วิกิซอร์ซ thwikisource https://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81 MediaWiki 1.47.0-wmf.14 first-letter สื่อ พิเศษ พูดคุย ผู้ใช้ คุยกับผู้ใช้ วิกิซอร์ซ คุยเรื่องวิกิซอร์ซ ไฟล์ คุยเรื่องไฟล์ มีเดียวิกิ คุยเรื่องมีเดียวิกิ แม่แบบ คุยเรื่องแม่แบบ วิธีใช้ คุยเรื่องวิธีใช้ หมวดหมู่ คุยเรื่องหมวดหมู่ สถานีย่อย คุยเรื่องสถานีย่อย ผู้สร้างสรรค์ คุยเรื่องผู้สร้างสรรค์ งานแปล คุยเรื่องงานแปล หน้า คุยเรื่องหน้า ดัชนี คุยเรื่องดัชนี TimedText TimedText talk มอดูล คุยเรื่องมอดูล Event Event talk 250 90286 294921 292440 2026-08-11T02:04:29Z สีทราย 11827 294921 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๑๗}}</noinclude>สัปเหร่อวัดน้อย แกเคยชอบพอกับอาจารย์แหยม และอาจารย์ผู้นี้เก่งทางทำน้ำมันพรายลือนามอยู่ในหมู่พวกหนุ่มๆ ที่คลั่งรัก ตาแหยมเป็นดาราของพวกหนุ่มและไม่หนุ่มละครับ แต่จะอย่างไรก็ตามเถอะ ถึงตาแหยมจะเก่งอย่างไรก็ยังต้องพึ่งพ่อของผมอยู่ดีละครับในการจะหาศพผีตายโหงไปทำพิธีได้ วันไหนพ่อผมเผาผีตายโหงจะเห็นหน้าตาแหยมโผล่มาและกระซิบถามพ่อผมว่า 'ศพนี้เจ้าภาพเขาคุมเผาหรือเปล่า' ความจริงแล้วศพเผามีต่างฐานะกัน คนที่พอมีอันจะกิน เขาก็เผาโดยตั้งเมรุ พ่อผมก็ช่วยอะไรตาแหยมไม่ได้" นายแจ้งพูดจบแค่นี้ก็หยุดรินเหล้าให้ลูกค้าอื่นบ้าง "ประทานโทษนะครับ คุณว่าคุณพ่อคุณต้องช่วยอะไรตาแหยม?" ผู้หนึ่งถาม "อ๋อ พ่อผมสำคัญที่สุด ถ้าพ่อผมไม่ยอมร่วมมือ ตาแหยมจะทำท่าไร? เพราะผีที่เอามาเผาน่ะ มีคนเผาสองสามคน คือพ่อผมและผู้ช่วย ถ้าศพขึ้นเมรุพ่อผมก็ช่วยตัดหัวศพนั้นให้ตาแหยมไม่ได้ ถ้าหากเป็นศพคนจนเผาเตาอบ ญาติมักจะปล่อยสัปเหร่อทำการเผาจนมอดไหม้ โดยไม่ยอมมาคุมการเผา" นายแจ้งอธิบาย "อ้อ!" อีกคนร้อง "ถ้าพ่อของคุณตัดหัวศพให้ไป ตาแหยมก็เอาไปเลยหรือครับ?" "ไม่เอาไปหรอกครับ ลับตาคนแกก็แอบเอาไต้ลนคางศพแถวใกล้ๆ นั่นเอง พอได้น้ำมันพอแล้วแกก็คืนหัวศพให้พ่อผมเผาจนไหม้ตามเดิม แกก็เอาน้ำมันนั้นไปเข้าพิธีผสมเครื่องหอม เช่นน้ำมันจันทน์ คือถ้าน้ำมันจันทน์หนึ่งถ้วยชา ก็เอาน้ำมันพรายนี้ผสมลงไปสักสองสามหยดเท่านั้น ถ้ามากนักกลิ่นเหม็นจะเกิดขึ้น ถ้าตามกำหนดที่ว่านั้นกลิ่นเหม็นจะไม่มีเลย มีแต่หอมน้ำมันจันทน์ สิ่งสำคัญอย่างที่สุดคือว่า น้ำมันพรายแท้ๆ น่ะมีพิษร้ายครับ ถ้าเอาน้ำมันพรายแท้ๆ ทาเนื้อใคร มันจะแทรกซึมเข้าขุมขนโดยเร็วและวิ่งเข้าเส้นโลหิต แล้วคนคนนั้นจะมีอาการคุ้มดีคุ้มร้ายตลอดไป