วิกิซอร์ซ thwikisource https://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81 MediaWiki 1.47.0-wmf.23 first-letter สื่อ พิเศษ พูดคุย ผู้ใช้ คุยกับผู้ใช้ วิกิซอร์ซ คุยเรื่องวิกิซอร์ซ ไฟล์ คุยเรื่องไฟล์ มีเดียวิกิ คุยเรื่องมีเดียวิกิ แม่แบบ คุยเรื่องแม่แบบ วิธีใช้ คุยเรื่องวิธีใช้ หมวดหมู่ คุยเรื่องหมวดหมู่ สถานีย่อย คุยเรื่องสถานีย่อย ผู้สร้างสรรค์ คุยเรื่องผู้สร้างสรรค์ งานแปล คุยเรื่องงานแปล หน้า คุยเรื่องหน้า ดัชนี คุยเรื่องดัชนี TimedText TimedText talk มอดูล คุยเรื่องมอดูล Event Event talk 250 93034 302045 301475 2026-10-12T13:26:37Z B20180 1467 302045 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="B20180" />{{หัวสามก๊ก|1=2|2=101|3=2}}</noinclude>ก็ตายเสียเถิด ขอให้ท่านรอดอยู่จะได้คิดการบำรุงแผ่นดินสืบไป โจโฉได้ฟังดังนั้นจึงว่าขอบใจท่านนัก แล้วโจโฉก็ขึ้นม้า โจหองจึงถอดเกราะทิ้งเสียถือง้าวเดิรตามไป ครั้นเวลาประมาณสามยามเศษก็ถึงแม่น้ำอันหนึ่ง พอได้ยินเสียงทหารตามมาข้างหลัง โจโฉจึงว่าแก่โจหองว่า จะหนีไปแม่น้ำก็กั้นหน้าอยู่ ศัตรูก็ตามมา เห็นชีวิตเราจะตายอยู่ที่นี่เปนมั่นคง โจหองจึงว่าข้าพเจ้าจะพาท่านไปให้ตลอด จึงถอดเสื้อทิ้งเสีย แล้วให้โจโฉขี่ โจหองก็พาข้ามแม่น้ำไปถึงฝั่ง เหล่าทหารซีเอ๋งครั้นมาถึงริมแม่น้ำ เห็นโจโฉข้ามไปถึงฟาก ก็ชวนกันเอาเกาทัณฑ์ยิงระดมไป ฝ่ายโจหองก็พาโจโฉค่อยเดิรไปได้ประมาณสามสิบเส้น พอรุ่งขึ้นจึงเข้าหยุดพักข้างเนินเขาแห่งหนึ่ง แลซีเอ๋งนั้นคุมทหารข้ามน้ำตามไป เห็นโจโฉกับโจหองหยุดอยู่ จึงให้ทหารทั้งปวงเข้าล้อมไว้ ฝ่ายแฮหัวตุ้นกับแฮหัวเอี๋ยนคุมทหารม้าได้สิบหกสิบเจ็ดม้า ก็ข้ามแม่น้ำตามโจโฉไป พอเห็นทหารล้อมโจโฉโจหองอยู่ {{โครง}}<noinclude></noinclude> 8ewnziux5osf4jpcsmodvufwdgepulu 302050 302045 2026-10-13T05:31:19Z B20180 1467 302050 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="B20180" />{{หัวสามก๊ก|1=2|2=101|3=2}}</noinclude>ก็ตายเสียเถิด ขอให้ท่านรอดอยู่จะได้คิดการบำรุงแผ่นดินสืบไป โจโฉได้ฟังดังนั้นจึงว่าขอบใจท่านนัก แล้วโจโฉก็ขึ้นม้า โจหองจึงถอดเกราะทิ้งเสียถือง้าวเดิรตามไป ครั้นเวลาประมาณสามยามเศษก็ถึงแม่น้ำอันหนึ่ง พอได้ยินเสียงทหารตามมาข้างหลัง โจโฉจึงว่าแก่โจหองว่า จะหนีไปแม่น้ำก็กั้นหน้าอยู่ ศัตรูก็ตามมา เห็นชีวิตเราจะตายอยู่ที่นี่เปนมั่นคง โจหองจึงว่าข้าพเจ้าจะพาท่านไปให้ตลอด จึงถอดเสื้อทิ้งเสีย แล้วให้โจโฉขี่ โจหองก็พาข้ามแม่น้ำไปถึงฝั่ง เหล่าทหารซีเอ๋งครั้นมาถึงริมแม่น้ำ เห็นโจโฉข้ามไปถึงฟาก ก็ชวนกันเอาเกาทัณฑ์ยิงระดมไป ฝ่ายโจหองก็พาโจโฉค่อยเดิรไปได้ประมาณสามสิบเส้น พอรุ่งขึ้นจึงเข้าหยุดพักข้างเนินเขาแห่งหนึ่ง แลซีเอ๋งนั้นคุมทหารข้ามน้ำตามไป เห็นโจโฉกับโจหองหยุดอยู่ จึงให้ทหารทั้งปวงเข้าล้อมไว้ ฝ่ายแฮหัวตุ้นกับแฮหัวเอี๋ยนคุมทหารม้าได้สิบหกสิบเจ็ดม้า ก็ข้ามแม่น้ำตามโจโฉไป พอเห็นทหารล้อมโจโฉโจหองอยู่ จึงขับม้าผ่านหน้าซีเอ๋งเข้าไป แล้วร้องตวาดว่า พวกอ้ายขบถมึงอย่าทำอันตรายนายกู ซีเอ๋งได้ยินก็โกรธจึงขับม้าเข้ารบกับแฮหัวตุ้นได้สิบเพลง แฮหัวตุ้นเอาทวนแทงถูกซีเอ๋งตกม้าตาย แล้วไล่ฟันทหารทั้งนั้นแตกกระจายไปสิ้น ขณะนั้นโจหยินกับลิเตียนงักจึ้น {{โครง}}<noinclude></noinclude> aa3iembwlnkl7sjde87upb78vrpgdwx 5 93239 302046 2026-10-13T00:49:11Z Taweetham 748 สร้างหน้าด้วย "โปรดดูที่ [[:m:Wikimedia Thailand/Central Manual of Style for Thai Language]] --[[ผู้ใช้:Taweetham|Taweethaも]] ([[คุยกับผู้ใช้:Taweetham|คุย]]) 15:15, 11 ตุลาคม 2569 (+07)" 302046 wikitext text/x-wiki โปรดดูที่ [[:m:Wikimedia Thailand/Central Manual of Style for Thai Language]] --[[ผู้ใช้:Taweetham|Taweethaも]] ([[คุยกับผู้ใช้:Taweetham|คุย]]) 15:15, 11 ตุลาคม 2569 (+07) 0n2i1n7u7up2dkwg6o6c820a4ke54s4 5 93240 302047 2026-10-13T00:50:48Z Taweetham 748 สร้างหน้าด้วย "โปรดดูที่ [[:m:Wikimedia Thailand/Central Manual of Style for Thai Language]] --[[ผู้ใช้:Taweetham|Taweethaも]] ([[คุยกับผู้ใช้:Taweetham|คุย]]) 15:15, 11 ตุลาคม 2569 (+07)" 302047 wikitext text/x-wiki โปรดดูที่ [[:m:Wikimedia Thailand/Central Manual of Style for Thai Language]] --[[ผู้ใช้:Taweetham|Taweethaも]] ([[คุยกับผู้ใช้:Taweetham|คุย]]) 15:15, 11 ตุลาคม 2569 (+07) 0n2i1n7u7up2dkwg6o6c820a4ke54s4 250 93241 302048 2026-10-13T03:33:22Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย " เธอพูดแล้วซบหน้าลงที่อกผม ผมมีความสุขที่สุดในชีวิต แต่ความหวั่นใจยังไม่หมด เราจะเอาอะไรกับพ่อค้า