วิกิซอร์ซ thwikisource https://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81 MediaWiki 1.47.0-wmf.3 first-letter สื่อ พิเศษ พูดคุย ผู้ใช้ คุยกับผู้ใช้ วิกิซอร์ซ คุยเรื่องวิกิซอร์ซ ไฟล์ คุยเรื่องไฟล์ มีเดียวิกิ คุยเรื่องมีเดียวิกิ แม่แบบ คุยเรื่องแม่แบบ วิธีใช้ คุยเรื่องวิธีใช้ หมวดหมู่ คุยเรื่องหมวดหมู่ สถานีย่อย คุยเรื่องสถานีย่อย ผู้สร้างสรรค์ คุยเรื่องผู้สร้างสรรค์ งานแปล คุยเรื่องงานแปล หน้า คุยเรื่องหน้า ดัชนี คุยเรื่องดัชนี TimedText TimedText talk มอดูล คุยเรื่องมอดูล Event Event talk คุยกับผู้ใช้:Peterxy 3 81793 290326 267600 2026-05-20T10:44:55Z Neriah 9235 Neriah ย้ายหน้า [[คุยกับผู้ใช้:Peterxy12]] ไปยัง [[คุยกับผู้ใช้:Peterxy]]: ย้ายหน้าอัตโนมัติขณะเปลี่ยนชื่อผู้ใช้ "[[Special:CentralAuth/Peterxy12|Peterxy12]]" เป็น "[[Special:CentralAuth/Peterxy|Peterxy]]" 267600 wikitext text/x-wiki {{Template:Welcome|realName=|name=Peterxy12}} -- [[ผู้ใช้:New user message|New user message]] ([[คุยกับผู้ใช้:New user message|คุย]]) 20:04, 20 กันยายน 2568 (+07) h374qtp05eiq02go449v4cheiskjqd2 หน้า:Pisat Khong Thai 2546.djvu/214 250 89870 290317 290316 2026-05-20T03:06:16Z สีทราย 11827 290317 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๑๒}}</noinclude>เฉียดเข้าใกล้ก็เงยหน้ามองผม แต่ครั้นจะว่าเป็นคนคนเดียวกันก็ไม่น่าจะเป็น แกสวนทางกับผมสองหน หนแรกว่าสวนกันแน่ละ แต่แกแอบเดินขึ้นหน้าผมไปเมื่อไหร่เล่า จึงกลับย้อนมาสวนทางกันอีก แกก็ไม่ใช่คนเดินเร็ว จะได้เดินย้อนไปอีกได้อย่างเร็วจนผมไม่เห็นแก ทั้งการเดินกะเผลกของแกก็เป็นที่สะดุดตาออกยังงั้น ทำไมผมไม่เห็นแกเดินย้อนไปต้นทางอีก มันพิสดารอะไรเช่นนั้นคุณครับ ระหว่างผมเดินคิดอยู่นั่นเอง มาอีกแล้วครับคนเก่านั่นเอง และมีอาการและพฤติการณ์อย่างเดียวกัน ผมถึงกับขนลุกเกรียว แต่ไม่ใช่คิดว่าแกเป็นผีหลอกผม ผมใจประหวัดไปคิดว่า ผมถูกคนตามดูหรือสะกดรอยเสียแล้ว อีตานี่คงจะรู้จักผมและรู้เรื่องที่ผมขับรถชนคนแล้วขับหนี ผมชักจะประหวั่นใจ คนมันเป็นวัวสันหลังหวะนี่ครับ ผมชักเดินเร็วเข้า