# Vico Magistretti

### Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αυτό το άρθρο χρειάζεται επιμέλεια ώστε να ανταποκρίνεται σε υψηλότερες προδιαγραφές συντακτικής ποιότητας ή μορφοποίησης.
Σημείωση: Πολλές φορές τα κείμενα στα οποία βρίσκεται αυτό το πρότυπο, παραβιάζουν πνευματικά δικαιώματα.
Κάντε ένα σχετικό έλεγχο πριν ξεκινήσετε την επιμέλεια, αφού είναι πιθανό να διαγραφεί.
Μετά την επιμέλεια του άρθρου, είστε ελεύθεροι να διαγράψετε αυτή την επισήμανση. Για περαιτέρω βοήθεια, δείτε τα άρθρα Πώς να επεξεργαστείτε μια σελίδα και Βικιπαίδεια:Οδηγός μορφοποίησης άρθρων.

Ο 'Vico Magistretti (6 Οκτωβρίου 1920 έως τις 19 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν ένας Ιταλός βιομηχανικός σχεδιαστής, γνωστός ως σχεδιαστής επίπλων και αρχιτέκτονας. Η εργασία και η έρευνα του έχουν συνοδεύσει και σημαδέψει την ιστορία του ιταλικού design, του οποίου είναι ένας απ’ τους κύριους εκπροσώπους . Για πάνω από 50 έτη, o Vico Magistretti αντιπροσώπευσε το λογικό πρόσωπο του μεταπολεμικού σχεδίου, που επιδιώκει τις γρήγορες λύσεις στα τεχνικά και επίσημα προβλήματα. Ο Magistretti ήταν, προ πάντων, σχεδιαστής μεγάλης ακεραιότητας και αγάπης για τον άνθρωπο και άρχισε τη σταδιοδρομία του ως σχεδιαστής που δημιουργεί χαμηλού κόστους έπιπλα για τα φτωχά διαμερίσματα που χτίστηκαν για να στεγάσουν τους αστέγους κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Τα σχέδια του Magistretti παρήγαγαν απλά, λειτουργικά, φορητά, πρακτικά έπιπλα -- ιδιότητες που εμφανίστηκαν επανειλημμένως στην εργασία του κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '50. Οι κομψές λύσεις σχεδίου του ήταν πάντα πραγματοποιημένες υπό το φως των τεχνολογικών, οικονομικών και άλλων πρακτικών εξελίξεων. Σε όλη τη σταδιοδρομία του, ήταν πρεσβευτής του design που δεν διαιωνίζει τον καταναλωτικό πολιτισμό. Ενώ πολλά από τα κομμάτια επίπλων του είναι αληθινές εφευρέσεις (η πτυσσόμενη βιβλιοθήκη Nuvola Rossa , 1977), συχνά συνεπαρμένος από μια αυθεντική αφιέρωση στο απλό προϊόν στόχευσε στη μαζική παραγωγή. Ο Magistretti ο ίδιος υποβαθμίζει τον ρόλο του designer με ειρωνικές παρατηρήσεις, βεβαιώνοντας ότι είναι ανίκανος να σχεδιάσει: «Εντούτοις, κάνω πολλά σκίτσα που έχουν μια ορισμένη ψυχή», λέει. . Ο Magistretti έχει επηρεάσει τις γενεές των σχεδιαστών με την έμφασή του σε αυτό που καλεί «concept design.» Το concept design, λέει, «αρχίζει από ένα ακριβές εκτελεστικό και λειτουργικό concept και είναι τόσο απλό που προικίζει το αντικείμενο με τον ευκρινή χαρακτήρα του.» Αυτός ο τύπος σχεδίου είναι τόσο απλός που μπορεί να περιγραφεί χωρίς σχέδιο. Απορρίπτει τον αντίθετο τρόπο, τον οποίο καλεί «styling design» και που σημαίνει την άχρηστη ή περιττή διακόσμηση. Συγχρόνως δεν φαίνεται πάρα πολύ ανήσυχος για τη μελλοντική δόξα, προτιμά να επικεντρωθεί στην καθημερινή ζωή «Δεν χρωματίζουμε έργα ζωγραφικής… εμείς πρέπει να πουλήσουμε και μάλλον γρήγορα, γιατί αν αποτύχουμε να το πετύχουμε, τα προϊόντα μας παραλείπονται από τους καταλόγους». Ωστόσο, δημιουργεί συχνά αντικείμενα που είναι, υπό μια ορισμένα έννοια, «αθάνατα» .Καθιερώθηκε ως κύριος του απλού, του κομψού και ακόμη του ανθρώπου που έδινε λύσεις design σε οικιακές ανάγκες και επιθυμίες. Η εργασία του οδηγείται από ένα πάθος απέναντι σε αυτό που καλεί, «ανώνυμα παραδοσιακά αντικείμενα,» που βρίσκει «ασυνήθιστα για το ίδιο το γεγονός ότι είναι ανώνυμα» και μπορεί να συνεχίσει την επανάληψή τους με μικρές διαφοροποιήσεις, επειδή είναι βασικά ανθεκτικά στην καθημερινή χρήση και φάνηκαν να εξελίσσονται περισσότερο οργανικά παρά να έχουν σχεδιαστεί. «Με έχει προσελκύσει αυτό το είδος επαναχρησιμοποίησης, ειδικά επειδή δεν επιθυμώ την αλλαγή του σχεδίου για να παρουσιάσω πάρα πολλά.» .

