੍ਰਥਾ ਦੁਆਂਦੇ ਹਨ । ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਪੁਜਾਰੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਿਉਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਖਾਂ ਬੁਤਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਅਸਲੀਅਤ ਵਲ ਪੁਆਣ ਲਈ । ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਹਾ ਪਰਸ਼ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਖੜੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਸਿਜਦੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਲ ਉਠਦਾ ਹੈ,
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rh|{{gap}}੨੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1d9wgyexoij8jspakvj35m2n8z04ndq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/80</title>
    <ns>250</ns>
    <id>12040</id>
    <revision>
      <id>240265</id>
      <parentid>37578</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:12:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240265</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2943" sha1="36awgobl0wblj4okg5l0r6u2729ykau" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਅਪਵਿਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਅਪਵਿਤਰਤਾ ਦੋਂਹ ਤਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਸਾਰੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿਚ, ਦੁਰ ਦੁਰ ਖਿਲਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

{{gap}}ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਨਪੜ੍ਹ ਜੋੜਾ ਜੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਉਤੇ ਭਾਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਧਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਜੋੜਾ ਜਿੰਨਾਂ ਬਹੁਤਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਉਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।

{{gap}}ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੀ ਨੀਂਹ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੀ ਧਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹਦੀ ਪਹਿਲੀ ਇਟ ਬਚੇ ਦਾ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਮਾਪੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਮੁਢ ਬਝਦਾ ਹੈ। ਦੁਜੀ ਇਟ ਉਦਨ ਲਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਦਨ ਬੱਚਾ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਾਮੁਨਾਸਬ ਲਿੰਗ-ਸ਼ੋਖੀ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁਨਾਹ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਨੀਂਹ ਵਿਚ ਅਨ-ਬੁੱਝੇ ਚੂਨੇ ਦੀ ਢੇਮ ਦਬੀ ਗਈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਫੁਲ ਪਵੇ ਤੇ ਸਾਰੀ ਉਸਾਰੀ ਵਿਚ ਤ੍ਰੇੜਾਂ ਪਾ ਦੇਵੇ।

{{gap}}ਤੀਜੀ ਇਟ ਜਦੋਂ ਉਹਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਕਿਸੇ ਲੜਕੇ ਜਾਂ ਲੜਕੀ ਵਿਚ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਖ਼ਤ ਵਿਚੋਂ ਦੀ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ।

{{gap}}ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ ਸਿਰ ਤੇ ਦੁਹਬੜਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਿਜੜੇ ਹੀ ਜੰਮਦੇ, ਤਾਂ ਲਗੀਆਂ ਇਟਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੋਲੀ ਦੀਵਾਰ ਖੜੀ ਤਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਧੱਕਾ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਸਕਦੀ।

{{gap}}ਸਿਆਣਪ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਕਿ ਬਚੇ ਦਾ ਲਿੰਗ-ਵਿਕਾਸ ਉਹਦੇ ਹਰ ਹੋਰ ਵਿਕਾਸ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਚਿਆ ਜਾਏ&lt;noinclude&gt;{{left|੭੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>36awgobl0wblj4okg5l0r6u2729ykau</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240323</id>
      <parentid>240265</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:05:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240323</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2971" sha1="1m2kis6oz3b3cmho8ydgg2sw9cnbspe" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਅਪਵਿਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਅਪਵਿਤਰਤਾ ਦੋਂਹ ਤਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਸਾਰੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿਚ, ਦੁਰ ਦੁਰ ਖਿਲਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਨਪੜ੍ਹ ਜੋੜਾ ਜੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਉਤੇ ਭਾਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਧਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਜੋੜਾ ਜਿੰਨਾਂ ਬਹੁਤਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਉਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੀ ਨੀਂਹ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੀ ਧਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹਦੀ ਪਹਿਲੀ ਇਟ ਬਚੇ ਦਾ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਮਾਪੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਮੁਢ ਬਝਦਾ ਹੈ। ਦੁਜੀ ਇਟ ਉਦਨ ਲਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਦਨ ਬੱਚਾ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਾਮੁਨਾਸਬ ਲਿੰਗ-ਸ਼ੋਖੀ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁਨਾਹ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਨੀਂਹ ਵਿਚ ਅਨ-ਬੁੱਝੇ ਚੂਨੇ ਦੀ ਢੇਮ ਦਬੀ ਗਈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਫੁਲ ਪਵੇ ਤੇ ਸਾਰੀ ਉਸਾਰੀ ਵਿਚ ਤ੍ਰੇੜਾਂ ਪਾ ਦੇਵੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਤੀਜੀ ਇਟ ਜਦੋਂ ਉਹਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਕਿਸੇ ਲੜਕੇ ਜਾਂ ਲੜਕੀ ਵਿਚ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਖ਼ਤ ਵਿਚੋਂ ਦੀ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ ਸਿਰ ਤੇ ਦੁਹਬੜਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਿਜੜੇ ਹੀ ਜੰਮਦੇ, ਤਾਂ ਲਗੀਆਂ ਇਟਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੋਲੀ ਦੀਵਾਰ ਖੜੀ ਤਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਧੱਕਾ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਸਕਦੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਸਿਆਣਪ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਕਿ ਬਚੇ ਦਾ ਲਿੰਗ-ਵਿਕਾਸ ਉਹਦੇ ਹਰ ਹੋਰ ਵਿਕਾਸ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਚਿਆ ਜਾਏ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੭੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1m2kis6oz3b3cmho8ydgg2sw9cnbspe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/20</title>
    <ns>250</ns>
    <id>12633</id>
    <revision>
      <id>240147</id>
      <parentid>41142</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:39:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240147</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2044" sha1="0aomysncj8ke4ex2v7lppmhne3lyak0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਲਈ ਨਵਾਂ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਦਮ ਮਿਤਰਾਂ ਲਈ ਮਸਲੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮੈਂ ਦੰਡ-ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੁਝ ਵਿਗਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।

{{gap}}ਮੈਂ ਨੌਸ਼ਹਿਰਿਓਂ ਚਲੇ ਆਉਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਈ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਫ਼ੈਸਲੇ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਏ। ਸਮਾਧ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਡੈਪੂਟੇਸ਼ਨ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਿਤ ਰਖ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਈਆ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿਤਾ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣੇ ਕਮਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਧੂ ਉਥੋਂ ਪਿਛਾਹਾਂ ਖਿਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਲਾਹੌਰ ਆ ਗਿਆ। ਏਥੇ ਡੇਢ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਯਕੀਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਮਝਦੇ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਥ ਮਲਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਡੂੰਘੀ ਤਮੱਨਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਕੰਮ ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਣੀ ਧੱਕੇ ਦੇ ਦੇ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸ੍ਵਰਗ ਤਕ ਪੁਚਾਂਦੀ ਹੈ।

{{gap}}ਪਰ ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਅਜੇ ਕਾਬਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸਾਵੇ ਕੰਢੇ ਨਹੀਂ ਭੁਲ ਸਕਿਆ। ਉਥੋਂ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤਾਂਘ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

{{rh|||ਮਾਰਚ ੧੯੩੮}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0aomysncj8ke4ex2v7lppmhne3lyak0</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240203</id>
      <parentid>240147</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:17:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240203</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2060" sha1="evb8umkxwzx2z3qt1p9657uh93kj23c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਲਈ ਨਵਾਂ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਦਮ ਮਿਤਰਾਂ ਲਈ ਮਸਲੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮੈਂ ਦੰਡ-ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੁਝ ਵਿਗਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਨੌਸ਼ਹਿਰਿਓਂ ਚਲੇ ਆਉਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਈ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਫ਼ੈਸਲੇ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਏ। ਸਮਾਧ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਡੈਪੂਟੇਸ਼ਨ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਿਤ ਰਖ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਈਆ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿਤਾ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣੇ ਕਮਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਧੂ ਉਥੋਂ ਪਿਛਾਹਾਂ ਖਿਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਲਾਹੌਰ ਆ ਗਿਆ। ਏਥੇ ਡੇਢ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਯਕੀਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਮਝਦੇ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਥ ਮਲਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਡੂੰਘੀ ਤਮੱਨਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਕੰਮ ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਣੀ ਧੱਕੇ ਦੇ ਦੇ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸ੍ਵਰਗ ਤਕ ਪੁਚਾਂਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਰ ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਅਜੇ ਕਾਬਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸਾਵੇ ਕੰਢੇ ਨਹੀਂ ਭੁਲ ਸਕਿਆ। ਉਥੋਂ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤਾਂਘ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

{{rh|||ਮਾਰਚ ੧੯੩੮}}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੧੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>evb8umkxwzx2z3qt1p9657uh93kj23c</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/21</title>
    <ns>250</ns>
    <id>12639</id>
    <revision>
      <id>240204</id>
      <parentid>41165</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:18:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240204</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2103" sha1="ttamdvw6gsixc22xnvk6jsudbbax62a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{dhr|5em}}
{{center|{{xxx-larger|'''ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼'''}}}}

{{gap}}ਛੋਟਿਆਂ ਹੁੰਦਿਆਂ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਭਾਵ ਬੀਮਾਰਾਂ ਦੇ ਵੈਦ ਦਾ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਕਰਦੇ ਸਾਂ, ਪਰ ਅਜ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਗੀਤ ਦੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ, ਖੰਡਰਾਂ ਦੇ, ਜੁਗਰਾਫੀਏ ਆਦਿ ਹਰ ਕਾਸੇ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਮ ਭਾਵ ਬੰਦਗੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮਤ ਮਤਾਂਤ੍ਰਰ ਚਲਾਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਮੱਦਾਂ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਮੱਦਾਂ ਵਾਂਗ ਅਨਗਿਣਤ ਹਨ, ਇਕ ਕਵੀ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:&lt;/br&gt; 
{{gap}}“ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਮਿਣਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਅਨਜਾਣੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਭਾਲਣ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਸਾਇੰਸ ਦੇ ਪਰਾਂ ਉਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਦੂਰ ਦਰਾਜ਼ ਉਡਾਰੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਦੁਰਾਡੇ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਤੋਲਿਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਨੂੰ ਫੋਲਿਆ ਹੈ, ਅਨਗਿਣਤ ਅਜੂਬੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਜ਼ਹਿਮਤਾਂ ਹਟਾਈਆਂ ਹਨ, ਹਨੇਰੀਆਂ ਥੰਮ੍ਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਮਨੁਖੀ ਜਾਮੇ ਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀਆਂ ਦਿਤੀਆਂ ਹਨ। ਦਲੀਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਉਚਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਗੇ ਸਚੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੧੭{{gap}}}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ttamdvw6gsixc22xnvk6jsudbbax62a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/25</title>
    <ns>250</ns>
    <id>12640</id>
    <revision>
      <id>240148</id>
      <parentid>41168</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:43:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240148</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2978" sha1="ft3bi56obog4fh890zc9267gmeqe8lt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕਿਵੇਂ ਡੰਡੌਤਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਭੋਂ ਤੋਂ ਗਿੱਠ ਉਚਾ ਹੋਇਆ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਰਾਦੇ ਉਛਲਦੇ ਹਨ, ਉਤਸਾਹ ਮਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਚੰਗਾ ਚੰਗਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।

{{gap}}ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਪ੍ਰੀਤ, ਹਮਦਰਦੀ, ਗਿਆਨ, ਸਾਇੰਸ, ਸੰਗੀਤ, ਦਲੇਰੀ, ਬਹਾਦਰੀ, ਸਚਾਈ ਦੀਆਂ ਰੌਆਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵਿਚ ਭੇਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਸ਼ੂ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਮਦਰਦੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਰਸਮ, ਰਵਾਜ, ਫ਼ੈਸ਼ਨ, ਜ਼ਾਤ ਫਿਰਕੇ ਦੇ ਬੰਨੇ ਬੰਨੀਆਂ ਤੋਂ ਟਪ ਕੇ ਮਨੁਖਤਾ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਪਰਬਤ ਉਤੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

{{gap}}ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਮੰਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਸਲਾਹਤਾ, ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ, ਪ੍ਰਸਤਸ਼, ਜਾਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਲੋੜਵੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਏਨੇ ਚਾਹਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਜਿੰਨਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਲੇਖੇ ਲਾ ਦੇਣ ਦੇ; ਏਸੇ ਲਈ ਉਹ ਮਰਨੋਂ ਘਬਰਾਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਹੁਤੇ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅੰਤਮ ਭੇਟ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਹੀ ਹੋਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਸਚਾਈ, ਬੇਗ਼ਰਜ਼ੀ, ਪਰ-ਸੁਆਰਥ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਰ ਨਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਲਭਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਪਾਰਖੂ ਦਾ ਕਥਨ ਹੈ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹਦੇ ਅਗੇ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਮਨੁਖ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਬੜੀ ਖ਼ਾਤਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬੜਾ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਗੇ ਪਿਛੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਦੇ ਘਰ ਕੋਈ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਉਹਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਵਡਾ ਮਨੁਖ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇ-ਫ਼ਿਕਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਉਚੇਚੀ ਖੇਚਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਉਚੇ ਥਾਉਂ ਹੇਠਾਂ ਵਲ ਆਉਂਦਾ&lt;noinclude&gt;{{right|੨੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ft3bi56obog4fh890zc9267gmeqe8lt</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240208</id>
      <parentid>240148</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:22:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240208</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2994" sha1="90itdy2lc0ve9ktg1a9yrpwpco8v5yz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕਿਵੇਂ ਡੰਡੌਤਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਭੋਂ ਤੋਂ ਗਿੱਠ ਉਚਾ ਹੋਇਆ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਰਾਦੇ ਉਛਲਦੇ ਹਨ, ਉਤਸਾਹ ਮਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਚੰਗਾ ਚੰਗਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਪ੍ਰੀਤ, ਹਮਦਰਦੀ, ਗਿਆਨ, ਸਾਇੰਸ, ਸੰਗੀਤ, ਦਲੇਰੀ, ਬਹਾਦਰੀ, ਸਚਾਈ ਦੀਆਂ ਰੌਆਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵਿਚ ਭੇਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਸ਼ੂ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਮਦਰਦੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਰਸਮ, ਰਵਾਜ, ਫ਼ੈਸ਼ਨ, ਜ਼ਾਤ ਫਿਰਕੇ ਦੇ ਬੰਨੇ ਬੰਨੀਆਂ ਤੋਂ ਟਪ ਕੇ ਮਨੁਖਤਾ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਪਰਬਤ ਉਤੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਮੰਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਸਲਾਹਤਾ, ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ, ਪ੍ਰਸਤਸ਼, ਜਾਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਲੋੜਵੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਏਨੇ ਚਾਹਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਜਿੰਨਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਲੇਖੇ ਲਾ ਦੇਣ ਦੇ; ਏਸੇ ਲਈ ਉਹ ਮਰਨੋਂ ਘਬਰਾਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਹੁਤੇ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅੰਤਮ ਭੇਟ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਹੀ ਹੋਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਸਚਾਈ, ਬੇਗ਼ਰਜ਼ੀ, ਪਰ-ਸੁਆਰਥ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਰ ਨਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਲਭਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਪਾਰਖੂ ਦਾ ਕਥਨ ਹੈ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹਦੇ ਅਗੇ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਮਨੁਖ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਬੜੀ ਖ਼ਾਤਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬੜਾ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਗੇ ਪਿਛੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਦੇ ਘਰ ਕੋਈ ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਉਹਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਵਡਾ ਮਨੁਖ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇ-ਫ਼ਿਕਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਉਚੇਚੀ ਖੇਚਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਉਚੇ ਥਾਉਂ ਹੇਠਾਂ ਵਲ ਆਉਂਦਾ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੨੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>90itdy2lc0ve9ktg1a9yrpwpco8v5yz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਗ਼ਦਰ ਪਾਰਟੀ ਲਹਿਰ.pdf/115</title>
    <ns>250</ns>
    <id>15954</id>
    <revision>
      <id>240281</id>
      <parentid>190567</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:10:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240281</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="838" sha1="a168towf02k9cut3ca6td0uttrq72cy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Multicol}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 115
|bSize = 452
|cWidth = 146
|cHeight = 167
|oTop = 102
|oLeft = 9
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|﻿ਸ਼੍ਰੀ ਕੇਹਰ ਸਿੰਘ}}
{{Multicol-break}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 115
|bSize = 452
|cWidth = 125
|cHeight = 192
|oTop = 101
|oLeft = 170
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਮੇਵਾ ਸਿੰਘ ‘ਸ਼ਹੀਦ '}} 
{{Multicol-break}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 115
|bSize = 452
|cWidth = 129
|cHeight = 192
|oTop = 105
|oLeft = 311
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਰਹਿਮਤ ਅਲੀ ‘ਸ਼ਹੀਦ’}}
{{Multicol-end}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a168towf02k9cut3ca6td0uttrq72cy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਗ਼ਦਰ ਪਾਰਟੀ ਲਹਿਰ.pdf/116</title>
    <ns>250</ns>
    <id>15959</id>
    <revision>
      <id>240282</id>
      <parentid>190572</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:13:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240282</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="825" sha1="k2ylcx2kq232vez3u8vm7m1oppz9wnz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
{{Multicol}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਸਚਿੰਦਨਾਥ ਸਾਨਿਯਾਲ}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 116
|bSize = 414
|cWidth = 126
|cHeight = 189
|oTop = 129
|oLeft = 51
|Location = center
|Description = 
}}
{{dhr|2em}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 116
|bSize = 414
|cWidth = 131
|cHeight = 174
|oTop = 336
|oLeft = 51
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|'ਪੰਡਤ ' ਜਗਤ ਰਾਮ}}
{{Multicol-break}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 116
|bSize = 414
|cWidth = 189
|cHeight = 261
|oTop = 125
|oLeft = 212
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਸ੍ਰੀ ਵੇਸ਼ਨੋ ਗਨੇਸ਼ ਪਿੰਗਲੇ}}
{{Multicol-end}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k2ylcx2kq232vez3u8vm7m1oppz9wnz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਗ਼ਦਰ ਪਾਰਟੀ ਲਹਿਰ.pdf/117</title>
    <ns>250</ns>
    <id>15964</id>
    <revision>
      <id>240283</id>
      <parentid>190597</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:14:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240283</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="840" sha1="4irb3ooh6lgymhksvsldfajopeft32y" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Multicol}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 117
|bSize = 462
|cWidth = 186
|cHeight = 260
|oTop = 83
|oLeft = 53
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਸ਼ ਬਿਹਾਰੀ ਬੋਸ}}
{{Multicol-break}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਅਰੂੜ ਸਿੰਘ ‘ਸੰਗਵਾਲ'}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 117
|bSize = 462
|cWidth = 113
|cHeight = 158
|oTop = 129
|oLeft = 284
|Location = center
|Description = 
}}
{{dhr|2em}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 117
|bSize = 462
|cWidth = 135
|cHeight = 159
|oTop = 320
|oLeft = 269
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਸ੍ਰੀ ਬੰਤਾ ਸਿੰਘ 'ਸੰਗਵਾਲ}}
{{Multicol-end}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4irb3ooh6lgymhksvsldfajopeft32y</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਗ਼ਦਰ ਪਾਰਟੀ ਲਹਿਰ.pdf/118</title>
    <ns>250</ns>
    <id>15969</id>
    <revision>
      <id>240284</id>
      <parentid>190600</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:14:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240284</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="843" sha1="me1yn2onv6qahvvckv0ewrjidhs4aap" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Multicol}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 118
|bSize = 423
|cWidth = 185
|cHeight = 261
|oTop = 110
|oLeft = 39
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|‘ਡਾਕਟਰ ' ਮਥਰਾ ਸਿੰਘ}}
{{Multicol-break}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਜਵੰਦ ਸਿੰਘ ‘ਨੰਗਲ ਕਲਾਂ '}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 118
|bSize = 423
|cWidth = 138
|cHeight = 186
|oTop = 125
|oLeft = 263
|Location = center
|Description = 
}}
{{dhr|2em}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 118
|bSize = 423
|cWidth = 138
|cHeight = 183
|oTop = 329
|oLeft = 257
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ‘ਪੱਧਰੀ’}}
{{Multicol-end}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>me1yn2onv6qahvvckv0ewrjidhs4aap</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਗ਼ਦਰ ਪਾਰਟੀ ਲਹਿਰ.pdf/119</title>
    <ns>250</ns>
    <id>15978</id>
    <revision>
      <id>240285</id>
      <parentid>190602</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:15:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240285</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="598" sha1="7nfza7do05jhy68xyfp5wse8px204ki" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Multicol}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 119
|bSize = 435
|cWidth = 198
|cHeight = 257
|oTop = 116
|oLeft = 14
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਜਗਤ ਸਿੰਘ 'ਸੁਰਸਿੰਗ'}}
{{dhr|3em}}
{{Multicol-break}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 119
|bSize = 435
|cWidth = 192
|cHeight = 258
|oTop = 114
|oLeft = 227
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਸ੍ਰੀ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ 'ਕਾਹਰੀ ਸਾਹਰੀ'}}
{{Multicol-end}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7nfza7do05jhy68xyfp5wse8px204ki</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਗ਼ਦਰ ਪਾਰਟੀ ਲਹਿਰ.pdf/121</title>
    <ns>250</ns>
    <id>15988</id>
    <revision>
      <id>240286</id>
      <parentid>190750</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:18:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240286</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="585" sha1="e93l6ggfiodnybntlkj4fz7oiy22hcd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Multicol}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 121
|bSize = 455
|cWidth = 201
|cHeight = 272
|oTop = 131
|oLeft = 24
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਦਫੇਦਾਰ ਲਛਮਨ ਸਿੰਘ 'ਸ਼ਹੀਦ'}}
{{Multicol-break}}
{{dhr|2em}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 121
|bSize = 455
|cWidth = 197
|cHeight = 243
|oTop = 164
|oLeft = 240
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਕਰਤਾਰ ਸਿੰਘ 'ਸਰਾਭਾ'}}
{{Multicol-end}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e93l6ggfiodnybntlkj4fz7oiy22hcd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਗ਼ਦਰ ਪਾਰਟੀ ਲਹਿਰ.pdf/122</title>
    <ns>250</ns>
    <id>15993</id>
    <revision>
      <id>240287</id>
      <parentid>190753</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:21:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240287</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1095" sha1="or24dwfy7rf323o4zangwqmuf1d17kf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Multicol}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਊਧਮ ਸਿੰਘ 'ਕਸੇਲ'}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 122
|bSize = 426
|cWidth = 131
|cHeight = 186
|oTop = 69
|oLeft = 74
|Location = center
|Description = 
}}
{{dhr|2em}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 122
|bSize = 426
|cWidth = 125
|cHeight = 170
|oTop = 269
|oLeft = 78
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ਬਾਬਾ ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ 'ਲਲਤੋਂ'}}
{{Multicol-break}}
{{dhr|2em}}
{{center|ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਮਾ ਨੰਦ (ਯੂ.ਪੀ.)}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 122
|bSize = 426
|cWidth = 126
|cHeight = 179
|oTop = 74
|oLeft = 248
|Location = center
|Description = 
}}
{{dhr|2em}}
{{Css image crop
|Image = ਗ਼ਦਰ_ਪਾਰਟੀ_ਲਹਿਰ.pdf
|Page = 122
|bSize = 426
|cWidth = 129
|cHeight = 186
|oTop = 267
|oLeft = 248
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|'ਸੰਤ' ਰਣਧੀਰ ਸਿੰਘ}} 
{{Multicol-end}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>or24dwfy7rf323o4zangwqmuf1d17kf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Guru Granth Sahib Ji.pdf/1238</title>
    <ns>250</ns>
    <id>22642</id>
    <revision>
      <id>240213</id>
      <parentid>53762</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:32:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kuldip DMW</username>
        <id>2077</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240213</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3821" sha1="01uopsyqy5okjmgm005rebaxllc58hk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kuldip DMW&quot; /&gt;{{center|੧੨੩੮}}&lt;/noinclude&gt;ਸਭ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ॥੧॥ ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੨॥ ਆਪਿ ਉਪਾਏ ਨਾਨਕਾ ਆਪੇ ਰਖੈ ਵੇਕ॥ ਮੰਦਾ ਕਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਜਾਂ ਸਭਨਾ ਸਾਹਿਬੁ ਏਕੁ॥ ਸਭਨਾ ਸਾਹਿਬੁ ਏਕੁ ਹੈ ਵੇਖੈ ਧੰਧੈ ਲਾਇ॥ ਕਿਸੈ ਥੋੜਾ ਕਿਸੈ ਅਗਲਾ ਖਾਲੀ ਕੋਈ ਨਾਹਿ॥ ਆਵਹਿ ਨੰਗੇ ਜਾਹਿ ਨੰਗੇ ਵਿਚੇ ਕਰਹਿ ਵਿਥਾਰ॥ ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਜਾਣੀਐ ਅਗੈ ਕਾਈ ਕਾਰ॥੧॥ ਮਹਲਾ ੧॥ ਜਿਨਸਿ ਥਾਪਿ ਜੀਆ ਕਉ ਭੇਜੈ ਜਿਨਸਿ ਥਾਪਿ ਲੈ ਜਾਵੈ॥ ਆਪੇ ਥਾਪਿ ਉਥਾਪੈ ਆਪੇ 
ਏਤੇ ਵੇਸ ਕਰਾਵੈ॥ ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਫਿਰਹਿ ਅਉਧੂਤੀ ਆਪੇ ਭਿਖਿਆ ਪਾਵੈ॥ ਲੇਖੈ ਬੋਲਣੁ ਲੇਖੈ ਚਲਣੁ ਕਾਇਤੁ ਕੀਚਹਿ ਦਾਵੇ॥ ਮੂਲੁ ਮਤਿ ਪਰਵਾਣਾ ਏਹੋ ਨਾਨਕੁ ਆਖਿ ਸੁਣਾਏ॥ ਕਰਣੀ ਉਪਰਿ ਹੋਇ ਤਪਾਵਸੁ ਜੇ ਕੋ ਕਹੈ ਕਹਾਏ
॥੨॥ ਪਉੜੀ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਲਤੁ ਰਚਾਇਓਨੁ ਗੁਣ ਪਰਗਟੀ ਆਇਆ॥ ਗੁਰਬਾਣੀ ਸਦ ਉਚਰੈ ਹਰਿ ਮੰਨਿ 
ਵਸਾਇਆ॥ ਸਕਤਿ ਗਈ ਭ੍ਰਮੁ ਕਟਿਆ ਸਿਵ ਜੋਤਿ ਜਗਾਇਆ॥ ਜਿਨ ਕੈ ਪੋਤੈ ਪੁੰਨੁ ਹੈ ਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਮਿਲਾਇਆ॥ ਨਾਨਕ ਸਹਜੇ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇਆ॥੨॥ ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੨॥ ਸਾਹ ਚਲੇ ਵਣਜਾਰਿਆ ਲਿਖਿਆ ਦੇਵੈ ਨਾਲਿ॥ ਲਿਖੇ ਉਪਰਿ ਹੁਕਮੁ ਹੋਇ ਲਈਐ ਵਸਤੁ ਸਮ੍ਹਾਲਿ॥ ਵਸਤੁ ਲਈ ਵਣਜਾਰਈ ਵਖਰੁ ਬਧਾ ਪਾਇ॥ ਕੇਈ ਲਾਹਾ ਲੈ ਚਲੇ ਇਕਿ ਚਲੇ ਮੂਲੁ ਗਵਾਇ॥ ਥੋੜਾ ਕਿਨੈ ਨ ਮੰਗਿਓ ਕਿਸੁ ਕਹੀਐ ਸਾਬਾਸਿ॥ ਨਦਰਿ ਤਿਨਾ ਕਉ ਨਾਨਕਾ ਜਿ ਸਾਬਤੁ ਲਾਏ ਰਾਸਿ॥੧॥ ਮਹਲਾ ੧॥ ਜੁੜਿ ਜੁੜਿ 
ਵਿਛੁੜੇ ਵਿਛੁੜਿ ਜੁੜੇ॥ ਜੀਵਿ ਜੀਵਿ ਮੁਏ ਮੁਏ ਜੀਵੇ॥ ਕੇਤਿਆ ਕੇ ਬਾਪ ਕੇਤਿਆ ਕੇ ਬੇਟੇ ਕੇਤੇ ਗੁਰ ਚੇਲੇ ਹੂਏ॥ ਆਗੈ ਪਾਛੈ ਗਣਤ ਨ ਆਵੈ ਕਿਆ ਜਾਤੀ ਕਿਆ ਹੁਣਿ ਹੂਏ॥ ਸਭੁ ਕਰਣਾ ਕਿਰਤੁ ਕਰਿ ਲਿਖੀਐ ਕਰਿ ਕਰਿ
ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਕਰੇ॥ ਮਨਮੁਖਿ ਮਰੀਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਰੀਐ ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਨਦਰਿ ਕਰੇ॥੨॥ ਪਉੜੀ॥ ਮਨਮੁਖਿ 
ਦੂਜਾ ਭਰਮੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਲੋਭਾਇਆ॥ ਕੂੜੁ ਕਪਟੁ ਕਮਾਵਦੇ ਕੂੜੋ ਆਲਾਇਆ॥ ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰੁ ਮੋਹੁ ਹੇਤੁ ਹੈ ਸਭੁ ਦੁਖੁ ਸਬਾਇਆ॥ ਜਮ ਦਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਹਿ ਭਰਮਹਿ ਭਰਮਾਇਆ॥ ਮਨਮੁਖਿ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਾਇਆ॥੩॥ ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੨॥ ਜਿਨ ਵਡਿਆਈ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਕੀ ਤੇ ਰਤੇ ਮਨ ਮਾਹਿ॥ ਨਾਨਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਏਕੁ ਹੈ ਦੂਜਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਨਾਹਿ॥ ਨਾਨਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਮਨੈ ਮਾਹਿ ਪਾਈਐ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ॥ ਤਿਨ੍ਹੀ ਪੀਤਾ ਰੰਗ ਸਿਉ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>01uopsyqy5okjmgm005rebaxllc58hk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Guru Granth Sahib Ji.pdf/1239</title>
    <ns>250</ns>
    <id>22647</id>
    <revision>
      <id>240223</id>
      <parentid>53767</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:45:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kuldip DMW</username>
        <id>2077</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240223</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3886" sha1="6r1zwy2vbuioihpwcugwwh23rbzazb5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kuldip DMW&quot; /&gt;{{center|੧੨੩੯}}&lt;/noinclude&gt;ਜਿਨ੍ਹ ਕਉ ਲਿਖਿਆ ਆਦਿ॥੧॥ ਮਹਲਾ ੨॥ ਕੀਤਾ ਕਿਆ ਸਾਲਾਹੀਐ ਕਰੇ ਸੋਇ ਸਾਲਾਹਿ॥ ਨਾਨਕ ਏਕੀ ਬਾਹਰਾ ਦੂਜਾ ਦਾਤਾ ਨਾਹਿ॥ ਕਰਤਾ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਨਿ ਕੀਤਾ ਆਕਾਰੁ॥ ਦਾਤਾ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿ ਸਭਸੈ ਦੇ ਆਧਾਰੁ॥ ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਸਦੀਵ ਹੈ ਪੂਰਾ ਜਿਸੁ ਭੰਡਾਰੁ॥ ਵਡਾ ਕਰਿ ਸਾਲਾਹੀਐ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ॥੨॥ ਪਉੜੀ॥ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਸੇਵਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਈ॥ ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਉਚਰਾਂ ਪਤਿ ਸਿਉ ਘਰਿ ਜਾਂਈ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬਾਣੀ ਨਾਮੁ ਹੈ ਨਾਮੁ ਰਿਦੈ ਵਸਾਈ॥ ਮਤਿ ਪੰਖੇਰੂ ਵਸਿ ਹੋਇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਧਿਆਈਂ॥ ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਹੋਇ ਨਾਮੇ ਲਿਵ ਲਾਈ॥੪॥ ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੨॥ ਤਿਸੁ ਸਿਉ ਕੈਸਾ ਬੋਲਣਾ ਜਿ ਆਪੇ ਜਾਣੈ ਜਾਣੁ॥ ਚੀਰੀ ਜਾ ਕੀ ਨਾ ਫਿਰੈ ਸਾਹਿਬੁ ਸੋ ਪਰਵਾਣੁ॥ ਚੀਰੀ ਜਿਸ ਕੀ ਚਲਣਾ ਮੀਰ ਮਲਕ ਸਲਾਰ॥ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਨਾਨਕਾ ਸਾਈ ਭਲੀ ਕਾਰ॥ ਜਿਨ੍ਹਾ ਚੀਰੀ ਚਲਣਾ ਹਥਿ ਤਿਨ੍ਹਾ ਕਿਛੁ ਨਾਹਿ॥ ਸਾਹਿਬ ਕਾ ਫੁਰਮਾਣੁ ਹੋਇ ਉਠੀ ਕਰਲੈ ਪਾਹਿ॥ ਜੇਹਾ ਚੀਰੀ ਲਿਖਿਆ ਤੇਹਾ ਹੁਕਮੁ ਕਮਾਹਿ॥ ਘਲੇ ਆਵਹਿ ਨਾਨਕਾ ਸਦੇ ਉਠੀ ਜਾਹਿ॥੧॥ ਮਹਲਾ ੨॥ ਸਿਫਤਿ ਜਿਨਾ ਕਉ ਬਖਸੀਐ ਸੇਈ ਪੋਤੇਦਾਰ॥ ਕੁੰਜੀ ਜਿਨ ਕਉ ਦਿਤੀਆ ਤਿਨ੍ਹਾ ਮਿਲੇ ਭੰਡਾਰ॥ ਜਹ ਭੰਡਾਰੀ ਹੂ ਗੁਣ ਨਿਕਲਹਿ ਤੇ ਕੀਅਹਿ ਪਰਵਾਣੁ॥ ਨਦਰਿ ਤਿਨ੍ਹਾ ਕਉ ਨਾਨਕਾ ਨਾਮੁ ਜਿਨ੍ਹਾ ਨੀਸਾਣੁ॥੨॥ 
ਪਉੜੀ॥ ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਨਿਰਮਲਾ ਸੁਣਿਐ ਸੁਖੁ ਹੋਈ॥ ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈਐ ਬੂਝੈ ਜਨੁ ਕੋਈ॥ ਬਹਦਿਆ ਉਠਦਿਆ ਨ ਵਿਸਰੈ ਸਾਚਾ ਸਚੁ ਸੋਈ॥ ਭਗਤਾ ਕਉ ਨਾਮ ਅਧਾਰੁ ਹੈ ਨਾਮੇ ਸੁਖੁ ਹੋਈ॥ ਨਾਨਕ ਮਨਿ ਤਨਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਸੋਈ॥੫॥ ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੧॥ ਨਾਨਕ ਤੁਲੀਅਹਿ ਤੋਲ ਜੇ ਜੀਉ
ਪਿਛੈ ਪਾਈਐ॥ ਇਕਸੁ ਨ ਪੂਜਹਿ ਬੋਲ ਜੇ ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਕਰਿ ਮਿਲੈ॥ ਵਡਾ ਆਖਣੁ ਭਾਰਾ ਤੋਲੁ॥ ਹੋਰ ਹਉਲੀ ਮਤੀ ਹਉਲੇ ਬੋਲ॥ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਪਰਬਤ ਭਾਰੁ॥ ਕਿਉ ਕੰਡੈ ਤੋਲੇ ਸੁਨਿਆਰੁ॥ ਤੋਲਾ ਮਾਸਾ ਰਤਕ ਪਾਇ॥ ਨਾਨਕ ਪੁਛਿਆ ਦੇਇ ਪੁਜਾਇ॥ ਮੂਰਖ ਅੰਧਿਆ ਅੰਧੀ ਧਾਤੁ॥ ਕਹਿ ਕਹਿ ਕਹਣੁ ਕਹਾਇਨਿ ਆਪੁ॥੧॥ ਮਹਲਾ ੧॥ ਆਖਣਿ ਅਉਖਾ ਸੁਨਣਿ ਅਉਖਾ ਆਖਿ ਨ ਜਾਪੀ ਆਖਿ॥ ਇਕਿ ਆਖਿ ਆਖਹਿ ਸਬਦੁ ਭਾਖਹਿ ਅਰਧ ਉਰਧ 
ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ॥ ਜੇ ਕਿਹੁ ਹੋਇ ਤ ਕਿਹੁ ਦਿਸੈ ਜਾਪੈ ਰੂਪੁ ਨ ਜਾਤਿ॥ ਸਭਿ ਕਾਰਣ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਘਟ ਅਉਘਟ ਘਟ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6r1zwy2vbuioihpwcugwwh23rbzazb5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Guru Granth Sahib Ji.pdf/1240</title>
    <ns>250</ns>
    <id>22652</id>
    <revision>
      <id>240236</id>
      <parentid>53772</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:57:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kuldip DMW</username>
        <id>2077</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240236</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3838" sha1="a3k9dy4f0ux4sj2xg5gcxrz8d7qsnqs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kuldip DMW&quot; /&gt;{{center|੧੨੪੦}}&lt;/noinclude&gt;ਥਾਪਿ॥ ਆਖਣਿ ਅਉਖਾ ਨਾਨਕਾ ਆਖਿ ਨ ਜਾਪੈ ਆਖਿ॥੨॥ ਪਉੜੀ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਮਨੁ ਰਹਸੀਐ ਨਾਮੇ ਸਾਂਤਿ ਆਈ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਮਨੁ ਤ੍ਰਿਪਤੀਐ ਸਭ ਦੁਖ ਗਵਾਈ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਨਾਉ ਊਪਜੈ ਨਾਮੇ ਵਡਿਆਈ॥ ਨਾਮੇ ਹੀ ਸਭ ਜਾਤਿ ਪਤਿ ਨਾਮੇ ਗਤਿ ਪਾਈ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਨਾਨਕ ਲਿਵ ਲਾਈ 
॥੬॥ ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੧॥ ਜੂਠਿ ਨ ਰਾਂਗੀ ਜੂਠਿ ਨ ਵੇਦਂੀ॥ ਜੂਠਿ ਨ ਚੰਦ ਸੂਰਜ ਕੀ ਭੇਦੀ॥ ਜੂਠਿ ਨ ਅੰਨੀ ਜੂਠਿ ਨ ਨਾਈ॥ ਜੂਠਿ ਨ ਮੀਹੁ ਵਰ੍ਹਿਐ ਸਭ ਥਾਈ॥ ਜੂਠਿ ਨ ਧਰਤੀ ਜੂਠਿ ਨ ਪਾਣੀ॥ ਜੂਠਿ ਨ ਪਉਣੈ ਮਾਹਿ ਸਮਾਣੀ॥ ਨਾਨਕ ਨਿਗੁਰਿਆ ਗੁਣੁ ਨਾਹੀ ਕੋਇ॥ ਮੁਹਿ ਫੇਰਿਐ ਮੁਹੁ ਜੂਠਾ ਹੋਇ॥੧॥ ਮਹਲਾ ੧॥ ਨਾਨਕ
ਚੁਲੀਆ ਸੁਚੀਆ ਜੇ ਭਰਿ ਜਾਣੈ ਕੋਇ॥ ਸੁਰਤੇ ਚੁਲੀ ਗਿਆਨ ਕੀ ਜੋਗੀ ਕਾ ਜਤੁ ਹੋਇ॥ ਬ੍ਰਹਮਣ ਚੁਲੀ ਸੰਤੋਖ ਕੀ ਗਿਰਹੀ ਕਾ ਸਤੁ ਦਾਨੁ॥ ਰਾਜੇ ਚੁਲੀ ਨਿਆਵ ਕੀ ਪੜਿਆ ਸਚੁ ਧਿਆਨੁ॥ ਪਾਣੀ ਚਿਤੁ ਨ ਧੋਪਈ ਮੁਖਿ ਪੀਤੈ ਤਿਖ ਜਾਇ॥ ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ ਜਗਤ ਕਾ ਫਿਰਿ ਪਾਣੀ ਸਭੁ ਖਾਇ॥੨॥ ਪਉੜੀ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਸਭ ਸਿਧਿ ਹੈ ਰਿਧਿ ਪਿਛੈ ਆਵੈ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਨਉ ਨਿਧਿ ਮਿਲੈ ਮਨ ਚਿੰਦਿਆ ਪਾਵੈ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਸੰਤੋਖੁ ਹੋਇ ਕਵਲਾ ਚਰਨ ਧਿਆਵੈ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਸਹਜੁ ਊਪਜੈ ਸਹਜੇ ਸੁਖੁ ਪਾਵੈ॥ ਗੁਰਮਤੀ ਨਾਉ ਪਾਈਐ ਨਾਨਕ ਗੁਣ ਗਾਵੈ 
॥੭॥ ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੧॥ ਦੁਖ ਵਿਚਿ ਜੰਮਣੁ ਦੁਖਿ ਮਰਣੁ ਦੁਖਿ ਵਰਤਣੁ ਸੰਸਾਰਿ॥ ਦੁਖੁ ਦੁਖੁ ਅਗੈ ਆਖੀਐ ਪੜ੍ਹਿ ਪੜ੍ਹਿ ਕਰਹਿ ਪੁਕਾਰ॥ ਦੁਖ ਕੀਆ ਪੰਡਾ ਖੁਲ੍ਹੀਆ ਸੁਖੁ ਨ ਨਿਕਲਿਓ ਕੋਇ॥ ਦੁਖ ਵਿਚਿ ਜੀਉ ਜਲਾਇਆ ਦੁਖੀਆ ਚਲਿਆ ਰੋਇ॥ ਨਾਨਕ ਸਿਫਤੀ ਰਤਿਆ ਮਨੁ ਤਨੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇ॥ ਦੁਖ ਕੀਆ ਅਗੀ ਮਾਰੀਅਹਿ ਭੀ
ਦੁਖੁ ਦਾਰੂ ਹੋਇ॥੧॥ ਮਹਲਾ ੧॥ ਨਾਨਕ ਦੁਨੀਆ ਭਸੁ ਰੰਗੁ ਭਸੂ ਹੂ ਭਸੁ ਖੇਹ॥ ਭਸੋ ਭਸੁ ਕਮਾਵਣੀ ਭੀ ਭਸੁ ਭਰੀਐ ਦੇਹ॥ ਜਾ ਜੀਉ ਵਿਚਹੁ ਕਢੀਐ ਭਸੂ ਭਰਿਆ ਜਾਇ॥ ਅਗੈ ਲੇਖੈ ਮੰਗਿਐ ਹੋਰ ਦਸੂਣੀ ਪਾਇ॥੨॥ ਪਉੜੀ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਸੁਚਿ ਸੰਜਮੋ ਜਮੁ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਘਟਿ ਚਾਨਣਾ ਆਨ੍ਹੇਰੁ ਗਵਾਵੈ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਆਪੁ ਬੁਝੀਐ ਲਾਹਾ ਨਾਉ ਪਾਵੈ॥ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਪਾਪ ਕਟੀਅਹਿ ਨਿਰਮਲ ਸਚੁ ਪਾਵੈ॥ ਨਾਨਕ ਨਾਇ ਸੁਣਿਐ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਨਾਉ ਗੁਰਮੁਖਿ ਧਿਆਵੈ॥੮॥ ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੧॥ ਘਰਿ ਨਾਰਾਇਣੁ ਸਭਾ ਨਾਲਿ॥&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a3k9dy4f0ux4sj2xg5gcxrz8d7qsnqs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/39</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23232</id>
    <revision>
      <id>240149</id>
      <parentid>55856</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:51:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240149</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2903" sha1="bcphoplps80unv24zn6ynzcqz0q1chy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;&quot;ਚਾਰੇ ਬੇਦ ਮੁਖਾਗਰ ਪਾਠ... ... ... ਵਰਤ ਨੇਮ
ਕਰੇ ਦਿਨ ਰਾਤ॥ ਕਾਜੀ ਮੁਲਾਂ ਹੋਏ ਸੇਖ॥
ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਭਗਵੇ ਭੇਖ ...... ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਲਿਖੀ
ਸਿਰ ਕਾਰ, ਕਰਨੀ ਉਪਰ ਹੋਵੈ ਸਾਰ॥&quot;&lt;/poem&gt;}}

{{gap}}ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਵਰਤ ਨੇਮ, ਕਾਜ਼ੀ ਮੁਲਾਂ, ਜੰਗਮ ਜੋਗੀ - ਸਭ ਦਾ ਨਿਰਨਾ ਕਰਨੀ ਉਤੇ।

{{gap}}ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤਸੱਵਰ ਹੈ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਹ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੀ ਆਖਿਆਂ ਵਡੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ
ਆਖਿਆਂ ਛੋਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, (ਇਨਕਾਰ ਨਾਲ ਗ਼ੁਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਭ ਨੂੰ &quot;ਇਕੋ ਕੁਦਰਤ
ਦੇ ਬੰਦੇ&quot; ਸਮਝਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਸੰਦਿਆਂ, ਪਹਿਨੰਦਿਆਂ, ਖੇਲੰਦਿਆਂ ਜੀਵਨ ਸਫਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜਾਚ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਕਰਨੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਆਖਿਆ। ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਉਤੇ ਗੁੰਦੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ
ਨੂੰ ਖੋਲ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤਰਾਸ਼ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਚੰਗੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਹੱਸਣ, ਪਹਿਨਣ, ਖੇਡਣ ਦੇ ਚੰਗ਼ੇ ਸਾਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ।

{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਅਡਰੇ ਕਿ ਸੇ ਜਪ ਤਪ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਲਭਦੇ ਹਨ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਉਸੇ ਖੁਭਣ ਵਿਚ ਫਸਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਢਣਾ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਸਹਿੰਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੀਵਿਆ ਗਿਆ। ਗੋਰਖ ਨਾਥਾਂ, ਪੀਰਾਂ ਫਕੀਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹਿਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਨਿਰਨਾ ਮਨਾਇਆ ਕਿ ਜਪਾਂ ਤਪਾਂ ਤੇ ਨਿਜੀ ਮਿਹਰਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਟੁਟੇ ਬਿਨਾਂ ਸਚ ਨਹੀਂ ਲਭ ਸਕਦਾ।&lt;noinclude&gt;{{right|੩੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bcphoplps80unv24zn6ynzcqz0q1chy</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240211</id>
      <parentid>240149</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:31:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240211</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2918" sha1="r5jb7w43dt128s7tvm7gamtrt7rdpcr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;&quot;ਚਾਰੇ ਬੇਦ ਮੁਖਾਗਰ ਪਾਠ... ... ... ਵਰਤ ਨੇਮ
ਕਰੇ ਦਿਨ ਰਾਤ॥ ਕਾਜੀ ਮੁਲਾਂ ਹੋਏ ਸੇਖ॥
ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਭਗਵੇ ਭੇਖ ...... ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਲਿਖੀ
ਸਿਰ ਕਾਰ, ਕਰਨੀ ਉਪਰ ਹੋਵੈ ਸਾਰ॥&quot;&lt;/poem&gt;}}
{{gap}}ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਵਰਤ ਨੇਮ, ਕਾਜ਼ੀ ਮੁਲਾਂ, ਜੰਗਮ ਜੋਗੀ - ਸਭ ਦਾ ਨਿਰਨਾ ਕਰਨੀ ਉਤੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤਸੱਵਰ ਹੈ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਹ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੀ ਆਖਿਆਂ ਵਡੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਆਖਿਆਂ ਛੋਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, (ਇਨਕਾਰ ਨਾਲ ਗ਼ੁਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਭ ਨੂੰ &quot;ਇਕੋ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਬੰਦੇ&quot; ਸਮਝਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਸੰਦਿਆਂ, ਪਹਿਨੰਦਿਆਂ, ਖੇਲੰਦਿਆਂ ਜੀਵਨ ਸਫਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜਾਚ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਕਰਨੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਆਖਿਆ। ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਉਤੇ ਗੁੰਦੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤਰਾਸ਼ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਚੰਗੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਹੱਸਣ, ਪਹਿਨਣ, ਖੇਡਣ ਦੇ ਚੰਗ਼ੇ ਸਾਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਅਡਰੇ ਕਿ ਸੇ ਜਪ ਤਪ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਲਭਦੇ ਹਨ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਉਸੇ ਖੁਭਣ ਵਿਚ ਫਸਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਢਣਾ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਸਹਿੰਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੀਵਿਆ ਗਿਆ। ਗੋਰਖ ਨਾਥਾਂ, ਪੀਰਾਂ ਫਕੀਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹਿਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਨਿਰਨਾ ਮਨਾਇਆ ਕਿ ਜਪਾਂ ਤਪਾਂ ਤੇ ਨਿਜੀ ਮਿਹਰਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਟੁਟੇ ਬਿਨਾਂ ਸਚ ਨਹੀਂ ਲਭ ਸਕਦਾ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੩੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r5jb7w43dt128s7tvm7gamtrt7rdpcr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/40</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23236</id>
    <revision>
      <id>240150</id>
      <parentid>55860</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:57:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240150</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2877" sha1="kql8n0v83r0d32xc73ts73sh7efuxon" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਆਖਿਆਂ ਸਿਆਣੇ ਤੋਂ ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ &quot;ਭੂਤਨਾ ਜਾਂ ਬੇਤਾਲਾ&quot; ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ 'ਕੁਰਾਹੀਆ' ਆਖ ਕੇ ਢੇਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਲਾਸਾਨੀ ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਪੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਭਰਮ-ਡੂੰਮਣੇ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ, ਝੰਜੋੜਿਆ ਤੇ ਨਿਕੰਮੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਖੱਗੇ ਦਾ ਖਾਲੀ-ਪੁਣਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉਹ ਸਚਾਈਆਂ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਜ ਸੋਸ਼ਿਆਲੋਜੀ (ਭਾਈਚਾਰਕ ਸਾਇੰਸ) ਤੇ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਦਾ ਸਿਖਰ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}}ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਸਮਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਖ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਾਣਾ ਚਾਹੀਏ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ? ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਿਖ ਜਨੇਊ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ, ਬੁੱਤ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਠਾਕਰ ਦੁਆਰਿਆਂ ਸ਼ਿਵਦੁਆਲਿਆਂ ਤੇ ਧਰਮਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹਦੀ ਕੋਈ ਬੇਦ ਕਤੇਬ ਨਹੀਂ, ਉਹਦਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਿਮ ਵਖੇਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹਦਾ ਜ਼ਾਤ ਵਰਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਨਿਰਾ ਆਦਮੀ, &quot;ਆਦਮੀ ਵੇਚਾਰਾ&quot; ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ &quot;ਲੇਬਲ&quot;, (ਠੱਪ) ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਉਹਦੀ ਸੁੱਨਤ ਹੈ, ਨਾ ਉਹਦਾ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਹੈ।

{{gap}}ਉਸ ਦਾ ਚਰਿੱਤ੍ਰ ਫੇਰ ਹੈ ਕੀ? ਇਕੇ ਅਸਲੇ ਦਾ ਇਤਕਾਦ, &quot;ਏਕ ਪਿਤਾ ਏਕਸ ਕੇ ਹਮ ਬਾਰਕ। ਏਕ ਨੂਰ ਤੇ ਸਭ ਜਗ ਉਪਜਿਆ ਕਉਣ ਭਲੇ ਕੌਣ ਮੰਦੇ!&quot; ਤੇ ਨੀਯਤ ਰਾਸ ਨਾਲ ਕੰਮਾਂ ਕੀਤਿਆਂ ਕਬਲ ਹੋਣ ਦਾ ਯਕੀਨ: &quot;ਕਾਹੇ ਪਟੋਲਾ ਪਾੜਤੀ ਕੰਬਲੀ ਪਹਰ ਕਾਇ, ਘਰ ਹੀ ਬੈਠੇ ਸਹੁ ਮਿਲੇ ਜੇ ਨੀਅਤ ਰਸਿ ਕਰੇ।&quot;&lt;noinclude&gt;{{left|੩੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kql8n0v83r0d32xc73ts73sh7efuxon</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240212</id>
      <parentid>240150</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:32:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240212</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2893" sha1="ja022z74238ttmxgaarpmfl00yf5cyr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਆਖਿਆਂ ਸਿਆਣੇ ਤੋਂ ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ &quot;ਭੂਤਨਾ ਜਾਂ ਬੇਤਾਲਾ&quot; ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ 'ਕੁਰਾਹੀਆ' ਆਖ ਕੇ ਢੇਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਲਾਸਾਨੀ ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਪੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਭਰਮ-ਡੂੰਮਣੇ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ, ਝੰਜੋੜਿਆ ਤੇ ਨਿਕੰਮੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਖੱਗੇ ਦਾ ਖਾਲੀ-ਪੁਣਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉਹ ਸਚਾਈਆਂ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਜ ਸੋਸ਼ਿਆਲੋਜੀ (ਭਾਈਚਾਰਕ ਸਾਇੰਸ) ਤੇ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਦਾ ਸਿਖਰ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਸਮਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਖ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਾਣਾ ਚਾਹੀਏ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ? ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਿਖ ਜਨੇਊ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ, ਬੁੱਤ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਠਾਕਰ ਦੁਆਰਿਆਂ ਸ਼ਿਵਦੁਆਲਿਆਂ ਤੇ ਧਰਮਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹਦੀ ਕੋਈ ਬੇਦ ਕਤੇਬ ਨਹੀਂ, ਉਹਦਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਿਮ ਵਖੇਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹਦਾ ਜ਼ਾਤ ਵਰਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਨਿਰਾ ਆਦਮੀ, &quot;ਆਦਮੀ ਵੇਚਾਰਾ&quot; ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ &quot;ਲੇਬਲ&quot;, (ਠੱਪ) ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਉਹਦੀ ਸੁੱਨਤ ਹੈ, ਨਾ ਉਹਦਾ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਸ ਦਾ ਚਰਿੱਤ੍ਰ ਫੇਰ ਹੈ ਕੀ? ਇਕੇ ਅਸਲੇ ਦਾ ਇਤਕਾਦ, &quot;ਏਕ ਪਿਤਾ ਏਕਸ ਕੇ ਹਮ ਬਾਰਕ। ਏਕ ਨੂਰ ਤੇ ਸਭ ਜਗ ਉਪਜਿਆ ਕਉਣ ਭਲੇ ਕੌਣ ਮੰਦੇ!&quot; ਤੇ ਨੀਯਤ ਰਾਸ ਨਾਲ ਕੰਮਾਂ ਕੀਤਿਆਂ ਕਬਲ ਹੋਣ ਦਾ ਯਕੀਨ: &quot;ਕਾਹੇ ਪਟੋਲਾ ਪਾੜਤੀ ਕੰਬਲੀ ਪਹਰ ਕਾਇ, ਘਰ ਹੀ ਬੈਠੇ ਸਹੁ ਮਿਲੇ ਜੇ ਨੀਅਤ ਰਸਿ ਕਰੇ।&quot;
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੩੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ja022z74238ttmxgaarpmfl00yf5cyr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/41</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23240</id>
    <revision>
      <id>240280</id>
      <parentid>55864</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T05:06:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240280</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2885" sha1="9fnpnutfh8b8esl3apn8xlwteaqjr5j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;&quot;ਚਾਰੇ ਬੇਦ ਮੁਖਾਗਰ ਪਾਠ......... ਵਰਤ ਨੇਮ
ਕਰੇ ਦਿਨ ਰਾਤ॥ ਕਾਜੀ ਮੁਲਾਂ ਹੋਏ ਸੇਖ॥
ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਭਗਵੇ ਭੇਖ ...... ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਲਿਖੀ
ਸਿਰ ਕਾਰ, ਕਰਨੀ ਉਪਰ ਹੋਵੈ ਸਾਰ॥&quot;
&lt;/poem&gt;}}

{{gap}}ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਵਰਤ ਨੇਮ, ਕਾਜ਼ੀ ਮੁਲਾਂ, ਜੰਗਮ ਜੋਗੀ - ਸਭ ਦਾ ਨਿਰਨਾ ਕਰਨੀ ਉਤੇ।

{{gap}}ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤਸੱਵਰ ਹੈ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਹ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੀ ਆਖਿਆਂ ਵਡੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਆਖਿਆਂ ਛੋਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਨਕਾਰ ਨਾਲ ਗ਼ੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਭ ਨੂੰ &quot;ਇਕੋ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਬੰਦੇ&quot; ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਹਸੰਦਿਆਂ, ਪਹਿਨੰਦਿਆਂ, ਖੇਲੰਦਿਆਂ ਜੀਵਨ ਸਫਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜਾਚ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਕਰਨੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਆਖਿਆ। ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਉਤੇ ਗੰਦੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤਰਾਸ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਚੰਗੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਹੱਸਣ, ਪਹਿਨਣ, ਖੇਡਣ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਾਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ।

{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਅਡਰੇ ਕਿਸੇ ਜਪ ਤਪ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਲਭਦੇ ਹਨ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਉਸੇ ਖੁਭਣ ਵਿਚ ਫਸਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਢਣਾ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਸਹਿਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੀਵਿਆ ਗਿਆ। ਗੋਰਖ ਨਾਥਾਂ, ਪੀਰਾਂ ਫਕੀਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹਿਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਨਿਰਨਾ ਮਨਾਇਆ ਕਿ ਜਪਾਂ ਤਪਾਂ ਤੇ ਨਿਜੀ ਮਿਹਰਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਟੁਟੇ ਬਿਨਾਂ ਸਚ ਨਹੀਂ ਲਭ ਸਕਦਾ।&lt;noinclude&gt;{{right|੩੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9fnpnutfh8b8esl3apn8xlwteaqjr5j</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240327</id>
      <parentid>240280</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:13:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240327</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2900" sha1="k8gyzv3p6pr1otgujwsf5kzh6f0kvkq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;&quot;ਚਾਰੇ ਬੇਦ ਮੁਖਾਗਰ ਪਾਠ......... ਵਰਤ ਨੇਮ
ਕਰੇ ਦਿਨ ਰਾਤ॥ ਕਾਜੀ ਮੁਲਾਂ ਹੋਏ ਸੇਖ॥
ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਭਗਵੇ ਭੇਖ ...... ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਲਿਖੀ
ਸਿਰ ਕਾਰ, ਕਰਨੀ ਉਪਰ ਹੋਵੈ ਸਾਰ॥&quot;
&lt;/poem&gt;}}
{{gap}}ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਵਰਤ ਨੇਮ, ਕਾਜ਼ੀ ਮੁਲਾਂ, ਜੰਗਮ ਜੋਗੀ - ਸਭ ਦਾ ਨਿਰਨਾ ਕਰਨੀ ਉਤੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤਸੱਵਰ ਹੈ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਹ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੀ ਆਖਿਆਂ ਵਡੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਆਖਿਆਂ ਛੋਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਨਕਾਰ ਨਾਲ ਗ਼ੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਭ ਨੂੰ &quot;ਇਕੋ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਬੰਦੇ&quot; ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਹਸੰਦਿਆਂ, ਪਹਿਨੰਦਿਆਂ, ਖੇਲੰਦਿਆਂ ਜੀਵਨ ਸਫਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜਾਚ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਕਰਨੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਆਖਿਆ। ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਉਤੇ ਗੰਦੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤਰਾਸ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਚੰਗੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਹੱਸਣ, ਪਹਿਨਣ, ਖੇਡਣ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਾਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਅਡਰੇ ਕਿਸੇ ਜਪ ਤਪ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਲਭਦੇ ਹਨ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਉਸੇ ਖੁਭਣ ਵਿਚ ਫਸਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਢਣਾ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਸਹਿਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੀਵਿਆ ਗਿਆ। ਗੋਰਖ ਨਾਥਾਂ, ਪੀਰਾਂ ਫਕੀਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹਿਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਨਿਰਨਾ ਮਨਾਇਆ ਕਿ ਜਪਾਂ ਤਪਾਂ ਤੇ ਨਿਜੀ ਮਿਹਰਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਟੁਟੇ ਬਿਨਾਂ ਸਚ ਨਹੀਂ ਲਭ ਸਕਦਾ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੩੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k8gyzv3p6pr1otgujwsf5kzh6f0kvkq</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240328</id>
      <parentid>240327</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:13:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240328</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2903" sha1="1h7xlqrza58u677jmjpyoj80nbpztpx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;&quot;ਚਾਰੇ ਬੇਦ ਮੁਖਾਗਰ ਪਾਠ......... ਵਰਤ ਨੇਮ
ਕਰੇ ਦਿਨ ਰਾਤ॥ ਕਾਜੀ ਮੁਲਾਂ ਹੋਏ ਸੇਖ॥
ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਭਗਵੇ ਭੇਖ ...... ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਲਿਖੀ
ਸਿਰ ਕਾਰ, ਕਰਨੀ ਉਪਰ ਹੋਵੈ ਸਾਰ॥&quot;
&lt;/poem&gt;}}
{{gap}}ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਵਰਤ ਨੇਮ, ਕਾਜ਼ੀ ਮੁਲਾਂ, ਜੰਗਮ ਜੋਗੀ - ਸਭ ਦਾ ਨਿਰਨਾ ਕਰਨੀ ਉਤੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤਸੱਵਰ ਹੈ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਹ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੀ ਆਖਿਆਂ ਵਡੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਆਖਿਆਂ ਛੋਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਨਕਾਰ ਨਾਲ ਗ਼ੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਭ ਨੂੰ &quot;ਇਕੋ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਬੰਦੇ&quot; ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਹਸੰਦਿਆਂ, ਪਹਿਨੰਦਿਆਂ, ਖੇਲੰਦਿਆਂ ਜੀਵਨ ਸਫਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜਾਚ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਕਰਨੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਆਖਿਆ। ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਉਤੇ ਗੰਦੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤਰਾਸ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਚੰਗੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਹੱਸਣ, ਪਹਿਨਣ, ਖੇਡਣ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਾਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਅਡਰੇ ਕਿਸੇ ਜਪ ਤਪ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਲਭਦੇ ਹਨ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਉਸੇ ਖੁਭਣ ਵਿਚ ਫਸਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਢਣਾ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਸਹਿਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੀਵਿਆ ਗਿਆ। ਗੋਰਖ ਨਾਥਾਂ, ਪੀਰਾਂ ਫਕੀਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹਿਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਨਿਰਨਾ ਮਨਾਇਆ ਕਿ ਜਪਾਂ ਤਪਾਂ ਤੇ ਨਿਜੀ ਮਿਹਰਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਟੁਟੇ ਬਿਨਾਂ ਸਚ ਨਹੀਂ ਲਭ ਸਕਦਾ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੩੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1h7xlqrza58u677jmjpyoj80nbpztpx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/42</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23244</id>
    <revision>
      <id>240152</id>
      <parentid>55868</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:07:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240152</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2623" sha1="cuerfrgv76931cjjd5apohji8fmrue4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਰ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਾਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵਡਿਆਂਦੇ ਤੇ ਜਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਹੋਣੀ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਗਿਲਾ ਜਾਂ ਜਤਨ ਕਰਨ ਨੂੰ ਅਉਗਣ ਗਿਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਉਤੇ ਸ਼ੰਕਾਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ:

{{Block center|&lt;poem&gt;ਜੇ ਸਕਤਾ ਸਕਤੇ ਕਉ ਮਾਰੇ ਤਾ ਮਨਿ ਰੋਸ ਨਾ ਹੋਈ॥
ਸਕਤਾ ਸਹਿ ਮਾਰੇ ਪੈ ਵਗੇ ਖਸਮੇ ਸਾ ਪੁਰਸਾਈ&lt;/poem&gt;}}

{{gap}}ਜੇ ਕੋਈ ਤਕੜਾ ਕਿਸੇ ਤਕੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਕੋਈ ਰੋਸ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਤਕੜਾ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਖਸਮ ਕੋਲੋਂ ਮੈਂ ਪੁਛਾਂਗਾ।

{{gap}}ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਮਾਰ ਧਾੜ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਮਨੁਖਾਂ ਦੀ ਮੂੜ੍ਹਤਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਭਾਣਾ ਮੰਨ ਕੇ ਜਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮਨੁਖ ਦੀ ਅਕਲ ਦਾ ਪਰਮ ਮਨੋਰਥ ਸਮਝਿਆ ਹੈ।

{{gap}}ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸਾਰੀ ਬਾਣੀ ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਦਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਰਲੀਆਂ ਦੋਂਹ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਅਮਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਹਿੰਸਾ ਅਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਨ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੀ ਹੈ।

{{gap}}ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਨੂੰ ਕਸਾਈ ਰਾਜਿਆਂ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਗੁਫਾਆਂ ਭੋਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੜੇ ਤਿਆਗੀਆਂ ਦਾ ਸੋਗੀ ਜਿਹਾ ਦੇਸ ਬਣਿਆਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਜਨਤਾ ਦੇ ਘਰ ਸੁਨਸਾਨ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਪਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਘੰਟੇ ਖੜਕਦੇ ਤੇ ਦੀਵੇ ਜਗ ਮਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਣ।

{{gap}}ਉਹ ਸਾਂਝੀਵਾਲ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਕਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ&lt;noinclude&gt;{{left|੩੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cuerfrgv76931cjjd5apohji8fmrue4</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240214</id>
      <parentid>240152</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:33:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240214</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2650" sha1="kb0tetlp9az6t4s82lyb9nr5lfepw7u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਰ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਾਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵਡਿਆਂਦੇ ਤੇ ਜਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਹੋਣੀ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਗਿਲਾ ਜਾਂ ਜਤਨ ਕਰਨ ਨੂੰ ਅਉਗਣ ਗਿਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਉਤੇ ਸ਼ੰਕਾਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ:&lt;/br&gt;
{{Block center|&lt;poem&gt;ਜੇ ਸਕਤਾ ਸਕਤੇ ਕਉ ਮਾਰੇ ਤਾ ਮਨਿ ਰੋਸ ਨਾ ਹੋਈ॥
ਸਕਤਾ ਸਹਿ ਮਾਰੇ ਪੈ ਵਗੇ ਖਸਮੇ ਸਾ ਪੁਰਸਾਈ&lt;/poem&gt;}}
{{gap}}ਜੇ ਕੋਈ ਤਕੜਾ ਕਿਸੇ ਤਕੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਕੋਈ ਰੋਸ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਤਕੜਾ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਖਸਮ ਕੋਲੋਂ ਮੈਂ ਪੁਛਾਂਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਮਾਰ ਧਾੜ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਮਨੁਖਾਂ ਦੀ ਮੂੜ੍ਹਤਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਭਾਣਾ ਮੰਨ ਕੇ ਜਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮਨੁਖ ਦੀ ਅਕਲ ਦਾ ਪਰਮ ਮਨੋਰਥ ਸਮਝਿਆ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸਾਰੀ ਬਾਣੀ ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਦਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਰਲੀਆਂ ਦੋਂਹ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਅਮਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਹਿੰਸਾ ਅਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਨ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਨੂੰ ਕਸਾਈ ਰਾਜਿਆਂ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਗੁਫਾਆਂ ਭੋਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੜੇ ਤਿਆਗੀਆਂ ਦਾ ਸੋਗੀ ਜਿਹਾ ਦੇਸ ਬਣਿਆਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਜਨਤਾ ਦੇ ਘਰ ਸੁਨਸਾਨ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਪਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਘੰਟੇ ਖੜਕਦੇ ਤੇ ਦੀਵੇ ਜਗ ਮਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਣ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਹ ਸਾਂਝੀਵਾਲ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਕਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੩੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kb0tetlp9az6t4s82lyb9nr5lfepw7u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/43</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23248</id>
    <revision>
      <id>240153</id>
      <parentid>55872</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:20:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240153</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2705" sha1="lmous9nirh4ajn16p16zckd3lg4xtug" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕਰਦੇ ਤੇ ਹਸਦੇ, ਖੇਡਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਪਹਿਨਦੇ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਤਕਾਰੇ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਵਿਚ ਸਾਡੀਆਂ ਵਰਤਮਾਨ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਹਲ ਹੈ। ਪਰਾਏ ਹੱਕਾਂ ਨੂੰ ਗਊ ਸੂਅਰ ਮੰਨਕੇ ਜੇ ਅਸੀ ਨਿਜ-ਹੱਕਾਂ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪਰਾਏ ਹਕ ਮੋੜਨ ਤੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਈਏ ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਇਹੀ ਨਿਕਲੇਗਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਹਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਅਮਨ ਸਾਨੂੰ ਵਾਧੇ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਏਗਾ। ਤੇ ਅਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਅਕਥ ਨੂੰ ਕਥਨ ਕਰਨ ਦੇ ਨਿਸਫਲ ਜਤਨ ਦੀ ਥਾਂ ਧੰਨੇ ਭਗਤ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਮੁਤਾਬਕ ਚੰਗਾ ਅਨਾਜ, ਚੰਗਾ ਦੁਧ, ਚੰਗਾ ਘਿਓ, ਚੰਗਾ ਘਰ, ਚੰਗੀ ਸਵਾਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਤ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਰਖਣ ਲਈ ਜਿਹੜੀ ਘਾਲ ਭੀ ਘਾਲਣੀ ਪਵੇ, ਘਾਲੀਏ।

