# Βέλγιο

### Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Koninkrijk België
Royaume de Belgique
Königreich Belgien
Βασίλειον του Βελγίου

(Σημαία) | (Εθνόσημο)

Εθνικό Σύνθημα: Γαλλικά: L'union fait la force. Γερμανικά: Einigkeit macht stark Ολλανδικά: Eendracht maakt macht
Επίσημες Γλώσσες | Γαλλικά, Γερμανικά, Ολλανδικά
Πρωτεύουσα | Βρυξέλλες
Πολίτευμα - Βασιλιάς - Πρωθυπουργός | Βασιλευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία Αλβέρτος Β΄ Γκι Φερχόφστατ
Έκταση - Ολική - % νερό | Κατατάσσεται 148η 30.528 km² 6,4%
Πληθυσμός - Ολικός (2005) - Πυκνότητα | Κατατάσσεται 79η 10.445.852 342/km²
Ίδρυση Βελγική Επανάσταση | 1830
Νόμισμα | Ευρώ¹ (€) (EUR)
Ζώνη Ώρας - Καλοκαίρι | UTC+1 UTC+2
Εθνικός ύμνος | Brabançonne
Internet TLD | .be
Κώδικας κλήσεων | +32
(1) Πριν από το 1999:Βελγικό Φράγκο

Το Βασίλειο του Βελγίου (Ολλανδικά: Koninkrijk België, Γαλλικά: Royaume de Belgique, Γερμανικά: Königreich Belgien) είναι χώρα στην βορειοδυτική Ευρώπη και συνορεύει με την Ολλανδία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία. Έχει πληθυσμό πάνω από δέκα εκατομμύρια κατοίκους σε μια έκταση 30.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Βρίσκεται στα πολιτιστικά σύνορα μεταξύ της Γερμανικής και της Ρωμανικής Ευρώπης και είναι γλωσσολογικά και πολιτιστικά διαιρεμένο. Δύο είναι οι βασικές γλώσσες που ομιλούνται στο Βέλγιο: η Ολλανδική - που αποκαλείται μερικές φορές ανεπισήμως Φλαμανδική και ομιλείται στη Φλάνδρα στα βόρεια, και η Γαλλική που ομιλείται στη Βαλλωνία στα νότια. Η πρωτεύουσά του, οι Βρυξέλλες, είναι επισήμως δίγλωσση, ενώ η πλειονότητα των κατοίκων της μιλά Γαλλικά. Στα ανατολικά βρίσκεται μια επισήμως αναγνωρισμένη μειονότητα Γερμανόφωνων ομιλητών. Η γλωσσολογική αυτή ποικιλία οδηγεί συχνά σε πολιτικές διαμάχες, και αντικατοπτρίζεται στο σύνθετο σύστημα διακυβέρνησης και στην πολιτική ιστορία του Βελγίου.

Το Βέλγιο πήρε το όνομά του από τους πρώτους ονομαστικούς κατοίκους του, τους Μπέλγκε, μια ομάδα κυρίως Κέλτικων φυλών, και από την Ρωμαϊκή επαρχία Γκαλλία Μπελγκίκα. Ιστορικά, το Βέλγιο είναι μέρος των Κάτω Χωρών, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι Ολλανδία και Λουξεμβούργο. Από το τέλος του Μεσαίωνα μέχρι τον δέκατο έβδομο αιώνα, υπήρξε ακμάζον κέντρο εμπορίου και πολιτισμού. Από τον δέκατο έκτο αιώνα μέχρι την ανεξαρτησία του το 1830, το Βέλγιο, αποκαλούμενο την εποχή εκείνη Νότιες Κάτω Χώρες, υπήρξε το πεδίο πολλών μαχών μεταξύ Ευρωπαϊκών δυνάμεων. Τα πρόσφατα χρόνια, το Βέλγιο υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φιλοξενώντας τα αρχηγεία της, καθώς και τα αρχηγεία άλλων μεγάλων διεθνών οργανισμών, όπως του ΝΑΤΟ.

