วิกิซอร์ซ thwikisource https://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81 MediaWiki 1.47.0-wmf.5 first-letter สื่อ พิเศษ พูดคุย ผู้ใช้ คุยกับผู้ใช้ วิกิซอร์ซ คุยเรื่องวิกิซอร์ซ ไฟล์ คุยเรื่องไฟล์ มีเดียวิกิ คุยเรื่องมีเดียวิกิ แม่แบบ คุยเรื่องแม่แบบ วิธีใช้ คุยเรื่องวิธีใช้ หมวดหมู่ คุยเรื่องหมวดหมู่ สถานีย่อย คุยเรื่องสถานีย่อย ผู้สร้างสรรค์ คุยเรื่องผู้สร้างสรรค์ งานแปล คุยเรื่องงานแปล หน้า คุยเรื่องหน้า ดัชนี คุยเรื่องดัชนี TimedText TimedText talk มอดูล คุยเรื่องมอดูล Event Event talk 3 55499 290400 207241 2026-06-04T23:28:51Z Mfield 12335 Mfield ย้ายหน้า [[คุยกับผู้ใช้:S maps]] ไปยัง [[คุยกับผู้ใช้:Scryl]] ทับหน้าเปลี่ยนทาง: ย้ายหน้าอัตโนมัติขณะเปลี่ยนชื่อผู้ใช้ "[[Special:CentralAuth/S maps|S maps]]" เป็น "[[Special:CentralAuth/Scryl|Scryl]]" 176440 wikitext text/x-wiki {{Template:Welcome|realName=|name=Scryl}} -- [[ผู้ใช้:New user message|New user message]] ([[คุยกับผู้ใช้:New user message|คุย]]) 11:00, 30 มีนาคม 2565 (+07) gmbn6egswhn9m9djll1aaossftv8r4s 250 89902 290404 290397 2026-06-05T07:35:08Z B20180 1467 290404 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="B20180" />{{หัวสามก๊ก|1=2|2=90|3=2}}</noinclude>คิดประการใด โจโฉจึงว่า ซึ่งตั๋งโต๊ะยกออกมาตั้งอยู่ ณ ด่านนั้น หวังจะสกัดต้นทางไว้ เราจำจะแบ่งเอานายทัพนายกองทั้งปวงคนละครึ่ง ยกไปตี อย่าให้ตั๋งโต๊ะตั้งอยู่ได้ อ้วนเสี้ยวเห็นชอบด้วย จึงให้อองของหนึ่ง เตียวเมาหนึ่ง เปาสิ้นหนึ่ง อ้วนอุ๋ยหนึ่ง ขงเล่งหนึ่ง เตียวเอี๋ยงหนึ่ง โตเกี๋ยสหนึ่ง กองซุนจ้านหนึ่ง คุมทหารซึ่งเกณฑ์คนละครึ่งนั้นก็ยกไปแล้วให้โจโฉเปนกองสอดแนม ให้เอาข่าวดีแลร้ายมาแจ้ง ขณะนั้นอองของคุมทหารไปถึงด่านเฮาโลก๋วนก่อน ฝ่ายลิโป้รู้กํยกกองทหารเอกสามพันออกมาจะรบอองของ ๆ จึงให้พลตั้งเปนหน้ากระดาน แล้วขับม้าขึ้นไปที่หน้าทหารทั้งปวง แลไปเห็นลิโป้แต่งตัวโอ่โถงในกระบวรสงครามแล้วถือทวนขี่ม้า อองของจึงคิดว่าลิโป้รูปร่างเปนทหารขี่ม้าก็สมตัว อองของจึงถามแก่ทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะอาสาออกรบด้วยลิโป้ได้ หองหยกทหารเอกอองของจึงรับอาสาแล้วขี่มาถือทวนออกรบด้วยลิโป้ได้ห้าเพลง ลิโป้เอาทวนแทงหองหยกตกม้าตาย