วิกิซอร์ซ thwikisource https://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81 MediaWiki 1.47.0-wmf.6 first-letter สื่อ พิเศษ พูดคุย ผู้ใช้ คุยกับผู้ใช้ วิกิซอร์ซ คุยเรื่องวิกิซอร์ซ ไฟล์ คุยเรื่องไฟล์ มีเดียวิกิ คุยเรื่องมีเดียวิกิ แม่แบบ คุยเรื่องแม่แบบ วิธีใช้ คุยเรื่องวิธีใช้ หมวดหมู่ คุยเรื่องหมวดหมู่ สถานีย่อย คุยเรื่องสถานีย่อย ผู้สร้างสรรค์ คุยเรื่องผู้สร้างสรรค์ งานแปล คุยเรื่องงานแปล หน้า คุยเรื่องหน้า ดัชนี คุยเรื่องดัชนี TimedText TimedText talk มอดูล คุยเรื่องมอดูล Event Event talk 250 89909 290422 290403 2026-06-11T02:11:47Z สีทราย 11827 290422 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๓๘}}</noinclude> พวกเราฟังถึงตอนนี้ เลยฮากันขึ้น แล้วต่างดื่มสุราด้วยความสดใสใจ "พี่กล่อมยังรักฉันอยู่หรือเปล่า?" เธอถาม "พู่โธ่ ถามทำไม ตายแทนยังได้เลย อย่าถามอย่างนั้น" "จริงๆ รึ?" เธอหยุดหัวเราะนิดหน่อย "ฉันมันคนเลวทราม ไม่สมควรที่พี่กล่อมจะรักฉันเลย ฉันควรตาย ควรตายจริงๆ ฉันจะอยู่ดูหน้าคนเขาอย่างไรได้ ฉันต้องตายแน่" "ถ้าแม่ยิ่งตาย ฉันก็ขอตายด้วย ถ้าอยู่ไปก็หมดประโยชน์" ผมว่าไปอย่างจริงใจ เธอหยุดนิ่งมองหน้าผมคล้ายจะค้นความจริง "ฉันตายแน่ ถ้าพี่สมัครใจตายกับฉัน พรุ่งนี้เวลานี้เรามาตกลงกันใหม่ เราตายแล้วไปเกิดร่วมกันใหม่ พี่กับฉันจะเป็นผัวเมียกัน" เธอว่า ชั้นแรกผมพูดไปง่ายๆ ด้วยใจรักเธอ แต่มาคิดอีกทีว่า ถ้าผมตาย พ่ออยู่คนเดียวคงลำบากที่สุด อย่าเลย ผมจะพยายามหน่วงเหนี่ยวความคิดที่เธออยากตายให้หายไปจนได้ในวันหน้า ส่วนตัวผมน่ะ แม้แต่เธอจะเสียไปแล้วก็ตาม ขอแต่ว่าให้เธอกลับสงสารผมและรักผมก็ถือว่าเป็นบุญแก่คนยากที่ไม่มีที่พึ่ง ตัวคนเดียวหาสมบัติอะไรติดตัวก็ไม่มี มีแต่ใจรักใจซื่อเท่านั้น การที่เธอพูดว่าอยากตายนั้น อาจจะพูดในยามน้อยใจตัวก็ได้ ถ้าเราตกลงกันได้ และพ่อยอมผ่อนปรนไม่โกรธเกลียดก็ดีอยู่แล้ว แต่มานึกถึงคนแถวนี้จะเมินหน้าไม่มองเธอก็เห็นใจ หรือคิดว่าเราจะหนีไปอยู่เสียที่อื่น ก็เอ๊ะ! จะไปอยู่ที่ไหน ทำอะไรกิน มีสมบัติอะไร นึกแล้วก็ตันใจพูดไม่ถูก เราต่างถามถึงทุกข์สุขกันหลายเรื่องหลายอย่าง แต่เว้นการถามว่าเธอไปเสียกับใคร และเดี๋ยวนี้เขาไปไหน ผมไม่อยากฟัง และไม่อยากให้เธอหม่นหมองใจ เรื่องแล้วก็แล้วไป ไม่อยากให้สะท้อนใจทั้งเธอและผม ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันในที่มืด ผมไม่เคยคิดว่าจะถือโอกาสจับต้องตัวเธอเลย