{{gap}}ਇਹੋ ਜਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸਚਾ ਸਿਮਰਨ ਹੈ, ਓਸ ਬੇਓੜਕ ਤੇ ਅਮੁਕ ਅਮੀਰੀ ਦਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਾਰਮਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਈਸ਼ਵਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

{{gap}}*{{gap}}*{{gap}}*

{{gap}}ਉਪਰਲੇ ਲੇਖ ਸੰਬੰਧੀ ਨੋਟ:- ਇਕ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਕੋਲੋਂ ਕਮੀਨ ਮਜ਼ਦੂਰ ਮੁਜ਼ਾਰੇ ਹੀ ਲਟਬੌਰੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਬੰਨੀਂ ਤੇ ਅਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਪਾਈ ਲੰਘਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਚੋਂ ਫਿਰ ਤੁਰ ਆਇਆ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਭੀ ਉਧਰੋਂ ਲੰਘਿਆ। ਏਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਪਗ ਚੰਗੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਇਹ ਏਧਰ ਉਧਰ ਭੀ ਧੌਣ ਸਿਧੀ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਦੇ ਧੀਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੀਆਂ ਚੋਂ ਇਹਨੂੰ ਤਕਿਆ ਤੇ ਇਸ ਵਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਇਬਾਰੇ ਕੀਤੇ।&lt;noinclude&gt;{{right|੩੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lmous9nirh4ajn16p16zckd3lg4xtug</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240154</id>
      <parentid>240153</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:21:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>240154</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2716" sha1="l1qtas5mqf1wo4si8q8jc9drgy5q6kv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕਰਦੇ ਤੇ ਹਸਦੇ, ਖੇਡਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਪਹਿਨਦੇ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਤਕਾਰੇ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਵਿਚ ਸਾਡੀਆਂ ਵਰਤਮਾਨ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਹਲ ਹੈ। ਪਰਾਏ ਹੱਕਾਂ ਨੂੰ ਗਊ ਸੂਅਰ ਮੰਨਕੇ ਜੇ ਅਸੀ ਨਿਜ-ਹੱਕਾਂ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪਰਾਏ ਹਕ ਮੋੜਨ ਤੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਈਏ ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਇਹੀ ਨਿਕਲੇਗਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਹਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਅਮਨ ਸਾਨੂੰ ਵਾਧੇ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਏਗਾ। ਤੇ ਅਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਅਕਥ ਨੂੰ ਕਥਨ ਕਰਨ ਦੇ ਨਿਸਫਲ ਜਤਨ ਦੀ ਥਾਂ ਧੰਨੇ ਭਗਤ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਮੁਤਾਬਕ ਚੰਗਾ ਅਨਾਜ, ਚੰਗਾ ਦੁਧ, ਚੰਗਾ ਘਿਓ, ਚੰਗਾ ਘਰ, ਚੰਗੀ ਸਵਾਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਤ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਰਖਣ ਲਈ ਜਿਹੜੀ ਘਾਲ ਭੀ ਘਾਲਣੀ ਪਵੇ, ਘਾਲੀਏ।

{{gap}}ਇਹੋ ਜਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸਚਾ ਸਿਮਰਨ ਹੈ, ਓਸ ਬੇਓੜਕ ਤੇ ਅਮੁਕ ਅਮੀਰੀ ਦਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਾਰਮਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਈਸ਼ਵਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

{{center|{{gap}}*{{gap}}*{{gap}}*}}

{{gap}}ਉਪਰਲੇ ਲੇਖ ਸੰਬੰਧੀ ਨੋਟ:- ਇਕ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਕੋਲੋਂ ਕਮੀਨ ਮਜ਼ਦੂਰ ਮੁਜ਼ਾਰੇ ਹੀ ਲਟਬੌਰੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਬੰਨੀਂ ਤੇ ਅਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਪਾਈ ਲੰਘਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਚੋਂ ਫਿਰ ਤੁਰ ਆਇਆ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਭੀ ਉਧਰੋਂ ਲੰਘਿਆ। ਏਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਪਗ ਚੰਗੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਇਹ ਏਧਰ ਉਧਰ ਭੀ ਧੌਣ ਸਿਧੀ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਦੇ ਧੀਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੀਆਂ ਚੋਂ ਇਹਨੂੰ ਤਕਿਆ ਤੇ ਇਸ ਵਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਇਬਾਰੇ ਕੀਤੇ।&lt;noinclude&gt;{{right|੩੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>l1qtas5mqf1wo4si8q8jc9drgy5q6kv</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240215</id>
      <parentid>240154</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:36:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240215</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2723" sha1="nvk2uf2itswzxei72shmlyf4h18by94" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕਰਦੇ ਤੇ ਹਸਦੇ, ਖੇਡਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਪਹਿਨਦੇ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਤਕਾਰੇ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਵਿਚ ਸਾਡੀਆਂ ਵਰਤਮਾਨ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਹਲ ਹੈ। ਪਰਾਏ ਹੱਕਾਂ ਨੂੰ ਗਊ ਸੂਅਰ ਮੰਨਕੇ ਜੇ ਅਸੀ ਨਿਜ-ਹੱਕਾਂ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪਰਾਏ ਹਕ ਮੋੜਨ ਤੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਈਏ ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਇਹੀ ਨਿਕਲੇਗਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਹਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਅਮਨ ਸਾਨੂੰ ਵਾਧੇ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਏਗਾ। ਤੇ ਅਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਅਕਥ ਨੂੰ ਕਥਨ ਕਰਨ ਦੇ ਨਿਸਫਲ ਜਤਨ ਦੀ ਥਾਂ ਧੰਨੇ ਭਗਤ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਮੁਤਾਬਕ ਚੰਗਾ ਅਨਾਜ, ਚੰਗਾ ਦੁਧ, ਚੰਗਾ ਘਿਓ, ਚੰਗਾ ਘਰ, ਚੰਗੀ ਸਵਾਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਤ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਰਖਣ ਲਈ ਜਿਹੜੀ ਘਾਲ ਭੀ ਘਾਲਣੀ ਪਵੇ, ਘਾਲੀਏ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਹੋ ਜਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸਚਾ ਸਿਮਰਨ ਹੈ, ਓਸ ਬੇਓੜਕ ਤੇ ਅਮੁਕ ਅਮੀਰੀ ਦਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਾਰਮਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਈਸ਼ਵਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{***|3|3em|char=●}}

{{gap}}ਉਪਰਲੇ ਲੇਖ ਸੰਬੰਧੀ ਨੋਟ:- ਇਕ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਕੋਲੋਂ ਕਮੀਨ ਮਜ਼ਦੂਰ ਮੁਜ਼ਾਰੇ ਹੀ ਲਟਬੌਰੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਬੰਨੀਂ ਤੇ ਅਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਪਾਈ ਲੰਘਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਚੋਂ ਫਿਰ ਤੁਰ ਆਇਆ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਭੀ ਉਧਰੋਂ ਲੰਘਿਆ। ਏਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਪਗ ਚੰਗੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਇਹ ਏਧਰ ਉਧਰ ਭੀ ਧੌਣ ਸਿਧੀ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਦੇ ਧੀਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੀਆਂ ਚੋਂ ਇਹਨੂੰ ਤਕਿਆ ਤੇ ਇਸ ਵਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਇਬਾਰੇ ਕੀਤੇ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੩੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nvk2uf2itswzxei72shmlyf4h18by94</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/44</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23252</id>
    <revision>
      <id>240155</id>
      <parentid>55876</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:30:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240155</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3019" sha1="6x0mn6vpw0s0xwp92zr9qcc4glou6sm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਬੜਾ ਚਿੰਤਾਤੁਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਬਾਹਰਲੀ ਦੀਵਾਰ ਉਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੀਆਂ ਗਡੀਆਂ ਜਾਣ ਲਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਫਾਟਕ ਉਤੇ ਇਕ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਜਗੀਰਦਾਰ ਦੀ ਇਹ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦੀ ਵੇਖੀ
ਓਧਰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਛਡ ਦਿਤਾ। ਚੋਖੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੁਛਣ ਉਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਚੂੰਕਿ ਉਸ ਸੜਕ ਉਤੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਖ਼ਤਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਓਧਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਪੁਛਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸਿਆ ਕਿ ਜਗੀਰਦਾਰ ਨੇ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਵਲਗਣ ਉਤੇ ਤਿਖੀਆਂ ਸ਼ੀਸ਼ੀਆਂ ਗਡ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਬਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੀਖਾਂ ਲਾ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਬਾਰੀਆਂ ਬੂਹਿਆਂ ਉਤੇ ਅੰਨੇ ਪਰਦੇ ਲਟਕਾ ਦਿਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿਤਾ ਹੈ ਕੋਈ ਬਾਰੀ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਤਕ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਉਹਨੂੰ ਰਾਹ ਛਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

{{gap}}ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਸਾਂ, ਬੜੇ ਚਾਉ ਨਾਲ ਪਾਠਕਾਂ ਅਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇਕ ਪਾਸਿਓਂ ਮੈਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੰਥ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁਹਾੜਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਏਨੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੰਨਾ &quot;ਖ਼ਤਰਾ&quot; ਹੋਣ ਤੋਂ ਸੰਕੋਚ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਉਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਲਿਖਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਏਨੇ ਵਰ੍ਹੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖਾਂ ਬਾਬਤ ਆਪਣੇ ਖ਼ਿਆਲ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਦੱਬੀ ਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਤੜਪ ਛੇੜੀ ਸੀ।

{{gap}}ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਪਾਠਕ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿ ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਓਧਰ ਮੇਰੇ&lt;noinclude&gt;{{left|੩੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6x0mn6vpw0s0xwp92zr9qcc4glou6sm</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240216</id>
      <parentid>240155</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:38:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240216</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3040" sha1="t8ukrfk3abmlnyrv98uda6po11wyn2y" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਬੜਾ ਚਿੰਤਾਤੁਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਬਾਹਰਲੀ ਦੀਵਾਰ ਉਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੀਆਂ ਗਡੀਆਂ ਜਾਣ ਲਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਫਾਟਕ ਉਤੇ ਇਕ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਜਗੀਰਦਾਰ ਦੀ ਇਹ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦੀ ਵੇਖੀ&lt;/br&gt;
ਓਧਰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਛਡ ਦਿਤਾ। ਚੋਖੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੁਛਣ ਉਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਚੂੰਕਿ ਉਸ ਸੜਕ ਉਤੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਖ਼ਤਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਓਧਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਪੁਛਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸਿਆ ਕਿ ਜਗੀਰਦਾਰ ਨੇ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਵਲਗਣ ਉਤੇ ਤਿਖੀਆਂ ਸ਼ੀਸ਼ੀਆਂ ਗਡ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਬਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੀਖਾਂ ਲਾ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਬਾਰੀਆਂ ਬੂਹਿਆਂ ਉਤੇ ਅੰਨੇ ਪਰਦੇ ਲਟਕਾ ਦਿਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿਤਾ ਹੈ ਕੋਈ ਬਾਰੀ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਤਕ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਉਹਨੂੰ ਰਾਹ ਛਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਸਾਂ, ਬੜੇ ਚਾਉ ਨਾਲ ਪਾਠਕਾਂ ਅਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇਕ ਪਾਸਿਓਂ ਮੈਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੰਥ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁਹਾੜਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਏਨੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੰਨਾ &quot;ਖ਼ਤਰਾ&quot; ਹੋਣ ਤੋਂ ਸੰਕੋਚ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਉਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਲਿਖਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਏਨੇ ਵਰ੍ਹੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖਾਂ ਬਾਬਤ ਆਪਣੇ ਖ਼ਿਆਲ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਦੱਬੀ ਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਤੜਪ ਛੇੜੀ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਪਾਠਕ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿ ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਓਧਰ ਮੇਰੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੩੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t8ukrfk3abmlnyrv98uda6po11wyn2y</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/46</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23259</id>
    <revision>
      <id>240156</id>
      <parentid>55883</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:34:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240156</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2021" sha1="0bty8vy9zf2258l02k9ae2y8zp44b8o" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{left|ਮਨੁੱਖੀ ਅਣਖ ਦਾ ਕਵੀ}}
{{center|{{xx-larger|ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ}}}}

{{gap}}ਇਕ ਬੜੇ ਵਡੇ ਫਿਲਾਸਫਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਸ਼ਕਤੀ ਲੁਕੀ ਆਪਣੇ ਕਵੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਹਾ ਮੁਦਤਾਂ ਤੋਂ ਅਨਪਛਾਣਿਆ ਪਿਆ ਰਿਹਾ; ਜਦੋਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਕਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਲੋਹਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਕਪਾਹ ਆਪ ਮੁਹਾਰੀ ਖਿੜ ਖਿੜ ਕੇ ਝੜ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੂਲੇ ਫੰਬੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਜਾਚੀ। ਇਹਦਾ ਕਵੀ ਆਇਆ, ਇਹ ਰਾਣੀਆਂ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈ। ਕਈ ਲਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਫ਼ ਉਡ ਉਡ ਕੇ ਸੈਨੀਆਂ ਮਾਰਦੀ ਰਹੀ, ਲੋਕ ਇਹਨੂੰ ਪੂੰਝ ਕੇ ਛਿਣਕ ਸੁਟਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਕਵੀ ਦੀਆਂ ਝੂਮਣੀਆਂ ਤੋਂ ਰੁੜ੍ਹੀ, ਇਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਕ ਤੇ ਚੁਕ ਲਿਆ - ਇਹ ਰੇਲ ਬਣੀ, ਇਸ ਜਹਾਜ਼ ਚਲਾਏ, ਇਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਬਦਲ ਦਿਤੀ।

{{gap}}ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਰ ਸ਼ੈ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਸਮੰਦਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜੜੀਆ ਬੂਟੀਆਂ, ਫੁਲ ਪੱਤੇ, ਕਿਣਕੇ, ਕਿਰਨਾਂ ਭੀ ਸਭ ਸਾਬਰ ਉਡੀਕਵਾਨਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕਵੀ ਦਾ ਰਾਹ ਤਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਬਦਲਾਂ ਦਾ ਕਵੀ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਇਸ ਗੱਜਦੇ&lt;noinclude&gt;{{left|੪੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0bty8vy9zf2258l02k9ae2y8zp44b8o</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240217</id>
      <parentid>240156</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:39:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240217</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2045" sha1="rzg7g7r48e4u9z2glhde3w4pg30enkv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{dhr|2em}}
{{left|ਮਨੁੱਖੀ ਅਣਖ ਦਾ ਕਵੀ}}
{{center|{{xx-larger|ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ}}}}

{{gap}}ਇਕ ਬੜੇ ਵਡੇ ਫਿਲਾਸਫਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਸ਼ਕਤੀ ਲੁਕੀ ਆਪਣੇ ਕਵੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਹਾ ਮੁਦਤਾਂ ਤੋਂ ਅਨਪਛਾਣਿਆ ਪਿਆ ਰਿਹਾ; ਜਦੋਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਕਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਲੋਹਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਕਪਾਹ ਆਪ ਮੁਹਾਰੀ ਖਿੜ ਖਿੜ ਕੇ ਝੜ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੂਲੇ ਫੰਬੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਜਾਚੀ। ਇਹਦਾ ਕਵੀ ਆਇਆ, ਇਹ ਰਾਣੀਆਂ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈ। ਕਈ ਲਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਫ਼ ਉਡ ਉਡ ਕੇ ਸੈਨੀਆਂ ਮਾਰਦੀ ਰਹੀ, ਲੋਕ ਇਹਨੂੰ ਪੂੰਝ ਕੇ ਛਿਣਕ ਸੁਟਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਕਵੀ ਦੀਆਂ ਝੂਮਣੀਆਂ ਤੋਂ ਰੁੜ੍ਹੀ, ਇਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਕ ਤੇ ਚੁਕ ਲਿਆ - ਇਹ ਰੇਲ ਬਣੀ, ਇਸ ਜਹਾਜ਼ ਚਲਾਏ, ਇਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਬਦਲ ਦਿਤੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਰ ਸ਼ੈ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਸਮੰਦਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜੜੀਆ ਬੂਟੀਆਂ, ਫੁਲ ਪੱਤੇ, ਕਿਣਕੇ, ਕਿਰਨਾਂ ਭੀ ਸਭ ਸਾਬਰ ਉਡੀਕਵਾਨਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕਵੀ ਦਾ ਰਾਹ ਤਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਬਦਲਾਂ ਦਾ ਕਵੀ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਇਸ ਗੱਜਦੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੪੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rzg7g7r48e4u9z2glhde3w4pg30enkv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/53</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23279</id>
    <revision>
      <id>240158</id>
      <parentid>55903</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:40:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240158</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2570" sha1="1ktvo8tyk8naxeporv0xcev1dr6u5y6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦਿਤੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ ਵਰਗੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕ ਪਹਾੜ ਜੇਡੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਅਜ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ ਨਾਲੇਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤਾਕਤ ਚਾਲੀ ਕਰੋੜ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਸਕਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਹੈ। ਓਦੋਂ ਦਸ ਲਖ ਬੰਦੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਕਿਫ਼ ਨਹੀਂ ਸਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਹੋ ਸਕਦੇ।

{{gap}}ਅਜ ਜੇ ਕਿਤੇ ਸਾਡੀ ਅਣਖ ਜਾਗ ਪਏ ਤੇ ਅਸੀ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਈਏ, ਕਿ ਕਲ ਆਪਣੀ ਹੀਣਤਾ ਉਤੇ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਣ ਦੇਣਾ, ਤਾਂ
ਸਾਰਾ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਰਾਤੋ ਰਾਤ ਇਕ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਤਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਣਖੀਲੇ ਸੂਰਬੀਰ ਵਾਂਗ ਆਖਣ ਦੀ ਢਿਲ ਹੈ, ਕੀ ਹੁਣ ਅਸਾਂ ਦੇ ਵੀ ਨਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।

{{gap}}ਅਜ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜ਼ਫ਼ਰ ਨਾਮੇ, ਫ਼ਤਿਹ ਨਾਮੇ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ, ਪੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਮਵਤਨਾਂ ਦੀ ਮਨੁਖੀ
ਤੇ ਕੌਮੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪੈਗ਼ਾਮ ਨਾਲ ਟੁੰਬਨਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।

{{gap}}ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਜ਼ਾਦ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਗ਼ੁਲਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

{{gap}}ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖ ਵਿਚ ਜਾਗੇ ਅਣਖ ਨੇ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਕੋਲੋਂ ਸਵਰਾਜ ਖੋਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਅਜ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਅਣਖ ਮਚਲ ਉਠੇ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਲੈਣਾ ਤਾਂ ਗਲ ਹੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਏ ਰਾਜ ਦੀ ਹਸਤੀ ਮਿਟਾ ਦੇਈਏ।
{{right|ਜਨਵਰੀ ੧੯੪੫}}
{{center|'''*'''}}&lt;noinclude&gt;{{right|੪੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1ktvo8tyk8naxeporv0xcev1dr6u5y6</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240218</id>
      <parentid>240158</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:41:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240218</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2609" sha1="qsl370ubh9t77l6qs8phgywekupq1bk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦਿਤੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ ਵਰਗੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕ ਪਹਾੜ ਜੇਡੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਅਜ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ ਨਾਲੇਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤਾਕਤ ਚਾਲੀ ਕਰੋੜ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਸਕਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਹੈ। ਓਦੋਂ ਦਸ ਲਖ ਬੰਦੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਕਿਫ਼ ਨਹੀਂ ਸਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਹੋ ਸਕਦੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਅਜ ਜੇ ਕਿਤੇ ਸਾਡੀ ਅਣਖ ਜਾਗ ਪਏ ਤੇ ਅਸੀ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਈਏ, ਕਿ ਕਲ ਆਪਣੀ ਹੀਣਤਾ ਉਤੇ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਣ ਦੇਣਾ, ਤਾਂਸਾਰਾ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਰਾਤੋ ਰਾਤ ਇਕ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਤਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਣਖੀਲੇ ਸੂਰਬੀਰ ਵਾਂਗ ਆਖਣ ਦੀ ਢਿਲ ਹੈ, ਕੀ ਹੁਣ ਅਸਾਂ ਦੇ ਵੀ ਨਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਅਜ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜ਼ਫ਼ਰ ਨਾਮੇ, ਫ਼ਤਿਹ ਨਾਮੇ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ, ਪੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਮਵਤਨਾਂ ਦੀ ਮਨੁਖੀਤੇ ਕੌਮੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪੈਗ਼ਾਮ ਨਾਲ ਟੁੰਬਨਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਜ਼ਾਦ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਗ਼ੁਲਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।&lt;/br&gt;

{{gap}}ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖ ਵਿਚ ਜਾਗੇ ਅਣਖ ਨੇ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਕੋਲੋਂ ਸਵਰਾਜ ਖੋਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਅਜ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਅਣਖ ਮਚਲ ਉਠੇ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਲੈਣਾ ਤਾਂ ਗਲ ਹੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਏ ਰਾਜ ਦੀ ਹਸਤੀ ਮਿਟਾ ਦੇਈਏ।
{{right|ਜਨਵਰੀ ੧੯੪੫}}
{{center|'''{{xxxx-larger|*}}'''}}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੪੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qsl370ubh9t77l6qs8phgywekupq1bk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/55</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23287</id>
    <revision>
      <id>240160</id>
      <parentid>55911</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:51:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <origin>240160</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2910" sha1="sysou08pink0m6l12yo888ovs6fp8qr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Karamjit Singh Gathwala&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਥੋੜਾ ਜਿੰਨਾ ਆਫਰਿਆ ਤੇ ਐਵੇਂ ਫ਼ਿਟ ਆ ਗਿਆ।&quot;

{{gap}}&quot;ਤੁਸੀ ਠੀਕ ਆਖਦੇ ਹੋ&quot;, ਮੈਂ ਪੇਟ ਨੂੰ ਪੋਲਾ ਜਿਹਾ ਘੁੱਟ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, &quot;ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿੰਨੀ ਘਾਟ ਹੈ।&quot;

{{gap}}ਮੈਂ ਅਜੇ ਅਗੋਂ ਆਖਣਾ ਹੀ ਸੀ, ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਵਾਰ ਨੂੰ ਆਖਾਂਗਾ ਕਿ ਆਉਣ ਜਾਣ ਵਧਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣ, ਕਿ ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਹਿਦਾਇਤ ਭੁਲ ਕੇ ਇਕ ਦਮ ਸਿਧੇ ਹੋ ਕੇ ਬਹਿ ਗਏ ਤੇ ਬੜਾ ਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਭੁੱਖਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲਗੇ:

{{gap}}&quot;ਹਾਂ - ਜੀ - ਮੈਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਬੜੀ ਘਾਟ ਹੈ - ਸੰਗਾਊ ਸੁਭਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮਿਲਦੀ ਗਿਲਦੀ ਘਟ ਹਾਂ - ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਡਿਗੂੰ ਡਿਗੂੰ ਕਰਨ ਲਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।&quot;

{{gap}}ਹੂਬਹੂ ਏਸ ਬੀਬੀ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਮੈਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਖ਼ਤਾਂ, ਸਵਾਲਾਂ ਤੇ ਭੇਤਾਂ ਵਿਚੇਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਕਿਸਮ ਦੇ ਇਖ਼ਲਾਕੀ ਕੀਮਤਾਂ ਰਖਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਇਬਾਰਤ ਹੀ ਵਖ ਵਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਜ਼ਮੂਨ ਸਭ ਦਾ ਇਕੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਘਾਟ।

{{gap}}&quot;ਦੁਨੀਆਂ ਬੇ ਅਰਥ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗੀ ਕਿ ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵਾਂ? ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੀਕਰ ਰਾਜ਼ੀ ਰਖਾਂ? ਉਡੀਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਦੋ ਮਿੰਟ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਵਿਚ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਕਿਹੜੀ ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਖੁਤਰੂੰ ਖੁਤਰੂੰ ਕਰਦਾ ਦਿਲ ਟਿਕਾਣੇ ਆਵੇ? ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਸੁਣ ਮੰਨ ਸਾਰਾ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਰਬ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰੇਗਾ? ਕੀ ਮੇਰਾ&lt;noinclude&gt;{{right|੪੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sysou08pink0m6l12yo888ovs6fp8qr</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240161</id>
      <parentid>240160</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:52:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240161</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2910" sha1="nfllw68arj7v6l877kd8ziw2cs8v49v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਥੋੜਾ ਜਿੰਨਾ ਆਫਰਿਆ ਤੇ ਐਵੇਂ ਫ਼ਿਟ ਆ ਗਿਆ।&quot;

{{gap}}&quot;ਤੁਸੀ ਠੀਕ ਆਖਦੇ ਹੋ&quot;, ਮੈਂ ਪੇਟ ਨੂੰ ਪੋਲਾ ਜਿਹਾ ਘੁੱਟ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, &quot;ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿੰਨੀ ਘਾਟ ਹੈ।&quot;

{{gap}}ਮੈਂ ਅਜੇ ਅਗੋਂ ਆਖਣਾ ਹੀ ਸੀ, ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਵਾਰ ਨੂੰ ਆਖਾਂਗਾ ਕਿ ਆਉਣ ਜਾਣ ਵਧਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣ, ਕਿ ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਹਿਦਾਇਤ ਭੁਲ ਕੇ ਇਕ ਦਮ ਸਿਧੇ ਹੋ ਕੇ ਬਹਿ ਗਏ ਤੇ ਬੜਾ ਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਭੁੱਖਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲਗੇ:

{{gap}}&quot;ਹਾਂ - ਜੀ - ਮੈਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਬੜੀ ਘਾਟ ਹੈ - ਸੰਗਾਊ ਸੁਭਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮਿਲਦੀ ਗਿਲਦੀ ਘਟ ਹਾਂ - ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਡਿਗੂੰ ਡਿਗੂੰ ਕਰਨ ਲਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।&quot;

{{gap}}ਹੂਬਹੂ ਏਸ ਬੀਬੀ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਮੈਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਖ਼ਤਾਂ, ਸਵਾਲਾਂ ਤੇ ਭੇਤਾਂ ਵਿਚੇਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਕਿਸਮ ਦੇ ਇਖ਼ਲਾਕੀ ਕੀਮਤਾਂ ਰਖਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਇਬਾਰਤ ਹੀ ਵਖ ਵਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਜ਼ਮੂਨ ਸਭ ਦਾ ਇਕੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਘਾਟ।

{{gap}}&quot;ਦੁਨੀਆਂ ਬੇ ਅਰਥ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗੀ ਕਿ ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵਾਂ? ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੀਕਰ ਰਾਜ਼ੀ ਰਖਾਂ? ਉਡੀਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਦੋ ਮਿੰਟ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਵਿਚ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਕਿਹੜੀ ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਖੁਤਰੂੰ ਖੁਤਰੂੰ ਕਰਦਾ ਦਿਲ ਟਿਕਾਣੇ ਆਵੇ? ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਸੁਣ ਮੰਨ ਸਾਰਾ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਰਬ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰੇਗਾ? ਕੀ ਮੇਰਾ&lt;noinclude&gt;{{right|੪੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nfllw68arj7v6l877kd8ziw2cs8v49v</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240219</id>
      <parentid>240161</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:42:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240219</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2938" sha1="68535d8yfywbymu2edz1kqoqlv3hr8l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਥੋੜਾ ਜਿੰਨਾ ਆਫਰਿਆ ਤੇ ਐਵੇਂ ਫ਼ਿਟ ਆ ਗਿਆ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਤੁਸੀ ਠੀਕ ਆਖਦੇ ਹੋ&quot;, ਮੈਂ ਪੇਟ ਨੂੰ ਪੋਲਾ ਜਿਹਾ ਘੁੱਟ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, &quot;ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿੰਨੀ ਘਾਟ ਹੈ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਅਜੇ ਅਗੋਂ ਆਖਣਾ ਹੀ ਸੀ, ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਵਾਰ ਨੂੰ ਆਖਾਂਗਾ ਕਿ ਆਉਣ ਜਾਣ ਵਧਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣ, ਕਿ ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਹਿਦਾਇਤ ਭੁਲ ਕੇ ਇਕ ਦਮ ਸਿਧੇ ਹੋ ਕੇ ਬਹਿ ਗਏ ਤੇ ਬੜਾ ਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਭੁੱਖਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲਗੇ:&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਹਾਂ - ਜੀ - ਮੈਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਬੜੀ ਘਾਟ ਹੈ - ਸੰਗਾਊ ਸੁਭਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮਿਲਦੀ ਗਿਲਦੀ ਘਟ ਹਾਂ - ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਡਿਗੂੰ ਡਿਗੂੰ ਕਰਨ ਲਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਹੂਬਹੂ ਏਸ ਬੀਬੀ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਮੈਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਖ਼ਤਾਂ, ਸਵਾਲਾਂ ਤੇ ਭੇਤਾਂ ਵਿਚੇਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਕਿਸਮ ਦੇ ਇਖ਼ਲਾਕੀ ਕੀਮਤਾਂ ਰਖਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਇਬਾਰਤ ਹੀ ਵਖ ਵਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਜ਼ਮੂਨ ਸਭ ਦਾ ਇਕੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਘਾਟ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਦੁਨੀਆਂ ਬੇ ਅਰਥ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗੀ ਕਿ ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵਾਂ? ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੀਕਰ ਰਾਜ਼ੀ ਰਖਾਂ? ਉਡੀਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਦੋ ਮਿੰਟ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਵਿਚ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਕਿਹੜੀ ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਖੁਤਰੂੰ ਖੁਤਰੂੰ ਕਰਦਾ ਦਿਲ ਟਿਕਾਣੇ ਆਵੇ? ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਸੁਣ ਮੰਨ ਸਾਰਾ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਰਬ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰੇਗਾ? ਕੀ ਮੇਰਾ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੪੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>68535d8yfywbymu2edz1kqoqlv3hr8l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/56</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23291</id>
    <revision>
      <id>240163</id>
      <parentid>55915</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:02:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240163</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2778" sha1="3x05fe8g32ljewh4cjt1a3grxw12fj6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਇਹ ਕੰਮ ਪਾਪ ਸੀ? ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬੜੀ ਕੌੜੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਜਾਂਗਲੀ ਹੈ ... ... ..

{{gap}}ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਰੋਗ। ਉਹੀ ਜਿਹੜਾ ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ਵਿਚ ਵਬਾ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ: ਰੋਕਾਂ, ਮਨਾਹੀਆ, ਸੰਕੋਚ, ਕੰਜੂਸੀਆਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਹੌਕਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਰੂਹਾਂ ਵਿਚ ਤਪਦਿਕ ਖਿਲਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਲਕ ਦੀ ਲਗ ਭਗ ਸਾਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾਇਮੀ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨਿਸਫ਼ਲ ਬੁੱਢੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

{{gap}}ਸਾਰੇ ਖ਼ਤਾਂ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਉਤਰ ਡੂੰਘੀ ਸ਼ੁਭ ਇਛਾ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹਨਾਂ ਚੋਂ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਕੁਫ਼ਰ ਲਭੇਗਾ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਇਬਾਦਤ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਭਰਮ ਜਾਂ ਤੌਖਲਾ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ।

{{gap}}੧. ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੀ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਦਾ ਖੇੜਾ ਹੈ, ਇਹਨੂੰ ਵਰਜੋ ਨਾ। ਹਰ ਦਿਆਨਤਾਰ ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਛੱਡਣੀ ਏਡੀ ਔਖੀ ਹੈ।

{{gap}}੨. ਸੁਚੱਜੀ ਕ੍ਰਿਤ - ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਹੁਨਰ ਸਿਖ ਕੇ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਖ਼ੁਦ-ਮੁਖ਼ਤਾਰੀ ਮੁਖ ਰਖੋ, ਪ੍ਰਾਧੀਨਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹਰ ਮੁਲੋਂ ਮਹਿੰਗੀ ਹੈ।

{{gap}}੩. ਸਾਥੀ, ਸਹੇਲੀਆਂ, ਯਾਰ ਬਣਵੋ, ਤੇ ਬੜੇ ਸਬਰ ਠਰੰਮੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਕਰੋ। ਟੁਟਣ ਟੁਟਣ ਕਰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਤਕ ਸਾਂਭੋ। ਸਾਂਝ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਆਏ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਈਂ ਮਾਈ ਨਿਕਲਣ ਨਾ ਦਿਓ, ਧਮਕਾ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਡਰਾ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਰਿਸ਼ਤਾ&lt;noinclude&gt;{{left|੫੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3x05fe8g32ljewh4cjt1a3grxw12fj6</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240220</id>
      <parentid>240163</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:43:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240220</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2806" sha1="914wom3ajngh0uwq7d2im6awuk8uppy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਇਹ ਕੰਮ ਪਾਪ ਸੀ? ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬੜੀ ਕੌੜੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਜਾਂਗਲੀ ਹੈ ... ... ..&lt;/br&gt;
{{gap}}ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਰੋਗ। ਉਹੀ ਜਿਹੜਾ ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ਵਿਚ ਵਬਾ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ: ਰੋਕਾਂ, ਮਨਾਹੀਆ, ਸੰਕੋਚ, ਕੰਜੂਸੀਆਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਹੌਕਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਰੂਹਾਂ ਵਿਚ ਤਪਦਿਕ ਖਿਲਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਲਕ ਦੀ ਲਗ ਭਗ ਸਾਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾਇਮੀ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨਿਸਫ਼ਲ ਬੁੱਢੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਸਾਰੇ ਖ਼ਤਾਂ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਉਤਰ ਡੂੰਘੀ ਸ਼ੁਭ ਇਛਾ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹਨਾਂ ਚੋਂ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਕੁਫ਼ਰ ਲਭੇਗਾ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਇਬਾਦਤ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਭਰਮ ਜਾਂ ਤੌਖਲਾ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੧. ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੀ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਦਾ ਖੇੜਾ ਹੈ, ਇਹਨੂੰ ਵਰਜੋ ਨਾ। ਹਰ ਦਿਆਨਤਾਰ ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਛੱਡਣੀ ਏਡੀ ਔਖੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੨. ਸੁਚੱਜੀ ਕ੍ਰਿਤ - ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਹੁਨਰ ਸਿਖ ਕੇ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਖ਼ੁਦ-ਮੁਖ਼ਤਾਰੀ ਮੁਖ ਰਖੋ, ਪ੍ਰਾਧੀਨਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹਰ ਮੁਲੋਂ ਮਹਿੰਗੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੩. ਸਾਥੀ, ਸਹੇਲੀਆਂ, ਯਾਰ ਬਣਵੋ, ਤੇ ਬੜੇ ਸਬਰ ਠਰੰਮੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਕਰੋ। ਟੁਟਣ ਟੁਟਣ ਕਰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਤਕ ਸਾਂਭੋ। ਸਾਂਝ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਆਏ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਈਂ ਮਾਈ ਨਿਕਲਣ ਨਾ ਦਿਓ, ਧਮਕਾ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਡਰਾ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਰਿਸ਼ਤਾ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੫੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>914wom3ajngh0uwq7d2im6awuk8uppy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/58</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23299</id>
    <revision>
      <id>240165</id>
      <parentid>55923</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:07:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240165</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2985" sha1="ej9jy475koxwnifh4uid3c4wls8bxxp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿ਹੀ ਹੋ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਦੋਪਾਸੀਂ ਮਜਬੂਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲਭਣ ਲਈ ਅਲਹਿਦਾ ਹੋਣ ਵਿਚ ਮਦਦ ਦੇਣ। ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਵੀ ਨਾ ਬਣਨ। ਜਿਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਗਲ ਲਾਇਆ ਹੈ, ਗਲ-ਲਗਣੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਕਦੇ ਉਹਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਏ। ਸਗੋਂ ਮਾਲੀ ਜਾਂ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਜਿਹੜੀ ਮਦਦ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਹਾਜ਼ਰ ਕੀਤੀ ਜਾਏ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜੇ ਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਬਣਦੇ ਹਨ।

{{gap}}੯. ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਲਾ ਮੇਲ ਮਿਲਾਪ ਰਖਿਆ ਜਾਏ- ਨਿੱਘਾ, ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਸੁਆਦ ਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਡੀਕ ਹੋਵੇ, ਚਅ ਹੋਵੇ। ਗੁਆਂਢੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਬੜੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਘਾਤਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

{{gap}}੧੦. ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਵਿਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹਨਾਂ ਉਤੇ ਖ਼ਰਚ ਕਰ, ਮਹਿਮਾਂ-ਨਿਵਾਜ਼ੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਚਸ਼ਮਾ ਹੈ - ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਘਰੀਂ ਜਾਓ, ਪਿਕ-ਨਿਕਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਫ਼ਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕਦੇ ਕਦੇ ਬਣਾਓ - ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਤੇ ਤਿਖੀ ਬੋਲਚਾਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਹੇਜ਼ ਕਰੋ। ਘਰ ਆਇਆਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮਸਤਕ ਮਿਲਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾਓ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਆਵੇ।

{{gap}}੧੧. ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਨਿਕੇ ਨਿਕੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਲਭੋ - ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਸਿਆ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਖ ਹਸ ਕੇ ਪੁਛੀ, ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵਡੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਛੋਟਾ ਮੋਟਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਤਾ, ਕਿਸੇ ਬਾਲ ਨੂੰ ਮੂਰਤ ਦਿਤੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁੱਡੀ ਬਣਾ ਦਿਤੀ, ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਪਿਠ ਉਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਥ ਫੇਰਿਆ - ਘਰ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਿੱਲੀ ਕੁਤੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੋਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿਤਾ-

{{gap}}੧੨. ਬੋਲ ਨੂੰ ਮਿਠਾ, ਹੌਲਾ ਸੁਖਾਵਾਂ, ਸੰਗੀਤ ਵਰਗਾ ਬਣਾਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਸ਼ਬਦ-ਚੋਣ ਹਰ ਮੌਕੇ ਲਈ ਸੁਹਣੀ ਹੋ ਜਾਵੇ- ਚੰਗੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹ ਚੰਗੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ&lt;noinclude&gt;{{left|੫੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ej9jy475koxwnifh4uid3c4wls8bxxp</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240221</id>
      <parentid>240165</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:44:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240221</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3009" sha1="9dv8wisjpzvmkoj5xh6oxgf99ezm054" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿ਹੀ ਹੋ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਦੋਪਾਸੀਂ ਮਜਬੂਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲਭਣ ਲਈ ਅਲਹਿਦਾ ਹੋਣ ਵਿਚ ਮਦਦ ਦੇਣ। ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਵੀ ਨਾ ਬਣਨ। ਜਿਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਗਲ ਲਾਇਆ ਹੈ, ਗਲ-ਲਗਣੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਕਦੇ ਉਹਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਏ। ਸਗੋਂ ਮਾਲੀ ਜਾਂ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਜਿਹੜੀ ਮਦਦ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਹਾਜ਼ਰ ਕੀਤੀ ਜਾਏ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜੇ ਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਬਣਦੇ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੯. ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਲਾ ਮੇਲ ਮਿਲਾਪ ਰਖਿਆ ਜਾਏ- ਨਿੱਘਾ, ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਸੁਆਦ ਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਡੀਕ ਹੋਵੇ, ਚਅ ਹੋਵੇ। ਗੁਆਂਢੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਬੜੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਘਾਤਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੧੦. ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਵਿਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹਨਾਂ ਉਤੇ ਖ਼ਰਚ ਕਰ, ਮਹਿਮਾਂ-ਨਿਵਾਜ਼ੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਚਸ਼ਮਾ ਹੈ - ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਘਰੀਂ ਜਾਓ, ਪਿਕ-ਨਿਕਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਫ਼ਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕਦੇ ਕਦੇ ਬਣਾਓ - ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਤੇ ਤਿਖੀ ਬੋਲਚਾਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਹੇਜ਼ ਕਰੋ। ਘਰ ਆਇਆਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮਸਤਕ ਮਿਲਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾਓ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਆਵੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੧੧. ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਨਿਕੇ ਨਿਕੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਲਭੋ - ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਸਿਆ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਖ ਹਸ ਕੇ ਪੁਛੀ, ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵਡੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਛੋਟਾ ਮੋਟਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਤਾ, ਕਿਸੇ ਬਾਲ ਨੂੰ ਮੂਰਤ ਦਿਤੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁੱਡੀ ਬਣਾ ਦਿਤੀ, ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਪਿਠ ਉਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਥ ਫੇਰਿਆ - ਘਰ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਿੱਲੀ ਕੁਤੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੋਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿਤਾ-&lt;/br&gt;
{{gap}}੧੨. ਬੋਲ ਨੂੰ ਮਿਠਾ, ਹੌਲਾ ਸੁਖਾਵਾਂ, ਸੰਗੀਤ ਵਰਗਾ ਬਣਾਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਸ਼ਬਦ-ਚੋਣ ਹਰ ਮੌਕੇ ਲਈ ਸੁਹਣੀ ਹੋ ਜਾਵੇ- ਚੰਗੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹ ਚੰਗੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੫੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9dv8wisjpzvmkoj5xh6oxgf99ezm054</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/59</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23303</id>
    <revision>
      <id>240166</id>
      <parentid>55927</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:14:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240166</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3114" sha1="k1krut6c7pgje9ya0w61fmf6cis9hu8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਨਾਲ ਸੁਣੋਂ। ਢਿੱਲੇ, ਉਖੜੇ ਹੋਏ, ਫਿਕੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਚਮਕੀਲੇ, ਖ਼ੁਸ਼ਬੂਦਾਰ, ਖਿੜੇ ਨਿਖਰੇ ਹੋਏ, ਛਣ ਛਣ ਕਰਦੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਚੰਨਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਰਗੀ ਆਂਤਮਾਂ ਦੇ ਸੂਚਕ ਹਨ।

{{gap}}੧੩. ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਮਰਦ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਨਾ ਬਣਨ। ਤਾੜ ਪਿਆਰ ਤੋੜਦੀ, ਖੁਲ੍ਹ ਜੋੜਦੀ ਤੇ ਰਮਨੀਕ ਰਖਦੀ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਦੀ ਕਦਰ ਸਿਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਈਰਖਾ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਾਤਲ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਤਾੜ ਸਾਂਭ ਕੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਰਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ,
ਉਹ ਮਿਲਿਆ ਵੀ ਖੁਸਿਆਂ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਉਹ ਸੁਤੰਤਰ ਪੰਛੀ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਪਿਆਰ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣੋ ਤੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਬਣਾਓ।

{{gap}}੧੪. ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਝਿੜਕੋ ਨਾ, ਹੁਕਮੀਆਂ ਲਹਿਜੇ ਵਿਚ। ਕੁਝ ਨਾ ਆਖੋ, ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਾਓ ਨਾ, ਨਿੰਦੋ ਨਾ, ਸਗੋਂ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਿਓ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਲਿਹਾਜ਼ ਕਰੋ - ਕਦੇ ਇਹਸਾਨ ਨਾ ਜਤਾਓ।

{{gap}}੧੫. ਇਨਸਾਫ਼, ਸਚਾਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮੁਖ ਰਖ ਕੇ ਜੋ ਜੀਅ ਆਵੇ ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ - ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਦੂਜੀ ਧਿਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ, ਤੇ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹੋ।

{{gap}}੧੬. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼੍ਹਬੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਜ਼੍ਹਬ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਧਨ ਸਮਝੋ, ਇਹਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਮਾ ਸਮਝ ਕੇ ਹਿਕ ਤੇ ਲਟਕਾਈ ਨਾ ਰਖੋ। ਦਿਸਦਾ ਮਜ਼੍ਹਬ ਨੰਗੇ ਹੋਏ &quot;ਅੰਡਰ ਵੇਅਰ&quot; (ਅੰਦਰਲੇ ਵਸਤੂ) ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦਾ ਸਾਰੀ ਮਨੁਖਤਾ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਡੂੰਘਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੇਖ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਵਖਰੇ ਅਰਥ ਵੀ ਜੇ ਮਜ਼੍ਹਬ ਦੇ ਕੋਈ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਜ਼੍ਹਬ ਦਾ ਯੁਗ&lt;noinclude&gt;{{right|੫੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k1krut6c7pgje9ya0w61fmf6cis9hu8</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240222</id>
      <parentid>240166</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:45:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240222</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3138" sha1="jdv2ppnxh9atwk8f48w0u7d0yqt2jmr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਨਾਲ ਸੁਣੋਂ। ਢਿੱਲੇ, ਉਖੜੇ ਹੋਏ, ਫਿਕੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਚਮਕੀਲੇ, ਖ਼ੁਸ਼ਬੂਦਾਰ, ਖਿੜੇ ਨਿਖਰੇ ਹੋਏ, ਛਣ ਛਣ ਕਰਦੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਚੰਨਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਰਗੀ ਆਂਤਮਾਂ ਦੇ ਸੂਚਕ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੧੩. ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਮਰਦ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਨਾ ਬਣਨ। ਤਾੜ ਪਿਆਰ ਤੋੜਦੀ, ਖੁਲ੍ਹ ਜੋੜਦੀ ਤੇ ਰਮਨੀਕ ਰਖਦੀ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਦੀ ਕਦਰ ਸਿਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਈਰਖਾ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਾਤਲ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਤਾੜ ਸਾਂਭ ਕੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਰਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲਿਆ ਵੀ ਖੁਸਿਆਂ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਉਹ ਸੁਤੰਤਰ ਪੰਛੀ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਪਿਆਰ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣੋ ਤੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਬਣਾਓ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੧੪. ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਝਿੜਕੋ ਨਾ, ਹੁਕਮੀਆਂ ਲਹਿਜੇ ਵਿਚ। ਕੁਝ ਨਾ ਆਖੋ, ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਾਓ ਨਾ, ਨਿੰਦੋ ਨਾ, ਸਗੋਂ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਿਓ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਲਿਹਾਜ਼ ਕਰੋ - ਕਦੇ ਇਹਸਾਨ ਨਾ ਜਤਾਓ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੧੫. ਇਨਸਾਫ਼, ਸਚਾਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮੁਖ ਰਖ ਕੇ ਜੋ ਜੀਅ ਆਵੇ ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ - ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਦੂਜੀ ਧਿਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ, ਤੇ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹੋ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੧੬. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼੍ਹਬੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਜ਼੍ਹਬ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਧਨ ਸਮਝੋ, ਇਹਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਮਾ ਸਮਝ ਕੇ ਹਿਕ ਤੇ ਲਟਕਾਈ ਨਾ ਰਖੋ। ਦਿਸਦਾ ਮਜ਼੍ਹਬ ਨੰਗੇ ਹੋਏ &quot;ਅੰਡਰ ਵੇਅਰ&quot; (ਅੰਦਰਲੇ ਵਸਤੂ) ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦਾ ਸਾਰੀ ਮਨੁਖਤਾ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਡੂੰਘਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੇਖ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਵਖਰੇ ਅਰਥ ਵੀ ਜੇ ਮਜ਼੍ਹਬ ਦੇ ਕੋਈ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਜ਼੍ਹਬ ਦਾ ਯੁਗ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੫੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jdv2ppnxh9atwk8f48w0u7d0yqt2jmr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/60</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23307</id>
    <revision>
      <id>240168</id>
      <parentid>55931</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:19:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240168</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2790" sha1="o4vcmjqmib43yk3r7x21a20s267odzc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਹੁਣ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਮਜ਼੍ਹਬ ਨੂੰ ਹੁਣ ਲਖਾਂ ਗਿਰਜੇ, ਲਖ ਮੰਦਰ, ਲਖਾਂ ਮਸਜਿਦਾਂ ਵੀ ਸੁਰਜੀਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਣਗੀਆਂ।

{{gap}}੧੭. ਚੰਗੀ ਕ੍ਰਿਤ, ਕੰਮ ਆਉਣ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸਮੁਚੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾਂ ਬਣਾਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲੋਂ ਉਚੇਰਾ ਮਜ਼੍ਹਬ ਕਿਸੇ ਪੀਰ, ਪੈਗੰਬਰ, ਗੁਰੂ, ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

{{gap}}੧੮. ਜੇ ਤੁਸੀ ਆਪਣੇ ਪਰਵਾਰ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗੁਆਂਢੀਆਂ, ਕੰਮ ਤੇ ਮੁਲਕ ਨਾਲ ਸੁਚੱਜੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਿਭਾਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ ਕਹਿ ਸਕੋਗੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਸ਼ਰਾਹ ਮੁਤਾਬਕ ਦਾੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਖਦਾ, ਤੇ ਕਿਉਂ ਗਿਟਿਆਂ ਤੋਂ ਉਚਾ ਪਜਾਮਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਂਦਾ, ਉਸ ਉਤਰ ਦਿਤਾ ਸੀ:
{{Block center|&lt;poem&gt;ਮਨ ਪੰਜਾ ਦਰ ਪੰਜਾਇ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾਰਮ
ਮਨ ਚਿਹ ਪਰਵਾਹ ਕਿ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਦਾਰਮ&lt;/poem&gt;}}

{{gap}}ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਹਥ ਮੇਰੇ ਹਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਪਰਵਾਹ ਜਦ ਮੁਸਤਫ਼ਾ (ਰਸੂਲਿਅਲਾਹ) ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹੈ।

{{gap}}੧੯. ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰਾਜ਼ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸੁਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖ਼ਦਿਆਂ ਰਖਣ ਵਿਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਖ਼ਾਅ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਡਿਗੂੰ ਡਿਗੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਬੁਝਦਾ ਜਾਪੇ, ਜੀਵਨ-ਬੱਤੀ ਨੂੰ ਝਾੜੋ, ਸੀਖੋ, ਦੀਵੇ ਦਾ ਆਲਾ ਦੁਆਲਾ ਪੂੰਝੋ, ਉਤੋਂ ਗੁਲ ਝਾੜੋ, ਤੇ ਇਹਨੂੰ ਝਟ ਲਟ ਲਟ ਕਰਾ ਲਵੋ, ਨੀਵੀ ਨਿੰਮ੍ਹੀ ਘੁਟੀ ਲਾਟ ਨਾ ਦਿਸਦੀ, ਨਾਂ ਦਰਸਾਂਦੀ ਹੈ।

{{gap}}੨੦. ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਉਦਾਸੀ ਹੋਵੇ, ਨਹਾ ਕੇ ਕਪੜੇ ਨਵੇਂ ਪਾਓ, · ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਾਓ, ਸਾਥੀ, ਪੁਤ੍ਰ, ਧੀ, ਗੁਆਂਢੀ, ਦੋਸਤ ਕਿਸੇ&lt;noinclude&gt;{{left|੫੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o4vcmjqmib43yk3r7x21a20s267odzc</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240224</id>
      <parentid>240168</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:46:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240224</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2818" sha1="2er55rlt7kt8kdn0tp1lfw53f2vvtyb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਹੁਣ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਮਜ਼੍ਹਬ ਨੂੰ ਹੁਣ ਲਖਾਂ ਗਿਰਜੇ, ਲਖ ਮੰਦਰ, ਲਖਾਂ ਮਸਜਿਦਾਂ ਵੀ ਸੁਰਜੀਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਣਗੀਆਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੧੭. ਚੰਗੀ ਕ੍ਰਿਤ, ਕੰਮ ਆਉਣ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸਮੁਚੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾਂ ਬਣਾਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲੋਂ ਉਚੇਰਾ ਮਜ਼੍ਹਬ ਕਿਸੇ ਪੀਰ, ਪੈਗੰਬਰ, ਗੁਰੂ, ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੧੮. ਜੇ ਤੁਸੀ ਆਪਣੇ ਪਰਵਾਰ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗੁਆਂਢੀਆਂ, ਕੰਮ ਤੇ ਮੁਲਕ ਨਾਲ ਸੁਚੱਜੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਿਭਾਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ ਕਹਿ ਸਕੋਗੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਸ਼ਰਾਹ ਮੁਤਾਬਕ ਦਾੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਖਦਾ, ਤੇ ਕਿਉਂ ਗਿਟਿਆਂ ਤੋਂ ਉਚਾ ਪਜਾਮਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਂਦਾ, ਉਸ ਉਤਰ ਦਿਤਾ ਸੀ:&lt;/br&gt;
{{Block center|&lt;poem&gt;ਮਨ ਪੰਜਾ ਦਰ ਪੰਜਾਇ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾਰਮ
ਮਨ ਚਿਹ ਪਰਵਾਹ ਕਿ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਦਾਰਮ&lt;/poem&gt;}}
{{gap}}ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਹਥ ਮੇਰੇ ਹਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਪਰਵਾਹ ਜਦ ਮੁਸਤਫ਼ਾ (ਰਸੂਲਿਅਲਾਹ) ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੧੯. ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰਾਜ਼ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸੁਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਖ਼ਦਿਆਂ ਰਖਣ ਵਿਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਖ਼ਾਅ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਡਿਗੂੰ ਡਿਗੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਬੁਝਦਾ ਜਾਪੇ, ਜੀਵਨ-ਬੱਤੀ ਨੂੰ ਝਾੜੋ, ਸੀਖੋ, ਦੀਵੇ ਦਾ ਆਲਾ ਦੁਆਲਾ ਪੂੰਝੋ, ਉਤੋਂ ਗੁਲ ਝਾੜੋ, ਤੇ ਇਹਨੂੰ ਝਟ ਲਟ ਲਟ ਕਰਾ ਲਵੋ, ਨੀਵੀ ਨਿੰਮ੍ਹੀ ਘੁਟੀ ਲਾਟ ਨਾ ਦਿਸਦੀ, ਨਾਂ ਦਰਸਾਂਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}੨੦. ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਉਦਾਸੀ ਹੋਵੇ, ਨਹਾ ਕੇ ਕਪੜੇ ਨਵੇਂ ਪਾਓ, · ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਾਓ, ਸਾਥੀ, ਪੁਤ੍ਰ, ਧੀ, ਗੁਆਂਢੀ, ਦੋਸਤ ਕਿਸੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੫੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2er55rlt7kt8kdn0tp1lfw53f2vvtyb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/61</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23311</id>
    <revision>
      <id>240169</id>
      <parentid>55935</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:21:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240169</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="680" sha1="fg1q65f4i71m6ca7v0fpejvsksr0ujw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਘੜੀ ਪਲ ਲਈ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਓ ਤੇ ਜੀਵਨ ਚੰਗਿਆੜੀ ਨੂੰ ਭਖ਼ਾਏ ਬਿਨਾ ਘਰ ਨਾ ਮੁੜੋ।

{{gap}}ਰਾਤੀਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਮੀਂ ਰਾਤ ਚੰਗੀ ਲਗੇ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਹੋਵੇ, ਮਿਲਣੀ ਦੀ ਧਰਾਸ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚਿਤ ਵਿਚ ਚਾਅ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰ ਉਤੇ ਪੈਰ ਧਰਨ ਦੀ ਚਿਤ ਵਿਚ ਚੂੰਢੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੫੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fg1q65f4i71m6ca7v0fpejvsksr0ujw</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240225</id>
      <parentid>240169</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:47:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240225</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="710" sha1="2md3uqg2p41cxh3kf2a8kd2amewsodx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਘੜੀ ਪਲ ਲਈ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਓ ਤੇ ਜੀਵਨ ਚੰਗਿਆੜੀ ਨੂੰ ਭਖ਼ਾਏ ਬਿਨਾ ਘਰ ਨਾ ਮੁੜੋ।
{{gap}}ਰਾਤੀਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਮੀਂ ਰਾਤ ਚੰਗੀ ਲਗੇ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਹੋਵੇ, ਮਿਲਣੀ ਦੀ ਧਰਾਸ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚਿਤ ਵਿਚ ਚਾਅ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰ ਉਤੇ ਪੈਰ ਧਰਨ ਦੀ ਚਿਤ ਵਿਚ ਚੂੰਢੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
{{center|{{xxxx-larger|★}}}}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੫੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2md3uqg2p41cxh3kf2a8kd2amewsodx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/62</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23315</id>
    <revision>
      <id>240170</id>
      <parentid>55939</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:27:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240170</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1961" sha1="6t6je5fhe8zwh6tb6gd54qarxxuqymn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{center|{{xx-larger|ਇਕ ਭੈਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ}}}}

{{gap}}&quot;ਤੁਸੀਂ ਏਨਾ ਚਿਰ ਕਿਥੇ ਲੁਕੇ ਰਹੇ, ਮੇਰੇ ਵੀਰ? ...&quot; ... ... ਮੈਂ ਬੇ-ਸੰਭਾਲੀ ਵਿਧਵਾ, ਬਾਈ ਵਰ੍ਹੇ ਮਰਨ ਮਰਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ - ਮੌਤ ਨਾ ਆਈ - ਪਰ ਕਿਧਰੋਂ ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹੇ 'ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ' ਆ ਗਈ - ਮੇਰੀ ਸੁੰਨੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਵਸ ਪਈ। ... ... ... ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ - ਨਿਰਬਲ ਬਾਂਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲ ਵਧਾਈ - ਤੁਸਾਂ ਫੜ ਲਈ - ਮੈਂ ਆਪੇ ਵਿਚ ਸਮਾਂਦੀ ਨਹੀਂ ... ... .. ਪਰ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਗਲਾਂ ਕਰਦੇ ਨੇ - ਸੁਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।... ਕਦੇ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ - ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ - ਮੇਰੇ ਵੀਰ - ਮੇਰਾ ਤਰਲਾ ਸੁਣੋਂਗੇ? - ਉਹ ਜਾਣੇ, ਮੈਂ ਝਲੀ ਹੀ ਸਹੀ!&quot;

{{gap}}ਇਹ ਇਕ ਕੀਮਤੀ, ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜਹੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ, ਕਿ ਪੌਣ ਦਾ ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਤਿਖਾ ਰੁਮਕਾ ਝਖੜ ਵਾਂਗ ਛੰਡਦਾ ਮਲਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਭੈਣ ਦੀ ਕੋਮਲ ਜਹੀ ਚਿੰਤਾ ਮੇਰਾ ਨਿਜੀ ਸੁਆਦ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਏਸ ਲਈ ਸਾਂਝਿਆਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਕਈਆਂ ਹੋਰਨਾਂ ਨੇ ਭੀ, ਭੈਣ ਵਰਗੇ ਤਰਲੇ&lt;noinclude&gt;{{left|੫੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6t6je5fhe8zwh6tb6gd54qarxxuqymn</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240226</id>
      <parentid>240170</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:48:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240226</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1985" sha1="l0zw1vgxfz6f9g1afd40ocmun3nun4z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{dhr|2em}}
{{center|{{xx-larger|ਇਕ ਭੈਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ}}}}

{{gap}}&quot;ਤੁਸੀਂ ਏਨਾ ਚਿਰ ਕਿਥੇ ਲੁਕੇ ਰਹੇ, ਮੇਰੇ ਵੀਰ? ...&quot; ... ... ਮੈਂ ਬੇ-ਸੰਭਾਲੀ ਵਿਧਵਾ, ਬਾਈ ਵਰ੍ਹੇ ਮਰਨ ਮਰਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ - ਮੌਤ ਨਾ ਆਈ - ਪਰ ਕਿਧਰੋਂ ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹੇ 'ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ' ਆ ਗਈ - ਮੇਰੀ ਸੁੰਨੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਵਸ ਪਈ। ... ... ... ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ - ਨਿਰਬਲ ਬਾਂਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲ ਵਧਾਈ - ਤੁਸਾਂ ਫੜ ਲਈ - ਮੈਂ ਆਪੇ ਵਿਚ ਸਮਾਂਦੀ ਨਹੀਂ ... ... .. ਪਰ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਗਲਾਂ ਕਰਦੇ ਨੇ - ਸੁਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।... ਕਦੇ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ - ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ - ਮੇਰੇ ਵੀਰ - ਮੇਰਾ ਤਰਲਾ ਸੁਣੋਂਗੇ? - ਉਹ ਜਾਣੇ, ਮੈਂ ਝਲੀ ਹੀ ਸਹੀ!&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਹ ਇਕ ਕੀਮਤੀ, ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜਹੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ, ਕਿ ਪੌਣ ਦਾ ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਤਿਖਾ ਰੁਮਕਾ ਝਖੜ ਵਾਂਗ ਛੰਡਦਾ ਮਲਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਭੈਣ ਦੀ ਕੋਮਲ ਜਹੀ ਚਿੰਤਾ ਮੇਰਾ ਨਿਜੀ ਸੁਆਦ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਏਸ ਲਈ ਸਾਂਝਿਆਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਕਈਆਂ ਹੋਰਨਾਂ ਨੇ ਭੀ, ਭੈਣ ਵਰਗੇ ਤਰਲੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੫੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>l0zw1vgxfz6f9g1afd40ocmun3nun4z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/63</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23319</id>
    <revision>
      <id>240277</id>
      <parentid>55943</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:45:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240277</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2941" sha1="46sftbgbjw7aja4yft4eg3x0xq5kmx1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਨਹੀਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸੁਆਲ ਜ਼ਰੂਰ ਪੁਛੇ ਹਨ - ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਪੁਛੇ ਹਨ।

{{gap}}ਨਵੀਂ ਆਸ ਨਾਲ ਵਿਗਸੀ ਭੈਣ, ਕਿਸੇ ਭੈੜੀ ਕੰਨਸੋਅ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ:-

{{gap}}&quot;ਵੀਰ ਮੇਰੇ, ਤੁਸੀ ਰਬ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ ਕਰੋ - ਤੁਸੀ ਉਹਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈ - ਪਰ ਉਹਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ - ਇਹ ਬੜੇ ਡਾਢੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ - ਖ਼ੂੰਖ਼ਾਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ - ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ .......... ਤੁਸੀ ਮੇਰੀ ਖ਼ਾਤਰ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਰਹੋ ... ... ... ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂਗੀ - ਫੇਰ ਓਸ ਸੁੰਨੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ - ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ!&quot;

{{gap}}ਏਸ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕਈਆਂ ਨੇ ਬੜੇ ਗ਼ੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਸਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਨਾਸਤਕ ਹਾਂ - ਰਬ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ - ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅਗੇ ਆਪਣਾ ਨਿਤ ਭਰ ਭਰ ਕੇ ਡੁਲ੍ਹਦਾ ਦਿਲ ਰਖ ਕੇ ਤਸਲੀ ਦੁਆਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰਬ ਨੂੰ ਮਨੁਖਤਾ ਤੋਂ ਅਗੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਜਿਉਂਦਾ ਹਾਂ-ਤੇ ਓਹਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੀ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।... ਲੋਕ ਰਬ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵ ਸਮਝਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਹੜਾ ਬੇ-ਹਕੀਆਂ ਰਿਆਇਤਾਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਹਕੀਆਂ ਸਜ਼ਾਆਂ ਵਰਜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰਬ ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ - ਮੈਂ ਹਰ ਕਸੂਰ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਕੇ ਹੀ ਆਰਾਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਬੇਹੱਕੀ ਰਿਆਇਤ ਲੈਣ ਨੂੰ ਮਰ ਜਾਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮਨੁਖਤਾ ਵਿਚ ਉਹਨੂੰ ਜੀਊ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮਾਣ ਲਿਆ ਹੈ। ... ... ... ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆਂ। ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਕੀ ਵਿਗਾੜੇਗਾ।

{{gap}}ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਮੰਗਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ -&lt;noinclude&gt;{{right|੫੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>46sftbgbjw7aja4yft4eg3x0xq5kmx1</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240324</id>
      <parentid>240277</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:08:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240324</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2965" sha1="fyvz3ocq3uk6oegan0fsx3k5qdjvwbo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਨਹੀਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸੁਆਲ ਜ਼ਰੂਰ ਪੁਛੇ ਹਨ - ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਪੁਛੇ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਨਵੀਂ ਆਸ ਨਾਲ ਵਿਗਸੀ ਭੈਣ, ਕਿਸੇ ਭੈੜੀ ਕੰਨਸੋਅ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ:-&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਵੀਰ ਮੇਰੇ, ਤੁਸੀ ਰਬ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ ਕਰੋ - ਤੁਸੀ ਉਹਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈ - ਪਰ ਉਹਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ - ਇਹ ਬੜੇ ਡਾਢੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ - ਖ਼ੂੰਖ਼ਾਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ - ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ .......... ਤੁਸੀ ਮੇਰੀ ਖ਼ਾਤਰ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਰਹੋ ... ... ... ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂਗੀ - ਫੇਰ ਓਸ ਸੁੰਨੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ - ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ!&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਏਸ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕਈਆਂ ਨੇ ਬੜੇ ਗ਼ੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਸਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਨਾਸਤਕ ਹਾਂ - ਰਬ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ - ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅਗੇ ਆਪਣਾ ਨਿਤ ਭਰ ਭਰ ਕੇ ਡੁਲ੍ਹਦਾ ਦਿਲ ਰਖ ਕੇ ਤਸਲੀ ਦੁਆਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰਬ ਨੂੰ ਮਨੁਖਤਾ ਤੋਂ ਅਗੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਜਿਉਂਦਾ ਹਾਂ-ਤੇ ਓਹਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੀ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।... ਲੋਕ ਰਬ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵ ਸਮਝਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਹੜਾ ਬੇ-ਹਕੀਆਂ ਰਿਆਇਤਾਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਹਕੀਆਂ ਸਜ਼ਾਆਂ ਵਰਜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰਬ ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ - ਮੈਂ ਹਰ ਕਸੂਰ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਕੇ ਹੀ ਆਰਾਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਬੇਹੱਕੀ ਰਿਆਇਤ ਲੈਣ ਨੂੰ ਮਰ ਜਾਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮਨੁਖਤਾ ਵਿਚ ਉਹਨੂੰ ਜੀਊ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮਾਣ ਲਿਆ ਹੈ। ... ... ... ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆਂ। ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਕੀ ਵਿਗਾੜੇਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਮੰਗਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ -
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੫੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fyvz3ocq3uk6oegan0fsx3k5qdjvwbo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/64</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23323</id>
    <revision>
      <id>240171</id>
      <parentid>55947</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:34:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240171</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3067" sha1="q6l5z55qfsw3a0k0umsvzfil8ucz33a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਬੜੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦੇ ਸੌ - ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਲੋੜ ਹੈ - ਕਿੰਨਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਦਲ ਗਏ ਹੋਣਗੇ - ਅਖ਼ਲਾਕ, ਪਿਆਰ, ਸੁਹਜ ਤੇ ਸੁਚੱਜਤਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅਕਹਿ ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ ਤੁਸੀ ਦੇਂਦੇ ਹੋ ... ... ... ਉਹ ਬੜਾ ਕੁਝ ਸੀ - ਤੁਸੀ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਪੈ ਗਏ?&quot;

