วิกิซอร์ซ
thwikisource
https://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81
MediaWiki 1.47.0-wmf.5
first-letter
สื่อ
พิเศษ
พูดคุย
ผู้ใช้
คุยกับผู้ใช้
วิกิซอร์ซ
คุยเรื่องวิกิซอร์ซ
ไฟล์
คุยเรื่องไฟล์
มีเดียวิกิ
คุยเรื่องมีเดียวิกิ
แม่แบบ
คุยเรื่องแม่แบบ
วิธีใช้
คุยเรื่องวิธีใช้
หมวดหมู่
คุยเรื่องหมวดหมู่
สถานีย่อย
คุยเรื่องสถานีย่อย
ผู้สร้างสรรค์
คุยเรื่องผู้สร้างสรรค์
งานแปล
คุยเรื่องงานแปล
หน้า
คุยเรื่องหน้า
ดัชนี
คุยเรื่องดัชนี
TimedText
TimedText talk
มอดูล
คุยเรื่องมอดูล
Event
Event talk
หน้า:Pisat Khong Thai 2546.djvu/244
250
89915
290410
290408
2026-06-06T08:39:58Z
สีทราย
11827
290410
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๔๒}}</noinclude>เอาทางพระเข้าหัก ไปเผามันเสียเถิด มนจะได้ไปผุดไปเกิด"
ผมฟังคำพูดเหล่านี้แล้วก็คล้ายๆ ฝัน มันคล้ายจะเป็นจริงตามที่เขาพูด แต่มันจะต้องรู้กันคืนนี้ละ แม่ยิ่งมาหาผมตามนัดก็จะรู้กันว่าเรื่องมันเป็นอย่างไร ถ้าเขาไม่ต้องการเงินจากพ่อ ผมก็เดาไม่ถูกว่าเขามากุข่าวว่าแม่ยิ่งตายเพราะความประสงค์ใด ผมชำเลืองดูพ่อ แกก็ชำเลืองดูตาผม พอผมอิ่มข้าวแล้วก็ลงจากเรือนมาสุมยุงให้ควาย ไม่อยากฟังเขาพูดกัน ฟังพูดแล้วเลือดมันเดือด ประเดี๋ยวจะเกิดทะลุกลางปล้องขึ้นมา
พอค่ำลงเดือนยังไม่ขึ้น ความมืดก็ปกคลุมไปทั้งลานบ้าน ผมเข้าที่เฝ้าควายนอนคอยแม่ยิ่ง เดือนขึ้นแล้วคงจะมาตามนัด แล้วก็จะรู้กันว่าน้องสาวพ่อมาทำกลกับพ่อผมเพื่อหวังอะไร ผมนอนคิดไนึกไปเลยหลับเมื่อไหร่ไม่รู้ตัว สะดุ้งตื่นต่อเมื่อเสียงอ้ายทุยและอีเกเต้นตึ้กตั้ก ทั้งหายใจฟิดๆ โผนตัวเข้าชนคอกแทบพัง ผมรีบผุดลุกขึ้นนั่ง ตลบมุ้งขึ้นก็รู้ว่าแม่ยิ่งมานั่งอยู่บนห้างแล้ว แสงเดือนหรุบหรู่
"แม่ยิ่ง มีคนมาจากกรุงเทพฯ บอกพ่อว่าแม่ยิ่งตาย" ผมบอกเธออย่างละล่ำละลัก เธอนั่งฟังนิ่งๆ ไม่ถามอะไร คล้ายเรื่องไม่สำคัญ "ฉันโกรธพิลึก อยู่ๆ มาให้ร้ายแม่ยิ่ง"
"ช่างเขาเถอะ เขาจะพูดอย่างไรก็ช่าง เรามาพูดเรื่องของเราดีกว่า" เธอว่า
"จริงสิ" ผมคล้อยตาม เห็นตรงกับเธอว่าเรื่องของเราใหญ่กว่า
"เรามาตายด้วยกันดีกว่า" แม่ยิ่งพูดออกมา เป็นคำพูดยืนคำเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
"แม่ยิ่งจ๋า เรามาคิดเรื่องอื่นกันเถอะ อย่าคิดสั้น" ผมรีบพูดขัด "เรายังมีทางแก้ไขที่ดีอยู่ ฉันคิดหาทางไว้แล้ว คือเรากุข่าวขึ้นว่า แม่ยิ่งหนีไปกรุงเทพฯ เพราะเกลียดแัน ไม่ชอบฉันที่มารักแม่ยิ่ง และพ่อแกก็เห็นด้วย แม่ยิ่งจึงต้องหนีไป และตอนนี้แม่ยิ่งเกิดสงสารฉัน แม่ยิ่งจึงกลับมา ทั้งเห็นกับพ่อว่าแกไม่มีใครจะช่วยทำงาน แกแก่แล้วก็ควรจะได้พักผ่อนให้สบาย" ผมอธิบายทางออก แม่ยิ่งนั่งฟังเฉยๆ ไม่พูดว่า "ดี" หรือ "ไม่ดี" บ้างเลย ผมจึงพูดต่อไปด้วยความน้อยใจ "การคิดตายเป็นความคิดสั้น เรื่องมันมีอย่างไรก็ต้องสู้มัน จะแพ้มันทำไม"<noinclude></noinclude>
7celq9bcq1y6ybu2m16vt8z3bqsa00v
หน้า:Sam Kok 1928 (1).djvu/115
250
89916
290409
2026-06-06T04:41:35Z
B20180
1467
/* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "ขณะนั้นนายทัพทั้งห้ากองก็มาถึงจึงตั้งค่ายมั่นอยู่ด้วยกัน ครั้นเวลารุ่งเช้านายทัพทั้งแปดคนจึงปรึกษากันว่า ลิโป้มีกำลังห้าวหาญ เราจะเห็นผู้ใดซึ่งมีฝีมือไปร..."
290409
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="B20180" />{{หัวสามก๊ก|1=2|2=91|3=2}}</noinclude>ขณะนั้นนายทัพทั้งห้ากองก็มาถึงจึงตั้งค่ายมั่นอยู่ด้วยกัน ครั้นเวลารุ่งเช้านายทัพทั้งแปดคนจึงปรึกษากันว่า ลิโป้มีกำลังห้าวหาญ เราจะเห็นผู้ใดซึ่งมีฝีมือไปรบด้วยลิโป้ได้ เมื่อปรึกษายังมิทันตกลงกัน พอม้าใช้มาบอกว่าลิโป้ยกมาตั้งอยู่หน้าค่าย นายทัพทั้งแปดคนได้ฟังดังนั้นก็ขึ้นดูบนหอคอย เห็นเหล่าทหารลิโป้เต้นรำคนองโห่ร้องกำเริบเปนอันมาก ขณะนั้นทหารเตียวเอี๋ยงชื่อบอกสุ้น ขี่ม้ารำทวนออกไปสู้กับลิโป้ ๆ แทงบอกสุ้นตกม้าตาย นายทัพทั้งแปดคนเห็นก็ตกใจ แลบู่อันก๊กทหารขงเล่ง
{{โครง}}<noinclude></noinclude>
rbip1d25c2mtxma02jfum45aqrlkleb