## [Επεξεργασία] Ιστορία

Κατά τις τελευταίες δύο χιλιετίες, η περιοχή που είναι σήμερα γνωστή ως Βέλγιο έχει γίνει θεατής σημαντικών δημογραφικών, πολιτικών και πολιτιστικών αναταραχών. Η πρώτη καλά τεκμηριωμένη πληθυσμιακή κίνηση ήταν η κατάκτηση της περιοχής από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία τον 1ο αιώνα π.Χ., ακολουθούμενη τον 5ο αιώνα από τους Γερμανικούς Φράνκους. Οι Φράνκοι εγκατέστησαν το Μεροβινγιανό βασίλειο, που έγινε η Καρολίνγκεια Αυτοκρατορία τον 8ο αιώνα. Κατά το Μεσαίωνα, οι Κάτω Χώρες χωρίστηκαν σε πολλά μικρά φεουδαλικά κράτη. Τα περισότερα από αυτά ενώθηκαν κατά τον 14ο και 15ο αιώνα υπό τον οίκο της Βουργουνδίας ως οι Βουργουνδιανές Κάτω Χώρες. Τα κράτη αυτά κέρδισαν έναν βαθμό αυτονομίας τον 15ο αιώνα και έκτοτε ονομάστηκαν οι Δεκαεπτά Επαρχίες.

Η ιστορία του Βελγίου μπορεί να διακριθεί από αυτή των Κάτω Χωρών από τον 16ο αιώνα. Ένας εμφύλιος πόλεμος, ο Ογδοηκονταετής Πόλεμος (1568-1648), χώρισε τις Δεκαεπτά Επαρχίες στις Ενωμένες Επαρχίες στον βορρά και τις Νότιες Κάτω Χώρες στον νότο. Οι νότιες επαρχίες κυβερνήθηκαν διαδοχικά από τους Ισπανούς και τους Αυστριακούς Αψβούργους. Μέχρι την ανεξαρτησία, οι Νότιες Κάτω Χώρες μπήκαν στο στόχαστρο πολλών Γάλλων κατακτητών και ήταν το πεδίο των περισσότερων Γαλλο-Ισπανικών και Γαλλο-Αυστριακών πολέμων κατά τους 17ο και 18ο αιώνες. Με τις Εκστρατείες του 1794 στους Γαλλικούς Επαναστατικούς Πολέμους, οι Κάτω Χώρες - συμπεριλαμβανομένων και περιοχών που δεν βρέθηκαν ποτέ κάτω από Αψβουργιανή εξουσία, όπως η Επισκοπή της Λιέγης - κατακτήθηκαν από τη Γαλλία, τερματίζοντας την Ισπανο-Αυστριακή εξουσία στην περιοχή. Η επανένωση των Κάτω Χωρών ως το Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών έλαβε χώρα κατά το τέλος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1815.

Επεισόδιο της Βέλγικης Επανάστασης του 1830, Egide Charles Gustave Wappers (1834), στο Musée d'Art Ancien, Βρυξέλλες

Η Βελγική Επανάσταση το 1830 οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου, Καθολικού και ουδέτερου Βελγίου υπό προσωρινή κυβέρνηση. Από την εγκατάσταση του Λεοπόλδου Α' ως βασιλιά το 1831, το Βέλγιο είναι συνταγματική μοναρχία και κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μεταξύ της ανεξαρτησίας και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το δημοκρατικό σύστημα εξελίχθκε από ολιγαρχία που χαρακτηριζόταν από δύο μεγάλα κόμματα, τους Καθολικούς και τους Φιλελεύθερους, σε σύστημα καθολικής ψηφοφορίας που συμπεριέλαβε ένα τρίτο κόμμα, το Βελγικό Εργατικό Κόμμα, και έναν ισχυρό ρόλο για τα εργατικά σωματεία. Αρχικά, τα Γαλλικά, που ήταν η γλώσσα που είχε υιοθετήσει η αριστοκρατία και η αστική τάξη, ήταν η επίσημη γλώσσα. Έκτοτε η χώρα έχει αναπτύξει ένα δίγλωσοο Ολλανδο-Γαλλικό σύστημα.

Η Διάσκεψη του Βερολίνου του 1885 δέχτηκε να παραδώσει το Κονγκό στον Βασιλιά Λεοπόλδο Β' ως ιδιωτική κτήση του, αποκαλούμενο Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό. Το 1908, εκχωρήθηκε στο Βέλγιο ως αποικία, και από τότε αποκλήθηκε Βελγικό Κονγκό. Η ουδετερότητα του Βελγίου παραβιάστηκε το 1914, όταν η Γερμανία εισέβαλε στο Βέλγιο ως μέρος του Σχεδίου Σλίφφεν. Οι πρώην Γερμανικές αποικίες Ρουάντα-Ουρούντι - σήμερα αποκαλούμενες Ρουάντα και Μπουρούντι - κατελήφθησαν από το Βελγικό Κονγκό το 1916. Παραδόθηκαν στο Βέλγιο το 1924 από την Κοινωνία των Εθνών. Η Γερμανία εισέβαλε ξανά στο Βέλγιο το 1940. Το Βελγικό Κονγκό κέρδισε την ανεξαρτησία του στις 30 Ιουλίου 1960 κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Κονγκό, και η Ρουάντα-Ουρούντι έγινε ανεξάρτητη το 1962.