แล้วลิโป้กับทหารทั้งนั้นรำทวนขับม้าไล่แทงตลุมบอน ทหารอองของล้มตายแตกตื่นไป พอเตียวเมาอ้วนอุ๋ยสองกองนี้ยกมาเห็นอองของแตกมา ก็ขับทหารหนุนเข้าไป ลิโป้เห็นทัพพนุนมาเปนอันมากก็ยกทหารกลับเข้าค่าย ฝ่ายอองของกับเตียวเมาอ้วนอุ๋ยเห็นดังนั้น ก็ยกทหารถอยมาตั้งมั่นอยู่ใกล้ค่ายลิโป้ประมาณสามสิบเส้น อองของตรวจพลดูก็รู้ว่าเสียทหารเปนอันมาก<noinclude></noinclude> kvlvwnpt24cwwfdrv2wx9z06tuxiagr 250 89909 290403 290399 2026-06-05T01:50:25Z สีทราย 11827 290403 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๓๘}}</noinclude> พวกเราฟังถึงตอนนี้ เลยฮากันขึ้น แล้วต่่างดื่มสุราด้วยความสดใสใจ "พี่กล่อมยังรักฉันอยู่หรือเปล่า?" เธอถาม "พู่โธ่ ถามทำไม ตายแทนยังได้เลย อย่าถามอย่างนั้น" "จริงๆ รึ?" เธอหยุดหัวเราะนิดหน่อย "ฉันมันคนเลวทราม ไม่สมควรที่พี่กล่อมจะรักฉันเลย ฉันควรตาย ควรตายจริงๆ ฉันจะอยู่ดูหน้าคนเขาอย่างไรได้ ฉันต้องตายแน่" "ถ้าแม่ยิ่งตาย ฉันก็ขอตายด้วย ถ้าอยู่ไปก็หมดประโยชน์" ผมว่าไปอย่างจริงใจ เธอหยุดนิ่งมองหน้าผมคล้ายจะค้นความจริง "ฉันตายแน่ ถ้าพี่สมัครใจตายกับฉัน พรุ่งนี้เวลานี้เรามาตกลงกันใหม่ เราตายแล้วไปเกิดร่วมกันใหม่ พี่กับฉันจะเป็นผัวเมียกัน" เธอว่า ชั้นแรกผมพูดไปง่ายๆ ด้วยใจรักเธอ แต่มาคิดอีกทีว่า ถ้าผมตาย พ่ออยู่คนเดียวคงลำบากที่สุด อย่าเลย ผมจะพยายามหน่วงเหนี่ยวความคิดที่เธออยากตายให้หายไปจนได้ในวันหน้า ส่วนตัวผมน่ะ แม้แต่เธอจะเสียไปแล้วก็ตาม ขอแต่ว่าให้เธอกลับสงสารผมและรักผมก็ถือว่าเป็นบุญแก่คนยากที่ไม่มีที่พึ่ง ตัวคนเดียวหาสมบัติอะไรติดตัวก็ไม่มี มีแต่ใจรับใจซื่อเท่านั้น การที่เธอพูดว่าอยากตายนั้น อาจจะพูดในยามน้อยใจตัวก็ได้ ถ้าเราตกลงกันได้ และพ่อยอมผ่อนปรนไม่โกรธเกลียดก็ดีอยู่แล้ว แต่มานึกถึงคนแถวนี้จะเมินหน้าไม่มองเธอก็เห็นใจ หรือคิดว่าเราจะหนีไปอยู่เสียที่อื่น ก็เอ๊ะ! จะไปอยู่ที่ไหน ทำอะไรกิน มีสมบัติอะไร นึกแล้วก็ตันใจพูดไม่ถูก เราต่างถามถึงทุกข์สุขกันหลายเรื่องหลายอย่าง แต่เว้นการถามว่าเธอไปเสียกับใคร และเดี๋ยวนี้เขาไปไหน ผมไม่อยากฟัง และไม่อยากให้เธอหม่นหมองใจ เรื่องแล้วก็แล้วไป ไม่อยากให้สะท้อนใจทั้งเธอและผม ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันในที่มืด ผมไม่เคยคิดว่าจะถือโอกาสจับต้องตัวเธอเลย เพราะเคยอยู่อย่างไรก็กลัวอย่างนั้น