{{gap}}ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਨੇਮ ਹੈ: ਕੁਝ ਭੀ ਕਿਧਰੇ ਨਹੀਂ ਖੜੋ ਸਕਦਾ। ਨਾ ਅਖ਼ਲਾਕ ਤੇ ਨਾ ਪਿਆਰ। ਪਹਿਲੋਂ ਸਾਥੀ, ਫੇਰ ਜਾਣੁ, ਫੇਰ ਸਾਰੇ ਹਮਵਤਨ, ਫੇਰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ - ਅਖ਼ਲਾਕ ਦੀ ਪਿਆਰ-ਲੜੀ, ਵਿਚ ਪ੍ਰੋਣ ਲਈ ਜੀਅ ਉਤਾਵਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਕ ਹਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪੋਲਿਟੀਕਲ ਬੇ-ਵਸੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਰੁਕੇ ਜਪਦੇ ਹਨ। ਭਰਾ ਗ਼ਰੀਬ, ਗ਼ੁਲਾਮ, ਅਨਪੜ੍ਹ ਤੇ ਰੋਗੀ-ਉਹਨਾਂ ਉਤੇ ਸਭ ਪਿਆਰ-ਤਰਾਨੇ ਨਿਸਫਲ, ਸਭ ਖ਼ਿਆਲ-ਉਡਾਰੀਆਂ ਹਿਮਾਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਿਖਾਰੀ ਤੇ ਆਸ਼ਕ ਦਾ ਮਨੁਖ-ਸੁਨੇਹ, ਉਹਦੀਆਂ ਜੱਫੀ ਲਈ ਅੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਉਹਦੇ ਰੂਹ-ਟੋਲਦੇ ਸ਼ਬਦ, ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ! ... ... ... ਕੀ ਹੈ ਪਾਲਿਟਿਕਸ? - ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ, ਪਹਿਨਣ, ਰਹਿਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰਕੇ ਦਿਲ ਦੇਣ, ਦਿਲ ਲੈਣ, ਪਿਆਰਨ, ਸਦਕੇ ਹੋਣ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡ ਸਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਨਾ। .. ... ... ਜੇਕਰ ਬਚੇ ਦਾ ਪਿਆਰ ਕਦੇ ਕੋਮਲ ਮਾਂ ਦੇ ਹਥੀਂ ਤਲਵਾਰ ਫੜਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਓਕਰ ਹੀ ਮਨੁਖ-ਇਸ਼ਕ ਨੇ ਅਜ 'ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ' ਨੂੰ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਨਾਲ ਉਲਝਾ ਦਿਤਾ ਹੈ।

{{gap}}&quot;ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਹੁਣ ਧਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਲੋੜ ਤੁਹਾਡੀ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਲੀਡਰ-ਸ਼ਿਪ ਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਲ ਖਿਚੇ ਗਏ ਹੋ। ਤੁਸਾਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਏਸ ਬੇ-ਮੁਰਾਦ ਜਿਹੇ ਅਖਾੜੇ ਚੋਂ ਜਿਥੇ ਜਿੱਤੇ ਵੀ ਹਾਰਿਆਂ ਬਰਾਬਰ&lt;noinclude&gt;{{left|੫੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>q6l5z55qfsw3a0k0umsvzfil8ucz33a</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240227</id>
      <parentid>240171</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:49:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240227</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3083" sha1="0fylhoizztj3usj8nwr5zrwyumm1cd7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਬੜੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦੇ ਸੌ - ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਲੋੜ ਹੈ - ਕਿੰਨਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਦਲ ਗਏ ਹੋਣਗੇ - ਅਖ਼ਲਾਕ, ਪਿਆਰ, ਸੁਹਜ ਤੇ ਸੁਚੱਜਤਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅਕਹਿ ਗਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ ਤੁਸੀ ਦੇਂਦੇ ਹੋ ... ... ... ਉਹ ਬੜਾ ਕੁਝ ਸੀ - ਤੁਸੀ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਪੈ ਗਏ?&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਨੇਮ ਹੈ: ਕੁਝ ਭੀ ਕਿਧਰੇ ਨਹੀਂ ਖੜੋ ਸਕਦਾ। ਨਾ ਅਖ਼ਲਾਕ ਤੇ ਨਾ ਪਿਆਰ। ਪਹਿਲੋਂ ਸਾਥੀ, ਫੇਰ ਜਾਣੁ, ਫੇਰ ਸਾਰੇ ਹਮਵਤਨ, ਫੇਰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ - ਅਖ਼ਲਾਕ ਦੀ ਪਿਆਰ-ਲੜੀ, ਵਿਚ ਪ੍ਰੋਣ ਲਈ ਜੀਅ ਉਤਾਵਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਕ ਹਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪੋਲਿਟੀਕਲ ਬੇ-ਵਸੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਰੁਕੇ ਜਪਦੇ ਹਨ। ਭਰਾ ਗ਼ਰੀਬ, ਗ਼ੁਲਾਮ, ਅਨਪੜ੍ਹ ਤੇ ਰੋਗੀ-ਉਹਨਾਂ ਉਤੇ ਸਭ ਪਿਆਰ-ਤਰਾਨੇ ਨਿਸਫਲ, ਸਭ ਖ਼ਿਆਲ-ਉਡਾਰੀਆਂ ਹਿਮਾਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਿਖਾਰੀ ਤੇ ਆਸ਼ਕ ਦਾ ਮਨੁਖ-ਸੁਨੇਹ, ਉਹਦੀਆਂ ਜੱਫੀ ਲਈ ਅੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਉਹਦੇ ਰੂਹ-ਟੋਲਦੇ ਸ਼ਬਦ, ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ! ... ... ... ਕੀ ਹੈ ਪਾਲਿਟਿਕਸ? - ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ, ਪਹਿਨਣ, ਰਹਿਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰਕੇ ਦਿਲ ਦੇਣ, ਦਿਲ ਲੈਣ, ਪਿਆਰਨ, ਸਦਕੇ ਹੋਣ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡ ਸਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਨਾ। .. ... ... ਜੇਕਰ ਬਚੇ ਦਾ ਪਿਆਰ ਕਦੇ ਕੋਮਲ ਮਾਂ ਦੇ ਹਥੀਂ ਤਲਵਾਰ ਫੜਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਓਕਰ ਹੀ ਮਨੁਖ-ਇਸ਼ਕ ਨੇ ਅਜ 'ਪ੍ਰੀਤ-ਲੜੀ' ਨੂੰ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਨਾਲ ਉਲਝਾ ਦਿਤਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਹੁਣ ਧਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਲੋੜ ਤੁਹਾਡੀ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਲੀਡਰ-ਸ਼ਿਪ ਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਲ ਖਿਚੇ ਗਏ ਹੋ। ਤੁਸਾਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਏਸ ਬੇ-ਮੁਰਾਦ ਜਿਹੇ ਅਖਾੜੇ ਚੋਂ ਜਿਥੇ ਜਿੱਤੇ ਵੀ ਹਾਰਿਆਂ ਬਰਾਬਰ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੫੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0fylhoizztj3usj8nwr5zrwyumm1cd7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/65</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23327</id>
    <revision>
      <id>240278</id>
      <parentid>55951</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:45:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240278</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2962" sha1="14rvndjn6gupcp83j7x9n8xqhblkjvo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਤੇ ਧਨ ਦੀ, ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੋਵੇ। .... ...&quot;

{{gap}}ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੇ ਨੁਕਤਾਚੀਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਲੀਡਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਮੇਰੀ ਬਣਤਰ ਵਿਚ ਵਰਤੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਪੰਛੀ ਵਰਗੀ ਮੇਰੀ ਰੂਹ, ਪਿਆਰਨ, ਸਲਾਹੁਣ, ਖਿਮਾਂ ਕਰਨ, ਭੁਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਰੂਹ - ਲੀਡਰ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦਾ ਲੋਹਾ ਕਿਥੋਂ ਲਿਆਏਗੀ! ਲੀਡਰ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਮੁਖ਼ਾਲਫ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬੇਲਿਹਾਜ਼ੀ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਪੰਥ ਵਿਚ ਆਮ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੈ - ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਕੋਲ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇ ਅਨੇਕ ਵਸੀਲੇ ਹਨ। ਚੰਗੇਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਲਿਆਉਣ ਤੇ ਪਬਲਿਕ ਰਾਇ ਬਣਾਨੀ ਵਿਚ ਜੇ ਮੇਰਾ ਰਸੂਖ਼ ਕੰਮ ਆ ਸਕੇ ਤਾਂ ਵਰਤ ਕੇ ਵੇਖਣਾ ਚ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਬੰਧ ਦਾ ਭਾਗ ਹੋਣ ਵਲ ਮੈਂ ਰੁਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

{{gap}}ਲੀਡਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਵਰਗੀ ਘੜੀ ਉਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹਦੇ ਦੁਆਲੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ ਅਨਗਿਣਤ ਸਾਥੀ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖੀ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠਾਠਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਏਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵਡੇ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਕਿਸਾਨ ਵੀਰ ਮੈਨੂੰ ਪੈਲੀ ਦੇ ਬੰਨਿਓਂ ਪਿੰਨਸਲ ਨਾਲ ਧਰੁਹਿਆ ਖ਼ਤ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:

{{gap}}&quot;ਤੇਰੇ ਅਮੀਰ ਪਾਠਕ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਤੇਰੀ 'ਪ੍ਰੀਤ ਲੜੀ' ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਪੈਲੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਢ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ - ਉਦੋਂ ਬੰਨੇ ਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ - ਤੇ ਆਂਹਦਾ ਹਾਂ - 'ਬਲੇ ਓਏ ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ'।&quot;

{{gap}}ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲਿਖਦੇ ਹੋ, &quot;ਮੇਰੀ ਸੁੰਨੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਸ ਗਈ - ਹੁਣ ਫੇਰ ਮੈਂ ਸੁੰਨ-ਮਸੁੰਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ... ..&quot; ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕਿਸੇ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦੀ ਭੁਖ ਮੈਨੂੰ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਲਿਖਾਰੀ&lt;noinclude&gt;{{right|੫੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>14rvndjn6gupcp83j7x9n8xqhblkjvo</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240325</id>
      <parentid>240278</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:10:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240325</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2986" sha1="6k2q83639up2elrpffm85qkavh1doym" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਤੇ ਧਨ ਦੀ, ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੋਵੇ। .... ...&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੇ ਨੁਕਤਾਚੀਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਲੀਡਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਮੇਰੀ ਬਣਤਰ ਵਿਚ ਵਰਤੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਪੰਛੀ ਵਰਗੀ ਮੇਰੀ ਰੂਹ, ਪਿਆਰਨ, ਸਲਾਹੁਣ, ਖਿਮਾਂ ਕਰਨ, ਭੁਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਰੂਹ - ਲੀਡਰ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦਾ ਲੋਹਾ ਕਿਥੋਂ ਲਿਆਏਗੀ! ਲੀਡਰ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਮੁਖ਼ਾਲਫ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬੇਲਿਹਾਜ਼ੀ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਪੰਥ ਵਿਚ ਆਮ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੈ - ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਕੋਲ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇ ਅਨੇਕ ਵਸੀਲੇ ਹਨ। ਚੰਗੇਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਲਿਆਉਣ ਤੇ ਪਬਲਿਕ ਰਾਇ ਬਣਾਨੀ ਵਿਚ ਜੇ ਮੇਰਾ ਰਸੂਖ਼ ਕੰਮ ਆ ਸਕੇ ਤਾਂ ਵਰਤ ਕੇ ਵੇਖਣਾ ਚ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਬੰਧ ਦਾ ਭਾਗ ਹੋਣ ਵਲ ਮੈਂ ਰੁਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਲੀਡਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਵਰਗੀ ਘੜੀ ਉਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹਦੇ ਦੁਆਲੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ ਅਨਗਿਣਤ ਸਾਥੀ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖੀ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠਾਠਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਏਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵਡੇ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਕਿਸਾਨ ਵੀਰ ਮੈਨੂੰ ਪੈਲੀ ਦੇ ਬੰਨਿਓਂ ਪਿੰਨਸਲ ਨਾਲ ਧਰੁਹਿਆ ਖ਼ਤ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਤੇਰੇ ਅਮੀਰ ਪਾਠਕ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਤੇਰੀ 'ਪ੍ਰੀਤ ਲੜੀ' ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਪੈਲੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਢ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ - ਉਦੋਂ ਬੰਨੇ ਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ - ਤੇ ਆਂਹਦਾ ਹਾਂ - 'ਬਲੇ ਓਏ ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ'।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲਿਖਦੇ ਹੋ, &quot;ਮੇਰੀ ਸੁੰਨੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਸ ਗਈ - ਹੁਣ ਫੇਰ ਮੈਂ ਸੁੰਨ-ਮਸੁੰਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ... ..&quot; ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕਿਸੇ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦੀ ਭੁਖ ਮੈਨੂੰ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਲਿਖਾਰੀ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੫੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6k2q83639up2elrpffm85qkavh1doym</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/66</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23331</id>
    <revision>
      <id>240279</id>
      <parentid>55955</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T04:57:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240279</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2991" sha1="r8h4o3g6bd7v16a2215czgzuui4sp01" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦੀ ਭੁਖ ਧਰਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਜੇਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ - ਉਹ ਦੇਸ਼ ਦੇਸਾਂਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸੁਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਮਲਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਪੈਂਦੀਆਂ ਗਲਵਕੜੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹਦਾ ਭਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਫ਼ਿਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਭਾਈਚਾਰੇ, ਇਥੇ ਇਕ ਕੌਮ ਦਾ ਲੀਡਰ ਹੋਣਾ? ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਹਦੇ ਲਈ ਛੋਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

{{gap}}ਧਨ!... ... ... ਡੀਟਰਾਇਟ (ਅਮਰੀਕਾ) ਦੇ ਇਕ ਲਖ-ਪਤੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਇਕ ਸੁਪਨਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, &quot;ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਇਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।&quot; ... ... .... ਭਲਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਗੁਲਾਬੀ ਦੁਨੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਚਾਂਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿਟੀ ਪੀਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਦਮ ਕਦਮ ਤੇ ਪਿਆ ਧਨ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਤਰਲੇ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

{{gap}}&quot;ਕਮਿਊਨਿਸਟਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਰਲ ਜਾਣ ਦੇ ਲੋਕ ਬੜੇ ਤਾਅਨੇ
ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਸਰਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੜ ਲਏਗੀ - ਤੁਸੀ ਜੇ ਆਜ਼ਾਦ ਰਹਿ ਸਕੇ - ਤਾਂ ਕੈਦ ਨਾ ਹੋਣ - ਬੜਾ ਚਿਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਕੈਦ ਬਣੀ ਰਹੀ ਹੈ - ਅਜ ਚਾਨਣ ਚੰਗਾ ਹੈ - ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਫੇਰ ਏਸ ਰੂਹ ਨੂੰ ਕੈਦ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ।&quot;

{{gap}}ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਮੇਰਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ। ਅਨਚਾਹੇ ਅਨਸਲਾਹੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਪਸੀਜਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਇਕ ਇਨਕਲਾਬ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਦਬੇ ਤਬਕੇ ਉਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਡਬਕਿਆਂ ਦੇ ਹਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰ, ਮਜ਼੍ਹਬ, ਸਰਮਾਇਆ, ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨਤਾ ਸਭ ਮਾੜੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣਗੇ। ... . ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।&lt;noinclude&gt;{{left|੬੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r8h4o3g6bd7v16a2215czgzuui4sp01</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240326</id>
      <parentid>240279</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:11:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240326</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3011" sha1="s8lvdsd7rmaw5aj17i3v9aohdtm04k6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦੀ ਭੁਖ ਧਰਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਜੇਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ - ਉਹ ਦੇਸ਼ ਦੇਸਾਂਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸੁਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਮਲਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਪੈਂਦੀਆਂ ਗਲਵਕੜੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹਦਾ ਭਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਫ਼ਿਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਭਾਈਚਾਰੇ, ਇਥੇ ਇਕ ਕੌਮ ਦਾ ਲੀਡਰ ਹੋਣਾ? ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਹਦੇ ਲਈ ਛੋਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਧਨ!... ... ... ਡੀਟਰਾਇਟ (ਅਮਰੀਕਾ) ਦੇ ਇਕ ਲਖ-ਪਤੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਇਕ ਸੁਪਨਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, &quot;ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਇਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।&quot; ... ... .... ਭਲਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਗੁਲਾਬੀ ਦੁਨੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਚਾਂਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿਟੀ ਪੀਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਦਮ ਕਦਮ ਤੇ ਪਿਆ ਧਨ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਤਰਲੇ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਕਮਿਊਨਿਸਟਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਰਲ ਜਾਣ ਦੇ ਲੋਕ ਬੜੇ ਤਾਅਨੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਸਰਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੜ ਲਏਗੀ - ਤੁਸੀ ਜੇ ਆਜ਼ਾਦ ਰਹਿ ਸਕੇ - ਤਾਂ ਕੈਦ ਨਾ ਹੋਣ - ਬੜਾ ਚਿਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਕੈਦ ਬਣੀ ਰਹੀ ਹੈ - ਅਜ ਚਾਨਣ ਚੰਗਾ ਹੈ - ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਫੇਰ ਏਸ ਰੂਹ ਨੂੰ ਕੈਦ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਮੇਰਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ। ਅਨਚਾਹੇ ਅਨਸਲਾਹੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਪਸੀਜਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਇਕ ਇਨਕਲਾਬ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਦਬੇ ਤਬਕੇ ਉਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਡਬਕਿਆਂ ਦੇ ਹਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰ, ਮਜ਼੍ਹਬ, ਸਰਮਾਇਆ, ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨਤਾ ਸਭ ਮਾੜੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣਗੇ। ... . ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੬੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s8lvdsd7rmaw5aj17i3v9aohdtm04k6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/67</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23335</id>
    <revision>
      <id>240173</id>
      <parentid>55959</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:38:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240173</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="694" sha1="6ye7c0b5x8avkeqytxlobj31uayfrcr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਬਾਕੀ ਮੇਰਾ ਪਰਮ ਧਰਮ ਲਿਖਾਰੀ ਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਾਲਿਟੀਸ਼ਨ
ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਲੀਡਰ ਨਹੀਂ - ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵੀ &quot;ਪੋਸਟ&quot; ਲੇਖਣੀ
ਹੈ। ਖ਼ਾਤਰ ਜਮਾ ਰਖੋ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਈ
ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਹਰ ਦਿਆਨਤਦਾਰ ਸੇਵਕ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ
ਉਹ ਦੂਜੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਦਿਲਦਾਰੀ ਤੇ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਿਚ ਗ਼ਫ਼ਲਤ
ਨਾ ਕਰੇ।
{{right|(ਅਪਰੈਲ ੧੯੪੫)}}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੬੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6ye7c0b5x8avkeqytxlobj31uayfrcr</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240228</id>
      <parentid>240173</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:50:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240228</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="694" sha1="ev2rhyl4lmcofz93pvmjylm1n2h2n32" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਬਾਕੀ ਮੇਰਾ ਪਰਮ ਧਰਮ ਲਿਖਾਰੀ ਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਾਲਿਟੀਸ਼ਨ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਲੀਡਰ ਨਹੀਂ - ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵੀ &quot;ਪੋਸਟ&quot; ਲੇਖਣੀ ਹੈ। ਖ਼ਾਤਰ ਜਮਾ ਰਖੋ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਹਰ ਦਿਆਨਤਦਾਰ ਸੇਵਕ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੂਜੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਦਿਲਦਾਰੀ ਤੇ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਿਚ ਗ਼ਫ਼ਲਤ ਨਾ ਕਰੇ।
{{right|(ਅਪਰੈਲ ੧੯੪੫)}}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੬੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ev2rhyl4lmcofz93pvmjylm1n2h2n32</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/68</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23339</id>
    <revision>
      <id>240176</id>
      <parentid>55963</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:45:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240176</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2112" sha1="p76uve8ngndc6g4ht0bwbe6i9h8zfvk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{center|{{xx-larger|ਆਸਤਕਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਨ}}}}

{{gap}}ਪਿਛਲੀਆਂ ਚਣਾਂ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜੇ ਮੁਰਬੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਸੈਂਬਲੀ ਦੇ ਉਮੈਦਵਾਰ ਖਲੋਤੇ। ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਉਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੱਬਰ, ਸਰਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿਚ ਨੰਗੇ ਧੜ ਮੁਸ਼ੱਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੱਸੀ ਪੀ ਕੇ ਓ ਵੇਚ ਕੇ ਸੌਂ ਖਾ ਕੇ, ਕਣਕ ਵੇਚ ਕੇ, ਇਹ ਮਾਮਲੇ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਜਦੋਂ ਬੋਹਲ ਸਵਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਕਾਰਿੰਦਾ ਦਾ ਅੱਧਾ ਬੋਹਲ ਹਿਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਬਾਕੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਕਰਜੇ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਮੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਪੱਲਾ ਝਾੜ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਗਲੇਡੂ ਭਰਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੇ ਹੁਦਾਰੇ ਦਾਣੇ ਕਿਤੋਂ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤਾਂ ਰਾਤੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਟੇ ਮਰੋੜ ਉਹ ਵਿਲਕਦੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਚਾਂਦੇ ਹਨ।

{{gap}}ਇਹ ਸਰਦਾਰ ਚੋਣਾਂ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਆਸਤਕਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਨ ਜਤਲਾਂਦੇ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਖ਼ਾਲਫ਼ ਨਾਸਤਕ ਹੈ।

{{gap}}ਰਬ ਕਿਸੇ ਆਸਤਕ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨਹੀਂ ਖਲੋਤਾ, ਨਾ ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਸਤਕ ਦਾ ਖ਼ੌਫ਼ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜੇ ਨਾਸਤਕ ਹੋ ਜਾਏ ਤਾਂ ਵੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਕ ਮਿੰਟ ਚੜ੍ਹਨੋਂ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਅਵੇਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾ ਸਕਦੀ। ਆਸਤਕ ਹੋਵੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਨਾਸਤਕ ਹੋਵੇ&lt;noinclude&gt;{{left|੬੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>p76uve8ngndc6g4ht0bwbe6i9h8zfvk</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240229</id>
      <parentid>240176</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:51:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240229</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2140" sha1="saasv27yjm32e8vhxku3tpzo1hpvihd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{dhr|2em}}
{{center|{{xx-larger|ਆਸਤਕਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਨ}}}}

{{gap}}ਪਿਛਲੀਆਂ ਚਣਾਂ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜੇ ਮੁਰਬੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਸੈਂਬਲੀ ਦੇ ਉਮੈਦਵਾਰ ਖਲੋਤੇ। ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਉਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੱਬਰ, ਸਰਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿਚ ਨੰਗੇ ਧੜ ਮੁਸ਼ੱਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੱਸੀ ਪੀ ਕੇ ਓ ਵੇਚ ਕੇ ਸੌਂ ਖਾ ਕੇ, ਕਣਕ ਵੇਚ ਕੇ, ਇਹ ਮਾਮਲੇ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਜਦੋਂ ਬੋਹਲ ਸਵਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਕਾਰਿੰਦਾ ਦਾ ਅੱਧਾ ਬੋਹਲ ਹਿਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਬਾਕੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਕਰਜੇ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਮੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਪੱਲਾ ਝਾੜ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਗਲੇਡੂ ਭਰਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੇ ਹੁਦਾਰੇ ਦਾਣੇ ਕਿਤੋਂ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤਾਂ ਰਾਤੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਟੇ ਮਰੋੜ ਉਹ ਵਿਲਕਦੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਚਾਂਦੇ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਹ ਸਰਦਾਰ ਚੋਣਾਂ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਆਸਤਕਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਨ ਜਤਲਾਂਦੇ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਖ਼ਾਲਫ਼ ਨਾਸਤਕ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਰਬ ਕਿਸੇ ਆਸਤਕ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨਹੀਂ ਖਲੋਤਾ, ਨਾ ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਸਤਕ ਦਾ ਖ਼ੌਫ਼ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜੇ ਨਾਸਤਕ ਹੋ ਜਾਏ ਤਾਂ ਵੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਕ ਮਿੰਟ ਚੜ੍ਹਨੋਂ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਅਵੇਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾ ਸਕਦੀ। ਆਸਤਕ ਹੋਵੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਨਾਸਤਕ ਹੋਵੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੬੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>saasv27yjm32e8vhxku3tpzo1hpvihd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/69</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23343</id>
    <revision>
      <id>240178</id>
      <parentid>55967</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:50:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240178</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2778" sha1="3hhjacujw8hi40tbr39i7c6ihlj7f8a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਲਈ।

{{gap}}ਆਸਤਕਤਾ ਦਾ ਮੌਲਿਕ ਭਾਵ ਸੀ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ। ਮਨੁਖ ਦਾ ਇਕੋ ਅਸਲਾ, ਤੇ ਏਸ ਲਈ ਦੁਖਾਂ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ। ਨਾਸਤਕ ਤੋਂ ਭਾਵ ਇਹ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਅਜੇ ਮਨੁਖ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਏਸ ਲਈ ਉਹਦਾ ਰਵਈਆ ਖ਼ੁਦ-ਗ਼ਰਜ਼ ਤੇ ਖ਼ੁਦ-ਪਸੰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

{{gap}}ਏਸ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦੀ ਵਿਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਮਨੁਖ ਨੇ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਰ ਨਾਲ ਉਚੇਚੀਆਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀਆਂ, ਉਚੇਚੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਉਚੇਚੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਈਜਾਦ ਕੀਤੇ। ਇਹਨਾਂ ਈਜਾਦਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਆਸਤਕਾਂ ਨੇ ਰਬ ਦੇ ਨਾਂ ਉਤੇ ਜਹਾਦ ਕੀਤੇ, ਜਿਊਂਦੇ ਸਾੜੇ, ਕਤਲ ਆਮ ਕਰ ਕੇ ਸਲਤਨਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਓੜਕ ਸੌ ਵਿਚੋਂ ਨੱਵੇ ਮਨੁਖਾਂ ਨੂੰ ਰਬ ਦੇ ਸਹਿਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੋਲੇ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਰਾਸਪਤੀਨ ਵੱਰਗੇ ਪਾਦਰੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜ਼ਾਰ ਨਿਕੋਲਾਈ ਵਰਗਾ ਨਿਗੂਣਾ ਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਸਤਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਰੂਸੀ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

{{gap}}ਮੇਰੇ ਪਾਠਕ ਵੀ ਕੋਈ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਪੁਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਨਹੀਂ? ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯਕੀਨ ਵੀ ਹੈ, ਕਿ ਆਸਤਕ ਹੋਣ ਦੁਨੀਆਂ ਉਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਰਬ ਦਾ ਆਸਤਕ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਉਹ ਮਨੁਖਤਾ ਦਾ ਆਸਤਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬਰਬਾਦ ਇਨਸਾਨ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੱਬਰਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਚੁਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਭਾਵੇਂ ਪੰਜ ਨਮਾਜ਼ਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ ਉਹ ਚੋਰ ਹਨ, ਮਨੁਖਾਂ ਦੇ ਦੋਖੀ ਹਨ।

{{gap}}ਮੈਨੂੰ ਉਹਦੇ ਅਖ਼ਲਾਕ ਤੇ ਸ਼ੰਕਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੀ ਆਸਤਕਤਾ&lt;noinclude&gt;{{right|੬੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3hhjacujw8hi40tbr39i7c6ihlj7f8a</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240230</id>
      <parentid>240178</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:52:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240230</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2802" sha1="1hfrkq4ztlc1ukble66vi7yx1xwohj2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਲਈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਆਸਤਕਤਾ ਦਾ ਮੌਲਿਕ ਭਾਵ ਸੀ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ। ਮਨੁਖ ਦਾ ਇਕੋ ਅਸਲਾ, ਤੇ ਏਸ ਲਈ ਦੁਖਾਂ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ। ਨਾਸਤਕ ਤੋਂ ਭਾਵ ਇਹ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਅਜੇ ਮਨੁਖ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਏਸ ਲਈ ਉਹਦਾ ਰਵਈਆ ਖ਼ੁਦ-ਗ਼ਰਜ਼ ਤੇ ਖ਼ੁਦ-ਪਸੰਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਏਸ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦੀ ਵਿਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਮਨੁਖ ਨੇ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਰ ਨਾਲ ਉਚੇਚੀਆਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀਆਂ, ਉਚੇਚੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਉਚੇਚੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਈਜਾਦ ਕੀਤੇ। ਇਹਨਾਂ ਈਜਾਦਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਆਸਤਕਾਂ ਨੇ ਰਬ ਦੇ ਨਾਂ ਉਤੇ ਜਹਾਦ ਕੀਤੇ, ਜਿਊਂਦੇ ਸਾੜੇ, ਕਤਲ ਆਮ ਕਰ ਕੇ ਸਲਤਨਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਓੜਕ ਸੌ ਵਿਚੋਂ ਨੱਵੇ ਮਨੁਖਾਂ ਨੂੰ ਰਬ ਦੇ ਸਹਿਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੋਲੇ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਰਾਸਪਤੀਨ ਵੱਰਗੇ ਪਾਦਰੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜ਼ਾਰ ਨਿਕੋਲਾਈ ਵਰਗਾ ਨਿਗੂਣਾ ਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਸਤਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਰੂਸੀ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੇਰੇ ਪਾਠਕ ਵੀ ਕੋਈ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਪੁਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਨਹੀਂ? ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯਕੀਨ ਵੀ ਹੈ, ਕਿ ਆਸਤਕ ਹੋਣ ਦੁਨੀਆਂ ਉਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਰਬ ਦਾ ਆਸਤਕ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਉਹ ਮਨੁਖਤਾ ਦਾ ਆਸਤਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬਰਬਾਦ ਇਨਸਾਨ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੱਬਰਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਚੁਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਭਾਵੇਂ ਪੰਜ ਨਮਾਜ਼ਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ ਉਹ ਚੋਰ ਹਨ, ਮਨੁਖਾਂ ਦੇ ਦੋਖੀ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਨੂੰ ਉਹਦੇ ਅਖ਼ਲਾਕ ਤੇ ਸ਼ੰਕਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੀ ਆਸਤਕਤਾ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੬੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1hfrkq4ztlc1ukble66vi7yx1xwohj2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/70</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23347</id>
    <revision>
      <id>240184</id>
      <parentid>55971</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:20:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240184</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3058" sha1="4ecavw8giti1aio12j39pusa4tlg30j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦਾ ਵਿਖਾਲਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਨਾਲ ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਲਾਂ ਉਸ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਏਕਾਂਤ ਵਿਚ ਕਰੋ, ਕੰਮ ਦੇ ਵਕਤੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰੇ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਸਰੋਕਾਰ ਨਹੀਂ।

{{gap}}ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਉਮੈਦ ਰਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਉਹ ਆਸਤਕਤਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਚੰਗਾ ਇਨਸਾਨ ਬਣੇ ਕਿ ਅਖ ਪਾਇਆਂ ਦੁਖਾਏ ਨਾ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਸੁਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੀਜ਼ਬਾਨ ਵੀ, ਉਹ, ਦੋਸਤ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਗਿਰਾਈਂ ਵੀ।

{{gap}}ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਆਸਤਕ ਦੀ ਵਕਤੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕੋਈ ਰੋਅਬ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇਕ ਇਕ ਘੜੀ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ - ਉਹਦੇ ਹਜਾਂ, ਉਹਦੀਆਂ ਯਾਤ੍ਰਾਆਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡੋਬ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੈਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ' ਜਿਹੀ ਯਾਤਰਾ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਆਸਤਕ ਲੋਕ ਜੰਮ ਜੰਮ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨ, ਬੁਤਾਂ, ਗ੍ਰੰਥਾਂ, ਮੁਰਸ਼ਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਨ, ਤਿਲਕ ਲਾਣ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਮੰਜੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਠੀਆਂ ਭਰਣ, ਸਰੋਵਰਾਂ ਚੋਂ ਚਰਨਾਮਤਾਂ ਲੈਣ - ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਤਮ-ਨਿਰਨੇ ਦਾ ਹੱਕ ਪਰਵਾਨ ਕਰਾਂਗਾ - ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਉਤੇ ਅਹਿਸਾਨ ਸਮਝਣਾ ਛਡ ਦੇਣ। ਉਹ ਜੰਮ ਜੰਮ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕਰਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਕੀਰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਗੁਸਤਾਖ਼ੀ ਨਾ ਕਰਣ, ਜੇ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਪ੍ਰਚਾਰਨ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਝੁੰਘਲਮਾਵਾ ਕਰਕੇ ਮੰਤਰ ਰਟਦਿਆਂ ਤੇ ਨਿੱਸਲ ਹੋ ਕੇ ਮਥੇ ਰਗੜਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦਿਹ ਆਖਣ ਦਾ ਹਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਕੇਡਾ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾ, ਕੇਡੀ ਕੀਮਤੀ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਸਫਲ ਬਰਬਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆ ਨੂੰ ਭਵਾਂ ਚਾੜ੍ਹ ਕੇ ਨਰਕੀ ਜੀਵ, ਰਬ-ਮਾਰੇ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਡਾਂ&lt;noinclude&gt;{{left|੬੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4ecavw8giti1aio12j39pusa4tlg30j</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240231</id>
      <parentid>240184</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:52:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240231</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3074" sha1="8premxicvdio0y0jsz9vm9lib8tqwt2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਦਾ ਵਿਖਾਲਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਨਾਲ ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਲਾਂ ਉਸ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਏਕਾਂਤ ਵਿਚ ਕਰੋ, ਕੰਮ ਦੇ ਵਕਤੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰੇ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਸਰੋਕਾਰ ਨਹੀਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਉਮੈਦ ਰਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਉਹ ਆਸਤਕਤਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਚੰਗਾ ਇਨਸਾਨ ਬਣੇ ਕਿ ਅਖ ਪਾਇਆਂ ਦੁਖਾਏ ਨਾ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਸੁਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੀਜ਼ਬਾਨ ਵੀ, ਉਹ, ਦੋਸਤ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਗਿਰਾਈਂ ਵੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਆਸਤਕ ਦੀ ਵਕਤੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕੋਈ ਰੋਅਬ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇਕ ਇਕ ਘੜੀ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ - ਉਹਦੇ ਹਜਾਂ, ਉਹਦੀਆਂ ਯਾਤ੍ਰਾਆਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡੋਬ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੈਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ' ਜਿਹੀ ਯਾਤਰਾ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਆਸਤਕ ਲੋਕ ਜੰਮ ਜੰਮ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨ, ਬੁਤਾਂ, ਗ੍ਰੰਥਾਂ, ਮੁਰਸ਼ਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਨ, ਤਿਲਕ ਲਾਣ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਮੰਜੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਠੀਆਂ ਭਰਣ, ਸਰੋਵਰਾਂ ਚੋਂ ਚਰਨਾਮਤਾਂ ਲੈਣ - ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਤਮ-ਨਿਰਨੇ ਦਾ ਹੱਕ ਪਰਵਾਨ ਕਰਾਂਗਾ - ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਉਤੇ ਅਹਿਸਾਨ ਸਮਝਣਾ ਛਡ ਦੇਣ। ਉਹ ਜੰਮ ਜੰਮ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕਰਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਕੀਰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਗੁਸਤਾਖ਼ੀ ਨਾ ਕਰਣ, ਜੇ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਪ੍ਰਚਾਰਨ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਝੁੰਘਲਮਾਵਾ ਕਰਕੇ ਮੰਤਰ ਰਟਦਿਆਂ ਤੇ ਨਿੱਸਲ ਹੋ ਕੇ ਮਥੇ ਰਗੜਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦਿਹ ਆਖਣ ਦਾ ਹਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਕੇਡਾ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾ, ਕੇਡੀ ਕੀਮਤੀ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਸਫਲ ਬਰਬਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆ ਨੂੰ ਭਵਾਂ ਚਾੜ੍ਹ ਕੇ ਨਰਕੀ ਜੀਵ, ਰਬ-ਮਾਰੇ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਡਾਂ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੬੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8premxicvdio0y0jsz9vm9lib8tqwt2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/71</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23351</id>
    <revision>
      <id>240185</id>
      <parentid>55975</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:20:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240185</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2631" sha1="cd0frdjq8r3a06wxixjf2db4sbkh1ge" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਆਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮਦਰਦੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਾਨਸਿਕ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀ, ਦੁਖੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਪਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਜੋਤ ਬੁਝਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕਢ ਦੇਂਦੇ ਹੋ - ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡੰਡੌਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਠਾ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀ ਅਜੇ ਤਕ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਅਖਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਣ ਦਾ ਚਾਓ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਕਰਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਅਕਾਰ ਕਿਆਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਉਹਦੀ ਪ੍ਰਤਖਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ - ਨੇਕੀ, ਪਿਆਰ, ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਦੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਸੰਭਾਵਨਾਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ - ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਰਬ-ਸੰਸਾਰਕ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਭਾਗ ਬਨਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹਿਮਾਕਤ ਨਹੀਂ - ਸਾਰੀ ਮਨੁਖਤਾ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਇਛਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਪੂਜਯ ਭਗਤ ਦੀ ਥਾਂ ਦਰਿਦਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਲਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਤਿ ਡੂੰਘੇ ਭਰਾਤ੍ਰੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਅਹਿਸਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਏਸੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਮਨੁਖ ਜਾਂ ਕੌਮਾਂ ਇਕਲੇ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ - ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।&lt;noinclude&gt;{{right|੬੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cd0frdjq8r3a06wxixjf2db4sbkh1ge</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240232</id>
      <parentid>240185</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:53:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240232</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2639" sha1="mj2691mjelbytcsz91ig298mwtd0bst" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਆਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮਦਰਦੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਾਨਸਿਕ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀ, ਦੁਖੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਪਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਜੋਤ ਬੁਝਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕਢ ਦੇਂਦੇ ਹੋ - ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡੰਡੌਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਠਾ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀ ਅਜੇ ਤਕ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਅਖਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਣ ਦਾ ਚਾਓ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਕਰਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਅਕਾਰ ਕਿਆਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਉਹਦੀ ਪ੍ਰਤਖਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ - ਨੇਕੀ, ਪਿਆਰ, ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਦੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਸੰਭਾਵਨਾਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ - ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਰਬ-ਸੰਸਾਰਕ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਭਾਗ ਬਨਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹਿਮਾਕਤ ਨਹੀਂ - ਸਾਰੀ ਮਨੁਖਤਾ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਇਛਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਪੂਜਯ ਭਗਤ ਦੀ ਥਾਂ ਦਰਿਦਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਲਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਤਿ ਡੂੰਘੇ ਭਰਾਤ੍ਰੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਅਹਿਸਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਏਸੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਮਨੁਖ ਜਾਂ ਕੌਮਾਂ ਇਕਲੇ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ - ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੬੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mj2691mjelbytcsz91ig298mwtd0bst</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/72</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23355</id>
    <revision>
      <id>240186</id>
      <parentid>55979</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:20:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240186</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2625" sha1="gfigmpgevdpr0r0qmw7p00kfxgqy9uf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{center|{{xx-larger|੨.}}}}

{{gap}}ਇਕ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਸਜਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਸਵਾਲ ਭੇਜੋ - ਕਿ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਅਭੁਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਨਾਮ ਸਿਮ੍ਰਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਨੋਰਥ ਦਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਕਿਉਂ ਇਕ ਸਾਧਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ? ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਥਾਂ ਥਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਲੋੜ ਦੱਸੀ ਹੈ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਬੋ-ਗੁਰਾ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ?

{{gap}}ਮੈਂ ਉਤਰ ਦਿਤਾ ਕਿ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਲਿਖਤੀ ਜਵਾਬ ਵਰਤਮਾਨ ਤਅੱਸਬੀ ਦੌਰ ਵਿਚ ਸੁਆਰਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਗੁੰਝਲਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਇਸ ਉਤਰ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਗਿਰਾਵਟ ਖ਼ਿਆਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੈਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨਗੇ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਸ ਧਮਕੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਉਹਦੇ ਲਈ ਏਡਾ ਵਡਾ ਕਿਉਂ ਖ਼ਿਆਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਦ੍ਹੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹੜੀ ਗਲ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਧਾਰਮਕ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਨੇ ਅਗੇ ਨਹੀਂ ਛਾਪੀ?

{{gap}}ਇਹ ਲੇਖ ਉਹਨਾਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਸਤਕਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਨ ਲੁਹਾਣ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਭੁਲ ਮੰਨੇ - ਉਹਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦਾ ਲਾਭ ਉਹਨੂੰ। ਕੋਈ ਅਭੁਲ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਉਹਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਗ਼ਲਤੀ ਦਾ ਨੁਕਸਨ ਉਹਨੂੰ।

{{gap}}ਤੁਸੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀ ਆਰਤੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਤਾਂ ਮਹੰਤਾਂ ਨੂੰ ਬੱਤੀ ਭੋਜਨ ਖੁਆਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀ ਅੱਧੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਅਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਸਮਾਧੀ ਲਾਂਦੇ ਹੋ।

{{gap}}ਤੁਸੀ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਹੋਵੋਰਾ, ਪਰ ਇਕ ਸ਼ਾਮੀ ਮੇਰਾ ਘਰ ਢੂੰਡਣ&lt;noinclude&gt;{{left|੬੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gfigmpgevdpr0r0qmw7p00kfxgqy9uf</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240233</id>
      <parentid>240186</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:54:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240233</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2653" sha1="6i5gkgcy1beg2ekvi1g03d3r8v0ezz7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{center|{{xx-larger|੨.}}}}

{{gap}}ਇਕ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਸਜਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਸਵਾਲ ਭੇਜੋ - ਕਿ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਅਭੁਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਨਾਮ ਸਿਮ੍ਰਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਨੋਰਥ ਦਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਕਿਉਂ ਇਕ ਸਾਧਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ? ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਥਾਂ ਥਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਲੋੜ ਦੱਸੀ ਹੈ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਬੋ-ਗੁਰਾ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ?&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਉਤਰ ਦਿਤਾ ਕਿ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਲਿਖਤੀ ਜਵਾਬ ਵਰਤਮਾਨ ਤਅੱਸਬੀ ਦੌਰ ਵਿਚ ਸੁਆਰਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਗੁੰਝਲਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਇਸ ਉਤਰ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਅਖ਼ਲਾਕੀ ਗਿਰਾਵਟ ਖ਼ਿਆਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੈਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨਗੇ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਸ ਧਮਕੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਉਹਦੇ ਲਈ ਏਡਾ ਵਡਾ ਕਿਉਂ ਖ਼ਿਆਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਦ੍ਹੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹੜੀ ਗਲ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਧਾਰਮਕ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਨੇ ਅਗੇ ਨਹੀਂ ਛਾਪੀ?&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਹ ਲੇਖ ਉਹਨਾਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਸਤਕਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਨ ਲੁਹਾਣ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਭੁਲ ਮੰਨੇ - ਉਹਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦਾ ਲਾਭ ਉਹਨੂੰ। ਕੋਈ ਅਭੁਲ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਉਹਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਗ਼ਲਤੀ ਦਾ ਨੁਕਸਨ ਉਹਨੂੰ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਤੁਸੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀ ਆਰਤੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਤਾਂ ਮਹੰਤਾਂ ਨੂੰ ਬੱਤੀ ਭੋਜਨ ਖੁਆਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀ ਅੱਧੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਅਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਸਮਾਧੀ ਲਾਂਦੇ ਹੋ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਤੁਸੀ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਪਰ ਇਕ ਸ਼ਾਮੀ ਮੇਰਾ ਘਰ ਢੂੰਡਣ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੬੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6i5gkgcy1beg2ekvi1g03d3r8v0ezz7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/73</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23359</id>
    <revision>
      <id>240187</id>
      <parentid>55983</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:20:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240187</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3090" sha1="rrf4d3ujza8eiix7xu7tqp1emr4u12x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਵਾਲੇ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਨੇ ਤੁਹਾਥੋਂ ਬੜੀ ਆਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਤਾ ਪੁਛਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਿਟੀ ਸਫ਼ੈਦ ਮਾਲਾਂ ਉਤੇ ਸਿਮ੍ਰਨ ਕਰਦੇ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸੌ, ਪਰ ਤੁਸਾਂ ਉਤਰ ਦਿਤਾ ਸੀ: &quot;ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦਸਣਾ ਉਹਦਾ ਘਰ - ਉਹ ਨਾਸਤਕ ਹੈ - ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਜਾ ਪੁਛ?&quot; ਤੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

{{gap}}ਮੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਉਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਸਤਕਤਾ ਦਾ ਕੀ ਅਹਿਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਵਲ ਤਿਊੜੀ ਪਾਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ ਸੀ,- ਸ਼ਾਇਦ ਨਾਮ-ਖ਼ੁਮਾਰੀ ਦੇ ਲੋਰ ਵਿਚ - &quot;ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਬੰਬ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਬੰਬ ਮੈਂ ਪ੍ਰੀਤ ਨਗਰ ਤੇ ਸੁਟਾਂ।&quot; ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਧਾਰਮਕ ਹਲਕੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੋ।

{{gap}}ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬੜਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹਦੇ ਤੁਲ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਪਿਆ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਿਖ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ ਲਾਲ ਫੀਤੇ ਨਾਲ ਬੱਧਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਉਡਾ ਹੀ ਕੁਦਰਤੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਜੇਡਾ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਤਿ ਚੰਗੀ ਦਾਦੀ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸ਼ਖ਼ਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਹੋਵੇਗੀ ਚੰਗ ਚੰਗੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ-ਪਰ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਉਹ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਉਹ ਰੁਚੀਆਂ ਦਿਤੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਜ ਮੇਰੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸੋਮਾ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਜਿਉਂਦੇ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੇ ਛਡਦਾ ਤੇ ਨਾ ਆਪਣਾ ਪਾਲਿਟਿਕਸ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਇਕ ਸਾਡੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਕੁੜਮਾਈ ਛਡ ਦਿਤੀ ਸੀ ਕਿ ਕੁੜੀ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਤੇ ਕੱਦ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਜੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹਥ ਮਲਣ ਲਗ ਪਏ: &quot;ਹਨੇਰ ਪੈ ਗਿਆ ਕਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਰੰਗ ਵੀ ਕਾਲੇ ਤੇ ਕਦ ਛੋਟੇ ਹੋਏ ਨੇ .....ਮੇਰਾ ਵੀ ਕੋਈ ਕਦ&lt;noinclude&gt;{{right|੬੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rrf4d3ujza8eiix7xu7tqp1emr4u12x</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240234</id>
      <parentid>240187</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:55:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240234</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3106" sha1="1p0lt8sx5snhke1hde0boocamphe7fy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਵਾਲੇ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਨੇ ਤੁਹਾਥੋਂ ਬੜੀ ਆਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਤਾ ਪੁਛਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਿਟੀ ਸਫ਼ੈਦ ਮਾਲਾਂ ਉਤੇ ਸਿਮ੍ਰਨ ਕਰਦੇ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸੌ, ਪਰ ਤੁਸਾਂ ਉਤਰ ਦਿਤਾ ਸੀ: &quot;ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦਸਣਾ ਉਹਦਾ ਘਰ - ਉਹ ਨਾਸਤਕ ਹੈ - ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਜਾ ਪੁਛ?&quot; ਤੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਉਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਸਤਕਤਾ ਦਾ ਕੀ ਅਹਿਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਵਲ ਤਿਊੜੀ ਪਾਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ ਸੀ,- ਸ਼ਾਇਦ ਨਾਮ-ਖ਼ੁਮਾਰੀ ਦੇ ਲੋਰ ਵਿਚ - &quot;ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਬੰਬ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਬੰਬ ਮੈਂ ਪ੍ਰੀਤ ਨਗਰ ਤੇ ਸੁਟਾਂ।&quot; ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਧਾਰਮਕ ਹਲਕੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੋ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬੜਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹਦੇ ਤੁਲ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਪਿਆ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਿਖ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ ਲਾਲ ਫੀਤੇ ਨਾਲ ਬੱਧਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਉਡਾ ਹੀ ਕੁਦਰਤੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਜੇਡਾ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਤਿ ਚੰਗੀ ਦਾਦੀ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸ਼ਖ਼ਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਹੋਵੇਗੀ ਚੰਗ ਚੰਗੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ-ਪਰ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਉਹ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਉਹ ਰੁਚੀਆਂ ਦਿਤੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਜ ਮੇਰੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸੋਮਾ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਜਿਉਂਦੇ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੇ ਛਡਦਾ ਤੇ ਨਾ ਆਪਣਾ ਪਾਲਿਟਿਕਸ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਇਕ ਸਾਡੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਕੁੜਮਾਈ ਛਡ ਦਿਤੀ ਸੀ ਕਿ ਕੁੜੀ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਤੇ ਕੱਦ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਜੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹਥ ਮਲਣ ਲਗ ਪਏ: &quot;ਹਨੇਰ ਪੈ ਗਿਆ ਕਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਰੰਗ ਵੀ ਕਾਲੇ ਤੇ ਕਦ ਛੋਟੇ ਹੋਏ ਨੇ .....ਮੇਰਾ ਵੀ ਕੋਈ ਕਦ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੬੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1p0lt8sx5snhke1hde0boocamphe7fy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/74</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23363</id>
    <revision>
      <id>240188</id>
      <parentid>55987</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:20:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240188</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3041" sha1="ez99dfj5j27smv3d8wocllivzlryccp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਏ (ਉਹ ਬੜੇ ਹੀ ਛੋਟੇ ਸਨ) - ਪਰ, ਜੀਕਰ ਤੇਰੇ ਬਾਬੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਖਿਆ - ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਭੁਲ ਸਕਾਂਗੀ!&quot;

{{gap}}ਪਿਆ ਹੋਵੇ ਮੇਰਾ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਵਖਰਾ, ਪਿਆ ਜਾਣਾਂ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਸਾਇੰਸ, ਪਈ ਘੁੰਮੇ ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਿਆ ਖਲੋਤਾ ਹੋਵੋ ਮੇਰਾ ਸੂਰਜ - ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹ ਉਸੇ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਔਰਤ ਦੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪੂੰਗਰਾ ਹਾਂ।

{{gap}}ਏਸੇ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰਫ਼ ਹਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਅਵਸ਼ਕਤਾ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਚੰਗੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਮਤਲਾਸ਼ੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪੜ੍ਹਨੀਆਂ, ਤੇ ਸਿਖਿਆ ਦਾਇਕ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

{{gap}}ਜੀਵਨ ਇਕ ਸਦੀਵੀ ਸਿਖਿਆ ਹੈ - ਕਦੇ ਸਿਖਿਆ ਦਾ ਅਮਲ ਖ਼ਤਮ ਤੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਅਭਿਮਾਨ ਹੋ ਨਾ ਜਾਵੇ।

{{gap}}ਮੇਰਾ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਐਵੇਂ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਖਿਚ-ਘਸੀਟ ਹੀ ਸਹੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਖ਼ਿਆਲ ਗੁਰਮਤ ਨਿਰਨੇ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸਹੀ। ਕੀ ਫ਼ਰਕ? ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਸੌਟੀ ਤੇ ਰਗੜੇਗੀ।

{{gap}}ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੁਠੇ ਪੈਰੀਂ ਕੀਤੀ ਪਰਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਅਖੰਡ ਪਾਠਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰੋਜ਼ੇ, ਨੁਮਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਜਗਰਾਤਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੀਮਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕਪੜਿਆਂ ਚੋਂ ਮਾੜੀ ਗੰਧ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਆਲਾ ਦੁਆਲਾ ਸੁਹਣਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਘਰ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ, ਜੇ ਤੁਸੀ ਹਸ ਕੇ ਮਿਲ ਸਕੋ ਤਾਂ ਬਹੁਤ&lt;noinclude&gt;{{left|੬੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ez99dfj5j27smv3d8wocllivzlryccp</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240235</id>
      <parentid>240188</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:55:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240235</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3069" sha1="r3dejyz5dt04h7wbg64cbbwesrq8llt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਏ (ਉਹ ਬੜੇ ਹੀ ਛੋਟੇ ਸਨ) - ਪਰ, ਜੀਕਰ ਤੇਰੇ ਬਾਬੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਖਿਆ - ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਭੁਲ ਸਕਾਂਗੀ!&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਿਆ ਹੋਵੇ ਮੇਰਾ ਪਾਲਿਟਿਕਸ ਵਖਰਾ, ਪਿਆ ਜਾਣਾਂ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਸਾਇੰਸ, ਪਈ ਘੁੰਮੇ ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਿਆ ਖਲੋਤਾ ਹੋਵੋ ਮੇਰਾ ਸੂਰਜ - ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹ ਉਸੇ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਔਰਤ ਦੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪੂੰਗਰਾ ਹਾਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਏਸੇ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰਫ਼ ਹਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਅਵਸ਼ਕਤਾ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਚੰਗੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਮਤਲਾਸ਼ੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪੜ੍ਹਨੀਆਂ, ਤੇ ਸਿਖਿਆ ਦਾਇਕ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜੀਵਨ ਇਕ ਸਦੀਵੀ ਸਿਖਿਆ ਹੈ - ਕਦੇ ਸਿਖਿਆ ਦਾ ਅਮਲ ਖ਼ਤਮ ਤੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਅਭਿਮਾਨ ਹੋ ਨਾ ਜਾਵੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੇਰਾ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਐਵੇਂ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਖਿਚ-ਘਸੀਟ ਹੀ ਸਹੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਖ਼ਿਆਲ ਗੁਰਮਤ ਨਿਰਨੇ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸਹੀ। ਕੀ ਫ਼ਰਕ? ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਸੌਟੀ ਤੇ ਰਗੜੇਗੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੁਠੇ ਪੈਰੀਂ ਕੀਤੀ ਪਰਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਅਖੰਡ ਪਾਠਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰੋਜ਼ੇ, ਨੁਮਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਜਗਰਾਤਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੀਮਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕਪੜਿਆਂ ਚੋਂ ਮਾੜੀ ਗੰਧ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਆਲਾ ਦੁਆਲਾ ਸੁਹਣਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਘਰ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ, ਜੇ ਤੁਸੀ ਹਸ ਕੇ ਮਿਲ ਸਕੋ ਤਾਂ ਬਹੁਤ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੬੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r3dejyz5dt04h7wbg64cbbwesrq8llt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/75</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23367</id>
    <revision>
      <id>240190</id>
      <parentid>55991</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:27:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240190</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3092" sha1="0xj0av8nl4t8axuel4s3nq4mhoe5sn6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਚੰਗਾ - ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਤਿਉੜੀ ਪਾਏ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹੋ - ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਹਿਸਾਨ ਮੰਦ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਨਿਕੀਆਂ ਨਿਕੀਆਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਭੁਖੀ ਹੈ।

{{gap}}ਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪਾਲ ਰਹੇ ਹੋ- ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁਖਤਾ ਦੀ ਸਾਂਝ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵੈ-ਮੁਤਬਰਕਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਚਾਟ ਲਾ ਰਹੇ
ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਹਮਵਤਨ ਬਣਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। - ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਦਕੇ ਜਾਏਗੀ।

{{gap}}ਪਰ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਉਚੇ ਟਿਕਾਣੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਲਿਵ ਲਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਿਆਂ ਵਲ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਤੁਹਾਡੇ ਭਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਭੁਲ ਜਾਏਗੀ ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਚੱਜੀ ਸੰਤਾਨ ਦਾ
ਗਿਲਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰਖੇਗੀ।

{{gap}}ਦੁਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਖ ਦੀਆਂ ਬੀਬੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਬਾਨ ਦੇ ਮਿਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖੇੜਵੀਂ ਮੁਸਕ੍ਰਾਹਟ
ਤੋਂ ਘੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਾਲਾਂਆਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਥਿਆਂ ਤੇ ਸਿਜਦੇ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇ-ਅਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ - ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹਨੂੰ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਹੀਂ। ਸਗੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਹਦੀ ਈਰਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁਖ ਦੀ ਉਸ ਤੱਵਜੋ ਨੂੰ ਮੱਲੀ ਰਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀ ਉਹਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਹਕ ਹੈ।

{{gap}}ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਬੜਾ ਗੁਸਾ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਮੰਦਿਰ ਮਸਜਿਦਾਂ ਨੂੰ ਬੇ-ਲੋੜਾ ਆਖ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਬੇ-ਲੋੜਾ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੇਰੀ ਬੜੀ ਰੀਝ ਹੈ, ਕਿ ਹਰ ਪਿੰਡ ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸਲੀ ਮੰਦਿਰ ਹੋਵੇ, ਅਸਲੀ ਮਸਜਿਦ ਹੋਵੇ।

{{gap}}ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਸੁਖਨਾ ਸੁਖਣ ਆਉਂਦੇ, ਡੰਡੌਤਾਂ ਕਰਦੇ, ਵਾਲ&lt;noinclude&gt;{{right|੬੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0xj0av8nl4t8axuel4s3nq4mhoe5sn6</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240237</id>
      <parentid>240190</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:09:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240237</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3120" sha1="hkivmyjgo9qp7zhbl0jya3kdxi1jhwc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਚੰਗਾ - ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਤਿਉੜੀ ਪਾਏ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹੋ - ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਹਿਸਾਨ ਮੰਦ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਨਿਕੀਆਂ ਨਿਕੀਆਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਭੁਖੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪਾਲ ਰਹੇ ਹੋ- ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁਖਤਾ ਦੀ ਸਾਂਝ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵੈ-ਮੁਤਬਰਕਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਚਾਟ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਹਮਵਤਨ ਬਣਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। - ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਦਕੇ ਜਾਏਗੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਰ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਉਚੇ ਟਿਕਾਣੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਲਿਵ ਲਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਿਆਂ ਵਲ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਤੁਹਾਡੇ ਭਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਭੁਲ ਜਾਏਗੀ ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਚੱਜੀ ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਗਿਲਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰਖੇਗੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਦੁਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਖ ਦੀਆਂ ਬੀਬੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਬਾਨ ਦੇ ਮਿਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖੇੜਵੀਂ ਮੁਸਕ੍ਰਾਹਟ ਤੋਂ ਘੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਾਲਾਂਆਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਥਿਆਂ ਤੇ ਸਿਜਦੇ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇ-ਅਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ - ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹਨੂੰ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਹੀਂ। ਸਗੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਹਦੀ ਈਰਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁਖ ਦੀ ਉਸ ਤੱਵਜੋ ਨੂੰ ਮੱਲੀ ਰਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀ ਉਹਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਹਕ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਬੜਾ ਗੁਸਾ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਮੰਦਿਰ ਮਸਜਿਦਾਂ ਨੂੰ ਬੇ-ਲੋੜਾ ਆਖ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਬੇ-ਲੋੜਾ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੇਰੀ ਬੜੀ ਰੀਝ ਹੈ, ਕਿ ਹਰ ਪਿੰਡ ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸਲੀ ਮੰਦਿਰ ਹੋਵੇ, ਅਸਲੀ ਮਸਜਿਦ ਹੋਵੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਸੁਖਨਾ ਸੁਖਣ ਆਉਂਦੇ, ਡੰਡੌਤਾਂ ਕਰਦੇ, ਵਾਲ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੬੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hkivmyjgo9qp7zhbl0jya3kdxi1jhwc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/76</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23371</id>
    <revision>
      <id>240192</id>
      <parentid>55995</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:38:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240192</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2849" sha1="3qpydgwye3adn19ns2wm9xu566g4x8q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਖੋਹਲ ਕੇ ਸਿਰ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਨਾਮ-ਖ਼ੁਮਾਰੀ ਆਖਦੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਖੜਕਾਂਦੇ, ਸੰਖ ਵਜਾਂਦੇ, ਅਧ-ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਅਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਝਾਕਦੇ ਕਿਸੇ ਰਸਮੀ ਉਲੰਘਣ ਤੋਂ ਕੜਕ, ਕੜਕ ਪੈਂਦੇ ਹਨ - ਉਹ ਥਾਂ ਮੰਦਿਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਸਜਿਦ ਹੈ:

{{gap}}ਮੰਦਰ ਕਿਹੜਾ? ਜਿਥੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਬਾਦਤ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਨੂੰ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਹਰ ਸ਼ੈ ਸੁਹਣੀ ਤੇ ਅਮਨ-ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੋਂ ਪਨਾਹ ਮਿਲੇ, ਜਿਥੇ ਕਦਰਤ ਹਸਦੀ ਹੋਵੇ - ਕਿਸੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਕਿਸੇ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕਿਸੇ ਸੁਹਣੀ ਵਾਦੀ ਵਿਚ, ਕਿਏ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਉਤੇ - ਜਿਥੇ ਸਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਹੋਵੇ, ਤਨਖਾਹੀਏ ਪ੍ਰੋਹਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਹ ਨਾ ਪਵੇ, ਸੁਖਾਵੇਂ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਵਖਰੀ ਕੋਈ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਅਨ-ਮਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀਆਂ ਸੁਚਜੀਆਂ
ਪੁਸਤਕਾਂ ਹੋਣ, ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਛੋਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ - ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਧੀਆ - ਜਿਥੇ ਅਨੋਖਾ, ਮਿਠਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈਆਂ ਟੁੰਬਨ ਵਾਲਾ ਵਾਯੂ-ਮੰਡਲ ਹੋਵੇ।

{{gap}}ਪਥਰਾਂ ਦੇ ਬੁਤਾਂ, ਜਾਂ ਸੰਗਮਰਮਰੀ ਮਜ਼ਾਰਾਂ, ਜਾਂ ਕਾਗ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵੇਦਾਂ, ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਮਸਜਿਦ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ।

{{gap}}ਜੜਾਊ ਸੁਨਹਿਗੇ ਮੰਦਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦੁਆਲੇ ਉਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਲ ਮਾੜੀਆਂ ਦਾ ਆਦਮੀ ਉਤੇ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਆਦਮੀ ਕਿਸੇ ਓਸ ਹੁਸੀਨ ਤੇ ਠੰਡ ਦੇ ਕੋਨੇ, ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਚੋਂ ਪਰ੍ਹਾਂ ਬਹਿ ਕੇ ਉਹ ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਬੜੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸਸਤਾ ਸਕੇ।

{{gap}}ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮੰਦਰ ਕੋਈ ਬਿਰਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ - ਭਰਮਾਂ ਦੀ ਊਂਘ ਚੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਜਨਤਾ ਬਣਾਏਗੀ!
{{right|ਮਾਰਚ, ਅਪ੍ਰੈਲ ੧੯੩੬}}
{{center|*}}&lt;noinclude&gt;{{left|੭੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3qpydgwye3adn19ns2wm9xu566g4x8q</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240238</id>
      <parentid>240192</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:10:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240238</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2889" sha1="k4doq79djh3u7wn87b9eg27egh5r23j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਖੋਹਲ ਕੇ ਸਿਰ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਨਾਮ-ਖ਼ੁਮਾਰੀ ਆਖਦੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਖੜਕਾਂਦੇ, ਸੰਖ ਵਜਾਂਦੇ, ਅਧ-ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਅਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਝਾਕਦੇ ਕਿਸੇ ਰਸਮੀ ਉਲੰਘਣ ਤੋਂ ਕੜਕ, ਕੜਕ ਪੈਂਦੇ ਹਨ - ਉਹ ਥਾਂ ਮੰਦਿਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਸਜਿਦ ਹੈ:&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮੰਦਰ ਕਿਹੜਾ? ਜਿਥੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਬਾਦਤ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਨੂੰ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਹਰ ਸ਼ੈ ਸੁਹਣੀ ਤੇ ਅਮਨ-ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੋਂ ਪਨਾਹ ਮਿਲੇ, ਜਿਥੇ ਕਦਰਤ ਹਸਦੀ ਹੋਵੇ - ਕਿਸੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਕਿਸੇ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕਿਸੇ ਸੁਹਣੀ ਵਾਦੀ ਵਿਚ, ਕਿਏ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਉਤੇ - ਜਿਥੇ ਸਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਹੋਵੇ, ਤਨਖਾਹੀਏ ਪ੍ਰੋਹਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਹ ਨਾ ਪਵੇ, ਸੁਖਾਵੇਂ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਵਖਰੀ ਕੋਈ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਅਨ-ਮਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀਆਂ ਸੁਚਜੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਹੋਣ, ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਛੋਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ - ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਧੀਆ - ਜਿਥੇ ਅਨੋਖਾ, ਮਿਠਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈਆਂ ਟੁੰਬਨ ਵਾਲਾ ਵਾਯੂ-ਮੰਡਲ ਹੋਵੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਥਰਾਂ ਦੇ ਬੁਤਾਂ, ਜਾਂ ਸੰਗਮਰਮਰੀ ਮਜ਼ਾਰਾਂ, ਜਾਂ ਕਾਗ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵੇਦਾਂ, ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਮਸਜਿਦ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜੜਾਊ ਸੁਨਹਿਗੇ ਮੰਦਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦੁਆਲੇ ਉਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਲ ਮਾੜੀਆਂ ਦਾ ਆਦਮੀ ਉਤੇ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਆਦਮੀ ਕਿਸੇ ਓਸ ਹੁਸੀਨ ਤੇ ਠੰਡ ਦੇ ਕੋਨੇ, ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਚੋਂ ਪਰ੍ਹਾਂ ਬਹਿ ਕੇ ਉਹ ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਬੜੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸਸਤਾ ਸਕੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮੰਦਰ ਕੋਈ ਬਿਰਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ - ਭਰਮਾਂ ਦੀ ਊਂਘ ਚੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਜਨਤਾ ਬਣਾਏਗੀ!
{{right|ਮਾਰਚ, ਅਪ੍ਰੈਲ ੧੯੩੬}}
{{center|{{xxxx-larger|*}}}}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੭੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k4doq79djh3u7wn87b9eg27egh5r23j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/77</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23375</id>
    <revision>
      <id>240191</id>
      <parentid>55999</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:38:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240191</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1928" sha1="p9n19b0ai9wnawf44ur6haindcxi3ag" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{center|{{xx-larger|ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ}}}}

{{gap}}ਜਿੰਨੀਆਂ ਮਾਨਸਿਕ ਗੰਝਲਾਂ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਲਾਹ ਪੁਛੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾਖੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੀ ਬੰਜਰ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਅਟਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

{{gap}}ਨਿਰੀਆਂ ਸ਼ਖ਼ਸੀ ਗੁੰਝਲਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮਜਮੂਈ ਗੁੰਝਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੀ ਏਸੇ ਬੰਜਰ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆ ਹਨ। ਭਾਈਚਾਰਕ ਅਪਵਿਤਰਤਾ, ਮੰਦ-ਚਲਨੀ, ਮੰਦ ਜ਼ਬਾਨੀ ਦਾ ਵਡਾ ਕਾਰਨ ਨਾਖ਼ੁਸ਼, ਵਿਆਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਾਥੀ ਕਿਸੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਕਿਸੇ ਸੰਗਤ, ਕਿਸੇ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ - ਜੇ ਕਿਤੇ ਪਵਿਤਰਤਾ ਕਾਇਮ ਰਖੀ ਜਾ ਵੀ ਸਕੇ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਮਨ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਬੀਮਾਰੀ ਜਾਂ ਸੌਦਾਅ ਵਿਚ ਬਦਲ ਜਾਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