## [Επεξεργασία] Σπουδές και εργασίες

Ήταν πτυχιούχος του Politecnico Di Μιλάνο το 1945 και οπαδός του Ernesto Nathan Rogers. Εργάστηκε αρχικά στο αστικό σχέδιο και στον εσωτερικό σχεδιασμό στο Μιλάνο, στο γραφείο του πατέρα του. Κατόπιν συμμετέχει από το 1948 σε διάφορες εκδόσεις του Triennale στο Μιλάνο. Το 1946 συμμετείχε στην έκθεση 'Popular Furnishings' στο Italian Furniture Show Reunion σαν τμήμα του Milan Triennale . Εδώ επέδειξε μια σεζλόνγκ και μια βιβλιοθήκη χτισμένη από ράφια που τοποθετήθηκαν κατά μήκος δύο στηλών από μεταλλικούς σωλήνες. Το 1949 ήταν μέρος μιας επίδειξης που οργανώθηκε από τον Fede Cheti που περιέλαβε όλους τους εξέχοντες Ιταλούς σχεδιαστές που εργάζονταν τότε. Η συμβολή του Magistretti στην επίδειξη ήταν μια βιβλιοθήκη που σχεδιάστηκε όπως μια σκάλα, που κλίνει ενάντια στον τοίχο και ένα μικρό, πτυσσόμενο τραπέζι που τέθηκε στη συνέχεια στην παραγωγή από την ιταλική επιχείρηση Azucena. Ο στόχος της επιχείρησης, και του ίδιου του Magistretti , ήταν να παραχθούν ποιοτικά και σύγχρονα έπιπλα που θα μπορούσαν να αρχίσουν να συνυπάρχουν παράλληλα με τις αντίκες, γεμίζοντας τα περισσότερα Mιλανέζικα διαμερίσματα. Για σχεδόν μια δεκαετία, στη δεκαετία του '50, είναι ενεργός κυρίως στον τομέα της αρχιτεκτονικής. Καθώς η Ιταλία επανέκαμπτε αργά μετά τον πόλεμο, ο Magistretti ανέπτυξε μια φήμη ως αρχιτέκτονα avant-garde. Τα Κτήρια που σχεδίασε στη δεκαετία του '50, όπως τα γραφεία Corso Europa και the Villa way of Arosio θεωρήθηκαν avant-garde και αμφισβητούμενα. Στο Μιλάνο σχεδίασε την εκκλησία QT8, το Park Tower στη Via Rovere και στη Piazzale Aquileia,το σπίτι στη via San Marco, σπίτια στη Piazza San Babila, το Biology Department of the Università Statale και το Subway's Station Deposit στη Famagosta.Ακόμη , βίλες στις Azzate, Ghiffa, Arenzano, Carimate, το City Hall στη Cusano Milanino, ένα σπίτι στο Tokyo, το Centro Cavagnari του Cassa di Risparmio στο Parma, το "Esselunga" supermarket στο Pantigliate,το Tecnocentro Cassa di Risparmio στην Bologna .