นานเข้าก็เป็นบ้าคลั่งจนถึงตาย" นายแจ้งหยุดจุดบุหรี่ "เอ๊ะ! แล้วไหนว่าน้ำมันพรายทำเสน่ห์ล่ะครับ?" อีกคนรีบสอดถาม นายแจ้งโบกมือให้หยุดถามและคอยฟังคำอธิบายต่อไป "คือว่า" นายแจ้งอธิบาย "น้ำมันผีพรายนี่น่ะใช้อยู่สองอย่าง อีก<noinclude></noinclude> bsekq0815bvbccqcsfmxzp4vz6fh9qj 250 90289 294922 292444 2026-08-11T02:10:07Z สีทราย 11827 294922 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๑๘}}</noinclude>ชนิดหนึ่งใช้ทำเสน่ห์ อีกอย่างหนึ่งทำให้บ้า ชนิดทำเสน่ห์นั้นใช้น้ำมันจันทน์มากและเข้าพิธีคาถาอาคมทางไสยศาสตร์ครบครัน ส่วนทางทำให้บ้านั้นใช้น้ำเหลืองผีมาก ใช้น้ำมันหอมน้อย และไม่ได้ลงเลขลงยันต์อะไรเลย คุณจงทราบไว้เถิดครับว่า น้ำมันพรายน่ะมันแรงครับ คนเราน่ะหมอเขาว่า เส้นโลหิตนั้นต้องการโลหิตสะอาด ครั้นน้ำมันพรายสกปรกเข้าไปปะปน เลือดมันก็ไม่บริสุทธิ์ซีครับ เป็นบ้าเป็นบอไปเลย" "เอ แล้วคนที่จัดย่างจัดลนน้ำมันล่ะครับ มันก็เปื้อนไม้เปื้อนมือบ้าง มิแย่หรือครับ?" ชายหัวล้านอดทนฟังให้ตลอดไม่ได้จึงสอดถามขึ้น "ขอโทษครับ ผมลืมอธิบายไป คนจะทำน้ำมันพรายน่ะ จะต้องจัดการป้องกันก่อน คือเอาปูนกินกับหมากนี่แหละครับละลายน้ำทามือ ทาแขน ปิดขุมขนก่อน จึงจะปลอดภัยครับ" นายแจ้งอธิบายแล้วต้องตักเหล้าตามที่ถูกสั่งอีก "นี่-นี่ วันนี้เองเพิ่งได้ความรู้ทางน้ำมันพรายแจ่มแจ้ง" คนหนึ่งว่า "ขอถามอีกสักนิดเถอะครับ คุณเคยเห็นฤทธิ์น้ำมันพรายบ้างไหมครับ ที่ป้ายหรือดีดผู้หญิงเข้าแล้วมีผลดังที่เล่าลือกันไหมครับ" อีกคนยกมือไหว้แล้วถาม นายแจ้งหยุดนิ่งสักครู่แล้วหัวเราะนิดหนึ่ง "เคยกับตัวผมเองเลยละครับ" พอนายแจ้งพูดดังนี้ ทุกคนฮาครืนใหญ่ และต่างพูดแซงกันลั่นว่า "ได้ฟังแล้ว" "รู้แจ้งเห็นจริงกันละคราวนี้" "เรื่องของเรื่องนั้น มันจะเกิดขลังหรือด้วยฤทธิ์เดชของน้ำมันก็ได้หรือจะเป็นด้วยฤทธิ์เชื่อของผม ไม่ก็บังเอิญให้เป็นไปก็ได้ ขอให้คุณฟังเอาเองก็แล้วกัน" นายแจ้งว่า "ก็ไม่ใช่ใครละครับ เมียคนที่ตายไปแล้วของผมนี่แหละครับ ผมแอบขโมยน้ำมันของพ่อผมไปทำ โฮ้ยคุณ ฤทธิ์หนุ่มนั่นแหละครับ ความจริงไม่เคยรักกันเลย ผมสาบานได้ เขาเป็นคนเรียงพลูในสวนพลูนี่แหละครับ เช้าเขาก็มาจากบ้าน เย็นก็กลับบ้าน เดินมากันเป็นแถว ล้วนแต่หญิงด้วยกันทั้งนั้น ตัวผมมักเกร่ไปยืนแถวทางรถไฟเสมอ เวลานั้นบ้านผมอยู่แถวใกล้ๆ ศาลเจ้าอาเหนียวทางโน้น ทุกเย็นทุกเช้าละครับ ผมไปดักดูว่าควรจะรักใครดี ดูอยู่หลายวันก็ไม่นึกรักใคร แต่เห็นคนหนึ่งรูปร่างเล็กๆ หน้าตาหมดจดดี มักเดินล้าหลังเสมอ ผมก็เลยลองส่งเดชไป เดินตามหลังเข้าไปในระยะห่างพอจะดีดได้ ผมก็ดีด<noinclude></noinclude> by9erotxhvps7rjrjx1c7wf7y855diz 250 90607 294923 293854 2026-08-11T02:24:43Z สีทราย 11827 294923 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๒๐}}</noinclude>หญิง เรื่องก็ลงเอยกัน และผมก็พอดีได้เข้าทำงานรถรางสายนี้แหละครับ จากปากคลองสานไปวัดสิงห์ ผมเลยอยู่บ้านของภรรยาที่คลองสานบางไส้ไก่นั่นแหละ" นายแจ้งหยุดเล่านิดหนึ่งเพราะต้องตักเหล้า ซึ่งวันนี้เป็นวันขายดีผิดกว่าเคย "ยังงั้นก็จัดว่าเป็นสุขเพราะน้ำมันพรายนั่นเอง" คนศีรษะล้านว่า "เดี๋ยวซีครับ จะสุขหรือไม่สุขก็คอยฟัง" นายแจ้งขัดขึ้น "ผมอยู่กินกันมาได้หกเดือนยังไม่มีข่าวว่าจะเกิดบุตร วันหนึ่งแม่น้อยภรรยาผมกระซิบกับผมว่า เวลาเขาออกจากบ้านเป็นเวลาค่ำคืน คล้ายๆ จะมีใครเดินตามเสมอไป เรื่องนี้ผมคิดว่าแม่น้อยเกิดเป็นโรคประสาทไปเอง หรือไม่ก็เจตภูตของตนเองหลอนตนเอง เพราะผู้ใหญ่เคยพูดให้ฟังว่า ถ้าเราเดินคนเดียวเปลี่ยวๆ เงียบๆ จะมักได้ยินเสียงฝีเท้าใครเดินตามหลัง ผมไม่เอาเป็นอารมณ์นักในเรื่องแม่น้อยเล่าให้ฟัง แต่แม่น้อยจะรายงานเรื่องปิศาจตามหลังให้ผมฟังเสมอ และดูแกมีอาการหวาดกลัวขึ้นกว่าเก่า "เราอยู่กินกันครบหนึ่งปี บุตรก็คงไม่มีตามเคย การขึ้กลัวหวาดระแวงของแกก็หนักขึ้น แกได้ขอของขลังจากพระตามวัดคล้องคอเป็นด้ายขาวด้ายดำไม่รู้จักกี่เส้นต่อกี่เส้น จนดูภรรยาผมจะเป็นเจ้าของตำราไสยศาสตร์ขลัง มีกิริยาหวาดๆ หูตาชักเหลือกชักหรี่ระแวงภัยรอบๆ ตัว ลงท้ายก็ล้มเจ็บโดยคลั่งเป็นบ้า บรรดาญาติพี่น้องเข้างภรรยาผมเขาเลื่อมใสในผีเจ้าเข้าสิงก็เลยไปกันใหญ่ ค่ำลงจะมีพวงมาลัยมาถวายกัน มีขนมทองหยิบทองหยอดมาถวายกันโดยเชื่อว่าเป็นเจ้าพ่ออะไรมาสิงอยู่ ผมกลุ้มใจจนไม่รู้จะกลุ้มอย่างไร ผมไปหารือกับหมอยา เขาก็ว่าเกิดจากเลือดเสีย ผสมยาหม้อแก้เลือดแก้ลมมาให้ ผมต้มยาแล้วก็ส่งให้แกกิน โดยอ้างว่าเป็นยาธาตุจะให้เจริญอาหาร โอ๋ยโย่ แม่ทำตาชันเอากับผม ชี้หน้าผม หาว่าผมดูหมิ่นแก เอายาแก้บ้ามาให้แกกิน แกชี้อกตัวเองแล้วถามผมว่า 'มึงรู้จักกูหรือเปล่า มึงคิดว่ากูบ้ารึ อย่าทำดูถูกดูหมิ่นนะเว้ย พวกมึงเคารพกู กูจะให้มึงรวย' แหมคุณเอ๋ย ผมกลุ้มใจ พวกที่มาเยี่ยมไข้เห็นดี ต่างจุดธูปจุดเทียนบูชาร้องขอพรขอโชคจากแม่น้อยกันอึงมี่ กลิ่นธูปและดอกไม้หอมฟุ้งไปทั้งบ้าน ลงท้ายบ้านผมกลายเป็นศาล<noinclude></noinclude> k7sp6im8xec862u0i4r9ix6im56hn81