{{gap}}ਜੇ ਸਮਾਜ ਆਪਣੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੌਕੇ ਵਧਾਣੇ, ਤੇ ਇਹਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਾ ਪਏਗਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਏਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਇਤਫ਼ਾਕ ਉਤੇ ਛਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਲਈ&lt;noinclude&gt;{{right|੭੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>p9n19b0ai9wnawf44ur6haindcxi3ag</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240239</id>
      <parentid>240191</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T00:11:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240239</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1956" sha1="rzlwpa4l2s17dwnftctuje0612ewq56" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{dhr|2em}}
{{center|{{xx-larger|ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ}}}}

{{gap}}ਜਿੰਨੀਆਂ ਮਾਨਸਿਕ ਗੰਝਲਾਂ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਲਾਹ ਪੁਛੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾਖੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੀ ਬੰਜਰ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਅਟਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਨਿਰੀਆਂ ਸ਼ਖ਼ਸੀ ਗੁੰਝਲਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮਜਮੂਈ ਗੁੰਝਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੀ ਏਸੇ ਬੰਜਰ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆ ਹਨ। ਭਾਈਚਾਰਕ ਅਪਵਿਤਰਤਾ, ਮੰਦ-ਚਲਨੀ, ਮੰਦ ਜ਼ਬਾਨੀ ਦਾ ਵਡਾ ਕਾਰਨ ਨਾਖ਼ੁਸ਼, ਵਿਆਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਾਥੀ ਕਿਸੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਕਿਸੇ ਸੰਗਤ, ਕਿਸੇ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ - ਜੇ ਕਿਤੇ ਪਵਿਤਰਤਾ ਕਾਇਮ ਰਖੀ ਜਾ ਵੀ ਸਕੇ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਮਨ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਬੀਮਾਰੀ ਜਾਂ ਸੌਦਾਅ ਵਿਚ ਬਦਲ ਜਾਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਜੇ ਸਮਾਜ ਆਪਣੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੌਕੇ ਵਧਾਣੇ, ਤੇ ਇਹਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਾ ਪਏਗਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਏਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਇਤਫ਼ਾਕ ਉਤੇ ਛਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਲਈ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੭੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rzlwpa4l2s17dwnftctuje0612ewq56</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/78</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23379</id>
    <revision>
      <id>240260</id>
      <parentid>56003</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T03:44:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240260</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2807" sha1="7x1cae3ap34ki1nrlsbni0oj2neel7i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕੋਈ ਸਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਸਗੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਮਰ ਕਈ ਬੇਲੋੜੇ ਭਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

{{gap}}ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ, ਬਿਨਾਂ ਵੇਖੇ, ਉਮਰੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੇ-ਤਿਆਰ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਧੀਨ ਰਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਉਣ ਜਾਣ, ਖਾਣ, ਪਹਿਨਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਗਲ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਦੇ ਰਹਿਮ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਦਾਅਵੇ, ਮਜ਼੍ਹਬ ਦੇ ਦਾਅਵੇ, ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ, ਮੋਇਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਕੱਚੀ ਵਛੇਰੀ ਦਾ ਲੱਕ ਦੋਹਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।

{{gap}}ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਸਮੁਚੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਉਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

{{gap}}ਪਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਗਰਾਰੀਆਂ ਦਾ ਚਿਕਨਾ ਤੇਲ ਹੈ। ਇਹੀ ਤੇਲ ਇਹਨਾਂ ਗਰਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦੇ ਠੀਕ ਚਲਦੇ ਰਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਫਸ ਫਸ ਤੁਰਦੇ, ਤੇ ਓੜਕ ਟੁਟ ਖੁਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

{{gap}}ਹਰੇਕ ਘਰ ਦਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਆ ਪਿਆ ਜਾਂ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਛਡਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਨੇ ਜੇ ਤਬੀਅਤ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰਤਾ ਪੈਦਾ ਨ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦੀ ਥਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਆਦਮੀ ਬਸਾਇਟੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖਿਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਧੀਆਂ ਪੁਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਚੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਦਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਿਖਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਦਿਤੀ, ਤਾਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਉਤੇ ਬਹੁਤ ਵਡਾ ਗਿਲਾ ਰਹੇਗਾ।

{{gap}}ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਬਚਿਆਂ ਵਿਚ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਔਸਤ&lt;noinclude&gt;{{left|੭੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7x1cae3ap34ki1nrlsbni0oj2neel7i</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240321</id>
      <parentid>240260</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:02:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240321</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2835" sha1="7r2t5q0obimpsecm60h7huf0bhhhx1t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕੋਈ ਸਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਸਗੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਮਰ ਕਈ ਬੇਲੋੜੇ ਭਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ, ਬਿਨਾਂ ਵੇਖੇ, ਉਮਰੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੇ-ਤਿਆਰ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਧੀਨ ਰਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਉਣ ਜਾਣ, ਖਾਣ, ਪਹਿਨਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਗਲ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਦੇ ਰਹਿਮ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਦਾਅਵੇ, ਮਜ਼੍ਹਬ ਦੇ ਦਾਅਵੇ, ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ, ਮੋਇਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਕੱਚੀ ਵਛੇਰੀ ਦਾ ਲੱਕ ਦੋਹਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਸਮੁਚੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਉਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਗਰਾਰੀਆਂ ਦਾ ਚਿਕਨਾ ਤੇਲ ਹੈ। ਇਹੀ ਤੇਲ ਇਹਨਾਂ ਗਰਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦੇ ਠੀਕ ਚਲਦੇ ਰਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਫਸ ਫਸ ਤੁਰਦੇ, ਤੇ ਓੜਕ ਟੁਟ ਖੁਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਹਰੇਕ ਘਰ ਦਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਆ ਪਿਆ ਜਾਂ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਛਡਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਨੇ ਜੇ ਤਬੀਅਤ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰਤਾ ਪੈਦਾ ਨ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦੀ ਥਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਆਦਮੀ ਬਸਾਇਟੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖਿਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਧੀਆਂ ਪੁਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਚੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਦਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਿਖਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਦਿਤੀ, ਤਾਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਉਤੇ ਬਹੁਤ ਵਡਾ ਗਿਲਾ ਰਹੇਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਬਚਿਆਂ ਵਿਚ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਔਸਤ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੭੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7r2t5q0obimpsecm60h7huf0bhhhx1t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/79</title>
    <ns>250</ns>
    <id>23383</id>
    <revision>
      <id>240261</id>
      <parentid>56007</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T03:59:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240261</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3011" sha1="pxqqty3uure8ql0vqx6jeir2omr4nss" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਾਥੀ ਲਭਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਫੇਰ ਉਹਨਾਂ ਉਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਸਮ ਦੇ, ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜ੍ਹਿਨਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਮਾਨਸਿਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

{{gap}}ਅਨੇਕਾਂ ਸਿਆਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਐਮ. ਏ., ਬੀ. ਏ., ਬਚੇ ਕਵਾਰੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਬਾਵਜੂਦ ਉਚੀ ਤਾਲੀਮ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਾਰ, ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਢਿਲੀਆਂ ਖੇਚਲੀਆਂ ਗਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਦਾਸ ਬੇ-ਧਿਆਨ ਜਿਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਉ ਖਸੇ l

{{gap}}ਇਹ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਬੜੀ ਘਾਟੇਵੰਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।

{{gap}}ਸੁਸਾਇਟੀ ਨੂੰ ਨੇਕਚਲਣ ਬਨਾਣ ਲਈ ਮਜ਼੍ਹਬਾਂ ਨੇ, ਅਵਤਾਰਾਂ, ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਬੜੇ ਜਤਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਰਲੇ ਟਾਂਵੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਵਾ ਭਾਈਚਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨੁਖ ਨਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਾ ਸਾਊ ਬਣ ਸਕਿਆ ਹੈ।

{{gap}}ਨਤੀਜੇ ਸਿਰਫ਼, ਚੰਗੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ। ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਬਿਨਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਾਇੰਸ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ, ਕਿ ਜੇ &quot;ਭਾਈਚਾਰਾ ਸਾਫ਼-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰੇਕ ਬਾਲਗ਼ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਤਕ ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਰੀਰਕ, ਮਾਨਸਿਕ ਤੇ ਲਿੰਗ ਵਿਦਿਆ ਨੇ ਖੋਜ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਸਲਾਂ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਮਨੁਖਤਾ ਨਵੀਂ ਹੋ ਜਾਏਗੀ - ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਘਟ ਤਲਾਕ ਤੇ ਘਟ ਸ਼ੋਦਾਈਪਨ ਹੋਵੇਗਾ।&quot; ਫੇਰ ਗੰਦੇ ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਨੰਗੀ ਉਕਸਾਹਟ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।

{{gap}}ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਤਕ ਹੀ ਮਹਿਦੂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਸਲੀ ਫ਼ਰਜ਼, ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਓੜਕ ਸਾਡੇ, ਬਚਿਆਂ ਦਾ ਵਾਹ ਪੈਣਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਨਾ-ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ&lt;noinclude&gt;{{right|੭੩
}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pxqqty3uure8ql0vqx6jeir2omr4nss</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240322</id>
      <parentid>240261</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:04:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240322</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3019" sha1="nqdszp3t1u9mw2o0f0yie2vfztuwyem" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਾਥੀ ਲਭਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਫੇਰ ਉਹਨਾਂ ਉਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਸਮ ਦੇ, ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜ੍ਹਿਨਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਮਾਨਸਿਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਅਨੇਕਾਂ ਸਿਆਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਐਮ. ਏ., ਬੀ. ਏ., ਬਚੇ ਕਵਾਰੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਬਾਵਜੂਦ ਉਚੀ ਤਾਲੀਮ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਾਰ, ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਢਿਲੀਆਂ ਖੇਚਲੀਆਂ ਗਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਦਾਸ ਬੇ-ਧਿਆਨ ਜਿਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਹ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਬੜੀ ਘਾਟੇਵੰਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਸੁਸਾਇਟੀ ਨੂੰ ਨੇਕਚਲਣ ਬਨਾਣ ਲਈ ਮਜ਼੍ਹਬਾਂ ਨੇ, ਅਵਤਾਰਾਂ, ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਬੜੇ ਜਤਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਰਲੇ ਟਾਂਵੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਵਾ ਭਾਈਚਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨੁਖ ਨਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਾ ਸਾਊ ਬਣ ਸਕਿਆ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਨਤੀਜੇ ਸਿਰਫ਼, ਚੰਗੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ। ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਬਿਨਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਾਇੰਸ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ, ਕਿ ਜੇ &quot;ਭਾਈਚਾਰਾ ਸਾਫ਼-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰੇਕ ਬਾਲਗ਼ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਤਕ ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਰੀਰਕ, ਮਾਨਸਿਕ ਤੇ ਲਿੰਗ ਵਿਦਿਆ ਨੇ ਖੋਜ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਸਲਾਂ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਮਨੁਖਤਾ ਨਵੀਂ ਹੋ ਜਾਏਗੀ - ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਘਟ ਤਲਾਕ ਤੇ ਘਟ ਸ਼ੋਦਾਈਪਨ ਹੋਵੇਗਾ।&quot; ਫੇਰ ਗੰਦੇ ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਨੰਗੀ ਉਕਸਾਹਟ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਤਕ ਹੀ ਮਹਿਦੂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਸਲੀ ਫ਼ਰਜ਼, ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਓੜਕ ਸਾਡੇ, ਬਚਿਆਂ ਦਾ ਵਾਹ ਪੈਣਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਨਾ-ਖ਼ੁਸ਼ ਵਿਆਹ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੭੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nqdszp3t1u9mw2o0f0yie2vfztuwyem</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਭਾਰਤ ਦਾ ਸੰਵਿਧਾਨ (ਮਈ 2024).pdf/56</title>
    <ns>250</ns>
    <id>64998</id>
    <revision>
      <id>240351</id>
      <parentid>223551</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T11:57:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240351</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3186" sha1="ng9755za1iovtlczi7ahxbt7ayrfcsk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Aman Arora PTL&quot; /&gt;{{c|56}}&lt;/noinclude&gt;12
{{Block center|:{{gap}}(ਖ) ਕਿਸੇ ਪੇਸ਼ੇ ਦੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਜਾਂ ਕੋਈ ਉਪਜੀਵਕਾ, ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨ ਦਾ,
ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।

:{{gap}}13[(2). ਖੰਡ (1) ਦੇ ਉਪ-ਖੰਡ (ੳ) ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਅਮਲ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਨ ਰਾਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕੇਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਾਨੂੰਨ ਉਕਤ ਉਪ-ਖੰਡ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ 14[ਭਾਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਅਤੇ ਅਖੰਡਤਾ,] ਰਾਜ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਭਾਵੀ ਸੰਬੰਧਾਂ, ਲੋਕ ਅਮਨ, ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਜਾਂ ਸਦਾਚਾਰ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਅਪਮਾਨ, ਮਾਨਹਾਨੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਪਰਾਧ ਲਈ ਉਕਸਾਹਟ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵਾਜਬ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।]

:{{gap}} (3).ਉਕਤ ਖੰਡ ਦੇ (ਅ) ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਿਸੇ
ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਅਮਲ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਉਕਤ ਉਪ-ਖੰਡ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ, [ਭਾਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਅਤੇ ਅਖੰਡਤਾ ਜਾਂ] ਲੋਕ ਅਮਨ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਜਬ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਨ ਰਾਜ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕੇਗੀ।

:{{gap}} (4). ਉਕਤ ਖੰਡ ਦੇ ਉਪ-ਖੰਡ (ੲ) ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਅਮਲ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਉਕਤ ਉਪ-ਖੰਡ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ,
12[ਭਾਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਅਤੇ ਅਖੰਡਤਾ ਜਾਂ] ਲੋਕ ਅਮਨ ਜਾਂ ਸਦਾਚਾਰ ਦੇ

------------------------------
12 ਉਪ-ਖੰਡ (ਕ) ਦਾ ਧਾਰਾ 2 ਦੁਆਰਾ (20.06.1979 ਤੋਂ) ਲੋਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
13 ਸੰਵਿਧਾਨ (ਪਹਿਲੀ ਸੋਧ) ਐਕਟ, 1951, ਧਾਰਾ 3 ਦੁਆਰਾ ਮੂਲ ਖੰਡ (2) ਦੀ ਥਾਵੇਂ (ਅਤੀਤਦਰਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ) ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
14 ਸੰਵਿਧਾਨ (ਸੋਲ੍ਹਵੀ ਸੋਧ) ਐਕਟ, 1963, ਧਾਰਾ 2 ਦੁਆਰਾ ਅੰਤਰਸਥਾਪਤ ।
}}&lt;noinclude&gt;{{center|56}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ng9755za1iovtlczi7ahxbt7ayrfcsk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/60</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67697</id>
    <revision>
      <id>240117</id>
      <parentid>239926</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:48:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240117</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4013" sha1="3ozvdpr1403snx6917744gszni4chs1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਢੁਕਾਏ ਨਹੀਂ ਸਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਦਸ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰੂਸੀ ਸੀ, ਜੀਗੀਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਗਲ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਗਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਸਭ ਕਾਸੇ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਉਹਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਕਾਇਆ ਉਤੇ ਸਿਹਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸਵੈ-ਤੱਸਲੀ ਭਖ਼ ਰਹੀ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਹਾਂ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਗਲ ਲਗਦੀ ਏ,&quot; ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, &quot;ਪਰ  ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਗਲ ਕਰਕੇ ਤਾਂ ਵੇਖੋ। ਮੂੰਹ ਵੱਟ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਤੇ ਗਲ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਏ। ਇਕ ਲਫ਼ਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਵਾ ਸਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ।' ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਾਲਟੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਉਤੇ ਸੁਟ ਘੱਤੀ। “ ਰੂਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਂ ਲਗਦੇ ਈ ਨਹੀਂ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਤੈਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁਖੀਏ ਨਾਲ ਗਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਕਿਥੇ ਏ,&quot; ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਦੁਖੇ ਹੋਏ ਲਹਿਜੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ। &lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਏਨਾ ਛਿੱਥਾ ਕਿਉਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?&quot; ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਜਾਣੇ ਮੇਰੀ ਬਲਾ। ਤੋਬਾ! ਏਥੇ ਵਾਲੀ-ਵਾਰਸ ਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਕਰਿਗੇ&lt;ref&gt;ਕਰਿਗਾ: ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਨ ਲਈ ਵਲੀ ਹੋਈ ਥਾਂ: — ਸੰ:&lt;/ref&gt; ਨੂੰ ਗਿਆ ਹੋਇਐ, ਤੇ ਬੁੱਢੀ ਤਾਂ ਸਚੀ ਮੁਚੀ  ਦੀ ਡੈਣ ਏਂ। ਰਬ ਈ ਰਾਖਾ ਏ ਸਾਡਾ!&quot; ਸਿਰ ਉਤੇ ਹਥ ਰਖਦਿਆਂ, ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। &quot;ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਵੇਂ ਰਹਾਂਗੇ ਏਥੇ। ਤਾਤਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਦੋ ਹਥ ਅੱਗੇ ਨੇ, ਪੱਕੀ ਗਲ ਜੇ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਈਸਾਈ ਨੇ! ਤਾਤਾਰ ਈ ਘਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਬਹੁਤਾ ਸਾਊ ਏ। ‘ਕਰਿਗੇ ਗਿਆ ਹੋਇਐ!' ਇਹ ਕਰਿਗਾ ਕਿਸ ਬੁਲਾ ਦਾ ਨਾਂ ਏ, ਮੇਰੀ ਸਮਝੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ!&quot; ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਗਲ ਮੁਕਾਈ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਪਿਛੇ ਘਰ ਭੋਂ-ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੇ ਕੁਆਟਰਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਹੈਂ?&quot; ਘੋੜਿਉਂ ਉਤਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਮਖ਼ੌਲ ਕੀਤਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਘੋੜਾ ਲੈ ਲਵਾਂ ਤੁਹਾਡਾ?&quot; ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰਤਖ ਹੀ ਨਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਉਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਕਦੀਰ ਉਤੇ ਛਡ ਦਿਤਾ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਹੱਛਾ, ਤਾਂ ਵਨਯੂਸ਼ੇ, ਤਾਤਾਰ ਬਹੁਤਾ ਸਾਊ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?&quot; ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰਦਿਆਂ ਤੇ ਕਾਠੀ ਉਤੇ ਹਥ ਧਰਦਿਆਂ ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਦੁਹਰਾਇਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਹੱਸੀ ਜਾਓ ਤੁਸੀ! ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਗਲ ਲਗਦੀ ਜੇ,&quot; ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੁੜ-ਬੁੜ ਕੀਤੀ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rule|5em}}
&lt;references/&gt;
{{left|੫੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3ozvdpr1403snx6917744gszni4chs1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/61</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67698</id>
    <revision>
      <id>240118</id>
      <parentid>239927</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:52:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240118</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4869" sha1="jm2wx1ggnq6omidaoo65p6a6y2inmsx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}&quot;ਛਡ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਵਨਯੂਸ਼ੇ, &quot; ਅਜੇ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਂਦਿਆਂ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। ਠਹਿਰ ਜ਼ਰਾ, ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੇਖ ਲਈਂ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਏਥੇ ਕਿੱਡੇ ਮਜ਼ੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗੇ ਅਸੀਂ। ਤੂੰ ਬਸ ਤਬੀਅਤ ਠੀਕ ਰਖ ਆਪਣੀ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿਤਾ।ਅੱਖਾਂ ਸੁੰਗੇੜ ਉਹਨੇ ਕਰਹਿਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਵਨਯੂਸ਼ਾ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਨਿਰਾ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਓਲੇਨਿਨ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਨੌਕਰ; ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ
ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਜਾਣਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਹੈ` ਵੀ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਡਾਢੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਰਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਅਜੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਓਲੇਨਿਨ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਓਨੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਓਲੇਨਿਨ ਪੰਦਰ੍ਹਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕੁਝ ਚਿਰ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਉਹਨੇ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਪੜ੍ਹਨੀ ਸਿਖਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੂੰ ਹੱਦੋਂ ਵਧ ਮਾਣ ਸੀ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਹੀ ਚੰਗੀ ਰੌ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਲਫ਼ਜ਼ ਛਡਦਾ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਇੰਜ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮੂਰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਸਦਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਓਲੇਨਿਨ ਡਿਉੜੀ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਉਤੇ ਦੌੜ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨੇ ਝੁੱਗੀ ਦਾ ਬੂਹਾ ਧਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮਾਰਯਾਨਕਾ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਲਾਬੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਭੋ ਕੱਸਾਕ ਔਰਤਾਂ ਘਰ ਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਡਰ ਨਾਲ ਟਪ ਕੇ ਬੂਹੇ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਦਬ ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੀ ਚੌੜੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਢਕ ਲਿਆ। ਬੂਹੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਉਤੇ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਲਾਂਘੇ ਦੇ ਅਧ-ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਕੱਸਾਕ ਮੁਟਿਆਰ ਦਾ ਉਚਾ-ਲੰਮਾ ਸਡੌਲ ਬੁਤ ਦਿਸਿਆ। ਉਹਨੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਭਖ਼ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਆਪ-ਮੁਹਾਰੇ ਹੀ, ਛਾਪੇ ਵਾਲੀ ਪਤਲੀ ਕਮੀਜ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਪੀਡਾ ਕੰਵਾਰਾ ਪਿੰਡਾ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਕਾਲੇ ਨੈਣ ਵੇਖ ਲਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਬਾਲਾਂ ਵਰਗੀ ਦਹਿਸ਼ ਤੇ ਅੱਲ੍ਹੜ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਟਕ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਇਹ ਵੇ ਉਹ,&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। &quot;ਪਰ ਇਹਦੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਬੜੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ,&quot; ਇਕਦਮ ਉਹਦੇ ਦਮਾਗ਼ ਵਿਚ ਸੋਚ ਆਈ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਅੰਦਰਲਾ ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਬੁੱਢੀ ਬੇਬੇ ਉਲੀਤਕਾ ਉੜ ਕੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਉਤੇ ਝਾੜੂ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹਦੀ ਪਿਠ ਓਲੇਨਿਨ ਵਲ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨੇ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਮੀਜ਼ ਹੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਮਾਂ! ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਕਾਨ ਬਾਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ,&quot; ਉਹ ਕਹਿਣ ਲਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਕੱਸਾਕ ਔਰਤ ਨੇ, ਸਿਧਿਆਂ ਹੋਏ ਬਿਨਾਂ, ਆਪਣਾ ਸਖ਼ਤ ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਹਣਾ ਮੂੰਹ ਉਹਦੇ ਵਲ ਕੀਤਾ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੫੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jm2wx1ggnq6omidaoo65p6a6y2inmsx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/62</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67699</id>
    <revision>
      <id>240119</id>
      <parentid>239928</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:54:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240119</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2629" sha1="arlgsjmjlyhriby92lxyd53beph249x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = ਕੱਸਾਕ_-_ਲਿਉ_ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf
|Page = 62
|bSize = 464
|cWidth = 312
|cHeight = 195
|oTop = 38
|oLeft = 81
|Location = center
|Description = 
}}

{{gap}}&quot;ਕੀ ਲੈਣ ਆਇਐਂ? ਸਾਡੀ ਖਿੱਲੀ ਉਡਾਣਾ ਚਾਹੁਣੇਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿਖਾਵਾਂਗੀ ਜਾਚ ਖਿੱਲੀ ਉਡਾਣ ਦੀ; ਰਬ ਕਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਕਾਲੀ ਪਲੇਗ ਪਵੇ!&quot; ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਟੇ ਮੱਥੇ ਹੇਠੋਂ ਨਵੇਂ ਆਏ ਉਤੇ ਸ਼ੱਕੀ ਨਜ਼ਰ ਸੁਟਦੀ, ਚਿਲਕੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਪਹਿਲੋਂ ਪਹਿਲ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਥੱਕੀ-ਟੁੱਟੀ, ਬਹਾਦਰ ਕਾਕੇਸ਼ੀਆਈ ਫ਼ੌਜ ਦਾ ( ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ) ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਏਗਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕੱਸਾਕਾਂ ਵਲੋਂ, ਜੁ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ; ਇਸ ਲਈ
ਉਹਨੂੰ ਇਸ ਅਗੋਂ-ਮਿਲਣੀ ਉਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ। ਪਰ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਹੋਸ਼ ਟਿਕਾਣੇ ਰਖੀ ਤੇ ਸਮਝਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹਦਾ ਇਰਾਦਾ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਲਈ ਅਦਾਇਗੀ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਬੁੱਢੀ ਉਹਦੀ ਗਲ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਤੂੰ ਆਇਆ ਕੀ ਕਰਨ ਏਂ? ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕੀੜੇ ਚਾਹੀਦੈ ਕਿਹਨੂੰ ਨੇ, ਘਰੋੜੀਆਂ ਖਾਖਾਂ ਵਾਲਾ? ਠਹਿਰ ਜਾ ਸਹੀ ਤੂੰ; ਜਦੋਂ ਮਾਲਕ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੈ, ਸਿਝ ਲੈਗਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਲੀਤ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ। ਅਖੈ ਪੈਸੇ ਦਿਆਂਗਾ! ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਦੀ ਪੈਸੇ ਵੇਖੇ ਈ ਨਾ ਹੋਣ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੰਦੇ ਤੰਮਾਕੂ ਨਾਲ ਘਰ 'ਚ ਬੋ ਭਰ ਦੇਂਗਾ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਤੂੰ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁਣੇਂ! ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਕੀੜੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਹੋਏ! ਰਬ ਕਰੇ, ਢਿਡ 'ਚ ਗੋਲੀ ਲਗੀ, ਤੇ ਦਿਲ 'ਚ!&quot; ਬੁੱਢੀ ਬੇਬੇ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੬੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>arlgsjmjlyhriby92lxyd53beph249x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/63</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67700</id>
    <revision>
      <id>240120</id>
      <parentid>239929</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:58:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240120</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3895" sha1="ggprdlnfla1fqfwigu3xgzoa5e3700t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਵਿੰਨ੍ਹਵੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਚੀਕਦੀ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੀ ਨਾ ਦਿਤਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਲਗਦੈ, ਵਨਯੂਸ਼ਾ ਠੀਕ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ!&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। &quot;ਤਾਤਾਰ ਬਹੁਤਾ ਸਾਊ ਹੋਵੇਗਾ।&quot; ਤੇ ਉਹ ਝੁੱਗੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਬੇਬੇ ਉਲੀਤਕਾ ਦੀਆਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਉਹਦੇ ਮਗਰ-ਮਗਰ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਜਿਨ੍ਹੇ
ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗੁਲਾਬੀ ਕਮੀਜ਼ ਹੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਲਾਂਘੇ ਵਿਚ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੀ। ਨੰਗਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌੜੀਆਂ ਉਤੇ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਟਪ-ਟਪ ਕਰਦੀ ਉਹ ਡਿਉੜੀ ਵਿਚੋਂ ਭਜ ਨਿਕਲੀ, ਅਟਕੀ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਲ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਹਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ, ਝੁੱਗੀ ਦੀ ਨੁੱਕਰ ਦੁਆਲੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਹਦੀ ਪੱਕੀ, ਜਵਾਨੀ-ਭਰੀ ਟੋਰ, ਚਿੱਟੇ ਰੂਮਾਲ ਥਲਿਉਂ ਡਲਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਉਹਦੀ ਅਲ੍ਹੜ ਤਕਣੀ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਛੁਹਲੇ, ਗੁੱਝੇ ਪਿੰਡੇ ਦਾ ਓਲੇਨਿਨ ਉਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਪਰਭਾਵ ਪਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਆਹਖੋ, ਇਹੋ ਹੀ ਹੈ,&quot; ਉਹ ਸੋਚਣ ਲਗਾ; ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੋਰ ਵੀ ਘਟ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਉਹ ਦੁਆਲੇ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਵੇਖਿਆ ਜੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਓਨੀ ਈ ਵਹਿਸ਼ੀ ਏ, ਜਿੰਨੀ ਬਾਕੀ ਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਜੰਗਲੀ ਵਛੇਰੀ ਏ!&quot; ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਏ ਰੁੱਝਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੁਝ-ਕੁਝ ਚਮਕ ਪਿਆ ਸੀ। &quot;la femme!&quot;&lt;ref&gt;ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਬੋਲੀ; ਅਰਥ: ਇਸਤ੍ਰੀ — ਸੰ:&lt;/ref&gt; ਉਹ ਉਚੀ ਜੇਤੂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਅਗੇ ਬੋਲਿਆ, ਤੇ ਉਹਦਾ ਹਾਸਾ ਛੁਟ ਪਿਆ।&lt;/br&gt;

{{center|'''ਕਾਂਡ ਗਿਆਰਵਾਂ'''}}

{{gap}}ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਾ, ਕੈਡਿਟ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਪੈਸੇ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹਨੇ ਬੁੱਢੀ ਨੂੰ ਠੰਡਿਆਂ ਪਾਇਆ ਤੇ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿਤੀਆਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਨਵੀਂ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਸਿਆਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੀ ਹੁਨਾਲੇ ਵਾਲੀ ਝੁੱਗੀ ਤਿੰਨ ਰੂਬਲ ਮਾਹਵਾਰ ਉਤੇ ਕੈਡਿਟ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਤੀ। ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਕੁਝ ਖਾ-ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸੌਂ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਉਹ ਜਾਗਿਆ, ਨਹਾਤਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਕਰ, ਉਸ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rule|5em}}
{{right|੬੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ggprdlnfla1fqfwigu3xgzoa5e3700t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/64</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67701</id>
    <revision>
      <id>240121</id>
      <parentid>239930</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:59:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240121</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5090" sha1="lpg73cnj1923p9xpx1i5fp4j6velgld" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਫੇਰ ਇਕ ਸਿਗਰਟ ਬਾਲੀ ਤੇ ਉਸ ਬਾਰੀ ਕੋਲ ਬਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਹੜੀ ਸੜਕ ਵੰਨੇ ਸੀ। ਤਪਸ਼ ਘਟ ਗਈ ਸੀ। ਸ਼ਿੰਗਾਰੀਆਂ ਚੰਦੋਈਆਂ ਸਮੇਤ ਝੁੱਗੀ ਦਾ ਤਿਰਛਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਧੂੜ-ਲੁੱਤੀ ਸੜਕ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਪੈਂਦਾ, ਏਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਘਰ ਦੀ ਕੰਧ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ, ਘਰ, ਜਿਹਦੀ ਢਾਲਵੀਂ ਕਾਨਿਆਂ ਦੀ ਛਤ ਡੁਬਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲਿਸ਼ਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਹੋਰ ਸਜਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਪਿੰਡ ਅਸਲੋਂ ਚੁਪ-ਚਾਂ ਸੀ। ਫ਼ੌਜੀ ਵੱਸ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਚੁਪ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਵੱਗ ਅਜੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਕ ਨਹੀਂ ਸਨ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਤੇ ਲੋਕੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਪਰਤੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਓਲੇਨਿਨ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਸਮਝੋ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਉਤੇ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਟਾਵੇਂ-ਟਾਵੇਂ ਵਕਫ਼ੇ ਪਿਛੋਂ, ਤੇਰੇਕ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਿਤੇ ਦੂਰੋਂ, ਉਸ ਪਾਸਿਉਂ, ਜਿਧਰੋਂ ਓਲੇਨਿਨ ਆਇਆ ਸੀ ( ਚੇਚੇਨ ਪਹਾੜਾਂ ਜਾਂ ਕੂਮਿਕ ਮੈਦਾਨ ਵਲੋਂ), ਗੋਲੀਆਂ ਚੱਲਣ ਦੀ ਨੱਪੀ-ਘੁੱਟੀ ਕਾੜਕਾੜ ਸੁਣੀਂਦੀ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਡੇਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਡਾਢਾ ਚੈਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਦਾ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਧੋਤਾ ਮੂੰਹ ਸਜਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੁੱਸਾ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ। ਮੁਹਿੰਮ ਪਿਛੋਂ ਇਕ ਓਪਰਾ ਅਨੁਭਵ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਭੋ ਨਿੱਸਲ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ, ਉਹਨੂੰ ਅਡੋਲਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਇਹਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਮਾਗ਼ ਵੀ ਸਜਰਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੁਹਿੰਮ ਤੇ ਲੰਘ ਗਏ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲਗਾ। ਉਹਨੂੰ ਚੇਤੇ ਆਇਆ, ਉਹਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸੂਰਮੇ ਕਾਕੇਸ਼ੀਅਨਾਂ ਵਿਚ ਸਾਥੀ ਦੇ ਤੌਰ ਉਤੇ ਪਰਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਮਾਸਕੋ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਪਿਛੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਖਬਰੇ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ! ਪੁਰਾਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੂੰਝੀ ਜਾ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਨਵੀਂ ਨਿਕੋਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਜਿਹਦੇ ਵਿਚ ਅਜੇ ਤਕ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਹੋਈਆਂ। ਏਥੇ, ਨਵਿਆਂ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚ ਨਵੇਂ ਆਦਮੀ ਦੇ ਤੌਰ ਉਤੇ, ਉਹ ਨਵਾਂ ਤੇ ਚੰਗਾ ਨਾਂ ਖੱਟ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਜਵਾਨੀ-ਭਰੀ ਤੇ ਅਕਾਰਨ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਇਹਸਾਸ ਸੀ। ਹੁਣ ਬਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਲ ਤਕਦਿਆਂ, ਜੁ ਘਰ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਲਾਟੂ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਫੇਰ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦੁਆਲੇ ਤਕਦਿਆਂ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲਗਾ, ਉਹ ਇਸ ਨਵੀਂ ਕੱਸਾਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਕਿੰਜ ਸੁਖਾਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ-ਰੁੱਸ ਜਾਵੇਗਾ। ਕਦੀ-ਕਦੀ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਲ ਤਕਦਾ, ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਵਿਚ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਚੜ੍ਹਤ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਰਲ ਜਾਂਦੀ। ਉਹਦੀ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨੇ ਮਾਸਕੋ ਤੋਂ ਚੱਲਣ ਵੇਲੇ ਚਿਤਾਰੀ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਆਸੋਂ ਬਹੁਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਪਹਾੜ, ਪਹਾੜ, ਪਹਾੜ!—ਉਹ ਉਹਦੀਆਂ ਸਭਨਾਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਇਹਸਾਸਾਂ ਦਾ ਪਿਛੋਕੜ ਸਨ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੬੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lpg73cnj1923p9xpx1i5fp4j6velgld</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/65</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67702</id>
    <revision>
      <id>240123</id>
      <parentid>239931</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:08:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240123</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4300" sha1="t9lnmmy1yn0w742f0koz5znw8og951r" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}&quot;ਆਪਣਾ ਕੁੱਤਾ ਚੁੰਮ ਕੇ ਘਲ ਦਿਤਾ ਸੂ! ਉਹਦੀ ਬੂਥੀ ਚੱਟ ਲਈ ਸੂ! ... ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆਂ!&quot; ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕੱਸਾਕ, ਜਿਹੜੇ ਬਾਰੀ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਲਾਟੂ ਚਲਾਂਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਛੋਟੀ ਸੜਕ ਵਲ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਕੂਕੇ। “ ਕੁੱਤੇ
ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੂੰ, ਤੇ ਖੰਜਰ ਸ਼ਰਾਬ ਲਈ ਵੇਚ ਦਿਤਾ ਸੀ!&quot; ਭੀੜ ਪਾਂਦਿਆਂ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਿਆਂ, ਮੁੰਡੇ ਚਿਲਕਣ ਲਗੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਇਹ ਕੂਕਾਂ ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੂੰ ਮਾਰੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਸੀ; ਉਹਨੇ ਬੰਦੂਕ ਮੋਢੇ ਉਤੇ ਰਖੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕਮਰ-ਕੱਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਤਿੱਤਰ ਲਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਗ਼ਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਏ, ਮੁੰਡਿਓ, ਵਾਈ ਗ਼ਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਏ ਮੈਥੋਂ!&quot; ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬਾਹਵਾਂ ਮਾਰਦਿਆਂ ਤੇ ਸੜਕ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੇ ਬਾਰੀਆਂ ਵਲ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ।“ਮੈਂ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਜਾਣ ਦਿਤਾ; ਕਸੂਰ ਮੇਰਾ ਏ, &quot; ਉਹਨੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਉਹ ਖਿਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਬੇ-ਪਰਵਾਹੀ ਦਾ ਪਜ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਲ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਵਰਤਾਰਾ ਵੇਖ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੇ, ਜਿਹਨੂੰ ਉਹ ਚਾਚਾ ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਗਟਾਊ, ਸੂਝਵਾਨ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਤਗੜੇ ਕਦ-ਕਾਠ ਦਾ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਪਰਭਾਵ ਪਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਚਾਚਾ ਏਧਰ, ਕੱਸਾਕ ਏਧਰ!” ਉਹਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਿਤੀ। “ਏਧਰ ਆ!” ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਬਾਰੀ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਖਲੋ ਗਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਮ, ਭਲੇ ਲੋਕਾ,&quot; ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਟੋਪੀ ਮੁੰਨੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲਾਂਹਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਮ, ਭਲੇ ਲੋਕਾ,&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। “ਮੁੰਡੇ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਆਵਾਜ਼ੇ ਕਿਉਂ ਕੱਸ ਰਹੇ ਹਨ?”&lt;/br&gt;
{{gap}}ਚਾਚਾ ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਬਾਰੀ ਕੋਲ ਆਇਆ। &quot;ਬਸ, ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਢੇ ਨੂੰ ਚਿੜਾ ਰਹੇ ਨੇ। ਕੋਈ ਗਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦੈ। ਕਰ ਲੈਣ ਬੁਢੇ ਚਾਚੇ ਨੂੰ ਮਖ਼ੌਲ,&quot; ਉਹਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਸੰਗੀਤਮਈ ਹੇਕਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ-ਯੋਗ ਲੋਕ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। “ਤੂੰ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦਾ ਕਮਾਂਡਰ ਏਂ?” ਉਹ ਅਗੋਂ ਬੋਲਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕੈਡਿਟ ਹਾਂ। ਪਰ, ਇਹ ਤਿੱਤਰ ਕਿਥੇ ਮਾਰੇ ਨੀ?&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਪੁਛਿਆ। &lt;/br&gt;
{{gap}}“ਮੈਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਿੱਤਰੀਆਂ ਜੰਗਲ 'ਚ ਫੁੰਡੀਆਂ ਨੇ,&quot; ਤਿੱਤਰੀਆਂ ਵਿਖਾਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਚੌੜੀ ਪਿਠ ਬਾਰੀ ਵਲ ਮੋੜਦਿਆਂ, ਬੁਢੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। ਤਿੱਤਰੀਆਂ ਉਹਦੀ ਪੇਟੀ ਵਿਚ ਟੰਗੀਆਂ ਸਿਰੀਆਂ ਤੋਂ ਲਮਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕੋਟ ਉਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਧੱਬੇ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੬੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t9lnmmy1yn0w742f0koz5znw8og951r</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/66</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67703</id>
    <revision>
      <id>240124</id>
      <parentid>239932</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:10:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240124</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4167" sha1="dotsg2fum54c7nrns84uqhyypqhw8ds" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}“ਤੂੰ ਕਦੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ? &quot; ਉਹਨੇ ਪੁਛਿਆ। “ ਚਾਹੇਂ ਤਾਂ ਰਖ ਲੈ ਇਕ ਜੋੜਾ! ਇਹ ਨੀ।” ਤੇ ਉਹਨੇ ਦੋ ਤਿੱਤਰ ਬਾਰੀ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿਤੇ। ਆਪ ਵੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਏਂ?' ਉਹਨੇ ਪੁਛਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਹਾਂ ਮੈਂ। ਮੁਹਿੰਮ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਚਾਰ ਮਾਰੇ ਸਨ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਚਾਰ? ਬੜੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ!&quot; ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਟਕੋਰ ਲਾਂਦਿਆਂ ਆਖਿਆ। &quot;ਪੀਣਾ-ਪਿਆਣਾ ਹੁੰਦੈ ਏਂ ਕਿ ਨਹੀਂ? ਚੀਖ਼ੀਰ ਪੀਣੈ?&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਮੈਨੂੰ ਪੀਣਾ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਵਾਹ, ਜਣਾ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਏਂ। ਅਸੀਂ ਕੂਨਾਕ&lt;ref&gt;ਕੂਨਾਕ: — ਪੱਕਾ ਦੋਸਤ, ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਹਰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।&lt;/ref&gt; ਹੋਵਾਂਗੇ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ,&quot; ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਲੰਘ ਆ ਅੰਦਰ,&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ। &quot;ਘੁਟ ਚੀਖ਼ੀਰ ਪੀਂਦੇ ਹਾਂ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਆ ਜਾਂਗਾ,&quot; ਬੁੱਢਾ ਬੋਲਿਆ, “ਪਰ ਇਹ ਤਿੱਤਰ ਲੈ ਲੈ।&quot; ਬੁੱਢੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਉਹਨੂੰ ਕੈਡਿਟ ਪਸੰਦ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਇਕਦਮ ਹੀ ਦਿਸ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਹਨੂੰ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਮੁਫ਼ਤ ਪੀਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਜ਼ਾਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣ ਲਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਛੇਤੀ ਹੀ ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਦਾ ਬੁਤ ਝੁੱਗੀ ਦੀਆਂ ਬਰੂਹਾਂ ਵਿਚ ਦਿਸਿਆ। ਤੇ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਉਸ ਆਦਮੀ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਦੇ ਕਦ-ਕਾਠ ਤੇ ਵਡੀ ਦੇਹ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹਸਾਸ ਓਦੋਂ ਹੀ ਹੋਇਆ, ਆਦਮੀ, ਜਿਹਦਾ ਅਸਲੋਂ ਚਿੱਟੀ ਚੌੜੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ ਨਸਵਾਰੀ ਚਿਹਰਾ ਉਮਰ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਲੀਕਾਂ ਨਾਲ ਸਿਆੜਿਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਕ ਬੁੱਢੇ ਦੇ ਤੌਰ ਉਤੇ, ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਬਾਹਵਾਂ ਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਪੱਠੇ ਏਡੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਸਡੌਲ ਸਨ, ਜਿੱਡੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਵਾਨ ਬੰਦੇ ਦੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਦੇ ਸਿਰ ਉਤੇ, ਮੁੰਨ ਕੇ ਛੋਟੇ ਕੀਤੇ ਵਾਲਾਂ ਹੇਠ ਡੂੰਘੇ ਚਟਾਕ ਸਨ। ਉਹਦੀ ਮੋਟੀ ਗੱਠੀ ਹੋਈ ਧੌਣ ਕਿਸੇ ਢੱਗੇ ਦੀ ਧੌਣ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਜਾਂਦੇ ਵੱਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤੇ ਸੁਖਾਲੇ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਲਾਹੀ ਤੇ ਇਕ ਨੁਕਰੇ ਰਖੀ, ਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਇਕ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਝੁੱਗੀ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਮਾਲ-ਮੱਤੇ ਦਾ ਮੂਲ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਣਕਮਾਈ ਖੱਲ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਪਾਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਪੱਬਾਂ ਭਾਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਟੁਰਦਾ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅਧ-ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚੀਖ਼ੀਰ, ਵੋਦਕਾ, ਬਾਰੂਦ ਤੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਲਹੂ ਦੀ ਹੁਆੜ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਅਣਸੁਖਾਵੀਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rule|5em}}
{{left|੬੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dotsg2fum54c7nrns84uqhyypqhw8ds</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/67</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67704</id>
    <revision>
      <id>240125</id>
      <parentid>239933</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:11:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240125</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="958" sha1="55l9a7919dva3a1gwlcw4iwxpidk12v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = ਕੱਸਾਕ_-_ਲਿਉ_ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf
|Page = 67
|bSize = 464
|cWidth = 236
|cHeight = 384
|oTop = 23
|oLeft = 107
|Location = center
|Description = 
}}
{{gap}}ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਪਵਿਤਰ ਮੂਰਤਾਂ ਅਗੇ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ, ਆਪਣੀ
ਦਾਹੜੀ ਸਵਾਹਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਓਲੇਨਿਨ ਕੋਲ ਆਉਂਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਭੂਰਾ ਹਥ
ਅਗੇ ਕੀਤਾ।“ ਕੋਸ਼-ਕੀਲਦੀ &quot; ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ।“ ਤਾਤਾਰ ‘ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ' ਇੰਜ ਕਹਿੰਦੇ
'ਸ਼ਾਲਾ, ਚੈਨ ਪਾਏਂ,' ਇਹ ਮਤਲਬ ਏ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ 'ਚ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}'''ਕੋਸ਼—ਕੀਲਦੀ!''' ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, &quot; ਹਥ ਮਿਲਾਂਦਿਆਂ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>55l9a7919dva3a1gwlcw4iwxpidk12v</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240133</id>
      <parentid>240125</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:49:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <origin>240133</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="964" sha1="87lfkga15rqz7xzcabipxfneafi8k8a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = ਕੱਸਾਕ_-_ਲਿਉ_ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf
|Page = 67
|bSize = 464
|cWidth = 236
|cHeight = 384
|oTop = 23
|oLeft = 107
|Location = center
|Description = 
}}
{{gap}}ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਪਵਿਤਰ ਮੂਰਤਾਂ ਅਗੇ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ, ਆਪਣੀ
ਦਾਹੜੀ ਸਵਾਹਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਓਲੇਨਿਨ ਕੋਲ ਆਉਂਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਮੋਟਾ ਭੂਰਾ ਹਥ
ਅਗੇ ਕੀਤਾ।“ ਕੋਸ਼-ਕੀਲਦੀ &quot; ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ।“ ਤਾਤਾਰ ‘ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ' ਇੰਜ ਕਹਿੰਦੇ
'ਸ਼ਾਲਾ, ਚੈਨ ਪਾਏਂ,' ਇਹ ਮਤਲਬ ਏ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ 'ਚ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}'''ਕੋਸ਼—ਕੀਲਦੀ!''' ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, &quot; ਹਥ ਮਿਲਾਂਦਿਆਂ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੬੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>87lfkga15rqz7xzcabipxfneafi8k8a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/68</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67705</id>
    <revision>
      <id>240127</id>
      <parentid>239934</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:16:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240127</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4353" sha1="9h78gwgvjxw6k8z7766x3a6kb5xbkmk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਦਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਝਲਿਆ!&quot; ਉਲਾਂਭੇ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਂਦਿਆਂ, ਚਾਚਾ ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਬੋਲਿਆ। “ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ' ਕੋਸ਼-ਕੀਲਦੀ ' ਆਖੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦੈ, ‘ਅਲਾ ਰਾਜ਼ੀ ਬੋ ਸੁਨ ਮਤਲਬ ਏ, ‘ਰਬ ਖ਼ੈਰ
ਰਖੀ। ਇੰਜ ਕਹੀਦੈ, ਜਣਿਆ, ‘ਕੋਸ਼-ਕੀਲਦੀ ' ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਿਖਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਸਾਡੇ ਏਥੇ ਇਕ ਆਦਮੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਲਿਆ ਮੋਸੇਵਿਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਸੀ ਸੀ ਕੋਈ, ਉਹ ਤੇ ਮੈਂ ਕੂਨਾਕ ਹੁੰਦੇ ਸਾਂ। ਕਮਾਲ ਦਾ ਬੰਦਾ ਸੀ! ਸ਼ਰਾਬੀ, ਚੋਰ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ -ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ ਉਹ! ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਸਿਖਾਏਂਗਾ? '' ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਪੁਛਿਆ; ਬੁੱਢੇ ਵਿਚ ਉਹਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਵਧਦੀ ਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਨੀਆਂ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਤੈਨੂੰ ਚੇਚੇਨ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੁੜੀ ਲਿਆ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ - ਤਾਂ ਇਹ ਤਕ ਵੀ! ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਵਾਂ ਮੈਂ! ਮਸਖ਼ਰਾ ਹਾਂ!'' ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਹਸਿਆ। “ਮੈਂ ਬਹਿ ਜਾਨਾਂ। ਥਕਿਆ ਹੋਇਆਂ। ਕਰਗਾ?' ਉਹਨੇ ਸਵਾਲੀਆ ਲਹਿਜੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਤੇ ਇਹ ਕਰਗਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਇਹਦਾ ਮਤਲਬ ਜਾਰਜੀਅਨ 'ਚ ਹੁੰਦੈ ‘ਠੀਕ ਏ।’ ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਐਵੇਂ ਈ ਕਹਿਨਾਂ। ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦਾ ਢੰਗ ਏਂ, ਤਕੀਆ-ਕਲਾਮ ਏ ਮੇਰਾ। ਕਰਗਾ, ਕਰਗਾ। ਮੈਂ ਐਵੇਂ ਈ ਕਹਿਨਾਂ। ਹੱਛਾ ਵਾਈ ਚੀਖ਼ੀਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਾਏਂਗਾ? ਅਰਦਲੀ ਹੈ ਈ, ਹੈ ਈ ਨਾ? ਓਏ, ਈਵਾਨ!&quot; ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਿਤੀ। ‘ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਫ਼ੌਜੀ ਈਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਤੇਰੇ ਵਾਲਾ ਵੀ ਈਵਾਨ ਏਂ?&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਬਿਲਕੁਲ, ਉਹਦਾ ਨਾਂ ਈਵਾਨ ਹੈ- ਵਨਯੂਸ਼ਾ&lt;ref&gt;ਵਨਯੂਸ਼ਾ — ਈਵਾਨ ਦਾ ਲਘੂ-ਰੂਪ — ਸੰ&lt;/ref&gt;। ਵਨਯੂਸ਼ੇ! ਮਕਾਨ-ਮਾਲਕਨ ਤੋਂ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਚੀਖ਼ੀਰ ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਏਥੇ ਲੈ ਆ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਈਵਾਨ ਜਾਂ ਵਨਯੂਸ਼ਾ, ਇਕੋ ਈ ਗਲ ਏ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਫ਼ੌਜੀ ਈਵਾਨ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦੇ ਨੇ? ਈਵਾਨ, ਭਲੇਮਾਣਸਾ, ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਆਖ ਨੇ ਉਸ ਢੋਲ 'ਚੋਂ ਦੇਣ, ਜਿਹੜਾ ਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਨੇ। ਇਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਖ਼ੀਰ ਹੁੰਦੀ ਏ। ਪਰ ਇਹਦੀ ਪੀਪੀ ਲਈ ਤੀਹ ਕੋਪਕ ਤੋਂ ਵਧ ਨਾ ਦਈਂ, ਧਿਆਨ  ਰਖੀਂ, ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਡੈਂਣ ਚੁਪ ਕਰ ਕੇ ਲੈ ਲੇਗੀਆ ... ਸਾਡੇ ਲੋਕੀ ਵੀ ਕੁਲਹਿਣੇ ਤੇ ਮੂਰਖ ਨੇ, ' ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਲ ਰਾਜ਼ਦਾਰੀ ਵਾਲੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿਚ ਜਾਰੀ ਰਖੀ। ‘ਤੈਨੂੰ ਬੰਦਾ ਈ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rule|5em}}
{{left|੬੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9h78gwgvjxw6k8z7766x3a6kb5xbkmk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/69</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67706</id>
    <revision>
      <id>240128</id>
      <parentid>239935</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:20:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240128</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4090" sha1="dc2nsabggfk7alka01pvuhaddyzvp2p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਨਜ਼ਰਾਂ 'ਚ ਤੂੰ ਤਾਂਤਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਗਿਆਂ-ਗੁਜ਼ਰਿਆ ਹੋਇਐਂ। ‘ਅਧਰਮੀ ਰੂਸੀ, ' ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ। ਪਰ ਜਿਥੋਂ ਤਕ ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਏ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਫ਼ੌਜੀ ਏਂ, ਮਨੁਖ ਤੂੰ ਵੀ ਏਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰੂਹ ਏ। ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ? ਇਲਿਯਾ ਮੋਸੋਇਚ ਫ਼ੌਜੀ ਸੀ, ਪਰ ਤਾਂ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਹੀਰਿਆਂ ਵਰਗਾ ਆਦਮੀ ਸੀ! ਇੰਜ ਨਹੀਂ, ਦੋਸਤਾ? ਏਸੇ ਕਰ ਕੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਪਈ ਹੋਈ ਏ! ਮੈਂ ਮੌਜੀ ਆਦਮੀ ਆਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਏ। ਮੈਂ ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਹਾਂ; ਆਹਖੋ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤਾ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਕੱਸਾਕ ਨੇ ਹੁੱਬ ਨਾਲ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉਤੇ ਥਾਪੜਾ ਦਿਤਾ।&lt;/br&gt;

{{center|'''ਕਾਂਡ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ'''}}

{{gap}}ਵਨਯੂਸ਼ਾ, ਏਧਰ ਵਧੀਆ ਰੌੰ ਵਿਚ ਸੀ; ਉਹਨੇ ਏਧਰ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਿਸਥੀ ਦਾ ਬੰਦੋਬਸਤ ਮੁਕਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਏਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਨਾਈ ਤੋਂ ਹਜਾਮਤ ਵੀ ਕਰਵਾ ਲਈਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਚੇ ਬੂਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਤਲੂਨ ਬਾਹਰ ਕਢ ਲਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਇਸ ਗਲ
ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ ਕਿ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਠਿਕਾਨਾ ਆਰਾਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਵਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਰ, ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਇੰਜ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਨੌਰ ਵਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਉਹਨੇ ਅਗੇ ਕਦੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਹਨੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਵਲ ਵੇਖ ਸਿਰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਹੜਾ ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਗੰਦਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬੈਂਚ ਹੇਠੋਂ ਦੋ ਬੋਤਲਾਂ ਫੜ ਮਕਾਨ-ਮਾਲਕਨ ਕੋਲ ਗਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਮ, ਭਲੇ ਲੋਕੋ, &quot; ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੀਬੇ ਬਣਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾ, ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ। “ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕੁਝ ਚੀਖ਼ੀਰ ਲੈਣ ਭੇਜਿਐ, ਕਢ ਦਿਓਗੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਲੋਕੋ?&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਬੁੱਢੀ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿਤਾ। ਕੁੜੀ ਨੇ, ਜਿਹੜੀ ਇਕ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਤਾਤਾਰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅਗੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਰੂਮਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਭੁਆ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਵਲ ਤਕਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਮੈਂ ਇਹਦੇ ਲਈ ਪੈਸੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਸਤਿਕਾਰੇ ਲੋਕੋ,&quot; ਆਪਣੇ ਬੋਝੇ ਵਿਚ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਖੜਕਾਂਦਿਆਂ, ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਕਿਹਾ।“ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਓ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਵਾਂਗੇ, &quot; ਉਹ ਅਗੋਂ ਬੋਲਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਕਿੰਨੀ?&quot; ਬੁੱਢੀ ਨੇ ਚਾਣਚਕ ਪੁਛਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਇਕ ਪਿੰਟ!&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਜਾ, ਬੀਬਾ, ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਕਢ ਦੇ ਨੇ,&quot; ਬੇਬੇ ਉਲੀਤਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। “ ਲਾਡੋ, ਓਸ ਢੋਲ 'ਚੋਂ ਕਢ ਲੈ, ਜਿਹੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਿਐ।&quot;
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੬੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dc2nsabggfk7alka01pvuhaddyzvp2p</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/70</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67707</id>
    <revision>
      <id>240135</id>
      <parentid>239937</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:54:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240135</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4455" sha1="7fdxcvp6lvmwd9su7q489ipb5ko6zml" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਕੁੜੀ ਨੇ ਚਾਬੀਆਂ ਤੇ ਪੀਪੀ ਫੜੀ, ਤੇ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨਾਲ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਮੈਨੂੰ ਦਸ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ?&quot; ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿਹੜੀ ਬਾਰੀ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਸੀ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਤੇ ਅਰਕ ਚੋਭੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਠਹਿਰ ਜਾ ਜ਼ਰਾ,&quot; ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ। ਤੇ ਬਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਇਆ। &quot;ਹੂੰ-ਹੂੰ,&quot; ਉਹਨੇ ਖੰਗੂਰਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਗੁੰਜਾਰ ਛੱਡੀ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਪਿਆਰੀਏ। ਸੁਣਾ, ਨੀ ਮਾਰਯਾਨਕਾ, ਮੇਰੀਏ ਦੋਸਤੇ, ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਮੈਨੂੰ, ਪਿਆਰੀਏ? ਮੈਂ ਮਸਖ਼ਰਾ ਵਾਂ,&quot; ਉਹ ਅਗੋਂ ਖੁਸਰ-ਫੁਸਰ ਕਰਦਾ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਗਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਕੁੜੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਾ ਭੁਆਇਆ ਤੇ ਨੇਮ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬਾਹਵਾਂ ਮਾਰਦੀ ਕੱਸਾਕ ਔਰਤ ਦੀ ਸੁਹਣੀ ਤੇ ਦਲੇਰ ਟੋਰ ਟੁਰਦੀ ਬਾਰੀ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਬੁੱਢੇ ਵਲ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਪਰਛਾਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਮੋੜੀਆਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਪਾਏਗੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਪਾਏਗੀ,&quot; ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਿਤੀ, ਤੇ ਅਖ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਕੁਝ-ਪੁਛਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਕੈਡਿਟ ਵਲ ਵੇਖਿਆ। “ਮੈਂ ਕਮਾਲ ਦਾ ਬੰਦਾ ਆਂ, ਮੈਂ ਮਸਖ਼ਰਾ ਆਂ। ਉਹ ਅਗੋਂ ਕਹਿਣ ਲਗਾ। ਮਲਕਾ ਏ ਮਲਕਾ, ਇਹ ਕੁੜੀ। ਹੈ ਨਾ? &quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਸੁਹਣੀ ਏ, &quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ। “ ਅੰਦਰ ਏਥੇ ਬੁਲਾ ਸੂ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ,&quot; ਬੁੱਢਾ ਕਹਿਣ ਲਗਾ। “ ਇਹਦਾ ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਣੈਂ। ਵਧੀਆ ਕੱਸਾਕ ਏ ਉਹ, ਬਹਾਦਰ, ਅਜੇ ਕਲ੍ਹ ਈ ਉਹਨੇ ਇਕ '''ਅਬਰੇਕ''' ਮਾਰਿਐ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਲਭ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਲਭ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਹੜੀ
ਰੇਸ਼ਮ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਪਾ ਟੁਰਦੀ ਫਿਰੇਗੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਜੁ ਮੈਂ ਕਹਿ ਦੇਨਾਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰ ਦੇਨਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਕੋਈ ਹੁਸੀਨਾ ਲਿਆ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੁਸੀਨਾ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਤੂੰ ਬੁੱਢਾ ਆਦਮੀ ਹੈਂ - ਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ,&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। “ਇਹ ਤਾਂ ਗੁਨਾਹ ਹੋਇਆ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਗੁਨਾਹ? ਗੁਨਾਹ ਕਿੱਥੇ ਏ? &quot; ਬੁੱਢਾ ਜ਼ੋਰ ਦੇਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ। &quot;ਸੁਹਣੀ ਕੁੜੀ ਵਲ ਵੇਖਣਾ ਗੁਨਾਹ ਏ? ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਮੌਜ ਕਰ ਲੈਣੀ ਗੁਨਾਹ ਏਂ? ਜਾਂ ਉਹਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਗੁਨਾਹ ਏਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸੇ ਇੰਜ ਹੁੰਦੈ? ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤਾ, ਇਹ ਗੁਨਾਹ ਨਹੀਂ, ਸਵਾਬ ਏ! ਤੈਨੂੰ ਰਬ ਨੇ ਬਣਾਇਐ; ਤੇ ਰਬ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਣਾਇਐ। ਉਹਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਐ, ਇਸ ਲਈ ਸੁਹਣੀ ਕੁੜੀ ਵਲ ਵੇਖਣਾ ਗੁਨਾਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬਣਾਈ ਈ ਏਸ ਲਈ ਗਈ ਸੀ — ਪਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲਈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹਨੂੰ ਇੰਜ ਵੇਖਨਾਂ, ਭਲੇ ਲੋਕਾ।&quot;
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੬੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7fdxcvp6lvmwd9su7q489ipb5ko6zml</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/71</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67732</id>
    <revision>
      <id>240136</id>
      <parentid>239938</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:01:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240136</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3738" sha1="5kor1uqij1qv0hdtuoru5t0tcjfycxk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਇਹਾਤਾ ਪਾਰ ਕਰ ਤੇ ਢੋਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਠੰਡੇ ਹਨੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਵੜ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਇਕ ਢੋਲ ਕੋਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਆਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਅਰਦਾਸ ਦੁਹਰਾ ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਇਕ ਡੋਈ ਵਾਹ ਦਿਤੀ। ਵਨਯੂਸ਼ਾ, ਬਰੂਹਾਂ ਵਿਚ ਖਲੋਤਾ, ਉਹਦੇ ਵਲ ਵੇਖ
ਮੁਸਕਰਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਸਾਉਣੀ ਗਲ ਲਗਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਮੀਜ਼ ਹੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਿਛੋਂ ਕੱਸ ਕੇ ਆਈ ਹੋਈ ਤੇ ਅਗੋਂ ਕੁੰਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਗਲ ਹੋਰ ਵੀ ਹਸਾਉਣੀ ਲਗੀ ਕਿ ਉਹਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸਿਕਿਆਂ ਦੀ ਗਾਨੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅ-ਰੂਸੀ ਲਗੀ, ਤੇ ਇਹ ਕਿ ਪਿਛੇ ਘਰ ਭੋਂ-ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੇ ਕੁਆਰਟਰਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕ ਹੱਸਣਗੇ, ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਦਿੱਸੇ ਤਾਂ। la fille comme c'est très bien,&quot;&lt;ref&gt;-ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਬੋਲੀ ; ਅਰਥ : ਕੁੜੀ ਏ, ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਏ - ਸੰ :&lt;/ref&gt; ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਇਹ ਮੈਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਓਏ ਸ਼ੈਤਾਨਾ, ਚਾਨਣੇ ਖੜਾ ਕੀ ਕਰਦਾ ਪਿਐਂ !&quot; ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਕੁੜੀ ਕੜਕੀ । “ ਪੀਪੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਫੜਾਂਦਾ ਮੈਨੂੰ !&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪੀਪੀ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਲਾਲ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਭਰ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੇ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿਤੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਪੈਸੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇ-ਦੇ, &quot; ਉਸ ਹਥ ਨੂੰ ਪਰ੍ਹਾਂ ਧਕਦਿਆਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹਨੇ ਪੈਸੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਬੋਲੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਵਨਯੂਸ਼ਾ ਹਸ ਪਿਆ।“ ਏਨੀ ਗੁੱਸੇ ਕਿਉਂ ਏਂ,ਬੀਬੀ?&quot;ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਢੋਲ ਨੂੰ ਕਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੇ-ਹਿੰਮਤੀ ਨਾਲ ਪੈਰ ਘਿਸਰਦਿਆਂ, ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਚੰਗੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਹ ਹੱਸਣ ਲਗ ਪਈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਤੇ ਤੂੰ! ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲੈ ਰਿਹੈਂ ?&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਅਸੀਂ, ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ, ਬਹੁਤ ਈ ਮਿਹਰਬਾਨ ਆਂ, &quot; ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ। ਅਸੀਂ ਏਨੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਆਂ ਕਿ ਜਿਥੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਬਹੁਤ ਈ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਰੀਫ਼ਜ਼ਾਦਾ ਏ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਕੁੜੀ ਖਲੋਤੀ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਾਲਕ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਐ ?&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ, ਮਾਲਕ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਣਵਿਆਹਿਐ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਵਡੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਫ਼ਜ਼ਾਦੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, &quot; ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਸਿਖਿਆ ਦੇਂਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।
{{nop}}
{{bar|5}}&lt;noinclude&gt;{{left|੬੯}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5kor1uqij1qv0hdtuoru5t0tcjfycxk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/72</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67772</id>
    <revision>
      <id>240137</id>
      <parentid>239965</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:04:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240137</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4012" sha1="okf3d914k900506xr02mibdxxt514n9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}&quot;ਬੜੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਸੂ! ਏਡੀ ਵੱਡੀ ਮੋਟੀ ਮਝ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਛੋਟਾ ਏ! ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਅਫ਼ਸਰ ਏ ਉਹ?&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਕੈਡਿਟ ਏ; ਇਹਦਾ ਮਤਲਬ ਏ, ਉਹ ਅਜੇ ਅਫ਼ਸਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਅਹਿਮ ਜਰਨੈਲ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤਾ - ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਹਿਮ ਆਦਮੀ ਏਂ! ਸਾਡਾ ਕਰਨਲ, ਤੇ ਏਥੋਂ ਤੇ ਏਥੋਂ ਤਕ ਜ਼ਾਰ ਆਪ ਵੀ, ਇਹਨੂੰ ਜਾਣਦੈ, ' ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। “ ਅਸੀਂ ਲਾਈਨ ਰੈਜਮੈਂਟ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਮੰਗਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹਦਾ ਪਿਓ ਸੈਨੇਟਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤੇ ਭੋਂ-ਗੁਲਾਮ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਵੇਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰੂਬਲ ਘਲਦੇ ਨੇ। ਏਸੇ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲਗਦੇ ਆਂ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਪਤਾਨ ਹੋ ਸਕਦੈ, ਪਰ ਪੈਸਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਲਗਾ। ਇਹਦਾ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ ਹੋਇਆ?&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਜਾ, ਮੈਂ ਜਿੰਦਰਾ ਮਾਰਨ ਲਗੀ ਆਂ,&quot; ਉਹਦੀ ਗਲ ਟੁਕਦਿਆਂ ਕੁੜੀ ਬੋਲੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਵਨਯੂਸ਼ਾ ਓਲੇਨਿਨ ਕੋਲ ਸ਼ਰਾਬ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ &quot;la fille c'est très jolie&quot; &lt;ref&gt;ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਬੋਲੀ; ਅਰਥ: ਬੜੀ ਸੁਹਣੀ ਕੁੜੀ ਏ —- ਸੰ&lt;/ref&gt; ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਸਦਾ, ਇਕਦਮ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।&lt;/br&gt;