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Βέλγιο προσχώρησε στο ΝΑΤΟ και, μαζί με την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο, σχημάτισαν την εθνική ομάδα Μπενελούξ. Το Βέλγιο ήταν επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Το Βέλγιο φιλοξενεί τα αρχηγεία του ΝΑΤΟ και ένα μεγάλο μέρος θεσμών και διοικήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περιλαμβανομένων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των περισσοτέρων συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Κατά τον 20ο αιώνα, και ιδιαίτερα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η ιστορία του Βελγίου έχει όλο και περισσότερο κυριαρχηθεί από την αυτονομία των δύο βασικών του γλωσσικών κοινοτήτων. Κατά την περίοδο αυτή σημειώθηκε αύξηση των διακοινοτικών εντάσεων, και η ενότητα του Βελγικού κράτους πέρασε κινδύνους. Μέσω συνταγματικών μεταρρυθμίσεων κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980, ο τοπικός διαχωρισμός του συγκεντρωτικού συστήματος οδήγησε στην εγκατάσταση ενός τριμερούς συστήματος ομοσπονδίας, γλωσσικής κοινότητας και τοπικών κυβερνήσεων, συμβιβασμός που σχεδιάστηκε για να ελαχιστοποιήσει τις γλωσσικές εντάσεις. Σήμερα, οι ομόσπονδες αυτές οντότητες έχουν περισσότερη νομοθετική δύναμη από ό,τι τα δύο νομοθετικά σώματα του εθνικού κοινοβουλίου.

## [Επεξεργασία] Πολιτική και εκλογές

Εικόνα του Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες

Το Βέλγιο είναι βασιλευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία που εξελίχτηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από συγκεντρωτικό κράτος σε ομοσπονδία. Το κοινοβούλιο με τα δύο νομοθετικά σώματα αποτελείται από μια Γερουσία και μια Βουλή Αντιπροσώπων. Η Γερουσία είναι μια μείξη από άμεσα εκλεγμένους μεγάλους σε ηλικία πολιτικούς και εκπροσώπους των κοινοτήτων και των περιοχών. Ενώ η Βουλή των Αντιπροσώπων εκπροσωπεί όλους τους Βέλγους άνω των δεκαοκτώ ετών μέσω ενός αναλογικού εκλογικού συστήματος. Το Βέλγιο είναι μία από τις λίγες χώρες που έχει υποχρεωτική συμμετοχή στην ψηφοφορία, και έτσι διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους αριθμούς εκλογικής συμμετοχής στον κόσμο.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, επισήμως διορισμένη από τον βασιλιά, πρέπει να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής των Αντιπροσώπων. Επικεφαλής της είναι ο Πρωθυπουργός. Ο αριθμός των Ολλανδόφωνων και Γαλλόφωνων υπουργών είναι ίσος όπως ορίζεται από το Σύνταγμα. Αρχηγός του κράτους είναι ο Βασιλιάς ή η Βασίλισσα, αν και έχει περιορισμένα προνόμια. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στον Πρωθυπουργό και τις διάφορες κυβερνήσεις που κυβερνούν τη χώρα. Το δικαστικό σύστημα βασίζεται στο αστικό δίκαιο και κατάγεται από τον Ναπολεόντειο κώδικα. Το Εφετείο βρίσκεται ένα επίπεδο κάτω από το Ακυρωτικό Δικαστήριο, θεσμός που βασίζεται στο Γαλλικό Ακυρωτικό Δικαστήριο.

Οι πολιτικοί θεσμοί του Βελγίου είναι σύνθετοι. Η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη οργανώνεται γύρω από την ανάγκη εκπροσώπησης των βασικών γλωσσικών κοινοτήτων. Περίπου από το 1970, τα σημαντικά εθνικά Βελγικά πολιτικά κόμματα έχουν χωριστεί σε διακριτές συνιστώσες που βασικά εκπροσωπούν τα συμφέροντα των κοινοτήτων αυτών. Τα μεγάλα κόμματα σε κάθε μία κοινότητα ανήκουν σε τρεις βασικές πολιτικές οικογένειες: τους δεξιούς Φιλελεύθερους, τους κεντρώους Χριστιανοδημοκράτες, και τους αριστερούς Σοσιαλδημοκράτες. Άλλα σημαντικά νεώτερα κόμματα είναι τα Πράσινα Κόμματα και, ιδιαίτερα στη Φλάνδρα, τα εθνικιστικά και ακροδεξιά κόμματα. Η πολιτική επηρεάζεται από ομάδες πίεσης, όπως τα εργατικά σωματεία και από τα επιχειρηματικά συμφέροντα με τη μορφή της Ομοσπονδίας Επιχειρήσεων στο Βέλγιο.