Εξέφρασε μια απέχθεια για «το σχεδιασμό του δωματίου κοντεσών με μέτρια σχέδια, ή τις καρέκλες τραπεζαριών του κ. Whatsit» και προτίμησε να σχεδιάσει με το σπίτι του στο μυαλό, και να σκεφτεί τα σχέδιά του όπως «αυτοβιογραφικά, όπως ένα ημερολόγιο ή έναν μικρό ιδιωτικό κόσμο.» Αλλά η επιθυμία του να δώσει στο μοντερνισμό ένα ανθρώπινο πρόσωπο ήταν ίσως εμφανέστερη στο σχεδιασμό των προϊόντων του. Το 1956 συνέβαλε στην ίδρυση της ADI (Associazione per il Disegno Industriale), της βιομηχανικής ένωσης σχεδίου. Η έρευνά του στο σχέδιο και τον πολιτισμό του σχεδίου ήταν συνεχής, με τα καινοτόμα πειράματα στα νέα υλικά και τις τεχνολογίες (πλαστικό και τα παράγωγά του), στις νέες διαστημικές λύσεις (το θέμα συναρμολόγησης των ορόφων ενός πύραυλου και της κίνησης), και στις νέες μορφές και τις λειτουργίες, με μια πειθαρχία μακριά από τις μόδες των τελευταίων εξήντα ετών. Το 1959, παράλληλα, του ανατέθηκε απ’ τη δημόσια επιτροπή να σχεδιάσει την επίπλωση για τη λέσχη γκολφ Carimate, η απλή καρέκλα «Carimate» του έγινε μια δημοφιλής εικόνα του design στη δεκαετία του '60,όντας μια γνωστή θέα στα εστιατόρια και τις καφετέριες σε όλη την Ιταλία και την Ευρώπη. O Magistretti απόλαυσε πιθανώς αυτήν την εργασία πάρα πολύ, δεδομένου ότι ήταν φανατικός παίκτης γκολφ και ανέπτυξε διάφορα σκίτσα για τις νέες λέσχες και τις τσάντες γκολφ, καμία από τις οποίες όμως δεν τέθηκε στην παραγωγή. Η καρέκλα ήταν ένας επιτυχής γάμος των αγροτικών υλικών-- ένα ξύλινο πλαίσιο με ένα ψάθινο κάθισμα-- και φωτεινή, σύγχρονη εργασία χρωμάτων με γυαλιστερό φινίρισμα. Επίσης,η καρέκλα Cassina που σχεδιάστηκε ως τμήμα αυτού του προγράμματος, άλλαξε την πορεία της σταδιοδρομίας του . Στη δεκαετία του '60 άρχισε να εργάζεται με το πλαστικό, που επεκτείνεται στην επικρατούσα δομή των καρεκλών και των τραπεζιών που χτίστηκαν από ένα μονό κομμάτι της ενισχυμένης ρητίνης. Τα έπιπλά του ήταν άνετα και ανεπίσημα, χρωματιστά και παιχνιδιάρικα. Τα πειράματα του Magistretti με το πλαστικό άλλαξαν την καταναλωτική αντίληψη για το πλαστικό. Απομάκρυνε τη θεώρησή του ως φτηνό, ψιλό υλικό και έγινε μοντέρνο, περίπλοκο. Το 1962 η Cassina άρχισε να παράγει την καρέκλα και ανήγγειλε μια μακροχρόνια εποχή συνεργασίας με τον Magistretti και πολλά επιτυχή έπιπλα σπιτιού δημιουργήθηκαν στο εξής. Παράλληλα, Ο Magistretti άρχισε να συνεργάζεται με την Artemide σχεδιάζοντας λαμπτήρες όπως το Lambda και Omega (1961), έπειτα το Mania (1963),τα Erse και Demetrio (1964),το Eclisse, το Cirene e Dalù (1965),το Chimera (1966), το Teti (1967), το Nemea (1979). Τα projects του στους λαμπτήρες συνεχίστηκαν επίσης με την O' Luce, σχεδιάζοντας το Apollo (1977), το Pascal (1979), το Slalom (1985),το Ester (1987), και το Nara (1991). Σχεδίασε κομμάτια που έγιναν μέρος της καθημερινής ζωής για διάφορους ανθρώπους. Ο επιτραπέζιος λαμπτήρας Eclisse με τη διευθετήσιμη σκιά (1965) είναι μια έξυπνη άσκηση του σχεδίου στο θέμα της σφαίρας. Στα σχεδιασμένα πλαστικά έπιπλα δεκαετίας του '60 του Magistretti, τα μικρά τραπέζια Demetrio, φτιαγμένα από διαμορφωμένη ενισχυμένη ρητίνη, παρήχθησαν το 1966 από την Artemide, ακολουθώντας τα χαρακτηριστικά των ξύλινων επικαλυπτόμενων τραπεζιών που σχεδιάστηκαν για την Azucena. Η καρέκλα Selene (1969) ήταν ένα απλό σχέδιο στο εύρωστο πλαστικό ABS με μια διαμορφωμένη S καμπύλη στο πόδι που ενίσχυσε τη δομή της. Παρήχθη από την Artemide σε τολμηρά, φωτεινά χρώματα και ήρθε γρήγορα η διεθνής επιτυχία .Πρόκειται για μία από τις σημαντικές καινοτομίες του στο πλαστικό αφού η χρήση των S-shaped ποδιών συμβάλλει στη μέγιστη υποστήριξη χωρίς σπάσιμο της ακεραιότητας του μοναδικού κομματιού, και η τεχνική πάχυνσης του πλαστικού ενισχύει τις περιοχές που λαμβάνουν περισσότερη πίεση. Αυτή είναι η ανάπτυξη μιας διαδικασίας που υιοθετήθηκε ήδη το 1966 για τα πόδια του πλαστικού τραπεζιού Stadio, και στο ίδιο έτος είχε εφαρμοστεί ως επίσημη αρχή, επίσης στη Chimera που ανήκει στην κατηγορία των επιδαπέδιων λαμπτήρων, που και τα δύο σχεδιάστηκαν για την Artemide. Οι ακόλουθες εξελίξεις σε αυτό το θέμα έχουν σχεδιαστεί το 1970: οι πλαστικές πολυθρόνες Gaudì και Vicario, όπου το σχέδιο ποδιών είναι το ίδιο, ενώ η προσθήκη μπράτσων οφείλεται στην ύπαρξη των κενών μερών των πλαισίων. Με το σωρό των καρεκλών Selene και των Vicario και Gaudi πολυθρόνων, ο Magistretti εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη και τη ρευστότητα του ενισχυμένου πολυεστέρα στην παραγωγή καρεκλών που ήταν σαν γλυπτά, άνετες και -- χάρη στη βιομηχανική παραγωγή -- προσιτές. . Αυτές οι καρέκλες ήταν μεταξύ των κυριότερων της έκθεσης MoMA «Ιταλία του 1972: Το νέο οικιακό τοπίο», το οποίο έδωσε έμφαση στην αφοσίωση των Ιταλών σχεδιαστών σε ένα ελεύθερο, άτυπο, τρόπο ζωής. Άλλα προϊόντα του Magistretti στην επίδειξη ήταν ο λαμπτήρας Eclisse, ο επιδαπέδιος μεταλλικός λαμπτήρας Giunone με τέσσερις περιστρεφόμενες σκιές, που παρήχθησαν από την Artemide, και η ξύλινη καρέκλα Golem, που παρήχθη από την Poggi. Το 1969 σχεδίασε το λαμπτήρα Ciambella για την Fontana Arte, συνεχίζοντας αυτή τη συνεργασία το 2000 όταν σχεδίασε τον λαμπτήρα Margaret.