ไม่กล้าทำไปได้ เราคุยกันอย่างชื่นใจจนเกือบฟ้าสาง แม่บุญยิ่งจึงบอกผมว่า เธอจะรีบกลับไปก่อนที่พ่อจะตื่น ขอให้ผมไปส่งเธอที่ท้ายบ้าน เธอจะแอบไปบ้านเพื่อนก่อนสว่าง ถ้าคนตื่นก็จะเห็นหมด เรื่องจะแดงขึ้น ผมจึงเดินมาส่งเธอที่ท้ายบ้าน "ฉันไปส่งถึงที่ได้ไหม?" ผมถาม "อ้าว! พูดกันแล้วยังไงว่าอย่ารู้เลยว่าฉันอยู่กับใครและที่ไหน"<noinclude></noinclude> 9m7469qhzup93imgitbqlhuu7jkceaa 3 89910 290401 2026-06-04T23:28:51Z Mfield 12335 Mfield ย้ายหน้า [[คุยกับผู้ใช้:S maps]] ไปยัง [[คุยกับผู้ใช้:Scryl]] ทับหน้าเปลี่ยนทาง: ย้ายหน้าอัตโนมัติขณะเปลี่ยนชื่อผู้ใช้ "[[Special:CentralAuth/S maps|S maps]]" เป็น "[[Special:CentralAuth/Scryl|Scryl]]" 290401 wikitext text/x-wiki #เปลี่ยนทาง [[คุยกับผู้ใช้:Scryl]] crde5n449xrilabq92bltfssaxqvr7q 1 89911 290402 2026-06-05T01:47:45Z สหฤทัย อร่ามวัตร์ 12334 /* วิชาเหมือนสินค้า */ ส่วนใหม่ 290402 wikitext text/x-wiki == วิชาเหมือนสินค้า == ขอบคุณ [[ผู้ใช้:สหฤทัย อร่ามวัตร์|สหฤทัย อร่ามวัตร์]] ([[คุยกับผู้ใช้:สหฤทัย อร่ามวัตร์|คุย]]) 08:47, 5 มิถุนายน 2569 (+07) n1lau13avz2klre9x29umkl0isv2is5 250 89912 290405 2026-06-05T10:00:59Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "เธอว่า ผมเลยยืนงัน ปล่อยให้เธอเดินจากไป ร่างเธอหลีกดงขี้เหล็กไปแล้วเลี้ยวออกชายทุ่งเดินหายไปในความมืด ผมเดินกลับมาห้างอย่างปลาบปลื้มใจในครั้งแรกของชีวิ..." 290405 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๓๙}}</noinclude>เธอว่า ผมเลยยืนงัน ปล่อยให้เธอเดินจากไป ร่างเธอหลีกดงขี้เหล็กไปแล้วเลี้ยวออกชายทุ่งเดินหายไปในความมืด ผมเดินกลับมาห้างอย่างปลาบปลื้มใจในครั้งแรกของชีวิต ผมเคยแต่เศร้าและน้อยใจตนเอง แต่คืนนี้เพิ่งมามีชีวิตชีวาขึ้น แม้เธอจะพูดว่า "เราไปตายเสียด้วยกัน แล้วเกิดใหม่ เราจะได้เป็นผัวเป็นเมียกัน" คำนี้แม้จะมีความหมายว่าจะต้องรอคอยกันไอีกชาติหน้า ก็ยังชื่นใจผม และก็ยังมีหวังว่าอาจจะตกลงกันได้ในชาตินี้ กลับขึ้นห้าง แต่ไม่นอน เพราะเวลาจวนสางแล้ว เลยจัดแจงตลบมุ้งขึ้น และเตรียมสายสะพายเจ้าทุยอีเกไว้ตามเคย จึงขึ้นบ้านเข้าครัวหุงข้าวปิ้งปลาตามหน้าที่ พอพระอาทิตย์โผล่พ้นพื้นมา เราก็กินข้าวตามเยี่ยงอย่างชาวนา คือกันข้าแต่มืด จูงควายออกแต่ตรู่ๆ อาทิตย์จวนลับดินจูงควายกลับสู่บ้าน ซึ่งเป็นกิจประจำของชาวบ้านเราอย่างนี้แหละคุณ แต่เช้านั้นผมไม่ได้ออกท้องนา เพราะพ่อแกให้หยุดช่วยกันทำสะพานน้ำก่อน มันผุเต็มทน จะเกิดหักลงไปเจ็บเนื้อเจ็บตัว ผมจึงเปลี่ยนสภาพของงานไปขนฟางแห้งมาโยนให้เจ้าทุยอีเก แทนที่จะนำไปกินหญ้านอกทุ่ง เราซ่อมสะพานน้ำกันเพียงสองคนพ่อลูก พอรื้อรอดออก เจ้าเสาที่ผุก็หักลง แต่แรกนั้นมันต่างคนต่างยันกันอยู่ก็พอเดินไปได้ พอเอาพื้นออกรอดออก เลยใช้ไม่ได้เลย งานเพิ่มขึ้นมาก ปักเสาใหม่ทั้งหมด กว่าจะแล้วเสร็จตกเข้าบ่าย พ่อบุญธรรมของผมคงแปลกใจผมมากที่ผมทำไปคุยไปและหัวเราะครื้นเครง ผิดกว่าที่เคยเป็นมาหลายเดือน ผมเก็บความครึ้มใจไว้เพียงในอก พ่อหารู้ไม่ว่าผมเกิดอารมณ์ดีขึ้นเพราะเหตุใด ใครจะรู้เล่า? คืนนี้ผมจะได้พบกับแม่บุญยิ่งอีก และจะเป็นคืนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่ให้แม่บุญยิ่งฆ่าตัวตาย จะหาทางครองสุขกัน คืนนี้ผมจะมาตกลงกัน แล้วถึงจะบอกให้พ่อรู้เรื่องว่าเธอกลับมาแล้ว จะได้หาทางแก้ไขกันตามแต่จะนึกออกว่าทางใดจะไม่ให้ใครเขานินทาแม่บุญยิ่งได้ เสียงเรือยนต์เมล์ลำเล็กวิ่งในคลองนี้กำลังจะผ่านบ้านเราไป ผมและพ่อก็มองดูตามเคย ถ้ามีเรือผ่านไปก็มองดูไปตามเรื่อง จะรู้จักใครไม่รู้จักใครขอให้ได้มองไปตามประสาบ้านเรา แต่ทันใดนั้นเอง มีหญิงสองคน<noinclude></noinclude> 8jmm0gb71g1jzvbphmsl7wev9es2s4j 250 89913 290406 2026-06-05T10:08:15Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "แต่งตัวอย่างคนกรุงเทพฯ ชี้มือกันโหวกเหวกมาที่พ่อผม พ่อแกก็ป้องมือดูไปทั้งไม่รู้ว่าใครเป็นใคร เสียงเอะอะๆ แล้วเครื่องเรือก็เบาลงจนหยุดนิ่ง เรือนั้นถอยหลังเ..." 290406 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๔๐}}</noinclude>แต่งตัวอย่างคนกรุงเทพฯ ชี้มือกันโหวกเหวกมาที่พ่อผม พ่อแกก็ป้องมือดูไปทั้งไม่รู้ว่าใครเป็นใคร เสียงเอะอะๆ แล้วเครื่องเรือก็เบาลงจนหยุดนิ่ง เรือนั้นถอยหลังเข้าเทียบสะพานน้ำเรา "พี่ด่วน-พี่ด่วน" เสียงหญิงในเรือร้องตะโกน แต่พ่อแกไม่ขานรับ คงยืนเงอะงะป้องมือมองดู "พี่ด่วน พี่ด่วนจำฉันไม่ได้เรอะ ฉันชื่อเข็มยังไงล่ะ ฉันชื่อเข็ม" หญิงคนนั้นชะโงกหน้าออกมาพ้นเรือให้พ่อเห็นถนัดตา "บ๊ะ! เข็มหรือนั่น" พ่อตะโกนถาม "ใช่ซี" หญิงนั้นตอบ พอเรือเทียบท่าน้ำที่ทำใหม่ๆ หญิงอายุคราวๆ พ่อก็ก้าวขึ้นสะพาน "นี่ไปยังไงมายังไงล่ะ ถึงมาที่นี่" พ่อถามเขา "มีเรื่องน่ะซี หาแทบตาย ถามเขาเรื่อยๆ มา" หญิงคนที่ร้องทักพูดคนเดียว หญิงอีกคนยืนเฉยๆ ไม่ได้พูดอะไร หญิงคนนั้นพูดหน้าตาซีดเซียว ท่าจะมีเรื่องทุกข์ร้อนมา "นังบุญยิ่ง นังบุญยิ่ง" หญิงนั้นเรียกชื่อแม่ยิ่ง แล้วก็ร้องไห้โฮ ผมยืนงง พ่อก็งง แม่ยิ่งไปทำอะไรไว้ หญิงคนนั้นจึงมาตะโกนเรียกชื่อ ซ้ำร้องไห้อีกด้วย "นังยิ่งมันตาย! นังยิ่งมันตาย!" หญิงนั้นพูดซ้ำๆ และร้องไห้ไปด้วย "ฮึ!" พ่อชะโงกหน้าถาม "มันผูกคอตายที่บ้านฉัน" แม่นั่นแกพูดแทบตะโกน "เรอะ?" พ่อถามอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ผมเองสะดุ้งนิดหน่อยแต่ซ่อนยิ้มไว้ อะไรกันยายคนนี้จะมาไม้ไหนกัน แม่ยิ่งจะตายไม่ตาย ผมสิรู้กว่าใครๆ "พี่ด่วนเอ๋ย พี่ด่วน ฉันไม่คิดว่ามันจะคิดสั้น" หญิงนั้นพูดทั้งร้องไห้ "ไหนเล่าไปถี ข้างงจริงๆ ว่ะ" พ่อเองก็ชักเสียงแห้ง แต่ผมยืนเฉยปล่อยให้เขาเล่นลูกไม้อะไรของเขาไป จะมาไม้ใดยังทายไม่ออก คนยังมีชีวิตอยู่ แต่ว่าตายแล้ว "มันไปหาฉันเมื่อห้าหกวันนี่แหละ มันไปร้องไห้รับว่าทำผิดไป มัน<noinclude></noinclude> 7fnubka2g8wfyo6kcf8v4t7yan4tk7a 250 89914 290407 2026-06-05T10:17:53Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "ตามผู้ชายไป แล้วอ้ายคนนั้นมันทิ้ง ฉันก็รับมันไว้ที่บ้านก่อน" "เออ...ก็จริงอย่างว่าแหละ มันไปจากนี่หลายเดือนแล้ว" "มันไปอาศัยฉัน ฉันก็ปลอบใจมัน รับปากว่าจะพ..." 290407 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๔๑}}</noinclude>ตามผู้ชายไป แล้วอ้ายคนนั้นมันทิ้ง ฉันก็รับมันไว้ที่บ้านก่อน" "เออ...ก็จริงอย่างว่าแหละ มันไปจากนี่หลายเดือนแล้ว" "มันไปอาศัยฉัน ฉันก็ปลอบใจมัน รับปากว่าจะพามันกลับมาบ้านนี้ จะขอโทษพี่ด่วนให้เอง มันก็ดีใจ พอเมื่อสามวันมานี่แหละ ฉันกับแม่คล้าย" ชี้มือไปยังหญิงอีกคน "ไปซื้อของที่ตลาดจะทำขนมขายตามเคย พอกลับมา นังยิ่งผูกคอตายแล้ว ฉันเป็นลมเลย พี่ด่วน นี่ฉันสวดให้แล้วสามวันก็เอาไปวัดมักกะสัน ฉันจะมาตามพี่ด่วนไปเผามันด้วยกัน" พอหมดคำพูดของหญิงนั้น ผมชักรู้ทันว่าหญิงนี้จะเป็นใครผมไม่รู้จัก แต่ออกลูกไม้จะเล่นเงินพ่อผมน่ะคุณ ถ้าพ่อแกยังถือโกรธ ไม่ยอมไปเผาศพ หญิงนั้นก็จะขอเงินให้ช่วยทำศพ ผมชักโกรธลูกไม้ตื้นๆ มากขึ้น ให้ร้ายแก่คน แต่ผมไม่มีทางจะพูดอะไรได้ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าแม่ยิ่งไม่ตาย