Ο σημερινός βασιλιάς, ο Αλβέρτος Β', διαδέχτηκε τον Βαλδουίνο το 1993. Το 1999, ο Πρωθυπουργός Γκι Φερχόφσταντ από το VLD ηγήθηκε ενός συνασπισμού έξι κομμάτων Φιλελευθέρων-Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων, συχνά αποκαλούμενη ως "η κυβέρνηση του ουράνιου τόξου". Αυτή ήταν η πρώτη κυβέρνηση χωρίς τους Χριστιανοδημοκράτες από το 1958. Στις εκλογές του 2003, ο Φερχόφσταντ κέρδισε μια δεύτερη θητεία και ηγήθηκε ενός Φιλελεύθερου-Σοσιαλδημοκρατικού συνασπισμού τεσσάρων κομμάτων. Προσφάτως όμως, η σταθερή άνοδος του Φλαμανδικού ακροδεξιού εθνικιστικού χωριστικού κόμματος Φλάαμς Μπελάνχ, έχει εκτοπίσει το Φλάαμς Μπλοκ εν μέσω ανησυχιών για ρατσισμό που προωθείται από το κόμμα.

Ένα σημαντικό επίτευγμα των δύο διαδοχικών κυβερνήσεων του Φερχόφσταντ ήταν η επίτευξη ισορροπημένου προϋπολογισμού. Το Βέλγιο είναι ένα από τα λίγα κράτη στην ΕΕ που το έχουν καταφέρει. Η πολιτική αυτή εφαρμόστηκε από τις διαδοχικές κυβερνήσεις κατά τη δεκαετία του 1990 κάτω από τη πίεση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η πτώση της προηγούμενης κυβέρνησης οφειλόταν κυρίως στην κρίση με τις διοξίνες, μεγάλο σκάνδαλο δηλητηρίασης της τροφής το 1999 που οδήγησε στην εγκαθίδρυση της Βελγικής Αντιπροσωπείας Τροφής. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε μια ασυνήθιστα μεγάλη εκπροσώπηση των Πρασίνων στο Κοινοβούλιο, και σε μεγαλύτερη έμφαση σε περιβαλλοντικές πολιτικές κατά την πρώτη κυβέρνηση του Φερχόφσταντ. Μια Πράσινη πολιτική, για παράδειγμα, ήταν η νομοθεσία για σταδιακή απόσυρση των πυρηνικών, που έχει τροποποιηθεί από την σημερινή κυβέρνηση. Η απουσία των Χριστιανοδημοκρατών από τις κυβερνητικές θέσεις έχει δώσει τη δυνατότητα στον Φερχόφσταντ να καταπιαστεί με κοινωνικά θέματα από μια πιο φιλελεύθερη σκοπιά και να αναπτύξει νέα νομοθεσία για τη χρήση μαλακών ναρκωτικών, για τους γάμους ομοφυλοφίλων και για την ευθανασία. Κατά τη διάρκεια των δύο πιο πρόσφατων κοινοβουλίων, η κυβέρνηση έχει προωθήσει δραστήρια διπλωματία στην Αφρική, αντιτέθηκε στη στρατιωτική μεσολάβηση κατά την κρίση του αφοπλισμού του Ιράκ, και έχει περάσει νομοθεσία που αφορά τα εγκλήματα πολέμου. Και οι δύο θητείες του Φερχόφσταντ έχουν σημαδευτεί από φιλονικίες ανάμεσα στις Βελγικές κοινότητες. Τα μεγάλα σημεία τριβής αφορούν στις διαδρομές της νυχτερινής εναέριας κίνησης στο Αεροδρόμιο των Βρυξελλών και το στάτους της εκλογικής περιφέρειας των Βρυξελλών-Χάλλε-Φιλφόορντε.

| Αυτό το άρθρο ή τμήμα άρθρου περιέχει πληροφορίες σχετικά με σχεδιασμένα ή αναμενόμενα μελλοντικά γεγονότα. Μπορεί να περιλαμβάνει πληροφορίες που έχουν τη μορφή εικασίας, οπότε το περιεχόμενο του μπορεί να αλλάξει δραματικά ως την πραγματοποίηση των γεγονότων που αναφέρονται.

Το Βέλγιο είναι συνταγματική μοναρχία, με Αρχηγό Κράτους το Βασιλιά (από το 1993 Βασιλιάς είναι ο Αλβέρτος Β΄ του Βελγίου. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο.

Το Κοινοβούλιο του Βελγίου αποτελείται από τη Γερουσία (ολλανδ. : Senaat, γαλλ. Sénat) και τη Βουλή των Αντιπροσώπων (ολλανδ: Kamer van Volksvertegenwoordigers, γαλλ.: Chambre des Représentants). Η Βουλή έχει 150 μέλη τα οποία εκλέγονται άμεσα. Βουλευτικές εκλογές γίνονται κάθε τετραετία.

Στις εκλογές του 2007 ο κυβερνών συνασπισμός του Πρωθυπουργού Γκι Φερχόφστατ έχασε και νέος Πρωθυπουργός θα γίνει ο Υβ Λετέρμ.

- Βουλευτικές εκλογές

Αποτελέσματα βελγικών εκλογών, 10 Ιουνίου 2007 , Βουλή των Αντιπροσώπων
Κόμματα | Βουλή
--- | ---
Ψήφοι | +/- | % | +/- | Έδρες | +/-
| Χριστιανοδημοκράτες και Φλαμανδοί – Νεοφλαμανδική Συμμαχία (Christen-Democratisch & Vlaams - Nieuw-Vlaamse Alliantie) | 1,234,950 | +162,802 | 18.51% | +2.20% | 30 | +8
| Μεταρρυθμιστικό Κίνημα (Mouvement Réformateur) | 835,073 | +86,121 | 12.52% | +1.12% | 23 | −1
| Ενδιαφέρον για τους Φλαμανδούς (Vlaams Belang) | 799,844 | +38,437 | 11.99% | +0.40% | 17 | −1
| Ανοικτό VLD | 789,455 | −219,768 | 11.83% | −3.53% | 18 | −7
| Κόμμα Σοσιαλιστών (Parti Socialiste) | 724,787 | −131,205 | 10.86% | −2.16% | 20 | −5
| Σοσιαλιστικό Κόμμα- Διαφορετικοί– Πνεύμα (Socialistische Partij – Anders – Spirit) | 684,390 | −295,360 | 10.26% | −4.65% | 14 | −9
| Ανθρωπιστικό Δημοκρατικό Κέντρο (Centre Démocrate Humaniste) | 404,077 | +44,417 | 6.06% | +0.59% | 10 | +2
| Ecolo | 340,378 | +139,260 | 5.10% | +2.04% | 8 | +4
| Λίστα Ντέντεκερ (Lijst Dedecker) | 268,648 | +268,648 | 4,03% | +4,03% | 5 | +5
| Πράσινοι! (Groen!) | 265,828 | +103,623 | 3.98% | +1.51% | 4 | +4
| Εθνικό Μέτωπο (Front National) | 131,385 | +1,373 | 1.97% | −0.01% | 1 | ±0
| Άλλοι | 192,545 | — | 2.89% | — | — | —
Σύνολο (συμμετοχή 91.0%) | 6,671,360 |  | 100.00% |  | 150 |
Πηγή: Verkiezingen 2007.

## [Επεξεργασία] Γεωγραφία

Τοπίο στο Hautes Fagnes, στις Αρδέννες

Το Βέλγιο, με έκταση 30.528 χλμ², έχει τρεις βασικές γεωγραφικές περιοχές: την παράκτια πεδιάδα στα βορειοδυτικά, το κεντρικό οροπέδιο, και τις Αρδέννες στα ορεινά στα νοτιοανατολικά. Η παράκτια πεδιάδα αποτελείται κυρίως από σωρούς άμμου και εκχερσωμένα τμήματα γης. Τα τμήματα αυτά (γνωστά ως πόλντερ) είναι περιοχές γης, κοντά ή κάτω από το επίπεδο της θάλασσας που έχουν εκχερσωθεί, και προστατεύονται από τη θάλασσα από προχώματα ή, πιο εσωτερικά, από πεδία που έχουν αποξηρανθεί με κανάλια. Η δεύτερη γεωγραφική περιοχή, το κεντρικό οροπέδιο, βρίσκεται πιο μέσα στην ενδοχώρα. Πρόκειται για μια επίπεδη, ελαφρά ανυψωμένη περιοχή που έχει πολλές γόνιμες κοιλάδες και αρδεύεται από πολλά κανάλια. Εδώ μπορεί να βρεί κανείς επίσης και πιο εκτραχυμένη γη, όπως σπηλιές.