Το 1978 ο Magistretti σχεδίασε το Nathalie κρεβάτι για την Flou, το πρώτο υφαντό κρεβάτι που είχε μεγάλη επιτυχία. Το 1979 δημιούργησε τη συλλογή επίπλων Broomstik για την ALIAS, φτιαγμένα από μασίφ ξύλο: την κρεμάστρα Tenorio, το ράφι Bath και την πολυθρόνα Regina d'Africa . Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80 ο Magistretti σχεδίασε μια σειρά επίπλων για την de Padova που δημιουργεί μια πολύ ιδιαίτερη συλλογή προϊόντων που χρησιμοποιούνται και στα σπίτια και στα γραφεία. Η συλλογή άρχισε με τους καναπέδες και τις πολυθρόνες Davis, και συνεχίστηκε με το τραπέζι Vidun (1986), το Marocca (1987) και τις Silver Chairs (του 1989). Το 1994 εργάστηκε για τον Fritz Hansen, μια δανική επιχείρηση, για την οποία σχεδίασε τις καρέκλες Vico, Vicosolo και Vicodue, εξετάζοντας τα προβλήματα που σχετίστηκαν με τις διαδικασίες μαζικής παραγωγής, όπως έκανε επίσης όταν σχεδίασε την καρέκλα Mauna Kea για την Martell. Στα projects του σχεδίου του, ο Vico Magistretti έχει επαναδιαμορφώσει συχνά τις επίσημες λύσεις σχετικά με το ανώνυμο design και την παράδοση, οι οποίες χρησιμοποιούνται τόσο για την κατασκευή μαζικής παραγωγής, όπως συνέβη για την καρέκλα Carimate ή την πολυθρόνα Marocca. Εντούτοις έδινε πάντα πολλή προσοχή στις ιστορικές ρίζες του σχεδίου, όπως κατά το σχεδιασμό της Silver chair, για την οποία εμπνεύστηκε από το ξύλινο πρότυπο 811 που σχεδιάστηκε από τον Marcel Breuer για την Thonet το 1925, το οποίο εκσυγχρόνισε με την επιλογή νέων υλικών (αργίλιο και πλαστικό) ,αποτελώντας ουσιαστικά ένα φόρο τιμής στη Thonet. Ο Magistretti σχεδίασε επίσης τις «μαλακότερες» πολυθρόνες όπως η «Maralunga» (1973) που χαρακτηρίζεται από μια ρυθμιζόμενη πλάτη. Τα μαχαιροπίρουνα που σχεδιάζονται για τον Cleto Munari (1980) είναι μια πολύ κομψή επίσημη παραλλαγή στις κλασσικές τυπολογίες, στις οποίες ιδιαίτερη προσοχή έχει δοθεί στις εργονομικές πτυχέςΣε όλη τη σταδιοδρομία του αυτός ο πλούσιος εσωτερικός κόσμος είναι η πηγή μιας απίστευτης ποικιλίας μοναδικών και καινοτόμων προϊόντων. Ο παιάνας του στο «ανώνυμο αντικείμενο» είναι η πολυθρόνα «Sinbad» και ο καναπές του (1981) που επιτυγχάνει μια άτυπη, άνετη ποιότητα από την γενική αγγλική κάλυψη αλόγων. Έγραψε ότι όταν είδε το παραδοσιακό κάλυμμα σκέφτηκε ότι ήταν «τόσο όμορφο που θα επιθυμούσα να προσθέσω τέσσερα κουμπιά και να καθίσω σ’αυτό.» Είναι επίσης γνωστός για τις