แต่ฐานะคนอาศัยหมดทางจะยื่นหน้าเข้าไปพูดอะไรๆ ได้ ไว้เผลอคน ผมจะเล่าให้พ่อฟังเอง เมื่อหญิงนั้นสองคนขึ้นเรือนไปแล้วกับพ่อ ผมก็อาบน้ำ เพราะเหงื่อชุ่มมาแต่เช้า พออาบน้ำเสร็จแล้ว ผมก็รีบขึ้นบ้านเข้าครัวตั้งหม้อข้าวใบใหญ่ตามจำนวนคน ผมแอบขยิบตาขอพบกับพ่อ พอแกมาใกล้ ผมกระซิบว่า ขอพบท้ายบ้านหน่อย มีเรื่องใหญ่จะเล่าให้ฟังเฉพาะตัว ผมตั้งหม้อข้าวทิ้งไว้ แล้วลงจากเรือนรอพบแกโคนไผ่ เมื่อแกมาแล้วผมก็เล่าเรื่องเมื่อคืนให้แกฟังจนหมดสิ้น พ่อแกยิ่งงงใหญ่ แกพยักหน้าหงึกอย่างตรึกตรอง ไม่รู้จะเชื่อใครแน่ ผมขอร้องแกว่าจงทำนิ่งเสีย และทำว่าเชื่อที่เขาบอก เพื่อจะหลอกดูลูกไม้เขา แกรับปากว่า "เออ" แล้วรีบกลับขึ้นเรือนไม่ให้เขาสงสัย ผมก็ตามขึ้นไปเข้าครัวจัดแจงทำกับข้าวเลี้ยงแขก แกงบ้าง น้ำพริกบ้าง ปลาของเราขังไว้มีแยะ ปิ้งเข้าย่างเข้า พอรับแขกกรุงเทพฯ ได้ ผมมารู้ตอนหลังว่า หญิงนั้นคือน้องสาวพ่อผม แต่อีกคนเป็นคนอาศัย แม่เข็มคนนี้ได้ผัวเป็นนายท้ายเรือ แล้วไปอยู่กรุงเทพฯ แกขายขนมรุ่งเรืองดี ผัวแกเลยเลิกทำเรือ ช่วยทำขนมขายเป็นล่ำเป็นสัน ตอนกินข้าว แม่หญิงน้องสาวพ่อพูดว่า "ฉันมานี่ ไม่หมายจะมาเอาเงินเอาทองอะไรพี่หรอก ฉันต้องการให้ไปเผามัน มันตายบ้านฉัน ฉันก็ต้องเป็นเจ้าภาพเอง ขอให้พี่เลิกโกรธมัน<noinclude></noinclude> icp0pxm4z74g7fl9lty987107quaqz8 250 89915 290408 2026-06-05T10:20:20Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "เอาทางพระเข้าหัก ไปเผามันเสียเถิด มนจะได้ไปผุดไปเกิด" ผมฟังคำพูดเหล่านี้แล้วก็คล้ายๆ ฝัน มันคล้ายจะเป็นจริงตามที่เขาพูด แต่มันจะต้องรู้กันคืนนี้ละ แม่ยิ่ง..." 290408 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๔๒}}</noinclude>เอาทางพระเข้าหัก ไปเผามันเสียเถิด มนจะได้ไปผุดไปเกิด" ผมฟังคำพูดเหล่านี้แล้วก็คล้ายๆ ฝัน มันคล้ายจะเป็นจริงตามที่เขาพูด แต่มันจะต้องรู้กันคืนนี้ละ แม่ยิ่งมาหาผมตามนัดก็จะรู้กันว่าเรื่องมันเป็นอย่างไร ถ้าเขาไม่ต้องการเงินจากพ่อ ผมก็เดาไม่ถูกว่าเขามากุข่าวว่าแม่ยิ่งตายเพราะความประสงค์ใด ผมชำเลืองดูพ่อ แกก็ชำเลืองดูตาผม พอผมอิ่มข้าวแล้วก็ลงจากเรือนมาสุมยุงให้ควาย ไม่อยากฟังเขาพูดกัน ฟังพูดแล้วเลือดมันเดือด ประเดี๋ยวจะเกิดทะลุกลางปล้องขึ้นมา<noinclude></noinclude> 6m7odxtcp2uxe68azv7u4pfquzag3mo