                        {{center|'''ਕਾਂਡ ਤੇਰ੍ਹਵਾਂ'''}}

{{gap}}ਏਨੇ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੌਕ ਦਾ ਧੌਂਸਾ ਵਜ ਚੁਕਾ ਸੀ। ਲੋਕੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਰਤ ਆਏ ਸਨ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਧੂੜ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਿਚ ਪਿੰਡ ਦੇ ਫਾਟਕ ਉਤੇ ਭੀੜ ਪਾਂਦਾ ਵੱਗ ਨਿਉਂ ਗਿਆ। ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਜ਼ਨਾਨੀਆਂ ਮਾਲ-ਡੰਗਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹਿਕਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਉਤੇ ਤੇ ਇਹਾਤਿਆਂ ਵਿਚ ਭੱਜੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਰਾਡੀਆਂ ਬਰਫ਼ੀਲੀਆਂ ਟੀਸੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਮਾਣੋ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਕ ਫਿੱਕਾ ਨੀਲ-ਮਈ ਪਰਛਾਵਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਉਤੇ ਪਸਰ ਗਿਆ। ਹਨੇਰੇ ਹੋਏ ਬਾਗ਼ਾਂ ਉਤੇ ਨਿੰਮ੍ਹੇ-ਨਿੰਮੇ ਤਾਰੇ ਬਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਖੜਕ-ਖੜਾਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜ਼ਨਾਨੀਆਂ ਨੇ ਜਦ ਮਾਲ-ਡੰਗਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਲਈ ਛਡ ਲਿਆ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨੁਕਰਾਂ ਉਤੇ ਜੁੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋੜਦੀਆਂ, ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਬੰਨੀਆਂ ਉਤੇ ਬਹਿ ਗਈਆਂ। ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਇਕ ਮੱਝ ਤੇ ਦੋ ਗਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਕਢ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਆਣ ਰਲੀ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{rule|5em}}
{{left|੭੦}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>okf3d914k900506xr02mibdxxt514n9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/73</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67773</id>
    <revision>
      <id>240138</id>
      <parentid>239990</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:10:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240138</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4041" sha1="m9d4hgrwb0r6muokn29kgorexk6thab" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਇਸ ਟੋਲੀ ਵਿਚ ਕਈ ਜ਼ਨਾਨੀਆਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਇਕ ਬੁੱਢਾ ਕੱਸਾਕ ਆਦਮੀ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ '''ਅਬਰੇਕ''' ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੱਸਾਕ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜ਼ਨਾਨੀਆਂ ਉਹਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁਛ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਏ, ਚੰਗਾ ਸੁਹਣਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇਗਾ ਸੂ,&quot; ਇਕ ਜ਼ਨਾਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਕ। ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ 'ਕਰਾਸ' ਦੇਣਗੇ ਇਹਨੂੰ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਭਾਵੇਂ ਮੌਸੇਵ ਨੇ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਬੰਦੂਕ ਲੈ ਲਈ ਉਹਨੇ; ਪਰ ਕਿਜ਼ਲਯਾਰ ਵਿਚ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹਦੀ ਸੂਹ ਲਗ ਗਈ ਏ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਕਮੀਨਾ ਆਦਮੀ ਏਂ,ਮੋਸੇਵ ਵੀ!&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਘਰ ਆਇਆ ਹੋਇਐ,&quot; ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬੋਲੀ।&lt;/br&gt; 
{{gap}}&quot;ਉਹ ਤੇ ਨਜ਼ਾਰਕਾ ਯਾਮਕਾ ਕੋਲ ਮੌਜ ਲੁਟ ਰਹੇ ਨੇ।” (ਯਾਮਕਾ ਇਕ ਅਣਵਿਆਹੀ, ਬਦਨਾਮ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਖੋਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।) &quot;ਮੈਂ ਸੁਣਿਐ, ਉਹ ਅੱਧੀ-ਅੱਧੀ ਬਾਲਟੀ ਚਾੜ੍ਹ ਗਏ ਨੇ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਇਸ '''ਊਰਵਾਨ''' ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕਿੰਨੀ ਚੰਗੀ ਏ,&quot; ਕੋਈ ਬੋਲ ਪਈ। ਸਚੀ ਮੁਚੀ ਦਾ ਝੁਟਮਾਰ ਏ। ਪਰ, ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸ਼ਕ ਨਹੀਂ, ਮੁੰਡਾ ਚੰਗੇ, ਹਰ ਗਲ ਲਈ ਹੁਸ਼ਿਆਰ, ਨਿਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਏ। ਪਿਓ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਇੰਜ ਈ ਹੁੰਦਾ ਸਾਸੂ, ਚਾਚਾ ਕਿਰਯਾਕ ਇੰਜ ਈ ਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਪਿਓ 'ਤੇ ਗਿਐ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਨੇ ਸੋਗ ਮਨਾਇਆ। ਵੇਖੋ, ਉਹ ਜੇ,&quot; ਸੜਕ ਉਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲ ਟੁਰੇ ਆਉਂਦੇ ਕੱਸਾਕਾਂ ਵਲ ਸੈਣਤ ਕਰਦੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਅਗੋਂ ਕਿਹਾ। &quot; ਤੇ ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ ਵੀ ਨਾਲ ਆ ਨਿਕਲਿਐ! ਸ਼ਰਾਬੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੇ!&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ, ਨਜ਼ਾਰਕਾ ਤੇ ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ, ਅੱਧੀ ਬਾਲਟੀ ਸ਼ਰਾਬ ਚੜ੍ਹਾ, ਕੁੜੀਆਂ ਵਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ, ਪਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬੁੱਢੇ ਕੱਸਾਕ ਦੇ, ਮੂੰਹ ਨਿਤ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤੇ ਲਾਲ ਸਨ। ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਸਦਾ ਤੇ ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਨੂੰ ਪਸਲੀਆਂ
ਵਿਚ ਹੁੱਝਾਂ ਮਾਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਗੌਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ ਤੁਸੀਂ?&quot; ਉਹਨੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿਤੀ। &quot;ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹੈ, ਗੌਵੋਂ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ!&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਇਹਨਾਂ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, &quot;ਮੌਜਾਂ ਮਾਣ ਆਏ ਹੋ? ਮੌਜਾਂ ਮਾਣ ਆਏ ਹੋ?&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਗ਼ੌਂਈਏ? ਤਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕੋਈ,&quot; ਇਕ ਜ਼ਨਾਨੀ ਬੋਲ ਪਈ। &quot;ਹਾਲਤ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਦੀ ਏਂ, ਏਸ ਲਈ ਗਵੋ ਪਏ ਤੁਸੀਂ।&quot;
{{nop}}&lt;noinclude&gt;
{{right|੭੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m9d4hgrwb0r6muokn29kgorexk6thab</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/74</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67774</id>
    <revision>
      <id>240139</id>
      <parentid>240015</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:14:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240139</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4806" sha1="fbs9bq2pz926vzffio95towy98gaikf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ ਨੇ ਠਹਾਕਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਨੂੰ ਹੁੱਝ ਦਿਤੀ। ‘ਗੌਣ ਦੀ ਕਰ। ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਲਗ ਪਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾਂ ਤੈਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਗੌਣਾ ਬੜਾ ਸੁਹਣਾ ਆਉਂਦੈ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਕਿਉਂ, ਸੁਹਣੀਉਂ, ਸੌਂ ਗਈਆਂ ਹੋ?&quot; ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। “ਅਸੀਂ ਚੌਕੀ ਤੋਂ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਮਨਾਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਦੀ ਸਿਹਤ ਦੇ ਜਾਮ ਪੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ।”&lt;/br&gt;
{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਜਦੋਂ ਟੋਲੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਟੋਪੀ ਚੁਕੀ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖਲੋ ਗਿਆ। ਉਹਦੇ ਚੌੜੇ ਖੁੰਨੇ ਤੇ ਧੌਣ ਲਾਲ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ। ਉਹ ਪੋਲੇ-ਪੋਲੇ ਤੇ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਲਹਿਜੇ ਵਿਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਤੇ ਨਰਮਾਈ ਵਿਚ ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਲਾਧੜੀਪਣ ਤੇ ਉਬਲ-ਉਛੱਲ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤੀ ਲਹਿਰ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕਿਸੇ ਚੰਚਲ ਵਛੇਰੇ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਫੁੰਕਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਛਲ ਨੂੰ ਝੁਲਾ ਇਕਦਮ ਖਲੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਚਾਰੇ ਦੇ ਚਾਰੇ ਖੁਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਠੋਕ ਦਿਤੇ ਗਏ ਹੋਣ। ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਕੁੜੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖਲੋਤਾ ਰਿਹਾ; ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੀ ਆਪਣੇ ਗੁੱਟ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲ ਤੇ ਕਦੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵਲ ਤਕਦਾ, ਘਟ ਹੀ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਟੋਲੀ ਵਿਚ ਆਣ ਰਲੀ, ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਅਡੋਲ ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟੋਪੀ ਉਚੀ ਕੀਤੀ, ਉਹਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਤਾ ਤੇ ਫੇਰ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਖਲੋਤਾ; ਉਹਦਾ ਇਕ ਪੈਰ ਰਤਾ ਅਗੇ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਪੇਟੀ ਵਿਚ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੰਜਰ ਨੂੰ ਛੇੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੇ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਉਹਦੇ ਸਲਾਮ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬੰਨੀ ਉਤੇ ਬਹਿ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਬੀਜ ਕਢ ਲਏ। ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਉਤੇ ਟਕ ਲਾਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੀਜ ਤੋੜਦਾ ਤੇ ਫੋਕ ਥੁਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਟੋਲੀ ਵਿਚ ਆਣ ਰਲੀ, ਚੁਪ ਛਾ ਗਈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਚੋਖੇ ਚਿਰ ਲਈ ਆਇਐਂ?&quot; ਚੁਪ ਨੂੰ ਤੋੜਦਿਆਂ, ਇਕ ਜ਼ਨਾਨੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਕਲ੍ਹ ਸਵੇਰ ਤਕ,&quot; ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਹੱਛਾ, ਰਬ ਤੇਰੇ ਨਸੀਬ ਚੰਗੇ ਕਰੇ,&quot; ਬੁੱਢੇ ਕੱਸਾਕ ਨੇ ਆਖਿਆ; &quot;ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਏ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਤੇ ਇਹ ਮੈਂ ਵੀ ਕਹਿਨਾਂ,&quot; ਗੁੱਟ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ ਹੱਸ ਕੇ ਵਿਚ ਬੋਲ ਪਿਆ। &quot;ਕਿੰਨੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਹੁਣੇ ਆਏ ਹੋਏ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਲ,&quot; ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੇ ਜਾਂਦੇ ਇਕ ਫ਼ੌਜੀ ਵਲ ਸੈਣਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਅਗੋਂ ਕਹਿਣ ਲਗਾ। &quot;ਫ਼ੌਜੀ ਦੀ ਵੋਦਕਾ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਏ — ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲਗਦੀ ਏ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਤਿੰਨ ਸ਼ੈਤਾਨ ਸਾਡੇ ਵਲ ਘੱਲੇ ਹੋਏ ਨੇ, &quot;ਇਕ ਜ਼ਨਾਨੀ ਕਹਿਣ ਲਗੀ।&quot;ਬਾਬਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਡੇਰਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।&quot;
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੭੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fbs9bq2pz926vzffio95towy98gaikf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/75</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67775</id>
    <revision>
      <id>240140</id>
      <parentid>240018</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:18:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240140</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4205" sha1="pk3ouaqyljce7tke9puasxb3il8o1lh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}&quot;ਉਹ-ਹੋ! ਫਸ ਗਏ ਹੋ, ਹੈ ਨਾ?&quot; ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ ਨੇ ਆਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਗਰਟ ਦੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਈ ਕਢ ਦਿਤਾ ਹੋਣਾ?&quot; ਇਕ ਹੋਰ ਜ਼ਨਾਨੀ ਪੁੱਛਣ ਲਗੀ। ‘ਮੈਂ ਕਹਿਣੀ ਵਾਂ, ’ਹਾਤੇ 'ਚ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਜੇ ਸਿਗਰਟ ਪੀਈ ਜਾਵੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਝੁੱਗੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜੇ ਪੀਣ ਦੇਣੀ। ਭਾਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਵਡਾ ਆਪ ਈ ਨਾ ਟੁਰ ਕੇ ਆ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਇਹਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ। ਨਾਲੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੁਟ ਵੀ ਤਾਂ ਸਕਦੇ ਨੇ। ਓਸ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਟੂਟੀ ਵੱਡੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰਖਿਆ, ਡਰ ਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਹੂੰ, ਚੰਗਾ ਨਹੀਉਂ ਲੱਗਾ?&quot; ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ ਫੇਰ ਲਗ ਪਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}“ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸੁਣਿਐ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਫ਼ੌਜੀਆਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅਗੇ ਚੀਖ਼ੀਰ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਰਖਣਾ ਪਏਗਾ,&quot; ਇਕ ਪੈਰ ਅਗੇ ਰਖਦਿਆਂ ਤੇ ਟੋਪੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ ਵਾਂਗ ਟੇਢੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ ਦਾ ਹਾਸਾ ਛੁਟ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਵਲ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਉਹਨੂੰ ਜੱਫ਼ੀ ਪਾ ਲਈ। &quot;ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦਸਨਾਂ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਵੇਖ ਓਏ, ਲੇਂਝਾ!&quot; ਕੁੜੀ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, &quot;ਦੱਸਾਂਗੀ ਤੇਰੀ ਬੁੱਢੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ ਪਈਂ,&quot; ਉਹ ਕੂਕਿਆ। &quot;ਜੁ ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਨੇ ਕਿਹੈ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਏ; ਗਸ਼ਤੀ ਚਿੱਠੀ ਘੱਲੀ ਗਈ ਏ ਇਕ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤੈ, ਉਹਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਆਉਂਦੈ। ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਏ!&quot; ਤੇ ਉਹ ਅਗਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜੱਫ਼ੀ ਪਾਣ ਲਗ ਪਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਕਿੱਧਰ ਵਧਦਾ ਆ ਰਿਹੈਂ, ਜਾਨਵਰਾ?&quot; ਹਸਦਿਆਂ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਇਕ ਠੋਕਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹਥ ਚੁਕਦਿਆਂ, ਗੁਲਾਬੀ, ਗੋਲ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਉਸਤੇਨਕਾ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਕੱਸਾਕ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਡਿਗਦਾ-ਡਿਗਦਾ ਬਚਿਆ। &quot;ਵੇਖ। ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਕੁੜੀਆਂ 'ਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਈ ਛੱਡਣ ਲਗੀ ਸੈਂ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਲੇਂਝਾ, ਕਿਹੜਾ ਸ਼ੈਤਾਨ ਤੈਨੂੰ ਚੌਕੀ ਤੋਂ ਏਥੇ ਲੈ ਆਇਐ?&quot; ਉਸਤੇਨਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਵਲੋਂ ਪਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਫੇਰ ਹੱਸਣ ਲਗ ਪਈ। &quot;ਤੂੰ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੈਂ ਤੇ '''ਅਬਰੇਕ''' ਖੁੰਝ ਗਿਆ ਸਾਈ, ਹੈ ਨਾ? ਜੇ ਭਲਾ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦੇਂਦਾ; ਸਗੋਂ ਚੰਗਾ ਈ ਹੁੰਦਾ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਏ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੂਕਾਂ ਮਾਰਨੀਆਂ ਸਨ,&quot; ਹਸਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਕੂਕਾਂ! ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਸਾਂ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਵੇਖ ਸਹੀ, ਪਰਵਾਹ ਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੂ। ਕੂਕਾਂ ਮਾਰਨੀਆਂ ਸਾਸੂ, ਨਜ਼ਾਰਕੇ, ਨਾ ਮਾਰਦੀ ਭਲਾ?&quot; ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ ਨੇ ਆਖਿਆ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੭੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pk3ouaqyljce7tke9puasxb3il8o1lh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/76</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67776</id>
    <revision>
      <id>240141</id>
      <parentid>240020</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:22:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240141</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4271" sha1="toys3518eaqlam2z9007bmrmsgi6o3u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਕਤ ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਵਲ ਤਕਦਾ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਖਲੋਤਾ ਸੀ। ਉਹਦੀ ਟੱਕ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਤਖ ਹੀ ਘਬਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। &quot;ਹੂੰ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਇਕ ਵਡਾ ਅਫ਼ਸਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਟਿਕਾ ਦਿਤੈ, &quot;' ਕੋਲ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹਦਾ ਸੁਭਾ ਸੀ, ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਡੀਕਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਕੱਸਾਕਾਂ ਵਲ ਉਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਕੁੜੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੁ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ
ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਡ, ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਆਹਖੋ, ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਏ, ਦੋ ਘਰ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਕੋਲ, &quot;' ਇਕ ਬੁੱਢੀ ਜ਼ਨਾਨੀ ਨੇ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਵਲੋਂ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ, &quot;ਪਰ ਹੁਣ ਫ਼ੋਮੂਸ਼ਕਿਨ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਇਕ ਵਡਾ ਅਫ਼ਸਰ ਟਿਕਾ ਦਿਤਾ ਨੇ, ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਇਕ ਪੂਰੀ ਨੁੱਕਰ ਉਹਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਤੂੜੀ ਪਈ ਏ, ਤੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਥਾਂ ਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗਲ ਅਗੇ ਕਿਸੇ ਸੁਣੀ ਏਂ, ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ 'ਚ ਪੂਰੇ ਦੇ ਪੂਰੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਿਆਂ ਛਡ ਦੇਣਾ? &quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਐ, ਤੇਰੇਕ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਪੁਲ ਬਣਾਣਗੇ,&quot; ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬੋਲੀ। &lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਤੇ ਮੈਂ ਸੁਣਿਐ, ਉਹ ਟੋਇਆ ਪੁੱਟਣਗੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਣਗੇ, ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ,&quot; ਉਸਤੇਨਕਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦਿਆਂ, ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਤੇ ਉਹਨੇ ਫੇਰ ਖ਼ਬਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਹਰਕਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ
ਨਾਲ ਹਰ ਕੋਈ ਹੱਸਣ ਲਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ, ਜਿਹੜੀ ਅਗਲੀ ਸੀ, ਇਕ ਬੁੱਢੀ ਜ਼ਨਾਨੀ ਨੂੰ ਜੱਫ਼ੀ ਪਾਣ ਲਗ ਪਿਆ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੂੰ ਜੱਫ਼ੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ? ਅਗਲੀ ਉਹ ਏ,&quot; ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਬੁਢੜੀ ਬਹੁਤੀ ਮਿਠੜੀ ਏ,&quot; ਘੁਲ ਰਹੀ ਬੁੱਢੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆਂ, ਕੱਸਾਕ ਉਚੀ ਸਾਰੀ ਬੋਲਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਘੋਪ ਦੇਵੇਂਗਾ,&quot; ਉਹਨੇ ਦੁਹਾਈ ਪਾਈ, ਹੱਸੀ। &lt;/br&gt;
{{gap}}ਗਲੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਉਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਬਾਕਾਇਦਾ ਚਾਪ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਟੁਕ ਦਿਤਾ। ਆਪਣੇ ਚੋਗੇ ਪਾਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਉਤੇ ਰਖੀ, ਤਿੰਨ ਫ਼ੌਜੀ ਬਾਰੂਦ ਵਾਲੇ ਗੱਡੇ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਬਦਲਵਾਣ ਲਈ ਪੈਰ ਮੇਲ ਮਾਰਚ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਦਫ਼ੇਦਾਰ, ਰਿਸਾਲੇ ਦੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਨੇ ਕੱਸਾਕਾਂ ਵਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਓਧਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਤੇ ਨਜ਼ਾਰਕਾ ਇਸ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{left|੭੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>toys3518eaqlam2z9007bmrmsgi6o3u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/77</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67777</id>
    <revision>
      <id>240143</id>
      <parentid>240030</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:26:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240143</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4427" sha1="od2q9e8d4a63wotnrg7hxu5g5axrxez" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜਕ ਦੇ ਅਧ-ਵਿਚਕਾਰ ਖਲੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਚੋਂ ਹਟਣਾ ਪੈਣਾ ਸੀ। ਨਜ਼ਾਰਕਾ ਹੱਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਸ਼ੰਗੇੜੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆਂ ਬਿਨਾਂ, ਆਪਣੀ ਚੌੜੀ ਪਿਠ ਕਰ ਦਿਤੀ। ‘ਏਥੇ ਲੋਕੀ ਖਲੋਤੇ ਹੋਏ ਜੇ, ਲੰਘ ਜਾਓ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਬਸ ਅੱਧਾ ਘੁਮਾਂਦਿਆਂ ਤੇ ਫ਼ੌਜੀਆਂ ਉਤੇ ਇਕ ਘਿਰਣਾ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਸੁਟਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਬੁੜ-ਬੁੜ ਕੀਤੀ। ਫ਼ੌਜੀ ਧੂੜ-ਲੁੱਤੀ ਸੜਕ ਉਤੇ ਬਾਕਾਇਦਗੀ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧਰਦੇ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਲੰਘ ਗਏ। ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਹੱਸਣ ਲਗ ਪਈ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਹੱਸਣ ਲਗ ਪਈਆਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ ਰੀਸਾਂ ਬਾਂਕਿਆਂ ਦੀਆਂ!&quot; ਨਜ਼ਾਰਕਾ ਬੋਲਿਆ। &quot;ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਦਰੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਤੇ ਉਹ ਫ਼ੌਜੀਆਂ ਦੀ ਨਕਲ ਲਾਂਹਦਾ ਸੜਕ ਉਤੇ ਕੁਝ ਕਦਮ ਟੁਰਿਆ। ਹਰ ਕੋਈ ਹਾਸੇ ਦੇ ਠਹਾਕੇ ਮਾਰਨ ਲਗ ਪਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੈਰ ਧਰਦਾ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਕੋਲ ਆਇਆ। &quot;ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਫ਼ਸਰ ਕਿੱਥੇ ਰਖਿਐ?&quot; ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਸੋਚਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਝੁਗੀ ਲੈ ਲੈਣ ਦਿਤੀ ਏ,&quot; ਉਹ ਬੋਲੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਤੇ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਏ ਜਾਂ ਜਵਾਨ?&quot; ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਬਹਿੰਦਿਆਂ, ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।&lt;/br&gt;
ਤੂੰ ਸੋਚਣੈ, ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਪੁਛਿਐ?&quot; ਕੁੜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। “ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਲਈ ਕੁਝ '''ਚੀਖ਼ੀਰ''' ਕੱਢਣ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਬਾਰੀ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਵੇਖਿਆ, ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨਾਲ। ਲਾਖੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਲਗਦੈ। ਪੂਰਾ ਗੱਡਾ ਭਰ ਕੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਲਿਆਂਦਾ ਨੇ।&quot; ਤੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਕਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਏ ਮੈਨੂੰ, ਮੈਂ ਚੌਕੀ ਤੋਂ ਆ ਸਕਿਆ!&quot; ਕੁੜੀ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਢੁਕਦਾ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਸਿਧਾ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ, ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਬੋਲਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਤੇ ਚੋਖੇ ਚਿਰ ਲਈ ਆਇਐਂ?&quot; ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕਰਾਂਦਿਆਂ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਸਵੇਰ ਤਕ। ਮੈਨੂੰ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਬੀ ਦਈਂ,&quot; ਹਥ ਅਗੇ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ। &lt;/br&gt;
{{gap}}ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਹੁਣ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੀਆਂ ਧੌਣ ਪਿਛੇ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਤਣੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕਹਿਣ ਲਗੀ, &quot;ਸਾਰੇ ਨਾ ਲੈ ਲਈਂ।&quot;&lt;/br&gt;
{{gap}}&quot;ਹਰ ਪਲ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਕੱਲਾ-ਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾਂ, ਸਹੁੰ ਏਂ ਮੈਨੂੰ&quot;, ਕੁੜੀ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਬੀਜ ਕਢਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਸੰਕੋਚਵੀਂ, ਅਡੋਲ ਨਿੰਮ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਖਿਆ; ਤੇ ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਉੜ੍ਹ ਹੋਰ ਵੀ ਕੋਲ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਉਹ ਹਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਨਿੰਮ੍ਹੀ-ਨਿੰਮ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;{{right|੭੫}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>od2q9e8d4a63wotnrg7hxu5g5axrxez</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/78</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67778</id>
    <revision>
      <id>240209</id>
      <parentid>240033</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:26:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ */</comment>
      <origin>240209</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4246" sha1="rwsibenkdyzb9zy22z23u5cbm0e06sg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;0&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਕਤ ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਵਲ ਤਕਦਾ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਖਲੋਤਾ ਸੀ।
ਉਹਦੀ ਟੱਕ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਤਖ ਹੀ ਘਬਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। “ਹੂੰ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਮੈਂ
ਸੁਣਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਇਕ ਵਡਾ ਅਫ਼ਸਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਟਿਕਾ ਦਿਤੈ, &quot; ਕੋਲ ਹੁੰਦਿਆਂ,
ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ।

{{gap}}ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹਦਾ ਸੁਭਾ ਸੀ, ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਡੀਕਿਆ,
ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਕੱਸਾਕਾਂ ਵਲ ਉਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੱਸ
ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਕੁੜੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੁ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ
ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਡ, ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

{{gap}}&quot;ਆਹਖੋ, ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਏ, ਦੋ ਘਰ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਕੋਲ, ' ਇਕ ਬੁੱਢੀ
ਜ਼ਨਾਨੀ ਨੇ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਵਲੋਂ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ, “ ਪਰ ਹੁਣ ਫ਼ੋਮੂਸ਼ਕਿਨ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਇਕ
ਵਡਾ ਅਫ਼ਸਰ ਟਿਕਾ ਦਿਤਾ ਨੇ, ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਇਕ ਪੂਰੀ ਨੁੱਕਰ ਉਹਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ
ਨਾਲ ਤੂੜੀ ਪਈ ਏ, ਤੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਥਾਂ ਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ
ਗਲ ਅਗੇ ਕਿਸੇ ਸੁਣੀ ਏਂ, ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ 'ਚ ਪੂਰੇ ਦੇ ਪੂਰੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਿਆਂ ਛਡ
ਦੇਣਾ?

{{gap}}“ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਐ, ਤੇਰੇਕ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਪੁਲ ਬਣਾਣਗੇ, ' ਕੁੜੀਆਂ
ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬੋਲੀ।

{{gap}}&quot;ਤੇ ਮੈਂ ਸੁਣਿਐ, ਉਹ ਟੋਇਆ ਪੁੱਟਣਗੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਣਗੇ, ਏਸ
ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸਤੇਨਕਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦਿਆਂ
ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਤੇ ਉਹਨੇ ਫੇਰ ਖ਼ਬਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਹਰਕਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ
ਨਾਲ ਹਰ ਕੋਈ ਹੱਸਣ ਲਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਯਰਗੂਸ਼ੋਵ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ,
ਜਿਹੜੀ ਅਗਲੀ ਸੀ, ਇਕ ਬੁੱਢੀ ਜ਼ਨਾਨੀ ਨੂੰ ਜੱਫ਼ੀ ਪਾਣ ਲਗ ਪਿਆ।

{{gap}}&quot;ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੂੰ ਜੱਫ਼ੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ? ਅਗਲੀ ਉਹ ਏ,&quot; ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਨੇ
ਆਖਿਆ।

{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਬੁਢੜੀ ਬਹੁਤੀ ਮਿਠੜੀ ਏ,&quot; ਘੁਲ ਰਹੀ ਬੁੱਢੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆਂ
ਕੱਸਾਕ ਉਚੀ ਸਾਰੀ ਬੋਲਿਆ।

{{gap}}&quot;ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਘੋਪ ਦੇਵੇਂਗਾ, &quot; ਉਹਨੇ ਦੁਹਾਈ ਪਾਈ, ਹੱਸੀ।

{{gap}}ਗਲੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਉਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਬਾਕਾਇਦਾ ਚਾਪ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਸੇ ਨੂੰ
ਟੁਕ ਦਿਤਾ। ਆਪਣੇ ਚੋਗੇ ਪਾਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਉਤੇ ਰਖੀ, ਤਿੰਨ ਫ਼ੌਜੀ
ਬਾਰੂਦ ਵਾਲੇ ਗੱਡੇ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਬਦਲਵਾਣ ਲਈ ਪੈਰ ਮੇਲ ਮਾਰਚ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

{{gap}}ਦਫ਼ੇਦਾਰ, ਰਿਸਾਲੇ ਦੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਨੇ ਕਿੱਸਾਕਾਂ ਵਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਕਿਆ
ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਓਧਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਤੇ ਨਜ਼ਾਰਕਾ ਇਸ&lt;noinclude&gt;{{left|੭੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rwsibenkdyzb9zy22z23u5cbm0e06sg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/79</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67779</id>
    <revision>
      <id>240210</id>
      <parentid>240034</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T23:27:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ */</comment>
      <origin>240210</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4379" sha1="6ix2ggvhoos2ck899vsxldjsdnyojgj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;0&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜਕ ਦੇ ਅਧ-ਵਿਚਕਾਰ ਖਲੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਚੋਂ ਹਟਣਾ
ਪੈਣਾ ਸੀ। ਨਜ਼ਾਰਕਾ ਹੱਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਸ਼ੰਗੇੜੀਆਂ, ਤੇ
ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆਂ ਬਿਨਾਂ, ਆਪਣੀ ਚੌੜੀ ਪਿਠ ਕਰ ਦਿਤੀ। ‘ਏਥੇ ਲੋਕੀ
ਖਲੋਤੇ ਹੋਏ ਜੇ, ਲੰਘ ਜਾਓ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, &quot; ਸਿਰ ਨੂੰ ਬਸ ਅੱਧਾ ਘੁਮਾਂਦਿਆਂ ਤੇ ਫ਼ੌਜੀਆਂ
ਉਤੇ ਇਕ ਘਿਰਣਾ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਸੁਟਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਬੁੜ-ਬੁੜ ਕੀਤੀ। ਫ਼ੌਜੀ ਧੂੜ-ਲੁੱਤੀ
ਸੜਕ ਉਤੇ ਬਾਕਾਇਦਗੀ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧਰਦੇ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਲੰਘ ਗਏ। ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਹੱਸਣ
ਲਗ ਪਈ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਹੱਸਣ ਲਗ ਪਈਆਂ।

{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ ਰੀਸਾਂ ਬਾਂਕਿਆਂ ਦੀਆਂ! &quot; ਨਜ਼ਾਰਕਾ ਬੋਲਿਆ।“ ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਦਰੀ
ਹੁੰਦੇ ਨੇ।&quot; ਤੇ ਉਹ ਫ਼ੌਜੀਆਂ ਦੀ ਨਕਲ ਲਾਂਹਦਾ ਸੜਕ ਉਤੇ ਕੁਝ ਕਦਮ ਟੁਰਿਆ।
ਹਰ ਕੋਈ ਹਾਸੇ ਦੇ ਠਹਾਕੇ ਮਾਰਨ ਲਗ ਪਿਆ।

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੈਰ ਧਰਦਾ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਕੋਲ ਆਇਆ। &quot;ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਫ਼ਸਰ
ਕਿੱਥੇ ਰਖਿਐ?&quot; ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

{{gap}}ਮਾਯਾਨਕਾ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਸੋਚਿਆ।

{{gap}}&quot;ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਝੁਗੀ ਲੈ ਲੈਣ ਦਿਤੀ ਏ,&quot; ਉਹ ਬੋਲੀ।

{{gap}}“ਤੇ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਏ ਜਾਂ ਜਵਾਨ?&quot; ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਬਹਿੰਦਿਆਂ, ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।

{{gap}}“ਤੂੰ ਸੋਚਣੇਂ, ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਪੁਛਿਐ?&quot; ਕੁੜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। ਮੈਂ ਉਹਦੇ
ਲਈ ਕੁਝ '''ਚੀਖ਼ੀਰ''' ਕੱਢਣ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਬਾਰੀ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਵੇਖਿਆ, ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ
ਨਾਲ। ਲਾਖੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਲਗਦੈ। ਪੂਰਾ ਗੱਡਾ ਭਰ ਕੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਲਿਆਂਦਾ ਨੇ।&quot;
ਤੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ।

{{gap}}&quot;ਕਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਏ ਮੈਨੂੰ, ਮੈਂ ਚੌਕੀ ਤੋਂ ਆ ਸਕਿਆਂ!&quot; ਕੁੜੀ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਢੁਕਦਾ
ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਸਿਧਾ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ, ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਬੋਲਿਆ।

{{gap}}“ਤੇ ਚੋਖੇ ਚਿਰ ਲਈ ਆਇਐ?&quot; ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕਰਾਂਦਿਆਂ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੇ
ਪੁਛਿਆ।

{{gap}}&quot;ਸਵੇਰ ਤਕ। ਮੈਨੂੰ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਬੀ ਦਈਂ,&quot; ਹਥ ਅੱਗੇ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਨੇ
ਆਖਿਆ।

{{gap}}ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਹੁਣ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੀਆਂ ਧੌਣ ਪਿਛੇ
ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਤਣੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕਹਿਣ ਲਗੀ, “ਸਾਰੇ ਨਾ ਲੈ ਲਈਂ।

{{gap}}&quot;ਹਰ ਪਲ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਕੱਲਾ-ਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾਂ, ਸਹੁੰ ਏਂ ਮੈਨੂੰ,&quot; ਕੁੜੀ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਬੀਜ ਕਢਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਸੰਕੋਚਵੀਂ, ਅਡੋਲ ਨਿੰਮ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਖਿਆ; ਤੇ ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਉੜ੍ਹ ਹੋਰ ਵੀ ਕੋਲ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਉਹ ਹਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਨਿੰਮ੍ਹੀ-ਨਿੰਮ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6ix2ggvhoos2ck899vsxldjsdnyojgj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/96</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67848</id>
    <revision>
      <id>240102</id>
      <parentid>240099</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:01:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240102</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3447" sha1="qw2kpqqdiocj38zxd8ug7g41qfgx1el" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜਨ ਵੇਲੇ ‘ਜੈ-ਜੈ ਕਰਨ ਸਾਰੇ' ਦੁਹਰਾਣਾ; ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੀ ਵੀ ਕੋਈ
ਮਾਰ ਨਾ ਸਕਿਆ!&quot;
 
{{gap}}“ ਇਹ ‘ਜੈ-ਜੈ ਕਰਨ ਸਾਰੇ' ਕੀ ਏ, ਚਾਚਾ?&quot;

{{gap}}“ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ? ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਏਂ ਤੂੰ ਵੀ! ਠੀਕ ਕਰ ਰਿਹੈ, ਆਪਣੇ
ਚਾਚੇ ਕੋਲੋਂ ਪੁਛ ਕੇ। ਸੁਣ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੋਲ:
..
{{Block center|&lt;poem&gt;“ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ! ਤੇਰੀ ਵਾਸੀ ਜ਼ਾਇਨ ਦੇ,
ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਆਪਣੇ।
ਅਸੀਂ ਚੜ੍ਹੀਏ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ,
ਸੋਫੋਨੀਆ ਪਈ ਹੰਝੂ ਕੇਰੇ।
ਜ਼ਕਰੀਆਸ ਪਿਆ ਬੋਲ ਛੇੜੇ,
ਬਾਪੂ ਮਾਂਦਰੀਚ,
ਮਨੁਖ-ਜਾਤੀ ਨਿਤ ਪਿਆਰ ਭਰੇ।”&lt;/poem&gt;}}

{{gap}&quot;ਮਨੁਖ-ਜਾਤੀ ਨਿਤ ਪਿਆਰ ਭਰੇ, &quot; ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਦੁਹਰਾਇਆ।&quot;ਹੁਣ ਪਤਾ ਲਗ
ਗਿਆ ਈ? ਬੋਲ ਕੇ ਵੇਖ।&quot;

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਹੱਸ ਪਿਆ।
 
{{gap}}ਹੱਛਾ, ਚਾਚਾ, ਏਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੀ ਕੋਈ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਿਆ? ਸ਼ੈਦ
ਉਂਜ ਈ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ!
 

{{gap}}“ ਤੂੰ ਬਹੁਤਾ ਈ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹੈਂ! ਇਹਨੂੰ ਜ਼ਬਾਨੀਂ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈ, ਤੇ
ਬੋਲ। ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਲਗਾ। ਜੈ-ਜੈ ਕਰਨ ਸਾਰੇ!' ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ
ਕੁਝ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੋ ਜਾਏਗਾ&quot; ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਆਪ ਵੀ ਹੱਸਣ ਲਗ ਪਿਆ। “ਲੂਕੇ, ਚੰਗਾ
ਹੋਵੇ, ਜੇ ਨੋਗਾਈ ਨਾ ਜਾਵੇਂ ਤਾਂ!''

{{gap}}ਕਿਉਂ ਨਾ?&quot;

{{gap}}&quot;ਸਮੇਂ ਬਦਲ ਗਏ ਨੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਹੀਉ ਆਦਮੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਕੱਸਾਕ, ਹੁਣ
ਸਚੀ ਮੁਚੀ ਦੇ ਗੰਦ-ਖਲਾਰੂ ਓ, ਅਜਕਲ! ਤੇ ਵੇਖ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਾਰੇ ਰੂਸੀ ਨਾਜ਼ਲ
ਹੋਏ ਪਏ ਨੇ! ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕਚਹਿਰੀਏ ਲੈ ਜਾਣਗੇ। ਆ, ਛਡ ਪਰ੍ਹਾਂ ਇਹਨੂੰ! ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ
ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੇ ਗਿਰਚੀਕ, ਅਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ... '' ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਆਪਣੀ
ਇਕ ਅਣਮੁਕਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਕਿ ਲੂਕਾਸਕੇ ਨੇ ਬਾਰੀ ਵਲ
ਤਕਿਆ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿਤਾ:

{{gap}}&quot;ਚਾਚਾ, ਚਿੱਟਾ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹ ਆਇਐ! ਮੈਂ ਜਾਨਾਂ, ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਆਈਂ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੀਂ।&quot;

{{gap}}&quot;ਯਸੂਹ ਤੇਰੇ ਅੰਗ-ਸੰਗ ਰਹੇ! ਮੈਂ ਫ਼ੌਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ 'ਤੇ
ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਵਾਇਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਚੰਗਾ ਆਦਮੀ ਲਗਦੈ ਉਹ।&quot;
(੧
&quot;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qw2kpqqdiocj38zxd8ug7g41qfgx1el</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/97</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67849</id>
    <revision>
      <id>240103</id>
      <parentid>200405</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:03:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240103</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4191" sha1="3w1ajyngzxdpdnwfg8d2fy6qkit3kxg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt; 
{{center|'''ਕਾਂਡ ਸਤਾਰ੍ਹਵਾਂ'''}}
ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਦੀ ਝੁੱਗੀ ਤੋਂ ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਘਰ ਗਿਆ। ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਤਰੇਲ-ਭਿੱਜੀਆਂ ਧੁੰਦਾਂ
ਉਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਗਲੇਫ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਭਾਵੇਂ ਮਾਲ-ਡੰਗਰ ਅੱਖੋਂ ਓਹਲੇ
ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਪਾਸਿਉਂ ਹਿੱਲਣ-ਜੁੱਲਣ ਲਗਣਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕੁੱਕੜ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤਿਉਂ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰੀ ਤੇ ਵਧ ਰਹੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਲੋ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕੀ ਉਠ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਹਾਤੇ
ਦੀ ਤਰੇਲ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਗਿੱਲੀ ਹੋਈ ਪਈ ਵਾੜ, ਝੁੱਗੀ ਦੀ ਡਿਉਢੀ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ
ਢਾਰਾ ਅਸਲੋਂ ਕੋਲ ਆਉਣ ਉਤੇ ਹੀ ਦਿਸਿਆ। ਧੁੰਦਾਲਾਏ ਇਹਾਤੇ ਵਿਚ ਉਹਨੇ ਲੱਕੜਾਂ
ਵਢਦੇ ਇਕ ਕੁਹਾੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਲੂਕਾਸ਼ਕਾਂ ਝੁੱਗੀ ਵਿਚ ਵੜਿਆ। ਉਹਦੀ ਮਾਂ
ਉਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਚੁਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਬਾਲਣ ਪਾਂਦੀ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਖਲੋਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਦੀ
ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਭੈਣ ਅਜੇ ਦੀ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿਚ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ।
11
ਹੱਛਾ, ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ, ਕਾਫ਼ੀ ਮੌਜ ਮੇਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਈ ? '' ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅਡੋਲ
ਪੁਛਿਆ। ਰਾਤ ਕਿੱਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਸਾਈਂ ? &quot;
11
“ਮੈਂ ਪਿੰਡ 'ਚ ਸਾਂ, ' ਉਹਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਵਲ ਹਥ ਵਧਾਂਦਿਆਂ
ਨਾ-ਮੰਨਦੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ; ਉਹਨੇ ਬੰਦੂਕ ਵਛਾੜ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੀ ਤੇ ਉਹਦਾ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਆਇਨਾ ਕੀਤਾ।
ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਪਤਰੱਕੇ ਉਤੇ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਬਾਰੂਦ ਪਾਇਆ, ਇਕ ਗੁੱਥੀ ਕੱਢੀ, ਜਿਸ
ਵਿਚੋਂ ਉਹਨੇ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਕਾਰਤੂਸ ਕੱਢੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਧਿਆਨ
ਨਾਲ ਹਰ ਇਕ ਵਿਚ ਲੀਰ ਵਿਚ ਵਲ੍ਹੇਟੀ ਇਕ ਗੋਲੀ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਫੇਰ ਭਰੇ
ਹੋਏ ਕਾਰਤੂਸਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਰਖ ਤੇ ਵੇਖ-ਚਾਖ, ਉਹਨੇ ਗੁੱਥੀ ਪਰ੍ਹਾਂ ਰਖ ਦਿਤੀ।
'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਝੋਲੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ; ਹੋ ਗਏ ਨੇ ?''
ਉਹਨੇ ਪੁਛਿਆ।
ਹਾਂ ਆਹਖੋ, ਸਾਡੀ ਗੂੰਗੀ ਕੁੜੀ ਕਲ੍ਹ ਰਾਤੀਂ ਕੁਝ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਉਂ, ਚੌਕੀ 'ਚ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਵਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਈ ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਜੇ ਸੂਰਤ ਵੀ
ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ? '
“ਆਹਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਈ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ' ਬਾਰੂਦ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਿਆਂ,
ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। “ਤੇ ਸਾਡੀ ਗੂੰਗੀ ਕਿੱਥੇ ਏ ? ਬਾਹਰ ?
ਏ ?&quot;
ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਏ, ਲੱਕੜਾਂ ਵਢ ਰਹੀ ਏ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁੜ੍ਹਦੀ ਰਹੀ ਏ। ਮੈਂ
ਉਹਨੂੰ ਉਕਾ ਮਿਲਾਂਗੀ ਈ ਨਹੀਂ!' ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਹਥ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇੰਜ
੯੩&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3w1ajyngzxdpdnwfg8d2fy6qkit3kxg</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240105</id>
      <parentid>240103</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:10:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <origin>240105</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4228" sha1="9i5ksgxdcgfr0gznapj51g0765r8cll" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt; 
{{center|'''ਕਾਂਡ ਸਤਾਰ੍ਹਵਾਂ'''}}

{{gap}}ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਦੀ ਝੁੱਗੀ ਤੋਂ ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਘਰ ਗਿਆ। ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਤਰੇਲ-ਭਿੱਜੀਆਂ ਧੁੰਦਾਂ
ਉਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਗਲੇਫ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਭਾਵੇਂ ਮਾਲ-ਡੰਗਰ ਅੱਖੋਂ ਓਹਲੇ
ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਪਾਸਿਉਂ ਹਿੱਲਣ-ਜੁੱਲਣ ਲਗਣਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕੁੱਕੜ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤਿਉਂ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰੀ ਤੇ ਵਧ ਰਹੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਲੋ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕੀ ਉਠ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਹਾਤੇ
ਦੀ ਤਰੇਲ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਗਿੱਲੀ ਹੋਈ ਪਈ ਵਾੜ, ਝੁੱਗੀ ਦੀ ਡਿਉਢੀ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ
ਢਾਰਾ ਅਸਲੋਂ ਕੋਲ ਆਉਣ ਉਤੇ ਹੀ ਦਿਸਿਆ। ਧੁੰਦਾਲਾਏ ਇਹਾਤੇ ਵਿਚ ਉਹਨੇ ਲੱਕੜਾਂ
ਵਢਦੇ ਇਕ ਕੁਹਾੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਲੂਕਾਸ਼ਕਾਂ ਝੁੱਗੀ ਵਿਚ ਵੜਿਆ। ਉਹਦੀ ਮਾਂ
ਉਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਚੁਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਬਾਲਣ ਪਾਂਦੀ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਖਲੋਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਦੀ
ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਭੈਣ ਅਜੇ ਦੀ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿਚ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ।

{{gap}}ਹੱਛਾ, ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ, ਕਾਫ਼ੀ ਮੌਜ ਮੇਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਈ ? '' ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅਡੋਲ
ਪੁਛਿਆ। ਰਾਤ ਕਿੱਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਸਾਈਂ ? &quot;

{{gap}}“ਮੈਂ ਪਿੰਡ 'ਚ ਸਾਂ, ' ਉਹਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਵਲ ਹਥ ਵਧਾਂਦਿਆਂ
ਨਾ-ਮੰਨਦੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ; ਉਹਨੇ ਬੰਦੂਕ ਵਛਾੜ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੀ ਤੇ ਉਹਦਾ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਆਇਨਾ ਕੀਤਾ।

{{gap}}ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਪਤਰੁੱਕੇ ਉਤੇ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਬਾਰੂਦ ਪਾਇਆ, ਇਕ ਗੁੱਥੀ ਕੱਢੀ, ਜਿਸ
ਵਿਚੋਂ ਉਹਨੇ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਕਾਰਤੂਸ ਕੱਢੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਧਿਆਨ
ਨਾਲ ਹਰ ਇਕ ਵਿਚ ਲੀਰ ਵਿਚ ਵਲ੍ਹੇਟੀ ਇਕ ਗੋਲੀ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਫੇਰ ਭਰੇ
ਹੋਏ ਕਾਰਤੂਸਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਰਖ ਤੇ ਵੇਖ-ਚਾਖ, ਉਹਨੇ ਗੁੱਥੀ ਪਰ੍ਹਾਂ ਰਖ ਦਿਤੀ।
'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਝੋਲੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ; ਹੋ ਗਏ ਨੇ ?''
ਉਹਨੇ ਪੁਛਿਆ।
ਹਾਂ ਆਹਖੋ, ਸਾਡੀ ਗੂੰਗੀ ਕੁੜੀ ਕਲ੍ਹ ਰਾਤੀਂ ਕੁਝ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਉਂ, ਚੌਕੀ 'ਚ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਵਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਈ ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਜੇ ਸੂਰਤ ਵੀ
ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ? '
“ਆਹਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਈ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ' ਬਾਰੂਦ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਿਆਂ,
ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। “ਤੇ ਸਾਡੀ ਗੂੰਗੀ ਕਿੱਥੇ ਏ ? ਬਾਹਰ ?
ਏ ?&quot;
ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਏ, ਲੱਕੜਾਂ ਵਢ ਰਹੀ ਏ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁੜ੍ਹਦੀ ਰਹੀ ਏ। ਮੈਂ
ਉਹਨੂੰ ਉਕਾ ਮਿਲਾਂਗੀ ਈ ਨਹੀਂ!' ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਹਥ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇੰਜ
੯੩&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9i5ksgxdcgfr0gznapj51g0765r8cll</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240107</id>
      <parentid>240105</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:15:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <origin>240107</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4283" sha1="ih0i2kor8by4jvzihh0agpwzrwouhp7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt; 
{{center|'''ਕਾਂਡ ਸਤਾਰ੍ਹਵਾਂ'''}}

{{gap}}ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਦੀ ਝੁੱਗੀ ਤੋਂ ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਘਰ ਗਿਆ। ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਤਰੇਲ-ਭਿੱਜੀਆਂ ਧੁੰਦਾਂ
ਉਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਗਲੇਫ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਭਾਵੇਂ ਮਾਲ-ਡੰਗਰ ਅੱਖੋਂ ਓਹਲੇ
ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਪਾਸਿਉਂ ਹਿੱਲਣ-ਜੁੱਲਣ ਲਗਣਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕੁੱਕੜ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤਿਉਂ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰੀ ਤੇ ਵਧ ਰਹੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਲੋ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕੀ ਉਠ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਹਾਤੇ
ਦੀ ਤਰੇਲ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਗਿੱਲੀ ਹੋਈ ਪਈ ਵਾੜ, ਝੁੱਗੀ ਦੀ ਡਿਉਢੀ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ
ਢਾਰਾ ਅਸਲੋਂ ਕੋਲ ਆਉਣ ਉਤੇ ਹੀ ਦਿਸਿਆ। ਧੁੰਦਾਲਾਏ ਇਹਾਤੇ ਵਿਚ ਉਹਨੇ ਲੱਕੜਾਂ
ਵਢਦੇ ਇਕ ਕੁਹਾੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਲੂਕਾਸ਼ਕਾਂ ਝੁੱਗੀ ਵਿਚ ਵੜਿਆ। ਉਹਦੀ ਮਾਂ
ਉਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਚੁਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਬਾਲਣ ਪਾਂਦੀ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਖਲੋਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਦੀ
ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਭੈਣ ਅਜੇ ਦੀ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿਚ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ।

{{gap}}ਹੱਛਾ, ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ, ਕਾਫ਼ੀ ਮੌਜ ਮੇਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਈ ? '' ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅਡੋਲ
ਪੁਛਿਆ। ਰਾਤ ਕਿੱਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਸਾਈਂ ? &quot;

{{gap}}“ਮੈਂ ਪਿੰਡ 'ਚ ਸਾਂ, ' ਉਹਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਵਲ ਹਥ ਵਧਾਂਦਿਆਂ
ਨਾ-ਮੰਨਦੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ; ਉਹਨੇ ਬੰਦੂਕ ਵਛਾੜ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੀ ਤੇ ਉਹਦਾ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਆਇਨਾ ਕੀਤਾ।

{{gap}}ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਪਤਰੁੱਕੇ ਉਤੇ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਬਾਰੂਦ ਪਾਇਆ, ਇਕ ਗੁੱਥੀ ਕੱਢੀ, ਜਿਸ
ਵਿਚੋਂ ਉਹਨੇ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਕਾਰਤੂਸ ਕੱਢੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਧਿਆਨ
ਨਾਲ ਹਰ ਇਕ ਵਿਚ ਲੀਰ ਵਿਚ ਵਲ੍ਹੇਟੀ ਇਕ ਗੋਲੀ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਫੇਰ ਭਰੇ
ਹੋਏ ਕਾਰਤੂਸਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਰਖ ਤੇ ਵੇਖ-ਚਾਖ, ਉਹਨੇ ਗੁੱਥੀ ਪਰ੍ਹਾਂ ਰਖ ਦਿਤੀ।

{{gap}}&quot;ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਝੋਲੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ; ਹੋ ਗਏ ਨੇ ?&quot;
ਉਹਨੇ ਪੁਛਿਆ।

{{gap}}&quot;ਹਾਂ ਆਹਖੋ, ਸਾਡੀ ਗੂੰਗੀ ਕੁੜੀ ਕਲ੍ਹ ਰਾਤੀਂ ਕੁਝ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਉਂ, ਚੌਕੀ 'ਚ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਵਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਈ ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਜੇ ਸੂਰਤ ਵੀ
ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ?&quot;

{{gap}}“ਆਹਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਈ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ,&quot; ਬਾਰੂਦ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਿਆਂ,
ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। “ਤੇ ਸਾਡੀ ਗੂੰਗੀ ਕਿੱਥੇ ਏ ? ਬਾਹਰ ?&quot;

{{gap}}&quot;ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਏ, ਲੱਕੜਾਂ ਵਢ ਰਹੀ ਏ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁੜ੍ਹਦੀ ਰਹੀ ਏ। ਮੈਂ
ਉਹਨੂੰ ਉਕਾ ਮਿਲਾਂਗੀ ਈ ਨਹੀਂ!' ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਹਥ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇੰਜ
੯੩&lt;noinclude&gt;{{rh|Left|Center|Right}}੯੩&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ih0i2kor8by4jvzihh0agpwzrwouhp7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/98</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67850</id>
    <revision>
      <id>240110</id>
      <parentid>200406</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:21:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240110</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4631" sha1="4bhzmutmcm5hbf0lgu2urmz23hwt38c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਰਖ ਲੈਂਦੀ ਏ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਟਿਚ ਕਰਦੀ ਏ, ਤੇ ਹਥ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁਟਦੀ ਏ
ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਹੋਵੇ, ‘ਮੇਰਾ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਜੀ ਕਰਦੈ।' ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਵਾਂ ਸੂ ? '''ਅਬਰੇਕ'''
ਦੀ ਗਲ ਉਹ ਸਾਰੀ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ।

{{gap}}&quot;ਬੁਲਾ ਸੂ, ” ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਤੇ ਓਥੇ ਮੇਰੀ ਕੁਝ ਚਰਬੀ ਪਈ ਹੋਈ
ਏ; ਲਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਥਿੰਦੀ ਕਰਨੀ ਏਂ।

{{gap}}ਬੁੱਢੀ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਪਿਛੋਂ ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਦੀ ਗੂੰਗੀ-ਬੋਲੀ ਭੈਣ
ਚੀਂ-ਚੀਂ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਝੁੱਗੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲੋਂ ਛੇ
ਵਰ੍ਹੇ ਵਡੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੇ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ
ਭਾਵ ( ਜੁ ਸਭਨਾਂ ਗੂੰਗੇ ਬੋਲੇ ਲੋਕਾਂ
ਜੁ
ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤਾ ਮਿਲਣਾ ਸੀ।
ਦਾ
ਕੋਰਾ ਤੇ ਤਾਂ ਵੀ ਖਰ੍ਹਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲਵਾਂ ਹਾਵ-
ਹੁੰਦਾ ਹੈ) ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ

{{gap}}ਉਹਨੇ ਟਾਕੀਆਂ-ਲੱਗੀ ਮੋਟੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ; ਉਹਦੇ ਪੈਰ ਨੰਗੇ ਤੇ ਲਿਬੜੇ
ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਉਹਨੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਨੀਲਾ ਰੂਮਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ
ਸੀ। ਉਹਦੀ ਧੌਣ, ਬਾਹਵਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ-ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਵਾਂਗ ਗਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹਦੇ
ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਉਹਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ ਤੋਂ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਮਰਦਾਵੇਂ
ਕੰਮ ਦੀ ਗੋਝਾ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਇਕ ਭਰੀ ਲਿਆਂਦੀ, ਤੇ ਚੁਲ੍ਹੇ
ਕੋਲ ਸੁਟ ਦਿਤੀ। ਫੇਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ
ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਝੁਰੜਾ ਦਿਤਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ, ਤੇ
ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਸੈਣਤਾਂ ਕਰਨ ਲਗ
ਪਈ।

{{gap}}“ ਠੀਕ ਏ, ਠੀਕ ਏ, ਸਿਤਓਪਕਾ, ਕੁੜੀਏ ਬੀਬੀਏ,&quot; ਸਿਰ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਉਹਦੇ
ਭਰਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। “ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਆਂਦੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿਤੈ,
ਬੀਬੀ ਕੁੜੀ ਏਂ ਤੂੰ ! ਇਹ ਲੈ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਇਨਾਮ !&quot; ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਬੋਝੇ ਵਿਚੋਂ ਦੋ
ਖਤਾਈਆਂ ਕੱਢੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਦੇ ਦਿਤੀਆਂ।

ਗੂੰਗੀ ਤੀਵੀਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਅਨੋਖੀਆਂ
ਕੂਕਾਂ ਮਾਰਨ ਲਗ ਪਈ। ਖਤਾਈਆਂ ਫੜ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਸੈਣਤਾਂ ਕਰਨ ਲਗ
ਪਈ, ਅਕਸਰ ਇਕ ਖਾਸੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਆਪਣੇ
ਭਰਵਟਿਆਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਉਤੇ ਫੇਰਨ ਲਗੀ। ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਉਹਨੂੰ ਸੱਮਝ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾੜੀ ਜਿਹੀ
ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਸਿਰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਦਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ
ਸੁਆਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਵੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਕੁੜੀ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ
– ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗੀ — ਉਹਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਮਾਰਯਾਨਕਾ
ਉਹਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸੇਧੇ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਵਾਰ ਸੈਣਤਾਂ ਕਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਵਟਿੱਆਂ ਤੇ ਮੂੰਹ
 
੯੪
1&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4bhzmutmcm5hbf0lgu2urmz23hwt38c</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240113</id>
      <parentid>240110</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:25:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <origin>240113</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4625" sha1="2wvqgfajlz1j8n6k80hlrvhqyvs51c4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਰਖ ਲੈਂਦੀ ਏ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਟਿਚ ਕਰਦੀ ਏ, ਤੇ ਹਥ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁਟਦੀ ਏ
ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਹੋਵੇ, ‘ਮੇਰਾ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਜੀ ਕਰਦੈ।' ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਵਾਂ ਸੂ ? '''ਅਬਰੇਕ'''
ਦੀ ਗਲ ਉਹ ਸਾਰੀ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ।

{{gap}}&quot;ਬੁਲਾ ਸੂ, ” ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਤੇ ਓਥੇ ਮੇਰੀ ਕੁਝ ਚਰਬੀ ਪਈ ਹੋਈ
ਏ; ਲਿਆ ਦੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਥਿੰਦੀ ਕਰਨੀ ਏਂ।

{{gap}}ਬੁੱਢੀ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਪਿਛੋਂ ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਦੀ ਗੂੰਗੀ-ਬੋਲੀ ਭੈਣ
ਚੀਂ-ਚੀਂ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਝੁੱਗੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲੋਂ ਛੇ
ਵਰ੍ਹੇ ਵਡੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੇ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਕੋਰਾ ਤੇ ਤਾਂ ਵੀ ਖਰ੍ਹਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲਵਾਂ ਹਾਵ-
ਭਾਵ ( ਜੁ ਸਭਨਾਂ ਗੂੰਗੇ ਬੋਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ) ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ 
ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤਾ ਮਿਲਣਾ ਸੀ।

{{gap}}ਉਹਨੇ ਟਾਕੀਆਂ-ਲੱਗੀ ਮੋਟੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ; ਉਹਦੇ ਪੈਰ ਨੰਗੇ ਤੇ ਲਿਬੜੇ
ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਉਹਨੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਨੀਲਾ ਰੂਮਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ
ਸੀ। ਉਹਦੀ ਧੌਣ, ਬਾਹਵਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ-ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਵਾਂਗ ਗਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹਦੇ
ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਉਹਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ ਤੋਂ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਮਰਦਾਵੇਂ
ਕੰਮ ਦੀ ਗੋਝਾ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਇਕ ਭਰੀ ਲਿਆਂਦੀ, ਤੇ ਚੁਲ੍ਹੇ
ਕੋਲ ਸੁਟ ਦਿਤੀ। ਫੇਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ
ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਝੁਰੜਾ ਦਿਤਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ, ਤੇ
ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਸੈਣਤਾਂ ਕਰਨ ਲਗ
ਪਈ।

{{gap}}“ ਠੀਕ ਏ, ਠੀਕ ਏ, ਸਿਤਓਪਕਾ, ਕੁੜੀਏ ਬੀਬੀਏ,&quot; ਸਿਰ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਉਹਦੇ
ਭਰਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। “ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਆਂਦੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿਤੈ,
ਬੀਬੀ ਕੁੜੀ ਏਂ ਤੂੰ ! ਇਹ ਲੈ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਇਨਾਮ !&quot; ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਬੋਝੇ ਵਿਚੋਂ ਦੋ
ਖਤਾਈਆਂ ਕੱਢੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਦੇ ਦਿਤੀਆਂ।

ਗੂੰਗੀ ਤੀਵੀਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਅਨੋਖੀਆਂ
ਕੂਕਾਂ ਮਾਰਨ ਲਗ ਪਈ। ਖਤਾਈਆਂ ਫੜ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਸੈਣਤਾਂ ਕਰਨ ਲਗ
ਪਈ, ਅਕਸਰ ਇਕ ਖਾਸੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਆਪਣੇ
ਭਰਵਟਿਆਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਉਤੇ ਫੇਰਨ ਲਗੀ। ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਉਹਨੂੰ ਸੱਮਝ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾੜੀ ਜਿਹੀ
ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਸਿਰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਦਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ
ਸੁਆਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਵੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਕੁੜੀ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ
– ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗੀ — ਉਹਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਮਾਰਯਾਨਕਾ
ਉਹਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸੇਧੇ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਵਾਰ ਸੈਣਤਾਂ ਕਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਵਟਿੱਆਂ ਤੇ ਮੂੰਹ
 
੯੪
1&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2wvqgfajlz1j8n6k80hlrvhqyvs51c4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/99</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67851</id>
    <revision>
      <id>240115</id>
      <parentid>200407</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:35:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240115</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4330" sha1="ffmcce8q1ongsn8qn2zdnfhzlqptkcf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਵਲ ,ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਚੱਟ ਤੋ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾ, ਸਮਝਾਈ। “ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ
ਕਰਦੀ ਏ, '' ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁਟ, ਉਹਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆਂ ਤੇ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੱਫ਼ੀ ਪਾਣ ਦਾ ਪਰ ਪਾਂਦਿਆਂ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਝੁੱਗੀ ਵਿਚ
ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਇਹ ਵੇਖ, ਉਹਦੀ ਗੂੰਗੀ ਧੀ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾਈ
ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਹਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਖਤਾਈਆਂ ਵਿਖਾਈਆਂ, ਤੇ ਫੇਰ
ਊਂ-ਆਂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।

{{gap}}“ ਮੈਂ ਕਲ੍ਹ ਉਲੀਤਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਲ ਵਿਚੋਲਣ ਘੱਲਾਂਗੀ, &quot; ਮਾਂ
ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਗਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਆ।

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਲ ਵੇਖਿਆ। “ ਪਰ, ਮਾਂ, ਸ਼ਰਾਬ ਵੇਚਣ
ਦੀ ਕੀ ਖ਼ਬਰ ਏ ? ਮੈਨੂੰ ਘੋੜਾ ਚਾਹੀਦੈ।

{{gap}}“ਜਦੋਂ ਵਕਤ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਗੱਡੇ 'ਚ ਪਾ ਲਿਜਾਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਢੋਲ ਤਿਆਰ ਕਰਾਣੇ
ਨੇ, &quot; ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।; ਪ੍ਰਤਖ ਹੀ ਉਹ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦੀ, ਉਹਦਾ
ਪੁੱਤਰ ਘਰੋਗੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿਚ ਦਖ਼ਲ ਦੇਵੇ।“ ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਏਂਗਾ, ਲਾਂਘੇ 'ਚ ਇਕ
ਬੁਗਚੀ ਪਈ ਹੋਈਗੀ ਆ। ਮੈਂ ਗਵਾਂਢੀਆਂ ਤੋਂ ਮੰਗੀ ਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਚੌਕੀ ਨੂੰ
ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਏ ; ਜਾਂ ਫੇਰ ਤੇਰੀ ਕਾਠੀ ਦੇ ਝੋਲੇ 'ਚ ਪਾ ਦਿਆਂ ? &quot;

{{gap}}“ ਠੀਕ ਏ” ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। ਤੇ ਜੇ ਗੀਰੇਈ-ਖ਼ਾਨ ਦਰਿਆਉਂ
ਪਾਰ ਆਇਆ, ਉਹਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੌਕੀ 'ਚ ਘਲ ਦਈਂ।ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਬੜਾ ਚਿਰ ਛੁੱਟੀ
ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ; ਮੈਨੂੰ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕੰਮ ਏਂ।” 

{{gap}}ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਲਗ ਪਿਆ।

{{gap}}&quot;ਉਹਨੂੰ ਘਲ ਦਿਆਂਗੀ ਸੂ, &quot; ਬੁੱਢੀ ਨੇ ਆਖਿਆ। ‘“ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਵਕਤ ਯਾਮਕਾ
ਦੇ ਘਰ ਮੌਜ ਉਡਾਂਦਾ ਰਿਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਭਲਾ? ਮੈਂ ਰਾਤੀਂ ਡੰਗਰ ਵੇਖਣ ਗਈ ਸਾਂ, ਤੇ
ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਏ, ਇਹ ਤੇਰੀ 'ਵਾਜ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਮੈਂ ਗੌਣ ਗੌਂਦੀ ਸੁਣੀ ਸੀ।”

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿਤਾ, ਸਗੋਂ ਬਾਹਰ ਲਾਂਘੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ
ਝੋਲੇ ਮੋਢੇ ਉਤੇ ਸੁਟ ਲਏ, ਆਪਣੇ ਕੋਟ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕੁੰਜ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ
ਚੁਕ ਲਈ, ਤੇ ਫੇਰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਉਤੇ ਖਲੋ ਗਿਆ।
 
{{gap}}&quot;ਅਲਵਿਦਾ, ਮਾਂ!' ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ।
ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਹਥ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਛੋਟਾਂ ਢੋਲ ਭੇਜੀਂ। ਮੈਂ ਇਹਦਾ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਇਦਾ ਕੀਤਾ
ਹੋਇਐ, ਤੇ ਉਹ ਲੈਣ ਆਏਗਾ।
$4
11
'ਯਸੂਹ ਖੈਰ ਰਖੀ, ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ। ਰਬ ਅੰਗ ਸੰਗ ਰਹੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ, ਕੁਝ ਨਵੇਂ
ਢੋਲ ਤੋਂ ਘੱਲਾਂਗੀ, '' ਵਾੜ੍ਹ ਕੋਲ ਜਾਂਦਿਆਂ, ਬੁੱਢੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪਰ ਗਲ ਸੁਣੋ,
ਵਾੜ੍ਹ ਉਤੇ ਉੜਦਿਆਂ, ਉਹ ਅਗੋਂ ਬੋਲੀ।
11
૫&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ffmcce8q1ongsn8qn2zdnfhzlqptkcf</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240116</id>
      <parentid>240115</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:40:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <origin>240116</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4320" sha1="t3zb4o44rj81m22v573sa7hs9lbiscf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਵਲ ,ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਚੱਟ ਤੋ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾ, ਸਮਝਾਈ। “ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ
ਕਰਦੀ ਏ, '' ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁਟ, ਉਹਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆਂ ਤੇ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੱਫ਼ੀ ਪਾਣ ਦਾ ਪਰ ਪਾਂਦਿਆਂ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਝੁੱਗੀ ਵਿਚ
ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਇਹ ਵੇਖ, ਉਹਦੀ ਗੂੰਗੀ ਧੀ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾਈ
ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਹਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਖਤਾਈਆਂ ਵਿਖਾਈਆਂ, ਤੇ ਫੇਰ
ਊਂ-ਆਂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।

{{gap}}“ ਮੈਂ ਕਲ੍ਹ ਉਲੀਤਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਲ ਵਿਚੋਲਣ ਘੱਲਾਂਗੀ, &quot; ਮਾਂ
ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਗਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਆ।

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਲ ਵੇਖਿਆ। “ ਪਰ, ਮਾਂ, ਸ਼ਰਾਬ ਵੇਚਣ
ਦੀ ਕੀ ਖ਼ਬਰ ਏ ? ਮੈਨੂੰ ਘੋੜਾ ਚਾਹੀਦੈ।

{{gap}}“ਜਦੋਂ ਵਕਤ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਗੱਡੇ 'ਚ ਪਾ ਲਿਜਾਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਢੋਲ ਤਿਆਰ ਕਰਾਣੇ
ਨੇ, &quot; ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।; ਪ੍ਰਤਖ ਹੀ ਉਹ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦੀ, ਉਹਦਾ
ਪੁੱਤਰ ਘਰੋਗੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿਚ ਦਖ਼ਲ ਦੇਵੇ।“ ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਏਂਗਾ, ਲਾਂਘੇ 'ਚ ਇਕ
ਬੁਗਚੀ ਪਈ ਹੋਈਗੀ ਆ। ਮੈਂ ਗਵਾਂਢੀਆਂ ਤੋਂ ਮੰਗੀ ਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਚੌਕੀ ਨੂੰ
ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਏ ; ਜਾਂ ਫੇਰ ਤੇਰੀ ਕਾਠੀ ਦੇ ਝੋਲੇ 'ਚ ਪਾ ਦਿਆਂ ? &quot;

{{gap}}“ ਠੀਕ ਏ” ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। ਤੇ ਜੇ ਗੀਰੇਈ-ਖ਼ਾਨ ਦਰਿਆਉਂ
ਪਾਰ ਆਇਆ, ਉਹਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੌਕੀ 'ਚ ਘਲ ਦਈਂ।ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਬੜਾ ਚਿਰ ਛੁੱਟੀ
ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ; ਮੈਨੂੰ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕੰਮ ਏਂ।” 

{{gap}}ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਲਗ ਪਿਆ।

{{gap}}&quot;ਉਹਨੂੰ ਘਲ ਦਿਆਂਗੀ ਸੂ, &quot; ਬੁੱਢੀ ਨੇ ਆਖਿਆ। ‘“ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਵਕਤ ਯਾਮਕਾ
ਦੇ ਘਰ ਮੌਜ ਉਡਾਂਦਾ ਰਿਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਭਲਾ? ਮੈਂ ਰਾਤੀਂ ਡੰਗਰ ਵੇਖਣ ਗਈ ਸਾਂ, ਤੇ
ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਏ, ਇਹ ਤੇਰੀ 'ਵਾਜ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਮੈਂ ਗੌਣ ਗੌਂਦੀ ਸੁਣੀ ਸੀ।”

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿਤਾ, ਸਗੋਂ ਬਾਹਰ ਲਾਂਘੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ
ਝੋਲੇ ਮੋਢੇ ਉਤੇ ਸੁਟ ਲਏ, ਆਪਣੇ ਕੋਟ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕੁੰਜ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ
ਚੁਕ ਲਈ, ਤੇ ਫੇਰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਉਤੇ ਖਲੋ ਗਿਆ।
 
{{gap}}&quot;ਅਲਵਿਦਾ, ਮਾਂ!' ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ।
ਨਜ਼ਾਰਕੇ ਹਥ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਛੋਟਾਂ ਢੋਲ ਭੇਜੀਂ। ਮੈਂ ਇਹਦਾ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਇਦਾ ਕੀਤਾ
ਹੋਇਐ, ਤੇ ਉਹ ਲੈਣ ਆਏਗਾ।

{{gap}}&quot;ਯਸੂਹ ਖੈਰ ਰਖੀ, ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ। ਰਬ ਅੰਗ ਸੰਗ ਰਹੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ, ਕੁਝ ਨਵੇਂ
ਢੋਲ ਤੋਂ ਘੱਲਾਂਗੀ,&quot; ਵਾੜ੍ਹ ਕੋਲ ਜਾਂਦਿਆਂ, ਬੁੱਢੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪਰ ਗਲ ਸੁਣ,
ਵਾੜ੍ਹ ਉਤੇ ਉੜਦਿਆਂ, ਉਹ ਅਗੋਂ ਬੋਲੀ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t3zb4o44rj81m22v573sa7hs9lbiscf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/100</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67852</id>
    <revision>
      <id>240157</id>
      <parentid>200408</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:36:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240157</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4003" sha1="mww3g4m1zws908dl98utj3jnwohksci" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕੱਸਾਕ ਖਲੋ ਗਿਆ।

{{gap}}&quot;ਤੂੰ ਏਥੇ ਮੌਜ ਉਡਾਂਦਾ ਰਿਹੈਂ; ਕੋਈ ਗਲ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਠੀਕ ਏ। ਜਵਾਨ ਆਦਮੀ
ਐਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੁੱਟੇ ? ਰਬ ਨੇ ਤੇਰਾ ਨਸੀਬ ਚਮਕਾਇਐ, ਤੇ ਇਹ ਚੰਗੈ। ਪਰ,
ਪੁਤਰਾ, ਹੁਣ ਵੇਖੀਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ। ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾ ਕਰ ਬੈਠੀ। ਸਭ
ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੀਂ। ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦੈ।
ਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਬ ਵੇਚ ਦਿਆਂਗੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਲਈ ਪੈਸੇ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਤੇਰਾ
ਸਾਕ ਕਰਾਵਾਂਗੀ।

{{gap}}&quot;ਠੀਕ ਏ, ਠੀਕ ਏ!&quot; ਮੱਥਾ ਵਟਦਿਆਂ, ਉਹਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ।

{{gap}}ਉਹਦੀ ਗੂੰਗੀ ਭੈਣ ਨੇ ਉਹਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ। ਉਹਨੇ
ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹਥ ਦੀ ਤਲੀ ਵਲ ਸੈਣਤ ਕੀਤੀ, ਚੇਚੇਨ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ
ਸਮਝਾਣ ਲਈ। ਫੇਰ ਉਹਨੇ ਮੱਥਾ ਵਟਿਆ ਤੇ ਬੰਦੂਕ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਪਜ
ਪਾਂਦਿਆਂ, ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਗੁਣ-ਗੁਣ ਕਰਨ ਤੇ ਸਿਰ ਮਾਰਨ ਲਗ ਪਈ।
ਇਹਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ, ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ ਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਚੇਚੇਨ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

{{gap}}&quot;ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਗ ਗਈ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਤੇ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਚੋਗੇ ਹੇਠ
ਪਿਠ ਉਤੇ ਟਿਕਾਂਦਿਆਂ, ਛੂਹਲੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੁਲਾਂਗਾਂ ਪੁਟਦਾ ਗਾੜ੍ਹੀ ਧੁੰਦ ਵਿਚ ਜਾ
ਵੜ੍ਹਿਆ।

{{gap}}ਫਾਟਕ ਉਤੇ ਕੁਝ ਚਿਰ ਖਲੋ ਲੈਣ ਪਿਛੋਂ, ਬੁੱਢੀ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਝੁੱਗੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਈ
ਤੇ ਇਕਦਮ ਕੰਮ ਲਗ ਗਈ।

{{center|'''ਕਾਂਡ ਅਠਾਰ੍ਹਵਾਂ'''}}

{{gap}}ਐਨ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਲੁਕਾਸ਼ਕਾ ਚੌਕੀ ਲਈ ਚਲਿਆ, ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਆਪਣੇ
ਕੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੀਟੀ ਮਾਰੀ, ਵਾੜ੍ਹ ਟੱਪੀ, ਤੇ ਪਿਛਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਤੋਂ ਓਲੇਨਿਨ
ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵਲ ਹੋ ਪਿਆ; ਉਹਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਨਾਨੀਆਂ
ਦੇ ਮੱਥੇ ਲੱਗਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦਾ। ਓਲੇਨਿਨ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ
ਏਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਵਾਨਯੂਸ਼ਾ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਭਾਵੇਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਸੀ, ਪਰ ਸੀ ਅਜੇ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿਚ
ਕਿ ਹੀ ਤੇ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਏਧਰ-ਓਧਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਠਣ ਦਾ ਵਕਤ
ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਨਹੀਂ ; ਏਨੇ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਉਤੇ ਬੰਦੂਕ ਰਖੀ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਾਜ਼-
ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਆਣ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।

{{gap}}&quot;ਮਾਰ ਸੋਟਾ!&quot; ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਭਰਵੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਾਕ ਮਾਰੀ। ਖਤਰੇ
ਦੀ ਘੰਟੀ! ਚੇਚੇਨ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਆ ਪਏ ਨੇ! ਈਵਾਨ! ਮਾਲਕ ਲਈ ਸਮੋਵਾਰ ਤਿਆਰ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mww3g4m1zws908dl98utj3jnwohksci</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/101</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67853</id>
    <revision>
      <id>240159</id>
      <parentid>200409</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:42:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <origin>240159</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4225" sha1="2dqa9ikrmk7q7x2i9na8qpq52uoh4mi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Taranpreet Goswami&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕਰ; ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਉਠ ਖਲੋ ਧਿਆਨ ਰਖ! &quot;ਬੁੱਢਾ ਕੜਕਿਆ। ਭਲੇ ਆਦਮੀਆਂ .
ਸਾਡਾ ਢੰਗ ਇਹ ਵੇ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਉਠ ਬੈਠੀਆਂ ਨੇ! ਬਾਰੀ 'ਚੋਂ ਝਾਤੀ
ਮਾਰ। ਵੇਖ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਜਾ ਰਹੀ ਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਈ ਏਂ!&quot;

{{gap}}ਓਲੇਨਿਨ ਜਾਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਠ ਖਲੋਤਾ। ਉਹ ਬੁੱਢੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਤੇ ਉਹਦੀ ਆਵਾਜ਼
ਸੁਣ ਸਜਰਾ ਤੇ ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। “ ਛੇਤੀ ਕਰ, ਵਨਯੂਸ਼ੇ,
ਛੇਤੀ!' ਉਹਨੇ ਉਚੀ ਸਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿਤੀ।

{{gap}}&quot;ਇੰਜ ਸ਼ਿਕਾਰ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਏਂ?&quot; ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।
&quot;ਬਾਕੀ ਦੇ ਜਣੇ ਛਾਹ ਵੇਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ ਤੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਐ! ਲਯਾਮ! ਏਧਰ!&quot; ਉਹਨੇ
ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਸਦਿਆ। &quot;ਬੰਦੂਕ ਤਿਆਰ ਈ?&quot; ਉਹ ਏਨੀ ਉੱਚੀ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ
ਝੁੱਗੀ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਮਜਮਾ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।

{{gap}}&quot;ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਚਾਰਾ ਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ! ਬਾਰੂਦ
ਵਨਯੂਸ਼ਾ, ਤੇ ਡਾਟਾਂ!&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ।

&quot;ਜੁਰਮਾਨਾ!&quot; ਬੁੱਢਾ ਕੂਕਿਆ।

{{gap}}&quot;Du thé voulez-vous:?&quot;&lt;ref&gt;ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਬੋਲੀ; ਅਰਥ: ਚਾਹ ਪੀਓਗੇ? - ਸੰ:&lt;/ref&gt;ਖਖਿਆਂਦਿਆਂ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।

{{gap}}&quot;ਓਏ ਸ਼ੈਤਾਨਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ 'ਚੋਂ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਗਿੱਟ-ਮਿੱਟ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ!
ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਬੁੱਟ ਨੰਗੇ ਕਰਦਿਆਂ, ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੂੰ ਕੜਕਾ ਮਾਰਿਆ।

{{gap}}&quot;ਪਹਿਲਾ ਜੁਰਮ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦਿਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, '' ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਬੂਟ
ਪਾਂਦਿਆਂ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।

{{gap}}&quot;ਪਹਿਲਾ ਜੁਰਮ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦਿਤਾ ਜਾਏਗਾ, '' ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ
“ਪਰ ਜੁ ਤੂੰ ਫੇਰ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਬਾਲਟੀ ਚੀਖ਼ੀਰ ਜੁਰਮਾਨਾ
ਲਾਇਆ ਜਾਏਗਾ। ਜਦੋਂ ਗਰਮੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਿਰਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭਣ ਲਗਾ।

{{gap}}&quot;ਤੇ ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਲਭ ਵੀ ਲਈਏ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਸਿਆਣਾ ਹੈ, ' ਬੁੱਢੇ
ਦੇ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਹੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਦੁਹਰਾਂਦਿਆਂ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੇ ਉਹਨੂੰ
ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦਿਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ!