คิดว่าถ้ามีรถแท็กซี่มาสักคันจะรีบขึ้นและหนีไปให้เร็ว ขอให้พ้นบริเวณนี้เสียที แต่ไม่พ้นหรอกครับ อีตานั่นเดินตามผมได้ทันอย่างประหลาด พอแกหลีกขึ้นหน้าผม แกก็หยุดยืนขวางหน้าผม ทำให้ผมชะงักหยุด "ถ้ารักสงบจงอ่านหนังสือฉบับนี้" อีตานั่นพูดและยื่นกระดาษให้ ผมยืนอึ้ง ไม่กล้าจะรับกระดาษแผ่นนั้นในมือแก แต่แกก็ยังชูกระดาษแผ่นนั้นอยู่<noinclude></noinclude> m7br1my92q98rorxep55ljemhco0lja 290319 290317 2026-05-20T07:41:12Z สีทราย 11827 290319 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๑๒}}</noinclude>เฉียดเข้าใกล้ก็เงยหน้ามองผม แต่ครั้นจะว่าเป็นคนคนเดียวกันก็ไม่น่าจะเป็น แกสวนทางกับผมสองหน หนแรกว่าสวนกันแน่ละ แต่แกแอบเดินขึ้นหน้าผมไปเมื่อไหร่เล่า จึงกลับย้อนมาสวนทางกันอีก แกก็ไม่ใช่คนเดินเร็ว จะได้เดินย้อนไปอีกได้อย่างเร็วจนผมไม่เห็นแก ทั้งการเดินกะเผลกของแกก็เป็นที่สะดุดตาออกยังงั้น ทำไมผมไม่เห็นแกเดินย้อนไปต้นทางอีก มันพิสดารอะไรเช่นนั้นคุณครับ ระหว่างผมเดินคิดอยู่นั่นเอง มาอีกแล้วครับคนเก่านั่นเอง และมีอาการและพฤติการณ์อย่างเดียวกัน ผมถึงกับขนลุกเกรียว แต่ไม่ใช่คิดว่าแกเป็นผีหลอกผม ผมใจประหวัดไปคิดว่า ผมถูกคนตามดูหรือสะกดรอยเสียแล้ว อีตานี่คงจะรู้จักผมและรู้เรื่องที่ผมขับรถชนคนแล้วขับหนี ผมชักจะประหวั่นใจ คนมันเป็นวัวสันหลังหวะนี่ครับ ผมชักเดินเร็วเข้า คิดว่าถ้ามีรถแท็กซี่มาสักคันจะรีบขึ้นและหนีไปให้เร็ว ขอให้พ้นบริเวณนี้เสียที แต่ไม่พ้นหรอกครับ อีตานั่นเดินตามผมได้ทันอย่างประหลาด พอแกหลีกขึ้นหน้าผม แกก็หยุดยืนขวางหน้าผม ทำให้ผมชะงักหยุด "ถ้ารักสงบจงอ่านหนังสือฉบับนี้" อีตานั่นพูดและยื่นกระดาษให้ ผมยืนอึ้ง ไม่กล้าจะรับกระดาษแผ่นนั้นในมือแก แต่แกก็ยังชูกระดาษแผ่นนั้นอยู่ "รับซี!" แกว่า "ถ้าไม่อยากจะถูกจับฐานฆ่าคน" ผมถึงแก่สะอึกเมื่อได้ยินคำนั้น ผมถูกติดตามจากหญิงที่ผมขับรถชนนั้นแน่แล้ว อีตานี่คงรู้เรื่องผมดี จึงสะกดรอยตามผมดังนี้ ผมเข้าตาจนเสียแล้ว คิดจะวิ่งหนีเอาซึ่งๆ หน้า แต่ถ้าแกร้องขึ้น ผมก็จะถูกประชาชนแถวนั้นสกัดจับ ทั้งผมเองก้ไม่รู้ทางหนีทีไล่ของตำบลนั้นเลย ในที่สุดผมก็จำใจยื่นมือไปรับกระดาษแผ่นนั้นจากมือตาแก่ร่างกายอัปลักษณ์ "อ่านที่เสาไฟโน่นสิ" แกชี้มือบอกผม ผมเดินไปหาแสงไฟอย่างว่าง่าย แกคงยืนคอยผมอยู่ที่เดิม ในกระดาษแผ่นนั้นมีตัวอักษรอยู่ว่า... นายพิพัฒน์ นายขับรถชนฉันแล้วขับหนี ฉันยังไม่ตาย-ฉันยังมีชีวิต จงมาหาฉันเพื่อทำการตกลงกัน ถ้าไม่มา ฉันจะแจ้งตำรวจ ฉันมีพยานรู้เห็นดี ทั้งจำทะเบียนรถได้ด้วย อารี<noinclude></noinclude> 49vqtdp4v9xf850svgay6nzodn2cgjv หน้า:Sam Kok 1928 (1).djvu/113 250 89871 290318 2026-05-20T07:37:50Z B20180 1467 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "ฝ่ายทหารฮัวหยงที่เหลือตายนั้น ก็ชวนกันกลับไป ณ ด่านกิสุยก๋วน จึงบอกเนื้อควมแก่ลิซก ลิซกก็บอกหนังสือไปถึงตั๋งโต๊ะ ๆ แจ้งก็ตกใจ จึงปรึกษาแก่ลิยูลิโป้ว่า บัดนี้..." 290318 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="B20180" />{{หัวสามก๊ก|1=2|2=89|3=2}}</noinclude>ฝ่ายทหารฮัวหยงที่เหลือตายนั้น ก็ชวนกันกลับไป ณ ด่านกิสุยก๋วน จึงบอกเนื้อควมแก่ลิซก ลิซกก็บอกหนังสือไปถึงตั๋งโต๊ะ ๆ แจ้งก็ตกใจ จึงปรึกษาแก่ลิยูลิโป้ว่า บัดนี้ฮัวหยงตายแล้วเราจะคิดประการใด ลิยูจึวว่าซึ่งฮัวหยงเปนทหารเอกตายเสียฉนี้ ดังท่านเสียทหารเลวสิบหมื่นก็ไม่เท่า แลในกองทัพซึ่งยกมาทำการครั้งนี้ ข้าพเจ้าแจ้งว่าอ้วนเสี้ยวเปนนายทัพใหญ่ แล้วอ้วนหงุยซึ่งเป็นอาว์อ้วนเสี้ยวนั้นเปนขุนนางอยู่ในเมืองนี้ เกลือกว่าจะคบคิดกันเปนไส้ศึก ขอให้จับอ้วนหงุยฆ่าเสีย ตั๋งโต๊ะเห็นชอบด้วย จึงสั่งลิฉุยกุยกีให้คุมทหารห้าร้อย {{โครง}}<noinclude></noinclude> js0dei2xzmibnq9p5sfy65kj072miap 290320 290318 2026-05-20T09:23:09Z B20180 1467 290320 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="B20180" />{{หัวสามก๊ก|1=2|2=89|3=2}}</noinclude>ฝ่ายทหารฮัวหยงที่เหลือตายนั้น ก็ชวนกันกลับไป ณ ด่านกิสุยก๋วน จึงบอกเนื้อควมแก่ลิซก ลิซกก็บอกหนังสือไปถึงตั๋งโต๊ะ ๆ แจ้งก็ตกใจ จึงปรึกษาแก่ลิยูลิโป้ว่า บัดนี้ฮัวหยงตายแล้วเราจะคิดประการใด ลิยูจึวว่าซึ่งฮัวหยงเปนทหารเอกตายเสียฉนี้ ดังท่านเสียทหารเลวสิบหมื่นก็ไม่เท่า แลในกองทัพซึ่งยกมาทำการครั้งนี้ ข้าพเจ้าแจ้งว่าอ้วนเสี้ยวเปนนายทัพใหญ่ แล้วอ้วนหงุยซึ่งเป็นอาว์อ้วนเสี้ยวนั้นเปนขุนนางอยู่ในเมืองนี้ เกลือกว่าจะคบคิดกันเปนไส้ศึก ขอให้จับอ้วนหงุยฆ่าเสีย ตั๋งโต๊ะเห็นชอบด้วย จึงสั่งลิฉุยกุยกีให้คุมทหารห้าร้อย ไปจับอ้วนหงุยกับพรรคพวกหญิงชายทั้งนั้นฆ่าเสียให้สิ้น แล้วให้ตัดเอาสีสะไปเสียบไว้ ณ ด่านกิสุยก๋วน ให้อ้วนเสี้ยวผู้หลานเห็น แล้วให้ลิฉุยกุยกีคุมทหารห้าหมื่นตั้งมั่นรักษาด่านกิสุยก๋วนไว้ให้จงได้ ลิฉุยกุยกีก็คุมทหารไปทำตามตั๋งโต๊ะสั่ง ฝ่ายตั๋งโต๊ะกับลิยูลิโป้ห้วนเตียวเตียวเจ้คุม่ทหารสิบห้าหมื่น ยกไปรักษาด่านเฮาโลก๋วน {{โครง}}<noinclude></noinclude> 9wkyf5e4ykstahy363q9bsn0fswiyt9 หน้า:Pisat Khong Thai 2546.djvu/215 250 89872 290321 2026-05-20T09:26:41Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย " ผมอ่านจบแล้วยืนอึ้ง ตัดสินใจไม่ถูก ถ้าไปหาเธอ ผมอาจจะถูกผูกมัดถึงดิ้นไม่หลุด แต่ถ้าไม่ไปก็จะถูกแจ้งตำรวจในฐานขับรถชนคนแล้วหนี มีน้ำหนักโทษอย่างหนัก ผมจะท..." 290321 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๑๓}}</noinclude> ผมอ่านจบแล้วยืนอึ้ง ตัดสินใจไม่ถูก ถ้าไปหาเธอ ผมอาจจะถูกผูกมัดถึงดิ้นไม่หลุด แต่ถ้าไม่ไปก็จะถูกแจ้งตำรวจในฐานขับรถชนคนแล้วหนี มีน้ำหนักโทษอย่างหนัก ผมจะทำอย่างไรดี ในที่สุดคิดว่าควรไปดีกว่า เผื่อจะมีทางผ่อนผันกันบ้าง "ไปดีกว่า!" ตานั่นเตือนสติผม "อยู่ที่ไหน ผมไม่รู้จัก" ผมว่า "ตามฉันไปสิ!" แกว่า "เอ้า! ตกลง" ผมบอกแกอย่างตัดสินใจเด็ดขาด แกก็ออกเดินนำหน้าผมไปในทางซอยหนึ่ง เป็นซอยมืดๆ แต่พอมีแสงไฟจากบ้านอื่นส่องทางอยู่บ้าง ผมเดินตามแกไปด้วยใจเลื่อนลอย จนมาถึงบ้านหลังหนึ่งสองชั้น มีแสงไฟอ่อนๆ ไม่ค่อยสว่างไสว อีตานั่นหยุดยืนล้วงมือเข้าไปในช่องประตูที่ทำเป็นซี่โปร่งตอนบน บานประตูก็เปิดออก แกกะเผลกนำผมขึ้นบ้านสองชั้นนั้นไปชั้นบน ผมสังเกตเครื่องบ้านไม่มีอะไรใหม่ๆ เลย มีของเก่าๆ ทั้งนั้น ของทั้งหมดล้าสมัย แม้แต่เก้าอี้แบบก็เก่าทั้งชุดและบุบสลายจวนพัง น่าจะขายเหมาไปแล้ว ครั้นถึงชั้นบนก็พบหญิงคนหนึงผิวขาว อายุราวๆ ๓๐ ปี นั่งบนเก้าอี้ เธอนั่งมองผมอยู่ก่อนแล้วอย่างกิริยาขึงๆ ผมรีบยกมือไหว้ เพราะเขาเป็นต่อเรา มือไม้ก็ต้องอ่อนไว้ เธอรับไหว้ และชี้ให้ผมนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง พอนั่งลงไปก็รู้สึกว่านวมที่หุ้มนั้นขาด และมีเหล็กลวดสปริงตำก้นเล็กน้อย แต่ก็พอทน ก็เลยนั่งเฉย "นายนึกว่าฉันตายใช่ไหม?" เธอตั้งปัญหาถามเป็นคำทักทาย ผมอึกอักพูดไม่ออก จะว่าใช่ตามที่เธอถามก็ไม่เหมาะ จะว่าไม่คิดว่าตายก็ตอบไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าเธอตายหรือไม่ตาย ผมชนแล้วก็รีบหนีไป "เอายังงี้เถอะ ง่ายๆ เธอจะต้องขับรถและแบ่งรายได้มาเลี้ยงฉันบ้าง ฉันมีผัวแต่ผัวแอบไปมีเมียใหม่ ทิ้งฉันอดๆ อยากๆ ถ้าเธอทำได้ ฉันจะไม่แจ้งตำรวจ" เธอพูดคนเดียว ผมยังตอบไม่ออก โดนไม้นี้เข้า ต้องตรึกตรอง ท่าเธอคิดจะหารายได้แบบวิ่งให้รถชนบาดเจ็บ แล้วบังคับให้ส่งรายได้เลี้ยงดูเธอ ก็ถ้าหากเธอตายจริงๆ ล่ะ มิตายเปล่าหรือ แต่เธอแน่ใจอย่างไรว่ารถผมชน เพราะ<noinclude></noinclude> na11jhw73br1gifiis2p271ov5jskf5 หน้า:Pisat Khong Thai 2546.djvu/216 250 89873 290322 2026-05-20T09:35:42Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "ตอนนั้นไม่มีใครในแถวนั้น ทั้งเธอก็กระเด็นไปฟุบอยู่อย่างไม่กระดิก เธอจะเอาแน่นอนอะไรเล่าว่าผมคือคนชนเธอ แต่ครั้นผมจะตอบไม่รับก็ดูผิดมนุษย์ที่หาศีลธรรมไม่ไ..." 290322 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๑๔}}</noinclude>ตอนนั้นไม่มีใครในแถวนั้น ทั้งเธอก็กระเด็นไปฟุบอยู่อย่างไม่กระดิก เธอจะเอาแน่นอนอะไรเล่าว่าผมคือคนชนเธอ แต่ครั้นผมจะตอบไม่รับก็ดูผิดมนุษย์ที่หาศีลธรรมไม่ได้ หากตอบเร็วไป ก็ถ้าเธอไม่มีหลักอะไรจะมัดผมอย่างแท้จริง ผมมิกลายเป็นให้เธอกดคอผมกินอยู่ตลอดไปหรือ "อย่าคิดว่าฉันไม่มีพยานเลย" เธอพูดสำเนียงเยาะ ผมใจหายวูบ เธอทายใจผมออกทั้งๆ ที่ผมไม่ได้พูดอะไรจนคำเดียว "ฉันมีพยานอยู่แล้ว ถ้ามิเช่นนั้นฉันจะตามเธอพบได้อย่างไร" "จะมีสัญญานานเท่าใด?" ผมถามโดยหมดทางจะสู้ เพราะเป็นความจริงอย่างว่า ถ้าเธอไม่รู้ว่าผมชนเธอ ทำไมเธอจะตามตัวผมถูกต้อง "อ๋อ! เธอคิดว่าฉันจะกดคอเธอกินไปตลอดชาติหรือ" เธอถาม ผมขนลุกด้วยความละอายใจ เลยก้มหน้าหลบตาเธอ "ถ้าผัวฉันส่งเงินมา เธอก็ไม่ต้องช่วย หรือถ้าเธอเกิดเมตตาต่อคนที่เธอเกือบจะฆ่าตายอยู่แล้วก็คงตกลงกันได้ไม่ใช่หรือ" เธอพูด "ใช่ครับ" ผมตอบอย่างหมดท่าจะตั้งแง่ปัญหาอะไรอีก ย้อนถามเธอว่า "จะทำสัญญากันอย่างไรครับ?" "สัญญาใจ" เธอพูดสั้นๆ ดูช่างมีอำนาจ ประกอบกับกิริยาขรึมๆ ของเธอ "เอากันว่าเธอรับปากก็ใช้ได้ ไม่ต้องมีการเขียนสัญญาแต่อย่างใด เพราะเธอปัดสัญญาไม่ได้ ฉันจะตามเธอทั่วไป และจะแจ้งตำรวจเมื่อเธอไม่รักษาคำพูด" "ตกลงครับ" ผมตอบคำสัญญา เพราะไม่มีทางใดดีกว่านี้ และก็เป็นมนุษยธรรมที่พึงจะทำต่อผู้ที่ได้รับทุกข์ เท่าที่ผมขับรถหนีนั้น มิได้เกิดจากไม่มีจิตของมุษยธรรมเลย หากเป็นโดยตกใจ จึงกลายเป็นคนมีใจร้ายหมดศีลหมดธรรม "ฉันไม่ต้องการเงินของเธอ" เธอพูดในขณะที่กำลังก้มหน้าอยู่ "ฉันต้องการเพียงอาหารและเพียงพอแก่คนสองคนที่นำเธอมาเท่านั้น จะมีมากมีน้อยไม่สำคัญ ขอให้มีเท่านั้น" ผมใจหาย อนิจจา เธอต้องการเพียงเท่านั้น ถ้าผมทำไม่ได้ก็อย่าใช่ใจมนุษย์เสียเลยเถิด "ยังงั้นผมจะเริ่มแต่บัดนี้ ผมจะไปจัดมา" ผมพูดและรีบลุกขึ้นยืน<noinclude></noinclude> emnb5ugyn27aahry6atrjw80wcjyn7b หน้า:Pisat Khong Thai 2546.djvu/217 250 89874 290323 2026-05-20T09:45:56Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "เธอก็ไม่ทักท้วง ผมจึงลงมาชั้นล่าง บอกกับอีตาขาพิการว่าจะไปซื้ออาหารมาให้ ผมยังมีเงินเหลือใช้อยู่พอควร จึงรีบมาหาซื้อตามร้านอาหารไปพอควร และมีอาหารแห้งบ้าง..." 290323 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๑๕}}</noinclude>เธอก็ไม่ทักท้วง ผมจึงลงมาชั้นล่าง บอกกับอีตาขาพิการว่าจะไปซื้ออาหารมาให้ ผมยังมีเงินเหลือใช้อยู่พอควร จึงรีบมาหาซื้อตามร้านอาหารไปพอควร และมีอาหารแห้งบ้าง ขนมแห้งๆ บ้างกลับไปที่เดิม ตาแก่นั้นยืนรอผมอยู่หน้าประตู ผมจึงมอบให้แกนำไปให้ข้างบน ผมกลับไปเล่าเหตุการณ์ที่ผมได้กระทำผิดชนคนแล้วหนี ที่สุดเขาไม่ตายและจำตัวได้ ขอให้ผมส่งเสียอาหารให้ตามสัญญาโดยไม่มีการเอาความกัน เพื่อผมถอนใจยาวและว่า "แกพบคนดี ถ้าพบบางคนแกแย่ มิน่าเล่าแกทำป่วยไม่ยอมขับรถอีก ที่แท้ก็เกิดอารมณ์ปอด" "ปอดจริงๆ" ผมว่า "หลับตามันเห็นแต่ภาพนั้น เลยไม่กล้าจะขับรถ แต่ตอไปก็ต้องขับอีกเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นไม่มีเงินจะส่งอาหารเขา" "น่าแปลกนิ! เขาอยู่ถึงทุ่งมหาเมฆ แต่ไปให้แกขับชนที่ฝั่งธนบุรี" เพื่อนว่า "อือ! จริงแฮะ" ผมเห็นด้วย "แต่คนเราก็อาจจะมีธุระไปที่นั่นได้" "จะว่าแกเคราะห์ร้ายก็ไม่เชิง อั๊วว่าลื้อได้ทำบุญโว้ย" "อือ" ผมรับ "ถ้าเคราะห์ร้ายก็ติดตะรางสิ" ในรุ่งขึ้นผมก็ออกขับรถรับจ้างตามเคย และก็ไม่ลืมไปส่งอาหารตามสัญญา โดยส่งให้ตาแก่นั่นบ้างและส่งกับเธอบ้าง หลายๆ วันเข้าก็ได้พูดคุยกัน ผมไม่ลืมจะถามเธอว่า "วันที่ถูกรถผมชนน่ะ คุณไปไหนกันที่แถวบางพลัดนั่น" "อ๋อ! ไปตามหาพ่อเจ้าประคุณของฉัน เราเกิดทะเลาะกัน ฉันโมโหจึงวิ่งออกจากบ้านเขา จะข้ามถนนมาหาอาของฉัน" เธอชี้ไปที่คนแก่นั่น "ก็เลยถูกเธอชนฉัน อาฉันเขายืนคอยอยู่คนละฟาก" ผมถอนหายใจยาว อย่างนี้เอง ผมมีพยานโดยไม่ได้สังเกตเห็น เรากินอาหารกันแล้ว เธอชวนผมไปคุยกันข้างบน เพราะเราชักคุยกันถูกคอกันแล้ว ไม่ต้องห่วงรถ เพราะซอยนี้ตันไม่มีรถใครจะเข้าออก และผมก็ล็อกรถไว้แล้ว จึงขึ้นไปคุยกันได้นาน เธอถามถึงรายได้ประจำวัน ผมก็ตอบเธอไปว่าไม่แน่ บางวันได้มาก บางวันได้น้อย เพียงให้ค่าเช่าแล้วก็เหลือไม่กี่บาท เราคุยกันเผลอไป จนเสียงฝีเท้าคนขึ้นบันได<noinclude></noinclude> 4gnfto32l6q6txvtbccvpgj5au2k9ww คุยกับผู้ใช้:พิมพ์กัลยา 3 89875 290324 2026-05-20T09:58:00Z New user message 1899 เพิ่ม[[Template:Welcome|สารต้อนรับ]]ในหน้าคุยของผู้ใช้ใหม่ 290324 wikitext text/x-wiki {{Template:Welcome|realName=|name=พิมพ์กัลยา}} -- [[ผู้ใช้:New user message|New user message]] ([[คุยกับผู้ใช้:New user message|คุย]]) 16:58, 20 พฤษภาคม 2569 (+07) 45b93g9rdwvdxtrqug6ah82arimjs0s หน้า:Pisat Khong Thai 2546.djvu/218 250 89876 290325 2026-05-20T10:09:52Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "มา และแล้วเจ้าของเสียงก็โผล่ขึ้นมา เป็นชายอายุขนาดจวนๆ ๔๐ ปี สีหน้าเหี้ยมเกรียมเมื่อมองเห็นเราทั้งสองอยู่ด้วยกัน เขาชี้หน้าหญิงผู้นั้นอย่างดุเดือด ตะคอกเสี..." 290325 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๑๖}}</noinclude>มา และแล้วเจ้าของเสียงก็โผล่ขึ้นมา เป็นชายอายุขนาดจวนๆ ๔๐ ปี สีหน้าเหี้ยมเกรียมเมื่อมองเห็นเราทั้งสองอยู่ด้วยกัน เขาชี้หน้าหญิงผู้นั้นอย่างดุเดือด ตะคอกเสียงลั่น "อีนรก ที่สุดมึงก็ริมีชู้อีก" เขาตวาดและยืนจังก้า "ฮะ!" ฝ่ายหญิงลุกขึ้น ผมเองก็ต้องลุกขึ้นบ้างท่าทางมันเข้าด้ายเข้าเข็มเสียแล้ว อยู่ๆ มาหาเรื่องกันอย่างนี้ สงสัยใจว่าท่าจะถูกพวกนี้กระทำการนัดหมายกันแบล็กเมล์ผม "พูดกันดีๆ นะ อย่าทำบ้าๆ อย่างนี้" แม่หญิงพูดดัง แต่สีหน้าซีด "ถูกแล้ว! มาเหมาเอาง่ายๆ จะได้เรอะ" ผมว่า "ฮ้าย! อย่าพูด แกยังไม่เกี่ยว ข้าจะพูดกะเมียข้า" เขาพูดตาลุกวาว "เฮ้อ...ตำตายังงี้ มึงจะว่ายังไง" "เขาเอาข้าวมาให้กูกิน มึงไม่ให้กูกิน" ฝ่ายเมียขึ้นเสียง และก็เป็นความจริงดังนั้น "ชะฉา ชู้เอาข้าวมาให้กิน" เขาสำรากออกมา และในชั่วพริบตานั้น โดยทั้งผมและฝ่ายเมียจะรู้ตัว เขาได้ชักมีดออกมากระโดดเข้าจ้วงแทงถูกคอหอยโดยทันที ฝ่ายหญิงล้มลงตาตั้ง เลือดฉูดพุ่งเป็นน้ำพุ เมื่อเข้าชักมีดเอาออกโดยเร็ว ผมเองตกตะลึง อ้ายบ้าเลือดหมุนตัวมาหาผม "คราวนี้มึงละ" มันว่า ผมเริ่มหายตะลึง เพราะเข้าตาร้ายเสียแล้ว มันมีมีด ผมมือเปล่า แต่ยังมั่นใจอยู่ว่าผมเคยเป็นนักมวย ก็จะป้องกันตัวไปตามกาล ถ้าพลาดท่าก็ไปอีกศพหนึ่ง ในระยะไม่ทันจะหายใจทั่วท้อง มันโดดจ้วงแทงผมเต็มเหนี่ยว ผมใช้วิธีการต่อสู้เอี้ยวหลบอย่างหวุดหวิด มันแทงผิดแล้วเซหัวทิ่มไป แต่มีดมันยังถือมั่นอยู่ ผมจะเข้าไปทำอะไรมันยังไม่ถนัด พลาดพลั้งอาจจะถูกแทงสวนมา ผมจึงตั้งท่าคอยทีมันอยู่ ทันดีนั้นเองมันก็โดดสวนแทงผมอีก ผมใช้เท้าเตะมัน มันเสียหลักล้มคว่ำลงไป ผมยืนตั้งท่าคอยอยู่อีก แต่มันไม่ได้ลุกขึ้นมา ผมยืนคอยด้วยความแปลกใจ คิดว่าเหมาะถ้าจะหนีไปเสีย แต่ยังห่วงว่ามันจะตามแทงผมข้างหลัง ผมจึงหมุนตัวเข้าเตะอย่างแรงขณะที่มันคุกเข่าคู้ตัวลง ร่างมันก็หงายตามกำลังแรงเตะของผม จึงรู้ว่ามันถูกมีดของมันเองเข้าลิ้นปี่พอดี ผมถึงกับยืนงัน หัน<noinclude></noinclude> osti6e3zna8l7s5hsdpz2ygoxpzsmqh คุยกับผู้ใช้:Peterxy12 3 89877 290327 2026-05-20T10:44:55Z Neriah 9235 Neriah ย้ายหน้า [[คุยกับผู้ใช้:Peterxy12]] ไปยัง [[คุยกับผู้ใช้:Peterxy]]: ย้ายหน้าอัตโนมัติขณะเปลี่ยนชื่อผู้ใช้ "[[Special:CentralAuth/Peterxy12|Peterxy12]]" เป็น "[[Special:CentralAuth/Peterxy|Peterxy]]" 290327 wikitext text/x-wiki #เปลี่ยนทาง [[คุยกับผู้ใช้:Peterxy]] ngtfhkumasfc8xo0mo1paejpp5p5vwv