เพราะเคยอยู่อย่างไรก็กลัวอย่างนั้น ไม่กล้าทำไปได้ เราคุยกันอย่างชื่นใจจนเกือบฟ้าสาง แม่บุญยิ่งจึงบอกผมว่า เธอจะรีบกลับไปก่อนที่พ่อจะตื่น ขอให้ผมไปส่งเธอที่ท้ายบ้าน เธอจะแอบไปบ้านเพื่อนก่อนสว่าง ถ้าคนตื่นก็จะเห็นหมด เรื่องจะแดงขึ้น ผมจึงเดินมาส่งเธอที่ท้ายบ้าน "ฉันไปส่งถึงที่ได้ไหม?" ผมถาม "อ้าว! พูดกันแล้วยังไงว่าอย่ารู้เลยว่าฉันอยู่กับใครและที่ไหน"<noinclude></noinclude> a42xbh1zci5f74eatsujawbwgayw0d7 250 89912 290423 290405 2026-06-11T03:12:01Z สีทราย 11827 290423 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๓๙}}</noinclude>เธอว่า ผมเลยยืนงัน ปล่อยให้เธอเดินจากไป ร่างเธอหลีกดงขี้เหล็กไปแล้วเลี้ยวออกชายทุ่งเดินหายไปในความมืด ผมเดินกลับมาห้างอย่างปลาบปลื้มใจในครั้งแรกของชีวิต ผมเคยแต่เศร้าและน้อยใจตนเอง แต่คืนนี้เพิ่งมามีชีวิตชีวาขึ้น แม้เธอจะพูดว่า "เราไปตายเสียด้วยกัน แล้วเกิดใหม่ เราจะได้เป็นผัวเป็นเมียกัน" คำนี้แม้จะมีความหมายว่าจะต้องรอคอยกันไปอีกชาติหน้า ก็ยังชื่นใจผม และก็ยังมีหวังว่าอาจจะตกลงกันได้ในชาตินี้ กลับขึ้นห้าง แต่ไม่นอน เพราะเวลาจวนสางแล้ว เลยจัดแจงตลบมุ้งขึ้น และเตรียมสายสะพายเจ้าทุยอีเกไว้ตามเคย จึงขึ้นบ้านเข้าครัวหุงข้าวปิ้งปลาตามหน้าที่ พอพระอาทิตย์โผล่พ้นพื้นมา เราก็กินข้าวตามเยี่ยงอย่างชาวนา คือกันข้าวแต่มืด จูงควายออกแต่ตรู่ๆ อาทิตย์จวนลับดินจูงควายกลับสู่บ้าน ซึ่งเป็นกิจประจำของชาวบ้านเราอย่างนี้แหละคุณ แต่เช้านั้นผมไม่ได้ออกท้องนา เพราะพ่อแกให้หยุดช่วยกันทำสะพานน้ำก่อน มันผุเต็มทน จะเกิดหักลงไปเจ็บเนื้อเจ็บตัว ผมจึงเปลี่ยนสภาพของงานไปขนฟางแห้งมาโยนให้เจ้าทุยอีเก แทนที่จะนำไปกินหญ้านอกทุ่ง เราซ่อมสะพานน้ำกันเพียงสองคนพ่อลูก พอรื้อรอดออก เจ้าเสาที่ผุก็หักลง แต่แรกนั้นมันต่างคนต่างยันกันอยู่ก็พอเดินไปได้ พอเอาพื้นออกรอดออก เลยใช้ไม่ได้เลย งานเพิ่มขึ้นมาก ปักเสาใหม่ทั้งหมด กว่าจะแล้วเสร็จตกเข้าบ่าย พ่อบุญธรรมของผมคงแปลกใจผมมากที่ผมทำไปคุยไปและหัวเราะครื้นเครง ผิดกว่าที่เคยเป็นมาหลายเดือน ผมเก็บความครึ้มใจไว้เพียงในอก พ่อหารู้ไม่ว่าผมเกิดอารมณ์ดีขึ้นเพราะเหตุใด ใครจะรู้เล่า? คืนนี้ผมจะได้พบกับแม่บุญยิ่งอีก และจะเป็นคืนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่ให้แม่บุญยิ่งฆ่าตัวตาย จะหาทางครองสุขกัน คืนนี้ผมจะมาตกลงกัน แล้วถึงจะบอกให้พ่อรู้เรื่องว่าเธอกลับมาแล้ว จะได้หาทางแก้ไขกันตามแต่จะนึกออกว่าทางใดจะไม่ให้ใครเขานินทาแม่บุญยิ่งได้ เสียงเรือยนต์เมล์ลำเล็กวิ่งในคลองนี้กำลังจะผ่านบ้านเราไป ผมและพ่อก็มองดูตามเคย ถ้ามีเรือผ่านไปก็มองดูไปตามเรื่อง จะรู้จักใครไม่รู้จักใครขอให้ได้มองไปตามประสาบ้านเรา แต่ทันใดนั้นเอง มีหญิงสองคน<noinclude></noinclude> 4os1ttguhlq7lltyk24w36o7vzpako7 250 89915 290424 290410 2026-06-11T06:19:07Z สีทราย 11827 290424 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๔๒}}</noinclude>เอาทางพระเข้าหัก ไปเผามันเสียเถิด มันจะได้ไปผุดไปเกิด" ผมฟังคำพูดเหล่านี้แล้วก็คล้ายๆ ฝัน มันคล้ายจะเป็นจริงตามที่เขาพูด แต่มันจะต้องรู้กันคืนนี้ละ แม่ยิ่งมาหาผมตามนัดก็จะรู้กันว่าเรื่องมันเป็นอย่างไร ถ้าเขาไม่ต้องการเงินจากพ่อ ผมก็เดาไม่ถูกว่าเขามากุข่าวว่าแม่ยิ่งตายเพราะความประสงค์ใด ผมชำเลืองดูพ่อ แกก็ชำเลืองดูตาผม พอผมอิ่มข้าวแล้วก็ลงจากเรือนมาสุมยุงให้ควาย ไม่อยากฟังเขาพูดกัน ฟังพูดแล้วเลือดมันเดือด ประเดี๋ยวจะเกิดทะลุกลางปล้องขึ้นมา พอค่ำลงเดือนยังไม่ขึ้น ความมืดก็ปกคลุมไปทั้งลานบ้าน ผมเข้าที่เฝ้าควายนอนคอยแม่ยิ่ง เดือนขึ้นแล้วคงจะมาตามนัด แล้วก็จะรู้กันว่าน้องสาวพ่อมาทำกลกับพ่อผมเพื่อหวังอะไร ผมนอนคิดไปนึกไปเลยหลับเมื่อไหร่ไม่รู้ตัว สะดุ้งตื่นต่อเมื่อเสียงอ้ายทุยและอีเกเต้นตึ้กตั้ก ทั้งหายใจฟิดๆ โผนตัวเข้าชนคอกแทบพัง ผมรีบผุดลุกขึ้นนั่ง ตลบมุ้งขึ้นก็รู้ว่าแม่ยิ่งมานั่งอยู่บนห้างแล้ว แสงเดือนหรุบหรู่ "แม่ยิ่ง มีคนมาจากกรุงเทพฯ บอกพ่อว่าแม่ยิ่งตาย" ผมบอกเธออย่างละล่ำละลัก เธอนั่งฟังนิ่งๆ ไม่ถามอะไร คล้ายเรื่องไม่สำคัญ "ฉันโกรธพิลึก อยู่ๆ มาให้ร้ายแม่ยิ่ง" "ช่างเขาเถอะ เขาจะพูดอย่างไรก็ช่าง เรามาพูดเรื่องของเราดีกว่า" เธอว่า "จริงสิ" ผมคล้อยตาม เห็นตรงกับเธอว่าเรื่องของเราใหญ่กว่า "เรามาตายด้วยกันดีกว่า" แม่ยิ่งพูดออกมา เป็นคำพูดยืนคำเดิมไม่เปลี่ยนแปลง "แม่ยิ่งจ๋า เรามาคิดเรื่องอื่นกันเถอะ อย่าคิดสั้น" ผมรีบพูดขัด "เรายังมีทางแก้ไขที่ดีอยู่ ฉันคิดหาทางไว้แล้ว คือเรากุข่าวขึ้นว่า แม่ยิ่งหนีไปกรุงเทพฯ เพราะเกลียดฉัน ไม่ชอบฉันที่มารักแม่ยิ่ง และพ่อแกก็เห็นด้วย แม่ยิ่งจึงต้องหนีไป และตอนนี้แม่ยิ่งเกิดสงสารฉัน แม่ยิ่งจึงกลับมา ทั้งเห็นกับพ่อว่าแกไม่มีใครจะช่วยทำงาน แกแก่แล้วก็ควรจะได้พักผ่อนให้สบาย" ผมอธิบายทางออก แม่ยิ่งนั่งฟังเฉยๆ ไม่พูดว่า "ดี" หรือ "ไม่ดี" บ้างเลย ผมจึงพูดต่อไปด้วยความน้อยใจ "การคิดตายเป็นความคิดสั้น เรื่องมันมีอย่างไรก็ต้องสู้มัน