{{gap}}&quot;ਠੀਕ ਏ, ਗਲ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਉਂਡਾ ਦੇ! ਪਹਿਲੋਂ ਇਕ ਮਾਰ ਲੈ, ਫੇਰ ਗਲ
ਕਰੀਂ। ਚੰਗਾ ਫੇਰ, ਛੇਤੀ ਕਰ! ਉਹ ਵੇਖ ਮਕਾਨ-ਮਾਲਕ ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਮਿਲਣ ਆ ਰਿਹੈ,&quot;
ਬਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਅਗੇ ਬੋਲਿਆ। ਵੇਖ ਸਹੀ, ਕਿਵੇਂ
ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਐ। ਨਵਾਂ ਕੋਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੂ, ਤੈਨੂੰ ਵਿਖਾਣ ਲਈ ਕਿ
ਉਹ ਅਫ਼ਸਰ ਏ। ਤੋਬਾ, ਇਹ ਬੰਦੇ, ਇਹ ਬੰਦੇ!'' ਤੇ, ਸਚੀ ਮੁਚੀ ਹੀ, ਵਨਯੂਸ਼ਾ
ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲਗਾ ਕਿ ਮਕਾਨ-ਮਾਲਕ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2dqa9ikrmk7q7x2i9na8qpq52uoh4mi</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240162</id>
      <parentid>240159</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T15:57:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240162</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4228" sha1="jgtzyz6dcsksqlj39b90e52gme6ea85" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਕਰ; ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਉਠ ਖਲੋ- ਧਿਆਨ ਰਖ! &quot;ਬੁੱਢਾ ਕੜਕਿਆ। &quot;ਭਲੇ ਆਦਮੀਆਂ .
ਸਾਡਾ ਢੰਗ ਇਹ ਵੇ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਉਠ ਬੈਠੀਆਂ ਨੇ! ਬਾਰੀ 'ਚੋਂ ਝਾਤੀ
ਮਾਰ। ਵੇਖ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਜਾ ਰਹੀ ਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਈ ਏਂ!&quot;

{{gap}}ਓਲੇਨਿਨ ਜਾਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਠ ਖਲੋਤਾ। ਉਹ ਬੁੱਢੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਤੇ ਉਹਦੀ ਆਵਾਜ਼
ਸੁਣ ਸਜਰਾ ਤੇ ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। “ ਛੇਤੀ ਕਰ, ਵਨਯੂਸ਼ੇ,
ਛੇਤੀ!&quot; ਉਹਨੇ ਉਚੀ ਸਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿਤੀ।

{{gap}}&quot;ਇੰਜ ਸ਼ਿਕਾਰ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਏਂ?&quot; ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।
&quot;ਬਾਕੀ ਦੇ ਜਣੇ ਛਾਹ ਵੇਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ ਤੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਐ! ਲਯਾਮ! ਏਧਰ!&quot; ਉਹਨੇ
ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਸਦਿਆ। &quot;ਬੰਦੂਕ ਤਿਆਰ ਈ?&quot; ਉਹ ਏਨੀ ਉੱਚੀ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ
ਝੁੱਗੀ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਮਜਮਾ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।

{{gap}}&quot;ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਚਾਰਾ ਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ! ਬਾਰੂਦ
ਵਨਯੂਸ਼ਾ, ਤੇ ਡਾਟਾਂ!&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ।

&quot;ਜੁਰਮਾਨਾ!&quot; ਬੁੱਢਾ ਕੂਕਿਆ।

{{gap}}&quot;Du thé voulez-vous:?&quot;&lt;ref&gt;ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਬੋਲੀ; ਅਰਥ: ਚਾਹ ਪੀਓਗੇ? - ਸੰ:&lt;/ref&gt;ਖਖਿਆਂਦਿਆਂ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।

{{gap}}&quot;ਓਏ ਸ਼ੈਤਾਨਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ 'ਚੋਂ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਗਿੱਟ-ਮਿੱਟ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ!&quot;
ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਬੁੱਟ ਨੰਗੇ ਕਰਦਿਆਂ, ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਵਨਯੂਸ਼ੇ ਨੂੰ ਕੜਕਾ ਮਾਰਿਆ।

{{gap}}&quot;ਪਹਿਲਾ ਜੁਰਮ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦਿਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,&quot; ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਬੂਟ
ਪਾਂਦਿਆਂ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।

{{gap}}&quot;ਪਹਿਲਾ ਜੁਰਮ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦਿਤਾ ਜਾਏਗਾ,&quot; ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ
“ਪਰ ਜੁ ਤੂੰ ਫੇਰ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਬਾਲਟੀ '''ਚੀਖ਼ੀਰ''' ਜੁਰਮਾਨਾ
ਲਾਇਆ ਜਾਏਗਾ। ਜਦੋਂ ਗਰਮੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਿਰਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭਣ ਲਗਾ।&quot;

{{gap}}&quot;ਤੇ ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਲਭ ਵੀ ਲਈਏ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਸਿਆਣਾ ਹੈ,&quot; ਬੁੱਢੇ
ਦੇ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਹੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਦੁਹਰਾਂਦਿਆਂ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੇ ਉਹਨੂੰ
ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦਿਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ!&quot;

{{gap}}&quot;ਠੀਕ ਏ, ਗਲ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦੇ! ਪਹਿਲੋਂ ਇਕ ਮਾਰ ਲੈ, ਫੇਰ ਗਲ
ਕਰੀਂ। ਚੰਗਾ ਫੇਰ, ਛੇਤੀ ਕਰ! ਉਹ ਵੇਖ ਮਕਾਨ-ਮਾਲਕ ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਮਿਲਣ ਆ ਰਿਹੈ,&quot;
ਬਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਅਗੇ ਬੋਲਿਆ। ਵੇਖ ਸਹੀ, ਕਿਵੇਂ
ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਐ। ਨਵਾਂ ਕੋਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੂ, ਤੈਨੂੰ ਵਿਖਾਣ ਲਈ ਕਿ
ਉਹ ਅਫ਼ਸਰ ਏ। ਤੋਬਾ, ਇਹ ਬੰਦੇ, ਇਹ ਬੰਦੇ!'' ਤੇ, ਸਚੀ ਮੁਚੀ ਹੀ, ਵਨਯੂਸ਼ਾ
ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲਗਾ ਕਿ ਮਕਾਨ-ਮਾਲਕ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jgtzyz6dcsksqlj39b90e52gme6ea85</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/102</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67854</id>
    <revision>
      <id>240164</id>
      <parentid>200410</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:06:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240164</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4086" sha1="2pdv1nag1imepicnxej2amo7x324b16" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;&quot;L'argent ! &quot;* ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਬੋਲੀ ; ਅਰਥ : ਪੈਸਾ -- ਸੰ : ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਜ਼ਲ ਹੋਣ ਦੇ ਭਾਵ ਦੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ
ਅਗਾਉਂ ਚਿਤੌਣੀ ਦੇਣ ਲਈ ਉਹਨੇ ਵਿਦਵਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ। ਉਹਦੇ ਮਗਰ-ਮਗਰ
ਮਕਾਨ-ਮਾਲਕ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਆਣ ਵੜਿਆ। ਉਹਨੇ ਨਵਾਂ ਚੇਰਕੇਸ਼ੀਆ ਕੋਟ ਪਾਇਆ
ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਹਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉਤੇ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੀਤੀਆਂ ਲਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ
ਸਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਬੂਟ (ਕੱਸਾਕਾਂ ਲਈ ਟਾਵੀਂ ਗਲ)। ਉਹ
ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੇ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਉਤੇ
ਉਹਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ।


{{gap}}ਕੋਰਨਟ ਈਲਿਆ ਵਸੀਲੀਯੇਵਿਚ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਕੱਸਾਕ ਸੀ। ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਰੂਸ
ਵੀ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਕੂਲ-ਮਾਸਟਰ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਡੀ ਗਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ
ਉਹ '''ਸ਼ਰੀਫ਼ਜ਼ਾਦਾ''' ਸੀ। ਉਹ '''ਸ਼ਰੀਫ਼ਜ਼ਾਦਾ''' ਦਿਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਲਿਸ਼ਕ-ਪੁਸ਼ਕ ਦੇ ਉਹਦੇ ਕੁਢੰਗੇ ਪੱਜ
ਉਹਦੀ ਬਨਾਵਟ, ਉਹਦੇ ਸਵੈ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਉਹਦੇ ਬੇਥਵੇ ਢੰਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ
ਉਹ ਐਨ ਉਹੀਉ ਹੀ ਸੀ, ਜੁ ਚਾਚਾ ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ। ਇਹ ਉਹਦੇ ਧੁਪ ਨਾਲ ਕਾਲੇ ਪਏ
ਮੂੰਹ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਉਹਦੇ ਲਾਲ ਨਕ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਉਹਨੂੰ
ਬਹਿ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।


{{gap}}&quot;ਸ਼ੁਭ ਸਵੇਰ, ਬਾਪੂ ਈਲਿਆ ਵਸੀਲੀਯੇਵਿਚ, ' ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਇੰਜ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦਿਆਂ
ਆਖਿਆ, ਜਿਹੜੇ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਟਕੋਰ ਦੀ ਹਦ ਤਕ ਨੀਵਾਂ ਲਗਾ।


{{gap}}&quot;ਸ਼ੁਭ ਸਵੇਰ, ਚਾਚਾ। ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਵੀ ਪਿਐਂ ਤੂੰ,&quot; ਕੋਰਨਟ ਨੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ
ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਆਖਿਆ।

{{gap}}&quot;ਕੋਰਨਟ ਕੋਈ ਚਾਲ੍ਹੀ ਕੁ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਚਿੱਟੀ ਨੁਕੀਲੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਸੀ,
ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਲਿੱਸਾ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਨੱਖਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦੇ ਲਿਹਾਜ਼ ਨਾਲ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਵਾਂ-ਨਰੋਇਆ ਲਗਦਾ। ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਣ ਉਤੇ ਪ੍ਰਤੱਖ
ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਤੋਖ਼ਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਮ ਕੱਸਾਕ ਹੀ ਨਾ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਏ,
ਤੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਓਲੇਨਿਨ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਮਹਿਸੂਸ
ਕਰ ਲਵੇ।
 
{{gap}}&quot;ਇਹ ਸਾਡਾ '''ਮਿਸਰੀ ਨਿਮਰੋਦ''' ਏ,&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਬੁੱਢੇ
ਵਲ ਸਵੈ-ਮਗਨ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਸੈਣਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ।&quot;'''ਯਸੂਹ ਸਾਹਵੇਂ
ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਸ਼ਿਕਾਰੀ''' ! ਸਾਡਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਹਰਲਾ ਆਦਮੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹਦੇ
ਨਾਲ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਹਿਲੋਂ ਈ ਹੋ ਚੁਕੀ ਏ।&quot;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2pdv1nag1imepicnxej2amo7x324b16</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/103</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67855</id>
    <revision>
      <id>240167</id>
      <parentid>200411</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:19:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240167</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4426" sha1="gn3mkaogsk0yj9n7wpm00o1nllk8d20" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਵਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਹੜੇ ਗਿੱਲੀ ਅਣਕਮਾਈ ਖਲ
ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵਿਚ ਸਨ, ਕੋਰਨਟ ਦੀ ਯੋਗਤਾ, ਵਿਦਵਤਾ ਵੇਖ ਸੋਚਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ ਸਿਰ
ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਦਿਲ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬੁੜ-ਬੁੜ ਕਰਨ ਲਗਾ ! '''ਮਿਸਰੀ ਇਮਰੋਦ''' !
ਕਿਹੋ-ਕਿਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਸੂ !

{{gap}}“ਆਹਖੋ, ਸਾਡਾ ਖ਼ਿਆਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਉਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਹੈ।

{{gap}}ਠੀਕ ਏ, ਜਨਾਬ, ਬਿਲਕੁਲ,&quot; ਕੋਰਨਟ ਨੇ ਆਖਿਆ। “ ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ
ਕਾਰ-ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਮਾਮਲਾ ਵਿਚਾਰਨੈਂ।

{{gap}}ਹੁਕਮ ਕਰੋ ?&quot;

{{gap}}&quot;ਇਹ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਡੇ ਘਰ ਦੇ ਹੋ,&quot; ਕੋਰਨਟ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ,&quot;ਤੇ 
ਕਿਉਂ ਜੁ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਫ਼ਸਰ ਦੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਦਰਜਾਵਾਰ ਕਾਰੋਵਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰੀਫ਼ਜ਼ਾਦੇ ਕਰਦੇ ਹਨ ...&quot;
( ਉਹ ਅਟਕ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਉਹਨੇ ਓਲੇਨਿਨ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਵਲ ਵੇਖਿਆ।)
ਪਰ ਜੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ, ਕਿਉਂ ਜੁ ਮੇਰੀ ਧਰਮਪਤਨੀ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਰੇਣੀ ਦੀ ਬੇਵਕੂਫ਼ ਔਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕਲ੍ਹ ਦੀ ਤਰੀਕ ਦੇ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ
ਦੇ
ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਮਝ ਸਕੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮਕਾਨ ਰੈਜਮੈਂਟਲ ਐਡਜੂਟੈਂਟ ਨੂੰ
ਤਬੇਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਛੇ ਰੂਬਲ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਦਿਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਕ
ਸ਼ਰੀਫ਼ਜ਼ਾਦੇ ਦੀ ਹਸੀਅਤ ਵਿਚ ਇਸ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮੁਫ਼ਤ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ,
ਕਿਉਂ ਜੁ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ, ਆਪ ਵੀ ਇਕ ਅਫ਼ਸਰ ਦੇ ਦਰਜੇ ਦਾ
ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ, ਜ਼ਾਤੀ
ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਵਸਨੀਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸਾਡੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ,
ਪਰ ਸ਼ਰਤਾਂ ਉਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਾਇਮ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ...&quot;

{{gap}}ਬੋਲਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਏ ! &quot; ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਬੁੜ-ਬੁੜ ਕੀਤੀ।

{{gap}}ਕੋਰਨਟ ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਚਿਰ ਲਗਾ ਰਿਹਾ। ਅਖ਼ੀਰ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ, ਔਖਿਆਈ
ਨਾਲ ਹੀ, ਸਮਝ ਇਹ ਲਗੀ ਕਿ ਕੋਰਨਟ ਉਹਨੂੰ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ
ਛੇ ਰੂਬਲ ਮਾਹਵਾਰ ਕਿਰਾਏ ਉਤੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਓਲੇਨਿਨ ਇਸ ਉਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ
ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਲਾਕਾਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦਾ ਗਲਾਸ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਕੋਰਨਟ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿਤੀ।

{{gap}}&quot;ਆਪਣੇ ਮੂਰਖ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸੀਂ ਦੁਨਿਆਵੀ ਗਲਾਸ ਨਾਲ ਪੀਣਾ ਗੁਨਾਹ
ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ,&quot; ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ। “ਭਾਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਸਦਕਾ, ਮੈਂ ਸਮਝ
ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਮਨੁੱਖੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ...&quot;

{{gap}}“ਫੇਰ ਦੱਸੋ, ਕੁਝ ਚਾਹ ਪੀਓਗੇ ?&quot;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gn3mkaogsk0yj9n7wpm00o1nllk8d20</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/104</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67856</id>
    <revision>
      <id>240172</id>
      <parentid>200412</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:35:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240172</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4468" sha1="363ofgd96ysq25zs9ovq3a11vzdvknm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{gap}}“ ਜੇ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ '''ਖੱਵਾਸ''' ਗਲਾਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, '' ਕੋਰਨਟ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਡਿਓਢੀ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। “ਮੇਰਾ ਗਲਾਸ ਮੈਨੂੰ
ਦੇ ਜਾਣਾ !&quot; ਉਹਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਿਤੀ।

{{gap}}ਕੁਝ ਹੀ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿਚ ਬੂਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਗੁਲਾਬੀ ਕਪੜੇ ਵਾਲੀ ਧੂਪ-ਸੰਵਲਾਈ
ਜਵਾਨ ਬਾਂਹ ਨੇ ਇਕ ਗਲਾਸ ਵਾਹ ਦਿਤਾ। ਕੋਰਨਟ ਅਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਹਨੇ ਗਲਾਸ
ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਖੁਸਰ-ਫੁਸਰ ਕੀਤੀ। ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਕੋਰਨਟ ਲਈ
'''ਖੱਵਾਸ''' ਉਹਦੇ ਗਲਾਸ ਵਿਚ ਚਾਹ ਪਾਈ, ਤੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਲਈ ਇਕ '''ਦੁਨਿਆਵੀ''' ਗਲਾਸ ਵਿਚ

{{gap}}&quot;ਪਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਟਕਾਈ ਰਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, &quot; ਆਪਣੇ ਬੁਲ੍ਹ ਸਾੜਦਿਆਂ
ਤੇ ਆਪਣਾ ਗਲਾਸ ਚੜ੍ਹਾਂਦਿਆਂ, ਕੋਰਨਟ ਨੇ ਆਖਿਆ।&quot;ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਨਾ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ, ਕਹਿ ਲਵੋ, ਕਿ ਆਪਣੇ ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮਨ-ਪ੍ਰਚਾਵੇ
ਲਈ ਛੁੱਟੀ 'ਤੇ ਹਾਂ। ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਭਰਮਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਇਹ
ਵੇਖਣ ਦੀ ਕਿ ਤੇਰੇਕ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਨਿਆਮਤਾਂ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ
ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਏ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੋਗੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਰਿਵਾਜ
ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਡੀ ਖਾਨਦਾਨੀ ਸ਼ਰਾਬ ਸਰਵਨ ਕਰੋਂਗੇ।

{{gap}}ਕੋਰਨਟ ਨੇ ਫਿਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਓਲੇਨਿਨ ਨਾਲ ਹਥ ਮਿਲਾਇਆ, ਤੇ ਬਾਹਰ
ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਓਲੇਨਿਨ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਕੋਰਨਟ ਆਪਣੇ
ਪਰਵਾਰ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੇ ਚੰਗੇ-ਭਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁੱਝ ਹੀ
ਮਿੰਟ ਪਿਛੋਂ ਉਹਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਲੀਰਾਂ-ਲੱਥਾ ਕੋਟ ਪਾਈ, ਪਤਲੂਨ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਤਕ
ਟੁੰਗੀ, ਤੇ ਮੋਢੇ ਉਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਨ ਦਾ ਜਾਲ ਰਖੀ, ਬਾਰੀ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ।

{{gap}}&quot;ਲੁੱਚਾ ਨਾ ਹੋਏ ਤਾਂ !&quot; ਆਪਣੇ '''ਦੁਨਿਆਵੀ''' ਗਲਾਸ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਚਾਚੇ
ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। “ ਤੇ ਸਚੀ ਮੁਚੀ ਈ ਉਹਨੂੰ ਛੇ ਰੂਬਲ ਦੇਵੇਂਗਾ ਸੂ? ਕਦੀ ਇਹੋ 
ਜਿਹੀ ਗਲ ਕਿਸੇ ਸੁਣੀ ਏ ? ਦੋ ਰੂਬਲਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਝੁੱਗੀ ਮਿਲ
ਸਕਦੀ ਏ। ਲੁੱਚਾ ਨਾ ਹੋਏ ਤਾਂ। ਮੇਰੇ ਵਾਲੀ ਲੈ ਲੈ ਖਾਂ ਤਿੰਨ ਰੂਬਲਾਂ ਲਈ ! &quot;

{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਏਥੇ ਰਹਾਂਗਾ, &quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ।

{{gap}}&quot;ਛੇ ਰੂਬਲ !.. ਇਹ ਤਾਂ ਪੈਸੇ ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੀ ਗਲ ਹੋਈ!'' ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਹਉਕਾ
ਭਰਿਆ। “ ਈਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ '''ਚੀਖ਼ੀਰ''' ਦਈਂ !&quot;

{{gap}}ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੜਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਰਤਾ ਮਾਸਾ ਖਾ ਲੈਣ ਤੇ
ਗਲਾਸ ਵੋਦਕਾ ਦਾ ਪੀ ਲੈਣ ਪਿਛੋਂ, ਓਲੇਨਿਨ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਅਠ ਵਜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਲ
ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ।

{{gap}}ਫਾਟਕ ਉਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਗੱਡਾ ਮਿਲਿਆ। ਸਿਰ ਉਤੇ ਲਗਭਗ ਆਪਣੀਆਂ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>363ofgd96ysq25zs9ovq3a11vzdvknm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/105</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67888</id>
    <revision>
      <id>240174</id>
      <parentid>200597</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:40:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <origin>240174</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4316" sha1="2y4860r0ocr7w1ospve9ez332oemglw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Taranpreet Goswami&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਅੱਖਾਂ ਤਕ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਚਿੱਟਾ ਰੂਮਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤੇ ਕੋਟ ਪਹਿਣੀ,
ਤੇ ਲੰਮੇ ਬੂਟ ਪਾਈ, ਆਪਣੇ ਹਥ ਵਿਚ ਇਕ ਲੰਮਾ ਸਾਰਾ ਛਾਂਟਾ ਫੜੀ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ
ਢਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੰਙਾਂ ਉਤੇ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਲਿਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

{{gap}}‘ਨੀ ਸੁਹਣੀਏ!” ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਇੰਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਫੜ ਹੀ ਲੈਣ ਲਗਾ
ਹੋਵੇ, ਆਖਿਆ।

{{gap}}ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵਲ ਛਾਂਟਾ ਉਗਰਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਹਣੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ
ਦੋਵਾਂ ਵਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖਿਆ।

{{gap}}ਓਲੇਨਿਨ ਹੋਰ ਵੀ ਹੌਲਾ ਫੁੱਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ।

{{gap}}&quot;ਚਲ ਹੁਣ, ਤੁਰਿਆ ਆ, ਤੁਰਿਆ ਆ
 
ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਮੋਢੇ ਉਤੇ ਸੁਟਦਿਆਂ
ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਤੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਸੋਝੀ ਸੀ।
ਢਗਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਂਦੀ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛੇ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਫੇਰ ਉਹਨਾਂ
ਨੂੰ ਚਲ ਰਹੇ ਗੱਡੇ ਦੀ ਚੀਂ-ਚੀਂ ਸੁਣੀਤੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪਿਛਵਾੜੇ ਚਰਾਂਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਰਾਹ ਉਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ,
ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਕੋਰਨਟ ਨਾ ਭੁਲ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਹਨੂੰ
ਚੰਗੀਆਂ ਸੁਣਾਂਦਾ ਗਿਆ।
11
11
ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਏਨਾ
‘ਕੰਜੂਸ ਏ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ
/ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੀ? '' ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।
ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ, '' ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। “ ਜਦੋਂ ਮਰੇਗਾ,
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਜਾਵੇਗਾ! ਫੇਰ ਬਚਾ ਕਿਦ੍ਹੇ ਲਈ ਰਿਹੈ? ਦੋ ਮਕਾਨ ਬਣਾ
ਲਏ ਸੂ
ਤੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਬਾਗ਼ ਭਰਾ ਉਤੇ ਮੁਕਦਮਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੂ!
ਤੇ ਇਹ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਭਰਨ ਦਾ ਕੰਮ, ਕਿੱਡਾ ਕੁੱਤਾ ਏ! ਦੂਜੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇਹਦੇ ਕੋਲ
ਕਾਗ਼ਜ਼ ਭਰਵਾਣ ਆਉਂਦੇ ਨੇ। ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਵੇਂ ਈ ਹੁੰਦੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲਿਖਦੈ। ਉਹ
ਲਿਖਦਾ ਈ ਇੰਜ ਏ। ਪਰ ਬਚਾ-ਬਚਾ ਕਿਦ੍ਹੇ ਲਈ ਰਖ ਰਿਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਮੁੰਡਾ ਤੇ
ਕੁੜੀ ਸੂ; ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੌਣ ਰਹਿ ਜਾਏਗਾ
41
T
ਸੂ
&quot;
?
13
ਹੱਛਾ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਾਜ ਲਈ ਬਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ
ਆਖਿਆ।
ਦਾਜ ਕਾਹਦਾ? ਕੁੜੀ ਦੀ ਮੰਗ ਬੜੀ ਏ, ਵਧੀਆ ਕੁੜੀ ਏ। ਪਰ ਹੈ ਏਡਾ
ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਬੀ ਏ ਕਿ ਉਹਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸੇ ਅਮੀਰ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਕਰਨੈਂ ਜ਼ਰੂਰੀ
ਸਮਝਦੈ। ਉਹਦਾ ਚੰਗਾ ਮੁੱਲ ਵੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦੈ। ਉਹ ਲੂਕਾ ਏ, ਕੱਸਾਕ, ਮੇਰਾ ਗਵਾਂਢੀ
ਤੇ ਭਤੀਜਾ, ਵਧੀਆ ਮੁੰਡਾ ਏ। ਉਹ ਵੇ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਚੇਚੇਨ ਮਾਰਿਆ ਸੀ — ਉਹ ਕਿੰਨੇ
ਈ ਚਿਰ ਤੋਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਗਰ ਲਗਾ ਹੋਇਐ, ਪਰ ਉਹਦੇ ਪੱਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ।
ਕਦੀ ਇਕ ਬਹਾਨਾ ਪਾ ਦੇਂਦੇਂ, ਕਦੀ ਦੂਜਾ, ਤੇ ਫੇਰ ਤੀਜਾ। ਕਹਿੰਦੈ, ‘ਕੁੜੀ ਬਹੁਤ
੧੦੧&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2y4860r0ocr7w1ospve9ez332oemglw</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240339</id>
      <parentid>240174</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T10:05:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240339</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4345" sha1="js1xcz9d6xcs9gk8n3lfwyoni7j327e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਅੱਖਾਂ ਤਕ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਚਿੱਟਾ ਰੂਮਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤੇ ਕੋਟ ਪਹਿਣੀ,
ਤੇ ਲੰਮੇ ਬੂਟ ਪਾਈ, ਆਪਣੇ ਹਥ ਵਿਚ ਇਕ ਲੰਮਾ ਸਾਰਾ ਛਾਂਟਾ ਫੜੀ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ
ਢਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੰਙਾਂ ਉਤੇ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਲਿਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

{{gap}}&quot;ਨੀ ਸੁਹਣੀਏ!&quot; ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਇੰਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਫੜ ਹੀ ਲੈਣ ਲਗਾ
ਹੋਵੇ, ਆਖਿਆ।

{{gap}}ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵਲ ਛਾਂਟਾ ਉਗਰਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਹਣੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ
ਦੋਵਾਂ ਵਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖਿਆ।

{{gap}}ਓਲੇਨਿਨ ਹੋਰ ਵੀ ਹੌਲਾ ਫੁੱਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ।

{{gap}}&quot;ਚਲ ਹੁਣ, ਤੁਰਿਆ ਆ, ਤੁਰਿਆ ਆ,&quot; ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਮੋਢੇ ਉਤੇ ਸੁਟਦਿਆਂ
ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਤੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਸੋਝੀ ਸੀ।

{{gap}}ਢਗਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਂਦੀ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛੇ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਫੇਰ ਉਹਨਾਂ
ਨੂੰ ਚਲ ਰਹੇ ਗੱਡੇ ਦੀ ਚੀਂ-ਚੀਂ ਸੁਣੀਤੀ।

{{gap}}ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪਿਛਵਾੜੇ ਚਰਾਂਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਰਾਹ ਉਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ,
ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਕੋਰਨਟ ਨਾ ਭੁਲ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਸੁਣਾਂਦਾ ਗਿਆ।

{{gap}}ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਏਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੀ?&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।

{{gap}}&quot;ਕੰਜੂਸ ਏ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ,&quot; ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। &quot;ਜਦੋਂ ਮਰੇਗਾ,
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਜਾਵੇਗਾ! ਫੇਰ ਬਚਾ ਕਿਦ੍ਹੇ ਲਈ ਰਿਹੈ? ਦੋ ਮਕਾਨ ਬਣਾ
ਲਏ ਸੂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਬਾਗ਼ ਭਰਾ ਉਤੇ ਮੁਕਦਮਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੂ!
ਤੇ ਇਹ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਭਰਨ ਦਾ ਕੰਮ, ਕਿੱਡਾ ਕੁੱਤਾ ਏ! ਦੂਜੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇਹਦੇ ਕੋਲ
ਕਾਗ਼ਜ਼ ਭਰਵਾਣ ਆਉਂਦੇ ਨੇ। ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਵੇਂ ਈ ਹੁੰਦੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲਿਖਦੈ। ਉਹ
ਲਿਖਦਾ ਈ ਇੰਜ ਏ। ਪਰ ਬਚਾ-ਬਚਾ ਕਿਦ੍ਹੇ ਲਈ ਰਖ ਰਿਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਮੁੰਡਾ ਤੇ
ਕੁੜੀ ਸੂ; ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੌਣ ਰਹਿ ਜਾਏਗਾ ਸੂ?&quot;

{{gap}}&quot;ਹੱਛਾ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਾਜ ਲਈ ਬਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ,&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ
ਆਖਿਆ।

{{gap}}&quot;ਦਾਜ ਕਾਹਦਾ? ਕੁੜੀ ਦੀ ਮੰਗ ਬੜੀ ਏ, ਵਧੀਆ ਕੁੜੀ ਏ। ਪਰ ਹੈ ਏਡਾ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਬੀ ਏ ਕਿ ਉਹਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸੇ ਅਮੀਰ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਕਰਨੈਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮਝਦੈ। ਉਹਦਾ ਚੰਗਾ ਮੁੱਲ ਵੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦੈ। ਉਹ ਲੂਕਾ ਏ, ਕੱਸਾਕ, ਮੇਰਾ ਗਵਾਂਢੀ ਤੇ ਭਤੀਜਾ, ਵਧੀਆ ਮੁੰਡਾ ਏ। ਉਹ ਵੇ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਚੇਚੇਨ ਮਾਰਿਆ ਸੀ — ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਈ ਚਿਰ ਤੋਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਗਰ ਲਗਾ ਹੋਇਐ, ਪਰ ਉਹਦੇ ਪੱਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਕਦੀ ਇਕ ਬਹਾਨਾ ਪਾ ਦੇਂਦੇਂ, ਕਦੀ ਦੂਜਾ, ਤੇ ਫੇਰ ਤੀਜਾ। ਕਹਿੰਦੈ, ‘ਕੁੜੀ ਬਹੁਤ&lt;noinclude&gt;{{right|੧੦੧}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>js1xcz9d6xcs9gk8n3lfwyoni7j327e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/106</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67889</id>
    <revision>
      <id>240340</id>
      <parentid>200598</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T10:25:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240340</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4125" sha1="mbu9j7zep58x55ogl24gv18tgy3r78s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਛੋਟੀ ਏ।' ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤੈ, ਸੋਚਦਾ ਕੀ ਏ, ਚਾਹੁੰਦੈ, ਸਲਾਮਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਅੱਡੀਆਂ
ਰਗੜਦੇ ਰਹਿਣ ਸੂ। ਅਜਕਲ ਏਸ ਕੁੜੀ ਕਰਕੇ ਏਡੀ ਨਮੋਸ਼ੀ ਹੋ ਰਹੀ ਨੇ। ਫੇਰ ਵੀ
ਕੁੜੀ ਨੇ ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨਾਲ ਮੰਗੀ ਜਾਣਾ ਏ, ਏਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ
ਵਧੀਆ ਕੱਸਾਕ ਦੇ, '''ਜੀਗੀਤ''' ਏ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਇਕ '''ਅਬਰੇਕ''' ਮਾਰ ਮੁਕਾਇਐ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਕਰਾਸ ਮਿਲੇਗਾ।&quot;

{{gap}}&quot;ਪਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਕਲ੍ਹ ਰਾਤੀਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹਾਤੇ 'ਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਕਾਨ-ਮਾਲਕ ਦੀ ਕੁੜੀ ਤੇ ਇਕ ਕੱਸਾਕ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆਂ
ਵੇਖਿਆ,&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ।

{{gap}}&quot;ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਅਤਬਾਰ ਨਹੀਂ!&quot; ਅਟਕ ਪੈਂਦਿਆਂ ਬੁੱਢਾ ਕੂਕਿਆ।
ਕਸਮ ਹੈ ਮੈਨੂੰ,&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

{{gap}}&quot;ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਟੂਟੀ ਏ ਇਹ ਜ਼ਨਾਨੀ,&quot; ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸੋਚਾਂ
ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। &quot;ਪਰ ਕੱਸਾਕ ਹੈ ਕਿਹੜਾ ਸੀ?&quot;

{{gap}}&quot;ਮੈਂ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ।&quot;

{{gap}}&quot;ਹੱਛਾ, ਭਲਾ, ਉਹਨੇ ਟੋਪੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਿੱਟੀ?&quot;

{{gap}}&quot;ਆਹਖੋ।&quot;

{{gap}}&quot;ਤੇ ਲਾਲ ਕੋਟ? ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਜਿੰਨਾ ਉਚਾ?&quot;

{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਲੰਮਾ।&quot;

{{gap}}&quot;ਉਹੀਉ ਤਾਂ ਸੀ!&quot; ਤੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਦਾ ਹਾਸਾ ਛੁਟ ਪਿਆ। &quot;ਇਹ ਆਪ ਮਾਰਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੈ ਲੂਕਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਮਖੌਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਮਾਰਕਾ ਕਹਿਨਾਂ। ਆਪ ਲੂਕਾ! ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਲਗਦੈ। ਬਾਪੂ ਮੇਰਿਆ, ਮੈਂ ਆਪ ਐਨ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਏ? ਮੇਰੀ ਮਸ਼ੂਕਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਰਜਾਈ ਨਾਲ ਸੌਂਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਫੇਰ ਵੀ ਜਾ ਵੜਦਾ ਸਾਂ। ਉਹ ਪੌੜੀਆਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸੌਂਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ; ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਡੈਣ ਸਚੀ ਮੁਚੀ ਦੀ ਭੂਤਨੀ ਸੀ। ਕਿੱਡੀ ਘਿਰਣਾ ਸਾਸੂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ। ਖ਼ੈਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯਾਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ, ਉਹਦਾ ਨਾਂ ਗਿਰਚੀਕ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਉਹਦੀ ਬਾਰੀ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ, ਧਕ ਕੇ ਬਾਰੀ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਏਧਰ-ਓਧਰ ਟੋਹਣ ਲਗਦਾ। ਉਹ ਐਨ ਓਥੇ ਬੈਂਚ 'ਤੇ ਸੌਂਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿਤਾ ਤੇ ਉਹ ਵਾਜ ਮਾਰਦੀ-ਮਾਰਦੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ‘ਕੌਣ ਏਂ?’ ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ। ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਤਾਂ ਹਿੱਲਣ ਵੀ ਲਗ ਪਈ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਟੋਪੀ ਲਾਹ ਲਈ, ਤੇ ਉਹਦੀ ਬੂਥੀ ਉਤੇ ਰਖ ਦਿਤੀ; ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਇਕਦਮ ਪਤਾ ਲਗ ਗਿਆ, ਏਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਾਹਰ ਭੱਜੀ&lt;noinclude&gt;{{left|੧੦੨}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mbu9j7zep58x55ogl24gv18tgy3r78s</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/107</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67890</id>
    <revision>
      <id>240341</id>
      <parentid>200599</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T10:29:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <origin>240341</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4269" sha1="cte4rfm74twez3b6ounmej71li5m720" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Taranpreet Goswami&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਆਈ। ਉਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੁ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਨਾਲ ਰੇਬੜੀ, ਅੰਗੂਰ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਆਉਂਦੀ,&quot; ਯੋਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਆਪਣੇ
ਅਮਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਗੇ ਆਖਿਆ। “ਤੇ ਉਹ ਇਕੋ ਇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਤਾਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੀ!&quot;

{{gap}}&quot;ਤੇ ਹੁਣ ਕੀ ਹੈ?&quot;

{{gap}}&quot;ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਮਗਰ-ਮਗਰ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਕ ਤਿੱਤਰ ਨੂੰ ਰੁਖ 'ਤੇ ਟਿਕ
ਲੈਣ ਦਿਆਂਗੇ, ਤੇ ਫੇਰ ਤੂੰ ਗੋਲੀ ਚਲਾ ਸਕਣੇਂ।

{{gap}}&quot;ਤੂੰ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਲਈ ਹਥ ਪੈਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ ?

{{gap}}&quot;ਕੁਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ। ਅਜ ਰਾਤੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿਆਂਗਾ, '' ਆਪਣੇ ਮਨ-
ਪਸੰਦ ਕੁਤੇ, ਲਯਾਮ, ਵਲ ਸੈਣਿਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਬੁਢੋਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।

{{gap}}ਕੁਝ ਚਿਰ ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਪਿਛੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਈ ਸੌ ਕੁ ਕਦਮ ਆਪਣੀ ਗਲਬਾਤ
ਫੇਰ ਛੇੜੀ ਰਖੀ। ਫੇਰ ਬੁੱਢਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਖਲੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕ ਟਾਹਣੀ ਵਲ
ਸੈਣਿਤ ਕਰਨ ਲਗਾ, ਜਿਹੜੀ ਰਾਹ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਪਈ ਸੀ।

{{gap}}&quot;ਇਹਦੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਖ਼ਿਆਲ ਈ ? &quot; ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ। “ ਤੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲ 'ਚ ਇਹ
ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੋਟੀ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੈ। ਮਾੜੀ ਗਲ ਏ।”

{{gap}}&quot;ਮਾੜੀ ਗਲ ਕਿਉਂ ਹੈ ?&quot;

{{gap}}ਬੁੱਢਾ ਘਿਰਣਾ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।

{{gap}}&quot;ਹੱਛਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਗਲ ਸੁਣ ਰਤਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੋਟੀ
ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਉਹਦੇ ਪਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਤੈਨੂੰ ਉਹਦਾ ਗੇੜਾ ਕਢਣਾ
ਚਾਹੀਦੈ, ਜਾਂ ਉਹਨੂੰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਂਭੇ ਵਗਾ ਮਾਰਨਾ, ਤੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦੈ,
“ਬਾਪੂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਹ,' ਤੇ ਫੇਰ ਰਬ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦੈ।
ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਏਗਾ। ਇਹ ਵੇ, ਜੁ ਬੁੱਢੜਾ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।”

{{gap}}&quot;ਛਡ ਪਰ੍ਹਾਂ, ਕੀ ਬਕਵਾਸ ਹੈ!&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ। “ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦਸੋਂ। ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਕ ਲੜਾ ਰਹੀ ਹੈ ?

{{gap}}&quot;ਸੀ  ... ਹੁਣ ਚੁਪ ਹੋ ਜਾ ਜ਼ਰਾ ! '' ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਖੁਸਰ-ਫੁਸਰ ਨਾਲ
ਉਹਦੀ ਗਲ ਰੋਕ ਦਿਤੀ। ਬਸ ਸੁਣੀ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ 'ਚੋਂ ਹੁੰਦੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।

{{gap}}ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪੋਲੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਪੈਰ ਘੁਟਦਾ, ਇਕ ਸੌੜੀ
ਡੰਡੀ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੰਘਣੇ, ਆਪੇ-ਉਗੇ ਝਾੜ ਵਿਚ ਲੈ ਵੜਿਆ। ਕਦੀ-ਕਦੀ ਉਹ
ਘੂਰੀ ਵਟ ਓਲੇਨਿਨ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੂੰਹ ਮੋੜਦਾ ; ਓਲੇਨਿਨ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਬੂਟਾਂ
ਨਾਲ ਸਰ-ਸਰ ਤੇ ਖੜ-ਖੜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਬੰਦੂਕ ਚੁਕੀ ਕਿੰਨੀ
ਹੀ ਵਾਰੀ ਰਾਹ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਉਗੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅੜਿਆ ਸੀ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cte4rfm74twez3b6ounmej71li5m720</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240342</id>
      <parentid>240341</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T10:53:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240342</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4250" sha1="ogvxh1larsmyhdwpufoohrw6zut7dz1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਆਈ। ਉਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੁ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਨਾਲ ਰੇਬੜੀ, ਅੰਗੂਰ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਆਉਂਦੀ,&quot; ਯੋਰੋਸ਼ਕੇ ਨੇ ਆਪਣੇ
ਅਮਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਗੇ ਆਖਿਆ। “ਤੇ ਉਹ ਇਕੋ ਇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਤਾਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੀ!&quot;

{{gap}}&quot;ਤੇ ਹੁਣ ਕੀ ਹੈ?&quot;

{{gap}}&quot;ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਮਗਰ-ਮਗਰ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਕ ਤਿੱਤਰ ਨੂੰ ਰੁਖ 'ਤੇ ਟਿਕ
ਲੈਣ ਦਿਆਂਗੇ, ਤੇ ਫੇਰ ਤੂੰ ਗੋਲੀ ਚਲਾ ਸਕਣੇਂ।&quot;

{{gap}}&quot;ਤੂੰ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਲਈ ਹਥ ਪੈਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ?&quot;

{{gap}}&quot;ਕੁਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ। ਅਜ ਰਾਤੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿਆਂਗਾ,&quot; ਆਪਣੇ ਮਨ-
ਪਸੰਦ ਕੁਤੇ, ਲਯਾਮ, ਵਲ ਸੈਣਿਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਬੁਢੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।

{{gap}}ਕੁਝ ਚਿਰ ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਪਿਛੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਈ ਸੌ ਕੁ ਕਦਮ ਆਪਣੀ ਗਲਬਾਤ
ਫੇਰ ਛੇੜੀ ਰਖੀ। ਫੇਰ ਬੁੱਢਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਖਲੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕ ਟਾਹਣੀ ਵਲ
ਸੈਣਿਤ ਕਰਨ ਲਗਾ, ਜਿਹੜੀ ਰਾਹ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਪਈ ਸੀ।

{{gap}}&quot;ਇਹਦੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਖ਼ਿਆਲ ਈ?&quot; ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ। &quot;ਤੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲ 'ਚ ਇਹ
ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੋਟੀ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੈ। ਮਾੜੀ ਗਲ ਏ।&quot;

{{gap}}&quot;ਮਾੜੀ ਗਲ ਕਿਉਂ ਹੈ?&quot;

{{gap}}ਬੁੱਢਾ ਘਿਰਣਾ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।

{{gap}}&quot;ਹੱਛਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਗਲ ਸੁਣ ਰਤਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੋਟੀ
ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਉਹਦੇ ਪਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਤੈਨੂੰ ਉਹਦਾ ਗੇੜਾ ਕਢਣਾ
ਚਾਹੀਦੈ, ਜਾਂ ਉਹਨੂੰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਂਭੇ ਵਗਾ ਮਾਰਨਾ, ਤੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦੈ,
'ਬਾਪੂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਹ,' ਤੇ ਫੇਰ ਰਬ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦੈ।
ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਏਗਾ। ਇਹ ਵੇ, ਜੁ ਬੁੱਢੜਾ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।&quot;

{{gap}}&quot;ਛਡ ਪਰ੍ਹਾਂ, ਕੀ ਬਕਵਾਸ ਹੈ!&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ। &quot;ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦਸੋਂ। ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਕ ਲੜਾ ਰਹੀ ਹੈ?&quot;

{{gap}}&quot;ਸੀ-ੀ... ਹੁਣ ਚੁਪ ਹੋ ਜਾ ਜ਼ਰਾ!&quot; ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਖੁਸਰ-ਫੁਸਰ ਨਾਲ
ਉਹਦੀ ਗਲ ਰੋਕ ਦਿਤੀ। &quot;ਬਸ ਸੁਣੀ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ 'ਚੋਂ ਹੁੰਦੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।&quot;

{{gap}}ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪੋਲੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਪੈਰ ਘੁਟਦਾ, ਇਕ ਸੌੜੀ ਡੰਡੀ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੰਘਣੇ, ਆਪੇ-ਉਗੇ ਝਾੜ ਵਿਚ ਲੈ ਵੜਿਆ। ਕਦੀ-ਕਦੀ ਉਹ ਘੂਰੀ ਵਟ ਓਲੇਨਿਨ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੂੰਹ ਮੋੜਦਾ; ਓਲੇਨਿਨ ਆਪਣੇ ਭਾਰੇ ਬੂਟਾਂ ਨਾਲ ਸਰ-ਸਰ ਤੇ ਖੜ-ਖੜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਬੰਦੂਕ ਚੁਕੀ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਵਾਰੀ ਰਾਹ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਉਗੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅੜਿਆ ਸੀ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ogvxh1larsmyhdwpufoohrw6zut7dz1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/108</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67891</id>
    <revision>
      <id>240175</id>
      <parentid>200600</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:44:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240175</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4371" sha1="o1accrqmp3yvjrz70f17bhd75u6xa4o" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
{{gap}}“ ਏਨਾ ਰੌਲਾ ਨਾ ਪਾ। ਪੋਲੇ ਪੈਰ ਰਖ, ਫ਼ੌਜੀਆ!&quot; ਬੁੱਢਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖੁਸਰਫਸਰ ਕਰਦਾ।

{{gap}}ਹਵਾ ਤੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਧੁੰਦ ਘੁਲਦੀ
ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨੇ ਅਜੇ ਵੀ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਸੀਆਂ ਵਲ੍ਹੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਜੰਗਲ ਸਹਿਮ-ਪਾਉਂਦੀ ਹਦ ਤਕ ਉਚਾ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਕਦਮ ਉਤੇ ਝਾਕੀ ਬਦਲਦੀ
ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੁ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਿਆ ਸੀ, ਝਾੜੀ ਸਿਧ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਰਕੜਾ
ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ।
{{center|'''ਕਾਂਡ ਉੱਨ੍ਹੀਵਾਂ'''}}

{{gap}}ਕਖ ਕਾਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੱਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗਿੱਲੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ, ਧੁੰਦ ਇਕ
ਹਦ ਤਕ ਹਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਹਦ ਤਕ ਤਰੇਲ ਵਿਚ ਵਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ
ਸੀ, ਤੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾੜਾਂ ਨਾਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਗਿਲਿਆਂ ਕਰ ਰਹੀ
ਸੀ। ਹਰ ਥਾਉਂ ਧੂੰਆਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗਾੜ੍ਹਾ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੋਕ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ
ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਵਲ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਦਰਿਆ ਵਲ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੋਈ ਚੌਕੀ ਵਲ
ਨੂੰ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਗਿਲੇ ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁੱਤੇ ਪੂਛਾਂ
ਹਿਲਾਂਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਲ ਵੇਖਦੇ, ਲਾਂਘੇ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੱਛਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਵਾ ਵਿਚ ਉਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿਠ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ
ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮਗਰ-ਮਗਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਾਹ, ਜੰਗਲ ਤੇ
ਸਿਲ੍ਹ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕ ਸੀ। ਓਲੇਨਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਪਿਛੇ ਗੱਡੇ ਵਲ ਤਕਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਢੱਗਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਕੀ ਲਿਜਾ
ਰਹੀ ਸੀ।

{{gap}}ਚੁਪ-ਚਾਂ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਹਿਲੋਂ ਪਹਿਲ ਸੁਣੀਂਦੀਆਂ ਸਨ,
ਹੁਣ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਤਕ ਨਹੀਂ ਸਨ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀਆਂ। ਸਿਰਫ਼ ਮਲ੍ਹੇ ਹੀ ਕੜ-ਕੜ ਕਰਦੇ
ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕੁੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਥਲਿਉਂ ਭਜਦੇ ਲੰਘਦੇ, ਤੇ ਕਦੀ-ਕਦੀ ਕੋਈ ਪੰਛੀ ਕਿਸੇ
ਹੋਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਸੀ। ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖ਼ਤਰਾ ਘਾਤ ਲਾਈ
ਬੈਠਾ ਸੀ, '''ਅਬਰੇਕ''' ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲੁਕਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਇਹ
ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੈਦਲ ਜਾ ਰਹੇ ਬੰਦੇ ਲਈ ਬੰਦੂਕ ਬਹੁਤ ਵਡਾ ਬਚਾਓ ਸੀ। ਇਹ
ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਡਰ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਵੇਂ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਉਹਦੀ ਥਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ; ਤੇ ਸਿਲ੍ਹੇ ਧੁੰਦਲਾਏ ਜੰਗਲ
ਵਿਚ ਤਕਦਿਆਂ ਤੇ ਡਾਢਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਦੁਰਲਭ ਤੇ ਨਿੰਮ੍ਹੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ,
ਉਹਨੇ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਥ ਪਾਇਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਸੁਖਾਵਾਂ ਇਹਸਾਸ
੧੦੪&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o1accrqmp3yvjrz70f17bhd75u6xa4o</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/109</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67892</id>
    <revision>
      <id>240177</id>
      <parentid>200601</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:48:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240177</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3037" sha1="193extg1g0c8hf3ut0sjs2m2yzi68mg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਜਾਗਿਆ, ਜਿਹੜਾ ਉਹਦੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਸੀ। ਚਾਚਾ ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਅਗੇ-ਅੱਗੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਉਹ ਅਟਕਦਾ ਤੇ ਹਰ ਛਪੜੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਘੋਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ
ਦੂਹਰਾ ਖੁਰਾ ਛਡ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਕਾ ਬੋਲ
ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਕਦੀ-ਕਦੀ ਕੁਝ ਖੁਸਰ-ਫੁਸਰ ਕਰ ਛਡਦਾ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ
ਰਾਹ ਉਤੇ ਉਹ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਦੀ ਗਡਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਘਾਹ ਨੇ ਚਿਰ
ਹੋਇਆ ਗੈਲਾਂ ਕਰ ਦਿਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੇ ਕਰਾਗਾਚ ਤੇ
ਚਨਾਰ ਰੁਖਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਏਨਾ ਸੰਘਣਾ ਤੇ ਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਇੰਜ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ
ਉਹਦੇ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਲਗਭਗ ਹਰ ਇਕ ਦਰਖ਼ਤ
ਉਪਰੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤਕ ਅੰਗੂਰ ਦੀਆਂ ਆਪੇ–ਉੱਗੀਆਂ ਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਵਲਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੇ
ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਮਲ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਗਾੜ੍ਹ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਛੋਟੀ-ਮੋਟੀ ਜੰਗਲੀ ਡੰਡੀ
ਕਾਲੀ ਬੈਰੀ ਦੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬੂੰਬਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਈ ਥਾਵੀਂ, ਵਡੇ-ਵਡੇ ਪੌੜਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਤਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪੀਕ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇ ਖੁਰੇ
ਰਾਹ ਤੋਂ ਝਾੜ ਵਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਜੰਗਲ ਦਾ ਜ਼ੋਰਾਂ ਦਾ ਵਾਧਾ, ਜੰਗਲ, ਜਿਥੇ
ਕਦੀ ਕੋਈ ਮਾਲ-ਡੰਗਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਘੁੰਮਿਆ, ਹਰ ਮੋੜ ਉਤੇ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਦੰਗ ਕਰ
ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਜੁ ਉਹਨੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੇਖੀ। ਜੰਗਲ,
ਖ਼ਤਰਾ, ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਉਹਦੀ ਭੇਤ-ਭਰੀ ਖੁਸਰ-ਫੁਸਰ, ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਤੇ ਉਹਦੀ
ਤਕੜੀ ਸਿਧੀ ਚਾਲ-ਢਾਲ,ਪਹਾੜ-ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਫ਼ਨਾ
ਲਗਦਾ ਸੀ।
 
{{gap}}“ ਇਕ ਤਿੱਤਰ ਬਹਿ ਗਿਐ,&quot;ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਤੇ ਟੋਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ
ਉਤੇ ਖਿਚਦਿਆਂ, ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਖੁਸਰ-ਫੁਸਰ ਕੀਤੀ। “ ਬੂਥੀ ਕਜ ਲੈ ! ਤਿੱਤਰ !’ ਉਹਨੇ
੧੦੫&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>193extg1g0c8hf3ut0sjs2m2yzi68mg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/110</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67893</id>
    <revision>
      <id>240344</id>
      <parentid>200603</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T11:02:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240344</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4047" sha1="5udiwrl0l11iktotagx6hqklu50d2gr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਓਲੇਨਿਨ ਵਲ ਸੈਣਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਲਗਭਗ ਮੋਮਣੀ ਬਣ ਅਗੇ ਰੀਂਗਣ ਲਗਾ।
&quot;ਉਹਨੂੰ ਆਦਮੀ ਦਾ ਬੂਥਾ ਨਹੀਂ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ।&quot;

{{gap}}ਜਦੋਂ ਬੁਢਾ ਖਲੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦਾ ਮੁਆਇਨਾ ਕਰਨ ਲਗਾ। ਓਲੇਨਿਨ
ਅਜੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ। ਦਰਖ਼ਤ ਉਤੇ ਬੈਠਾ ਇਕ ਨਰ ਤਿੱਤਰ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਕੁੜ-ਕੁੜ ਕਰ ਰਿਹਾ
ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਉਹਨੂੰ ਭੌਂਕ-ਭੌਂਕ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਦਿਸ ਪਿਆ ;
ਪਰ ਓਸੇ ਹੀ ਪਲ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਦੀ ਵਡੀ ਸਾਰੀ ਬੰਦੂਕ ਨੇ ਇੰਜ ਕਾੜ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ
ਤੋਪ ਚਲ ਪਈ ਹੋਵੇ; ਪੰਛੀ ਉਪਰ ਵਲ ਫੜਫੜਾਇਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਰਾਂ ਦੇ ਝੜ ਜਾਣ
ਉਤੇ, ਭੁੰਝੇ ਆਣ ਪਿਆ। ਬੁੱਢੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਤਿੱਤਰ ਨੂੰ ਉਡਾ
ਦਿਤਾ। ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਚੁਕ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬੰਨ੍ਹ, ਉਹਨੇ ਗੋਲੀ ਚਲਾ ਦਿਤੀ। ਤਿੱਤਰ ਇਕ
ਪਲ ਲਈ ਉਡਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਫੇਰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਡਿਗਦਿਆਂ ਡਿਗਦਿਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ
ਵਿਚ ਅੜਦਾ, ਹੇਠਾਂ ਆ ਪਿਆ।

{{gap}}&quot;ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਜਵਾਨਾ!&quot; ਬੁੱਢਾ ਜਿਹੜਾ ਉਡਦੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਫੁੰਡ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ, ਹਸਦਿਆਂ
ਹੋਇਆਂ, ਕੂਕਿਆ।

{{gap}}ਉਹਨਾਂ ਤਿੱਤਰ ਚੁਕ ਲਏ ਤੇ ਅਗੇ ਚਲ ਪਏ। ਮਸ਼ਕ ਤੇ ਤਾਰੀਫ਼ ਨਾਲ
ਉਤਸ਼ਾਹਿਆ, ਓਲੇਨਿਨ ਬੁੱਢੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਪੁਛਦਾ-ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ।

{{gap}}&quot;ਠਹਿਰ! ਏਸ ਪਾਸੇ ਆ,&quot; ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਵਿਚੋਂ ਬੋਲ ਪਿਆ। &quot;ਮੈਨੂੰ ਕਲ੍ਹ, ਏਥੇ
ਹਿਰਨ ਦਾ ਖੁਰਾ ਦਿਸਿਆ ਸੀ।&quot;

{{gap}}ਝਿੜੀ ਵਿਚ ਮੁੜ ਪੈਣ ਤੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਦਮ ਜਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ, ਉਹ ਇਕ
ਖੁਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਉਤੇ ਜਾ ਚੜ੍ਹੇ ਜਿਹੜੀ ਕਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ
ਉਤੇ ਪਾਣੀ ਖਲੋਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਓਲੇਨਿਨ ਬੁੱਢੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਰਿਹਾ। ਛੇਤੀ
ਹੀ, ਕੋਈ ਵੀਹ ਕਦਮ ਅਗੇ ਵਲ, ਚਾਚਾ ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਖਲੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ
ਤੇ ਬਾਂਹ ਹਿਲਾ ਬੁਲਾਣ ਲਗ ਪਿਆ। ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਪੈਣ ਉਤੇ, ਓਲੇਨਿਨ
ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਯੇਰੋਸ਼ਕਾ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਲ ਸੈਣਤ ਕਰ
ਰਿਹਾ ਸੀ।

{{gap}}&quot;ਦਸਿਆ ਈ?&quot;

{{gap}}&quot;ਫੇਰ?&quot; ਵਧ ਤੋਂ ਵਧ ਅਡੋਲ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ,
ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਆਖਿਆ। &quot;ਬੰਦੇ ਦੇ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।&quot;

{{gap}}ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਹੀ ਕੂਪਰ ਰਚਿਤ ‘ਪਾਥ ਫ਼ਾਇੰਡਰ' ਤੇ '''ਅਬਰੇਕਾਂ''' ਦਾ ਖਿਆਲ ਓਲੇਨਿਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਦੀ ਲਿਸ਼ਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਭੇਤ-ਭਰਿਆ ਅੰਦਾਜ਼ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਨਾਲ
ਬੁੱਢਾ ਅਗੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁਛਣੋਂ ਝਿਜਕ ਗਿਆ, ਤੇ&lt;noinclude&gt;{{left|੧੦੬}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5udiwrl0l11iktotagx6hqklu50d2gr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/111</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67894</id>
    <revision>
      <id>240347</id>
      <parentid>200604</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T11:23:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240347</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4521" sha1="hfhnt0au2671n43qtfsyyshs65w33do" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਉਹਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਭੇਤਭਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਦਾ ਭਾਵ ਖਤਰੇ ਦਾ ਸਹਿਮ ਸੀ,
ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ।

{{gap}}&quot;ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਏ ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਸਿੱਧੇ-ਸਾਦੇ ਢੰਗ
ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਘਾਹ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਹਦੇ ਥੱਲੇ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ
ਪੂਰਾ ਦਿਸਦਾ ਪਿਆ ਸੀ।

{{gap}}ਬੁੱਢਾ ਟੁਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਓਲੇਨਿਨ ਉਹਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਿਹਾ। ਕੋਈ ਵੀਹ ਕਦਮ
ਅਗੇ, ਨੀਵੀਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉਤੇ ਉਤਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਨਾਸ਼ਪਾਤੀਆਂ ਦੇ ਇਕ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤ
ਕੋਲ ਪੁੱਜੇ, ਜਿਹਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਉਤੇ, ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਸੁਜਰਾ ਗੋਹਾ ਪਿਆ ਸੀ।