εντοιχισμένες μορφές φωτισμού του όπως ο επιτραπέζιος «Atollo» λαμπτήρας σε χρωματισμένο αργίλιο που κέρδισε το βραβείο Compasso d'Oro το 1979 και τοποθετήθηκε στο πεντηκοστό ημερολόγιο επετείου του MoMA. Το χερούλι πόρτας που σχεδιάζεται παράδειγμα από αυτόν για τον Olivari το 1990 είναι ένα σημαντικό παράδειγμα: αρχικά συλλήφθηκε ως τμήμα του «οργανικού» ύφους, ως είδος πολύ στρογγυλεμένου «κόκαλου» μετασχηματίζεται - με δύο αποφασιστικές περικοπές στην ακρότητα του μοχλού - σε μια πολύ δυναμική και οριστικά αρχική μορφή, χωρίς να θυσιάσει τίποτα από άποψη λειτουργικότητας και ευχαρίστησης στην αφή. Τα 80 τοις εκατό αυτού που σχεδίασε κατασκευάζονται ακόμα. Οι εργασίες του έχουν επιδειχθεί στις πιο σχετικές εκθέσεις σχεδίου στην Ιταλία, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, και είναι μέρος των μόνιμων συλλογών των σημαντικότερων μουσείων παγκοσμίως. Δώδεκα από τα κομμάτια που έχει σχεδιάσει ανήκουν στη μόνιμη συλλογή του M.O.M.A. στη Νέα Υόρκη (μεταξύ τους, ο λαμπτήρας Apollo). Η Γένοβα αφιέρωσε σ’αυτόν μια έκθεση στο 2003. Ευρέως αναγνωρισμένος στον κόσμο του πολιτισμού, του έχουν δοθεί οι προσδίδοντες γόητρο τίτλοι. Από το 1967 είναι μέλος της Accademia di San Luca στη Ρώμη, διορίστηκε επίσης τιμητικό μέλος του βασιλικού κολλεγίου της τέχνης στο Λονδίνο και της βασιλικής ένωσης αρχιτεκτόνων στη Σκοτία. Ήταν καθηγητής στην ακαδημία Domus στο Μιλάνο και επίσης τιμητικός επισκέπτης καθηγητής στο βασιλικό κολλέγιο της τέχνης στο Λονδίνο . Έδωσε διαλέξεις στο Μιλάνο, τη Βενετία, τη Ρώμη, το Λονδίνο, τη Βαρκελώνη, την Κοπεγχάγη, το Άσπεν, το Τόκιο και το Saõ Paulo. Στον τομέα του βιομηχανικού σχεδίου έχει συνεργαστεί με τους σημαντικούς κατασκευαστές, μεταξύ τους: Artemide, Cassina, de Πάδοβα, Flou, Fontanarte, Fredericia, Fritz Hansen, Kartell, O'Luce, Schiffini, Olivari, Campeggi, Röstrand, Covo, Thonet Βιέννη. Τιμήθηκε με πολλά σημαντικά βραβεία: το Medaglia d'Oro στο ΙΧ Triennale το 1951, το Compasso d'oro το 1967 για το λαμπτήρα του, Eclisse, το 1979 για το λαμπτήρα του Apollo, το Compasso d'oro το 1995 και δύο χρυσά και ασημένια μετάλλια στο Wiener Möbelsalons International το 1970. Το Sedia d'oro στο Möbelsalons στην Κολωνία, το 1982 το χρυσό μετάλλιο S.I.A.D. (κοινωνία των βιομηχανικών καλλιτεχνών και των σχεδιαστών) στο Λονδίνο το 1986 και χρυσό Medal Apostolo del Design στο Μιλάνο το 1997.