ถ้าได้ราคาเขาก็ขายไป หรือถ้าไม่ได้ราคา แต่เขาไม่ชอบรูปป..." 302048 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๖๙}}</noinclude> เธอพูดแล้วซบหน้าลงที่อกผม ผมมีความสุขที่สุดในชีวิต แต่ความหวั่นใจยังไม่หมด เราจะเอาอะไรกับพ่อค้า ถ้าได้ราคาเขาก็ขายไป หรือถ้าไม่ได้ราคา แต่เขาไม่ชอบรูปปั้นที่ไม่สวย เขาจะเก็บไว้ให้หนักเงินทำไม คงจะขายไปอย่างหลุดลุ่ยก็ได้เพื่อหาซื้อรูปปั้นที่งามๆ มาอีก เขาทำการค้า เขาย่อมไม่หยุดยั้ง มุ่งแต่อย่างเดียวคือกำไร ตัวเขาไม่ใช่นักเล่นรูปปั้น แม้แต่ว่ารูปนี้จะเก่ากว่ารูปทั้งหลาย ทั้งก็มีประวัติประหลาดๆ อยู่ เขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งหมด ผมคิดดังนี้แล้วจึงหารือกับแม่นางดู แม่นางก็เห็นจริง จึงออกความเห็นว่า "ถ้าจะให้มั่นใจดี เธอจงเอาไม้เนื้อดีๆ มาแกะรูปฉันย่อลงเล็กๆ จะได้ซ่อนได้เฉพาะตัว แล้วเธอกอดรัดรูปแกะไม้นี้เสมอๆ วิญญาณฉันก็จะมาสิงในรูปใหม่เลย แม้เขาจะขายรูปเก่าไปก็เชิญเขาขาย" ผมเห็นดีด้วยกับความคิดของแม่นาง รุ่งขึ้นจึงหาไม้พุดมาแกะลอกแบบรูปปั้นใหญ่ แกะไปตามความสามารถงูๆ ปลาๆแต่ก็รู้สึกว่าได้รูปดีเหมือนกับรูปปั้นนั้นทีเดียว จะผิดกันก็เพียงว่าผมไม่ได้แกะสลักอย่างรูปปั้นยกตัวขึ้นลอย ผมแกะเพียงยกตัวนูนขึ้นเล็กน้อยในแผ่นกระดานไม้พุด [] มีความลึกตื้นพอควร ทำขนาดเล็กพอจะสอดไว้ต้หมอนที่หนุนหรือถ้าไปไหนก็พอจะใส่ในหน้าอกเสื้อได้ ผมได้กอดได้จูบภาพแกะใหม่นั้นเสมอๆ เพื่อให้วิญญาณเข้าสิงที่ใหม่ แต่รู้สึกว่าจะยากเอาการ เพราะจิตใจมันคอยแต่ไปนึกถึงภาพเก่าอยู่เสมอ เดินเข้าเดินออกจะเห็นรูปแม่นางนั้นนั่งมองผม ดวงตาที่ปั้นไว้โปนๆ เหมือนจะมองผมอยู่เสมอ วิญญาณจะเข้าสิงรูปใหม่หรือยัง ผมไม่ห่วงอะไรนัก เพราะผมได้สุขใจกับแม่นางราชินีเนื้อหอมอยู่อย่างผาสุกทุกคืน และแล้วคืนมหาวิศนาศก็ได้มาบังเกิดขึ้นกับผม คืนนั้นผมหลับอย่างผาสุกกับแม่นาง กลางดึกผมตกใจตื่นขึ้นเพราะรู้สึกร้อนแทบจะหายใจไม่ออก พอตกใจตื่นก็รู้ว่าเสียงไฟฮือและไม้แตกโผงผางและคนอื้ออึงอยู่ข้างนอก ผมผลุดลุกขึ้น[] แม้จะคุมสติได้แล้วก็ตาม แต่อำนาจของไฟที่รุ่มร้อนทำให้ใจเสีย ผมเปิดประตูใหญ่ถ่างออก วิ่งวนกลับเข้าห้องนอน โกยเสื้อผ้าและของใช้ทิ้งลงในบ่อน้ำภายในโรงใหญ่นั้นเอง เพราะนายห้างได้ทำไว้ให้มีน้ำเผื่อเกิดไฟ และทั้งบ่อน้ำนั้นจะได้ตักขึ้นล้างขัดรูปปั้นต่างๆ ได้<noinclude></noinclude> 1nbdt9psz3ggfv0sp9237y7uxe82cbi 250 93242 302049 2026-10-13T03:43:05Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย " ผมเอาเสื้อผ้าและของใช้พอควรทิ้งในบ่อแล้ว ก็ห่วงภาพปั้นใหญ่เป็นกำลัง ห่วงเท่าชีวิตผม ผมเข้าเข็นเข้าผลักภาพที่หนักนั้นอย่างเป็นบ้า แม้แต่จะออกแรงปานใด รูป..." 302049 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๗๐}}</noinclude> ผมเอาเสื้อผ้าและของใช้พอควรทิ้งในบ่อแล้ว ก็ห่วงภาพปั้นใหญ่เป็นกำลัง ห่วงเท่าชีวิตผม ผมเข้าเข็นเข้าผลักภาพที่หนักนั้นอย่างเป็นบ้า แม้แต่จะออกแรงปานใด รูปปั้นหนักนั้นก็ค่อยเขยื้อนทีละน้อย ความร้อนของเปลวไฟและควันไฟ ผมสำลักและเรี่ยวแรงชักจะหมดไป ผมได้ยินเสียงตวาดของใครดังแข่งกับเสียงลุกฮือของไฟ แล้วตัวผมก็ถูกกระชาก ผมจึงรู้ว่า เจ้าหน้าที่ดับเพลิงสองคนเป็นคนกระชากผมออกมาจากกองไฟ ผมได้พยายามดิ้นรนจะขอกลับเข้าไปลากรูปปั้นแม่ทูนหัวของผม แต่ก็ทานกำลังพวกดับเพลิงและลูกเสือไม่ไหว ทันใดนั้น ในท่ามกลางกองเพลิงที่เจิดจ้าภายในโรงเก็บ ผมเห็นแม่นางราชินียอดหัวใจผมกำลังวิ่งว้าวุ่นอยู่ในกลุ่มเพลิง ผมร้องตะโกนและชี้มือให้พวกดับเพลิงดู แต่เขาไม่สนใจเลย คงฉีดน้ำอยู่ตามหน้าที่ โอ๊ย! คุณครับ ผมทนไม่ไหวแล้ว ผมสะบัดหลุดและวิ่งถลาเข้าหากองไฟที่จะเผาแม่นาง ผมไม่ห่วงตัวผมเลย แต่วิ่งเข้ามาชิดไฟได้หน่อยเดียว ผมก็ถูกจับอีก รั้งตัวออกมาห่าง และรู้สึกว่าผมถูกต่อยอย่างแรงสองสามทีแล้วก็หมดความรู้สึกไป มารู้สึกได้สติอีกครั้งก็เป็นที่บ้านนายห้าง ผมได้รับการพยาบาลจากคนในบ้านนายห้าง และรู้ว่าเวลานั้นเป็นรุ่งขึ้นอีกวันแล้ว ผมผวาและร้องโวยวายจะไปยังที่ไฟไหม้อีก ผมร้องแต่ว่า รูปปั้นๆ ๆ ทุกคนจับผมไว้และเสียงนายห้างพูดว่า "ปรีชา แกตั้งสติไว้ให้ดี อย่าห่วงรูปปั้นนั้น มันหมดปัญญาจริงๆ ที่แกจะรักษาไว้ได้ ฉันขอบใจแกที่รักหน้าที่ดีที่สุด แกได้พยายามแล้วจะเอารูปปั้นนั้นออกจากไฟ จนตัวแกเองก็หมดตัว เหลือแต่ร่างกายเท่านั้น เสื้อผ้าที่แกใส่บ่อน้ำไว้ น้ำถูกไฟล้อมก็แห้งหมด ไฟเลยไหม้เสื้อผ้าแกจนหมดสิ้น" ผมฟังนายห้างพูดแล้วใจลอย ผมหมดทุกอย่างแล้ว แม่ทูนหัวผมไปไหนเล่า รูปปั้นนั้นจะเป็นอย่างไร และพอนึกถึงรูปแกะไม้แผ่นเล็กได้ ผมแทบช็อกสิ้นใจลง ณ บัดนั้น ผมพะว้าพะวังแต่ขนเสื้อผ้าและมัวเข็นมัวผลักรูปปั้นใหญ่ จนลืมว่าผมเอารูปปั้นแกะสลักแผ่นเล็กไปไว้ที่ไหน หรือลงไปอยู่ในบ่อน้ำนั้นละมัง ผมได้ขออนุญาตจากนายห้าง ขอกลับไปค้นก้นบ่อเพื่อหาของอะไรบางอย่างของผม<noinclude></noinclude> 1zj84uij0kifl3mo087w80vy1mbge2j 250 93243 302051 2026-10-13T10:24:04Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย " เมื่อนายห้างอนุญาตแล้ว ผมก็มายังกองเพลิงที่มอดไปแล้ว ทางตำรวจสอบถามผมได้ความว่า ผมเป็นคนเฝ้าโรงเก็บหุ่นปั้นนั้นและเอาข้าวของทิ้งลงในบ่อ จึงยอมให้เข้าไป..." 302051 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๗๑}}</noinclude> เมื่อนายห้างอนุญาตแล้ว ผมก็มายังกองเพลิงที่มอดไปแล้ว ทางตำรวจสอบถามผมได้ความว่า ผมเป็นคนเฝ้าโรงเก็บหุ่นปั้นนั้นและเอาข้าวของทิ้งลงในบ่อ จึงยอมให้เข้าไปในที่นั้นได้ ไฟมอดหมดแล้ว สิ่งแรกที่ทำให้ผมจะขาดใจตายก็คือ รูปปั้นของแม่นางนั้นแตกและสลายตัวกองอยู่กับพื้น มันเป็นดินศิลาแลง ทนได้แต่แดดและฝนเท่านั้น ถ้าโดนเข้าอยู่กลางกองเพลิงที่ร้อนถึงขีดสุดนั้น ก็มอดไหม้แตกกระจายยุบตัวลง ผมถอนใจสะอื้น ค่อยๆ เอามือจับกองเถ้าถ่านของดินศิลาแลงนั้นด้วยน้ำตาไหลพราก คงงงงันอยู่ที่เถ้าถ่านนั้นอยู่นาน จึงได้สตินึกถึงรูปแกะชิ้นใหม่ซึ่งอาจจะไม่ไหม้ก็ได้เพราะยังมีน้ำเลี้ยงอยู่บ้าง ผมจึงผละมาลงบ่อ เสื้อผ้าผมไหม้ไปแล้วอย่างใช้ไม่ได้ แม้จะไม่ไหม้มอดไปทีเดียว เพราะมีน้ำหล่อแต่ก็เกรียมไป เหลืองไป หมดทางจะใช้ได้ ผมคุ้ยเสื้อผ้าโยนขึ้นข้างบนทั้งหมดเพื่อหารูปแกะนั้น แต่ไม่มีเลย ก้นบ่อก็เป็นปูนลาดไว้ ไม่มีทางว่าจะมุดดินมุดทรายไปได้ ถ้าเช่นนั้นผมคงลืมไว้ที่เตียงนอนและก็ไหม้เป็นจุณไปแล้ว ผมขึ้นมานั่งเหยียดเท้าที่พื้นบนอย่างหมดอาลัย ผมหมดแล้วทุกอย่าง เหลือแต่ตัว หมดความหมายเสียแล้ว พวกที่บ้านนายห้างมาฉุดมือผมออกจากที่นั่น มาขึ้นรถถึงบ้านนายห้าง ผมร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร แต่ไม่ได้บอกว่าเพราะอะไรจึงร้องไห้ นายห้างได้ปลอบโยนว่า จะหางานให้ทำอีก และจะให้เงินซื้อเสื้อผ้าใหม่ตามที่ต้องการ ผมยกมือไหว้แต่ไม่ใช่ว่าดีใจเลย มีความรู้สึกอยู่ว่า ผมเป็นคนหมดความหมายเสียแล้ว หมดทุกอย่างที่ต้องการ ผมปิดเป็นความลับ ไม่เอ่ยปากเลยว่าผมเสียดายอะไร และมีทุกข์หนักเพราะเรื่องใด<noinclude></noinclude> mx2a7lrdocqkek4on3bq9g077l66kvu