{{gap}}ਆਪੇ-ਉਗੀਆਂ ਅੰਗੂਰ ਦੀਆਂ ਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਕੱਜੀ ਪਈ ਇਹ ਥਾਂ ਕਿਸੇ
ਸੁਖਦਾਈ ਝੰਗੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਠੰਡੀ ਝੰਗੀ ਵਰਗੀ।

{{gap}}&quot;ਅਜ ਸਵੇਰੇ ਏਥੇ ਆਇਆ ਸੀ,&quot; ਹਉਕਾ ਭਰਦਿਆਂ ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਆਖਿਆ; &quot;ਘੁਰਨਾ
ਅਜੇ ਵੀ ਸਿਲ੍ਹਾ ਏ; ਅਸਲੋਂ ਤਾਜ਼ਾ।&quot;

{{gap}}ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਥੇ ਉਹ ਖਲੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਦਸ ਕਦਮ
ਪਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਧਮਾਕਾ ਸੁਣੀਤਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤ੍ਰਭਕ ਪਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੀਆਂ
ਬੰਦੂਕਾਂ ਫੜ ਲਈਆਂ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸ ਕੁਝ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼
ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੀ ਸੁਣ ਸਕੇ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੰਗੀਆਂ ਭਰਨ
ਦੀ ਤੇਜ਼, ਤਾਲਬੱਧ ਧੰਮ-ਧੰਮ ਸੁਣੀਤੀ ਤੇ ਫੇਰ ਇਕ ਸਖਣੀ ਗੜਕ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਹੜੀ
ਦੂਰੋਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੂਰੋਂ ਗੂੰਜਣ ਲਗ ਪਈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਡੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵਡੇ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ
ਪਰਤ ਕੇ ਸੁਣੀਣ ਲਗ ਪਈ। ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ
ਕੁਝ ਕੁੜਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹਨੇ ਅਜਾਈਂ ਹੀ ਸਾਵੀ ਝਿੜੀ ਵਿਚ ਝਾਕਿਆ, ਤੇ ਫੇਰ
ਬੁੱਢੇ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲਗ ਪਿਆ। ਚਾਚਾ ਯੋਰੋਸ਼ਕਾ, ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ
ਉਤੇ ਰੱਖੀ, ਅਹਿੱਲ ਖਲੋਤਾ ਸੀ; ਉਹਦੀ ਟੋਪੀ ਪਿਛੇ ਧੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਹਦੀਆਂ
ਅੱਖਾਂ ਅਸਧਾਰਨ ਚਮਕ ਨਾਲ਼ ਲਿਸ਼ਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਦਾ ਮੂੰਹ, ਜਿਹਦੇ ਵਿਚੋਂ
ਖਾਧਾ-ਹੋਇਆ ਪੀਲਾ ਦੰਦ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਨੰਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਓਸ
ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਕੜ ਗਿਆ ਲਗਦਾ ਸੀ।

{{gap}}&quot;ਬਾਰਾਸਿੰਙਾ!&quot; ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ, ਤੇ ਨਿਰਾਸਤਾ ਨਾਲ ਬੰਦੂਕ ਸੂਟ, ਉਹ ਆਪਣੀ
ਧੌਲੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਖੋਹਣ ਲਗ ਪਿਆ। &quot;ਉਹ ਐਨ ਏਥੇ ਖਲੋਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਡੰਡੀ ਤੋਂ ਆਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ...ਮੂਰਖ! ਮੂਰਖ!&quot; ਤੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਮਾਰੀ। &quot;ਮੂਰਖ! ਸੂਰ!&quot; ਆਪਣੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੂੰਡਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਦੁਹਰਾਇਆ। ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਜੰਗਲ ਉਤੋਂ ਧੁੰਦ ਵਿਚ ਉਡਦੀ ਲਗਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਭਕ ਪਏ ਬਾਰਾਸਿੰਙੇ ਦਾ ਖੜਾਕ ਦੂਰੀ ਵਿਚ ਅਗੇ ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।&lt;noinclude&gt;{{right|੧੦੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hfhnt0au2671n43qtfsyyshs65w33do</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/112</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67895</id>
    <revision>
      <id>240179</id>
      <parentid>200605</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:54:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240179</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4402" sha1="7j8fw71sym4ve7kixrqqkyg8xzcm5lc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਜਦੋਂ ਓਲੇਨਿਨ ਭੁੱਖਾ-ਭਾਣਾ, ਥੱਕਾ-ਟੁੱਟਾ, ਪਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬੁੱਢੇ ਨਾਲ
'ਪਰਤਿਆ, ਘੁਸਮੁਸਾ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ। ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਹ ਬੁੱਢੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਤੇ
ਪੀਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤਕ ਨਿੱਘਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ। ਫੇਰ ਉਹ
ਬਾਹਰ ਡਿਉਢੀ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫੇਰ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੂਰਜ-ਲੱਥੇ ਵਿਚ ਪਹਾੜ
ਉਗਮ ਆਏ। ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਫੇਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀਆਂ, '''ਅਬਰੇਕਾਂ''' ਦੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਸ਼ੂਕਾਵਾਂ
ਦੀਆਂ, ਅਲ੍ਹੜ, ਮਾਅਰਕਿਆਂ-ਭਰੀ ਤੇ ਸਿਰਲਥ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅਣਮੁਕਵੀਆਂ
ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਮਾਰਯਾਨਕਾ ਫੇਰ ਇਹਾਤੇ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ
ਗਈ ਤੇ ਉਹਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਨੇ ਉਹਦੇ ਬ੍ਰਤ ਦਾ ਆਖ਼ਰਾਂ ਦਾ, ਕੰਵਾਰਾ ਹੁਸਨ ਉਲੀਕਿਆ।

 ''{{center|'ਕਾਂਡ ਵੀਹਵਾਂ'''}}
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਓਲੇਨਿਨ ਇੱਕਲਾ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨੇ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਨੇ
ਬਾਰਾਂਸਿੰਙੇ ਨੂੰ ਤ੍ਰਭਕਾ ਦਿਤਾ ਸੀ। ਵਲਾ ਪਾ ਫਾਟਕ ਵਿਚ ਲੰਘਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਉਹ ਕੰਡਿਆਲੀ
ਵਾੜ ਉਤੋਂ ਟਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਹਰ ਕੋਈ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲੋਂ
ਕਿ ਉਹ ਕੰਡੇ ਕਢ ਸਕਦਾ, ਜਿਹੜੇ ਉਹਦੇ ਕੋਟ ਨਾਲ ਅੜ ਗਏ ਸਨ, ਉਹਦੇ
ਕੁੱਤੇ ਨੇ, ਜਿਹੜਾ ਅੱਗੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੋ ਤੱਤਰ ਜਗਾ ਦਿਤੇ। ਉਹ ਅਜੇ
ਛਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਤਿੱਤਰ ਹਰ ਕਦਮ ਉਤੇ ਉਠਣ ਲਗ ਪਏ।
( ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਕਲ੍ਹ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਿਖਾਈ; ਉਹਦਾ ਇਰਾਦਾ ਇਹਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਫੰਦਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਣ ਦਾ ਸੀ।) ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ
ਤੇ ਪੰਜ ਤਿੱਤਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਛਾਪਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਉਹ
ਏਨਾ ਥਕ ਗਿਆ ਕਿ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਹ ਮੁੜਕੋ-ਮੁੜ੍ਹਕੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ
ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਦਾ ਘੋੜਾ ਲਾਹ ਲਿਆ, ਛੋਟੇ ਛੱਰੇ ਉਤੇ ਕੁਝ ਗੋਲੀਆਂ
ਪਾ ਲਈਆਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਚੇਰਕੇਸ਼ੀਆ ਕੋਟ ਦੀ ਚੌੜੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਮੱਛਰ ਝਲਦਾ
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਵਲ ਟੁਰ ਪਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਕਲ੍ਹ ਆਏ ਸਨ। ਪਰ, ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ
ਹੋੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਆਪ ਰਾਹ ਉਤੋਂ ਵੀ ਖੁਰੇ ਲਭ ਲਏ,
ਤੇ ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਦੋ ਤਿੱਤਰ ਹੋਰ ਮਾਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਸ ਵਕਤ ਤਕ ਉਹਨੇ ਉਹਨਾਂ
ਨੂੰ ਇਕਠਿਆਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਹੜੀ ਉਹ ਲਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਪਹਿਰ
ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।

{{gap}}ਦਿਨ ਅਸਲੋਂ ਨਿੱਮਲ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਰਮੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਤਕ
ਵਿਚ ਵੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਨਮੀ ਸੁਕ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਛਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੇ ਸਮਝੋ ਉਹਦੇ
ਮੂੰਹ, ਉਹਦੀ ਪਿਠ ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਨੂੰ ਕਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਿਠ ਦੇ ਮਛਰਾਂ
੧੦੮&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7j8fw71sym4ve7kixrqqkyg8xzcm5lc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/113</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67896</id>
    <revision>
      <id>240180</id>
      <parentid>200606</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T16:56:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240180</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1588" sha1="iu8wubqsbhbwyq240zgn1xmrwr8wkuu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਨਾਲ ਕੱਜੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਦਾ ਕੁੱਤਾ ਕਾਲੇ ਤੋਂ ਬੱਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ
ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਓਲੇਨਿਨ ਦਾ ਕੋਟ ਵੀ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਮਛਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡੰਗ ਲੰਘਾ
ਦਿਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਓਲੇਨਿਨ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ
ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ, ਗਰਮੀਆਂ ਵਿਚ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਰਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇਗਾ। ਉਹ ਘਰ
ਜਾਣ ਹੀ ਵੇਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਚੇਤਾ ਆ ਜਾਣ ਉਤੇ ਕਿ ਬਾਕੀ ਦੇ ਲੋਕ ਇਹੋ ਜਿਹੀ
ਪੀੜ ਝੱਲ ਹੀ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਉਹਨੇ ਇਹਨੂੰ ਝੱਲਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ
ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਘਾਰੇ ਜਾਣ ਲਈ ਛਡ ਦਿਤਾ। ਤੇ, ਕਹਿਣਾ ਅਜੀਬ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ
ਵੇਲੇ ਤਕ, ਇਹ ਇਹਸਾਸ ਸਗੋਂ ਸੁਖਾਵਾਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਹ ਤਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ
ਲਗ ਪਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਮਛਰਾਂ-ਭਰੀ ਇਸ ਫ਼ਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੇ ਮੁੜ੍ਹਕੇ ਨਾਲ ਭਰੇ
ਮਛਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਝ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਹਥ ਨੇ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਉਤੇ ਲਿੰਬ ਦਿਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਦੇ
੧੦੯&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iu8wubqsbhbwyq240zgn1xmrwr8wkuu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/114</title>
    <ns>250</ns>
    <id>67897</id>
    <revision>
      <id>240181</id>
      <parentid>200607</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:04:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240181</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5001" sha1="axjclvkuu80e51ftlc95fuinyh969pw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸਾਰੇ ਪਿੰਡੇ ਉਤੇ ਰੁੱਕਣ ਵਿਚ ਹੀ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਇਸ ਖੁਰਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਸ ਜੰਗਲ
ਦਾ ਉਹਦੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਚਰਿਤੱਰ ਤੇ ਖਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿਣੀ। ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਸ
ਆਪੋ-ਉੱਗੀ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਾਹ ਵਿਛੀ ਪਈ ਬਨਾਸਪਤੀ ਨਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡਾਰਾਂ ਤੇ
ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾੜਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਹਰੇ
ਕਚੂਚ ਪਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਸਿਲ੍ਹੀ ਮੁਸ਼ਕ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ
ਇਹਨਾਂ ਨਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇਕ ਤੋਂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਗ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੜਕੇ
ਹੋਏ ਪਤਿਆਂ ਹੇਠ ਕੁਲ-ਕਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਏਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੁਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹੀਉ
ਚੀਜ਼ ਜਿਹੜੀ ਉਹਨੂੰ ਪਹਿਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿ ਲਗਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੁਖਾਵੀਂ ਲੱਗਣ
ਲਗ ਪਈ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਫਿਰ ਲੈਣ ਪਿਛੋਂ, ਜਿਥੇ ਕਲ੍ਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬਾਰਾਂ-ਸਿੰਝੇ ਨਾਲ
ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਓਥੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਲੱਭਣ ਉਤੇ, ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਆਰਾਮ
ਕਰਨ ਨੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਐਨ ਜੰਗਲ ਉਤੇ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ
ਜਦੋਂ ਕਦੀ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਉਤੇ ਜਾਂ ਸੜਕ ਉਤੇ ਆ ਨਿਕਲਦਾ,
ਉਹਦੀ ਪਿਠ ਤੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਖੜਵੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰ੍ਹਾਂਦਾ। ਸਤ ਭਾਰੇ ਤਿੱਤਰ ਉਹਦੇ
ਲਕ ਨਾਲ ਘੜੀਸੇ ਖਾਂਦੇ ਪੀੜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਰਾਂਸਿੰਙੇ ਦੇ ਕਲ੍ਹ ਦੇ ਖੁਰੇ ਲਭ,
ਉਹ ਇਕ ਝਾੜੀ ਹੇਠੋਂ ਪੀਂਘਦਾ ਉਸ ਝਿੜੀ ਵਿਚ ਜਾ ਵੜਿਆ, ਜਿਥੇ ਬਾਰਾਂਸਿੰਙਾ ਪਿਆ
ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਘੁਰਨੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਹਰੇ
ਕਚੂਚ ਪਤਿਆਂ ਦਾ, ਬਾਰਾਂਸਿੰਙੇ ਦੇ ਮੁੜ੍ਹਕੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦਾ, ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ
ਗੋਹੇ ਦਾ, ਬਾਰਾਂਸਿੰਝੇ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਾ, ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਜਿਹੜੀ
ਉਹਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨੇ ਉਡਾਈ ਸੀ, ਤੇ ਕਲ੍ਹ ਵਾਲੇ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਾ ਮੁਆਇਨਾ
ਕੀਤਾ। ਉਹਨੂੰ ਠੰਡ ਤੇ ਸੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੋਈ ਖਿਆਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ
ਤੇ ਕੋਈ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਹੀ। ਤੇ ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਅਕਾਰਨ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਇਹਸਾਸ ਛਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ, ਆਪਣੇ
ਛੋਟੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਦੀ ਆਦਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਸੂਲੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਣ ਤੇ
ਕਿਸੇ ਇਕ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਅਦਾ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ। ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਅਸਾਧਾਰਨ
ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ: “ ਏਥੇ ਹਾਂ ਮੈਂ, ਦਮਿਤਰੀ ਓਲੇਨਿਨ, ਜੀਵ, ਜਿਹੜਾ
ਹੋਰਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਏਨਾ ਵਖਰਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ 'ਕੱਲਾ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਬ
ਹੀ ਜਾਣੇ ਕਿੱਥੇ — ਜਿਥੇ ਇਕ ਬਾਰਾਂਸਿੰਙਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ — ਕੋਈ ਸੁਹਣਾ ਬੁੱਢਾ
ਜਾਨਵਰ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੀ ਵੀ ਆਦਮੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀ
ਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁਖ ਕਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਜਿਥੇ ਉਹਨੇ
ਕਦੀ ਵੀ ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਏਥੇ ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੁਆਲੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤ ਖਲੋਤੇ ਹਨ, ਇਕ 'ਤੇ ਆਪੇ ਉੱਗੀਆਂ ਅੰਗੂਰ ਦੀਆਂ ਵੇਲਾਂ
११०&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>axjclvkuu80e51ftlc95fuinyh969pw</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240182</id>
      <parentid>240181</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:10:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <origin>240182</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4997" sha1="7s7o3kmt886ym71p2stljf9qt7kdly0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸਾਰੇ ਪਿੰਡੇ ਉਤੇ ਰੁੱਕਣ ਵਿਚ ਹੀ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਇਸ ਖੁਰਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਸ ਜੰਗਲ
ਦਾ ਉਹਦੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਚਰਿਤੱਰ ਤੇ ਖਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿਣੀ। ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਸ
ਆਪੋ-ਉੱਗੀ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਾਹ ਵਿਛੀ ਪਈ ਬਨਾਸਪਤੀ ਨਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡਾਰਾਂ ਤੇ
ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾੜਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਹਰੇ
ਕਚੂਚ ਪਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਸਿਲ੍ਹੀ ਮੁਸ਼ਕ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ
ਇਹਨਾਂ ਨਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇਕ ਤੋਂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਗ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੜਕੇ
ਹੋਏ ਪਤਿਆਂ ਹੇਠ ਕੁਲ-ਕਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਏਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੁਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹੀਉ
ਚੀਜ਼ ਜਿਹੜੀ ਉਹਨੂੰ ਪਹਿਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿ ਲਗਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੁਖਾਵੀਂ ਲੱਗਣ
ਲਗ ਪਈ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਫਿਰ ਲੈਣ ਪਿਛੋਂ, ਜਿਥੇ ਕਲ੍ਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬਾਰਾਂ-ਸਿੰਝੇ ਨਾਲ
ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਓਥੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਲੱਭਣ ਉਤੇ, ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਆਰਾਮ
ਕਰਨ ਨੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਐਨ ਜੰਗਲ ਉਤੇ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ
ਜਦੋਂ ਕਦੀ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਉਤੇ ਜਾਂ ਸੜਕ ਉਤੇ ਆ ਨਿਕਲਦਾ,
ਉਹਦੀ ਪਿਠ ਤੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਖੜਵੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰ੍ਹਾਂਦਾ। ਸਤ ਭਾਰੇ ਤਿੱਤਰ ਉਹਦੇ
ਲਕ ਨਾਲ ਘੜੀਸੇ ਖਾਂਦੇ ਪੀੜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਰਾਂਸਿੰਙੇ ਦੇ ਕਲ੍ਹ ਦੇ ਖੁਰੇ ਲਭ,
ਉਹ ਇਕ ਝਾੜੀ ਹੇਠੋਂ ਪੀਂਘਦਾ ਉਸ ਝਿੜੀ ਵਿਚ ਜਾ ਵੜਿਆ, ਜਿਥੇ ਬਾਰਾਂਸਿੰਙਾ ਪਿਆ
ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਘੁਰਨੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਹਰੇ
ਕਚੂਚ ਪਤਿਆਂ ਦਾ, ਬਾਰਾਂਸਿੰਙੇ ਦੇ ਮੁੜ੍ਹਕੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦਾ, ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ
ਗੋਹੇ ਦਾ, ਬਾਰਾਂਸਿੰਝੇ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਾ, ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਜਿਹੜੀ
ਉਹਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨੇ ਉਡਾਈ ਸੀ, ਤੇ ਕਲ੍ਹ ਵਾਲੇ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਾ ਮੁਆਇਨਾ
ਕੀਤਾ। ਉਹਨੂੰ ਠੰਡ ਤੇ ਸੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੋਈ ਖਿਆਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ
ਤੇ ਕੋਈ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਹੀ। ਤੇ ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਅਕਾਰਨ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਇਹਸਾਸ ਛਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ, ਆਪਣੇ
ਛੋਟੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਦੀ ਆਦਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਸੂਲੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਣ ਤੇ
ਕਿਸੇ ਇਕ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਅਦਾ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ। ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਅਸਾਧਾਰਨ
ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ: &quot;ਏਥੇ ਹਾਂ ਮੈਂ, ਦਮਿਤਰੀ ਓਲੇਨਿਨ, ਜੀਵ, ਜਿਹੜਾ
ਹੋਰਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਏਨਾ ਵਖਰਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ 'ਕੱਲਾ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਬ
ਹੀ ਜਾਣੇ ਕਿੱਥੇ — ਜਿਥੇ ਇਕ ਬਾਰਾਂਸਿੰਙਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ — ਕੋਈ ਸੁਹਣਾ ਬੁੱਢਾ
ਜਾਨਵਰ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੀ ਵੀ ਆਦਮੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀ
ਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁਖ ਕਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਜਿਥੇ ਉਹਨੇ
ਕਦੀ ਵੀ ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਏਥੇ ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੁਆਲੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤ ਖਲੋਤੇ ਹਨ, ਇਕ 'ਤੇ ਆਪੇ ਉੱਗੀਆਂ ਅੰਗੂਰ ਦੀਆਂ ਵੇਲਾਂ&lt;noinclude&gt;੧੧੦&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7s7o3kmt886ym71p2stljf9qt7kdly0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/115</title>
    <ns>250</ns>
    <id>68044</id>
    <revision>
      <id>240183</id>
      <parentid>201464</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:18:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240183</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4865" sha1="cu0w2fvnb8jn3pagk58j0tccgcat9b9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਸੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਤੇ ਤਿੱਤਰ ਫੜਫੜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ
ਹਿਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕ
ਆ ਰਹੀ ਹੈ।” ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਤਰ ਟੋਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਆਇਨਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ
ਹੱਥ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਨਿੱਘਾ ਲਹੂ ਆਪਣੇ ਕੋਟ ਨਾਲ ਪੂੰਝਿਆ। &quot;ਸ਼ਾਇਦ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕ
ਗਿੱਦੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਰਿਝਦੇ ਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਚਲ
ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਉਪਰ, ਪਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਡਦੇ, ਜਿਹੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਈ ਵਡੇ
ਟਾਪੂ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਮੱਛਰ ਹਵਾ 'ਚ ਮੰਡਲਾ ਰਹੇ ਤੇ ਘੂੰ-ਘੂੰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਕ,
ਦੋ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ, ਇਕ ਸੌ, ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਲਖ ਮੱਛਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ
ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਘੂੰ-ਘੂੰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ 'ਚੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਹੀ ਇਕ ਦਮਿਤਰੀ
ਓਲੇਨਿਨ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲੋਂ ਏਨਾ ਵਖਰਾ-ਵਖਰਾ, ਜਿੰਨਾ ਮੈਂ ਆਪ ਹਾਂ।
ਉਹਨੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਚਿਤਾਰਿਆ ਮੱਛਰ ਕੀ ਘੂੰ-ਘੂੰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ:&quot;ਏਧਰ ਨੂੰ, ਏਧਰ
ਨੂੰ, ਮੁੰਡਿਉ! ਏਥੇ ਜੇ ਕੋਈ, ਜਿਹਨੂੰ ਅਸੀਂ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ!&quot; ਉਹ ਘੂੰ-ਘੂੰ ਕਰਦੇ,
ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਚੰਬੜ ਜਾਂਦੇ। ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਕੋਈ
ਰੂਸੀ ਮਲਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਾਸਕੋ ਦੀ ਸੁਸਾਇਦੀ ਦਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫਲਾਣੇ-ਫਲਾਣੇ ਤੇ
ਫਲਾਣੇ-ਫਲਾਣੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਇਕ
ਮੱਛਰ ਸੀ, ਜਾਂ ਤਿੱਤਰ, ਜਾਂ ਹਿਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ, ਜਿਹੜੇ ਹੁਣ ਉਹਦੇ ਚੌਹਾਂ
ਪਾਸੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। &quot;ਐਨ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ, ਐਨ ਚਾਚੇ ਯੇਰੋਸ਼ਕੇ ਵਰਗਾ, ਮੈਂ ਕੁਝ
ਚਿਰ ਜੀਵਾਂਗਾ ਤੇ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਘਾਹ ਉਗ
ਆਏਗੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।&quot;

{{gap}}&quot;ਪਰ ਜੇ ਭਾਵੇਂ ਘਾਹ ਉਗ ਹੀ ਆਂਦੀ ਹੋਵੇ?&quot; ਉਹ ਸੋਚੀ ਗਿਆ। ਫੇਰ ਵੀ
ਮੈਨੂੰ ਜੀਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਹੀ ਹੈ, ਜੁ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਹਾਂ। ਕੋਈ ਗਲ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਕੀ ਵੀ ਹੋਵਾਂ — ਬਾਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਵਰਗਾ ਜਾਨਵਰ
ਜਿਦ੍ਹੇ ਉਤੇ ਘਾਹ ਉਗ ਆਏਗੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ; ਜਾਂ ਅਜਿਹਾ ਚੌਖਟਾ, ਜਿਦ੍ਹੇ 'ਚ
ਰਬ ਦਾ ਕੋਈ ਇਕ ਟੋਟਾ ਜੜਿਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇ - ਫੇਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ
ਜੀਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਤਾਂ ਫੇਰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ
ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਾਂ?&quot; ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਚੇਤਾ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ
ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤੇ ਕਰਹਿਤ ਆਉਣ ਲਗੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ
ਹੀ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਖੁਦਗਰਜ਼ ਲਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਹੁਣ ਉਹਨੂੰ ਦਿਸ ਪਿਆ, ਸਾਰਾ ਵਕਤ ਅਸਲ
ਵਿਚ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਚਾਹੀਦਾ। ਤੇ ਉਹ ਦੁਆਲੇ ਪਤਿਆਂ
ਵਲ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਡੁਬ ਰਹੇ ਸੂਰਜ ਵਲ ਵੇਖਦਾ
ਰਿਹਾ ਤੇ ਨਿਮਲ ਅਸਮਾਨ ਵਲ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cu0w2fvnb8jn3pagk58j0tccgcat9b9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/117</title>
    <ns>250</ns>
    <id>68068</id>
    <revision>
      <id>240189</id>
      <parentid>201582</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T17:26:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240189</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4842" sha1="1ml5cf66r3v692u73gv64bkaybklyyu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਲਗ ਪਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਹਨੂੰ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਲ ਕੋਈ '''ਅਬਰੇਕ''' ਕਿਸੇ ਝਾੜੀ ਪਿਛੋਂ ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਝਪਟ ਪਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਚਾ ਕਰਨਾ ਤੇ ਮਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਬੁਜ਼ਦਿਲ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਉਹਨੂੰ ਰਬ ਦਾ ਤੇ ਮੌਤ ਪਿਛੋਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਬੜੇ ਚਿਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਆਏ। ਉਹਦੇ ਚੌਹਾਂ ਪਾਸੇ ਕੁਦਰਤ ਸੀ, ਹਨੇਰੀ, ਕੁਰਖ਼ਤ ਤੇ ਅਲ੍ਹੜ ਕੁਦਰਤ। &quot;ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਜੀਵੀ ਜਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਹਜ ਹੈ,&quot; ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ, &quot;ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਲ ਮੌਤ ਆ ਸਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮੌਤ ਆ ਸਕਦੀ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ?&quot; ਉਹ ਉਸ ਪਾਸੇ ਹੋ ਪਿਆ, ਜਿੱਧਰ ਉਹਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿਚ ਪਿੰਡ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਖ਼ਿਆਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ; ਉਹ ਥੱਕਾ-ਟੁੱਟਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਝਾੜੀ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਲ ਉਚੇਚੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਝਾਕ-ਝਾਕ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਲ ਇਸ ਤੌਖ਼ਲੇ ਨਾਲ ਕਿ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਜਵਾਬ-ਤਲਬੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਚੋਖਾ ਚਿਰ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ, ਉਹ ਇਕ ਨਾਲੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆਂ, ਜਿਹਦੇ ਵਿਚ ਤੇਰੇਕ ਦਾ ਠੰਡਾ, ਰੇਤਲਾ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰਾਹੇ ਨਾ ਪਏ ਰਹਿਣ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਨਾਲ, ਉਹਨੇ ਨਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਾਣ ਦਾ ਮਤਾ ਪਕਾਇਆ। ਉਹ ਟੁਰਦਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿ ਨਾਲਾ ਉਹਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਕਾਨਿਆਂ ਵਿਚ ਕੜ-ਕੜ ਹੋਈ। ਉਹ ਕੰਬ ਉਠਿਆ ਤੇ ਉਹਨੇ ਬੰਦੂਕ ਫੜ ਲਈ। ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਰਮ ਆਈ। ਡਾਢੇ ਹੌਂਕਦੇ, ਲੋੜੋਂ ਵਧ ਭਖ਼ੇ ਹੋਏ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਲੇ ਦੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁਟ ਘਤਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਜੀਭਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

{{gap}}ਉਹਨੇ ਆਪ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਫੇਰ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਮਗਰ-ਮਗਰ ਉਸ ਪਾਸੇ ਵਲ ਹੋ ਪਿਆ, ਜਿੱਧਰ ਕੁੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਪਿੰਡ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਉਹਦੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗਣ ਲਗ ਪਈ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਹੋਰ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਟੁੱਟੇ-ਪੁਰਾਣੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਸੀਆਂ ਵਿਚ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੋ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚਲੇ ਆਪਣੇ ਆਲ੍ਹਣਿਆਂ ਦੁਆਲੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਵਡੇ-ਵਡੇ ਪੰਛੀ ਮੰਡਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਨਾਸਪਤੀ ਘਟਦੀ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੁਣ ਸਰਸਰਾਂਦੇ ਕਾਨੇ ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਰੇਤਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਆਣ ਲਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਚਾਂਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਰ ਰੁੱਖੀ ਇਕਸਾਰ&lt;poem&gt;&lt;/poem&gt;&lt;noinclude&gt;{{right|੧੧੩}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1ml5cf66r3v692u73gv64bkaybklyyu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/118</title>
    <ns>250</ns>
    <id>68074</id>
    <revision>
      <id>240254</id>
      <parentid>201643</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T02:04:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240254</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2953" sha1="aksmrssj9ip2bxzrrgw3ts7whzhdowl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਗੜ੍ਹਕ ਅਣ ਰਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਕਾ ਹੀ ਦਿਲਗੀਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ। ਆਪਣਾ
ਹਥ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿਤਰ ਟੋਹੇ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਵਿਚੋਂ ਇਕ
ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਟੁਟ ਪਿਆ ਤੇ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੀ ਪੇਟੀ ਵਿਚ
ਲਹੂ-ਛਡਦੀ ਧੌਣ ਤੇ ਸਿਰੀ ਹੀ ਅੜੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤਾ
ਸਹਿਮ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਬ ਅਗੇ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ
ਡਰ ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮਰ ਜਾਏਗਾ;
ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਜੀਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਂਘ ਸੀ, ਜੀਣ ਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਸਵੈਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਵਡਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਕਰ ਸਕੇ।
'''ਕਾਂਡ ਇੱਕੀਵਾਂ'''{{center|}}

{{gap}}ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੀ ਰੂਹ ਵਿਚ ਧੁੱਪ ਚੜ੍ਹ ਆਈ। ਉਹਨੂੰ ਰੂਸੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ
ਸੁਣੀਤੀ, ਤੇ ਤੇਰੇਕ ਦਾ ਤੇਜ਼, ਸਵਾਹਰਾ ਵਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਕਦਮ
ਅਗੇ ਉਹਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦਾ ਭੂਰਾ ਵਹਿੰਦਾ ਤਲ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਬਰੇਤੀਆਂ ਦੀ
ਬੇਰੰਗ ਭੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਰੇਤ, ਦੁਰਾਡਾ ਸਤੈਪੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਲੀਕਿਆ ਪਿਆ ਚੌਕੀ
ਦਾ ਪਹਿਰੇ ਵਾਲਾ ਮੁਨਾਰਾ, ਮਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਟੰਡੋਂ ਬੱਝਾ ਘੋੜਾ,
ਤੇ ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਅਗੇ ਪਹਾੜ ਉਭਰਦੇ ਦਿੱਸੇ। ਲਾਲ ਸੂਰਜ ਪਲ ਕੁ ਪਲ ਲਈ ਇਕ
ਬੱਦਲ ਪਿਛੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਇਹਦੀਆਂ ਅਖ਼ੀਰਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ,
ਕਾਨਿਆਂ ਉਤੇ, ਪਹਿਰੇ ਵਾਲੇ ਮੁਨਾਰੇ ਉਤੇ ਤੇ ਕੱਸਾਕਾਂ ਦੀ ਇਕ ਟੋਲੀ ਉਤੇ ਚਿਲਕੀਆਂ,
ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਧੜੱਲੇਦਾਰ ਲੂਕਾਂਸ਼ਕਾ ਦਿਸਿਆ।

{{gap}}ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਉਹ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਕਾਰਨ ਤੋਂ, ਫੇਰ ਪੂਰੀ
ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਰੇਕ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੀਜ੍ਹਨੇ-ਪਰੋਤੋਤਸਕੀ ਚੌਕੀ ਉਤੇ ਆ
११४&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aksmrssj9ip2bxzrrgw3ts7whzhdowl</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240337</id>
      <parentid>240254</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T09:53:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>240337</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3157" sha1="kwgt377845bjhtoppaeod76it3exnz8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = ਕੱਸਾਕ_-_ਲਿਉ_ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf
|Page = 118
|bSize = 450
|cWidth = 297
|cHeight = 127
|oTop = 30
|oLeft = 80
|Location = center
|Description = 
}}
ਗੜ੍ਹਕ ਅਣ ਰਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਕਾ ਹੀ ਦਿਲਗੀਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ। ਆਪਣਾ
ਹਥ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿਤਰ ਟੋਹੇ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਵਿਚੋਂ ਇਕ
ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਟੁਟ ਪਿਆ ਤੇ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੀ ਪੇਟੀ ਵਿਚ
ਲਹੂ-ਛਡਦੀ ਧੌਣ ਤੇ ਸਿਰੀ ਹੀ ਅੜੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤਾ
ਸਹਿਮ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਬ ਅਗੇ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ
ਡਰ ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮਰ ਜਾਏਗਾ;
ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਜੀਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਂਘ ਸੀ, ਜੀਣ ਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਸਵੈਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਵਡਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਕਰ ਸਕੇ।

'''ਕਾਂਡ ਇੱਕੀਵਾਂ'''{{center|}}

{{gap}}ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੀ ਰੂਹ ਵਿਚ ਧੁੱਪ ਚੜ੍ਹ ਆਈ। ਉਹਨੂੰ ਰੂਸੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ
ਸੁਣੀਤੀ, ਤੇ ਤੇਰੇਕ ਦਾ ਤੇਜ਼, ਸਵਾਹਰਾ ਵਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਕਦਮ
ਅਗੇ ਉਹਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦਾ ਭੂਰਾ ਵਹਿੰਦਾ ਤਲ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਬਰੇਤੀਆਂ ਦੀ
ਬੇਰੰਗ ਭੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਰੇਤ, ਦੁਰਾਡਾ ਸਤੈਪੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਲੀਕਿਆ ਪਿਆ ਚੌਕੀ
ਦਾ ਪਹਿਰੇ ਵਾਲਾ ਮੁਨਾਰਾ, ਮਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਟੰਡੋਂ ਬੱਝਾ ਘੋੜਾ,
ਤੇ ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਅਗੇ ਪਹਾੜ ਉਭਰਦੇ ਦਿੱਸੇ। ਲਾਲ ਸੂਰਜ ਪਲ ਕੁ ਪਲ ਲਈ ਇਕ
ਬੱਦਲ ਪਿਛੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਇਹਦੀਆਂ ਅਖ਼ੀਰਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ,
ਕਾਨਿਆਂ ਉਤੇ, ਪਹਿਰੇ ਵਾਲੇ ਮੁਨਾਰੇ ਉਤੇ ਤੇ ਕੱਸਾਕਾਂ ਦੀ ਇਕ ਟੋਲੀ ਉਤੇ ਚਿਲਕੀਆਂ,
ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਧੜੱਲੇਦਾਰ ਲੂਕਾਂਸ਼ਕਾ ਦਿਸਿਆ।

{{gap}}ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਉਹ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਕਾਰਨ ਤੋਂ, ਫੇਰ ਪੂਰੀ
ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਰੇਕ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੀਜ੍ਹਨੇ-ਪਰੋਤੋਤਸਕੀ ਚੌਕੀ ਉਤੇ ਆ&lt;noinclude&gt;{{left|੧੧੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kwgt377845bjhtoppaeod76it3exnz8</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240338</id>
      <parentid>240337</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T09:54:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>240338</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3157" sha1="n0uqvzamjo5458qs490i3xzm8k0oev1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = ਕੱਸਾਕ_-_ਲਿਉ_ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf
|Page = 118
|bSize = 450
|cWidth = 297
|cHeight = 127
|oTop = 30
|oLeft = 80
|Location = center
|Description = 
}}
ਗੜ੍ਹਕ ਅਣ ਰਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਕਾ ਹੀ ਦਿਲਗੀਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ। ਆਪਣਾ
ਹਥ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿਤਰ ਟੋਹੇ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਵਿਚੋਂ ਇਕ
ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਟੁਟ ਪਿਆ ਤੇ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੀ ਪੇਟੀ ਵਿਚ
ਲਹੂ-ਛਡਦੀ ਧੌਣ ਤੇ ਸਿਰੀ ਹੀ ਅੜੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤਾ
ਸਹਿਮ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਬ ਅਗੇ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ
ਡਰ ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮਰ ਜਾਏਗਾ;
ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਜੀਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਂਘ ਸੀ, ਜੀਣ ਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਸਵੈਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਵਡਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਕਰ ਸਕੇ।

{{center|'''ਕਾਂਡ ਇੱਕੀਵਾਂ'''}}

{{gap}}ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੀ ਰੂਹ ਵਿਚ ਧੁੱਪ ਚੜ੍ਹ ਆਈ। ਉਹਨੂੰ ਰੂਸੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ
ਸੁਣੀਤੀ, ਤੇ ਤੇਰੇਕ ਦਾ ਤੇਜ਼, ਸਵਾਹਰਾ ਵਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਕਦਮ
ਅਗੇ ਉਹਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦਾ ਭੂਰਾ ਵਹਿੰਦਾ ਤਲ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਬਰੇਤੀਆਂ ਦੀ
ਬੇਰੰਗ ਭੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਰੇਤ, ਦੁਰਾਡਾ ਸਤੈਪੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਲੀਕਿਆ ਪਿਆ ਚੌਕੀ
ਦਾ ਪਹਿਰੇ ਵਾਲਾ ਮੁਨਾਰਾ, ਮਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਟੰਡੋਂ ਬੱਝਾ ਘੋੜਾ,
ਤੇ ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਅਗੇ ਪਹਾੜ ਉਭਰਦੇ ਦਿੱਸੇ। ਲਾਲ ਸੂਰਜ ਪਲ ਕੁ ਪਲ ਲਈ ਇਕ
ਬੱਦਲ ਪਿਛੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਇਹਦੀਆਂ ਅਖ਼ੀਰਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ,
ਕਾਨਿਆਂ ਉਤੇ, ਪਹਿਰੇ ਵਾਲੇ ਮੁਨਾਰੇ ਉਤੇ ਤੇ ਕੱਸਾਕਾਂ ਦੀ ਇਕ ਟੋਲੀ ਉਤੇ ਚਿਲਕੀਆਂ,
ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਧੜੱਲੇਦਾਰ ਲੂਕਾਂਸ਼ਕਾ ਦਿਸਿਆ।

{{gap}}ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਉਹ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਕਾਰਨ ਤੋਂ, ਫੇਰ ਪੂਰੀ
ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਰੇਕ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੀਜ੍ਹਨੇ-ਪਰੋਤੋਤਸਕੀ ਚੌਕੀ ਉਤੇ ਆ&lt;noinclude&gt;{{left|੧੧੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n0uqvzamjo5458qs490i3xzm8k0oev1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/119</title>
    <ns>250</ns>
    <id>68075</id>
    <revision>
      <id>240255</id>
      <parentid>201644</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T02:08:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240255</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4904" sha1="e2uy3in7kl4m90u9ny7x40jyrvts6wa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਵਸਦੀ ਇਕ ਅਮਨ-ਭਰੀ ਔਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਉਹਨੇ ਕੱਸਾਕਾਂ ਨਾਲ ਗਲ ਛੇੜੀ, ਪਰ ਅਜੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਭਲਿਆਈ ਕਰ
ਸਕਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਨਾ ਲੱਭਣ ਉਤੇ ਉਹ ਝੁੱਗੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਵੜਿਆ। ਨਾ ਉਹਨੂੰ
ਝੁੱਗੀ ਵਿਚ ਹੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਮੌਕਾ ਲਭਿਆ। ਕੱਸਾਕ ਉਹਨੂੰ ਰੁਖਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਝੁੱਗੀ ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਉਤੇ ਉਹਨੇ ਇਕ ਸਿਗਰਟ ਬਾਲੀ। ਕੱਸਾਕਾਂ ਨੇ ਉਹਦੇ
ਵਲ ਉਕਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਾ ਦਿਤਾ, ਪਹਿਲੋਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਹ ਸਿਗਰਟ ਪੀ ਰਿਹਾ
ਸੀ, ਤੇ ਫੇਰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਸ ਸ਼ਾਮੀਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਮਨ ਪ੍ਰਚਾਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ
ਚੀਜ਼ ਹੈ ਸੀ। ਕੁਝ ਆਕੀ ਚੇਚੇਨ, ਜਿਹੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ '''ਅਬਰੇਕ''' ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਨ,
ਇਕ ਸਕਾਊਟ ਨਾਲ ਲੋਥ ਦਾ ਮੂਲ ਤਾਰ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ
ਸਨ; ਤੇ ਕੱਸਾਕ ਆਪਣੇ ਕਮਾਨ-ਅਫ਼ਸਰ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ
ਸਨ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਆਦਮੀ ਦਾ ਭਰਾ ਉਚਾ-ਲੰਮਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਣੇ ਜੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਉਹਦੀ ਛੋਟੀ-ਛੋਟੀ ਮੁੰਨੀ ਹੋਈ ਦਾੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਲਾਖੀ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ; ਘਸੱਡੇ
ਹੋਏ ਕੋਟ ਤੇ ਟੋਪੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹਤ ਵਾਲਾ
ਸੀ। ਉਹਦਾ ਮੂੰਹ-ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਅਬਰੇਕ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਉਹ
ਕਿਸੇ ਵਲ ਵੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਲੋਥ ਵਲ ਇਕ
ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਅੱਡੀਆਂ ਭਾਰ ਛਾਵੇਂ ਬੈਠਾ, ਆਪਣਾ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ
ਪਾਈਪ ਪੀਂਦਾ ਬੁੱਕਾਂ ਸੁਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇ ਉਹ ਕਦੀ-ਕਦੀ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਹੁਕਮ ਦੀਆਂ
ਕੁਝ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਢਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਉਹਦਾ ਸਾਥੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ
ਪ੍ਰੱਤਖ ਹੀ '''ਜੀਗੀਤ''' ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਰੂਸੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਖਰੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿਚ ਇਕ
ਤੋਂ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਗਲ ਅਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ,
ਜਿਹੜੀ ਉਹਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਜਾਂ ਉਹਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਜਗਾ ਸਕਦੀ। ਓਲੇਨਿਨ
ਲੋਥ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਭਰਾ ਨੇ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਅਗੇ ਅਡੋਲ
ਘਿਰਣਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੁਖਾਈ ਨਾਲ ਆਖਿਆ। ਸਕਾਊਟ
ਨੇ ਮੋਏ ਹੋਏ ਆਦਮੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਉਹਦੇ ਕੋਟ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਦੀ ਕੀਤੀ। ਓਲੇਨਿਨ ਉਤੇ
'''ਜੀਗੀਤ''' ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸ਼ਾਨ-ਭਰੇ ਤੇ ਕਰੜੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਰ ਪਿਆ। ਉਹ
ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ, ਪੁੱਛਣ ਲਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ
ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਚੇਚੇਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵਲ ਨਜ਼ਰ ਤਕ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਘਿਰਣਾ ਨਾਲ
ਥੁਕਿਆ ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਚੇਚੇਨ ਦਾ ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾ
ਲੈਣਾ ਵੇਖ ਓਲੇਨਿਨ ਏਨਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਉਸ ਆਦਮੀ
ਦਾ ਮੂਰਖ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਰੂਸੀ ਨਾ ਸਮਝਣਾ ਹੀ ਸੋਚ ਸਕਿਆ; ਤੇ ਫੇਰ ਉਹਨੇ ਸਕਾਊਟ
ਵਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਦੁਭਾਸ਼ੀਏ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸਕਾਊਟ ਦੇ ਕਪੜੇ&lt;noinclude&gt;{{right|੧੧੪}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e2uy3in7kl4m90u9ny7x40jyrvts6wa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/120</title>
    <ns>250</ns>
    <id>68076</id>
    <revision>
      <id>240256</id>
      <parentid>201645</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T02:19:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240256</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4527" sha1="2hf158y1owgr7rpqe6klruuww1aez7l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ਵੀ ਓਨੇ ਹੀ ਘਸੱਡੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਰ ਲਾਖੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਹ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ
ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਿੱਚਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਹਿ ਸਕਦਾ, ਉਹਦੇ ਡਾਢੇ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕਾਂ-ਮਾਰਦੇ ਦੰਦ ਤੇ
ਲਿਸ਼ਕਵੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਸਕਾਊਟ ਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲ-ਬਾਤ ਛੋਹ ਲਈ,
ਤੇ ਇਕ ਸਿਗਰਟ ਮੰਗੀ।

{{gap}}“ ਪੰਜ ਭਰਾ ਹੁੰਦੇ ਸਨ,&quot; ਸਕਾਊਟ ਆਪਣੀ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਰੂਸੀ ਵਿਚ ਬੋਲਣ ਲਗਾ।
&quot;ਇਹ ਤੀਜਾ ਭਰਾ ਏ, ਜਿਹਨੂੰ ਰੂਸੀਆਂ ਮਾਰਿਆ ਏ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਭਰਾ ਰਹੇ ਨੇ।
ਜੀਗੀਤ ਏ, ਬਹੁਤ ਵਡਾ '''ਜੀਗੀਤ'''&quot; ਉਹਨੇ ਚੇਚੇਨ ਵਲ ਸੈਣਤ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਅਹਿਮਦ-ਖ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਮਰ ਗਿਐ, ਇਹ ਦੂਜੇ
ਕੰਢੇ ਕਾਨਿਆਂ 'ਚ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਬੇੜੀ 'ਚ ਰਖੇ ਜਾਂਦਿਆਂ
ਤੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਓਥੇ ਰਾਤ ਤਕ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਨੂੰ
ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾ ਦਿਤਾ।

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਹਿ ਗਿਆ।

{{gap}}“ ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਔਲ ਦਾ ਏਂ ?' ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

{{gap}}“ਓਥੇ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਦਾ,&quot; ਤੇਰੇਕ ਤੋਂ ਪਾਰ ਧੁੰਦਲਾਈ ਨੀਲਮਈ ਘਾਟੀ
ਵਲ ਸੈਣਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਕਾਊਟ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। &quot;ਸੁਯੂਕ-ਸੂ ਦਾ ਪਤਾ ਈ ?
ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਅਠ ਮੀਲ ਅਗੇ ਏ।&quot;
 
{{gap}}ਯੂਕ-ਸੂ ਦੇ ਗੀਰੇਈ-ਖ਼ਾਨ ਦਾ ਪਤਾ ਈ ?' ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਪੁਛਿਆ, ਉਹਨੂੰ
ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਾਕਫ਼ ਦਾ ਮਾਨ ਸੀ। “ ਮੇਰਾ '''ਕੂਨਾਕ''' ਏ।&quot;

{{gap}}&quot;ਮੇਰਾ ਗਵਾਂਢੀ ਏ,&quot; ਸਕਾਊਟ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ।

{{gap}}“ ਚੰਗਾ ਆਦਮੀ ਏ !&quot; ਤੇ ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੀ ਡੂੰਘੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਸਕਾਊਟ
ਨਾਲ ਤਾਤਾਰ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ।

{{gap}}ਛੇਤੀ ਹੀ ਇਕ ਕੱਸਾਕ ਲੈਫ਼ਟੀਨੈਂਟ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਘੋੜੇ ਚੜ੍ਹੇ ਆਣ ਪੁੱਜੇ,
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਕੱਸਾਕਾਂ ਦੀ ਲਾਮ ਡੋਰੀ ਸੀ। ਲੈਫ਼ਟੀਨੈਂਟ — ਕੱਸਾਕ ਅਫ਼ਸਰ ਨੇ, ਜਿਹਨੂੰ
ਅਜੇ ਪਿੱਛੇ ਜਿਹੇ ਹੀ ਕਮਿਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ ਸੀ -- ਕੱਸਾਕਾਂ ਨੂੰ “ ਚੰਗੀਆਂ ਸਿਹਤਾਂ ਮਾਣੋ,
ਕਹਿ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਜਵਾਬ ਵਿਚ “ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਮਾਣੋ, ਹਜ਼ੂਰ&quot;
ਨਾ ਕੂਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੂਸੀ ਫ਼ੌਜ ਵਿਚ ਰਿਵਾਜ ਹੈ ; ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਇਕ ਨੇ ਹੀ
ਝੁਕ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ। ਕੁਝ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਲੂਕਾਸ਼ਕਾ ਵੀ ਸੀ, ਉਠ ਖਲੋਤੇ ਤੇ
ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਖਲੋ ਗਏ। ਦਫ਼ੇਦਾਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ ਕਿ ਚੌਕੀ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਠੀਕ-
ਠਾਕ ਸੀ। ਓਲੇਨਿਨ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਚਗਾਨਾ ਲਗਾ; ਇੰਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ,
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੱਸਾਕ ਫ਼ੌਜ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਰਸਮਾਂ ਦੀ
ਥਾਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਵਰਤਾਰੇ ਦੇ ਆਮ ਢੰਗਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਲੈਫ਼ਟੀਨੈਂਟ, ਜਿਹੜਾ ਓਡਾ
૧૧૯&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2hf158y1owgr7rpqe6klruuww1aez7l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/121</title>
    <ns>250</ns>
    <id>68077</id>
    <revision>
      <id>240257</id>
      <parentid>201646</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T02:26:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240257</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1439" sha1="o1v19ww8o3ulytahf6f0eeld71qxqwr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = ਕੱਸਾਕ_-_ਲਿਉ_ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf
|Page = 121
|bSize = 450
|cWidth = 206
|cHeight = 319
|oTop = 26
|oLeft = 122
|Location = center
|Description = 
}}
 
ਹੀ ਬਾਂਕਾ ਕੱਸਾਕ ਸੀ, ਜਿੱਡਾ ਬਾਕੀ ਦੇ, ਦੁਭਾਸ਼ੀਏ ਨਾਲ ਤਾਤਾਰ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਰਵਾਨੀ
ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲਗਾ ਪਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਇਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਬਣਾਈ, ਸਕਾਊਟ ਨੂੰ ਦਿਤੀ,
ਤੇ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਕਦੀ ਲੈ ਲਈ। ਫੇਰ ਉਹ ਲੋਥ ਕੋਲ ਗਏ।

{{gap}}“ ਤੁਹਾਡੇ 'ਚੋਂ ਲੂਕਾ ਗਾਵਰੀਲੋਵ ਕੌਣ ਏਂ ?'' ਲੈਫ਼ਟੀਨੈਂਟ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।

{{gap}}ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਟੋਪੀ ਲਾਹ ਲਈ ਤੇ ਅਗੇ ਆ ਗਿਆ।

{{gap}}“ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕਮਾਂਡਰ ਨੂੰ ਘਲ ਦਿਤੀ ਏ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ,
ਇਹਦਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ । ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਰਾਸ ਲਈ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਏ। ਤੂੰ ਏਨਾ ਛੋਟਾ ਏਂ
ਕਿ ਦਫ਼ੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪੜ੍ਹਨਾ ਆਉਂਦਾ ਈ ?&quot;

{{gap}}ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।&lt;noinclude&gt;{{right|੧੧੭}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o1v19ww8o3ulytahf6f0eeld71qxqwr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਕੱਸਾਕ - ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ.pdf/122</title>
    <ns>250</ns>
    <id>68078</id>
    <revision>
      <id>240258</id>
      <parentid>201647</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T02:51:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240258</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4186" sha1="t26jvoyykemygpnl2qx32a2v61bkjt2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
{{gap}}&quot;ਪਰ ਤੂੰ ਜਵਾਨ ਕਿੱਡਾ ਸੁਹਣਾ ਲਗਣਾ ਏਂ&quot; ਇਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਕਮਾਂਡਰ ਦਾ
ਪਾਰਟ ਅਦਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਲੈਫ਼ਟੀਨੈਂਟ ਨੇ ਆਖਿਆ। &quot;ਟੋਪੀ ਪਾ ਲੈ। ਕਿਹੜੇ ਗਾਵਰੀਲੋਵਾਂ
ਦਾ ਏ ? ... 'ਚੌੜੇ' ਦਾ, ਹੂੰ?&quot;

{{gap}}&quot;ਉਹਦਾ ਭਤੀਜਾ ਏ,&quot; ਦਫ਼ੇਦਾਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ।


{{gap}}&quot;ਹੱਛਾ ਹੱਛਾ। ਚੰਗਾ, ਮਦਦ ਕਰੋ ਏਧਰ,&quot; ਉਹਨੇ ਕੱਸਾਕਾਂ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਿਆਂ
ਆਖਿਆ।

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਸੁਹਣਾ
ਲਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਫ਼ੇਦਾਰ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਟੋਪੀ ਰਖ, ਓਲੇਨਿਨ ਕੋਲ
ਬੈਠ ਗਿਆ।

{{gap}}ਜਦੋਂ ਲੋਥ ਬੇੜੀ ਕੋਲ ਲਿਜਾਈ ਗਈ, ਚੇਚੇਨ ਭਰਾ ਕੰਢੇ ਹੇਠ ਉਤਰ ਪਿਆ।
ਕੱਸਾਕ ਆਪਮੁਹਾਰੇ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦੇਣ ਲਈ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬੇੜੀ
ਵਿਚ ਕੁਦ ਪਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ;
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨੇ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਕੱਸਾਕਾਂ ਉਤੇ ਇਕ ਤੇਜ਼
ਨਜ਼ਰ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਫੇਰ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਇਕ ਸਵਾਲ ਪੁਛਿਆ।
ਉਹਦੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ ਕੁਝ ਆਖਿਆ ਤੇ ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ ਵਲ ਸੈਣਤ ਕੀਤੀ। ਚੇਚੇਨ
ਨੇ ਉਹਦੇ ਵਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੂੰਹ ਪਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਕੰਢੇ ਵਲ
ਝਾਕਿਆ। ਉਹਦੀ ਤਕਣੀ ਵਿਚ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੀਤ ਘਣ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਫੇਰ ਕੋਈ
ਗਲ ਆਖੀ।

{{gap}}&quot;ਕਿ ਕਹਿ ਰਿਹੈ?&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਕਲਮਲਾਉਂਦੇ ਸਕਾਊਟ ਤੋਂ ਪੁਛਿਆ।

{{gap}}&quot;ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਡੇ ਮਾਰਦੇ ਨੇ, ਸਾਡੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਰਦੇ ਨੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਜ ਈ ਖ਼ੁਰਦਾ-
ਮੁਰਦਾ ਹੁੰਦੈ,&quot; ਸਕਾਊਟ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ ; ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੀ ਉਹ ਮਨੋਂ ਘੜ ਰਿਹਾ
ਸੀ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੇੜੀ ਵਿਚ ਕੁਦਿਆ, ਉਹਦੇ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿਚ
ਲਿਸ਼ਕੇ।

{{gap}}ਮੋਏ ਹੋਏ ਆਦਮੀ ਦਾ ਭਰਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਕੰਢੇ ਵਲ ਟਕ ਲਾਈ, ਅਹਿਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਉਹਦਾ ਅੰਦਰ ਏਡੀ ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਘਿਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਦਰਿਆ ਦੇ
ਇਸ ਕੰਢੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਉਹਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਸਕਾਊਟ, ਬੇੜੀ ਦੇ ਇਕ ਸਿਰੇ ਖਲੋਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਚੱਪੂ ਕਦੀ ਇਸ ਪਾਸੇ ਡੋਬਦਾ ਤੇ
ਕਦੀ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਡਾਢੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਖੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਅਟਕਿਆਂ
ਬਿਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੇੜੀ ਤਿਰਛੇ ਦਾਅ ਵਹਾ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਂਦੀ, ਛੋਟੀਉ
ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ; ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੁਣ ਮਸਾਂ-ਮਸਾਂ ਸੁਣੀਂਦੀਆਂ। ਤੇ ਅਖ਼ੀਰ, ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਸਦਿਆਂ,
ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਲਗੇ, ਜਿਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਖਲੋਤੇ ਉਡੀਕ&lt;noinclude&gt;{{left|੧੧੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t26jvoyykemygpnl2qx32a2v61bkjt2</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240259</id>
      <parentid>240258</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T02:53:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kaur.gurmel</username>
        <id>192</id>
      </contributor>
      <origin>240259</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4185" sha1="luwfkrbxirg7m9gb372qiely4jyorwe" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kaur.gurmel&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
{{gap}}&quot;ਪਰ ਤੂੰ ਜਵਾਨ ਕਿੱਡਾ ਸੁਹਣਾ ਲਗਣਾ ਏਂ&quot; ਇਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਕਮਾਂਡਰ ਦਾ
ਪਾਰਟ ਅਦਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਲੈਫ਼ਟੀਨੈਂਟ ਨੇ ਆਖਿਆ। &quot;ਟੋਪੀ ਪਾ ਲੈ। ਕਿਹੜੇ ਗਾਵਰੀਲੋਵਾਂ
ਦਾ ਏ ? ... 'ਚੌੜੇ' ਦਾ, ਹੂੰ?&quot;

{{gap}}&quot;ਉਹਦਾ ਭਤੀਜਾ ਏ,&quot; ਦਫ਼ੇਦਾਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ।


{{gap}}&quot;ਹੱਛਾ ਹੱਛਾ। ਚੰਗਾ, ਮਦਦ ਕਰੋ ਏਧਰ,&quot; ਉਹਨੇ ਕੱਸਾਕਾਂ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਿਆਂ
ਆਖਿਆ।

{{gap}}ਲੂਕਾਸ਼ਕੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਸੁਹਣਾ
ਲਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਫ਼ੇਦਾਰ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਟੋਪੀ ਰਖ, ਓਲੇਨਿਨ ਕੋਲ
ਬੈਠ ਗਿਆ।

{{gap}}ਜਦੋਂ ਲੋਥ ਬੇੜੀ ਕੋਲ ਲਿਜਾਈ ਗਈ, ਚੇਚੇਨ ਭਰਾ ਕੰਢੇ ਹੇਠ ਉਤਰ ਪਿਆ।
ਕੱਸਾਕ ਆਪਮੁਹਾਰੇ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦੇਣ ਲਈ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬੇੜੀ
ਵਿਚ ਕੁਦ ਪਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ;
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨੇ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਕੱਸਾਕਾਂ ਉਤੇ ਇਕ ਤੇਜ਼
ਨਜ਼ਰ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਫੇਰ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਇਕ ਸਵਾਲ ਪੁਛਿਆ।
ਉਹਦੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ ਕੁਝ ਆਖਿਆ ਤੇ ਲੁਕਾਸ਼ਕੇ ਵਲ ਸੈਣਤ ਕੀਤੀ। ਚੇਚੇਨ
ਨੇ ਉਹਦੇ ਵਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੂੰਹ ਪਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਕੰਢੇ ਵਲ
ਝਾਕਿਆ। ਉਹਦੀ ਤਕਣੀ ਵਿਚ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੀਤ ਘਣ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਫੇਰ ਕੋਈ
ਗਲ ਆਖੀ।

{{gap}}&quot;ਕਿ ਕਹਿ ਰਿਹੈ?&quot; ਓਲੇਨਿਨ ਨੇ ਕਲਮਲਾਉਂਦੇ ਸਕਾਊਟ ਤੋਂ ਪੁਛਿਆ।

{{gap}}&quot;ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਡੇ ਮਾਰਦੇ ਨੇ, ਸਾਡੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਰਦੇ ਨੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਜ ਈ ਖ਼ੁਰਦਾ-
ਮੁਰਦਾ ਹੁੰਦੈ,&quot; ਸਕਾਊਟ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿਤਾ ; ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੀ ਉਹ ਮਨੋਂ ਘੜ ਰਿਹਾ
ਸੀ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੇੜੀ ਵਿਚ ਕੁਦਿਆ, ਉਹਦੇ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿਚ
ਲਿਸ਼ਕੇ।

{{gap}}ਮੋਏ ਹੋਏ ਆਦਮੀ ਦਾ ਭਰਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਕੰਢੇ ਵਲ ਟਕ ਲਾਈ, ਅਹਿਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹਦਾ ਅੰਦਰ ਏਡੀ ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਘਿਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਦਰਿਆ ਦੇ ਇਸ ਕੰਢੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਉਹਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਸਕਾਊਟ, ਬੇੜੀ ਦੇ ਇਕ ਸਿਰੇ ਖਲੋਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਚੱਪੂ ਕਦੀ ਇਸ ਪਾਸੇ ਡੋਬਦਾ ਤੇ ਕਦੀ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਡਾਢੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਖੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਅਟਕਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੇੜੀ ਤਿਰਛੇ ਦਾਅ ਵਹਾ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਂਦੀ, ਛੋਟੀਉ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ; ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੁਣ ਮਸਾਂ-ਮਸਾਂ ਸੁਣੀਂਦੀਆਂ। ਤੇ ਅਖ਼ੀਰ, ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਸਦਿਆਂ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਲਗੇ, ਜਿਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਖਲੋਤੇ ਉਡੀਕ&lt;noinclude&gt;{{left|੧੧੮}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>luwfkrbxirg7m9gb372qiely4jyorwe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਪੈਂਤੀ.pdf/45</title>
    <ns>250</ns>
    <id>70371</id>
    <revision>
      <id>240151</id>
      <parentid>233489</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T14:58:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240151</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1987" sha1="azkm0rzf4hamk0elbxi2ar7xyx6choc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{right|੪੧}}&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;ਕਲਗੀਧਰ ਬਿਰਾਜਦੇ ਲਿਖਣਸਰ ਦੀ ਝੀਲ।
ਪਾਂਦੇ ਅੱਖਰ ਪਹਿਲੜਾ, ਭਰ ਕੇ ਮਸਿ ਅਨੀਲੁ॥

ਘੜ ਘੜ ਕਲਮਾਂ ਸੁੱਟਦੇ, ਕਰਦੇ ਜਲ ਪਰਵਾਹੁ।
ਨਾਮ 'ਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਂਦੀਆਂ, ਕਰਸਨ ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ॥

ਸਾਧ ਜਨ ਪਏ ਪੁੱਛਦੇ, ਹੁੰਦੇ ਬਹੁਤ ਹਰਾਨ।
ਅੱਗੋਂ ਆਖਣ ਸਤਿਗੁਰੂ: ਇਹ ਬੀਜਕ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨੁ॥

ਤਿਨ ਕੇ ਕਾਰਨ ਕਲਮ ਗਢ, ਦੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹਮ ਤਾਰ।
ਸਿਖ ਸਖਾ ਇਤ ਪੜ੍ਹੇਂਗੇ, ਹਮਰੇ ਕਈ ਹਜਾਰ&lt;ref&gt;ਗੁਰਵਿਲਾਸ ਪਾਤਸਾਹੀ ੧੦&lt;/ref&gt; ॥

ਦੀਪ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਭਾਈ ਜੀ ਮੋਤੀ ਖ਼ੁਸ਼ਨਵੀਸ।
ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਲੇਖਦੇ, ਕੈਸੇ ਖੁਸ਼ਨਸੀਬ॥

ਏਸ ਕਲਮ ਦੀ ਨੋਕ ਹੈ, ਤਿੱਖੀ ਖੰਡਿਓਂ ਧਾਰ।
ਡਾਢਾ ਬਿਖੜਾ ਪਾਵਣਾ ਇਸ ਲਿਖਣੀ ਦਾ ਸਾਰ॥

ਬੰਦ ਬੰਦ ਕਟਵਾਵਣਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰਨਾ ਸੀਅ।
ਸਿਰ ਤਲੀ ਪਰ ਰੱਖਣਾ, ਗੁਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ॥

ਹੱਥ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਮੈਂ ਖੜ੍ਹਾ ਮਨ ਵਿਚ ਲੈ ਫ਼ਰਿਆਦ।
ਕਦ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇਗਾ ਕਲਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦ॥

ਕੌਲ ਨਿਭਾਵਾਂ ਕਲਮ ਦਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਬਲ਼ਦੀ ਸਾਂਗ।
ਏਸ ਕਲਮ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਨਾ ਤਾਂਘ॥