## [Επεξεργασία] Κλασικές εργασίες

Carimate Chair «Ο Cesare Cassina, ένα πολύ έξυπνο άτομο, ήρθε μια φορά να με επισκεφτεί στο στούντιό μου και με ρώτησε εάν θα μπορούσε να κατασκευάσει το πρώτο κομμάτι που είχα σχεδιάσει για το Triennale και που παρήχθη από την Terence Conrad στην Αγγλία. Ήταν μια καρέκλα που σχεδιάστηκε για το σπίτι λεσχών γκολφ κοντά στο Μιλάνο, στο Carimate, και από εκεί προέρχεται το όνομα της καρέκλας ». Eclisse Lamp «Οι λεπτομέρειες δημιουργούνται μόνοι τους. Για παράδειγμα, όταν σχεδίασα το λαμπτήρα Eclisse θυμάμαι ότι ήμουν στην πλατεία Conciliazione στο Μιλάνο όταν μου είπαν οι διευθυντές της Artemide: « Αρχιτέκτονα, ο καθένας έχει τώρα τα κρεβάτια, γιατί όχι να παράγουμε έναν λαμπτήρα;». Βγήκα, πήρα τον υπόγειο και σχεδίασα όχι τον ίδιο το λαμπτήρα, που πραγματικά δεν έχω σχεδιάσει ποτέ, αλλά το κονσεπτ του. Είναι ένα κόνσεπτ που προέρχεται από τον Victor Hugo, τον Jean Valjean, το διάσημο κλέφτη. Είναι το τυφλό φανάρι των κλεφτών. Το Eclisse είναι ένας επιτυχής λαμπτήρας, στην πραγματικότητα παράγεται ακόμα, μετά από 40, 45 έτη.» Sindbad Armchair « Η Sindbad γεννήθηκε με τη ρίψη ενός καλύμματος αλόγων στην επικαλυμμένη δομή καναπέδων, που την καθορίζει με δύο κουμπιά. Η διαίσθηση μου σχετιζόταν με την κατανόηση ότι το κάλυμμα αλόγων θα ασκούσε ισχυρή επίδραση χάρη στα θαυμάσια χρώματά του, που αντιπροσωπεύουν τους αγγλικούς στάβλους, και ότι αυτό θα μπορούσε να προσαρμοστεί σε έναν καναπέ». Silver Chair «Αυτές οι καρέκλες μπορούν να έχουν τις διάφορες εκδόσεις: με ή χωρίς μπράτσα. Παράγονται με μια σύγχρονη τεχνολογία: αλουμίνιο και πλαστικό για το κάθισμα. Είναι μια καρέκλα που είναι ένας σεβασμός στον Thonet, ο οποίος είχε παραγάγει μια παρόμοια καρέκλα. Σκέφτηκα ότι θα ήταν μια καλή ιδέα να χρησιμοποιηθεί και να εφευρεθεί εκ νέου, επειδή έχω αγαπήσει τις καρέκλες του Thonet, ακόμα κι αν αυτές δεν αποτελούνται πλέον από ξύλου και άχυρο, αλλά από χάλυβα και πλαστικό. Συγχρόνως είναι ένας σεβασμός σε άλλα αντικείμενα που βλέπουμε συνήθως γύρω από μας: μου θυμίζουν τα καλάθια που χρησιμοποιούνται για τα αυγά στην ιαπωνική αγορά στο Τόκιο, με τις τετραγωνικές τρύπες τους που αγάπησα τόσο πολύ, και από τις οποίες πήρα την έμπνευση για το κάθισμα και την πλάτη αυτής της καρέκλας».

## [Επεξεργασία] Βιβλιογραφία

- www.designaddict.com
- www.yahoo.com
- www.google.com
- www.designboom.com
- www.depadova.com
- www.r20thcentury.com
- www.olivari.it
- www.orangeskin.com
- dolcevita.com/design
- www.helleronlive.com

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org../../../v/i/c/Vico_Magistretti_7d1b.html"

Κατηγορία: Επιμέλεια Βικιπαίδειας

##### Views

- Άρθρο
- Συζήτηση
- Τελευταία έκδοση

##### Αναζήτηση

##### Άλλες γλώσσες

- Deutsch
- English
- Français
- Italiano