วิกิซอร์ซ thwikisource https://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81 MediaWiki 1.47.0-wmf.5 first-letter สื่อ พิเศษ พูดคุย ผู้ใช้ คุยกับผู้ใช้ วิกิซอร์ซ คุยเรื่องวิกิซอร์ซ ไฟล์ คุยเรื่องไฟล์ มีเดียวิกิ คุยเรื่องมีเดียวิกิ แม่แบบ คุยเรื่องแม่แบบ วิธีใช้ คุยเรื่องวิธีใช้ หมวดหมู่ คุยเรื่องหมวดหมู่ สถานีย่อย คุยเรื่องสถานีย่อย ผู้สร้างสรรค์ คุยเรื่องผู้สร้างสรรค์ งานแปล คุยเรื่องงานแปล หน้า คุยเรื่องหน้า ดัชนี คุยเรื่องดัชนี TimedText TimedText talk มอดูล คุยเรื่องมอดูล Event Event talk 250 89902 290397 290379 2026-06-04T00:57:55Z B20180 1467 290397 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="B20180" />{{หัวสามก๊ก|1=2|2=90|3=2}}</noinclude>คิดประการใด โจโฉจึงว่า ซึ่งตั๋งโต๊ะยกออกมาตั้งอยู่ ณ ด่านนั้น หวังจะสกัดต้นทางไว้ เราจำจะแบ่งเอานายทัพนายกองทั้งปวงคนละครึ่ง ยกไปตี อย่าให้ตั๋งโต๊ะตั้งอยู่ได้ อ้วนเสี้ยวเห็นชอบด้วย จึงให้อองของหนึ่ง เตียวเมาหนึ่ง เปาสิ้นหนึ่ง อ้วนอุ๋ยหนึ่ง ขงเล่งหนึ่ง เตียวเอี๋ยงหนึ่ง โตเกี๋ยสหนึ่ง กองซุนจ้านหนึ่ง คุมทหารซึ่งเกณฑ์คนละครึ่งนั้นก็ยกไปแล้วให้โจโฉเปนกองสอดแนม ให้เอาข่าวดีแลร้ายมาแจ้ง ขณะนั้นอองของคุมทหารไปถึงด่านเฮาโลก๋วนก่อน ฝ่ายลิโป้รู้กํยกกองทหารเอกสามพันออกมาจะรบอองของ ๆ จึงให้พลตั้งเปนหน้ากระดาน แล้วขับม้าขึ้นไปที่หน้าทหารทั้งปวง แลไปเห็นลิโป้แต่งตัวโอ่โถงในกระบวรสงครามแล้วถือทวนขี่ม้า อองของจึงคิดว่าลิโป้รูปร่างเปนทหารขี่ม้าก็สมตัว อองของจึงถามแก่ทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะอาสาออกรบด้วยลิโป้ได้ หองหยกทหารเอกอองของจึงรับอาสาแล้วขี่มาถือทวนออกรบด้วยลิโป้ได้ห้าเพลง ลิโป้เอาทวนแทงหองหยกตกม้าตาย แล้วลิโป้กับทหารทั้งนั้นรำทวนขับม้าไล่ตลุมบอน {{โครง}}<noinclude></noinclude> 1ynliqay8ydgey7ife6dee0nxyqt8cw 250 89908 290398 290396 2026-06-04T04:07:21Z สีทราย 11827 290398 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๓๗}}</noinclude>หัวออก พอผมเห็นหน้าในแสงเดือนอ่อนๆ เท่านั้นแหละครับ ผมดีใจจนใจเต้นกระท้อนแผ่นอก ผมผุดลุกขึ้นนั่ง แม่บุญยิ่งโบกมือให้ผมเงียบ ผมเลยเงียบตามที่เธอห้าม แล้วแม่ยิ่งก็รีบกระโดดขึ้นห้างผมโดยเร็ว ผมตัวสั่น เจ้าประคุณเอ๋ย ตั้งแต่มาอยู่บ้านนี้ ไม่เคยจะได้ใกล้แม่ยิ่งโดยสองต่อสองอย่างนี้ พอหนีหายไปกลับมาครั้งนี้ใกล้กันในที่มืดๆ และปราศจากตาคนจะรู้เห็น "ทำไมไม่ขึ้นบ้าน?" ผมถามเธอ เธอกลับโบกมือห้าม "อย่าให้พ่อรู้ว่าฉันมา" เธอว่า "ฉันกลัวพ่อ เพราะฉันเลวทรามที่สุด ไม่กล้าเข้าหน้าพ่อได้เลย และก็ไม่เหมาะจะเป็นลูกของพ่อ" "โธ่! แม่ยิ่ง พ่อไม่ใช่คนใจดำนะ แม้จะโกรธก็ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น" ผมว่า "ไม่ได้" เธอพูดสั้นๆ และเบาพอได้ยิน เพราะกลัวจะดังไปถึงบนเรือน "ฉันมานี่เพื่อมารับผิด ฉันรู้ว่าพี่กล่อมรักฉัน แต่ฉันมันเลว ใจง่าย หลงคำพูดพวกบางกอกจึงหนีตามเขาไป เดี๋ยวนี้เขาทิ้งฉันเสียแล้ว ฉันเสียใจเหลือเกิน ฉันอยากตาย อยากตายเหลือเกิน คนอย่างฉันอยู่ก็รกโลก" "โอ๊ะ! อย่าคิดสั้น เราเกิดยากนะแม่ยิ่ง คิดหักใจเข้าหาพ่อดีกว่า พ่อแกไม่ใจดำจะทิ้งแม่ยิ่งได้หรอก เราลืมเรื่องเก่าเสียเถิด มาตั้งต้นใหม่" ผมก็ปลอบใจไปตามประสาของผม ตามลูกบ้านนาวัวๆ ควายๆ เธอก้มหน้าร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น ตามเรื่องของคนที่คิดผิดไปแล้ว และกลับได้คิด หรืออีกนัยหนึ่งก็คิดสงสารพ่อบังเกิดเกล้า ผมมัวดีใจถึงแก่ลืมถามว่าแม่ยิ่งมาได้อย่างไรมืดๆ ค่ำๆ ในถิ่นนี้ จึงถามเธอไป "นี่มาได้อย่างไรกันนี่เวลานี้?" "ฉันมาแต่วัน แต่ไม่กล้าเข้ามา ฉันพักบ้านเพื่อน แต่พี่กล่อมอย่าไปถามใครนะว่าฉันอยู่บ้านใคร ฉันไม่ต้องการให้พ่อและใครๆ รู้ว่าฉันมา" เธอห้ามผม และก็แน่นอนที่สุด ลงแม่บุญยิ่งพูดอะไร ผมก็เป็นนั่น ซึ่งเป็นมาแต่ไหนแต่ไร แม่ยิ่งรู้ดีในเรื่องนี้ "พี่กล่อมคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า?" เธอกระซิบถาม "โธ่! ถามได้" ผมตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด เพราะถือเป็นโชคที่สุด ได้พูดความในใจแก่แม่ยิ่งในครั้งนี้ และก็ตัวต่อตัวในที่มืดเสียด้วย<noinclude></noinclude> jf9aytlbm2kqlyl699dvx5a400y88lh 250 89909 290399 2026-06-04T08:17:01Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย " พวกเราฟังถึงตอนนี้ เลยฮากันขึ้น แล้วต่่างดื่มสุราด้วยความสดใสใจ "พี่กล่อมยังรักฉันอยู่หรือเปล่า?" เธอถาม "พู่โธ่ ถามทำไม ตายแทนยังได้เลย อย่าถามอย่างนั้..." 290399 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๓๘}}</noinclude> พวกเราฟังถึงตอนนี้ เลยฮากันขึ้น แล้วต่่างดื่มสุราด้วยความสดใสใจ "พี่กล่อมยังรักฉันอยู่หรือเปล่า?" เธอถาม "พู่โธ่ ถามทำไม ตายแทนยังได้เลย อย่าถามอย่างนั้น" "จริงๆ รึ?" เธอหยุดหัวเราะนิดหน่อย "ฉันมันคนเลวทราม ไม่สมควรที่พี่กล่อมจะรักฉันเลย ฉันควรตาย ควรตายจริงๆ ฉันจะอยู่ดูหน้าคนเขาอย่างไรได้ ฉันต้องตายแน่" "ถ้าแม่ยิ่งตาย ฉันก็ขอตายด้วย ถ้าอยู่ไปก็หมดประโยชน์" ผมว่าไปอย่างจริงใจ เธอหยุดนิ่งมองหน้าผมคล้ายจะค้นความจริง "ฉันตายแน่ ถ้าพี่สมัครใจตายกับฉัน พรุ่งนี้เวลานี้เรามาตกลงกันใหม่ เราตายแล้วไปเกิดร่วมกันใหม่ พี่กับฉันจะเป็นผัวเมียกัน" เธอว่า ชั้นแรกผมพูดไปง่ายๆ ด้วยใจรักเธอ แต่มาคิดอีกทีว่า ถ้าผมตาย พ่ออยู่คนเดียวคงลำบากที่สุด อย่าเลย ผมจะพยายามหน่วงเหนี่ยวความคิดที่เธออยากตายให้หายไปจนได้<noinclude></noinclude> pzdzzidjeaepeu22u626c9maw2zfj1h