Η τρίτη γεωγραφική περιοχή, αποκαλούμενη Αρντέν, είναι περισσότερο τραχεία από τις δύο προηγούμενες. Είναι ενα πυκνά δασωμένο οροπέδιο, πολύ βραχώδες και όχι πολύ καλό για αγροτική εκμετάλλευση, το οποίο εκτείνεται στην βόρεια Γαλλία. Εδώ μπορεί να βρεθεί μεγάλο μέρος της άγριας ζωής του Βελγίου. Το υψηλότερο σημείο του Βελγίου, το Σινιάλ ντε Μποτράνζ βρίσκεται στην περιοχή αυτή και είναι μόλις 694 μέτρα.

Το κλίμα είναι θαλάσσιο ήπιο. Η μέση θερμοκρασία κατά τον Ιανουάριο είναι 3°C και τον Ιούλιο 18°C.

Η χώρα βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα.

## [Επεξεργασία] Κοινότητες και περιοχές

Το σύνταγμα της χώρας αναθεωρήθηκε στις 14 Ιουλίου του 1993, με σκοπό την δημιουργία ενός ομόσπονδου κράτους, το οποίο βασίζεται σε τρία επίπεδα:

1. Την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, με βάση τις Βρυξέλλες.
2. Τις τρεις κοινότητες, ανάλογα με την γλώσσα που ομιλείται σε αυτές:
   - τη Φλαμανδική κοινότητα, όπου ομιλείται η φλαμανδική γλώσσα;
   - τη Γαλλική κοινότητα, όπου ομιλείται η γαλλική γλώσσα; και
   - τη Γερμανική κοινότητα του Βελγίου.
3. Τις τρεις ομόσπονδες περιοχές:
   - τη Φλαμανδική Περιοχή;
   - τη Βαλλωνική Περιοχή; και
   - την Περιοχή της Πρωτεύουσας Βρυξελλών.

## [Επεξεργασία] Δημογραφία

Η πληθυσμιακή πυκνότητα (342 ανα χλμ²) είναι μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, μετά την Ολλανδία και μερικές μικρότερες χώρες όπως το Μονακό. Από το 2005, η Φλαμανδική Περιοχή έχει πληθυσμό περί τα 6.043.161, η Βαλλωνία 3.395.942 και οι Βρυξέλλες 1.006.749. Σχεδόν όλος ο πληθυσμός είναι αστικός (97,3% το 1999). Οι βασικές πόλεις και οι πληθυσμοί τους είναι οι Βρυξέλλες (1.006.749), η Αμβέρσα (457.749), η Γάνδη (230.951), το Σαρλρουά (201.373), η Λιέγη (185.574), και η Μπρυζ (117.351).

Περίπου το 60% της χώρας είναι Ολλανδόφωνη, 40% Γαλλόφωνη και 1% Γερμανόφωνη. Ωστόσο, οι αριθμοί αυτοί πρέπει να ερμηνευθούν προσεκτικά, γιατί η πιο πρόσφατη γλωσσολογική απογραφή έλαβε χώρα πριν από το 1960, και η μητρική γλώσσα δεν είναι πάντα η ίδια με την γλώσσα που χρησιμοποιείται στην δημόσια ή επίσημη ζωή. Οι Βρυξέλλες είναι επίσημα δίγλωσση Ολλανδο-Γαλλόφωνη, αλλά κυρίως ομιλούνται τα Γαλλικά. Εξελίχτηκε από Ολλανδόφωνη περιοχή στον σημερινό κυριαρχούμενο από Γαλλικά χαρακτήρα της όταν το Βελγικό κράτος έγινε ανεξάρτητο το 1830.

Και τα Ολλανδικά που μιλούνται στο Βέλγιο και τα Βέλγικα Γαλλικά έχουν μικρές διαφορές λεξιλογικών και σημασιολογικών αποχρώσεων από τις ποικιλίες που ομιλούνται στη Γαλλία και την Ολλανδία. Πολλοί άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν ακόμη διαλέκτους Φλαμανδικών και Βαλλωνικών. Οι διάλεκτοι αυτές, μαζί με κάποιες άλλες όπως οι Πικάρντ και η Λιμβουργιανή γλώσσα, δεν χρησιμοποιούνται στη δημόσια ζωή.