จะแพ้มันทำไม"<noinclude></noinclude> 5e9ehvli0mma9tn3w90c45jx49wujwp 250 89919 290425 2026-06-11T08:22:29Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย " "พี่กล่อมพูดถูก" เธอรับคำ ผมใจตื้น "พี่กล่อมรักฉันจริง แต่เราจะเป็นผัวเป็นเมียกันได้อย่างไร ถึงว่าจะรักกันแทบจะกลืนกิน" "ทำไมล่ะ?" ผมถามอย่างสงสัย "แม่ยิ่งคง..." 290425 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๔๓}}</noinclude> "พี่กล่อมพูดถูก" เธอรับคำ ผมใจตื้น "พี่กล่อมรักฉันจริง แต่เราจะเป็นผัวเป็นเมียกันได้อย่างไร ถึงว่าจะรักกันแทบจะกลืนกิน" "ทำไมล่ะ?" ผมถามอย่างสงสัย "แม่ยิ่งคงไม่รักฉันอย่างเดิมใช่ไหม?" "เดี๋ยวนี้ฉันรักพี่กล่อมแล้ว" เธอว่า ผมใจวูบแทบจะโดดกอด แต่ไม่กล้า เพราะเคยเกรงเธอมาแต่เก่าก่อน เป็นแต่ใจเต้นโครมๆ "ถ้าอย่างนั้น แม่ยิ่งกลัวพ่อใช่ไหม? แต่ฉันรับรอง เรื่องพ่อฉันพูดกับแกได้" ผมว่า "เรื่องนั้นฉันรู้ แต่เราก็เป็นผัวเป็นเมียกันไม่ได้อยู่ดี" เธอพูดคำเดิม "พูดให้ฉันเข้าใจเถอะน่ะ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ" ผมพูดอย่างอึดอัดใจที่พูดกับเธอไม่รู้เรื่อง และไม่ยอมเข้าใจกันสักที ดูๆ ว่าเธอจะชวนตายเสียเรื่อย เธอไม่นึกถึงพ่อบ้างว่าแกอยู่คนเดียว เรามาตายกันเสียหมด แกจะทำอย่างไร เราควรตอบแทนบุญคุณแก่ผู้มีพระคุณแก่เรา โดยการทำงานเลี้ยงแก ไฉนจะมาตายให้แกทำศพเราอีก "ฉันจะพูดให้รู้ก็ได้" เธอพูดอย่างไว้ตัว ไม่ผิดกว่ากิริยาที่เคยแต่เก่าก่อน "ฉันจะบอกให้พี่รู้ ฉันตายแล้วจริงๆ อย่างเขาว่า" "ฮะ!" ผมร้องอย่างฉงนใจ "พูดเล่นทำไม ไม่เป็นมงคล" ผมติเตียนเธอ "ไม่ได้พูดเล่น" เธอเน้นคำอย่างจริงจัง "ดูนี่สิ" เธอว่า ขาดคำเธอแล้ว เธอกระโดดลงจากห้างไปยืนกลางลานดิน แล้วร่างกายของเธอก็อ้วนขึ้นอืดบวมไปทุกส่วน เป็นร่างกายของคนที่ตายแล้วขึ้นอืด ผมตกใจแทบพลัดตกห้าง อย่างนั้นก็จริงอย่างอาเข็มแกบอกแน่ ผมนั่งตัวแข็ง จะร้องจะพูดก็พูดไม่ออก ทันใดนั้นร่างกายของเธอที่ขึ้นอืดบวมก็กลับเป็นร่างกายแม่ยิ่งคนสวยตามเดิมอีก "เห็นรึยัง?" เธอว่า "ฉันผูกคอตายบ้านอาเข็ม ถ้าพี่กล่อมจะเป็นผัวฉัน พี่กล่อมจะต้องผูกคอตาย แล้วเราจะไปไหนไปด้วยกัน เร็ว! เอาผ้าขาวม้าไปผูกคอที่รอดใต้ถุนเรือนพ่อ เร็วๆ อย่าช้า" ผมกลัวจนสุดขีด ถึงแก่ร้องสุดเสียงว่า "ไม่เอาๆ ๆ" เสียงอ้ายทุยเผ่นชนคอกหักโครมคราม แล้วอ้ายทุยไล่ขวัดไล่ชนแม่ยิ่งเป็นพัลวัน แม่<noinclude></noinclude> 1q1n62t2yjtboq89qyx8kd25dja6bnb