ਕਾਗਤ ਮਿੱਟੀ, ਕੰਬਦੀ ਉਂਗਲ਼, ਅੱਖਰ ਏਕਮਕਾਰ।
ਸਿੱਖਾਂ, ਭੁੱਲਾਂ, ਮੁੜ ਲਿਖਾਂ; ਜਨਮ ਲਵਾਂ ਕਈ ਵਾਰ॥
&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>azkm0rzf4hamk0elbxi2ar7xyx6choc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ - ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ.pdf/162</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75180</id>
    <revision>
      <id>240350</id>
      <parentid>239447</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T11:48:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240350</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2327" sha1="16mary2u1t9opve3az6qk9tokqd8cdc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||153}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;{{Multicol}}
ਮੁਰਾਰੀ ਅਣਦ........................... 118
ਮੁਰਾਰੀ ਧੌਣ ............................ 103
ਮੂਲਾ ਸੁਲਤਾਨਪੁਰੀ...................... 81
ਮੂਲਾ ਕਪੂਰ............................... 70
ਮੁਲਾ ਕੀੜ................................. 24
ਮੂਲਾ ਧਾਵਣ............................... 72
ਮੂਲਾ ਬੇਰੀਂ................................ 110
ਮੂਲਾ ਮਹਾਂਪੁਰਖ.......................... 76
ਮੇਹਰਾ.................................... 100
ਮੋਹਣ (ਲਾਹੌਰ ਦਾ).......................88
ਮੋਹਣਕੁੱਕ.................................. 88
ਮੋਹਣ (ਢਾਕੇ ਵਾਲਾ).....................146
ਮੰਗੀਣਾ ਸੇਠ ..............................112
ਮੰਞ......................................... 93
ਰਾਮਦਾਸ.................................. 111
ਰਾਮਦਾਸ ਭੰਡਾਰੀ......................... 72
ਰਾਮਾ....................................... 69
ਰਾਮਾ ਝੰਝੀ............................... 104
{{Multicol-break}}
ਰਾਮਾ ਡਿੰਡੀ................................ 29
ਰਾਮੂ ਕੋਹਲੀ (ਸੁਲ:).......................81
ਰਾਮੂ ਡੱਲੇ ਵਾਲਾ ................... 54, 55
ਰੂਪ ਚੰਦ ਸਰਹੰਦੀ)..................... 112
ਰੇਖ ਰਾਉ.................................. 111
ਲਘੂ ਪਟੋਲੀਆ.......................... 107
ਲਟਕਣ ਘੂਰਾ........................... 103
ਲਟਕਣ ਬਿੰਦਰਾਉ.......................119
ਲਧਾ ਪਰਉਪਕਾਰੀ......................107
ਲਾਲਾ ਸੇਠੀ...............................104
ਲਾਲਾ ਢਿਲੋਂ ਚੌਧਰੀ ਪੱਟੀ............... 84
ਲਾਲੂ ਬੁਧਵਾਰ............................ 91
ਲਾਲੂ ਵਿੱਜ ................................65
ਲੰਗਾਹ ਢਿਲੋਂ ਚੌ: ਪੱਟੀ ..................84
ਵਿਸ਼ਨ ਦਾਸ.............................. 57
ਵੇਸਾ ਭਾਰਦੁਆਜ.........................79
ਵੇਗਾ ਪਾਸੀ ਡੱਲਾ.........................55
{{Multicol-end}}
&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>16mary2u1t9opve3az6qk9tokqd8cdc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ - ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ.pdf/158</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75181</id>
    <revision>
      <id>240345</id>
      <parentid>239509</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T11:13:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240345</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2680" sha1="sx7qpdf7dxu88j6p7c8k2h444t63ur4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||149}}&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;{{Multicol}}
ਹੇਮੂ ਸੁਇਨੀ.............. 104
ਕਟਾਰਾ ਸਰਾਫ.......... 103
ਕਟਾਰੂ ਮਲਕ........... 136
ਕਪੂਰ ਦੇਵ................ 86
ਕਲਿਆਣ ਸੂਦ.......... 108
ਕਲਿਆਣਾ................ 119
ਕਾਲਉ ਕਾਕਾ............100
ਕਾਲਾ......................100
ਕਾਲੂ ਕੋਹਲੀ.............108
ਕਾਲੂ ਖੱੜ੍ਰੀ................. 34
ਕਿਸਨਾ.................. 109
ਕਿਸਨਾ ਝਿੰਗਰਣ........ 62
ਕਿਸਨਾ ਝੰਝੀ............ 130
ਕਿਦਾਰਾ.................... 67
ਕਿਦਾਰੀ.....................49
ਕੁੱਕੋ ਵਧਾਵਣ............. 127
ਕੁੱਲਾ ਝੰਝੀ................. 64
ਕੰਦੂ ਸੰਘਰ................. 86
ਖਾਨੂ......................... 52
ਖਾਨੂ ਛੁਰਾ ਡੱਲਾ............55
ਖੇੜਾ ਸੋਇਨੀ.................25
ਗਜਣ.........................37
ਗੜੀਅਲ....................118
ਗਾੜੂ ਵਿਜ ..................77
ਗੁਜਰ ਲੁਹਾਰ............... 46
ਗੁਪਾਲ ਸੇਠ.................144
ਗੁਰਦਾਸ ....................115
ਗੁਰਦਿਤਾ....................103
{{Multicol-break}}
ਗੋਬਿੰਦ ਕੁੱਕ...................93
ਗੋਬਿੰਦ ਘੇਈ (ਸੂਲ:)........ 81
ਗੋਖੂ ਮਹਿਤਾ..................66
ਗੋਪੀ ਡੱਲਾ....................54
ਗੋਪੀ ਭਾਰਦੁਆਜ............79
ਗੋਪੀ ਮਹਿਤਾ ...............114
ਗੋਵਿੰਦ ਭੰਡਾਰੀ...............52
ਗੋਲਾ ਕੁੱਕ......................93
ਗੰਗਾ ਸਹਗਲ ...............118
ਗੰਗੂ ਸਹਗਲ.................69
ਗੰਗੂ ਡਲਾ.....................54
ਚਤਰ ਦਾਸ ਕਪੂਰ.......... 77
ਚਾਊ ਸੁਲਤਾਨਪੁਰੀ.......... 81
ਚੂਹੜ..........................104
ਚੂਹੜ ਚਉਝੜ.............. 140
ਚੂਹੜ ਚੌਧਰੀ................. 61
ਚੰਗਾ ...........................78
ਚੰਡੀਆ....................... 65
ਚੰਦੂ ਚੜ ......................72
ਛਜੂ ਭੱਲਾ (ਸੁਲਤਾਨ:)...... 81
ਛੁਰਾ ਭਗਤ..................136
ਜਗਸੀ .......................114
ਜਗਨਾ ਸੂਹੜ .............. 120
ਜਗਾ ਧਰਣੀ...................51
ਜਟਾ ਤਪਾ....................141
ਜਟੂ ਚੱਡਾ.....................75
ਜਟੂ ਭੀਵਾ ....................76
ਜਟੂ ਭੰਡਾਰੀ..................76
{{Multicol-end}}&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sx7qpdf7dxu88j6p7c8k2h444t63ur4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ - ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ.pdf/161</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75182</id>
    <revision>
      <id>240349</id>
      <parentid>239475</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T11:42:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240349</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3099" sha1="t78cuzb99qlwcv5pxxzjp16orzf7xzx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{rh|152||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}}&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;
{{Multicol}}
ਬਾਲਾ.................................72
ਬਾਲਾ ਝਿੰਗਰਣ.....................62
ਬਾਲਾ ਮਰਵਾਹਾ....................95
ਬਾਲੂ ਵਿਜ .........................65
ਬਿਸਨੂ ਬੀਬੜਾ.....................74
ਬਿਧੀ ਚੰਦ ...........................59
ਬੁਧੂ ਕੁਮਿਆਰ......................107
ਬੁਧੂ ਛੀਂਬਾ (ਸੁਲ:)................. 81
ਬੂਲਾ.................... 50, 59, 65
ਬੂਲਾ ਪਾਂਧਾ ਡੱਲਾ.................. 54
ਬੂੜਾ ਬੁੱਢਾ ..........................44
ਬੋਦਲਾ ਮਲਕ..................... 136
ਬੰਮੀ ਸੁਲਤਾਨ ਪੁਰੀ............... 81
ਭਗਤਾ ਓਹਰੀ..................... 36
ਭਗੀਰਥ............................. 71
ਭਗੀਰਥ ਸੁਇਨੀ.................. 64
ਭਗੀਰਥ ਚੌਧਰੀ ਮੈਲਸੀਹਾਂ...... 38
ਭਗਵਾਨ ਦਾਸ.................... 136
ਭਗਵਾਨਾ.......................... 103
ਭਟੂ ਤਿਵਾੜੀ....................... 70
ਭਟੂ ਵੇਤਾ........................... 70
ਭਾਊ ਮੋਕਲ........................ 114
ਭਾਗੂ ਡੱਲਾ...........................54
ਭਾਨਾ ਸਨਮੁਖ.....................140
ਭਾਨਾ ਸੁਹੜ.......................120 
ਭਾਨਾ ਮੱਲਣ....................... 111
ਭਾਨੂ ਚੱਢਾ ........................ 75
ਭਾਨੂ ਬਹਿਲ...................... 144
{{Multicol-break}}
ਭਾਨੂ ਭਗਤ........................109
ਭਾਰੂ................................. 58
ਭਿੱਖਾ ਭੱਟ (ਸੁਲ:)................ 81
ਭਿਖਾਰੀ 'ਭਾਬੜਾ.................137
ਭੀਅੜਾ............................. 79
ਭੀਵਾ (ਸਰਹਿੰਦੀ)................112
ਭੁੱਲਾ ਝੰਝੀ .........................64
ਭੁੱਲੂ ਸੇਖੜ......................... 76
ਭੋਲੂ ਤਿਵਾੜੀ...................... 70
ਮਈਆ ਖੁੱਲਰ..................... 60
ਮਹਾਂ ਨੰਦ........................... 59
ਮਹਿਤਾ ਸਕਤੂ.................... 117
ਮਹਿਤਾ ਡੱਲਾ...................... 55
ਮਥਰਾ ਦਾਸ...................... 118
ਮਦੂ................................ 66
ਮਦੂ ਤਿਖਾਣ...................... 131
ਮਨਸਾ ਧਾਰ..................... 128
ਮਰਦਾਨਾ.......................... 26
ਮਲਣ ਡੱਲੇ ਵਾਲਾ..................54
ਮਲੀਆ ਡੱਲਾ ਛੀਂਬਾ............. 55
ਮਲੂ ਸ਼ਾਹੀ..........................38
ਮਾਹੀਆ ............................52
ਮਾਈਆ ਲੰਬ.................... 139
ਮਾਂਗਾ................................33
ਮਾਣਕ ਚੰਦ.........................57
ਮਾਧੋ ਸੋਢੀ.........................112
ਮਾਲੋ................................ 33
ਮੁਕੰਦਾ ......................67, 110
{{Multicol-end}}
&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t78cuzb99qlwcv5pxxzjp16orzf7xzx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ - ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ.pdf/159</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75184</id>
    <revision>
      <id>240346</id>
      <parentid>239510</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T11:21:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240346</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3044" sha1="91m7uhawm91221xjxwf1llnda34l7lh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{rh|150||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}}&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;{{Multicol}}
ਜਟੂ ਵੇਤਾ.......................... 70
ਜਮਾਲ ਮੀਆਂ..................... 126
ਜਲੋ ਮਸੰਦ..........................88
ਜਾਪਾ ਖੁੱਲਰ .......................60
ਜਾਪੂ................................. 71
ਜਾਪੂ ਵੰਸੀ ਖੱਤ੍ਰੀ................... 36
ਜਾਮੂ ਧੁੱਟਾ .........................93
ਜਿਤਾ ਰੰਧਾਵਾ..................... 39
ਜੀਵਾ .............................. 45
ਜੀਵੰਦਾ.............................. 51
ਜੇਠਾ......................... 59, 78
ਜੇਠਾ ਸੇਠੀ....................... 102
ਜੈਤਾ....................... 121, 122
ਜੈਤਾ ਸੇਠ.........................143
ਜੈਰਾਮ............................. 30
ਜੋਧ................................. 45
ਜੋਧ ਸੰਗਰ .......................90
ਜੋਧ ਰਸੋਈਆ.................... 53
ਜੋਧਾ ਧੁੱਟਾ........................ 93
ਜੋਧਾ ਮਸੰਦ....................... 88
ਝਾਝੂ............................... 69
ਝੰਡਾ ਡੱਲਾ........................ 55
ਟੋਡਾ ਭਟ.......................... 81
ਟੋਡਾ ਮਹਿਤਾ......................66
ਡਲਾ................................ 71
ਡਲੂ ਰਿਹਾਣ.................... 136
ਡੁਗਰ ਦਾਸ ਤਕਿਆਰ .........59
ਢਿੱਲੀ ਮੰਡਲ ....................114
{{Multicol-break}}
ਢੇਸੀ ਸੰਗਰ....................... 90
ਤਖਤੂ ਧੀਰ...................... 128
ਤਾਰੂ ................................58
ਤਾਰੂ ਡੱਲਾ......................... 54
ਤਾਰੂ ਪੋਪਟ........................ 23
ਤ੍ਰਿਲੋਕਾ ਸੁਹੜ ................... 63
ਤਿਲੋਕਾ ਸੇਠ .....................103
ਤਿਲੋਕਾ ਪਾਰਕਾ..................123
ਤੀਰਥ .....................110, 114
ਤੀਰਥ ਉਪਲ.................... 128
ਤੀਰਥਾ .............................59
ਤੀਰਥ ਸਭਰਵਾਲ................ 57
ਤੀਰਥਾ ਚੱਢਾ ......................75
ਤੀਰਥ ਲਸ਼ਕਰੀ .................132
ਤੁਲਸਾ ਭੱਲਾ .......................54
ਤੁਲਸਾ ਵਹੁਰਾਂ ....................60
ਤੁਲਸਾ ਵਹੁਰਾ (ਸੂਲ:)............81
ਤੁਲਸੀਆ ਬੀਰ....................65
ਤੁਲਸੀਆ ਭਾਰਦੁਆਜ........... 79
ਤੋਤਾ................................ 66
ਤੋਤਾ ਮਹਿਤਾ......................123
ਦਮੋਦਰ ਸੁਲਤਾਨਪੁਰੀ........... 81
ਦਰਗਹ ਭੰਡਾਰੀ................ 125
ਦਰਗਹ ਤੁੱਲੀ....................128
ਦਾਸ ਵਧਾਵਣ................... 136
ਦੀਪਾ................................59
ਦੀਪਾ ਕਾਸਰਾ .....................84
ਦੀਪਾ ਡੱਲੇ ਵਾਲਾ..................54
{{Multicol-end}}
&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>91m7uhawm91221xjxwf1llnda34l7lh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ - ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ.pdf/160</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75185</id>
    <revision>
      <id>240348</id>
      <parentid>239488</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T11:32:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240348</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3184" sha1="gp8jl5m7oyqgcwdkcmsed79yi8wwcrk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{rh|ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ||151}}&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;{{Multicol}}
ਦੀਪਾ ਦੇਉ...........................50
ਦੁਰਗਾ..........................51, 62
ਦੌਲਤ ਖਾਂ ਲੋਧੀ ....................30
ਧਰਮ ਦਾਸ ਖੋਟੜਾ................ 59
ਧਰਮਾ............................... 69
ਧਾਰੋ ਸੂਰਮਾ (ਸੁਲ:)............... 81
ਧਿੰਗੜ ਤਖਾਣ......................131
ਧਿੰਙ ਨਾਈ.......................... 46
ਧੀਰੋ ਉਜੈਨੀ .......................137
ਨਈਆ ਖੁੱਲਰ .....................60
ਨਗਉਰੀ ਡੱਲਾ......................45
ਨੱਥਾ ................................114
ਨਰਾਇਣ ਦਾਸ......................50
ਨਵਲਾ..............................142
ਨਾਊ ਸਹਗਲ......................69
ਨਾਉ ਸੇਖੜ.........................76
ਨਾਨੂ ਕੋਹਲੀ.......................108
ਨਾਨੋ................................ 119
ਨਾਨੋ ਓਹਰੀ........................ 95
ਨਿਹਾਲਾ............................ 142
ਨਿਹਾਲ..................... 104, 127
ਨਿਹਾਲੁ ਸੁਨਿਆਰਾ............... 110
ਨਿਹਾਲੂ ਚਢਾ................ 75, 117
ਨਿਹਾਲੂ ਪਰਬਤੀ................. 100
ਨਿਹਾਲੂ ਬੀਰ.........................65
ਨਿਹਾਲੂ ਭੱਲਾ (ਸੁਲ:)...............81
ਨਿਵਲਾ.........................71, 127
ਨੰਦਾ................................ 122
{{Multicol-break}}
ਨੰਦਾ ਸੁਹੜ...........................120
ਨੰਦਾ ਵਿੱਠੜ ........................ 114
ਨੰਦੂ ਸੂਦਨ ਡੱਲਾ .....................54
ਪਦਾਰਥ ...............................58
ਪਰਸ ਰਾਮ ਵੈਦ .................... 131
ਪਰਤਾਪ ਸੂਰਮਾ .....................113
ਪਾਰੋ ਜੁਲਕਾ (ਪਰਮਹੰਸ)............47
ਪਿਆਰਾ............................... 65
ਪਿਰਾਗਾ ............................. 122
ਪ੍ਰਿਥਾ ਸੋਇਨੀ .........................25
ਪ੍ਰਿਥੀ ਮਲ ਸਹਗਲ .................29
ਪ੍ਰਿਥੀ ਮਲ ਜਰਾਂਦੀ..................136
ਪ੍ਰਿਥੀ ਮਲ ਭੱਲਾ.......................54
ਪੀਰਾਣਾ................................93
ਪੁਨੂੰ.................................... 93
ਪੁਰੀਆ ਚੌਧਰੀ........................61
ਪੂਰੋ.................................... 57
ਪੂਰੋ ਡੱਲਾ..............................54
ਪੈੜਾ ...................................62
ਪੈੜਾ ਕੋਹਲੀ ........................124
ਪੈੜਾ ਚੰਡਾਲੀਆ....................102
ਪੈੜਾ ਛਜਲ.......................... 86
ਪੰਮੂ ਪੁਰੀ............................130
ਫਿਰਣਾ ਸੂਦ......................... 70
ਫਿਰਣਾ ਖਹਿਰਾ..................... 45
ਫਿਰਣਾ ਬਹਿਲ...................... 78
ਬਦਲੀ ਸੋਢੀ ........................144
ਬਨਵਾਲੀ ਵੈਦ.......................131
{{Multicol-end}}
&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gp8jl5m7oyqgcwdkcmsed79yi8wwcrk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ - ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ.pdf/157</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75187</id>
    <revision>
      <id>240343</id>
      <parentid>239511</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T10:53:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240343</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3019" sha1="lteqwqe4ow9yj0s4ta6inke40p688yx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{rh|148||ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਮਾਲਾ}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;{{center|{{x-larger|ਸਿਖ ਨਾਮਾਵਲੀ ਸਿਖਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਤਤਕਰਾ}}}}
{{center|{{larger|ਅੱਖਰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ}}}}
{{Multicol}}
ਉਗਰ ਸੈਣ, ਡੱਲੇ ਵਾਲਾ..............54
ਉਗਰੂ-ਡੱਲਾ.......................... 55
ਉਗਵੰਦਾ ਸੇਠ........................ 101
ਊਦਾ................................... 69
ਉਮਰਸ਼ਾਹ ਸੰਘਾ..................... 85
ਅਜਬ ਸੰਘਾ............................85
ਅਜਾਇਬ ਸੰਘਾ....................... 85
ਅਜਿਤਾ ਰੰਧਾਵਾ....................... 39
ਅਨੰਤਾ..................................127
ਆਲਮ ਚੰਦ (ਲਾਹੌਰੀ)................88
ਅਮਰੁ ਡੱਲਾ.............................55
ਆਕਲ ਸੁਲਤਾਨਪੁਰੀ..................81
ਆਡਿਤ ਸੁਇਨੀ.......................104
ਆਲਮ ਚੰਦ ਹਾਂਡਾ .....................19
ਸਹਾਰੀ ਸੋਢੀ (ਤਾਇਆ).............106
ਸਹਾਰੂ ਡਲਾ.............................55
ਸਹਾਰੂ ਡਲਾ ਛੀਂਬਾ.....................55
ਸਕਤ ਮਹਿਤਾ..........................117
ਸਦੂ.......................................111
ਸਭਾਗਾ ਸੇਠ............................111
ਸਮੁੰਦਾ.................................. 63
ਸਾਈਂ....................................104
ਸਾਈਂ ਦਾਸ...............................72
{{Multicol-break}}
ਸਾਈਂ ਦਾਸ ਜੜੀਆ...................123
ਸਾਈਂ ਦਿੱਤਾ ਝੰਝੀ.....................107
ਸਾਈਂ ਦਿੱਤਾ ਵਹੁਰਾ.....................81
ਸਾਧੂ ਮਹਿਤਾ (ਬੁੱਧੂ) .................107
ਸਾਮੀ ਦਾਸ ਵਛੇਰੇ......................114
ਸੀਹਾਂ......................................37
ਸੀਗਾਰੂ..................................121
ਸੂਜਾ ਧਾਵਣ.............................72
ਸੁੰਦਰ...................................136
ਸੁੰਦਰ ਚੱਢਾ............................145
ਸੁੰਦਰ ਮਾਛੀ.............................74
ਸੂਰੀ ਚੌਧਰੀ............................95
ਸੈਸਾਰੂ ..................................59
ਸੈਸਾਰੂ ਤਲਵਾੜ......................119
ਸੈਦੋ ਜੱਟ................................107
ਸੰਮਣੁ ਸਹਬਾਜਪੁਰੀ....................87
ਹਮਜ਼ਾ ਜੱਜਾ.............................95
ਹਰਿਦਾਸ.................................65
ਹਰਿਦਾਸ ਸੁਇਨੀ......................133
ਹਰਿਵੰਸ਼ ਤਪਾ..........................118
ਹਾੜੀ ਕੋਹਲੀ...........................108
ਹਾੜੂ ਵਿੱਜ................................77
ਹੇਮਾ ਕਪਾਹੀ (ਸੁਲ:)...................81
{{Multicol-end}}
&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lteqwqe4ow9yj0s4ta6inke40p688yx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਗੋਪੀ ਚੰਦ ਤੇ ਭਰਥਰੀ.pdf/44</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75269</id>
    <revision>
      <id>240109</id>
      <parentid>239319</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:21:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240109</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2391" sha1="3c9pehoukcb1kkq5jcea0gzg0o4dxkg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{center|(੩੮)}}&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;ਸਭ ਕਾਰੀ॥ ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਬੈਹਨ ਨੇ ਕੀਏ ਸੰਗਤੋ ਛਲ ਕੀਏ॥ ਐਸੇ
ਭਾਰੀ॥ ਰੋਵਤ ਛੋਡੀ ਬੈਹਨ ਮਿਟੀ ਦੋਊ ਸੂਰਤ ਪਿਆਰੀ
॥ਦੋਹਰਾ॥ ਗੁਰੂ ਜੀ ਲੰਘ੍ਰ ਸਮੇਰ ਕੇ ਗਏ ਮੜੀ ਕੇ ਪਾਸ॥
ਲਛਮਨ ਕੀ ਅਧੀਨਤੀ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈ ਆਸ॥ਚੌਬੋਲਾ॥
ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈ ਆਸ ਮਿਲੇ ਜਬ ਸਤਗੁਰ
ਸਾਂਚੇ॥ ਕਥਾ ਸੁਨੀ ਚਿਤ ਲਾਇ ਰਹੇ ਨਾਂ ਭੁਖੇ ਪਿਆਸੇ॥
ਮਾਤਾ ਜੀ ਧਰਮ ਸੁਰਸਤੀ ਮਾਇ ਸੋਈ ਹਿਰਦੇ ਪ੍ਰਗਾਸੇ॥
ਲਛਮਨ ਹੈ ਅਧੀਨ ਮਿਟੈ ਸਭ ਸੰਕਟ ਸਾਸੇ॥ ਇਤਿ ਚੌਬੋਲੇ
ਸੰਪੂਰਨੰ॥ ਕਬਿੱਤ ॥ ਘੋਰ ਘੋਰ ਘਨ ਆਏ ਛਾਏ ਰਹੇ ਚਹੁੰ
ਓਰ ਕੌਨ ਹੇਤ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਥ ਸੂਰਤ ਬਿਸਾਰੀ ਹੈ। ਦਾਮਨੀ
ਦਮਕ ਜੈਸੇ ਜਲੂੰ ਕੀ ਚਮਕ ਤੈਸੇ ਨਭ ਮੇਂ ਵਿਛਾਲ ਬੰਕ ਪੰਗਤੀ
ਸ੍ਵਾਰੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਿਜ ਕੰਦ ਧੀਰਨ ਧਰਤ ਨੈਕ ਵਿਰਹ ਵਿਖਾਤ 
ਹੋਤ ਵਿਆਕੁਲ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤਮ ਪਿਆਰੇ ਨੰਦ
ਲਾਲ ਬਿਨ ਹਾਇ ਯੇਹ ਸਾਵਨ ਕੀ ਰਾਤ ਕਿਧੋ ਦ੍ਰੋਪਤੀ ਕੀ ਸਾਰੀ 
ਹੈ॥੧॥ ਐਸੀ ਝਰੀ ਬੂੰਦਨ ਮੈਂ ਦੂਤੀਨੇ ਉਠਾਯੋ ਕਾਂਮ
ਸੁਖੇ ਮੁਖ ਪਿਆਰੀ ਬੜੀ ਬੂੰਦੇ ਮੁਖ ਬਹਿਰ ਕੇ॥ ਕਹੇ ਕਬ ਸਿਵ
ਨਾਥ ਗੁਨ ਗਾਜਤ ਹੈ ਸਾਵਨ ਬਹੈ ਰਸ ਲੈਹਰੀ ਸੈਹਰ ਕੇ॥
ਉਨਰੀ ਸੰਕਜ ਦੂਤੀ ਦੂਨਰੀ ਗਤ ਬਾੜੀ ਹੁੰਨਰੀ ਕੈਹਤ 
ਸਾਂਸ ਜੂਨਰੀ ਗੈਹਰਿਕੇ॥ ਊਠਰੀ ਘਟਾ ਪੈਗੋਰੀ ਤੂਨਰੀ
ਅਤਾ ਪੈਦੌਰੀ ਖੂਨਰੀ ਕਰੇਗੀ ਲਾਲ ਉਨਰੀ ਪਹਰਕੇ॥
ਜੋਬਨ ਪਰਵੇਸ ਮੇਂ ਵਿਦੇਸ ਮਦਨ ਸੂਦਨ ਜੀ ਨਿਪਟ&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3c9pehoukcb1kkq5jcea0gzg0o4dxkg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਗੋਪੀ ਚੰਦ ਤੇ ਭਰਥਰੀ.pdf/45</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75270</id>
    <revision>
      <id>240111</id>
      <parentid>239320</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:22:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240111</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2217" sha1="27sc6llow34fi3pu2s1rascg328qvjk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{center|(੩੯)}}&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;ਅੰਧੇਰੀ ਕਾਰੀ ਸਾਵਨ ਕੀ ਜਾਮਨੀ॥ ਏਕ ਟੁਕ ਰਵੰਤ
ਪਪੀਹਾ ਪਿਕ ਨੀਲਕੰਠ ਹੋਏ ਚਮਕਤ ਦਮਕ ਜਿਮਿ
ਦਾਮਨੀ॥ ਸੂਨੀ ਛੇਜ ਮੰਦ੍ਰ ਮੈ ਸੁੰਦ੍ਰੀ ਵਿਸਾਰੇ ਬੈਨੀ ਪ੍ਰੀਤਮ
ਸੁਜਾਨ ਬਿਨ ਕੈਸੇ ਜੀਏ ਭਾਮਨੀ॥ ਨੈਨ ਭਰ ਭਾਰੇ
ਟਰੇ ਮੁਖ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਰੇ ਉਛਰ ਉਛਰ ਪਰੇ ਕਾਂਮ ਭਰੀ
ਕਾਮਨੀ॥੩॥ ਕਰਤ ਅਪਰਾਧ ਪਾਪ ਛਾਪ ਜਨ ਦੇਤ
ਸਦਾ ਹਾਥ ਨਿਜ ਜੁਰਾਤ ਤਾਹਿ ਮਹਾ ਰਾਮ ਕਹਿਯੋ
ਪੜਿਯੋ॥ ਪੰਡਿਤ ਸੇ ਦੀਖਤ ਹੈ ਗੰਡਤ ਸੇ ਚਿਹਨ ਮਧ
ਸਘਨ ਫਲ ਦੇਤ ਫਿਰਤ ਝੂਠ ਵਾਕੋ ਸੈਹਨੋ ਪੜਿਯੋ॥  ਕਰਤ
ਵੇ ਅਨੀਤ ਬਾਤ ਬੋਲਤ ਬਿਪ੍ਰੀਤ ਜਾਨ ਰਾਖਤ ਨਿਜ
ਜੀਨ ਹਾਥ ਮੌਨ ਕਰ ਰਹਿਨੋ ਪਯੋ॥ ਪੁਰਖੋਤਮ
ਦਾਸ ਕਹੈ ਕਰਮਨ ਮੈਂ ਲਿਖੀ ਏਹ ਬੜੇ ਬੜੇ ਅਧਰਮਨ
ਕੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਕਹਿਨੋ ਪੜਿਯੋ॥੧॥ ਧਰਮਕੀ ਨਾਂ
ਗਤ ਜਾਨੈ ਅਪਨੀ ਤਕਰੀਰ ਠਾਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕੀ ਨ ਰੀਤ
ਮਾਨੇ ਬਨਤਾਈ ਕੋ ਸਹਨੋ ਪੜਿਯੋ॥  ਸਾਧਨ ਕੋ ਬਿਆਧੀ
ਜਾਨ ਬ੍ਰਹਮਨ ਕੋ ਉਪਾਧੀ ਮਾਂਣ ਈਸ੍ਵਰ ਕੋ ਪਾਖਾਣ ਠਾਣ
ਤਾਂਹਿ ਸੋ ਲਹਾਨੋ ਪੜਿਯੋ॥ ਤੀਰਥ ਕੋ ਪਾਨੀ ਕਹੈ ਸਾਸਤ੍ਰ
ਕੋ ਕਹਾਨੀ ਕਹੈ ਗੁਰੂ ਜਨ ਨਾਦਾਨੀ ਕਹੈ ਐਸੇ ਮਨ ਮੇ
ਰਹਿਨੋ ਪੜਿਯੋ॥ ਪੁਰਖੋਤਮ ਦਾਸ ਕਹੈ ਲਖਮੀ ਕੇ ਪ੍ਰਤਾਪ
ਮਾਨ ਬੜੇ ਬੜੇ ਮੂਰਖਨ ਕੋ ਚਤੁਰਾ ਕਹਿਨੋ ਪੜਿਯੋ॥੨॥
ਆਜ ਕੀਨ ਕਹੀ ਬਾਤ ਕਾਲਕੀ ਨਾ ਰਹੀ ਸਾ ਤੁਰਤ&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>27sc6llow34fi3pu2s1rascg328qvjk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਗੋਪੀ ਚੰਦ ਤੇ ਭਰਥਰੀ.pdf/46</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75271</id>
    <revision>
      <id>240112</id>
      <parentid>239322</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T12:25:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240112</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1565" sha1="pncgjzsbnpydcojfylni7d41ma9rtjk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;{{center|(੪੦)}}&lt;/noinclude&gt;{{Block center|&lt;poem&gt;ਕਹੀ ਵਿਸ ਐਸੇ ਨ ਕੋ ਚਾਹਨੋ ਪੜਿਯੋ ॥ ਬੀਸ `ਰ ਦੇਨੀ
ਕਹੀ ਮਾਂਗੀ ਤਬ ਰਹੀ ਨਹੀਂ ਤੁਮ ਤੋ ਫਿਰ ਆਇ ਨਹੀਂ
ਉਲੈਹਨਾ ਸੋਹਨੋ ਪੜਿਯੋ॥ ਨਿਤ ਗਹੋ ਪ੍ਰੀਤ ਘਟੈ ਨਹਿ ਗਯੋ
ਯਾਦਰ ਮਾਂਗਨ ਸੇ ਭਾਵ ਘਟੈ ਜਗਤ ਮੇਂ ਰਹਿਨੋ ਪੜਿਯੋ।
ਪੁਰਖੋਤਮ ਦਾਸ ਕਰ ਮਨ ਮੇਂ ਲਿਖੀ ਬਾਤ ਬੜੇ ਬੜੇ ਅਧਰਮਾਂ
ਕੋ ਧਰਮਾਤਮਾਂ ਕਹਿਨੋ ਪੜਿਯੋ॥੩॥ ਪੰਡਿਤ ਕੋ ਮਾਨ
ਨਾਹ ਗਿਆਨਨ ਸਨਮਾਨ ਨਹਿ ਦੀਨਨ ਕੋ ਦਾਨ ਨਹਿ
ਅਗਿਆਨ ਗਹਿਨੋ ਪੜਿਯੋ ॥ ਗੁਣਨਿ ਰੁਜਗਾਰ ਨਹਿ
ਮੁਨਿਨ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਸੁਨਨਿ ਐਸਾ ਕਹੀ ਹਿਸਾਬ ਦੇਨੋ 
ਪੜਿਯੋ॥ ਸਾਚ ਕਹਿਤ ਖਿਜਜਾਤ ਝੂਠ ਕਹਿਤ ਰੀਝਤ
ਬੜੇ ਕਹਿਤ ਭੀਜਤ ਮੈਂ ਰਹਿਨੋ ਪੜਿਯੋ॥ ਪੁਰਖੋਤਮ
ਦਾਸ ਕਹੈ ਲਛਮੀ ਕੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਮਾਨ ਬੜੇ ਬੜੇ ਮੂਰਖਨ
ਕੋ ਚਤੁਰਾ ਕਹਿਨੋ ਪੜਿਯੋ॥੪॥
&lt;/poem&gt;}}
{{dhr|1em}}
{{center|&lt;poem&gt;
ਸੰਪੂਰਨੰ

ਸੰਮਤ ਨਾਨਕ ਜੀ ੪੪੭ ਸੰਨ ਈਸਵੀ ੧੯੧੫
ਸੰਮਤ ਬਿਕ੍ਰਮੀ ੧੯੭੨&lt;/poem&gt;}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pncgjzsbnpydcojfylni7d41ma9rtjk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:Mere jharoche ton.pdf/4</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75363</id>
    <revision>
      <id>240131</id>
      <parentid>239311</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:41:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240131</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2275" sha1="qcy6p4wu9dzqf0llmv1rnwddhrnmxt2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{center|{{xx-larger|ਭੂਮਿਕਾ}}}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆਂ ਲੱਖਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਖ਼ਿਆਲ
ਸ਼ਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆਂ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋਣ ਲਗੇ ਹਨ। ਪਰ
ਅਜੇ ਮਨੁਖ ਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚੋਂ ਓਨੀ ਸਚਾਈ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ ਜਿੰਨੀ
ਇਹ ਏਨੇ ਚਿਰ ਵਿਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲਭ ਸਕਦਾ ਸੀ।

{{gap}}ਕਾਰਨ ਇਹ, ਕਿ ਮਨੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਏਸ ਅਕੀਦੈ ਕਰ ਕੇ ਮਹਿਦੂਦ
ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਦਿਸਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੈ, ਅਸਲੀਅਤ ਇਸ
ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਏਸ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਟੋਹ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਅਵਤਾਰ
ਤੇ ਪੀਰ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਹੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਦੇਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ
ਮਹਾਂ ਪੁਰਖ ਦਸਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਨੁਖ ਲਈ ਸਚਾਈ ਦਾ ਗਜ਼
ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੇ ਇਹ ਗਜ਼ ਵੀ ਹਰ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖ ਦਾ ਵਡਾ
ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਕਰ ਕੇ ਏਨੇ ਭੁਲੇਖੇ ਕਢਦਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਜਿੰਨੇ ਖਾਂਦਾ
ਰਿਹਾ ਹੈ।

{{gap}}ਪਰ ਮੇਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ, ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ
ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾਇਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਚਾਈ
ਹੈ। ਏਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਝੂਠ ਵੀ ਸਚ ਦਾ ਹੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਹੈ।

{{gap}}ਏਸ ਮਹਾਨ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗੇਣਵੇਂ, ਟਾਵੇਂ ਤੇ ਯੁਗ ਯੁਗ
ਤੇ
ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਬੀ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ
ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਚਾਈ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਤਨ ਨਾਲ
ਵੀ ਮਸਾਂ ਥੋੜੀ ਜਿੰਨੀ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕੇਗੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qcy6p4wu9dzqf0llmv1rnwddhrnmxt2</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>240329</id>
      <parentid>240131</parentid>
      <timestamp>2026-10-13T07:18:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harchand Bhinder</username>
        <id>2624</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਤਸਦੀਕ */</comment>
      <origin>240329</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2308" sha1="atfbyk8i0z8gaqx9h8m57mtuk7dd134" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;Harchand Bhinder&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{dhr|5em}}
{{center|{{xx-larger|ਭੂਮਿਕਾ}}}}
{{gap}}ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆਂ ਲੱਖਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਖ਼ਿਆਲ ਸ਼ਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆਂ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋਣ ਲਗੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਜੇ ਮਨੁਖ ਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚੋਂ ਓਨੀ ਸਚਾਈ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ ਜਿੰਨੀ ਇਹ ਏਨੇ ਚਿਰ ਵਿਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲਭ ਸਕਦਾ ਸੀ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਕਾਰਨ ਇਹ, ਕਿ ਮਨੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਏਸ ਅਕੀਦੈ ਕਰ ਕੇ ਮਹਿਦੂਦ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਦਿਸਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੈ, ਅਸਲੀਅਤ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਏਸ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਟੋਹ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਅਵਤਾਰ ਤੇ ਪੀਰ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਹੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਦੇਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖ ਦਸਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਨੁਖ ਲਈ ਸਚਾਈ ਦਾ ਗਜ਼ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੇ ਇਹ ਗਜ਼ ਵੀ ਹਰ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖ ਦਾ ਵਡਾ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਕਰ ਕੇ ਏਨੇ ਭੁਲੇਖੇ ਕਢਦਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਜਿੰਨੇ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਪਰ ਮੇਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ, ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾਇਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਚਾਈ ਹੈ। ਏਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਝੂਠ ਵੀ ਸਚ ਦਾ ਹੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਹੈ।&lt;/br&gt;
{{gap}}ਏਸ ਮਹਾਨ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗੇਣਵੇਂ, ਟਾਵੇਂ ਤੇ ਯੁਗ ਯੁਗ ਤੇ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਬੀ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਚਾਈ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਸਾਂ ਥੋੜੀ ਜਿੰਨੀ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕੇਗੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>atfbyk8i0z8gaqx9h8m57mtuk7dd134</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ - ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ.pdf/30</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75373</id>
    <revision>
      <id>240130</id>
      <parentid>239435</parentid>
      <timestamp>2026-10-12T13:32:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240130</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3453" sha1="alp90omlbj48haopdppth9lxav5skhe" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{rh|30|ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ|}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;ਇਖ਼ਲਾਕ ਤੇ ਸਾਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਿ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਸਮਝ ਵਿਚ
ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਹਿਜੇ ਸਹਿਜੇ ਉਤਾਂਹ ਚੜ੍ਹਦਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਇਖ਼ਲਾਕ
ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੋਮਲਤਾਈਆਂ ਤੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਬਹਿਸ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ
ਹੈ ਤੋਂ ਏਥੋਂ ਹੀ ਮਤਭੇਦ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੈਂਤੀ ਪਦਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਵੰਡਾਂ
ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਭਾਗ ਹਨ। ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ
'ਧਿਆਨ' ਨੂੰ ਹੀ ਲੈ ਲਓ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਵੰਡਾਂ ਹਨ:

{{gap}}1. ਸਰੀਰ ਦਾ ਧਿਆਨ;&lt;/br&gt;
{{gap}}2. ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ;&lt;/br&gt;
{{gap}}3. ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ;&lt;/br&gt;
{{gap}}4. ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਧਿਆਨ।

{{gap}}ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਜੀ ਵੰਡ 'ਯਤਨ' ਦੀ ਹੈ:&lt;/br&gt;
{{gap}}1. ਭੁੱਲਾਂ ਦੇ ਉੱਠਣ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਯਤਨ;&lt;/br&gt;
{{gap}}2. ਆ ਚੁੱਕੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦਾ ਯਤਨ;&lt;/br&gt;
{{gap}}3. ਨਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ;&lt;/br&gt;
{{gap}}4. ਮੌਜੂਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ।

{{gap}}ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਵੰਡਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲੰਘ ਕੇ ਅਰਹੰਤ ਬਣੀਦਾ
ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਅਰਹੰਤ ਲਈ ਸੱਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਬੁੱਧੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ
'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ:
{{gap}}1. ਜੋਸ਼;&lt;/br&gt;
{{gap}}2. ਚਤੁਰਤਾ;&lt;/br&gt;
{{gap}}3. ਧਿਆਨ;&lt;/br&gt;
{{gap}}4. ਖੋਜ;&lt;/br&gt;
{{gap}}5. ਖੁਸ਼ੀ;&lt;/br&gt;
{{gap}}6. ਆਰਾਮ;&lt;/br&gt;
{{gap}}7. ਪਵਿੱਤਰਤਾ।

{{gap}}ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਰਹੰਤ ਬਣ ਕੇ ਵੀ ਜਗਿਆਸੂ
ਨੂੰ, ਉਤਲੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਧਰਮ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਅਵੇਸਲਾ ਨਹੀਂ,
ਸਗੋਂ ਵਧੇਰੇ ਤੱਤਪਰ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿਚ ਇਹ ਅਸੰਭਵ
ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਅਵੇਸਲਾ ਹੋ ਕੇ ਨਿਰਵਾਣ ਪਦ ਦੀਆਂ
ਉਚਾਈਆਂ 'ਤੇ ਠਹਿਰ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਜਗਿਆਸੂ ਭੁੱਲ ਨਾਲ
ਚਿੱਕੜ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਕੰਵਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤਹ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਖਿੜਿਆ
ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਡੰਡੀ ਧਰਮ ਦੇ ਅੱਠਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪਾਲਨਾ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>alp90omlbj48haopdppth9lxav5skhe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ - ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ.pdf/67</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75451</id>
    <revision>
      <id>240101</id>
      <timestamp>2026-10-12T11:59:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240101</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4028" sha1="1kngavv4ulbfkt87wv7zzamzsd6e60z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{rh|||{{xx-larger|ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ}}}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਹਿੰਦੂ, ਮੁਸਲਮਾਨ ਤੇ ਸਿੱਖ ਆਦਿ ਕੌਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਇਕ ਹੋਰ
ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕੌਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰਸੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਤਾਂ
ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ
ਕੌਮਾਂ ਵਿਚ ਉੱਘੇ ਹਨ। ਮੁੰਬਈ, ਕਲਕੱਤਾ ਆਦਿ ਵੱਡਿਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ
ਦਾ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਕੋਠੀਆਂ ਹਨ।

{{gap}}ਪਾਰਸੀ ਸ਼ਬਦ ਫ਼ਾਰਸੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ
ਲੋਕ ਫ਼ਾਰਸ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਏਥੇ ਵੱਸੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਅਗਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਇਸੇ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਤਸ਼-ਪ੍ਰਸਤ (ਅੱਗ-ਪੂਜ) ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਤ ਨੂੰ
ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਮਸੀਹ ਤੋਂ 600 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ
ਅਜ਼ਰਬਾਈਜਾਨ ਪ੍ਰਾਂਤ ਦੇ ਵਰਮੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਜਨਮ
ਦੀ ਬਾਬਤ ਕਈ ਕਿੱਸੇ ਹਨ। ਬੈਰਾਮ ਆਪਣੀ ''ਸਾਰਸਤਾਨ'' ਨਾਮੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚ
ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਯਜ਼ਦਾਨ (ਪ੍ਰਭੂ) ਨੇ
ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਨਬੀ ਘੱਲੇ। ਉਸਨੇ ਫ਼ਰੀਦੋਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਲ ਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ
ਲਈ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਉਸ ਘਰਾਣੇ ਵਿਚੋਂ ਪੁਰਸ਼ਾਸਪ ਅਤੇ ਉਸੇ ਕੁਲ ਦੀ ਦਗ਼ਦੋਆ
ਨਾਮੀਂ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਨਬੀ ਦੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਾਣ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ
ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਇਕ ਗਾਂ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚੁਗਣ ਵਾਸਤੇ
ਗਈ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇਕ ਬ੍ਰਿਛ ਦੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਪੱਤੇ ਖਾਧੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਜਗਤੁਸ਼ਤ
ਦੇ ਪਿਤਾ ਵਿਚ ਖੂਨ ਅਤੇ ਬਿੰਦ ਉਤਪਤ ਹੋਈ। ਇਸੇ ਲਈ ਇਸ ਮਤ ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ਕ
ਪੱਤੇ ਖਾਣੇ ਜਾਇਜ਼ ਸਮਝੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਖਾਣ
ਨਾਲ ਬਨਸਪਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦਗ਼ਦੋਆ ਗਰਭਵਤੀ
ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਇਕ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਆਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ
ਬੱਦਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ; ਹਨੇਰ ਘੁੱਪ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਛਪ ਗਏ ਹਨ।
ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀ ਭੈ-ਭੀਤ ਹੋਏ, ਦੌੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬਾਜ਼ ਆਇਆ
ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਦਗ਼ਦੋਆ ਦਾ ਪੇਟ ਪਾੜ ਕੇ ਬੱਚਾ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ
ਸੀ ਕਿ ਰੌਲਾ ਮਚਾਵੇ ਪਰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਾ ਡਰ, ਬਾਜ਼ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ
ਹੈ ਉਹ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਈ। ਤਦ ਇਕ ਜਵਾਨ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਜਿਸਦਾ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1kngavv4ulbfkt87wv7zzamzsd6e60z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ - ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ.pdf/68</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75452</id>
    <revision>
      <id>240104</id>
      <timestamp>2026-10-12T12:05:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240104</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5458" sha1="aw320udweov9sgrjiqlb6ju98kklu6l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{rh|68|ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ|}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;ਲਿਬਾਸ ਨੂਰਾਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇਕ ਨੂਰ ਦੀ ਛੜੀ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ
ਸੀ। ਉਸਨੇ ਛੜੀ ਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉਹ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਜਵਾਨ ਨੇ ਬੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ
ਦਗ਼ਦੋਆ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੇ ਅਬਲਾ! ਨਾ ਡਰ,
ਯਜ਼ਦਾਨ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਬੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਚਿਰ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਉਠੀ
ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਨਜੂਮੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਬੱਚਾ
ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੱਸੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਰੱਖੀਂ, ਉਹ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ
ਬੁਰਿਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉਖੇੜੇਗਾ। ਜਦ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਬੜੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ।
ਇਹ ਕਰਾਮਾਤ ਸਭ ਦੂਰ ਨੇੜੇ ਦਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਤਕ ਖ਼ਬਰ
ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦਾ
ਸੀ। ਦਰਵੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ
ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅਹਿਰਮਨੀ (ਸ਼ੈਤਾਨੀ) ਮਤ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰੇਗਾ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਕ੍ਰੋਧ
ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਜਨਮ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪੁੱਜ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨਾ
ਚਾਹਿਆ। ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ ਤਾਂ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਦਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਅਖ਼ੀਰ
ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ਿੰਮੇ ਲਾਇਆ ਕਿ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮੁਕਾਓ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦਾ ਜਥਾ
ਆਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲੋਂ ਖੋਹ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ
ਅਤੇ ਆਪ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਭੱਜੇ। ਰੱਬ ਦੀ ਕੁਦਰਤ, ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਹੋ
ਗਈ ਅਤੇ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਇਸ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀ ਨੀਂਦੇ ਸੌਂ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ
ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਭੱਜੀ ਆਈ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲਿਜਾ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੁਕਾ
ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਕਈਆਂ ਦਾ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ
ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਜਦ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਾ
ਹੈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਫੜ ਮੰਗਾਇਆ ਅਤੇ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਤੰਗ ਗਲੀ ਵਿਚ ਰੱਖ
ਦਿੱਤਾ, ਜਿਥੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਭ ਪਸ਼ੂ ਲੰਘਣੇ ਸਨ, ਪਰ ਇਕ ਗਾਂ ਭੱਜੀ ਆਈ ਅਤੇ
ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੈਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸਰ੍ਹਾਂਦੀ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਕਰ
ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਭੀ ਭੀੜੀ ਗਲੀ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਉਪਰੋਂ ਘੋੜੇ ਲੰਘਾਉਣ
ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਭੀ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਸਲਾਹ ਹੋਈ
ਕਿ ਬਘਿਆੜਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣ ਤਾਂ
ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਜਦ ਬਘਿਆੜ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰੋਧਾਤੁਰ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ
ਚੀਰਨ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਡੇ ਦੇ ਅੱਡੇ ਰਹਿ ਗਏ; ਬੰਦ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ। ਉਹ
ਘਬਰਾ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਇਤਨੇ ਵਿਚ ਇਕ ਮੱਝ ਪਹਾੜ ਵੱਲੋਂ ਆਈ
ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਸਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁਣ ਬੱਚੇ ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਉਂ
ਹੀ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਇਸ ਦੀ ਮਾਂ ਲੱਭਦੀ ਲੱਭਦੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ; ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ
ਵੇਖ ਕੇ ਰੱਬ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘਰ ਲੈ ਗਈ।

{{gap}}ਜਦ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਰਾਮਾਤ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਇਕ ਭਾਰੀ ਪੰਚਾਇਤ 'ਕੱਠੀ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aw320udweov9sgrjiqlb6ju98kklu6l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ - ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ.pdf/69</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75453</id>
    <revision>
      <id>240106</id>
      <timestamp>2026-10-12T12:12:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240106</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5428" sha1="i15mckpuxq90cg8bh0eivizyp4djfjx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{rh||ਜਰਤੁਸ਼ਤ|69}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਤਰੂਸ਼ ਨਾਮੀ ਜਾਦੂਗਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜ਼ਰਤੁਸਤ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ
ਤਰਕੀਬਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਜ਼ਦਾਨ ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ
ਹੁਕਮ ਹੈ ਕਿ ਬਹਮਨ (ਜਬਰਾਈਲ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ) ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਕੁਲ ਭੇਤ ਜਾ
ਕੇ ਸਮਝਾ ਦੇਵੋ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਦ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਦੇ ਪਿਤਾ
ਨੇ ਤਰੂਸ਼ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਏਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਟੇਵਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ, ਇਹ ਬੱਚਾ
ਜੰਮਣ ਸਮੇਂ ਹੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ
ਵਿਚ ਮਹਾਂਪੁਰਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦਾ ਮਤ ਦੱਸੇਗਾ, ''ਜ਼ੰਦਾਵਸਥਾ''
(ਧਰਮ ਪੁਸਤਕ) ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਗਸ਼ਤਾਸਪ ਆਪ ਉਸਦੇ
ਧਰਮ ਵਿਚ ਆਵੇਗਾ। ਪੁਰਸ਼ਾਸਪ ਏਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ
ਬੱਚੇ ਦੀ ਵਿੱਦਿਆ ਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਉਦੋਂ ਇਕ ਜ਼ੈਨਕਰੂਸ
ਨਾਮੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਿਦਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਪੁਰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਰ ਤਿਬਰੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਜ਼ਰਤ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ
ਭੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਉਸਤਾਦ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ
ਬਨੀ ਇਸਰਾਈਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਤਲ-ਮੁਕੱਦਸ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸੱਤ
ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਬਾਹਰ ਫਿਰਦੇ ਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਇਕ ਅਜਿਹੀ
ਤੰਤ੍ਰ ਵਿੱਦਿਆ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਰੋਧੀ ਬੜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ
ਵਿਚਾਰਿਆ ਕਿ ਬੱਚਾ ਹੁਣ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਉਹ ਛੇਤੀ ਰਾਜ਼ੀ
ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਭ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਕੀਤਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਤ ਦਾ ਕਾਇਲ ਸੀ। ਸਵੱਛ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ
ਅਤੇ ਛਕਣ ਲਗਿਆਂ ਤਰੂਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਥੇਦਾਰ ਸੀ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ
ਉਹ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਨਾਰੰਗੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਦੱਸੋ। ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਬੱਚਾ ਏਹ ਗੱਲ
ਸੁਣ ਕੇ ਉਠ ਖਲੋਤਾ ਅਤੇ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ
ਪਾਪ ਤੋਂ ਤੂੰ ਤੌਬਾ ਕਰ, ਜਾਦੂਗਰੀ ਕਹਿਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ
ਨਾਲ ਦੋਜ਼ਖ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਤ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ
ਕਦੀ ਬਹਿਸ਼ਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਤਰੂਸ਼ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬੜਾ ਗ਼ੁੱਸੇ ਹੋਇਆ
ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, &quot;ਹੇ ਨਾਦਾਨ! ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ
ਅਤੇ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਭੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੇਰਾ ਅੱਜ ਤਕ ਨਿਰਾਦਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ;
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਮੇਰਾ ਭੈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਮਤ ਉੱਤੇ ਝੂਠੇ ਦੂਸ਼ਣ
ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਜਾਓ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਛਕਦੇ।&quot; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧਾਤੁਰ
ਹੋਇਆ ਤਰੂਸ਼ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਆਇਆ। ਘਰ ਪੁੱਜ ਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੀਮਾਰ
ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਕਾਲ-ਵੱਸ ਹੋ ਗਿਆ।

{{gap}}ਜਦ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ 15 ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ
ਉਪਰਾਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਈਸ਼ਵਰ ਭਗਤੀ
ਵਿਚ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਿਥੇ ਕਿਤੇ ਭੁੱਖੇ ਤਿਹਾਏ ਤੋਂ ਨੰਗੇ ਫ਼ਕੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i15mckpuxq90cg8bh0eivizyp4djfjx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ - ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ.pdf/70</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75454</id>
    <revision>
      <id>240108</id>
      <timestamp>2026-10-12T12:20:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240108</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5434" sha1="qbmiqv5b0c8iaaqk0onvqwa8gq9xs5r" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{rh|70|ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ|}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;ਉਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ
ਛੁਪਾਉਣ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਪਰ ਆਪਣੇ ਦਾਤਾ ਸੁਭਾਉ ਕਰਕੇ
ਛੇਤੀ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ ਤਦ ਇਸ
ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਬੀ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ। ਇਹ ਕਥਾ ਵੀ ਬੜੀ ਅਸਚਰਜ ਹੈ:

{{gap}}ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਇਕ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਕਬੀਲੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ
ਈਰਾਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਦਰਿਆ ਆ ਗਿਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ
ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ
ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਹਜ਼ੂਰ ਹੋ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਦਰਿਆ
ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰ। ਉਪਰੰਤ ਜਥੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲਗ, ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਠਿੱਲ੍ਹ ਪਿਆ। ਦਰਿਆ
ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਤਲਾ ਭਿੱਜਾ। ਜਦ ਉਹ
ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਦਰਿਆ ਅਸਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਸਫ਼ਰ
ਵਿਚ ਇਕ ਰਾਤ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ ਕਿ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਹਮਨ
ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨੂਰ ਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੂੰ
ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ
ਯਜ਼ਦਾਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ; ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੈ ਨਾਲ ਪਿਆਰ
ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੇਕੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸ। ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਠ ਮੈਂ
ਤੈਨੂੰ ਯਜ਼ਦਾਨ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਉਸ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿਚੋਂ ਆਪ
ਮੰਗ ਲਈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਜਾਗ ਉਠੇ ਹਨ। ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਉੱਠ ਖਲੋਤਾ। ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ
ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਤਾਂ ਉਸ
ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਸਿਤਾਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਦੇ ਨੂਰ ਵਿਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ 24 ਕਦਮ ਦੇ ਫ਼ਾਸਲੇ 'ਤੇ
ਇਕ ਹੋਰ ਮਜਲਸ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਕਿ ਨੂਰ ਹੀ ਨੂਰ ਸੀ। ਹੂਰਾਂ ਤੇ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ
ਨੇ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਦਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਦੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਹ ਪੁਰਸ਼
ਯਜ਼ਦਾਨ ਦਾ ਨਬੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜ਼ਦਾਨ ਪਾਸ ਲੈ ਗਏ। ਫਿਰ ਬਹਮਨ ਨੇ
ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ, ਉਸ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਦ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ
ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ
ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਨਬੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹਮ-ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਮਤ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ
ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲੇ ਮਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ
ਦੋ ਕਸ਼ਟ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਵਿਰੋਧਤਾ ਏਥੋਂ ਤੱਕ ਪੁੱਜੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਭੀ ਉਸ
ਦੇ ਉਲਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਤਲ ਦੀ ਗੋਂਦ ਗੁੰਦੀ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ
ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ
ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਤ ਮਹਾਰਾਜ ਧੀਰਾਜ ਗਸ਼ਤਾਸਪ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦ ਈਰਾਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦਾ ਸੂਰਜ ਇਕਬਾਲ ਦੀ ਚੋਟੀ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qbmiqv5b0c8iaaqk0onvqwa8gq9xs5r</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ - ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ.pdf/71</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75455</id>
    <revision>
      <id>240114</id>
      <timestamp>2026-10-12T12:27:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240114</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5385" sha1="9rcy152brlqd6htzjbz44ia06zeg0p8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{rh||ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ|71}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;'ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਈਰਾਨੀ ਕੌਮ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਵਲ
ਦਰਜੇ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਸ਼ਾਇਸਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਗਸ਼ਤਾਸਪ ਨੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਤ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਜਾਣਿਆ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਜੇਲ੍ਹਖ਼ਾਨੇ ਵਿਚ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਅਸਹਿ ਕਸ਼ਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤਾਂ
ਜੁ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਮਤ ਨੂੰ ਮੰਨ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਸਫਲਤਾ ਨਾ ਹੋਈ। ਇਕ ਦਿਨ
ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਖ਼ੁਦ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਠ ਕਰਕੇ
ਇਤਨੇ ਕਸ਼ਟ ਕਿਉਂ ਉਠਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਸ਼ਟ ਮੇਰਾ ਕੁਝ
ਨਹੀਂ ਵਿਗਾੜ ਸਕਦੇ; ਮੈਂ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਨਬੀ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਮਤ ਅਹਿਰਮਨ ਦਾ
ਹੈ; ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਸਚਾ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਤ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ
ਕਰਾ ਵੇਖ, ਜੋ ਹਾਰੇ ਉਸ ਦਾ ਮਤ ਝੂਠਾ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ।

{{gap}}ਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿਦਵਾਨ ਬੁਲਾ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਜਲਸ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ
ਦੋ ਭਾਗ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦਿਆਂ ਨੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ
ਹਾਰ ਗਏ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ। ਜਦ ਉਹ ਨਿਰਉੱਤਰ ਹੋ ਗਏ
ਤਾਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਆਪ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਪੂਰੇ ਉੱਤਰ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ
ਮਤ ਦਾ ਕਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਦਰਬਾਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸ
ਤੋਂ ਦੀਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਹ ਢੰਡੋਰਾ ਫੇਰਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਈਰਾਨ
ਦਾ ਰਾਜਧਰਮ ਪਾਰਸ ਮਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਨਬੀ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ''ਯੰਦ'' ਨਾਮੀ ਇਕ ਕਿਤਾਬ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ
ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਇਲਹਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ
ਹੈ; ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰੇਂ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ
ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨਕਲਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਚਮੜੇ 'ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿਚ ਲਿਖੀਆਂ
ਗਈਆਂ।(ਪਾਰਸੀ ਮਤ ਵਿਚ ਗਊ ਨੂੰ ਚੂੰਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ
ਇਸੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਤਾਬ ਉਸ ਦੇ ਚਮੜੇ 'ਤੇ ਲਿਖਣੀ ਵਾਜਬ ਸਮਝੀ ਗਈ
ਹੋਵੇਗੀ।) ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਨੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਗ ਸੂਰਜ ਦਾ ਨਿੱਜ ਸਰੂਪ
ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗ਼ੈਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਨੂਰ
ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ ਤੇ ਨੂਰ ਯਜ਼ਦਾਨ ਦਾ ਨਿੱਜ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਤਾਂ ਯਜ਼ਦਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧ
ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧ ਆਤਿਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ
ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹੀ ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ
ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਏਸੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਹੀ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਨੂੰ ਅੱਗ-ਪੂਜਾ ਦਾ ਨਬੀ ਅਤੇ ਉਸ
ਦੋ ਮਤ ਨੂੰ ਅੱਗ-ਪੂਜਾ ਦਾ ਮਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਕੁਲ
ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਈਰਾਨ ਤੋਂ ਭੈ ਖਾਂਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਜਦ ਸ਼ਾਹੇ ਈਰਾਨ ਨੇ ਇਸ ਮਤ
ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ 'ਤੇ ਲੱਕ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਤਮਾਮ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਣਾ
ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗਸ਼ਤਾਸਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸਫ਼ੰਦਯਾਰ ਨੇ ਇਸ ਮਤ ਦੇ
ਪ੍ਚਾਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕੀਤੇ। ਕਈ ਵੇਰ ਜਹਾਦ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਭੀ ਗਿਆ,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9rcy152brlqd6htzjbz44ia06zeg0p8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ - ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ.pdf/73</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75456</id>
    <revision>
      <id>240122</id>
      <timestamp>2026-10-12T13:05:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240122</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3562" sha1="jtbn164bb9uyigumy83w1a5ly3egnf4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{rh|||{{xx-larger|ਪਾਰਸੀ ਮਤ}}}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਮਸ਼ਰਕੀ ਤੇ ਮਗਰਬੀ ਸਭਿਅਤਾ ਦਾ ਇਕੱਠ ਜਿਸ ਕੰਮ
ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਰਸੀਆਂ ਦੀ ਕੌਮ ਹੈ। ਪਾਰਸੀ ਨੂੰ
ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ 'ਸਾਹਿਬ ਲੋਕ' ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ 'ਕਾਲਾ' ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਪਾਰਸੀਆਂ ਦੀ
ਕੌਮ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਜਾਰਤ-ਪੇਸ਼ਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਵਸੋਂ ਮੁੰਬਈ,
ਕਾਠੀਆਵਾੜ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪਾਰਸੀ ਲੋਕ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ
ਹਨ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਵਤਨ ਈਰਾਨ ਹੈ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਹਬ ਵੀ
ਈਰਾਨ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੇ ਈਰਾਨ ਨੂੰ ਫ਼ਤਹ ਕੀਤਾ
ਤਾਂ ਉਥੋਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਹੀ ਜ਼ੇਰ ਕਰ ਕੇ ਮਿਟਾਉਣ
ਦਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ। ਉਦੋਂ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਰੱਖਿਆ ਹਿਤ ਦੂਸਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ
ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ
ਕਿ ਏਥੋਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਲ੍ਹ-ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਪਨਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਇਥੋਂ ਦੇ
ਵਸਨੀਕ ਹੋਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਇਕ ਸ਼ਰਤਾਂ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ
ਮੋਟੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ:&lt;/br&gt;
{{gap}}1. ਪਾਰਸੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਦੇਣਗੇ;&lt;/br&gt;
{{gap}}2. ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਿਬਾਸ ਦੀ ਥਾਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਲਿਬਾਸ ਅਖ਼ਤਿਆਰ
ਕਰਨਗੇ; ਅਤੇ&lt;/br&gt;
{{gap}}3. ਗਊ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਗੇ।

{{gap}}ਪਾਰਸੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਰਤਾਂ ਮੰਨ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਏਥੋਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਹੋ ਗਏ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਫ਼ਾਰਸੀ
ਵੀ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਚੂੰਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਫ਼ਾਰਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਸਨ,
ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਠਨ ਪਾਠਨ ਹਿਤ ਧਾਰਮਿਕ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿਚ ਫ਼ਾਰਸੀ ਭਾਸ਼ਾ
ਦਾ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਯੋਗ ਰਿਹਾ।

{{gap}}ਪਾਰਸੀ ਮਤ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿਚ ਭਾਵੇਂ
ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਤਭੇਦ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਜ ਤੋਂ ਕੋਈ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ
ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਤ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jtbn164bb9uyigumy83w1a5ly3egnf4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ - ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ.pdf/74</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75457</id>
    <revision>
      <id>240126</id>
      <timestamp>2026-10-12T13:15:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240126</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5317" sha1="6qhfk6v6pjikyvuqiokemtejg72pumb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{rh|74|ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ|}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;ਵਾਲੇ ਪੈਗੰਬਰ ਦਾ ਨਾਮ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਸੀ। ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ ਇਹ ਮੰਨਿਆ
ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਤ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਤਰਫੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਯਜ਼ਦਾਨ
(ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦਾ ਨਾਮ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਹਮਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਜ਼ੂਰੀ
ਵਿਚ ਮੰਗਾਇਆ।

{{gap}}ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਦਿਨ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ
ਕਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਪੜੇ ਪਾਈ, ਨਮਾਜ਼ ਵਿਚ ਮਸ਼ਗੂਲ ਸੀ ਕਿ ਬਹਮਨ ਜੋ
ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਨੂਰਾਨੀ ਜਾਮੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ
ਨੇ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ
ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬਿਨਾਂ ਯਜ਼ਦਾਨ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਦੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਝੂਠ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੇਕੀ ਦਾ ਰਾਹ ਵਿਖਾ। ਬਹਮਨ
ਨੇ ਕਿਹਾ, &quot;ਉਠ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜ਼ਦਾਨ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿਚ
ਸਵਾਲ ਕਰ ਤੇ ਲਾਭ ਉਠਾ।&quot; ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਉਠ ਖਲੋਤਾ। ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ
ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਮੀਟ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਜਲਸ
ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੂਰ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ
ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈ ਮਜਲਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਅਖ਼ੀਰ ਯਜ਼ਦਾਨ
ਦੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਇਆ। ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ''ਜ਼ੰਦਾਵਸਥਾ'' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ
ਸਿਖਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਤੇ ਅਹਰਮਨ (ਸ਼ੈਤਾਨ) ਤੋਂ ਮੂੰਹ
ਮੋੜ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ ਤੇ ਅਹਰਮਨ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਜਾ ਕੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਗਸ਼ਤਾਸਪ ਨੂੰ ਸੁਣਾ। ਜਗਤੁਸ਼ਤ ਵਾਪਸ ਆ
ਕੇ ਗੁਸ਼ਤਾਸਪ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣਾਇਆ। ਕਹਿੰਦੇ
ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਜਦੋਂ ਗਸ਼ਤਾਸਪ ਦੀ ਮਜਲਸ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ
ਵਿਚ ਭਖਦੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਰ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੂਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਇਸ
ਮੁਅਜਜ਼ੇ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।

{{gap}}ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਦਾ ਮਤ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬੜਾ
ਪਰਦੇ ਜਿਹੇ ਵਿਚ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ''ਜ਼ੰਦਾਵਸਥਾ''
ਇਕ ਵੇਲੇ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਪੋਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਰਿਗਵੇਦ ਵਾਂਗ ਮੁਖ਼ਤਲਿਫ਼
ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕਈ ਇਕ ਭਾਗ
ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਾਥਾ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨ। ਜ਼ਰਤੁਸ਼ਤ ਦੀ ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਖ਼ੂਬੀ
ਹੈ ਕਿ ਇਤਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਜਦ ਕਿ ਸਾਰੀ ਲੁਕਾਈ ਵਹਿਮਾਂ ਭਰਮਾਂ ਵਿਚ
ਫਸੀ ਹੋਈ ਬੇਅੰਤ ਦੈਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇਕ ਪਰਮੇਸ਼ਰ
ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਿ ਉਹ ਯਜ਼ਦਾਨ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਜਿਸਦੇ ਅਰਥ-ਪਵਿੱਤਰ,
ਕਰਤਾ ਤੇ ਬਬੇਕੀ ਦੇ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਇਹ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿਚ ਦੋ
ਵੱਡੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਯਜ਼ਦਾਨ
ਤੇ ਦੂਜੀ ਅਹਰਮਨ। ਯਜ਼ਦਾਨ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਹਰਮਨ ਮੌਤ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6qhfk6v6pjikyvuqiokemtejg72pumb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ਪੰਨਾ:ਜੀਵਨ ਕਿਰਨਾਂ - ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ.pdf/75</title>
    <ns>250</ns>
    <id>75458</id>
    <revision>
      <id>240129</id>
      <timestamp>2026-10-12T13:24:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tamanpreet Kaur</username>
        <id>606</id>
      </contributor>
      <comment>/* ਸੋਧਣਾ */</comment>
      <origin>240129</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5172" sha1="jlzucq62f8a99tz8g8nhgm57swtgyrz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Tamanpreet Kaur&quot; /&gt;{{rh||ਪਾਰਸੀ ਮਤ|75}}
{{rule}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ਸੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲੈਣ ਹਿਤ ਯਜਦਾਨ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ
ਤੇ ਉਸ ਪੈਰਵੀ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਛੇ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਾ
ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪਿਆਰ, ਧਰਮ, ਮਨ, ਬਚ, ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸੱਚਾਈ
ਵਿਚ ਪਰਵਿਰਤ ਰਹਿਣਾ।

{{gap}}ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਆਪਣੇ
ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਉਸ ਦੇ ਮਤ ਅਨੁਸਾਰ
ਯਜ਼ਦਾਨ ਤੇ ਅਹਰਮਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੁੱਧ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ
ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਸ਼ਮਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਜ਼ਦਾਨ ਦੀ ਪੈਰਵੀ
ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹਿਸ਼ਤ ਦਾ ਵਾਸ ਮਿਲੇਗਾ ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਅਹਰਮਨ ਦੇ ਮਗਰ
ਲੱਗੇਗਾ, ਉਹ ਜਹੱਨਮ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਏਗਾ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਤੇ ਸਰੀਰਕ
ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਮਿਲਣਗੇ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਲੀਮ ਵਿਚ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ
ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ, ਆਸਮਾਨ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ, ਚੰਦ, ਫਰਿਸ਼ਤੇ, ਪੌਣ, ਪਾਣੀ,
ਅਗਨੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸੋ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਸਮੇਂ ਚੌਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚੋਂ
ਕਿਸੇ ਇਕ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਬਲਾ
ਬਣਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਵੀ ਖ਼ਿਆਲ ਸੀ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ
ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਗਨੀ ਬੜੇ ਤੇਜ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਅਪਵਿੱਤਰ
ਚੀਜ਼ ਪਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਜਲਾ ਕੇ ਸ਼ੋਅਲੇ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ
ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਮੰਦੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਫੂਕ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ
ਹਿਤ, ਜਿਥੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਅਗਨੀ ਪਰਜ੍ਵਲਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ
ਬਾਹਰ ਵੀ ਪਰਜ੍ਵਲਤ ਜੁਆਲਾ (ਅਗਨੀ) ਨੂੰ ਹੀ ਇਸ਼ਟ ਮੰਨ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿਚ
ਪਰਵਿਰਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਪਾਰਸੀ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ
ਅੱਗ ਰੌਸ਼ਨ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲਈ
ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵੀ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ
ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ
ਦਾ ਫਲ ਭੁਗਤਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੋਣਗੀਆਂ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੁੱਕ
ਲੈਣਗੀਆਂ ਤੇ ਜੋ ਔਗੁਣ ਬਹੁਤ ਹੋਣਗੇ ਤਾਂ ਜਹੱਨਮ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਗੇ। ਰਸਤਖੇਜ਼
(ਕਿਆਮਤ) ਦੇ ਦਿਨ, ਆਪਣੇ ਅਮਲਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ
ਬਚਾਵੇਗੀ। ਨੌਕੀਆਂ ਲਈ ਦੇਣਾ, ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੋਣਾ, ਨਿਮਾਣੇ ਰਹਿਣਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ,
ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਕਾਮਨਾ ਕਰਨੀਆਂ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਵਿੱਦਿਆ ਪੜ੍ਹਨੀ,
ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ, ਸਬਰ ਸੰਤੋਖ ਦਾ ਧਾਰਨੀ ਹੋਣਾ, ਬਿਰਧਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਉਸਤਾਦ
ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਹਾਈ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਰਹਿਣਾ
ਆਦਿ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।

{{gap}}ਤਿਆਗਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਝੂਠ, ਚੋਰੀ, ਜੂਆ, ਠੱਗੀ, ਗਾਲੀ, ਕ੍ਰੋਧ,
ਅਭਿਮਾਨ, ਠੱਠਾ, ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਹਸਦ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੁਖਦਾਈ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jlzucq62f8a99tz8g8nhgm57swtgyrz</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>