Το κοσμικό σύνταγμα παρέχει ελευθερία στις θρησκείες, και η κυβέρνηση γενικά σέβεται το δικαίωμα αυτό στην πράξη. Σύμφωνα με την Έρευνα και Μελέτη της Θρησκείας του 2001, περίπου 47% του πληθυσμού αυτοχαρακτηρίζονται ως ανήκοντες στην Καθολική Εκκλησία. Σύμφωνα με τα νούμερα αυτά, ο Μουσουλμανικός πληθυσμός είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική κοινότητα, με 3,5%.

Η μεγάλη πλειονότητα των Βέλγων είναι Φλαμανδοί και Βαλλώνοι. Μαζί αποτελούν λίγο παραπάνω από το 85%. Υπάρχουν πολλοί άλλοι Ευρωπαϊκοί πληθυσμοί που αποτελούν μια μεγάλη και αυξανόμενη κοινότητα όπως Ιταλοί, Γάλλοι και Γερμανοί που αριθμούν 11,1%. Άραβες μετανάστες, κυρίως από το Μαρόκο και την Αλγερία, και Τούρκοι μετανάστες αριθμούν πάνω από 3% του συνολικού πληθυσμού.

## [Επεξεργασία] Πολιτισμός

Η Βελγική πολιτιστική ζωή έχει την τάση να συγκεντρώνεται εντός της κάθε κοινότητας. Το κοινό στοιχείο είναι λιγότερο σημαντικό, καθώς δεν υπάρχουν δίγλωσσα πανεπιστήμια, εκτός από την βασιλική στρατιωτική ακαδημία, κανένα κοινό μέσο ενημέρωσης και καμία κοινή, μεγάλη πολιτιστική ή επιστημονική οργάνωση όπου να εκπροσωπούνται και οι δύο βασικές κοινότητες. Πέρα από τις διαφορές αυτές το Βέλγιο είναι γνωστό για τις καλές τέχνες και την αρχιτεκτονική του.

## [Επεξεργασία] Παραπομπές

Τα Κοινά έχουν βίντεο και φωτογραφίες σχετικά με το άρθρο
Βέλγιο

- Παγκόσμια ιστορία στο KLMA
- L'aménagement linguistique dans le monde στα Γαλλικά από τον Jacques Leclerc, Πανεπιστήμιο του Λαβάλ, Καναδάς
- Portal of the INS to statistical publications about Belgium
- CIA World Fact Book
- Σύνταγμα του Βελγίου

## [Επεξεργασία] Εξωτερικές συνδέσεις

- Επίσημος διαδικτυακός τόπος της ομόσπονδης κυβέρνησης του Βελγίου
- Επίσημος διαδικτυακός τόπος του τουριστικού γραφείου του Βελγίου
- Διαδικτυακός τηλεφωνικός κατάλογος
- Βελγικές εφημερίδες
- Ταξιδιωτικός οδηγός στο Βέλγιο από το Wikitravel
- Το Βέλγιο εορτάζει την 175η επέτειο της ανεξαρτησίας του και την 25η επέτειο του ομόσπονδου κράτους
- bruessel-gui.de - Εικόνες: Βρυξέλλες & Βέλγιο

Χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υποψήφιες για ένταξη

Αυστρία | Βέλγιο | Βουλγαρία | Γαλλία | Γερμανία | Δανία | Ελλάδα | Εσθονία | Ηνωμένο Βασίλειο | Δημοκρατία της Ιρλανδίας | Ισπανία | Ιταλία | Κύπρος | Λεττονία | Λιθουανία | Λουξεμβούργο | Μάλτα | Ολλανδία | Ουγγαρία | Πολωνία | Πορτογαλία | Ρουμανία | Σλοβακία | Σλοβενία | Σουηδία | Τσεχία | Φινλανδία

Άλλες αναγνωρισμένες υποψήφιες χώρες: Κροατία | Π.Γ.Δ.Μ. | Τουρκία
Χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ

Βέλγιο | Βουλγαρία | Γαλλία | Γερμανία | Δανία | Ελλάδα | Εσθονία | Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής | Ηνωμένο Βασίλειο | Ισλανδία | Ισπανία | Ιταλία | Καναδάς | Λεττονία | Λιθουανία | Λουξεμβούργο | Νορβηγία | Ολλανδία | Ουγγαρία | Πολωνία | Πορτογαλία | Ρουμανία | Σλοβακία | Σλοβενία | Τουρκία | Τσεχία

Υποψήφιες χώρες: Αλβανία, Κροατία, ΠΓΔΜ

Χώρες της Ευρώπης

Άγιος Μαρίνος | Αζερμπαϊτζάν1 | Αλβανία | Ανδόρρα | Αρμενία2 | Αυστρία | Βατικανό | Βέλγιο | Βοσνία και Ερζεγοβίνη | Βουλγαρία | Γαλλία | Γερμανία | Γεωργία2 | Δανία | Δημοκρατία της Ιρλανδίας | Ελβετία | Ελλάδα | Εσθονία | Ηνωμένο Βασίλειο | Ισλανδία | Ισπανία | Ιταλία | Κροατία | Κύπρος2 | Λεττονία | Λευκορωσία | Λιθουανία | Λιχτενστάιν | Λουξεμβούργο | Μάλτα | Μαυροβούνιο | Μολδαβία | Μονακό | Νορβηγία | Ολλανδία | Ουγγαρία | Ουκρανία | ΠΓΔΜ | Πολωνία | Πορτογαλία | Ρουμανία | Ρωσία1 | Σερβία | Σλοβακία | Σλοβενία | Σουηδία | Τουρκία1 | Τσεχία | Φινλανδία

Κτήσεις: Ακρωτήρι3 | Δεκέλεια3 | Νήσοι Φερόες | Γιβραλτάρ | Γκέρνσεϋ | Τζέρσεϋ | Νήσος Μαν

1. Κράτος μερικώς σε ασιατικό έδαφος. 2. Γεωγραφικά ανήκει στην Ασία, αλλά θεωρείται ευρωπαϊκό κράτος για ιστορικούς και πολιτισμικούς λόγους. 3. Βρετανικό έδαφος μέσα στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org../../../%CE%B2/%CE%AD/%CE%BB/%CE%92%CE%AD%CE%BB%CE%B3%CE%B9%CE%BF.html"

Κατηγορίες: Μελλοντικά γεγονότα | Βέλγιο | Χώρες μέλη της Ε.Ε. | Ευρωπαϊκά κράτη | Χώρες μέλη του ΝΑΤΟ

##### Views

- Άρθρο
- Συζήτηση
- Τελευταία έκδοση

##### Αναζήτηση

##### Άλλες γλώσσες

- Afrikaans
- Alemannisch
- አማርኛ
- Aragonés
- Anglo Saxon
- العربية
- ܐܪܡܝܐ
- Asturianu
- Azərbaycan
- Boarisch
- Беларуская
- Беларуская (тарашкевіца)
- Български
- বাংলা
- བོད་ཡིག
- Brezhoneg
- Bosanski
- Català
- Нохчийн
- Cebuano
- Česky
- Kaszëbsczi
- Чăвашла
- Cymraeg
- Dansk
- Deutsch
- Zazaki
- English
- Esperanto
- Español
- Eesti
- Euskara
- فارسی
- Suomi
- Võro
- Français
- Arpitan
- Furlan
- Frysk
- Gaeilge
- Gàidhlig
- Galego
- Gaelg
- עברית
- Hrvatski
- Hornjoserbsce
- Krèyol ayisyen
- Magyar
- Հայերեն
- Interlingua
- Bahasa Indonesia
- Ilokano
- Ido
- Íslenska
- Italiano
- 日本語
- Lojban
- Basa Jawa
- ქართული
- Қазақша
- 한국어
- Ripoarisch
- Kurdî / كوردي
- Kernewek
- Latina
- Lëtzebuergesch
- Limburgs
- Líguru
- Lingála
- Lietuvių
- Latviešu
- Македонски
- മലയാളം
- मराठी
- Bahasa Melayu
- Ekakairũ Naoero
- Nahuatl
- Nnapulitano
- Plattdüütsch
- Nedersaksisch
- नेपाली
- Nederlands
- ‪Norsk (nynorsk)‬
- ‪Norsk (bokmål)‬
- Novial
- Nouormand
- Occitan
- Иронау
- Kapampangan
- Deitsch
- Polski
- Piemontèis
- پښتو
- Português
- Runa Simi
- Rumantsch
- Română
- Armãneashce
- Русский
- संस्कृत
- Sicilianu
- Scots
- Sámegiella
- Srpskohrvatski / Српскохрватски
- Simple English
- Slovenčina
- Slovenščina
- Shqip
- Српски / Srpski
- Svenska
- Kiswahili
- தமிழ்
- Tetun
- Тоҷикӣ
- ไทย
- Tagalog
- Tok Pisin
- Türkçe
- Oyghurque
- Українська
- O'zbek
- Vèneto
- Tiếng Việt
- West-Vlams
- Volapük
- Walon
- Winaray
- ייִדיש
- Zeêuws
- 中文
- Bân-lâm-gú
- 粵語